‪(ชาลส์ทาวน์)
‪(เกาะซัลลิแวน เซาท์แคโรไลนา ‪สหรัฐอเมริกา)
‪เราอยู่ที่ชายหาด เกาะซัลลิแวน
‪ที่นี่เคยเป็นจุดแรกที่คนที่ถูกจับมาเป็นทาสหยุดแวะ
‪เมื่อพวกเขามาที่ท่าเรือเมืองชาลส์ตัน
‪นี่เป็นจุดเริ่มต้นของบรรพบุรุษของเรามากมาย
‪ชาวแอฟริกันที่ตกเป็นทาส ‪กว่า 40 ถึง 60 เปอร์เซ็นต์
‪เข้ามาทางท่าเรือเมืองชาลส์ตัน
‪มันดูเหมือนภูมิทัศน์ในแอฟริกาตะวันตก ‪ที่พวกเขาจากมา
‪พวกเขาเกือบนึกว่าเป็นมุกตลกที่โหดร้าย
‪พวกเขาถูกนำตัวกลับมายังที่ที่พวกเขาจากมา
‪ผมนึกภาพว่าพอบรรพบุรุษของพวกเรามาถึงที่นี่
‪พวกเขาคงคิดว่าการเดินทางจบลงแล้ว
‪ไม่เลย มันเป็นแค่จุดเริ่มต้น
‪(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‪(อาณาจักรข้าว)
‪เมืองชาลส์ตัน รัฐเซาท์แคโรไลนา
‪ที่นี่มีความงดงามอันเก่าแก่
‪เสน่ห์อันลึกลับของชายฝั่งทะเลแห่งนี้
‪ดินแดนอันอุดมสมบูรณ์ที่พวกเขาเรียกว่าโลว์คันทรี
‪แต่ผมรู้สึกถึงความหนักอึ้งที่ไม่อาจปฏิเสธได้
‪ความมืดที่อยู่ใต้พื้นผิว
‪ที่นี่คือเมืองหลวงของการค้าทาสของประเทศ
‪พวกเราหลายแสนคนมาถึงที่นี่ ถูกล่ามโซ่ตรวน
‪และยืนบนแท่นประมูลทาส ‪ของตลาดค้าทาสที่เก่าแก่ที่สุดของเมือง
‪เพื่อถูกแยกย้ายไปทั่วตอนใต้
‪(งานประมูลนิโกร)
‪แต่ผู้ที่คงอยู่ในเซาท์แคโรไลนา ‪กลายเป็นทาสตามไร่
‪ที่สร้างความมั่งคั่งในยุคแรกให้กับประเทศนี้
‪ไม่ใช่ด้วยผ้าฝ้าย แต่เป็นข้าว
‪จุดหนึ่งมีการส่งออกข้าวมากถึง ‪ปีละ 100 ล้านปอนด์
‪ผลจากการค้าทาส ชาลส์ตันกลายเป็น…
‪เมืองที่ร่ำรวยที่สุดในอเมริกายุคแรกเริ่ม
‪ผมรู้จักไมเคิล ทวิตตี้ ‪นักประวัติศาสตร์อาหารมาหลายปีแล้ว
‪ผมประทับใจในความสามารถของเขา ‪ในการตีแผ่ประวัติศาสตร์ของเราเสมอมา
‪ด้วยการพูดถึงอาหาร
‪ชาวแอฟริกันที่อยู่ที่นี่เป็นส่วนผสมของผู้คน
‪ที่เคยเป็นชาวนาปลูกข้าวมาหลายพันปี
‪และเมื่อข้าวกลายเป็นพืชที่ทำรายได้
‪ก็ต้องเคลื่อนย้าย
‪ต้นไม้และหนองน้ำพวกนี้
‪มีการถางที่ดินเพื่อปรับพื้นที่ให้เป็นนาข้าว
‪มากกว่าการถางที่ดินเพื่อสร้างปิรามิดในอียิปต์อีก
‪โอ้โฮ
‪แผลเป็นของพื้นที่เพาะปลูกเหล่านี้ ‪สามารถมองเห็นได้จากอวกาศเลย
‪และมันแสดงให้คุณเห็นว่า ‪ต้องใช้แรงงานจำนวนมหาศาล
‪ถึงจะกลายเป็นนาข้าวพวกนี้ได้
‪แม้ว่าเราจะทุกข์ทรมานตกนรก
‪เราถูกใช้งานปางตาย…
‪แม้ว่าจะเกิดเรื่องเลวร้ายเหล่านั้นขึ้น
‪เราก็สร้างอาหารขึ้นมา
‪ดังนั้นเมื่อคุณกินอาหาร
‪ที่ผมพยายามทำขึ้นมา ‪จากเศษเสี้ยวของประวัติศาสตร์เรา
‪ผมอยากให้คุณเข้าใจว่าคุณอยู่ต่อหน้าบรรพบุรุษ
‪และหน้าที่ของเราคือสืบทอดประเพณีต่อไป
‪เพื่อให้ประเพณีและจิตวิญญาณไม่มีวันตาย
‪เราจะทำอาหารหม้อเดียวแบบหนึ่ง
‪- เอาข้าวมา ‪- ส่วนผสมอันดับหนึ่ง ข้าว
‪แล้วส่วนผสมสำคัญอันต่อไปล่ะ
‪กระเจี๊ยบ
‪มีกระเจี๊ยบอยู่ทุกที่ในโลกแอฟโฟรแอตแลนติก
‪ทุกคนมีกระเจี๊ยบ
‪เป็นแก่นแท้ของแอฟริกัน
‪มันหมู
‪ใส่หัวหอมลงไปสองในสาม
‪สองในสาม
‪เทมะเขือเทศลงไปให้หมด
‪เอาละ เทมะเขือเทศลงไปนะ
‪ครับ
‪เกลือหนึ่งช้อนเต็มๆ
‪พริกขี้หนู ส่วนผสมที่สำคัญที่สุด
‪เราชอบพริกขี้หนู
‪- เราเป็นผู้นำเข้ามา ‪- ถูกต้อง
‪- พาร์สลีย์ ‪- โรสแมรี่อีกหนึ่งหยิบมือก็ได้แล้ว
‪ต่อไปใส่ปู
‪- โอเค ทีนี้ใส่ปูนะครับ ‪- ใช่ ใส่หมดเลย
‪การทำอาหารแบบนี้
‪เป็นวิธีที่ทาสทำกันปกติไหมครับ
‪แน่นอนครับ ในช่วงที่อากาศอุ่นหน่อย
‪- ใช่ ‪- น้ำซุป
‪เอาละ
‪ตามด้วยข้าวเลย
‪- เอาละ ‪- เอาละนะ
‪รู้วิธีชิมที่ถูกต้องไหม
‪คุณชิมยังไง
‪ไม่ใช้ช้อน แล้วจะทำยังไง
‪- คุณรู้ได้ยังไง ‪- ไม่รู้สิ แล้วคุณรู้ได้ยังไง
‪- เพราะแม่สอนผมมา ‪- ใช่
‪เพราะตอนที่ผมไปแอฟริกาตะวันตก…
‪ดูนะ
‪พวกเขาทำกันแบบนี้
‪มันน่าทึ่งไหมที่เราสองคนเรียนรู้…
‪เราเห็นแล้ว
‪แต่ต้องมีคนทำท่าแบบนี้จากรุ่นสู่รุ่น
‪เราถึงได้รู้ว่าต้องทำยังไง
‪ถ้าคุณใช้ช้อนตักเข้าปากคงโดนตีแน่
‪ใช่ อย่าใช้ช้อนตักเข้าปาก ถูกต้อง
‪ใช่เลย
‪- ขอบคุณมากครับ ‪- โอเค
‪เราจะปิดฝากัน
‪โอเค
‪เอาแล้ว
‪เยี่ยมมาก
‪แล้วปล่อยให้มันต้มไป
‪งานของผม
‪เกี่ยวกับการทำอาหารของทาส ‪ว่าพวกเขากินอะไร
‪ผมคิดว่ามันสำคัญที่คนต้องรู้
‪ว่าชีวิตและอาหารของพวกเขา
‪ไม่เกี่ยวกับสิ่งที่คนอื่นเรียกพวกเขา
‪ว่าพวกเขาคิดว่าตัวเองเป็นใคร
‪พวกเขาคิดว่าตัวเองคู่ควรได้กินอาหารดีๆ…
‪คู่ควรกับอาหารที่ภรรยาทำให้สามี ‪สามีทำให้ภรรยา
‪พ่อทำให้ลูก ปู่ย่าตายายทำให้หลาน
‪พวกเขาคิดว่าพวกเขามีค่าความเป็นมนุษย์
‪เอาละครับ บราเธอร์ทวีตตี้
‪ครับผม
‪- งั้นหม้อนี้… ‪- ดูซิว่าซุปกระเจี๊ยบหม้อแรกของคุณเป็นยังไง
‪- แย่ละ กดดันเชียว ‪- ตั้งบนเตาไฟน่ะพวก
‪กดดันมาก
‪ดูดีนะ
‪- ต้องอย่างนี้ ดูสิ ‪- โอเค ถูกใจเลย
‪กลิ่นหอมมาก
‪- เอาละ ผมจะลองใช้… ‪- กำมือแน่นๆ
‪กำแน่นๆ วิธีใหม่
‪อร่อยมากครับ
‪คุณได้รสอะไรบ้าง
‪รสชาติส่วนใหญ่ที่ผมได้ ‪คือมะเขือเทศผสมกับหัวหอม
‪กลายเป็นน้ำเกรวี่ของมันเอง
‪แล้วรสกระเจี๊ยบไม่แรงเกินไปใช่ไหม
‪- รสกระเจี๊ยบไม่เด่นมาก ‪- ครับ
‪อร่อยมาก
‪โอ้โฮ
‪- นี่มัน… ‪- บอกแล้ว
‪เป็นประสบการณ์ทางจิตวิญญาณ
‪เราเรียกอาหารของเราว่า โซลฟู้ด
‪เราเป็นคนกลุ่มเดียว…
‪ที่ตั้งชื่ออาหารของเราตามสิ่งที่มองไม่เห็น
‪ตามสิ่งที่เรารู้สึก อย่างความรักและพระเจ้า
‪บางอย่างที่เหนือชั้น
‪มันคือความสัมพันธ์ระหว่างเราและบรรพบุรุษ
‪และเรากับผู้ที่รอกำลังจะเกิดมา
‪ผมครุ่นคิดถึงมรดกทางเศรษฐกิจของตอนใต้
‪ผูกพันกับดินแดนที่คนดำใช้เพาะปลูก
‪และหลายชั่วอายุคน ความเชี่ยวชาญของเรา ‪นิยามภูมิภาคนี้ด้วยพืชพันธ์ุชนิดเดียว
‪ข้าวแคโรไลนาโกลด์
‪เมื่อคุณบินมายังชาลส์ตัน ทุกอย่างที่เห็นคือนาข้าว
‪มีข้าวมากมายอยู่ที่นี่ ‪ก่อนพันธ์แคโรไลนาโกลด์จะเข้ามา
‪แต่ที่นี่ไม่มีใครที่ทำนาเก่ง ‪จนกระทั่งชาวแอฟริกันมาถึง
‪(โรงสีข้าวแอนสัน ‪เมืองโคลัมเบีย รัฐเซาท์แคโรไลนา)
‪เกล็นน์ โรเบิร์ตเป็นดั่งเจ้าพ่อในวงการอาหาร
‪และโรงสีข้าวแอนสัน บริษัทของเขา
‪มีส่วนสำคัญอย่างมาก ‪ในการนำข้าวแคโรไลนาโกลด์มาสู่โต๊ะของเรา
‪ที่มันแทบจะหายสาบสูญไปแล้ว
‪นี่คือข้าวแคโรไลนาโกลด์อันเลื่องลือสินะ
‪ใช่ครับ
‪สิ่งสำคัญที่เราต้องรู้ ‪เกี่ยวกับข้าวพันธุ์นี้คืออะไรครับ
‪นี่เป็นข้าวที่คนตื่นมากิน เป็นข้าวที่กลับบ้านไปกิน
‪มีสูตรอาหารยุคแรกๆ
‪จากยุคก่อนสงครามกลางเมือง ‪ที่ใช้ข้าวแคโรไลนาโกลด์
‪มากกว่าสูตรอาหารหลักๆ ใดๆ ‪ในประวัติศาสตร์อเมริกัน
‪มันเป็นเมล็ดข้าวยาวชนิดแรกในทวีปอเมริกา ‪ที่สำคัญต่อการค้าโลก
‪กลายเป็นที่ต้องการในอินโดนีเซียและเอเชีย
‪และเจาะตลาดญี่ปุ่นในยุคที่ปิดประเทศได้ ‪มันโด่งดังมากจริงๆ
‪แล้วข้าวมันหายไปไหนครับ
‪มันเกิดจากหลายๆ อย่าง แต่ประเด็นหลักคือว่า
‪ความเชี่ยวชาญในการปลูกข้าว ‪ของชาวแอฟริกันสาบสูญไป
‪ระบบทาสจบลงแล้ว ‪พวกเขาไม่มีรูปแบบธุรกิจให้ศึกษา
‪มันก็เลยล้มเหลวไม่เป็นท่า
‪มันน่าตกใจที่รู้ว่า
‪การผลิตข้าวในชาลส์ตันลดลง ‪ถึง 80 เปอร์เซ็นต์หลังสงครามกลางเมือง
‪คุณปลูกข้าวพันธุ์นี้มานานแค่ไหนแล้วครับ
‪ยี่สิบเอ็ดปี!
‪เหตุผลที่ผมทำงานนี้คือ ‪เพื่อแสดงความเคารพต่อแม่ของผม
‪แม่คิดถึงข้าวพันธุ์นี้ แม่โตมากับมัน
‪แม่ตำข้าวเอง
‪ผมรู้เมื่อแม่ผมเสียไป
‪ว่าผมอยากตอบแทนสิ่งที่แม่เคยมีในวัยเด็กให้แม่
‪เป็นเหตุผลที่ผมทำแบบนี้
‪คุณมีความรู้สึกย้อนแย้งในฐานะคนขาว ‪ที่เข้ามาทำธุรกิจนี้ไหมครับ
‪แน่นอน
‪ผมไม่อยากเป็นคนขาวที่มีอภิสิทธิ์…
‪หาเงินจากสิ่งที่ไม่ใช่ของเรา
‪ผมเลือกสิ่งที่เรียกว่า ‪เส้นทางการชดใช้สำหรับสิ่งที่เราทำ
‪หมายถึงเราไม่หาเงินจากเมล็ดพันธุ์ เราบริจาค
‪ให้กับใครก็ได้ที่ขอและสมควรจะได้ไป
‪และสิ่งที่ทำให้คุณสามารถทำแบบนั้นได้
‪คือคุณขายให้คู่ค้า
‪- ทั่วโลก ‪- ทั่วโลก
‪และรายได้ที่มาจากนั้น
‪ทำให้คุณบริจาคเมล็ดพันธุ์ให้ชุมชนต่างๆ ได้
‪งั้นคุณคิดว่าข้าวแคโรไลนาโกลด์
‪เป็นมรดกของทาสไหมครับ
‪มันจะไม่อยู่ที่นี่ถ้าไม่ใช่เพราะทาส
‪นั่นเป็นสิ่งที่เรามักจะปิดบังไว้
‪มันหนีไม่พ้นหรอก
‪ไม่ว่าจะหันไปทางไหนในชาลส์ตันก็มีข้าว
‪สิ่งนี้สื่อถึงความเลวร้ายของระบบทาส
‪ชาลส์ตันมีชื่อเสียงเด่นดังด้านอาหาร
‪แต่ผมอดสังเกตไม่ได้ว่า
‪ในเมืองที่ยังตักตวงกำไรจากยุคค้าทาส
‪ร้านอาหารใจกลางเมืองเพียงไม่กี่แห่ง ‪มีเจ้าของเป็นคนดำ
‪และประวัติศาสตร์ก็ยอมรับช้ามาก
‪ว่า "การทำอาหารแบบใต้" ‪มาจากไหนตั้งแต่แรก
‪ในฐานะเชฟ ผมเห็นว่าในเมืองของผม
‪ไม่มีอะไรที่สื่อถึงวัฒนธรรมของเราเลย
‪แต่ผมเห็นวัฒนธรรมของเราตามเมนู ‪และร้านอาหารในชาลส์ตัน
‪ใครๆ ก็ชอบอาหารชาลส์ตัน แต่มันมาจากไหนล่ะ
‪กัลลาห์ไง
‪จากประสบการณ์การเป็นทาส ‪ในเซาท์แคโรไลนาของผู้คนมากมาย
‪กลุ่มคนใหม่ได้ปรากฎตัวขึ้นในนามกัลลาห์
‪และเชฟบีเจ เดนนิสกำลังนำการเคลื่อนไหว
‪เพื่อรับรองว่าผลงานการทำอาหารของพวกเขา ‪จะเป็นที่จดจำ
‪บีเจ เชฟส่วนตัวและผู้จัดเลี้ยงอาหาร
‪หรือที่ผมชอบเรียกเขาว่า บราเธอร์บีเจ
‪จัดงานเลี้ยงอาหารค่ำเคลื่อนที่ทั่วประเทศ
‪และทำให้เขาเป็นโฉมหน้า ‪ของการทำอาหารแบบกัลลาห์
‪และถ้าผมอยากเข้าถึงหัวใจของการสนทนา ‪เกี่ยวกับอาหารแบบกัลลาห์
‪ผมก็ต้องออกจากชาลส์ตัน ‪ไปยังหมู่เกาะซีอันมหัศจรรย์
‪(หมู่เกาะซี)
‪เมื่อเราพูดถึงชาวกัลลาห์ ‪เรากำลังพูดถึงใครครับ
‪เราพูดถึงคนที่อยู่บนหมู่เกาะซีของแถบโลว์คันทรี
‪ที่เป็นอิสระและเคยเป็นทาส
‪ผู้ที่แยกตัวออกมา บรรพบุรุษของเราจึงยึดมั่น
‪ในรากเหง้าความเป็นแอฟริกันไว้ได้
‪มากกว่าวัฒนธรรมแอฟริกันอเมริกันอื่นๆ ‪ในประเทศ
‪เพราะอะไรชาวกัลลาห์ถึงแยกตัวออกมาครับ
‪บอกตามตรงนะ ‪สมัยก่อนเกาะพวกนี้อยู่ไม่ง่ายหรอก
‪ไข้มาลาเรียระบาด
‪และชาวยุโรปมากมาย ‪จะเดินทางขึ้นภูเขาในหน้าร้อน
‪หรือขึ้นไปทางตอนเหนือของรัฐเพื่อหนีจากโรค
‪เรามีภูมิต้านทานมาลาเรียมากกว่า ‪เพราะเรามาจากแอฟริกาตะวันตก
‪ดังนั้นสำหรับเรา การแยกตัวออกมานั้นเยี่ยมมาก
‪เพราะเรายึดมั่นในรากเหง้า ‪และวัฒนธรรมของเราไว้ได้
‪สมัยนั้น การแยกตัวเยี่ยมมาก
‪แต่ตอนนี้ ครอบครัวต่างๆ ‪ไม่อยากอยู่บนเกาะต่อไปแล้ว
‪ข้าวของแพงมากขึ้น
‪สมัยนี้รอบตัวเรามีแต่สนามกอล์ฟ รีสอร์ต
‪แล้วเราจะอนุรักษ์ต่อไปได้ยังไง
‪สำหรับผม ทำได้โดยการไม่ลืม
‪นี่ไม่ใช่วัฒนธรรมที่กำลังจะตายและสาบสูญไป
‪เรายังอยู่ที่นี่ เรายังเฟื่องฟูและเรายังผลักดัน
‪บีเจพาผมไปเกาะเซนต์เฮเลนา
‪ที่ผมได้พบกับที่ปรึกษาของเขา ‪บิลและซาร่า กรีน
‪เจ้าของร้านกัลลาห์กรับ
‪คุณบิล กรีนและซาร่า ภรรยาครับ
‪พวกเขาคือคนที่ผมนับถือ
‪ผมเคยดูคุณกรีนทางทีวี
‪เขาเป็นกัลลาห์ที่ไม่เกรงกลัวใคร
‪ทีนี้เราจะเตรียมตัวทอดไก่กัน
‪เราจะทำไก่ทอดแบบโบราณ
‪แบบที่ยายของผมเคยทำให้
‪เราจะใช้วิธีนั้นในวันนี้
‪เขาเป็นคนแรกๆ ที่ผมรู้จัก ‪ที่ทำอาหารได้โดนใจผม
‪เพราะมันคือประเพณีของเรา
‪แล้วก็ใส่กุ้งลงไป
‪ผมจะทำสไตล์กัลลาห์ให้ดู
‪คนส่วนใหญ่แค่ทำรูส์แล้วก็อะไรต่างๆ นานา
‪ผมจะทำให้ดูว่าจะทำให้เกรวีมีรสชาติได้ยังไง
‪ฉันคิดว่าการทำอาหารแบบกัลลาห์นั้น ‪ข้อแรกเลย คือการทำด้วยความรัก
‪และทำอาหารตามฤดูกาล
‪ทุกอย่างที่คุณกินต้องเป็นไปตามฤดูกาล
‪งั้นวันนี้เราจะกินอะไรกันดีครับ
‪เราจะกินข้าวแดง
‪ปลากระบอก
‪ขนมปังข้าวโพด ถั่วฝักยาวสักหน่อย
‪ผมจะเล่าอะไรให้ฟัง
‪นั่นแหละวิธีชนะใจภรรยาของผม
‪- โอเค ‪- เพราะปลากระบอก
‪เหรอครับ มีเคล็ดลับอะไร บอกหน่อย
‪เคล็ดลับอยู่ที่วิธีปรุงรสปลา ‪แล้วทำด้วยความรักและเมตตา
‪พอเธอกัดเข้าไป เธอพูดว่า
‪"ฉันไม่เคยกินปลาแบบนี้มานานแล้ว"
‪คุณซาร่า เรื่องจริงรึเปล่าครับ
‪เรื่องจริงค่ะ
‪ฉันต้องกินสองจาน เขาถึงชนะใจฉันได้
‪แค่ให้มั่นใจ
‪ฉันพูดว่า "ให้ตายสิ คนนี้ทำอาหารเก่งนะนี่!"
‪เอาละ สุภาพบุรุษ
‪ปลากระบอก!
‪ใช่เลย
‪ปลากระบอกกับข้าว!
‪อร่อยครับ
‪อร่อยมาก
‪ปลากระบอก…
‪เคยมีชายชราอยู่คนหนึ่ง
‪มาพร้อมกับลาและรถเข็น
‪ลากอ่างใส่ปลากระบอกมา
‪เขาเดินไปตามละแวกนี้ ร้องเพลงว่า
‪ปลากระบอก ปลากระบอกมาแล้ว!
‪ปลากระบอก ‪ห้าขีดต่อห้าเซ็นต์ เอากระทะมาเลย
‪มนุษย์ปลากระบอก
‪พอรู้ตัวอีกทีก็นั่งลงที่ระเบียง
‪ได้กลิ่นปลาหอมๆ ลอยมาแต่ไกล
‪ทุกคนทำปลากระบอกแตกต่างกัน
‪ผมหยุดพูดถึงปลากระบอกไม่ได้เลย
‪ผมควรเริ่มกินปลากระบอกนี้ได้แล้ว
‪เพราะมันอร่อยมาก
‪นี่อะไรครับ
‪กัมโบกระเจี๊ยบ
‪นี่เป็นอาหารของชาวกัลลาห์ตลอดทั้งสัปดาห์
‪จะต้องมีสองสามบ้านเสมอที่มี
‪สิ่งที่เรียกกันว่ากัมโบกระเจี๊ยบหรือซุปกระเจี๊ยบ
‪กระเจี๊ยบอร่อยมากครับ
‪อาหารกัลลาห์นี้ คุณรู้สึกได้ตั้งแต่ตอนกินเลย
‪นั่นคือข้อดีของการทำอาหารแบบกัลลาห์
‪รู้สึกได้ถึงอาหารที่กินเข้าไป ‪รู้สึกว่ามีอะไรเข้าไปในร่างกาย
‪กินถ้วยเดียวก็อิ่มได้นานเลย
‪ผมคิดว่าต่อให้คุณไม่ชอบกระเจี๊ยบในวัฒนธรรมนี้
‪คุณก็ต้องรู้วิธีทำ
‪เพราะมันเป็นอาหารหลักอย่างหนึ่งที่เรากิน
‪เป็นผักหลักๆ ที่อยู่ในอาหารของเรา
‪ใครสอนให้คุณทำกัมโบครับ
‪โห สมัยผมเด็กๆ นะ…
‪ปู่ของผมปลูกผักนิดๆ หน่อยๆ ‪แต่ส่วนใหญ่เขาปลูกกระเจี๊ยบ
‪ย่าของผมทำซุปกระเจี๊ยบได้เด็ดมาก
‪แต่ผมโตมากับการดูแม่ทำ
‪พวกคุณภูมิใจในตัวบราเธอร์บีเจไหมครับ
‪ภูมิใจสิ การได้เห็นเขาพยายามอนุรักษ์วัฒนธรรม ‪และทุกอย่างไว้ถือเป็นเรื่องดีมาก
‪สิ่งหนึ่งที่ยอดเยี่ยมมากสำหรับผม ‪คือคนที่ผมนับถือตั้งแต่เด็ก
‪บอกผมว่าผมทำถูกต้องแล้ว
‪มันเป็นแรงจูงใจให้ผมทำสิ่งที่ต้องทำต่อไป
‪(บ้านภาวนา)
‪กัลลาห์โผล่เข้ามาที่นี่
‪เพิ่งเข้ามาตอนเราถูกพาตัวมา
‪นี่แหละ
‪ตอนนี้ดันมีเทศกาลกัลลาห์ ‪และใครๆ ก็พยายามเรียนรู้
‪คุณมีดีติดตัวตลอดเวลา แค่ไม่รู้ว่ามีอะไร
‪เพราะพวกเขาทำให้คุณรู้สึกว่าคุณด้อยกว่า
‪แต่นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นกับคุณ
‪คุณใกล้ชิดกับวัฒนธรรมของตัวเองมากกว่าใคร
‪- ใช่แล้ว ‪- ขอบคุณพระเจ้า
‪ขอบคุณพระเจ้าสำหรับบ้านภาวนา
‪ผมขอบคุณพระเจ้าสำหรับครูที่เรามี
‪และผมภูมิใจในที่ที่ผมจากมา
‪มาเถิดพระวิญญาณบริสุทธิ์ ‪สวรรค์ประทานอำนาจของท่าน
‪เชิญจุดไฟด้วยความรักอันศักดิ์สิทธิ์ ‪ในหัวใจอันเยือกเย็นของเรา
‪จงดูเราจัดการรับภาระ!
‪วิญญาณของเราจากโลกนี้จะไม่บิน ‪หรือไปสู่ความสุขชั่วนิรันดร์
‪เราสวดภาวนาให้กับไร่แห่งนี้ พระบิดาบนสวรรค์
‪นี่ไม่ใช่เตียงของเรา เราขอ ‪ในนามของพระองค์ ทุกคนพูดตาม…
‪อาเมน
‪ขณะที่ผมยังคงจดจ่ออยู่กับวัฒนธรรมกัลลาห์ต่อไป
‪ผมก็เดินทางไปยังเกาะที่ห่างไกลที่สุดแห่งหนึ่ง ‪ของหมู่เกาะซี
‪เกาะเดาฟีสกี้เดินทางมาได้ทางเรือเท่านั้น
‪และผมมาสมทบพี่บีเจ ‪ขณะที่เขาเตรียมย่างหมูทั้งตัวตามประเพณี
‪ที่บ้านของคุณแซลลี่ แอน โรบินสัน
‪คุณแซลลี่ คุณ… เอามาวางตรงนี้เลย
‪โอเค เดี๋ยวฉันจะ…
‪คุณแซลลี่ แอนเป็นเชฟ ‪และนักเขียนตำราอาหาร
‪เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อกัลลาห์ตัวแม่
‪เอาละนะ
‪ฉันเป็นรุ่นที่หก เป็นคนในท้องที่เลย
‪เราใช้ชีวิตด้วยการหากินตามมีตามเกิด
‪ทำสวน…
‪แล้วเราจะไปทะเล หากุ้ง ปลา ปูเป็นกระบุง
‪โอ้โฮ
‪(เกลือจากแอฟริกา)
‪เราเข้าป่าและล่าสัตว์ป่าเป็นอาหาร
‪เรามีชีวิตที่ดี
‪ฉันจะใส่กีบหมูลงไปในนี้
‪- ดูดี ‪- ฉันล้างแล้วเรียบร้อย
‪พร้อมจะเอามาทำอาหารอร่อยๆ แล้ว
‪พอเนื้อสุกแล้วฉันจะใส่ถั่วลงไป
‪เราจะได้กินถั่วกับกีบหมูกัน
‪คุณรู้จักวลีว่า "หมูชั้นดี" ไหม
‪รู้สิ
‪ย้อนกลับไปในยุคทาส
‪หมูสำคัญมาก
‪คนงานไร่ฆ่าหมูให้นาย
‪แต่พวกเขาได้เพียงเนื้อหมูบางส่วนเท่านั้น
‪พวกเท้า หาง เครื่องในหมู
‪แล้วพวกเขาก็เอาชิ้นส่วน ‪ที่เจ้านายไม่เห็นค่าพวกนี้
‪มาทำเป็นอาหารดีๆ ให้ครอบครัวกิน
‪และตอนนี้มันกลับมาเป็นที่นิยมอีกครั้ง ‪ว่าเป็นอาหารชั้นเลิศ
‪คนมักจะพูดว่า "เราทิ้งชิ้นส่วนพวกนี้"
‪งั้นโยนมานี่เลย
‪ฉันจะเอามาทำอาหารพวกนี้ ‪แล้วพวกเขาก็อยากกินขึ้นมา
‪แล้วทำไงต่อครับ
‪เราจะต้มทิ้งไว้ประมาณ 30 หรือ 40 นาที
‪ฉันจะไปล้างถั่วแล้วเอามาใส่ลงไป
‪เทลงไปเลย
‪วันนี้ฉันจะใช้ถั่วพุ่ม
‪คุณใส่เครื่องปรุงหรืออะไรอีกไหม
‪ตอนนี้ยังไม่ใส่ ฉันจะรอจนกว่าใส่ถั่วลงไป
‪แล้วค่อยหั่นหัวหอมลงไปนิดหน่อย
‪- แล้วก็ได้อร่อยแน่ ‪- แล้วจะได้อร่อยแน่ ใช่
‪เจ๋งเลย
‪หอมเชียว
‪พร้อมนะ
‪ผมจะเอาออกมา ยกตามมานะ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪เอาละ
‪ยก
‪ยกขึ้น
‪คุณจะใส่อะไรบ้าง
‪แค่พริกป่น ขิงแห้งและกระเทียม
‪แล้วทำไมประเพณีนี้ถึงพิเศษนักครับ
‪บอกตามตรงนะ เราทำแบบนี้กันแค่ปีละครั้ง
‪ปกติมักจะเป็นช่วงฤดูหนาวสำหรับทั้งชุมชน
‪สำหรับทุกครอบครัว และน่าจะมีหมูหลายตัว
‪หั่นเป็นส่วน
‪บางชิ้นอาจจะหมักเกลือเพื่อทำเป็นแฮม
‪บางอันอาจจะรมควัน ไม่ก็เอาไปทำเป็นไส้กรอก
‪เป็นงานของชุมชนน่ะ
‪หมูนี่ไม่ได้กินกันทุกวันเหมือนสมัยนี้
‪- ครับ ‪- นี่คือการเลี้ยงอาหารชุมชน
‪มักจะทำกันในหน้าหนาว ‪เพื่อให้อยู่รอดตลอดทั้งฤดูได้
‪เป็นงานประจำปี
‪ใครเป็นคนสอนคุณครับ
‪หัดทำเองเหรอ
‪- คอยดูพวกผู้ใหญ่เอา ‪- เหรอ
‪- เห็นคุณแซลลี่ แอนไหม ‪- ครับ
‪จากการพูดคุยกับผู้อาวุโส
‪และคนเฒ่าคนแก่ แต่คุณแซลลี่ยังไม่อาวุโสนะ
‪- ยัง ‪- ผมยังไม่เรียกเธออย่างนั้น
‪เด็กๆ ต้องเป็นส่วนหนึ่งของขั้นตอนการทำ ‪เพื่อที่เมื่อพวกเขาโตขึ้น
‪จะได้รู้ว่าต้องทำยังไง ‪และจะเลี้ยงครอบครัวยังไง
‪สัตว์ตัวนี้ให้ชีวิตเรา
‪เราต้องเคารพการคร่าชีวิตสัตว์
‪- แน่นอน ‪- ด้วยการไม่ทำผิดพลาด
‪คุณต้องเฝ้ามันทั้งคืนเลยเหรอครับ
‪- ใช่ ‪- คืนนี้ไม่ต้องนอนกันละ
‪ไม่นอนเลยนะ
‪ไม่ต้องนอนกันแล้วคืนนี้
‪จะดื่มเบียร์หรือกาแฟดี
‪มันไม่ร้อนมากนัก เบียร์คงไม่ทำให้เราขาดน้ำ
‪- โอเค ‪- ถ้าอากาศร้อน ผมคงขอน้ำ
‪- ใช่ ‪- ใช่
‪ผมไม่อยากให้คุณเป็นลมอยู่แถวนี้หรอก
‪เรารอให้ถ่านพวกนี้เย็นลง ‪เพราะไม่อยากให้มันร้อนเกินไป
‪ครับ
‪นั่นแหละ
‪- ตรงนี้เลย ‪- ได้
‪อือ
‪คุณค่อยกลับมาใหม่ได้นะ
‪- กลับมาใหม่เหรอ ‪- มาเล่นกับไฟ
‪คุณจะกลับมาสักตีสองตีสาม
‪ค่อยมาตอนเช้าวันใหม่ก็ได้ เราจะอยู่ตรงนี้
‪ผมจะใส่ถ่านเข้าไป
‪ผมว่าใช้ได้แล้ว ตอนนี้ก็แค่รอ
‪มันยากที่จะไม่รู้สึกถึง ‪ผลของความมุ่งมั่นของบีเจ
‪และอิทธิพลของเขาแผ่ออกไป ‪ถึงนอกชุมชนกัลลาห์ด้วย
‪(เมืองเอเปกซ์)
‪ที่เมืองเอเปกซ์ รัฐนอร์ทแคโรไลนา
‪ผมพบกับกาเบรียลล์ เอเทียนน์ เพื่อนของเขา
‪เธอกำลังค้นคว้ารากเหง้า ‪ทางวัฒนธรรมของเธอเองผ่านอาหาร
‪(เมืองเอเปกซ์ รัฐนอร์ทแคโรไลนา)
‪ฉันเริ่มค้นคว้าเกาะซี
‪แล้วก็เรียนรู้เกี่ยวกับงาน ‪ที่บีเจกำลังทำในเซาท์แคโรไลนา
‪ฉันจำได้ว่ากลับมาบ้าน
‪ปู่ของฉันมีเมล็ดผักคะน้าแขวนอยู่ในโรงเก็บของ
‪ฉันก็ถามว่า "นี่อะไรคะปู่"
‪ปู่ตอบว่า "แบบนี้แหละถึงได้เมล็ดคะน้า ‪ปู่กำลังตากเมล็ดอยู่"
‪"พูดอีกทีซิคะ ปู่ว่าอะไรนะ"
‪และการค้นคว้าทั้งหมดที่ฉันทำมา
‪ก็ตรงกับสิ่งที่ฉันเรียนรู้จากปู่
‪คุณจึงเก็บกระเป๋าจากนิวยอร์ก ‪แล้วกลับบ้านเลยเหรอ
‪ใช่ นั่นแหละค่ะ
‪ฉันเก็บของใส่รถมินิแวน
‪แล้วก็ขับตรงมาที่นี่เลย
‪รู้สึกเหมือนถูกลิขิตมา
‪ปู่คุณบอกว่ายังไงเมื่อคุณกลับมาบ้าน
‪ปู่บอกว่า "ไม่คิดว่าจะได้เห็นหลานที่นี่
‪จนกว่าจะแก่เดินถือไม้เท้าเสียอีก"
‪ซึ่งมันก็
‪ตลกดีนะคะ
‪วิธีหนึ่งที่ฉันแบ่งปันบทเรียนจากผู้อาวุโส
‪คือการจัดเลี้ยงอาหารค่ำสำหรับชุมชน
‪มื้อค่ำพวกนี้เน้นที่การเพาะปลูกและการอนุรักษ์
‪ประเพณีอาหารของคนดำ
‪อาหารนี้เลี้ยงชุมชนรอบตัวเรา
‪เรายังมีร้านของชำ
‪แต่มันไม่เหมือนการแวะมาเก็บผักจากแปลงผักได้
‪หรือได้ผักคะน้าจากคนรู้จัก
‪ฉันยังคิดทบทวนว่าเราจะเข้าถึงของสดได้ยังไง
‪ฉันรู้สึกว่าฉันเพิ่งเริ่มคุ้นเคย…
‪กับความเป็นไปได้ของพื้นที่นี้เท่านั้น
‪และมันมีความหมายยังไงสำหรับชุมชนของเรา ‪ซึ่งเป็นชุมชนคนดำตามประวัติศาสตร์
‪ความมุ่งมั่นของกาเบรียลล์ต่อดินแดน
‪ที่ครอบครัวของเธออาศัยอยู่มาหลายชั่วอายุคน ‪ช่างน่าชื่นชม
‪แต่ปรากฏว่าสถานการณ์ของเธอกำลังสุ่มเสี่ยง
‪เกิดอะไรขึ้นกับที่ดินผืนนี้ครับ
‪กรมขนส่งกำลังจะสร้างทางหลวง
‪ถนนสองเลนในตอนนี้ ‪จะกลายเป็นทางด่วนเจ็ดเลน
‪มันจะตัดผ่านสวนเลย
‪กลางตรงนั้น
‪อีกแง่หนึ่ง มันจะทำให้ลุงแอนดรูว์ ‪ลินน์ลูกพี่ลูกน้องฉันต้องย้ายออก
‪ญาติฉันทุกคนที่อยู่ฝั่งนั้น
‪และพวกที่อยู่ฝั่งเราแถวนั้นก็ต้องย้ายด้วย
‪และไม่มีทางเลือกด้วย ‪พวกเขาไม่มีทางเลือกให้คุณอยู่
‪พูดง่ายๆ ก็คือคุณกำลังโดนเวนคืน
‪ค่ะ ใช่เลย
‪แล้วครอบครัวคุณเป็นยังไงบ้างครับ
‪มันคุยกันยากค่ะ เพราะว่า
‪คนที่อายุ 70 หรือ 80 ก็ไม่อยากย้าย
‪ออกจากบ้านที่พวกเขาอยู่กันมานาน
‪ลุงแอนดรูว์เป็นคนที่ปลูกสวนนี้กับฉัน
‪ดังนั้นถ้าพาเขาไปอยู่ที่อื่น
‪มันเปลี่ยนแปลงมากไป
‪สิ่งที่แย่คือลุงฉันเล่าว่าที่นี่เคยปลูกอะไรไม่ขึ้นเลย
‪มันเป็นสถานที่ที่ไม่น่าอยู่เอาเสียเลย
‪คนดำถึงได้มันมา
‪เคยมีช่วงที่ขายที่ดินให้กับคนดำเท่านั้น
‪ตอนนี้พอเราได้มันมา เราคอยปลูก คอยบำรุง
‪เราทุ่มเทให้หมดตัว
‪ตอนนี้ ก็นะ…
‪- ได้เวลาไปแล้ว ‪- ได้เวลาไปแล้ว
‪ขณะที่เรากำลังจินตนาการถึงผืนดินนี้ พื้นที่นี้ ‪ว่ามันมีความหมายยังไงกับเรา
‪เราก็จะเพาะปลูกอาหาร
‪ฟูมฟักความสุข เสียงหัวเราะ ‪ความสร้างสรรค์บนพื้นที่นี้ต่อไป
‪เพราะการสานต่อสิ่งเหล่านั้น ‪แม้ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์นี้
‪สำหรับฉัน มันรู้สึกเหมือนการต่อต้าน
‪พระบิดาบนสวรรค์ เราซาบซึ้ง ‪และขอบคุณกาเบรียลล์มาก
‪สำหรับทุกสิ่งที่เธอทำ
‪เพื่อรวมใจคนในชุมชนด้วยอาหาร บนโต๊ะอาหาร
‪เพราะที่โต๊ะนั้น เรื่องราวมากมายได้เกิดขึ้น
‪และกลายเป็นตำนาน
‪เราซาบซึ้งและขอบคุณที่เปิดบ้านนี้ต้อนรับเรา
‪เปิดบ้านไร่นี้ที่มีประวัติและมรดกมากมาย
‪ขอพระองค์อวยพรอาหารมื้อนี้ ‪ที่บำรุงร่างกายของเรา อาเมน
‪อาเช
‪ดูดีมาก ขอบคุณค่ะทุกคน
‪ขอบคุณครับ
‪รู้สึกดีจังที่ได้อยู่ท่ามกลางความรักแบบนี้
‪- ฉันมีไก่พูเลต์รูจ ‪- สุดยอด
‪ที่ฉันย่างบนถ่านหินและหมักอยู่สองวัน
‪ด้วยความรัก อบเชย ยี่หร่า ‪และพริกปาปริก้ารมควัน
‪แล้วเคลือบด้วยซอสไวน์สตรอเบอรีกับหอมแดง
‪มีถั่วพุ่มกับถั่วขาว
‪สลัดผักกาด หอมแดงและเห็นชิตาเกะ
‪กับขนมปังข้าวโพดผสมบีตรมควัน
‪กะหล่ำปลีที่สวยงามนี้ เราเอาไปย่างแล้วราด
‪ด้วยน้ำสลัดที่ฉันทำจากแพร์ดอง
‪น้ำส้มสายชูไวน์แดง พริกไทยล่อนกับงา
‪แค่นั้นแหละค่ะ
‪กินให้อร่อย เชิญเลย
‪จานนี้ช่างมีความ…
‪เป็นไง
‪ไม่รู้สิ
‪- อร่อยมาก ‪- ชอบพวกคุณจัง ดราม่ามาก
‪ไม่นะ
‪ไม่ นี่เก็บอารมณ์แล้วนะ
‪หัวผักกาดของคุณทำให้ผมย้อนเวลากลับไป
‪ด้านรสชาติ มันใกล้เคียงที่สุด
‪กับสิ่งที่ผมเคยกินตอนเป็นเด็ก
‪สำหรับผักที่ปรุงแบบนี้
‪มันมีรสชาติที่เข้มข้น
‪ที่ผมไม่รู้ตัวว่าพลาดไปจนตอนนี้
‪ผมสนใจคุณในฐานะที่เป็น
‪ผู้อนุรักษ์ประเพณีการเฉลิมฉลอง
‪และการชุมนุมของบ้านนี้
‪- สิ่งที่เรากำลังทำกันอยู่ตอนนี้ ‪- หวัดดี แบ่งให้ทุกคนด้วย
‪- ตายแล้ว ‪- ว่าไง
‪ลุงมาได้
‪ว้าว
‪- เอาละ สบายดีกันนะ ‪- มาแค่นี้เองเหรอ
‪แค่นี้เองเหรอ ลุงไม่อยู่คุยกันหน่อยเหรอ
‪อยู่กันดีๆ นะ
‪ไม่นะ
‪ไม่อยากกินไก่เหรอคะ
‪ขอให้สนุกนะ
‪ขอบคุณค่ะ ลุงแอนดรูว์
‪- นี่มีความหมายมาก ‪- ไปละนะ
‪ขอบคุณครับ ลุงแอนดรูว์
‪- นี่แหละที่ผมพูดถึง ‪- มันต้องแบบนี้
‪- งั้นคุยมาสิ ‪- นี่แหละ
‪มันรู้สึกเหมือน…
‪การแวะมาส่งไวน์ที่เราทำด้วยกัน มัน…
‪ขอโทษค่ะ
‪ไม่เป็นไรครับ
‪เหตุผลที่…
‪ชุมชนในพื้นที่แบบนี้สำคัญมาก…
‪ก็เพราะอย่างนี้
‪ลุง…
‪ลุงของฉันที่เพิ่งแวะมา หลายคนอาจจะรู้แล้ว…
‪เขากำลังถูกบังคับให้ย้ายบ้าน
‪เพราะการเวนคืน
‪มันฟังดูไม่มีอะไรนะ
‪- ใช่ไหม ‪- แต่มันแย่มาก
‪ใช่
‪เราเก็บข้าวของของลุง
‪มาตั้งแต่เดือนที่แล้ว
‪นี่เป็นสัปดาห์สุดท้ายที่ลุงจะได้อยู่ในบ้านเขา
‪เขาไม่พูดอะไรหรอก
‪แต่ตอนนี้เขากำลังเสียใจมาก
‪เขากำลังรู้สึกถึงผลกระทบ ‪ว่ามันมีความหมายยังไงกับเขา
‪ดังนั้นที่เขาอุตส่าห์เอาไวน์นี่มาส่งให้ฉันมันช่าง…
‪เป็นสิ่งที่ฉันไม่…
‪ปู่กับลุงเป็นแรงบันดาลใจ ‪ให้ฉันทำงานที่ทำอยู่ตอนนี้
‪พวกเขาสอนสิ่งที่พวกเขารู้ให้ฉันมากมาย ‪เกี่ยวกับอาหารพื้นบ้านของเรา
‪และวิธีคิดของฉันด้วย ฉันคิดว่าฉันตาสว่าง
‪ฉันรู้จักคนดำและความต้องการของเรา ‪ประวัติศาสตร์ของเรา
‪การได้กลับบ้านมาอยู่กับพวกเขา ‪ฉันได้เรียนรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของเรา
‪ผ่านอาหารที่เรากำลังกินและปลูกอยู่
‪และผ่านการสนทนากันแบบนี้
‪มันแสดงให้เห็นว่าทำไมเรื่องนี้ถึงสำคัญ
‪พวกเขาไม่มีทางพรากสิ่งที่คุณเรียนรู้ ‪ใต้ต้นสนพวกนั้นไปได้
‪ไม่มีวันพรากสิ่งนั้นไปจากคุณได้
‪และเราต้องการให้คุณยึดมั่นในสิ่งนั้นไว้…
‪ยึดมั่นในความรู้ ความรู้สึกและความมุ่งมั่นนั้นไว้
‪นั่นเป็นของคุณแล้ว
‪เราทำอะไรกัน นี่อะไรครับ
‪วันนี้เราจะทำเมนูบาร์บีคิวแบบดั้งเดิม ‪ของเซาท์แคโรไลนา
‪หัวหมูหมัก
‪ผมหั่นทุกอย่างที่นึกออกที่มาจากหัวไว้แล้ว
‪- โอเค ‪- อยู่ตรงนี้
‪ผมต้องหั่นอีกนิดหน่อย
‪ช่วยหยิบซอสบาร์บีคิวให้หน่อยได้ไหม
‪ได้ เดี๋ยวมา
‪เราจะต้มหัวหมูในน้ำซุปนี่
‪แล้ว…
‪เป็นน้ำซุปหัวหมูครึ่งหนึ่ง ซอสบาร์บีคิวอีกครึ่ง
‪โอเค
‪เราแค่ปล่อยให้มันเคี่ยวจนได้ที่เหมือนสตูว์
‪ครับ
‪เสิร์ฟพร้อมข้าว
‪แล้วอาหารจานนี้มีที่มายังไงครับ
‪มีทฤษฎีว่าคนที่ตกเป็นทาสมักได้รับส่วนที่ไม่ค่อยดี
‪พวกเขาจึงต้องใช้ส่วนนั้นมาทำเท่าที่จะทำได้
‪แต่เมื่อเรามาจากแอฟริกาตะวันตก
‪เราเคยล่าสัตว์ เราใช้ทุกส่วนของสัตว์
‪เรามีความรู้ในการใช้ชิ้นส่วนของเหลืออยู่แล้ว
‪แล้วซอสบาร์บีคิวนี่มีอะไรบ้าง
‪นี่คือซอสมัสตาร์ดที่มีมะเขือเทศเป็นหลักอยู่ด้วย
‪- โอเค ‪- ใส่ลงไปเลย
‪โอเค ที่นอร์ทแคโรไลนา เราชอบน้ำส้มสายชู
‪- แต่ฉันไม่ว่าอะไรคุณหรอก ‪- คุณไม่ปลื้มจานนี้เหรอ
‪- ฉันพยายามไม่ขัดอยู่ ‪- ไม่ใช่วันนี้นะ
‪แล้วคุณจะเคี่ยวอีกทีเหรอครับ
‪ใช่ เราจะเอากลับไปวางบนเตา
‪เจ๋ง
‪โอเค
‪นี่คือชิ้นส่วนทุกอย่างจากหัวหมูเหรอ
‪- ทุกอย่างเลย ‪- ลิ้น ตา ทุกอย่าง
‪- ทุกอย่างเลย ‪- ฉันอยากรู้นี่
‪เห็นโครงหมูนั่นไหม
‪- อะไรที่ไม่อยู่ตรงนั้นก็อยู่ในนี้ ‪- ใช่ ทุกอย่างที่เคยติดโครงอยู่
‪ผมเทซอสบาร์บีคิวลงไป
‪เยี่ยมเลย
‪- ฉันจะไปหยิบช้อน ต้องใช้ไหม ‪- ไม่ หยิบได้เลย
‪- โอเค ‪- คุณไปตรงนั้นเลยก็ได้
‪เอาเจ้านี่ขึ้นเตา
‪คุณจะทำนานเท่าไหร่
‪- ประมาณ 30 นาที ‪- อือ
‪ปล่อยให้มันเคี่ยวไป
‪ให้มันเดือดปุดๆ
‪ซอสหอมดีนะ
‪ปาร์ตี้จัดที่นี่เหรอ
‪- เราเชิญทั้งชุมชนมาด้วย ‪- เพื่อชุมชน
‪มาร่วมกับเราเลย
‪ไงคนสวย เป็นไงบ้าง
‪ว่าไง
‪หวัดดี ทุกคนเป็นไงบ้าง
‪โอ้
‪เอาละ สวยงาม
‪มันต้อง… ตรงนั้นแหละ
‪- ดึงออกไป ‪- ดึงลวดออกไปเลย
‪เอาละ ดีแล้ว
‪- เธอแค่อยากเดินไปตัก แล้ว… ‪- เธอพร้อมแล้ว
‪ผมจะขอตามใจปากด้วยกากหมูหน่อย
‪- โอเค ‪- อือ
‪- ได้ยินกันทั่วโต๊ะเลยไหม ‪- ใช่!
‪ฉันได้ยินชัดเลย
‪- ขนมเหรอ ‪- นี่แหละถึงได้รู้กัน
‪- ใช่ ‪- เก็บไว้ให้ฉันด้วย
‪- ลุงแอนดรูว์ของฉันทำไวน์นี่ ‪- ดีเลย
‪นี้คือไวน์ลูกพลัม
‪เราจะดื่มฉลองให้กับบรรพบุรุษ ผู้อาวุโส…
‪บรรพบุรุษ ใช่
‪ทั้งอดีต ปัจจุบันและอนาคต
‪- แน่นอน ‪- เย่
‪- ดื่ม ‪- ดื่ม!
‪- เจ๋ง ‪- อร่อยมาก
‪- ใช่ ‪- อร่อยมาก
‪- มันเสริมกันได้ดีมาก ‪- หมูก็อร่อยมาก
‪เรื่องราวของบรรพบุรุษของเรา ‪ไม่เพียงเริ่มต้นและจบลงในตอนใต้
‪ระบบทาสกำลังเฟื่องฟูทางตอนเหนือ
‪นิวยอร์กเป็นรากฐาน ‪ของประเทศที่กำลังเติบโต‪…
‪ขณะที่บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งประเทศ ‪กำลังร่างรัฐธรรมนูญในฟิลาเดลเฟีย
‪เชฟผู้เป็นทาสของพวกเขาต่างหาก ‪ที่วางรากฐานให้กับประชาธิปไตยยุคใหม่
‪คำบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์