แอตแลนตา จอร์เจีย
ผมโตที่นี่
มันเป็นที่ที่ผมตกหลุมรักอาหารครั้งแรก
อาหารที่มีความเชื่อมโยงอย่างลึกซึ้ง
กับขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมือง
อาหารคือสิ่งที่ระดมกำลังและเงิน ให้กับการเคลื่อนไหว
ผมกลับบ้านไปเจอ อดีตนิสิตนักเคลื่อนไหวสามคน
ผู้วางแผนและดำเนินการ กระตุ้นปฏิบัติการเรียกร้องสิทธิพลเมือง
เพื่อขจัดการแบ่งผิวในร้านอาหาร
และให้คนอเมริกันผิวดำกินอาหารอย่างมีเกียรติ
(High on the Hog)
(อาหารแอฟริกันอเมริกันพลิกโฉมอเมริกา)
(เสรีภาพในการกิน)
(จอร์เจีย)
(แอตแลนตา)
เมืองของผมยังคงสะท้อนจุดประสงค์ ของขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมือง
นี่คือสถานที่ที่มีการประท้วง และกลยุทธ์ทางการเมือง
ท่วมท้นออกมาจากทุกมุมถนน
โดยเฉพาะการประท้วง ที่ควบคุมโดยนิสิตนักศึกษาผิวดำ
ที่นำรูปแบบใหม่ของการเคลื่อนไหวมาใช้
ในช่วงต้นสัปดาห์ของปี 1960
การประท้วงที่ถูกเรียกว่า
"การนั่งประท้วง" เกิดขึ้นทั่วภาคใต้
นิสิตนักศึกษาในวิทยาลัยต่างๆ อย่างมอร์เฮาส์และสเปลแมน
จัดการนั่งประท้วงหลายครั้ง
และรื้อระบบการแบ่งแยกเชื้อชาติ ของจิม โครว์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ระบบที่กันไม่ให้คนแอฟริกันอเมริกัน ได้รับการให้บริการในที่สาธารณะ
หลายสิบปีต่อมา อดีตนิสิตนักเคลื่อนไหวเหล่านี้
ดร.จอร์แจนน์ โทมัส มาริลิน ไพรซ์ ฮอยต์
และชาลส์ แบล็ก กลับมารวมตัวกันที่พาสคาลส์
ร้านอาหารของคนผิวดำ ที่ให้การสนับสนุนนักเคลื่อนไหวในยุค 60
ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง
ที่ได้มาอยู่ที่นี่กับพวกคุณที่พาสคาลส์
มันสำคัญกับผมมากที่เราจะพูดชื่อพวกคุณในวันนี้
และให้โอกาสพวกคุณทุกคน
เพื่อยกระดับชื่อของคนอื่นที่ไม่ได้อยู่ที่นี่
และคุณแบล็กผม เห็นว่าคุณมี… คุณเป็นคนของมอร์เฮาส์
พวกเขาไม่ให้ผมเข้าเรียนที่สเปลแมน เพราะมีอคติทางเพศอะไรบางอย่างที่นั่น
ผมเลยต้องไปเรียนที่มอร์เฮาส์
ครับ เล่าให้ฟังหน่อย เกี่ยวกับความสัมพันธ์เริ่มแรกของพวกคุณ
ตอนนั้นศูนย์มหาวิทยาลัยแอตแลนตา
เป็นสถานศึกษาระดับสูงที่ใหญ่ที่สุด
ของคนผิวดำในประเทศ
และเป็นครั้งแรก
นักศึกษามารวมกันเป็นหนึ่งเดียว เพื่อสร้างความเปลี่ยนแปลง
และความร่วมมือของเราทุกคน
นำไปสู่การคว่ำบาตรและถือป้ายประท้วง ได้อย่างมีประสิทธิภาพในทุกเมืองของแอตแลนตา
นี่คือต้นยุค 60
นี่คือช่วงเวลาแห่งการระดม
ดร.คาร์ชีก ผู้ซึ่งเป็นนักวิชาการที่ยอดเยี่ยม
และนักประวัติศาสตร์ทุกอย่าง แบล็กแอตแลนตาและสิทธิพลเมือง
พูดถึงรายละเอียดให้เราฟังหน่อยสิครับ
เมื่อคุณมองที่
ประวัติศาสตร์ของชาวแอฟริกันอเมริกัน และการแสวงหาอิสรภาพ
พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของ เรื่องสิทธิพลเมืองที่ยาวนาน
ย้อนกลับไปถึงยุคฟื้นฟู
ขณะที่ทุกคนกำลังจัดงาน ในศูนย์มหาวิทยาลัยแอตแลนดา
สิ่งที่เกิดขึ้นคือมันจุดไฟ
(สนับสนุนกฎหมายต่อต้านประชาทัณฑ์)
และคนรุ่นคุณต้องการทำลายจิม โครว์
- ใช่ - ใช่
คนรุ่นผมโกรธตั้งแต่เกิด
พ่อแม่ผมเป็นคนรุ่นที่
ทอม โบรคอว์เรียกว่า "เดอะ เกรตเทสต์ เจนเนอเรชั่น"
คนรุ่นนั้นถูกเกณฑ์เป็นทหาร
เพื่อไปต่างประเทศ
เพื่อต่อสู้และทำให้โลกปลอดภัย สำหรับประชาธิปไตย
แต่กลับมาแล้วถูกเรียกว่า "นิโกร"
อีกทั้งถูกทำร้ายและดูถูก ขณะสวมเครื่องแบบของพวกเขา
บางคนถูกประชาทัณฑ์ด้วยซ้ำ ขณะสวมเครื่องแบบของพวกเขา
เรารู้ว่าทุกอย่างนั้นมันไม่ถูกต้อง
เราก็เลยเตรียมพร้อมสำหรับการกระทำที่เราทำ
หัวรุนแรง
- จริงๆ แล้วหัวรุนแรงตั้งแต่เกิด - ใช่แล้ว
นักเคลื่อนไหวเหล่านี้ เอาตัวเข้าเสี่ยงทั้งๆ ที่ยังเป็นวัยรุ่น
และรับหน้าที่ขจัดการแบ่งแยกผิว ในร้านอาหารและที่สาธารณะอื่นๆ
นำไปสู่สิ่งที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก
แต่มีผลกระทบอย่างยิ่ง ซึ่งก็คือปฏิบัติการเรียกร้องสิทธิพลเมือง
ตอนนั้นเราอายุ 16 17 18
ฉันเพิ่งอายุครบ 19
พวกผู้นำมาพูดกับเราว่า
"คุณต้องสู้ คุณต้องเดินขบวน"
ฉันเป็นคนแรกเพราะฉันกินฮอตดอกไม่ได้
หมายความว่าไง คุณต้องไปซื้อฮอตดอกที่ประตูหลังเหรอ
ฉันมาจากแกรี่ อินดีแอนา
ฉันไม่รู้เลยว่าการมาเรียนที่ภาคใต้จะเป็นยังไง
แล้ววันที่ 19 ตุลาคม เราลุกขึ้นตามคนพวกนี้ไป
เราเดินออกจากวิทยาลัยสเปลแมน
ไปเจอกับผู้ชายจากมอร์เฮาส์
และนักศึกษามหาวิทยาลัยแอตแลนตา
ฉันต้องใช้ความกล้า
เพราะแม่ฉันบอกว่า "ลูกไม่ควรทำมัน"
เธอโกรธฉันมาก เธอพูดว่า
"่แม่ส่งลูกไปที่สเปลแมนเพื่อศึกษาเล่าเรียน
แต่ลูกไปที่นั่น ลูกไปทำอะไรที่นั่น"
แต่ฉันห้ามตัวเองไม่ได้
(ขบวนการนักศึกษาแอตแลนตา)
(ถนนแฟร์ 19 ตุลาคม ปี 1960)
วันที่ 19 ตุลาคมเรามุ่งไปที่ห้างสรรพสินค้าริชส์
และด้วยเหตุผลที่ดี เรารู้ว่าถ้าริชส์ล้ม
คนอื่นๆ ก็ล้มหมด
เพราะริชส์เป็นร้านโปรดของทุกคน
เราโตมากับการไปที่ริชส์ มีแมกโนเลียทีรูม
มันเป็นแค่ร้านอาหาร แต่สำหรับเรา…
- ผ้าปูโต๊ะสีขาว - มันเลิศหรูมาก
- ผ้าปูโต๊ะสีขาว เครื่องเคลือบ เครื่องเงิน - ใช่ เครื่องเงิน ใช่แล้ว
แต่เราไม่เคยไปที่นั่น เราลงไปที่ชั้นใต้ดิน
ที่มีร้านขายอาหารว่างร้านเล็กๆ
มันไม่ใช่ร้านอาหารสำหรับคนผิวสี
และนั่นทำให้มันเป็นส่วนตัวสำหรับเรามากขึ้น
และฉันก็พร้อมแล้ว
- แล้วพวกผู้จัดการประท้วง - ค่ะ
ก็อธิบายให้เราฟัง ว่าการนั่งประท้วงมันจะเกี่ยวกับอะไร
และพวกเขาก็บอกเราว่า
"ถ้าพวกคุณพร้อมที่จะติดคุกหกเดือน
ให้ไปที่ด้านขวาของห้อง"
เพื่อนร่วมห้องของฉันสองคนกับฉัน
เราเดินไปเลย เราไม่ได้คิดเกี่ยวกับมัน เรารู้
เช้าวันที่ 19
ผู้นำบอกเราว่า "กลับไปที่หอ
เก็บกระเป๋า เตรียมหนังสือให้พร้อม"
"เราจะมาเอามันไปให้พวกคุณที่คุก"
มันเริ่มตอนไหน ฉันจำเวลาไม่ได้
ตอนเช้า เรารวมตัวกันที่ด้านหน้า
ห้องสมุดเทรเวอร์ อาร์เน็ตต์ ที่ศูนย์มหาวิทยาลัยแอตแลนตา
เราจับมือกันและสวดภาวนา
- ใช่ - เราร้องเพลง
และหนึ่งในนั้นคือ
"จะไม่ยอมให้ใครทำให้ฉันหันหลังกลับ"
นั่นคือความมุ่งมั่น
- เรามีความมุ่งมั่นนั้น - ใช่
และ "เช้านี้ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมด้วยจิตใจ"
ตอนแรกเราพูดว่า "ที่อยู่กับพระเยซู" ใช่ไหม
แต่ประโยคต่อมา "เช้านี้ฉันตื่นขึ้นมา พร้อมด้วยจิตใจที่อยู่กับอิสรภาพ"ื
ฉันรู้ว่าพระเจ้าอยู่กับเรา
และทุกอย่างที่อยู่ในภูมิหลังของฉัน
พ่อแม่ ปู่ย่าตายายและบรรพบุรุษของฉัน
อยู่ที่นั่นกับฉันในวันนั้น
ประสบการณ์ที่คุณทุกคนเคยมี
ไม่ใช่ประวัติศาสตร์ที่จะเข้าใจได้
ด้วยการอ่านตำรา
ผมรู้สึกถึงการมีอยู่นั้น และความสำคัญทางประวัติศาสตร์
เมื่อได้อยู่กับพวกคุณทุกคนที่นี่ ผมอยากรู้
เกี่ยวกับเหตุการณ์จริง
และสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณ
สิ่งที่คุณจำได้
สิ่งที่คุณพยายามจะลืม
ผมจำได้ว่าวันที่ 19 ตุลาคม
เราต้องเดินขึ้นเขาไปที่ริชส์
และเดอะแคลนรอเราอยู่
ฉันแบบว่า "พระเจ้าช่วย จะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน"
ฉันอายุ 17 ปี
คนพวกนี้ใส่เสื้อคลุมสีขาว
พวกเขาถ่มน้ำลายใส่เรา
คุณจะรู้สึกว่ามีคนถ่มน้ำลายใส่คุณ และเรียกคุณว่า "นิโกร"
ฉันยังเด็ก เดินถือป้ายเล็กๆ
คิดว่า "แม่ต้องฆ่าฉันแน่
แต่ฉันก็จะทำมันอยู่ดี"
แล้วชายคนหนึ่งก็โดดออกมาจากฝูงชน
เขาเอาบุหรี่จี้แขนฉัน
- ตรงนี้ - พระเจ้าช่วย
และทำแขนฉันไหม้
ฉันยืนอยู่ตรงนั้นคิดว่า "คราวนี้แม่ต้องฆ่าฉันแน่นอน"
คุณคงคิดว่าฉันรู้สึกเจ็บ
ฉันกำลังคิดว่า "ฉันจะบอกแม่ฉันว่ายังไง"
- เขาเอามือจับคุณหรือเปล่า - ที่เขาเอาบุหรี่จี้ฉัน
ฉันจะบอกแม่ยังไงว่า ฉันโดนไฟไหม้แขนได้ยังไง
ในวันนั้นฉันคิด ฉันพูดว่า "ฉันจะทำมัน ฉันไม่สน"
ตอนที่ฉันเห็นเดอะแคลน จะบอกให้นะ มันมีผลบางอย่างกับฉัน
ตอนที่เขาเอาบุหรี่จี้ฉัน มันมีผลบางอย่างกับฉัน แต่มันไม่ได้หยุดยั้งฉัน
ขณะที่นิสิตนักเคลื่อนไหวกำลังประท้วง
และยึดพื้นที่สาธารณะ เป็นที่ทำการใหญ่ของพวกเขา
กลุ่มศาสนาและโบสถ์วิหาร ต่างก็ให้ที่หลบภัยแก่พวกเขา
อย่างเช่นสุเหร่าที่ชาวมุสลิมผิวดำ และสมาชิกของเนชั่นออฟอิสลาม
หล่อเลี้ยงชุมชนของพวกเขา ผ่านการขายที่กำลังเติบโต
และทำอาหารของพวกเขาเอง
(มัสยิดอัลอิสลามแอตแลนตา)
- ถอดรองเท้าก่อน - โอเค
ซาฮีร์ อาลีเป็นนักประวัติศาสตร์
ที่งานของเขามุ่งเน้นศาสนาอิสลามในอเมริกา
และประวัติศาสตร์แอฟริกันอเมริกัน
พูดอีกอย่างก็คือคนที่เหมาะจะนั่งคุยด้วย
เพื่อเข้าใจมากขึ้น ถึงบทบาทของชาวมุสลิมผิวดำ
ในขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมือง
- เอาละ พี่ซาฮีร์ - ครับ
ที่นี่ในแอตแลนตา มีหลายวิธี
ที่เราเข้าใจว่าการปลดปล่อยคนผิวดำของเรา
ผ่านศาสนาคริสต์เป็นส่วนใหญ่
ผมสงสัยว่าในแง่หนึ่ง มันกลายเป็น
เรื่องเล่าที่เป็นจริงหรือเปล่า
ผมคิดว่าเวลาคนคิดถึงการปลดปล่อย คนผิวดำและการเคลื่อนไหวของคนผิวดำ
และศาสนาของคนผิวดำในอเมริกา
ส่วนใหญ่มันผ่านมุมมองของชาวคริสต์
เพราะอำนาจที่ไม่อาจโต้แย้งได้ ของศาสนจักรของคนผิวดำ
แต่เมื่อเรามองดูบทบาทของชาวมุสลิม
ในช่วงการเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิพลเมือง
ในฐานะส่วนหนึ่งของ การต่อสู้เพื่ออิสรภาพของคนผิวดำ
หลักๆ แล้วเราพูดถึงเนชั่นออฟอิสลาม
ซึ่งยืนยันความเป็นคนผิวดำ
ด้วยวิธีการทั้งหมด เชิญให้ออกมา ต่อต้านลัทธิคนผิวขาวสูงส่งยิ่ง
ปลดปล่อยคนผิวดำ ชายหญิงและเด็กผิวดำทุกคน
ในช่วงกลางยุค 70 ชุมชนนั้นเริ่มพัฒนา
ไปสู่การแสดงออก ตามประเพณีแบบดั้งเดิมของซุนนีอิสลาม
และมัสยิดที่เราอยู่ ก็เป็นส่วนหนึ่งของการเคลื่อนไหวนั้น
ชุมชนมุสลิมผิวดำ เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมแอตแลนตา
และสุเหร่าแห่งนี้ก็เป็นหนึ่งในหลายแห่ง
ที่คุณหาพายถั่วของแท้ได้
พายคัสตาร์ดแสนหวาน
ทำจากถั่วแขก น้ำตาล และเครื่องเทศ
ในการรวมกันที่ครอบครัวมุสลิมหลายครอบครัว
เก็บเป็นความลับจนถึงทุกวันนี้
คุณเล่าเรื่องต้นกำเนิด
และพูดถึงความสำคัญทางวัฒนธรรม ของพายถั่วได้ไหมครับ
พายถั่ว
คือสิ่งสร้างสรรค์ของเนชั่นออฟอิสลาม
ในแรงผลักดันที่จะต้องพึ่งตัวเอง
เนชั่นพยายามจัดหาสิ่งจำเป็นพื้นฐาน
ซูเปอร์มาร์เกตของพวกเขา สนับสนุนชุมชนคนผิวดำ
ให้ไปซื้อเสบียงอาหารที่นั่น
โดยเฉพาะผลิตภัณฑ์มุสลิมที่มาจากฟาร์มมุสลิม
เช่นเนื้อวัว ขนมปัง และพายถั่วที่มีชื่อเสียงของชาวมุสลิม
พายถั่วเป็นสิ่งที่แสดงถึง
เอกราชและอธิปไตยรวมทั้งเอกลักษณ์ที่อิสระ
และการค้นหาสิ่งที่เป็นอิสระที่สุดเท่าที่เป็นไปได้
จากมรดกของการเป็นทาส
และพายถั่วก็อยู่ในจำพวกเดียวกันกับพายมันเทศ
- โอเค - ใช่ไหม
รสชาติไม่เหมือนกัน
แต่มีเครื่องเทศและรสชาติเหมือนกัน
และพายมันเทศ
ถูกมองว่าเป็นมรดกของอาหารทาส
ดังนั้นเพื่อให้ห่างไกลจากสิ่งนั้นโดยสิ้นเชิง
แต่ยังคงต้องการของหวานที่อร่อย
ก็เลยมีพายถั่วเกิดขึ้น
มีความตั้งใจอย่างมาก
ที่จะรักษาสูตรไว้ในชุมชน
ใช่ครับ พายนี้คือสิ่งที่
คุณต้องเข้ามาในชุมชนถึงจะได้เจอมัน
คุณต้องรู้จักมุสลิมบางคน
เพื่อที่จะได้ลิ้มรสชาติตามสูตรดั้งเดิม
ใช่ครับ เรากำลังคุยกัน
เกี่ยวกับการฉกฉวยวัฒนธรรม ในอาหารให้กว้างขึ้น
แต่นี่เป็นการมองไปข้างหน้า
เกี่ยวกับพายถั่วและพูดว่า "ที่จริงเราจะเก็บมันไว้ใกล้ๆ"
ผมคุยกับผู้อาวุโสคนหนึ่งที่บอกว่า
"นี่คือสิ่งมหัศจรรย์ของเรา"
ใช่ไหม นี่เป็นของขวัญชิ้นหนึ่งของเรา
และมันไม่ใช่
สิ่งที่จะถูกช่วงชิงไปได้และ…
มีความพยายาม
เพื่อสร้างอาณานิคมพายถั่ว
แต่พวกเขาไม่มี
รสชาติแบบเดียวกัน เนื้อสัมผัสไม่เหมือนกัน
แต่ที่สำคัญที่สุด พวกเขาไม่มีชุมชน
- สันติจงมืแด่ท่าน - สันติจงมีแด่ท่าน
เราพร้อมจะชิมพายของคุณแล้วครับ
รอไม่ไหวแล้วค่ะ
- เอ็มเจ - เอ็มเจ ใช่ค่ะ
มาลิคาห์ จอร์แดน ที่โตมากับการทำงาน ในร้านเบเกอรี่บรุกลินของครอบครัวเธอ
ตอนนี้เป็นคนสำคัญในชุมชนนี้ เพราะพายถั่วของแท้ของเธอ
โอเค
- อย่างที่เห็น ผมกินเยอะมาก - ผมเห็นแล้ว
ค่ะ
ผมจำได้ว่าพ่อเอาพายถั่วกลับบ้าน
เขาเคยทำงานให้ครอบครัว
ที่มีร้านอาหารทะเลหลายแห่งในแอตแลนตา
- ครับ - ยาซินส์
- อ๋อ ยาซินส์ - คุณผมเห็นตาคุณทำตาโต
ผมชอบที่ในบ้านของผมเอง
ที่ที่เราเติบโตมาในคริสตจักร
ผมเติบโตมากับพายถั่วบนเคาน์เตอร์ด้วยเช่นกัน
เพราะพ่อผมรู้ว่าอะไรดี
ใช่ค่ะ
เขารู้เกี่ยวกับมันเพราะคนที่ยาซินส์
ฟังสิ
มันทำให้ผมเข้าใจกระจ่างมาก
ที่ได้เห็นวิธีที่ชาวอเมริกันผิวดำของเรา
และเอกลักษณ์ของชาวมุสลิมผิวดำ กับอาหารของเรา
มาบรรจบกันและอยู่เคียงข้างกันมาตลอดเวลา
ใช่ มันเป็นเหมือนการบริการอาหาร
บางทีคนที่เป็นมุสลิม
อาจไม่ได้กินอาหารที่โต๊ะ
ที่เสิร์ฟพอร์คชอปหรือไส้อ่อนหมู
แต่อาจมีพายถั่วเป็นของหวานวางอยู่บนโต๊ะ
ครับ
ฉะนั้นมีวิธีที่ชาวมุสลิมผิวดำเข้าไปเกี่ยวข้อง
ถ้าไม่ใช่ด้วยตัวเองก็ด้วยอาหาร
ครับ
ค่ะ ฉันชอบดูลูกค้าของฉันอร่อยกับพาย
นี่คือวิธีที่ผมรู้ว่าคุณเป็นตัวจริง
เพราะคุณรู้สึกมีความสุข
ที่ได้เห็นคนอื่นกินอาหารของคุณ
- ค่ะ - ผมถึงรู้ว่าคุณใส่ใจ
ฉันใส่มันไว้ในพายนั่น หวังว่าคุณคงได้ลิ้มรสมัน
ได้ครับ และผมก็เห็นมันด้วย ผมชื่นชมความรักมาก
เยี่ยมเลยค่ะ
สูตรของคุณสืบทอดมานานแค่ไหนครับ
มันสืบทอดมาสามรุ่นค่ะ
ย้อนกลับไปสมัยยายฉัน
เธอกับตาของฉันเป็นเจ้าของร้านเบเกอรี่ สองแห่งในบรุกลิน นิวยอร์ก
ฉันอยู่ข้างๆ เธอในครัวตลอดเวลา
ที่เธอทำส่วนผสมพายถั่ว
คุณรู้ไหมว่ายายคุณ ได้สูตรที่คุณรับช่วงต่อมาจากไหน
เธอมาจากเนชั่นออฟอิสลาม พวกเขาเอาพายถั่วไปทดสอบ
มีมาตรฐาน
ใช่ค่ะ
มันต้องถูกกฎหมาย
ที่จริงในสุเหร่านี้ พวกเขาชิมพายแล้วบอกว่า
"โอเค คุณตั้งแคมป์ได้ คุณขายให้ชุมชนได้"
พายของคุณต้องได้รับการอนุมัติก่อน คุณถึงจะเริ่มขายมันที่นี่ได้
ใช่ค่ะ นั่นเป็นการต้อนรับครั้งสำคัญสำหรับฉัน
และยอมรับฉันจริงๆ ในชุมชนนี้
- ครับ - ในฐานะน้องสาวพายถั่ว
ธุรกิจและร้านอาหารของคนผิวดำ
ใช้ความพยายามอย่างมาก เพื่อปกป้องและหล่อเลี้ยง
พลเดินเท้าของขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมือง
ร้านอาหารอย่างบิซซี่บี
เฟรเซียร์คาเฟ่โซไซตี้และพาสคาลส์
เป็นเจ้าของและตั้งชื่อตามพี่น้อง เจมส์และโรเบิร์ต พาสคาล
ยืนหยัดเป็นหนึ่งเดียว ร่วมกับเหล่านิสิตนักเคลื่อนไหว
ต่อสู้เพื่อยุติจิม โครว์
คุณอีบี สแลค วัย 82 ปี
ทำงานที่ร้านอาหารพาสคาลส์ตั้งแต่เขายังเด็ก
เขาเป็นบริกร
และบริการนิสิตนักเคลื่อนไหว ตอนที่พวกเขาถูกปล่อยตัวออกจากคุก
คุณสแลค ตามที่เราได้ยินมา คุณคือตำนาน
บอกเราหน่อยครับว่าเราอยู่ที่ไหน คุณเป็นใคร
ผมเติบโตในบ้านการเคหะ
ผมก่อเรื่องเยอะมาก
แม่กับพ่อผม
พวกเขาแนะนำให้ผมรู้จักกับพี่น้องพาสคาล
และพวกเขาก็ให้ผม ทำงานเล็กๆ น้อยๆ ครั้งเดียวจบ
เมื่อเวลาผ่านไป ผมก็ใกล้ชิดกับครอบครัวนั้นมาก
วันหนึ่งมาร์ติน ลูเธอร์ คิง จูเนียร์พูดว่า
"ผมต้องการความช่วยเหลือจากคุณ และน้องชายคุณถ้าคุณช่วยเราได้"
คุณพาสคาลพูดว่า "เราทำอะไรได้บ้าง"
เขาพูดว่า "ผมต้องการสถานที่นัดพบ
คุณพาสคาลพูดว่า "ผมกับน้องชายมีห้องสวีทอยู่ชั้นบน"
"คุณนัดเจอกันที่นั่นกี่ครั้งก็ได้ไม่ต้องเกรงใจ"
"ผมขอคุณอย่างเดียว คำถามสำคัญข้อเดียว"
ดร.คิงพูดว่า "อะไรเหรอ" "พวกคุณต้องกินไก่ทอดของผม"
ใช่
อาหารฝังแน่นมากในเรื่องราว
เพราะอาหารคือสิ่งที่มอบให้เรา
ทั้งทรัพยากรทางเศรษฐกิจและพื้นที่ทางกายภาพ
เพื่อให้สามารถมารวมตัวกัน และทำงานเชิงกลยุทธ์ได้
ดร.คิงรวมกลุ่มคนของเขาที่นี่หลายครั้ง
การตัดสินใจหลายอย่าง
เกิดขึ้นที่นี่ที่ร้านพาสคาลส์
(ดร.มาร์ติน แอล. คิง จูเนียร์ ผู้นำด้านสิทธิพลเมือง)
(เราต้องมีความยุติธรรม)
ขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมือง ทั่วประเทศได้กินอาหาร
ฝีมือเชฟและนักทำขนมที่พบกันในช่วงเวลานั้น
ไม่ใช่แค่ให้อาหารขบวนการเคลื่อนไหว แต่ให้เงินสนับสนุนด้วย
อย่างเชฟที่ผันตัวเป็นนักเคลื่อนไหว จอร์เจีย กิลมอร์
ฉันถามพระเจ้ามาตลอดว่า มันเป็นไปได้ไหมที่ฉันจะ…
สามารถไปไหนมาไหนได้
โดยที่ไม่ต้องกังวลเรื่องการเข้าทางประตูหลัง
หรือลุกขึ้นสละที่นั่งให้คนอื่น
แล้วฉันก็ขอบคุณพระเจ้าเสมอ เพราะฉันรู้ว่าท่านจะตอบรับคำสวดภาวนาของฉัน
และท่านก็ตอบรับจริงๆ
ฉันคิดว่าจอร์เจีย กิลมอร์
เป็นหนึ่งในสมบัติที่ซ่อนอยู่
ที่สร้างความแตกต่าง ในการเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิพลเมือง
สำหรับเชอรีล เดย์ นักอบขนมที่เข้ารอบรองชนะเลิศเจมส์ เบียร์ด
มันเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ที่ได้ยกระดับมรดกแห่งการเคลื่อนไหว
จากนักอบขนมผิวดำชาวใต้เหล่านี้
ในปี 1955 หลังจากที่โรซ่า พาร์คส์ ถูกจับเป็นข่าวดัง
ที่ไม่ยอมสละที่นั่งให้คนผิวขาว
มอนต์โกเมอรี ผู้นำด้านสิทธิพลเมืองแอละแบมา
ตัดสินใจบังคับให้รวมระบบรถเมล์
ด้วยการจัดการเรื่องการคว่ำบาตร
ซึ่งในที่สุดมันคงอยู่ได้นาน 381 วัน
แต่ถ้าพวกเขาใช้รถเมล์ไม่ได้ คนผิวดำไปทำงานกันยังไง
คำตอบคือขบวนรถที่มีอาสาสมัครเป็นคนขับ
แต่คุณจะจ่ายยังไง
จอร์เจีย กิลมอร์มีทางออก
เธอสร้างครัวลับใต้ดิน
ที่เธอเรียกว่า "เดอะคลับฟอร์มโนแวร์"
เพราะเครือข่ายนักอบขนมและคนทำอาหาร
ที่อบขนมเพื่อสนับสนุนเงินให้การคว่ำบาตร
ต้องถูกเก็บเป็นความลับ
แต่พอคนถามเธอว่า "อาหารพวกนี้มาจากไหน"
เธอก็ตอบว่า "มันมาจากที่ไหนไม่รู้"
เธอรู้ว่าพลังของเธอ
คือการทำเค้กและพายขาย
เธอให้อาหารและกระตุ้น ขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมืองได้
เจาะจงให้เราฟังหน่อยได้ไหมครับ เกี่ยวกับว่าเธอทำมันยังไง
จริงๆ แล้ว เธอสร้าง
เส้นทางอื่นให้คนไปทำงาน
เธอสร้างระบบทั้งหมดขึ้นมา
นี่จ่ายค่าน้ำมัน จ่ายค่าประกัน ทุกอย่างเลย
เธออยากทำให้แน่ใจว่าเรายังไปทำงาน
เพื่อหาเลี้ยงชีพได้โดยไม่ต้องขึ้นรถเมล์
ใช่ เรารู้ว่าจอร์เจีย กิลมอร์
ใช้ขนมอบ
เพื่อเป็นทุนสนับสนุนการเคลื่อนไหว
แต่ที่จริงแล้วผู้คน
ซื้อพายกับเค้กที่ไหนครับ
ในพื้นที่ปลอดภัยของเราทุกแห่ง
ร้านทำผม ร้านตัดผม
โบสถ์ ทุกที่ที่เรารวมตัวกัน
พื้นที่ปลอดภัยพวกนั้นจะต้องเป็น
ธุรกิจประเภทที่มี
ผู้ประกอบการชาวอเมริกันผิวดำ
ลองคิดดูสิ คุณทำผม นั่งอยู่ตรงนั้น
มีคนขายของให้คุณที่ร้านตัดผมกี่ครั้ง
นับไม่ถ้วน
ที่จริง มีร้านตัดผมอยู่ฝั่งตรงข้ามกับร้านเบเกอรี่
และตอนแรกที่เราย้ายไปที่นั่น
ฉันอยากให้พวกเขารู้ว่าฉันมาที่นี่
เพื่อเป็นแหล่งความภาคภูมิใจในย่านนี้
ฉันเริ่มเอาบิสกิต พาย เค้กไป
และพอฉันได้รับการอนุมัติจากร้านตัดผม
ธุรกิจของฉันก็เฟื่องฟู
- มันรุ่งเรือง - มันรุ่งเรือง
เชอรีล เดย์ เป็นหนึ่งในบรรดาผู้หญิงผิวดำมากมาย
ที่นิยามการอบขนมของชาวใต้
และเธอยังคงรักษาประเพณี
เทคนิคและเรื่องราวของ เหล่าฮีโร่ที่ไม่ได้รับการยกย่อง
จนถึงทุกวันนี้
เรื่องราวของฉันย้อนกลับไปถึง แม่ของยายทวดของฉันที่เป็นทาส
แฮนนาห์ ควีน กรับส์
ผู้มีตำแหน่งเป็นคนทำขนมอบ
เธอทำเค้กเล็กๆ ที่ละเอียดอ่อน
ฟรอสในสีพาสเทลย้อมเหล่านี้
การอบขนมอยู่ในดีเอ็นเอของคุณ
ใช่ค่ะ ฉันก็ชอบคิดแบบนั้นเหมือนกัน
และจริงๆ แล้วคุณก็เป็น
ส่วนหนึ่งของประเพณีจอร์เจีย กิลมอร์
ขายในธุรกิจคนผิวดำโดยตรง
ทุกวันนี้คุณเห็นงานของคุณ เป็นส่วนหนึ่งของมรดกนี้ไหม
เห็นค่ะ
ฉันอยู่ในกลุ่มนักอบขนมรุ่นใหม่
ที่ยกย่องจอร์เจีย กิลมอร์
และเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงทางสังคม
เราใช้ความพยายามอย่างมาก และเราก็อบขนมเพื่อระดมทุน
สำหรับสิ่งต่างๆ ที่สำคัญกับเรา
จริงๆ แล้วนี่คือพายแผ่น
เมื่อคุณพูดถึงการระดมทุนเพื่อการเปลี่ยนแปลง
และให้อาหารขบวนการสิทธิพลเมือง
มันทำในกระทะขนาดใหญ่ครึ่งแผ่น
และคุณจะขายพายได้เยอะมาก
นี่คือพีชสดจากจอร์เจีย
และเวอร์บีน่าเลมอน
นี่จะต้องอร่อยมากแน่
อร่อยใช่ไหมล่ะ
ลูกพีชจอร์เจีย
อร่อยมากเลย
ภารกิจสำเร็จแล้ว
(ร้านตัดผม)
(ดอคส์แฮร์คัตส์)
(ร้านตัดผม)
(คนผิวสีเท่านั้น)
แนวหน้าของการเคลื่อนไหวอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มีคนทำงานทุกวัน
คนทำอาหาร แม่บ้าน ช่างเสริมสวย และช่างตัดผมในช่วงเวลานั้น
ที่เห็นได้ชัดว่าทุกคนต่างก็มีส่วนร่วม
เห็นวันของลุงทอมไหม ลุงทอมตายแล้ว
เขาแค่ยังไม่ถูกฝัง แต่ตอนนี้เขาตายแล้ว
- เขาตายแล้ว เห็นไหม - เขาตายแล้ว
การสนับสนุนจากคนผิวดำคนหนึ่งไปยังอีกคน
ทำให้เงินของคนผิวดำอยู่แต่ในชุมชนของเรา
เราจะได้สนับสนุนเงินให้การเคลื่อนไหวได้
เงินที่เปลี่ยนมือนี้สนับสนุนพลเดินเท้าด้วยเช่นกัน
อย่างชาลส์ แบล็ก ดร.จอร์แจนน์ โทมัส
และมาริลิน ไพรซ์ ฮอยต์ที่ต่อสู้อยู่แนวหน้า
ตอนที่พวกเขาเดินขบวน ในวันที่ 19 ตุลาคม ปี 1960
ไปยังห้างสรรพสินค้าริชส์
ขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมือง ต่อสู้จากคนรุ่นหนึ่งสู่อีกรุ่น
และความสามัคคีที่มีอยู่ในหมู่คนผิวดำ
โดยไม่คำนึงถึงสถานะทางสังคม ไม่ว่าพวกเขาจะอาศัยอยู่ที่ไหน
ผู้คนต่างรู้สึกถูกกดขี่ร่วมกัน
ทุกคนมีส่วนร่วมในรูปแบบต่างๆ
นอร์ริส เฮิร์นดอน ซึ่งเป็นประธานบริษัทแอตแลนตาไลฟ์อินชัวรันส์
ชายผิวดำที่ร่ำรวยที่สุดในสหรัฐตอนนั้น
เขาให้เงินหลายแสนดอลลาร์กับขบวนการ
เพื่อใช้ประกันตัวนักศึกษา
มันเป็นที่เข้าใจกันตั้งแต่แรกแล้ว ก่อนที่คุณจะออกไป
นั่งประท้วง ถือป้ายประท้วงหรืออะไรก็ตาม
ว่าคุณพร้อมที่จะถูกจับหรือไม่
พูดได้ว่าคุณได้รับโอกาสให้ถอนตัว
ฉะนั้นทุกคนเข้าใจเรื่องการเข้าคุก
คุณจัดการประท้วงโดยดูจากความเสี่ยงของทุกคน
การวางแผนของเราจริงจังมาก
เกิดขึ้นเร็วมากและละเอียดมาก
เพราะมันสำคัญที่คนจะเข้าใจ
สิ่งที่พวกเขากำลังเผชิญ และพวกเขากำลังเสี่ยงกับอะไร
พอถึงวันที่ 19 ตุลาคม
การเคลื่อนไหวของเราเกิดขึ้น
การนั่งประท้วงและงานของเรา ดำเนินมาตั้งแต่เดือนมีนาคมปีนั้น
และเรากำลังหมดแรงสู้
และลอนนี่ คิง เป็นประธานผู้ก่อตั้งขบวนการของเรา
คนที่โน้มน้าวมาร์ติน คิง จูเนียร์
ให้ถูกจับที่ห้างสรรพสินค้าริชส์
ในแมกโนเลียทีรูม ดร.คิงตกลงที่จะทำแบบนั้น
ถ้ามีสาวสวยถูกจับพร้อมกับเขา
อย่าพูดถึงเรื่องนั้นสิ
นั่นคือเหตุผลที่มาริลิน ไพรซ์อยู่ในรูปนั้น
เธอเป็นหนึ่งในสาวสวยที่ลอนนี่หามา
เพื่อถูกจับพร้อมกับมาร์ติน คิงในวันที่ 19 ตุลาคม
และบลอนดีน
บลอนดีนก็เป็นอีกคนหนึ่ง
นั่นรูปบลอนดีนกับมาร์ติน นั่งอยู่ที่เบาะหลังของรถตำรวจ
แล้วเราก็เข้าไปในห้างริชส์
เราขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นหก
เพื่อนั่งประท้วงที่แมกโนเลียทีรูม
ผู้จัดการเดินมาแล้วพูดว่า "พวกคุณต้องการอะไร"
เราก็ตอบว่า "เราแค่อยากนั่งกินอาหารกัน"
แล้วผู้จัดการก็พูดว่า "ผมต้องโทรแจ้งตำรวจ"
แล้วเพื่อนร่วมห้องของฉันกับฉันก็ถูกควบคุมตัว
ไปกับสาธุคุณคิงและลอนนี่ คิงและตำรวจหนึ่งคน
ที่เดินพาเราจากประตูหน้า
ห้างสรรพสินค้าริชส์ไปยังรถตำรวจ
โอเค
ฉันคิดว่าเราไปที่คุกของเมืองก่อน
แล้วก็ถูกถ่ายรูป เก็บลายนิ้วมือ
แต่พอออกจากเมือง พวกเขานำตัวเราไปที่เรือนจำฟูลตันเคาน์ตี
และเราก็ได้โทรศัพท์ครั้งเดียว
ฉันโทรหาพ่อฉันแล้วบอกเขาว่า
"พ่อ เดาซิอะไร หนูติดคุก"
เขาพูดว่า "โอเค พ่อจะส่งโทรศัพท์ให้แม่ของลูกนะ"
โว้ว ฉันใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเลย
โชคดีที่วันที่ 20 ตุลาคม วันถัดมาหลังจากการนั่งประท้วง
พวกเขาเปิดหนังสือพิมพ์ และก็มีมาริลิน ไพรซ์
อยู่บนหน้าหนึ่ง
ใช่
แม่ฉันภูมิใจมาก
ที่ลูกสาวได้ลงหนังสือพิมพ์
ใช่
และถ้าคุณดูรูปที่โดดเด่นนั่น
คุณจะเห็นว่าไม่มีความกลัวอยู่ในแววตาฉันเลย
มีแต่ความมุ่งมั่น
เหมือนฉันเกิดมาเพื่อวันนั้นและช่วงเวลานั้น
- ใช่ 19 ตุลาคม 1960 - นั่นคือความมุ่งมั่นที่เรานำมาด้วย
ตอนที่คิงถูกจับ
หลังจากที่เขาติดคุกเก้าวันหรือราวๆ นั้น
บ็อบบี้ เคนเนดีก็โน้มน้าวจอห์น เอฟ. เคนเนดี
- ให้อนุญาตบ็อบบี้ เคนเนดีโทรหาผู้พิพากษา - ใช่ ให้โทรหา
ซึ่งส่งผลให้มาร์ตินถูกปล่อยตัว
ตอนที่มันเกิดขึ้น ฝ่ายรณรงค์หาเสียงของเคนเนดีก็ตีพิมพ์
สิ่งที่เรียกว่า "บลูบอมบ์"
มันคือใบปลิวที่ชี้แจงทุกสถานการณ์
ซึ่งถูกแจกจ่ายในทุกเมืองใหญ่ๆ ที่มีประชากรผิวดำจำนวนมาก
และผลของการกระทำนี้
คนผิวดำจำนวนมาก ที่ยังคงลงคะแนนเลือกพรรครีพับลิกัน
ก็เปลี่ยนมาลงคะแนน เลือกพรรคเดโมแครตเป็นครั้งแรก
เป็นครั้งแรก
ทำให้เคนเนดีได้รับเลือก ชนะหนึ่งเสียงต่อเขต
เหนือนิกสันที่คะแนนนำอยู่สองสัปดาห์ก่อนหน้านั้น
นิโกรทำให้เขาชนะ พาดหัวข่าวบอกแบบนั้น
วันที่ 19 ตุลาคมในแอตแลนตา ช่วยเลือกจอห์น เอฟ. เคนเนดี
ใช่ค่ะ แน่นอน
ผมฟังคุณพูดเรื่องนี้ และผมก็กำลังคิดว่า
"ตอนนั้นพวกคุณยังเด็กและมีพลังมาก"
คุณคิดว่าการจัดการประท้วง เป็นแหล่งของพลังหรือเปล่า
หนึ่งในสิ่งที่แสดงถึงการเคลื่อนไหวของเรา
ในเวลาที่ผมภูมิใจที่สุด มันคือการเคลื่อนไหวที่ไม่เห็นแก่ตัว
นั่นคือเหตุผลที่ผู้คนพร้อมที่จะสนับสนุนเรา
ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เราประสบความสำเร็จ
และร้านอาหารของพาสคาลก็พิเศษมาก
เพราะทุกครั้งที่เราติดคุก
และเราออกมาตอนดึก
พาสคาลจะเปิดร้านอาหาร
และมีไก่ทอดกับสลัดมันฝรั่ง
และชาหวานๆ ให้เราตอนเราออกจากคุก
ฉันอยากยืมคำพูดของเอลลา เบเกอร์ผู้ยิ่งใหญ่
ตอนที่เธอพูดว่า การเคลื่อนไหวนี้ไม่ใช่แค่เพื่อแฮมเบอร์เกอร์
นี่เป็นเรื่องสิทธิพลเมืองและสิทธิมนุษยชนของเรา
และปัจจุบัน การเคลื่อนไหวนี้
ยังคงเกี่ยวกับสิทธิพลเมือง และสิทธิมนุษยชนของเรา
และฉันก็อยากขอบคุณ
สำหรับเวลาหลายสิบปีในการสร้างพื้นที่
เพื่อให้ผู้คนสามารถจัดชุมนุมใหญ่ได้
ในร้านอาหารที่ผู้คนจะได้ฉลองเหตุการณ์สำคัญ
ที่สำคัญที่สุดคือได้กินอย่างมีศักดิ์ศรี
สำหรับผมที่เติบโตที่นี่ในแอตแลนตา
ผมได้รับมรดกทั้งหมดของพวกคุณ
และผมก็อยากรู้ว่าเราดำเนินชีวิต
ตามมรดกที่พวกคุณสร้างขึ้นได้ไหม
แต่ผมบอกคุณได้ในระดับส่วนตัว
ผมจะเดินจากวันนี้ไป… เปลี่ยนแปลง
มุ่งมั่นกับเส้นทางและมรดก
ของการปลดปล่อยคนผิวดำ มากกว่าที่ผมเคยทำมาจนถึงตอนนี้
ผมคุยกับคนหนุ่มสาวเยอะมาก ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
และผมก็มีความรู้สึกที่ดีเกี่ยวกับ
คนรุ่นหลัง บอกตามตรง
เพราะผมเห็นคน จุดคบเพลิงของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ
ใช่ครับ
ฉันคิดว่ามันสำคัญที่คุณจะเอามันก้าวไปข้างหน้า
เพื่อที่ใครสักคนที่อายุ 16 หรือ 17 หรือ 15
จะได้รู้ว่ามันโอเคที่จะทำสิ่งที่แตกต่าง
มาก้มหัวกันค่ะ
พระเจ้า เย็นวันนี้เรามาหาท่าน
หลังจากแบ่งปันเรื่องราวของเรา
พูดถึงประวัติศาสตร์ ของสิ่งที่เราได้รับพรให้ทำมันในนามของท่าน
ในยุค 50 และยุค 60
เพื่อให้คนรุ่นปัจจุบันและคนรุ่นหลังได้รับประโยชน์
ดังนั้นขอให้ท่านอวยพรเราต่อไป
ขณะที่เราเดินทางไปตามทางหลวงแห่งชีวิต
เดชะพระนาม เราขอภาวนา เอเมน
เอเมน
- เอเมน - เอเมน
ฉันจะชิมปลานี่
ครับ
- ซอสเผ็ดอยู่ไหน - ใช่
เพราะความพยายามของ นิสิตนักเคลื่อนไหวเหล่านี้
และคนอื่นๆ ทั่วประเทศ เป้าหมายของการรวมร้านอาหาร
ไปถึงสำนักงานสูงสุดในสหรัฐอเมริกา
ผมจึงขอให้สภาคองเกรสออกกฎหมาย
ให้คนอเมริกันทุกคน มีสิทธิ์รับบริการในสถานที่ต่างๆ
ที่เปิดให้บริการประชาชน
โรงแรม ร้านอาหาร โรงละคร
ร้านค้าปลีก และสถานประกอบการที่คล้ายกัน
การเสี่ยงที่พวกเขาทำในฐานะวัยรุ่น
ประสบผลสำเร็จในหลายแง่ ที่เรายังคงรู้สึกในวันนี้
กฎหมายสิทธิพลเมืองปี 1964 ผ่าน
ทำให้คนอเมริกันผิวดำ มีสิทธิตามกฎหมายในการกินอาหาร
ในร้านอาหารทุกร้านทั่วประเทศ
และมรดกแห่งการเคลื่อนไหวของพวกเขา ยังคงมีชีวิตอยู่ในปัจจุบัน
ผ่านผู้ประกอบการรุ่นใหม่
อย่างเชฟมือรางวัล และนักเขียนตำราอาหารชื่อดัง ทอดด์ ริชาร์ดส์
และนักเขียนตำราอาหารที่ตีพิมพ์อย่างแพร่หลาย
และเชฟ เอริกา เคาน์ซิล
ที่ต่อสู้เพื่อให้ร้านอาหารของพวกเขาโดดเด่น
ในย่านคนผิวดำในอดีต
กลายเป็นการเคลื่อนไหวของมันเอง
การเติบโตในแอตแลนตา ผมจำคุณได้
ว่าเป็นหนึ่งในเชฟผิวดำคนแรกที่มีชื่อเสียงที่สุด
ที่เรามีในเมือง
ดังนั้นเสียงของคุณจึงสำคัญมาก
ผมเลยอยากคุย
เจาะลึกลงไปอีกนิดเกี่ยวกับปรัชญาของคุณ
มันพัฒนาขึ้นยังไงในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
ตอนที่ผมไปงานประกาศรางวัล คนทุกสัญชาติอยู่บนเวที
แต่ไม่มีใครเป็นตัวแทนวัฒนธรรมของเรา
และผมต้องกลับมาครุ่นคิดกับตัวเอง เพื่อที่จะเข้าใจว่า
ผมทำอาหารของคนอื่นได้ดี
แต่ผมทำอะไรเพื่อชุมชุนของตัวเองบ้าง
โดยเฉพาะในเมืองอย่างแอตแลนตา
ตอนที่คุณมองเราอยู่ที่โอลด์ฟอร์ธวอร์ด
แหล่งกำเนิดสิทธิพลเมือง ยังคงเป็นศูนย์กลางของสิทธิพลเมือง
ผมจะนั่งอยู่ตรงนี้ นำเสนออาหารของคนอื่น
และรวบรวมรางวัล แต่ไม่เล่าเรื่องของผมและครอบครัวได้ยังไง
และเราจะทำให้ชุมชนของเรา ดีและสมบูรณ์แบบได้ยังไง
ด้วยการเล่าเรื่องของเราบนจานครับ
ผมชอบนะครับ
โอ้โฮ ดูสีนั่นสิ
ผมตื่นเต้นมากที่คุณสองคนมาที่นี่
และผมก็อยากเสิร์ฟโซลฟู้ดอร่อยๆ ให้คุณ
ย่าผมทำอาหารหลายอย่างมาก
ไก่เป็นเมนูวันอาทิตย์เสมอ
และเธอไม่จำเป็นต้องทอดมันเสมอไป
เธอย่างมัน อบมัน ต้มมัน
ผมเลยอยากอธิบายเกี่ยวกับไก่ย่างนั่นให้ฟัง
ไก่นั่นหมักแล้ว หมักในน้ำชาหวานบลูเบอร์รี
ผมเอาชาหวานที่เหลือๆ มา แล้วใส่เกลือลงไป
เราหมักมันไว้ทั้งคืน แล้วเราก็ย่างมัน
สีที่สวยงามนี้มาจากผิวคาราเมล
น้ำตาลนิดหน่อยที่อยู่ในชาหวาน
และให้รสชาติที่ลุ่มลึกพวกนั้น
คุณได้รสบลูเบอร์รีที่คล้ายแทนนินด้วย
สำหรับผม สุดท้ายแล้วรสชาติมันอูมามิมาก
มันฉ่ำมากเลย
จริงๆ นะ
เขาทำไก่นี่เหมือนเขาเป็นทวดของใครสักคน
ใช่
- ไก่นี่อร่อยมากเลย - ใช่
ผมอยากหยิบบิสกิตของเอริกามาทำแซนด์วิช
นี่คือบิสกิตข้าวโพดของเรา
- ขอบคุณครับ - มันมีข้าวโพดขูดสดๆ อยู่ด้วย
ผมชอบที่มันแยกจากกัน
ผมก็ชื่นชมข้าวโพด
ที่กระจายกันอยู่ในนี้
- โซลฟู้ดคือผัก - ใช่
เรากินผักมาตลอด ในนอร์ทแคโรไลนามีแต่ผักกับหมู
ข้าวโพดอยู่ที่นั่นเสมอในฤดูร้อน มะเขือเทศ
และทั้งหมดนั้นรวมอยู่ในบิสกิตเสมอ
คุณยายเมเบลของฉันเคยทำบิสกิตนมข้าวโพด
เธอต้มน้ำสต๊อก แล้วก็นม
ฉันเลยพูดว่า "ฉันขอทำแบบนั้นบ้าง" แต่ก็แค่ทำซ้ำๆ นิดหน่อย
มันน่าสนใจที่เอริกาพูดถึงมะเขือเทศในบิสกิต
เพราะมะเขือเทศกับบิสกิต เป็นของโปรดของผมมาตลอด
และแยมก็ใช้น้ำส้มสายชูเชอร์รี
มันให้ความเปรี้ยวที่แตกต่างกันด้วย
ว้าว บิสกิต อร่อยจัง ลองดูสิ
คุณยายฉันทำบิสกิต
สิ่งหนึ่งเกี่ยวกับครอบครัวของแม่ฉัน
จากโกลด์สโบโร นอร์ทแคโรไลนา พวกเขาชอบชุมชนและสิทธิพลเมือง
ฉะนั้นคุณไม่เพียงได้เรียนรู้ศิลปะของบิสกิต
แต่ทุกคนได้เรียนรู้เกี่ยวกับสิทธิพลเมืองด้วย
ฉันอายุสิบขวบได้ ตอนที่ฟังเรื่องนี้
ครั้งหนึ่งเธอไปกินอาหารที่ร้าน
เธอบอกว่ามีนักศึกษาผิวขาวกลุ่มหนึ่ง
นั่งร่วมโต๊ะกับพวกเขา เธอบอกว่าเธอตื่นกลัวมาก
ไม่แน่ใจว่าควรจะลุกขึ้นดีไหม
แล้วพวกเขาก็เลื่อนจานมาให้และพูดว่า
"พวกคุณอยากกินไหม มันอร่อยมากเลย"
แม้กระทั่งหลายปีต่อมา วิธีที่เธอเล่ามัน
ฉันแบบว่า "ว้าว ยายคะ ยาย…" เธอแทบจะน้ำตาไหลเลย
ส่วนหนึ่งคือเธอไม่เคยนั่งร่วมโต๊ะกับคนผิวขาว
คุณนั่งอยู่ที่โต๊ะฉันและอยากกินอาหารกับฉัน
ครั้งแรกที่เราคุยกันเรื่องบิสกิต
เธอเล่าเรื่องนั้นให้ฉันฟัง
นั่นเป็นอะไรที่ลึกซึ้งมากสำหรับฉัน
ถึงฉันจะทำมันตอนนี้ มันอยู่กับฉันมาตลอด
ฉะนั้นเวลาคนพูดเรื่องสิทธิพลเมือง
ถ้าคุณคุยกับคนในครอบครัวคุณ
ฉันเติบโตมากับคนเฒ่าคนแก่ ฉันเลยได้ฟังเรื่องราวอยู่ตลอด
แต่ตอนนั้นทุกอย่างเป็นการต่อต้าน
แค่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า
และสิ่งที่มีอยู่ก็คือการต่อต้าน
นั่นเป็นเรื่องราวที่ลึกซึ้งมาก
เกี่ยวกับคุณยายของคุณและ…
บิสกิต
ใช่ครับ
การเลือกก้าวเข้าสู่ความเป็นคนผิวดำของคุณ
จริงๆ แล้วเป็น
รูปแบบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของการต่อต้าน
ร้อยเปอร์เซ็นต์ค่ะ
มันคือเหตุผลที่โซลฟู้ดสำคัญมาก
เพราะกินแค่คำเดียว คุณก็สามารถเล่าเรื่องได้
มาพูดถึงความท้าทายที่คุณเผชิญ
ในการพยายามเปิดธุรกิจกันครับ
สิ่งที่ท้าทายที่สุดคือการเป็นเจ้าของสิทธิ์ในพื้นที่
ที่เราทำอาหารที่นี่ เราเห็นว่ามันเป็นที่
ที่มีคนมา และนักพัฒนาก็มาเอาตึกของคุณไป
คุณอยู่บนถนนออเบิร์น มองดูการปรับพื้นที่เพื่อเปลี่ยนชนชั้น
คือนอกจากทอดด์และเชฟผิวดำของเราแล้ว
เราไม่มีตัวตนเลย
นักพัฒนาพวกนี้ที่ส่วนใหญ่เป็นคนผิวขาว
มีความสามารถในการเข้ามา และทำลายชุมชนของเรา
และสร้างพื้นที่เหล่านี้ที่ราคาแพงลิบลิ่ว ไม่สามารถครอบครองได้
เราถูกสอนให้ละอายใจ เกี่ยวกับอาหารของเราเอง
ว่ามันไม่มีวันอยู่ในจานของใครได้
ว่าเทคนิคของเรายังไม่ดีพร้อม
ว่าเรายังบกพร่องโน่นนิดนี่หน่อย
พวกคำเปรียบเทียบ และการคิดเหมารวมเรื่องไก่ทอด
ว่ามันเลี่ยน มันอย่างนั้นอย่างนี้ แล้วพอคุณไปที่ชุมชนของเรา
มีร้านไก่ทอดอยู่ทุกมุม
- ไม่ใช่ของเรา - ครับ
มีคนอื่นเข้ามา เลียนแบบอาหารของเรา
- และทำกำไรจากมัน - ใช่
การปรับพื้นที่เพื่อเปลี่ยนชนชั้น เป็นรูปแบบความรุนแรงที่ไม่เหมือนใคร
เพราะมันไม่ใช่แค่การเข้ามาแทนที่เรา
และเราไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว
แต่มันคือการลบล้างวัฒนธรรมของเรา
และนั่นคือสิ่งที่ผมต้องการจริงๆ
ชาวแอตแลนตามารวมตัวกัน
และพยายามรักษามันไว้
เราในฐานะชุมชนโดยรวม
มีพลังมาก
ฉันดูว่าเราทำสามารถอะไรได้บ้าง
เมื่อเรามารวมตัวกันและพูดว่า "นี่คือครอบครัว"
เราจะระดมเงินทุน เราจะสร้างศูนย์ชุมชน
คุณมองดูชุมชนคนผิวดำและมีห้องสมุด
ร้านขายยาและร้านหนังสือ
ถูกสร้างขึ้นมากแค่ไหน โดยชุมชนและการระดมเงินทุนเท่านั้น
นั่นมาจากการที่เรารู้ว่า "โอเค เรามีเท่านี้"
ฉันคิดว่าเราต้องย้อนกลับไปที่สิ่งนั้น พูดตามตรง…
พวกคุณพูดถึง… ตอนนี้นี่เป็นเรื่องครอบครัวจริงๆ แล้ว
- ผมจะบอกว่า… - นี่เป็นเรื่องครอบครัว
- แต่นี่คือแอตแลนตา - นั่นไม่ได้เตรียมมาจากบท
ผมเห็นด้วย ผมภูมิใจมาก
ที่ได้เติบโตในแอตแลนตา
การที่ผมมาจากแอตแลนตา
ผมรู้สึกเสมอว่าผูกพัน
กับชุมชนในย่านนี้เป็นพิเศษ
ความทรงจำแรกสุดของผม ตอนเป็นเด็กในแอตแลนตา
แม่ผมเรียนที่คลาร์ก
นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับ… พวกคุณรู้อยู่แล้ว
- ใช่ - ใช่
ฉะนั้นเรายังมีโอกาส
ในชุมชนนี้
ที่จะรักษาประวัติศาสตร์นี้ไว้
ฉันคิดว่าตอนนี้เราเห็นคนที่กลับมาในชุมชน
หันกลับมาสนใจอาหารของเรา และพูดว่า
"นี่ รู้อะไรไหม ที่จริงนี่คือรากฐาน
ของทุกอย่างที่คุณกินที่นี่"
และมีพลังมากมายในโซลฟู้ด
อาหารชนบท อาหารใต้ หรืออะไรก็ตามที่คุณอยากเรียกมัน
ที่พวกคุณไม่เพียงแต่ทำให้เรารู้สึกว่ามันไม่ดี
คุณจะได้เอาไปปรับใช้และสร้างรายได้จากมัน
คุณทำให้เราคิดว่าเราคิดเงินคุณไม่ได้
ขณะที่คุณเปิดร้านอาหาร
คิดเงินจานละ 100 ดอลลาร์สำหรับสิ่งเดียวกัน
แต่ตอนนี้เรากลับมาพูดว่า "รู้อะไรไหม นี่เป็นของเรา"
มาทวงความเป็นเจ้าของคืนกันเถอะ
เอริกาน่าจะมีโบสถ์
ใช่ ฉันน่าจะมีโบสถ์ได้แล้ว ขอแท่นเทศน์หน่อย
เธอน่าจะมีโบสถ์จริงๆ
เราทำแบบนั้นได้ด้วยการทำบิสกิตกับไก่ทอด
แล้วนั่งคุยกันเกี่ยวกับมัน
ในขณะที่การขยายตัวและการเติบโต เป็นเรื่องปกติในหลายๆ เมือง
การปรับพื้นที่เพื่อเปลี่ยนชนชั้น กำลังลบล้างวัฒนธรรมที่สร้างมันมา
คำตอบของเรา สำหรับการเข้าแทนที่แบบนั้นคืออะไร
เราจะสู้กับมันได้ยังไง
แอตแลนตาเปลี่ยนแปลงไปมาก จากตอนที่ผมยังเด็ก
มันทำให้ผมต้องค้นหาสิ่งที่เรายังคงรักษาไว้ได้
แต่ผมก็ไม่ได้ท้อใจ
ตราบใดที่ยังมีเชฟอย่างทอดด์และเอริกา
นักอบขนมอย่างเชอรีลและเอ็มเจ
และสถานประกอบการ ของคนผิวดำอย่างพาสคาลส์
แอตแลนตาจะฝังแน่นอยู่ในประวัติศาสตร์
ของอาหารคนผิวดำที่ทำลายอุปสรรคขวางกั้น
ขณะที่ขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมือง เห็นผู้คนเรียกร้องความยุติธรรมทุกวัน
ผ่านการท้าทายในทุกรูปแบบ
ปัจจุบันนี้คนรุ่นใหม่ที่เริ่มเป็นเกษตรกร
นักเคลื่อนไหวด้านอาหาร
และเชฟ ต่างก็สานต่อความฝันและจุดมุ่งหมายนั้น
ด้วยการทวงคืนธรรมเนียมปฏิบัติ ทางวัฒนธรรมอาหาร
และทำให้มันฟื้นคืนสู่ผืนดินอย่างแข็งแกร่ง
เพื่อเขียนบทต่อไปของการปลดปล่อยคนผิวดำ
คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง