Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zjeżdżaj stąd!
Każ jej się zamknąć.
Co się gapisz? Jedź z przodu!
Jadę.
RADYKALNA METODA
MATAMOROS, MEKSYK, ROK 2011-STY
NA PODSTAWIE FAKTÓW
Buty.
Nie będę powtarzać.
Pospieszcie się.
Co robisz?
Chepe?
Dwa besos, dwa czekoladowe
i dwa z marmoladą.
Ile to już?
Dwanaście.
Dziś ważny dzień, może drugie tyle?
Czemu nie?
Mogę? Pospiesz się.
Dzień dobry, kochani.
Zjedliście śniadanie?
Tata wypił tylko kawę.
Po szkole prosto do domu.
Dobrze.
Gdzie byłeś?
Wskakuj.
Lepiej zsiądź tutaj.
Chepe, muszę iść?
A umowa?
Tylko na kilka dni.
Bo nikt się nie zainteresuje?
A będę z tobą pracował?
Zobaczymy, Nico.
Dzień dobry, dyrektorze.
Trzymaj się blisko innych.
- Zabawki! - Chodź tu.
Cisza!
Proszę o ciszę.
Cisza to podstawa posłuszeństwa.
Posłuszeństwo to podstawa dyscypliny.
A dyscyplina to podstawa nauki.
Powtórzmy więc nasze reguły. Dobrze?
Tak!
Dzień dobry, starczy dla każdego.
Cieszę się, że wszyscy...
Panie Juárez?
Że prawie wszyscy tu są.
Jak wiecie, pani Álvarez urodziła syna
i dwa dni temu postanowiła w pełni mu się poświęcić.
Ale znaleźliśmy pana Juáreza.
Jest z Matamoros i zgodził się tu pracować.
Wystarczy, że oddycha.
Wszystko już wiecie, więc powiem krótko.
Choć edukacja podstawowa jest obowiązkowa i darmowa,
ponad połowa uczniów rezygnuje. Zawiedliśmy.
Jeśli chodzi o wyniki, jesteśmy najgorsi.
a pewno słyszeliście już o premii dla szkół,
które osiągną określone rezultaty.
Może to zdopinguje nas do lepszej pracy.
Nie zapominajmy o dzieciach.
Życzmy sobie udanego roku, dobrze?
Czujecie? Śmierdzi. Wysypiskiem.
Prędzej! Nie mamy dużo czasu.
- Co się stało z ławkami? - To nie ławki.
Są do góry nogami.
To szalupy. A to nie podłoga, to ocean.
Każda szalupa pomieści taką samą liczbę osób.
Kto się nie załapie, utonie.
Ale uwaga - jeśli na którejś będzie więcej osób, pójdą na dno.
Jest nas dwadzieścia troje, a szalup tylko sześć. Główkujcie.
Start. Pięć, cztery...
Jeden!
Dalej!
Bez obaw, ocalę was.
Pomocy.
Niech ktoś mi pomoże.
A teraz osiem szalup.
Co tu się wyprawia?
Ostatni pasażer. Ratujcie go! Pięć, cztery...
Jest za gruby.
Zatoniemy.
Czekajcie. Dlaczego szalupa zatonie?
Ciekawe pytanie -
dlaczego łódka unosi się na wodzie?
Albo co decyduje, jaki ciężar utrzyma?
Ktoś wie? Nikt?
Pan wie?
Tak...
Ja też nie wiem.
A gdzie szukamy odpowiedzi, jeśli czegoś nie wiemy?
W Internecie?
Macie tu pracownię komputerową?
Tak. Obecnie jest nieczynna.
Dobra...
Gdzie jeszcze możemy znaleźć odpowiedzi?
Pytamy nauczyciela.
Próbowaliśmy, ale nie znamy się na tym.
Może w książkach? Biblioteka jest czynna?
Do biblioteki!
Gdzie ona jest?
Chodźcie!
- Mogę w czymś pomóc? - Tak, pani... Florito.
Dziś nie ma zaplanowanych wizyt klasowych.
Nic nie ma pani zaplanowanego.
Przepisy wymagają uprzedzenia co najmniej dzień wcześniej
i wskazania pożądanych pozycji.
My na chwilę. Gdzie są encyklopedie?
Tam z tyłu, ale...
Idziemy.
Proszę nie biegać!
1974... Po co przyszliśmy?
Aha, łodzie.
Nie ma Ł.
Gdzie jeszcze możemy poszukać?
Może pod U, jak "unosić się"?
Wiecie co?
Niepotrzebna nam encyklopedia.
Sami do tego dojdziecie.
Powiedzcie, dlaczego...
Dlaczego przedmioty unoszą się na wodzie? Ktoś wie?
Możecie zgadywać. Nieważne, że się pomylicie.
Liczy się, że próbujecie.
Nawet wolę, jak się pomylicie.
Bo na błędach możemy się uczyć
i w ten sposób docierać do prawdy.
Ale jak wtedy dostaniemy dobre oceny?
One mają znaczenie?
Musimy je mieć, żeby zdać do następnej klasy i żeby rodzice nie byli źli.
Tylko po to?
Dobra, prosta sprawa.
Odtąd wszyscy dostajecie dziesiątki.
Na koniec roku na świadectwach znajdziecie same dziesiątki.
Obiecuję. Poważnie.
A teraz możemy wrócić do tego, co ważne.
Kto chce się pomylić pierwszy?
No, kto?
Nikt?
Miałaś kiedyś taką lekcję?
Nigdy nie miałam takiego nauczyciela. O czym chciał nas nauczyć?
- O łodziach. - Tak myślisz?
- Idziesz z nami, Romeo? - Tak.
Spoko, umiem dochować sekretu.
Nie, ja tylko...
Zauważyłaś, że Paloma się zmieniła?
To się nazywa dojrzewanie.
Ciężkie. Może prawdziwe srebro.
Można wymienić szkło. I tak je zatrzymam.
Po co ci ono?
Mówił serio?
Po co miałby kłamać?
Powiedział, że chce, żebyśmy się mylili.
Jeśli nie musimy mieć racji, możemy się mylić,
a jeśli można się mylić, nie będzie złych ocen.
Jeszcze nigdy nie dostałem dziesiątki.
Tato, twój nos.
To nic. Chodź, pomóż mi.
Piętnaście minut bajek, dopóki nie zrobię obiadu, a potem lekcje.
Mamo, nie pracujesz na noc? Czemu nie śpisz?
TEST CIĄŻOWY
Nico! Przystojniaku.
Jak było w szkole?
Rok temu zawiesili go już pierwszego dnia.
To nie dla niego, tak jak dla jego brata. Nie usiedzi w miejscu.
Jak mój Carlitos.
Gapi się w okno, bazgrze, wdaje się w bójki.
Tylko nie uważa.
Ale spoko, Nico.
My się tobą zajmiemy.
Chcesz się uczyć z książek czy z życia?
To jest prawdziwa szkoła.
Zabiorę go już.
Jasne. Niech to poniesie.
Panie Juárez.
Nie było pana rano na zebraniu.
Tak, musiałem poprzestawiać sprzęty w sali.
Widziałem. Nie lubi pan mebli?
Tylko niektórych.
Na przykład swojego biurka.
- Nie będzie mi potrzebne. - Musi pan je mieć, każdy nauczyciel ma.
Mówi o tym jakiś przepis?
Niepisany.
Skąd uczniowie będą wiedzieć, kto tu rządzi?
Kto ma autorytet?
Proszę mi powiedzieć. Zmieni pan salę lekcyjną w plac zabaw,
a plac zabaw w salę?
O co panu chodzi?
W sensie?
Wie pan, jak nazywają tę szkołę?
- Miejsce zsyłki. - Właśnie.
Pańskie nazwisko było pierwsze na liście transferów.
I jedyne. Pan chciał tu przyjść.
Dlaczego?
Cóż, może jestem szalony?
Ucieka pan przed czymś.
Nie, chciałem spróbować czegoś innego.
Mianowicie?
Nie wiem.
Jeszcze nie wymyśliłem.
Może to odpowiednie miejsce.
Każdy ma w dupie, co tu się dzieje.
Tylko proszę nie napytać nam biedy.
Oczywiście, dlaczego miałbym...
Skąd.
Biurko zostaje w środku.
Pomoże mi pan je wepchnąć?
Proszę.
A co z pracownią komputerową?
Zainstalowaliśmy sprzęt cztery lata temu.
Po dwóch miesiącach ukradli.
Cztery lata temu?
Nie ma innych komputerów?
Jedyny, który działa, mam w gabinecie.
Witam w szkole imienia José Urbiny Lópeza, panie Juárez.
Co to było?
Co to?
Znalazłam na wysypisku.
Trzeba było zostawić.
Co nam po takich marzeniach?
Wchodźcie.
Siadajcie, gdzie chcecie. Nie ma wyznaczonych miejsc.
A nawet nie musicie siadać.
Prędko, wchodźcie.
Codziennie będziemy robić coś wspaniałego, ale spóźnialskich to ominie.
Słyszeliście opowieść o ośle, który wpadł do studni?
Nie? Opowiem wam.
Pewnego dnia osioł wpadł do głębokiej studni.
Nic mu się nie stało, ale nie mógł wyjść.
Jego właściciel obliczył,
że wyciągnięcie osła będzie kosztować więcej niż sam osioł.
A ponieważ studnia była sucha i mogły do niej wpaść inne jego zwierzęta,
postanowił zasypać ją razem z osłem.
Zaczął więc zasypywać studnię.
Ziemia spadała na osła,
który ryczał, ale rolnik nie przestawał.
Po jakimś czasie osioł zamilkł.
Rolnik uznał, że zwierzę nie żyje, ale musiał zasypać studnię,
żeby inne tam nie wpadły, więc pracował dalej.
Wyobraźcie sobie jego zaskoczenie,
kiedy nagle zobaczył czubki oślich uszu wystające ze studni.
Zasypywał jeszcze szybciej,
a tu pojawiła się głowa osła.
Zamiast pozwolić się pogrzebać, osioł wykorzystał wrzucaną ziemię
i stawał na niej, coraz wyżej i wyżej,
aż mógł wyskoczyć ze studni.
Od teraz będziemy jak ten osioł.
Nieważne, ile spadnie na nas ziemi i gnoju,
nie pozwolimy się zasypać.
Otrzepiemy się i wykorzystamy je,
żeby stać się najlepszymi uczniami na świecie.
Tylko jedno może was powstrzymać, jeśli na to pozwolicie.
Wy sami.
Rozumiem, że możecie wątpić,
skoro na świecie dzieci w waszym wieku
potrafią rozwiązywać zaawansowane równania,
komponować symfonie, a nawet budować roboty.
Jak uczniowie szkoły imienia José Urbiny mogliby w ogóle robić coś takiego,
skoro nie mamy komputerów, Internetu,
a czasem nawet prądu?
Ale wiecie co?
To nie jest nam potrzebne. W ogóle.
To, czego każde z was potrzebuje, już macie.
To się nazywa potencjał.
Od was zależy, czy go zrealizujecie. Nie mogę was zmuszać.
Rodzice też nie
To wy decydujecie, czy z niego skorzystać
i w jaki sposób.
Zróbmy więc tak: odtąd nie decyduję, czego się uczymy.
Wy to zrobicie.
Zgoda? A zatem mówcie.
Czego chcecie się uczyć?
To może być cokolwiek. Czego chcecie się uczyć?
Niczego. Nikt?
Doskonale. Mam łatwiej.
Będziemy tu siedzieć i niczego się nie uczyć.
Jeśli chcecie, możemy tak cały rok.
Co to było? Kto to zrobił?
Nikt? Na trzy każdy podniesie długopis.
Podejdź. Tak, ty z tyłu.
- Jak masz na imię? - Nico.
Też byłem klasowym pajacem, Nico.
Stale byłem karany.
Coś ci poradzę.
Nie zmieniaj się.
Tak? Nie trzeba podnosić ręki. Jak masz na imię?
Donovan.
Chciałbym się dalej uczyć o łodziach i statkach.
Dobrze. Ktoś jeszcze myślał o łodziach od wczoraj?
Zrozumiałem, że czasami ktoś umiera
i nic nie możemy zrobić.
- Takie jest życie. - Poważne.
"Nic nie możemy zrobić".
Powinniśmy pozwolić im umrzeć?
Jestem Lupe.
Nie musisz podnosić ręki.
Nie uważam, że nic nie można zrobić.
Trzeba robić, co tylko się da.
Bardzo dobrze.
Powiedziałaś to samo, co jeden z największych filozofów świata.
Nazywał się John Stuart Mill.
Może ty też będziesz filozofem.
Kto to filozof?
To ktoś, kto studiuje filozofię.
Filozofia to badanie
lub rozmawianie o najbardziej skomplikowanych kwestiach życiowych,
trudnych do zrozumienia.
Pomaga nam odróżnić dobro od zła.
Ale ja chcę wiedzieć, dlaczego łódka unosi się na wodzie.
Racja.
Myśleliście, dlaczego łódź by zatonęła, gdyby wsiadł do niej dyrektor?
Bo jest gruby.
Brawo.
Nie podniosłeś ręki, brawo. Dziękuję.
Ale Nico, dlaczego łódź by zatonęła z powodu jego tuszy?
Może dlatego, że jest za ciężki?
Wiesz, że ktoś gruby unosi się na wodzie
łatwiej niż ktoś muskularny o tej samej wadze?
Nie?
Ktoś mi powie, dlaczego tak jest?
To trudne,
ale wiem, że dacie radę. Myślcie.
Kto chce zgadnąć? Albo inaczej:
czemu nadmuchany balon spada w powietrzu, ale unosi się na wodzie?
Pamiętajcie, grubas unosi się na wodzie łatwiej
niż ktoś muskularny o tej samej wadze. Dlaczego?
Bo mają inny rozmiar?
A więc chodzi o rozmiar? Może.
A jeśli wezmę kulę do kręgli wielkości balona
i położę oba te przedmioty na wodzie?
Kula zatonie, bo jest cięższa.
- A balon będzie pływał. - Dlaczego?
Są tej samej wielkości.
A więc chodzi o wielkość czy wagę?
Coś wam podpowiem.
Chodzi o to, jak działają ułamki.
O tym mieliśmy dziś mówić.
O ułamkach i dzieleniu z resztą.
Pamiętacie zabawę w szalupy?
Powiedzcie mi, co było resztą.
Zastanówcie się.
Pasażerowie, którzy nie zmieścili się w łodziach?
Właśnie!
Pasażerowie, którzy nie wsiedli, utonęli. Bardzo dobrze.
Jesteście tacy bystrzy, że nie jestem wam potrzebny.
Dlatego pójdę się napić i wrócę za pół godziny.
Założę się, że zanim wrócę, wszystko rozwiążecie.
Ktoś coś chce? Zaraz wracam.
Mięso jest cięższe niż tłuszcz.
- Skąd wiesz? - Mama pracuje w mięsnym.
To kilo mięsa, a to kilo tłuszczu.
Może w tłuszczu jest powietrze, dlatego się unosi.
Skoro ważą tyle samo, gruby powinien być większy.
Co ma do tego rozmiar?
Duży balon pływa, a kamyczek tonie.
Balon ma w środku powietrze.
Tak, ale ogromny balon waży więcej niż mały kamyk.
A więc ktoś gruby unosi się na wodzie łatwiej, bo ma w sobie powietrze.
Jak dyrektor Chucho.
Jesteś tym nowym? Jestem Arturo García.
Cześć, Sergio.
Wszystko dobrze?
Tak mi się wydaje.
Dzieciaki cię wykorzystują.
To jeden punkt widzenia.
Nie mogą zobaczyć twojej słabości.
Grunt to dyscyplina od początku.
Muszą wiedzieć, kto rządzi.
Myślę, że powinno być na odwrót.
Powodzenia.
Dziękuję.
Wiesz, co najlepszego może powiedzieć nauczyciel?
Nie wiem.
A więc wiesz.
Nie powinieneś być teraz w klasie?
Wolę, żeby się uczyły.
Panie Juárez, wszystko dobrze?
Proszę mi mówić Sergio.
Nie powinien pan być teraz w klasie, panie Juárez?
- Tak. - A więc?
Dzieci mają się dobrze, bez obaw. Może nawet za dobrze.
To jedyny komputer w szkole? Mogę skorzystać?
Po co? Teraz?
Tak, te dzieci są niebywałe. Ledwo dotrzymuję im kroku.
Myślałem, że ktoś, kto uczył w liceum, powinien umieć uczyć szóstoklasistów.
Też tak myślałem, ale robią szybkie postępy.
Mogę? Tylko na chwilkę.
Dosyć, panie Juárez! Idziemy.
Trzy minuty.
Panie dyrektorze, Daniel ciągle płacze.
Co się stało? Lubisz klaunów?
Patrz, nos klauna.
Z czego się śmiejesz? Jak masz na imię?
Zaczekaj!
A więc czego się dowiedzieliśmy? Rozwiązaliśmy problem?
Uważamy, że jeśli grubas i osiłek ważą tyle samo,
to grubas jest większy, bo mięśnie są cięższe niż tłuszcz.
Właśnie. Bardzo dobrze.
O co chodzi?
Myśleliśmy, że jeśli dwa przedmioty są tej samej wielkości,
to lżejszy unosi się łatwiej.
Obie grupy mają rację.
Jak to możliwe?
To się nazywa zależność odwrotnie proporcjonalna,
a wy doszliście do obu jej części.
Kiedy mówiliśmy o unoszeniu się, chodziło nam o gęstość.
Gęstość to masa dzielona przez objętość.
Masa to inne słowo na ciężar, a objętość - na rozmiar.
Kiedy masa wzrasta, gęstość jest większa,
a kiedy wzrasta objętość, gęstość jest mniejsza.
Rozumiecie?
Po ludzku, proszę.
Przyłączy się pan?
- Co pan robi? - Fajne, co?
Czemu nie jesteście w sali?
To był pański pomysł. Zmienić plac zabaw w salę.
Miał pan uczyć przyrody.
Dzisiejszy temat, jeśli się nie mylę, to układ słoneczny.
Taki był plan, ale bardziej pociąga ich fizyka.
Fizyka? Fizyki nie ma na egzaminach końcowych.
Egzaminy?
Uczenie się do testów nic im nie da.
Co one w ogóle mierzą?
Nauczycieli. Pomyślał pan o tym?
Czego dowiedziałeś się dziś o fizyce?
Niewiele.
W sensie, rozumiem zależność proporcjonalną...
Odwrotnie proporcjonalną.
Tak, odwrotnie proporcjonalną
między masą a objętością i jak to wpływa na gęstość,
ale tego, jak ogromne metalowe statki unoszą się na wodzie nie pojmuję.
Ale pan też nie wiedział.
To trudna kwestia.
A więc kto jest gęstszy, pan czy pan dyrektor?
Jestem pewny, że pan dyrektor ma o wiele mniejszą gęstość niż ja.
Lubi pan przeginać?
Skądże. Pan dyrektor ma o wiele większą masę i objętość.
Żeby poznać naszą gęstość, musielibyśmy się pomierzyć.
Jak to zrobić?
Masa to ciężar.
Można was zważyć.
Tak, a co z objętością?
Długość razy szerokość razy wysokość.
Bardzo dobrze.
To się sprawdza przy regularnych kształtach, jak kostka.
A co z nieregularnymi, jak człowiek?
Jak zmierzyć szerokość dyrektora?
Tutaj czy tutaj?
Zastanówcie się, jesteście bardzo blisko.
Odpowiedź macie przed oczyma.
Palomo.
Widziałem twój zeszyt, znasz wszystkie odpowiedzi.
Dlaczego nie podzieliłaś się z klasą?
Jesteś zdolna...
- Statki kosmiczne. - Słucham?
Powiedział pan Lupe, że może być filozofem.
Czy ja mogłabym być inżynierem?
Chcesz projektować statki kosmiczne?
Kilku astronautów zaczynało jako inżynierowie.
O, rety. Astronauci?
Dobra, a więc cel mamy wyznaczony.
Palomo, gdybyś spróbowała podzielić się wiedzą,
moglibyśmy się od ciebie dużo nauczyć.
Postarasz się?
Czemu idziemy w złą stronę?
Słucham?
Ma pani coś o filozofii?
O filozofii?
Albo o filozofach.
O filozofach?
Może o Johnie Stuarcie Millu?
O kim? To tematy dla studentów.
Nie wiem, czemu miałabyś czytać coś takiego w twoim wieku.
Dobrze, dziękuję.
Tego szukałaś?
Co tu masz?
Wiesz, że można tym spalić coś dzięki słońcu?
- Tak. - Każdy wie.
Co za para. Kujonka i chuligan.
Odwalcie się.
Dzień dobry.
Dzień dobry, panie García.
Ten nowy, Juárez... Co pan o nim wie?
Przejrzałem jego oceny, referencje. Nic niezwykłego.
To wszystko? Ciekawe.
Bo zadzwoniłem w kilka miejsc.
Gdzie byłeś? Martwiłam się.
Dziś wolniej chodzę.
Za co to?
Nie wiem. Miałam udany dzień.
Chodźmy.
Unosi się!
Wygrałeś. Ale dlaczego nie tonie?
Panie Juárez, nie przeszkadzam?
Skądże, proszę wejść.
Jak się pan ma?
Dobrze. Zanim to się posunie dalej, muszę wiedzieć, co dokładnie chce pan osiągnąć.
A więc to nieprawda, że nikomu nie zależy.
Jestem odpowiedzialny za swoje dzieci.
Pańskie?
Zadzwoniłem do pańskiej dawnej szkoły.
Powiedzieli mi o pańskim incydencie.
Załamałem się na oczach uczniów.
Taki kryzys egzystencjalny.
Ale mam się już dobrze. Co jeszcze chce pan wiedzieć?
Nic. Usiłuję tylko zrozumieć, co chce pan tu osiągnąć.
Co to za metoda?
Nie mam konkretnej.
- Nie rozumiem. - Napije się pan piwa?
- Nie, ja... - Zapraszam.
Kochanie, mamy gościa.
Dzień dobry.
Moja żona Laura, a to mój szef.
Myślałam, że to ja jestem szefem.
Miło mi, Chucho.
A to nasza mała niespodzianka.
Bywa arogancki.
Zauważyłem.
Położę dziecko spać. Proszę się rozgościć.
Dziękuję.
Pytał pan, po co przyszedłem do szkoły.
"Szkoła imienia José Urbiny Lópeza otrzymuje dotację na zakup komputerów".
To sprzed ośmiu miesięcy. Piszą, że pieniądze wypłacono.
Wypłacono, ale do nas nie dotarły.
Wie pan, jak to jest.
"Dojdą jutro, nie trzeba ponaglać".
W Matamoros nikt nie naciska, jeśli wie, co dla niego dobre.
Oczywiście.
Skąd ta obsesja?
Wychowaliśmy się bez komputerów i wyszliśmy na ludzi.
Ma pan telefon z Internetem?
Tak, a co?
Mogę? Chcę coś pokazać.
Cacko.
Przy okazji, w klasie jest dziewczyna, Paloma Noyola.
- Co pan o niej wie? - Niewiele. Cicha.
Mogłaby się bardziej przykładać.
To wszystko?
Tak.
To już wszystko.
18 kilo żelaza po 0,55, trzy kilo aluminium po 11,
cztery kilo brązu po 2,75 i trzy kilo miedzi po 26.
Łącznie 105 peso.
- Chodźmy. - To za mało.
Co?
Oszukał cię.
Przepraszam, ale źle pan policzył.
Powinno być 131,9.
Po zaokrągleniu 132.
Może pan sprawdzić?
Dobrze.
No, proszę.
Masz rację, 131,9.
Przepraszam, pewnie wcisnąłem zły guzik.
Nico!
- Co się stało? - Nie przyszedłeś do Nacha.
- Przepraszam... - Gdzie masz plecak?
W środku.
Myśl, Nico!
Jest dobrze.
Dam sobie radę.
Na pewno?
Co robisz?
Od kiedy pamiętam, leży tu i butwieje.
Chcesz ją zreperować?
Może. W szkole uczę się o unoszeniu się na wodzie.
Poważnie? Jak ona ma się unosić?
Woda nie może się dostać do środka.
No jasne.
Chodzi mi o to,
że muszę pozatykać wszystkie dziury, bo jeśli wleje się woda...
To co?
Może o to chodzi.
Chociaż łódka nie jest szczelna jak balon, wykorzystuje jakoś powietrze,
dzięki czemu ma mniejszą gęstość niż woda.
Może to właśnie to.
No, proszę. Jaki naukowiec.
O co chodzi?
Myślisz, że mogę zostać w szkole trochę dłużej?
Nie wiem.
Pogadam o tym z Nacho.
Dobra.
Dzieci nauczą się robić to, czego chcą.
Powinniśmy im tylko na to pozwolić.
Nauczyciel uruchamia proces, staje z boku
i sprawdza rezultaty.
Chce pan powiedzieć, że oparł swoją metodę o jeden film z YouTube'a?
Tak, z grubsza.
I do diabła z planem nauczania?
Mniej więcej.
Przerobimy wszystko, ale wtedy, kiedy oni będą chcieli.
Choć po tym, co dziś widziałem, nie jestem pewny, czy mnie potrzebują.
Gdyby mieli komputery, sami wszystkiego by się nauczyli.
O Boże...
Proszę.
Uczył pan kiedyś?
To konieczne, żeby być dyrektorem.
A więc pamięta pan, dlaczego postanowił zostać nauczycielem?
To było dawno temu.
Jak się nazywał ten nauczyciel?
Nauczycielka, Carmona.
W moim przypadku Chávez.
Juan Antonio Chávez.
Powiedział mi, że mogę zmienić świat, a ja mu uwierzyłem.
Pamiętam, że uścisnąłem go przy wszystkich na rozdaniu dyplomów.
Kiedy zacząłem uczyć, dzieci też mnie ściskały.
Ale z każdym rokiem mniej i mniej,
aż w zeszłym roku nie wyściskało mnie żadne.
Dzieci się zmieniły.
Nie. Dzieci zawsze będą dziećmi.
To świat się zmienił, panie Juárez.
Ale my nie.
Nic w edukacji nie zmieniło się od stu lat.
Od dzwonków po mundurki.
"Cisza, stać w szeregu, podnosić rękę".
Szkolimy dzieci na trybiki w machinie,
której jedynym celem jest działanie dla działania.
A jeśli ich przeżuje
i wypluje, to dlatego, że nie przestrzegają zasad naszej gry.
Ale te dzieci są o wiele bystrzejsze.
Dobrze wiedzą, że machina jest archaiczna.
Tak więc wyłączają się, odpływają i tracimy je.
Pytał pan, co robię w pańskiej szkole.
Nie chcę już tracić dzieci.
Ani jednego.
Nie jest pan za stary na idealistę?
Jestem za stary na ojca małego dziecka.
Dobrze, panie Juárez.
Sergio. Proszę mi mówić Sergio.
Dobrze, Sergio.
Dam ci szansę.
Tylko jej nie zmarnuj.
A właśnie...
Mogę prosić o małą przysługę?
Gotowe, wejdź.
Mamo, czas wstawać.
Co robisz? Pomóż mi trochę.
Dobry wieczór.
Śniadanie jest na stole, a kawa gotowa.
Dziękuję.
Wchodź.
Co robisz? Nie zdjąłeś majtek.
Wychodź!
Usiądź jeszcze raz.
- Ile? - Siedem centymetrów.
Rozmyśliłem się!
Już dobrze.
Mała przysługa?
To dla dzieci.
Dla dzieci. To dla dzieci!
Już się zanurzam.
Dziesięć centymetrów.
Sergio jest gęstszy!
Możemy zbudować bojler albo piekarnik...
Mam pomysł.
Wygramy!
Mogę jakoś pomóc?
Ma pani coś o filozofii?
Oczywiście. Jaki obszar cię interesuje?
Metafizyka? Ontologia? Epistemologia?
Moralność? Logika? Estetyka?
Marlene, pomożesz mi?
Proszę.
Przepraszam.
Proszę. To się nie przyda, możesz zabrać.
Tylko się nie zrań.
Uważamy, że z powodu grawitacji spadamy,
ale tylko wydaje nam się, że spadamy.
Jesteśmy przyciągani do Ziemi, bo jej masa jest o wiele większa niż nasza.
Z tego samego powodu Słońce przyciąga Ziemię.
Ale skoro tak, to czemu Ziemia nie zderza się ze Słońcem?
Bo jesteśmy na orbicie,
czyli w punkcie stycznym strefy przyciągania i odpadania.
A więc cały wszechświat,
my wszyscy przez cały czas spadamy w przestrzeni?
- Mniej więcej. - Fajnie!
Uważaj!
Przepraszam.
Wszyscy wiemy, że szkłem powiększającym można coś spalić.
Na moją rękę pada nieskupione światło.
A co będzie, kiedy je skupimy?
Podobał wam się nasz Promień Śmierci?
Jeśli to wam się podoba, to patrzcie teraz.
Co stanie się z kanistrem benzyny?
Obrót! Wszyscy!
Chcę widzieć, jak się kręcicie.
SZKOŁA IMIENIA JOSÉ URBINY LÓPEZA
OTRZYMUJE DOTACJĘ NA ZAKUP KOMPUTERÓW
Co tak wcześnie, Nico?
Wszystko gra?
Powiedz.
Mówił pan, że możemy pytać o cokolwiek.
- Tak. - I że nie ma pytań zbyt dziwacznych?
Zgadza się.
Dobrze, mam pytanie.
Mów.
Jak sprawić, żeby dziewczyna mnie polubiła?
- Widzi pan. - Nie.
To bardzo dobre pytanie, a nawet bardzo ważne.
Mówię serio, ale jak każde ważne pytanie,
nie ma jednej odpowiedzi.
- Cholera. - Bo nie ma jednego rodzaju dziewczyn.
O jakiej dziewczynie mówimy?
O to chodzi.
Jest inteligentna, a ja jestem tępy.
Nie mów tak.
Kiedy chcę jej zaimponować, mówię coś głupiego.
I to jest twój problem.
- Co? - Chcesz jej imponować.
Pokazać, jaki jesteś wspaniały.
To działa na pewne kobiety, ale ciebie nie interesuje zwykła dziewczyna.
Właśnie. Takiej dziewczynie musisz pokazać,
jaka ona jest wspaniała, a nie ty.
Wspieraj ją, zachęcaj, bo daleko zajdzie.
Zwłaszcza ktoś taki jak Paloma.
Skąd...
To dobrze widać.
Posłuchaj.
Miałem jej to dać, ale może ty to zrobisz.
Powiedz: "Zobacz, co znalazłem i pomyślałem o tobie".
Skąd pan tyle o tym wie?
Pamiętasz, jak mówiłem, że uczymy się na błędach?
Sporo ich popełniłem.
Włóż tu, żeby nie zgubić.
Nie!
Przepraszam, ale mam tu ważne rzeczy.
Pokaż plecak, Nico.
Mam w nim tylko rzeczy do szkoły, prezent od brata...
Nico!
Daj mi go.
Proszę, nigdy go nie otwieramy. Proszę.
Daj mi ten plecak.
Jak się dowiedzą, zabiją mnie.
Błagam, niech pan nie otwiera.
Daj mi go, Nico.
Mogę?
Co?
Jeśli otworzę ten plecak, to czy znajdę coś, czego 12-latek nie powinien mieć,
a już zwłaszcza przynosić do szkoły?
Nie wiem.
Może.
Jeżeli coś takiego znajdę, będę musiał to zgłosić,
a ty znajdziesz się w o wiele trudniejszym położeniu.
I co pan zrobi?
Ty musisz mi powiedzieć.
Dzień dobry.
Przejrzałem wasze pytania, leżą na biurku z waszymi nazwiskami.
Nico, wiem, że musiałeś dużo nadrobić,
ale ze wszystkich uczniów ty zrobiłeś największy postęp.
Pamiętasz, jak na początku mówiłem o odpowiedzialności za swoje życie?
Musisz zdecydować, którą drogą w życiu podążać.
Czy chcesz pójść tą...
czy tą?
Obiema nie możesz.
Prawie na czas.
Ale robicie postępy.
Dzisiaj Rosita zaprezentuje taniec.
Zapowiada się fantastycznie.
Ale najpierw zabawa.
Uważajcie.
Był słynny matematyk, Carl Friedrich Gauss.
Kiedy chodził do szkoły, nauczyciel chciał zająć czymś klasę,
więc kazał im dodać wszystkie liczby od jeden do stu.
Miało im to zająć kilka godzin,
ale Gauss odpowiedział od razu.
Czy ktoś mi powie, jak to zrobił?
Grupa druga? Paloma?
Czy to 5050?
Jak do tego doszłaś?
Dodałam sto do jednego, co daje 101.
99 dodać 2 daje 101, 98 dodać 3...
Łącznie jest 50 par liczb o sumie 101.
Grupa druga dostaje punkt.
Muszę coś zgłosić.
- Skończyliśmy? - Najwyraźniej.
Co się stało?
Uczeń mógł przynieść do szkoły coś nielegalnego.
Mógł?
Nie jestem pewny.
Kto jest winowajcą?
- Ja. - Słucham?
Ja, bo może powinienem był to zgłosić.
Nie robisz tego teraz?
Tak. Nie.
- Nie, bo sam się zgłaszam. - Co zgłaszasz?
To, że nie zgłosiłem czegoś, co może powinienem był.
Wolałem nie zajrzeć do plecaka.
Kim jest ten uczeń?
Nie mogę powiedzieć.
Bo właściwie nie doszło do złamania prawa.
A chcę mu dać szansę.
Tylko nie wiem, czy dobrze zrobiłem.
To wygląda bardziej na wyznanie niż zgłoszenie.
Nie zrobiłem tego tylko dla niego. Albo dla niej.
Ale cała klasa się angażuje, metoda się sprawdza.
Jeśli zgłoszę ucznia, mogę stracić zaufanie uczniów.
A nie chcę.
I co mam zrobić?
Powiedzieć, że postąpiłem dobrze?
Sergio, jedyne, co zrobiłeś, to namąciłeś mi w głowie.
Mogę cię odprowadzić?
Nie mieszkasz na plaży?
Tak, ale dziś idę naokoło.
I ze mną będziesz bezpieczniejsza.
Jak chcesz.
Możesz zbudować rakietę i przebywać w komorze bez grawitacji.
Patrz, jest też symulacja nieudanego startu, kiedy musisz odzyskać kontrolę.
I uważaj - trzech studentów zostało astronautami.
- Sergio powiedział mi... - On ci to dał?
Chcesz coś zobaczyć?
Tato, wszystko dobrze?
Tak, nie martw się.
Trochę się zmęczyłem.
- Kto to? - Dzień dobry, jestem Nico.
Razem robimy zadanie z fizyki.
Zaniosę plecak i wrócę.
Jak się pan ma?
W porządku.
Chodź.
Wybacz ten smród.
Jaki smród?
Tutaj.
Skąd to masz?
Znalazłam. Jeszcze nic nie widziałeś. Patrz.
- Co to? - Mój statyw.
Nie powinna być noc?
Patrz.
Gdzie?
Tam, na granicę oceanu i nieba.
Co to?
SpaceX. To ich platforma startowa w Boca Chica, w Teksasie.
Będą tam startować największe rakiety na świecie.
Możemy je stąd oglądać.
Śpią.
Co czytasz?
O dylematach moralnych.
Niewiele rozumiem, ale to ciekawe.
Powiedzmy, że jesteś kapitanem tonącego statku.
Masz trzydziestu pasażerów, ale w szalupie zmieści się tylko piętnastu.
Jak zdecydować, kogo ocalić i dlaczego?
Jaki to przedmiot?
To nie do szkoły.
Pożyczyłam z uniwersytetu, dla siebie.
Że jak?
Mają wspaniałą bibliotekę, powinnaś zobaczyć.
Myślałam, żeby studiować filozofię,
ale jak widzę te wszystkie książki, sama nie wiem.
Ale chcę być nauczycielką, to na pewno.
Filozofia?
Nauczycielka?
Kochanie.
Za rok nie pójdziesz już nawet do szkoły.
Muszę pracować, a kto zajmie się nowym braciszkiem?
Jeżeli ci na tym zależy i bardzo tego chcesz, możesz wrócić do szkoły,
jak mały pójdzie do przedszkola.
Chodźmy, Palomo.
Tu jesteś. Dziś specjalna prezentacja.
Twoja klasa jest pierwsza.
O dziewiątej w pracowni komputerowej.
Przysłali technika z dystryktu.
Pokaże dzieciom podstawy i wyjaśni, jak działa komputer.
- Naprawdę? - Już się przygotowuje.
Co się stało?
Nalegałem, naciskałem...
Mógłbym cię ucałować.
Nie myłem zębów.
Do zobaczenia.
Nico! Jak poszło?
Chyba dobrze.
- Co to? - Drobny prezent.
Powiedzmy, że świąteczna premia.
Nie lubię testów, zwłaszcza próbnych.
Widzisz datę?
2012? To w tym roku.
To nie jest próbny test. Prawdziwy.
Skąd go masz?
Są wszędzie, trzeba tylko wiedzieć, gdzie szukać.
Dzięki, ale nie.
Jest w porządku. Wszystkich nas to czeka.
Jeżeli przygotujesz dzieci na podstawie tego,
pozostałym przestaną przeszkadzać twoje eksperymenty.
Dzięki, ale nie wchodzę w to.
Jesteśmy oceniani łącznie.
Jeśli twoi uczniowie źle wypadną, my też ucierpimy.
Tak więc musisz w to wejść.
- A dzieci? - Nic nie będą wiedziały.
Przejdą dalej, czy pójdzie im dobrze, czy źle.
Zawsze tak było i jest.
Różnica polega tylko na tym, czy my dostaniemy premię.
Nie,
jedyna różnica, to czy nauczymy je oszukiwać.
Szybciej.
Laptopy? Jeszcze lepiej.
Dzień dobry.
Uważając, że komputery to kluczowy element współczesnej gospodarki...
Władze Matamoros...
Do rzeczy.
To jednostka centralna komputera.
To jego mózg, przechowuje dane
i wykonuje operacje,
dzięki którym komputer pracuje.
Wiedzieliście, że komputer może wykonać do czterech milionów działań na sekundę...
- Co pan robi? - Słucham?
To pan dał to mojej córce?
Pan jest ojcem Palomy.
12 tysięcy dolarów. W rok tyle nie zarobię.
Dają stypendia, szkoła ją zarekomenduje.
Paloma ma duże szanse.
Możemy zgromadzić środki na podróż.
Proszę pana. Jestem biedny.
Całe życie zbieram śmieci, ale nie jestem żebrakiem.
Nie to miałem na myśli. Proszę posłuchać.
Wiem, że to się wydaje nieosiągalne, ale Paloma nie jest zwykłą uczennicą.
Może dostać stypendium.
A co potem?
Kiedy pojedzie na ten "obóz kosmiczny"
i zobaczy te wszystkie rzeczy, a potem wróci tutaj, do rzeczywistości?
Wypuszcza pan te dzieci jak rakiety w kosmos,
wkładając im do głowy te różne pomysły.
Ale kiedy wyjdą z klasy na prawdziwy świat,
kiedy się z nim zderzą, gdzie pan wtedy będzie?
Podtrzyma je pan i powie, żeby próbowały dalej?
Nie, będzie pan mącił w głowach następnym dzieciakom,
uświadamiając im, czego nie mogą mieć.
- Kim nigdy nie mogą być. - Tato?
Proszę, niech pan tego nie robi mojej córce.
Chodź, Palomo.
Nie może pan tam wchodzić!
Wiem, że jest pan zajęty.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Sergio Juárez Correa, uczę w szkole José Urbiny Lópeza.
Chciałem porozmawiać
o naszych komputerach.
W porządku, Martho.
Zawsze znajdujemy czas dla naszych żołnierzy z pierwszej linii.
Ciekawe słowa.
To znaczy?
Żołnierze, pierwsza linia.
Jakbyśmy walczyli na wojnie.
Ale nie.
Całe dnie spędzam z dziećmi.
Proszę powiedzieć, jak mogę pomóc.
Nacho pytał dziś o ciebie. "Kiedy ten przystojniak zacznie?".
Szkoła się kończy, więc chce ci pokazać, co i jak.
O co chodzi?
Widzisz tam?
Nie widać, gdzie kończy się ocean, a gdzie zaczyna niebo.
Wiesz, że teoretycznie stoimy teraz w kosmosie?
- Co? - Kosmos sięga aż tutaj.
To, co uważamy za niebo, to tylko warstwa gazów.
Wydaje się, że nic tam nie ma, pustka,
ale te gazy mają swoją masę, czyli ciężar.
I cały czas są przyciągane do Ziemi.
Tkwią jak w pułapce. Tak jak my.
Nie będę pracował dla Nacha.
Poważnie? Przecież nie cierpisz szkoły. Co się stało?
Nie wiem, polubiłem ją.
Mamy nauczyciela, który wszystko robi inaczej.
Przy nim mogę być bystry.
I jest taka dziewczyna...
Wyszło szydło z worka. Nasz mały donżuan!
Posłuchaj.
Gdybyś miał szansę na coś innego, pozwoliłbym ci.
Ale jak zaczynasz pracować dla Nacha, już nie kończysz.
Ale nigdy tak naprawdę nie zacząłem, prawda?
Podrzucić cię?
Chciałem się przejść, ale dobrze.
Auto w warsztacie?
Tak, na zawsze.
Wymieniłem na coś przydatniejszego.
To to, co myślę?
Teraz zobaczysz, co potrafią.
- Nie musiałeś. - Musiałem.
- Naprawdę myślałem... - Nie szkodzi, wiem.
I doceniam twoje wysiłki.
Żona się nie wściekła?
- Masz żonę? - Nie.
To dobrze, bo przez jakiś czas zamieszkam u ciebie.
Podejście ma nieszablonowe, ale wyniki bezdyskusyjne.
Nie wątpię.
Mamy gości. Skąd ten zaszczyt?
Rozumiem, że panowie się znają. Co robicie?
Medytujemy.
Prowadziliśmy dyskusję i zrobiło się gorąco,
więc postanowiliśmy ochłonąć.
Proszę się mną nie przejmować, będę tylko obserwował.
O czym dyskutowaliście?
O moralności.
Moralność? Nie kojarzę takiego tematu lekcji.
Zgodnie z planem 20 marca
powinien pan przygotowywać uczniów do egzaminów.
Tak, ale Lupita zainteresowała się filozofią
i dzieliła się z klasą tym, czego się dowiedziała.
W zeszłym roku, w piątej klasie,
oceny tych uczniów były jednymi z najgorszych w kraju.
To dziwne, że ma pan czas na coś innego niż przygotowania do egzaminu.
Jak mówiłem, ktoś powiedział Lupicie,
że jest o wiele za młoda, żeby czytać o filozofii.
Chcieliśmy się przekonać, czy filozofia daje odpowiedzi na pewne trudne pytania.
Mianowicie?
Chciałam wiedzieć, co John Stuart Mill powiedziałby o aborcji.
- O aborcji? - I co mógłby powiedzieć?
Jeśli chcemy jak największego dobra dla największej liczby ludzi,
to jeśli nie stać nas na czynsz
i jedzenie, lepiej nie sprowadzać więcej dzieci na świat,
bo i tak będą tylko cierpieć.
A to spowoduje cierpienie innych.
A więc w pewnych przypadkach aborcja jest właściwa.
Boże.
A co sądzisz o tym wniosku?
Myślę o swoim rodzeństwie.
Czasami jest z nimi utrapienie, ale nie lubię wyobrażać sobie,
że się nie urodzili.
Nie wiem.
To bardzo skomplikowane.
Ale wszyscy zgadzamy się, że rozwiązaniem są prezerwatywy.
- Prezerwatywy? - Nie każdy się zgadza.
Dlatego rozgorzała debata, prawda?
Stuart Mill twierdzi, że coś może być dobre
albo złe w zależności od sytuacji.
Czy według niego jest coś, co zawsze byłoby niemoralne?
Wszystko, co szkodzi wielu dla korzyści niewielu.
Na przykład?
Kiedy ktoś kradnie coś przeznaczonego dla wszystkich?
Bardzo dobrze. Przykładem może być...
korupcja?
Skoro ma pan czas na dyskusje o tak zaawansowanych tematach,
to znaczy, że opanowaliście już cały materiał klasy szóstej.
Powiedz. Jaki jest pierwiastek kwadratowy liczby 256?
Co to ma zademonstrować?
Z kim walczył Meksyk w 1846 roku?
On jeszcze tego nie przerobił.
Wyjaśnij teorię ewolucji Darwina.
Zaraz...
Tak jak podejrzewałem.
To dziecko nie ma podstawowej wiedzy wymaganej od szóstoklasisty.
Panie Juárez, to żywy przykład ignorancji.
Zaraz. Nico!
I braku dyscypliny.
Dlaczego pan to zrobił?
Mnie może pan mówić, co chce, ale nie można zwracać się tak do dzieci.
Pierwiastek kwadratowy z 256 to 16.
W 1846 roku Meksyk walczył ze Stanami Zjednoczonymi.
Teoria ewolucji Darwina mówi o przetrwaniu najsilniejszych.
Dziękuję, panie Juárez. Zapraszam do dyrektora.
Myślałam o naszej zabawie pierwszego dnia.
O szalupach i pasażerach. Rozwiązanie jest oczywiste.
Nie należy sprzedawać więcej biletów, niż jest miejsc w szalupach.
- Czekaj. - Na pewno bierze łapówki od tych dupków.
Spokój!
Mówiłem, żebyś uważał, a ty co robisz?
Aborcja? Gumki? Korupcja?
Namawiam uczniów, żeby dociekali prawdy za wszelką cenę,
żeby się nie bali, a potem co?
Mam się na ich oczach zmienić w lizusa?
Ważne, żeby zatrzymali cię tu jako nauczyciela.
Co z tego, że czasem pochylisz głowę?
Poważnie?
Panie dyrektorze, czekam.
Już idę.
Panie Juárez.
Zaniepokoiły mnie liczne skargi na to,
że pańskie dzieci nie przygotowują się do egzaminów,
ale nie sądziłem, że jest aż tak źle.
Niniejszym jest pan zawieszony na dwa tygodnie.
- Co? - W tym czasie pańska klasa
zostanie przygotowana do testów, na których panu, jak widać, nie zależy.
Ma pan rację, nie będę zaprzeczać.
Uważam testy za nieprzydatne, ale nie odgrywam się na dzieciach.
Dobrze, przygotuję je.
Przez dwa tygodnie będziemy wyłącznie przygotowywać się do egzaminu.
Tylko proszę mnie nie zawieszać.
Wprowadzenie kogoś innego na moje miejsce byłoby głupotą.
Niech pan podziękuje dyrektorowi, że nie skończyło się na zwolnieniu.
Choć zaczynam to rozważać.
To nie będzie konieczne.
Chce pan dodać coś jeszcze?
Nie.
Miłego dnia.
To szaleństwo, Chucho.
Czy wiesz, że w tej szkole, w mojej klasie, jest dziewczynka,
która, jak sądzę, jest autentycznym geniuszem?
Zanim przyszedłem, wiedziałeś o niej tylko, że "może się bardziej przykładać".
Ile może być takich dzieci w tym kraju?
Ale dopóki tolerujemy tę celową ignorancję, nie dowiemy się.
Przykro mi, Sergio.
Mam związane ręce. Uznaj to za urlop.
Pobądź z żoną i dzieckiem.
W porządku?
Nie jesteś głupcem, ignorantem
czy kim tam cię nazwał.
Naprawdę.
Stale udzielasz błyskotliwych odpowiedzi, i to od razu.
Ja bym nie mogła.
Jest nasz przystojniak.
Chepe mówi, że nie wiesz, dla kogo pracujesz.
Nie mogłem uwierzyć, dlatego chciałem przekonać się osobiście.
A więc pracujesz dla mnie czy nie?
Dotarło do mnie, dlaczego masz wątpliwości.
Nie powitaliśmy cię jak należy w naszej rodzinie.
Nie miałeś prawdziwej inicjacji.
- Co to za jedna? - Koleżanka. Idź do domu.
- Zaczekaj, kochana. - Co się dzieje?
Jesteś dziewicą? Może być.
To jeszcze dziecko.
Patrz, twój brat zgrywa porządnego.
To jeszcze dzieci!
Lupe! Nic ci nie jest?
A bratu i siostrze?
Jesteś cała? Paloma, nic ci nie jest?
Nico...
Carlos zjadł trzy ósme pizzy,
a Ricardo jedną czwartą tej samej pizzy.
Ile pizzy zjedli łącznie Carlos i Ricardo?
Ktoś mi powie?
Dzień dobry, Lauro.
Co za niespodzianka.
Może ty wyciągniesz go z łóżka.
Za pozwoleniem.
Możemy porozmawiać?
Jutro egzamin. To znaczy, że zawieszenie się skończyło.
Mamy mało ludzi, przydasz nam się.
Nie odzywałeś się.
Muszę wiedzieć, czy wracasz.
Wiesz, że nic nie mogłem na to poradzić.
Sprzeciwiałem się temu.
Otwórz.
Nie odejdę, zostanę tu.
Będę jadł twoje jedzenie, załatwiał się w twojej łazience.
Nie pójdę, dopóki stamtąd nie wyjdziesz.
Nie możesz zostawić dzieci samych.
Już i tak są w szoku.
Może tak najlepiej przygotujemy je na przyszłość.
Jak się masz?
Odejdź.
Poważnie? Tak łatwo się poddasz?
A czemu nie?
Nie chcesz skończyć tego, co zacząłeś?
Sergio, sam widziałeś, że ci się udało.
Wiesz, co mi się udało?
Zabili jednego z moich...
Posłuchaj. Nie musisz wracać.
Świetnie, więc po co przyszedłeś?
Dla dzieci. Chcę odzyskać swoje dzieci.
Przestały przychodzić?
Chcę, żeby podeszły do egzaminu.
Pieprzone testy.
Chucho, jak już powiedziałem...
zawiodłem.
Dzieci, Nica.
Myślałem, że postępuję słusznie, naprawdę.
Ale powinienem był zajrzeć do jego plecaka.
Jeśli wrócę, zapłacą za to. Ponownie.
- Przykro mi. - Zaczekaj.
Naprawdę uważam, że byłeś na progu czegoś wielkiego.
Sam byłem świadkiem.
Nigdy nie widziałem, żeby dzieci tak reagowały, nigdy.
Ani żeby tak szybko robiły postępy.
Ale nikogo nie obchodzi, co sądzimy o tej metodzie.
Nikt się nie przejmie, dopóki nie pokażemy wymiernych rezultatów.
Po to są te testy.
Sam mówiłeś - Paloma może być geniuszem.
Ale jak się dowiemy?
Paloma przestała chodzić?
Tak.
Dzień dobry.
Co pan tu robi?
Dyrektor powiedział, że da mi spokój,
jeśli przekonam cię, żebyś wróciła do szkoły.
A pan nie wraca?
Nie wiem, czy mogę.
Dlaczego?
Może twój tata miał rację.
Może zrobiłem więcej zła niż dobra.
Nie mogę wrócić.
Muszę się zająć tatą, jest chory.
Bardzo mi przykro.
Bardzo.
Ale tata nie miał racji.
Powiedział nam pan, że mamy taki sam potencjał, jak inne dzieci.
Zanim pan przyszedł, brakowało nam wiary, że możemy go zrealizować.
Nigdy nie pozwoliłabym sobie marzyć tak, jak na pańskich lekcjach.
O tym, kim mogę być i co mogę robić.
To jest moje.
Nie miałabym tego, gdyby nie pan.
I nigdy tego nie zapomnę.
Ale czasem wiara nie wystarcza.
Czasami...
życie to życie.
Proszę się rozejrzeć.
To moja rzeczywistość.
Nie ucieknę od niej.
Takim jak ja,
jak Nico...
nie dane jest uciec.
Rozumiem.
Panie Juárez.
Panie Noyola.
Paloma już tego nie potrzebuje.
Proszę zabrać, tutaj może się zniszczyć.
Ale co to jest?
Pożyczyła ze szkoły, do zadania domowego.
Szkoły nie byłoby na coś takiego stać.
Nie pożyczyła. Zrobiła to.
Co? Niemożliwe.
Nic nie jest możliwe, dopóki się tego nie zrobi.
Paloma to wyjątkowa dziewczyna.
Zastanawiam się, czy wie pan, jak bardzo.
Proszę tak nie mówić.
To należy do niej.
Możemy zrobić jeszcze jeden przystanek?
Paloma?
Powinieneś odpoczywać.
Usiądź przy mnie.
Dobrze się czujesz?
Wszystko będzie dobrze.
Na tej twojej liście są numery telefonów?
To pan?
No proszę.
Tam.
Siadajcie, gdzie chcecie.
Pospieszcie się.
Prędzej, spóźnimy się!
Jak nam idzie?
Jeszcze kilkoro.
Patrz.
O co mu chodzi?
Z powodu licznych zgłoszeń o nieprawidłowościach,
postanowili zmienić treść pytań.
Może dzwoniło do nich wielu zaniepokojonych obywateli.
Przynajmniej teraz mamy równe szanse.
Patrz.
No co?
Proszę zająć miejsca.
I nie dotykać materiałów, dopóki nie rozpocznie się egzamin.
Proszę o ciszę.
Zaraz zaczynamy.
Zbierzcie się tu.
Posłuchajcie.
Ten egzamin mierzy, ile wiecie.
Może nie nauczyłem was wszystkiego, co musicie wiedzieć.
Ale nauczyłem was myśleć.
Mogą się więc zdarzyć zadania, których nie rozpoznacie,
ale nie ma tam nic, do czego nie moglibyście dojść.
Zrozumieliście?
Właściwie...
Właściwie jest coś, co chcę, żebyście wiedzieli.
Dużo mnie nauczyliście.
Jestem z was dumny, z każdego z was.
A teraz im pokażmy!
Będziecie mieli trzy godziny na napisanie egzaminu.
Postarajcie się odpowiedzieć na jak najwięcej pytań.
Wszystkie pola bez odpowiedzi będą uznane za błędne.
Powodzenia.
Uwaga...
Zaczynamy.
ROK PRZED PRZYBYCIEM SERGIA TYLKO 55 PROCENT JEGO UCZNIÓW
ZDAŁO EGZAMIN KOŃCOWY Z MATEMATYKI,
A 69 PROCENT Z HISZPAŃSKIEGO.
ŻADEN NIE OTRZYMAŁ NAJWYŻSZEJ OCENY.
PO ROKU NAUKI Z SERGIEM 93 PROCENT ZDAŁO MATEMATYKĘ,
PRZY CZYM 63 PROCENT NA "DOSKONALE",
A 97 I PÓŁ PROCENT ZDAŁO CZĘŚĆ JĘZYKOWĄ,
Z CZEGO 72 PROCENT NA "DOSKONALE".
DZIESIĘCIORO DZIECI ZNALAZŁO SIĘ
WŚRÓD JEDNEJ DZIESIĄTEJ PROCENTA UCZNIÓW
Z NAJLEPSZYM WYNIKIEM Z MATEMATYKI W KRAJU.
PALOMA NOYOLA OSIĄGNĘŁA NAJWYŻSZY WYNIK W CAŁYM MEKSYKU.
DOSTAŁA STYPENDIUM I ZAMIESZKAŁA W NOWYM DOMU.
SERGIO JUÁREZ CORREA WCIĄŻ UCZY SZÓSTE KLASY W MATAMOROS.
SZKOŁA NADAL NIE POSIADA PRACOWNI KOMPUTEROWEJ.
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
ZDJĘCIA
MUZYKA
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO - HIVENTY POLAND
Tekst: Artur Wierzchowsk
JEDYNYM, CO PRZESZKADZA MI W NAUCE, JEST MOJA EDUKACJA - ALBERT EINSTEIN