Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dziękuję za oglądanie
I pewnego dnia Bass odłoży rewolwer,
który w jego ręce był potężnym elementem w wydobywaniu terytoriów spod panowania przestępców,
złodzieja koni i przemytnika, ku wielkiemu wspólnotowemu dobru.
Od świtu badania Nowego Świata,
ludzie różnych etniczności i narodowości
pomogli ukształtować dziką przestrzeń w kraj,
który teraz znamy jako Stany Zjednoczone Ameryki.
Wśród tych odkrywców byli pionierzy afrykańskiego pochodzenia.
Jednym z niezwykłych dowodów na to jest
wypowiedź Indian Pueblo
którzy rzekomo stwierdzili,
"Pierwszym Białym człowiekiem, jakiego zobaczyli nasi ludzie, był czarny człowiek."
Tym czarnym człowiekiem był Estevanico,
afrykański niewolnik hiszpański pochodzący z zachodniego wybrzeża Maroka,
który wyruszył do Nowego Świata
razem z 400 innymi odkrywcami.
Ekspedycja wylądowała u wybrzeży Florydy w 1528 roku
i po szeregu katastrof
znalazła się na wybrzeżu Teksasu,
przeżyli tylko Estevanico,
jego pan i dwóch towarzyszy.
Zostali odkryci przez Indian
którzy przez siedem lat ich niewolili
zanim mała grupa uwolniła się
i kontynuowała podróż na zachód przez Teksas i Meksyk,
rozpowszechniając opowieści o Siedmiu Miastach Złota.
Zamaskowany jako lekarz,
zdolny do wykonywania drobnych operacji
i szybko przyswajający lokalny język,
Estevanico kontynuował swoje badania Nowego Świata
aż według relacji został zabity przez Zuni w Nowym Meksyku w 1539 roku.
Gdy Europejczycy kontynuowali eksplorację w głąb Ameryki,
Czarni coraz częściej dołączali do ich wypraw.
- Nasze społeczeństwo ma około czterech wieków,
przez trzy z tych czterech wieków,
mieliśmy ruch na zachód.
Była granica w Karolinie Południowej,
była granica, mogłeś iść na zachód w Massachusetts
i w innych miejscach.
Jedną rzeczą na temat Amerykańskiego Zachodu
przynajmniej wtedy byłoto, że było tam znacznie więcej otwartej przestrzeni,
niż teraz
i gdziekolwiek masz otwarte przestrzenie,
masz młodych ludzi
którzy chcą przeżyć przygody.
Niektórzy będą chcieli wyruszyć na drugą stronę góry.
Czarni mężczyźni nie byli wyjątkiem.
Gdy Meriwether Lewis i William Clark
kierowali pierwszą oficjalną ekspedycją
w celu zbadania kontynentu w 1804 roku,
czarny mężczyzna,
niewolnik Williama Clarka, York,
towarzyszył im.
Czarny pionier James Pearson Beckworth urodził się 26 kwietnia 1798 roku
w hrabstwie Frederick, w stanie Wirginia, jego ojciec to Sir Jennings Beckwith,
biały plantator, a jedna z jego czarnych niewolnic.
Jennings Beckwith ostatecznie osiedlił się w Missouri,
gdzie nauczył swojego syna polować, łapać zwierzęta i handlować z Indianami.
James Beckworth został uwolniony przez swojego ojca w 1826 roku.
Następnie stał się sławnym traperem, który blisko współpracował z Indianami Crow.
Według Beckwortha,
stał się wodzem Crows.
Wielu informacji o Beckworthie
i jego relacji z Crows pochodzi od Beckwortha.
Więc będziemy to traktować z przymrużeniem oka,
że faktycznie był wodzem Crows,
choć nie ma wątpliwości, że żył wśród nich
i mówił ich językiem, pełnił rolę przewodnika,
i w trakcie swojego życia jako góral
nawiązał z nimi wiele relacji.
Kiedy Beckworth zmarł w 1867 roku,
jego ciało zostało umieszczone na rusztowaniu pogrzebowym
z nogami skierowanymi na wschód
zgodnie z tradycją Crows.
Edward Rose był innym czarnym łowcą futer,
który blisko współpracował z Indianami Crow.
Został zabity wraz z Hugh Glassem i Hilainem Menardem
przez Indian Arikara zimą 1833 roku,
gdy zostali zaatakowani przekraczając zamarzniętą rzekę Yellowstone
w drodze do Fortu Union w imieniu American Fur Company Johna Jacoba Astora.
Sanders Jackson i Jacob Dodson
byli wolnymi czarnymi mężczyznami, którzy towarzyszyli
Johnowi C. Fremontowi w jego wyprawie do Kalifornii w 1848 roku.
Dodson kontynuował współpracę z Fremontem i Kit Carsonem na trzech kolejnych wyprawach.
W Kalifornii, nazwanej przez Hiszpanów na cześć mitycznej czarnej królowej Calafii,
Czarnoskórzy byli wśród pierwszych osadników Los Angeles.
Bridget Mason urodziła się w niewoli w Missisipi w 1818 roku.
Została zabrana od rodziców jako dziecko
i sprzedana przynajmniej dwa razy
zdobywając umiejętności w rolnictwie i medycynie
na każdej plantacji.
Bridget uzyskała wolność w 1856 roku,
osiedliła się w Los Angeles
i pracowała jako położna i pielęgniarka.
Ostatecznie udało jej się zaoszczędzić wystarczająco dużo pieniędzy, aby kupić ziemię
w miejscu, które obecnie znajduje się w samym sercu centrum Los Angeles.
Prześladowana przez groźbę niewoli,
i stawiając czoła surowym uprzedzeniom,
Wolni Czarnoskórzy wyruszyli w nieznane ziemie,
przetrwali trudności i rozpowszechniali opowieści o obietnicach,
zostawiając swój ślad na Dzikim Zachodzie.
- Rolę, jaką Czarnoskórzy odegrali w rozwoju
Dzikiego Zachodu były takie same, jak
role innych ludzi w rozwoju Dzikiego Zachodu.
W wielu przypadkach,
byli liderami,
choć niewielu liczebnie,
zakładali farmy,
byli lekarzami,
byli dentystami,
prowadzili organizacje obywatelskie,
byli urzędnikami pocztowymi i urzędniczkami.
Nie tylko Czarnoskórzy
uczestniczyli we wszystkich aspektach rozwoju
Dzikiego Zachodu, o których można pomyśleć,
nie znalazłem obszaru, w którym by nie byli.
Nie tylko byli zaangażowani w te obszary,
nie tylko byli tam w większej liczbie
niż zazwyczaj przypuszczamy,
nie tylko dodali swojej kreatywności
do ogólnego
rozwoju tego, co nazywamy Dzikim Zachodem
i amerykańskim społeczeństwem w ogóle.
Najważniejszą rzeczą, którą zrozumiałem, było to, że
oni tam byli.
I to jest ważne.
Oni tam byli.
I zrobiliśmy strasznie dobrą robotę, wymazując ich
z naszej historii i społeczeństwa.
Podwaliny pod postęp Czarnoskórych na Zachodzie
zostały już ustanowione przez pionierskich traperów,
kiedy historia Bassa Reevesa zaczęła się tutaj, w hrabstwie Crawford,
regionie wzdłuż nieujarzmionej granicy Arkansas
otoczonej przez Góry Ozark na północy
i rozległe pola uprawne,
pagórki porośnięte lasem i jeziora na południu. W 1836,
Arkansas zostało przyjęte do unii jako stan niewolniczy;
dwa lata później,
w lipcu 1838,
urodził się Bass Reeves.
Bass, jego matka
Paralee Steward,
i jego siostra Jane
żyli jako niewolnicy
pod własnością Williama Steele'a Reevesa.
William Reeves urodził się
9 marca 1794 w Pendleton, Karolina Południowa
w rodzinie imigrantów, którzy migrowali z Dorset, Anglia.
W swojej młodości został podopiecznym wujka i przeprowadził się do Tennessee.
W wieku osiemnastu lat,
William walczył w Wojnie 1812 roku
i później brał udział w wojnie z Indianami Creek.
Jak wielu przed nim,
wykorzystał swoją służbę wojskową, aby wejść w świat polityki,
pełniąc funkcję w legislaturach stanowych
Tennessee i Arkansas.
Życie Bassa na farmie Williama Reevesa
było typowe dla czarnoskórego chłopca urodzonego w stanie niewolniczym
w połowie XIX wieku.
To był czas wielkich zmian,
w miejscu, które było na pierwszej linii geograficznej
i kulturowej zmiany.
W 1836 roku, w tym samym roku, kiedy Arkansas stało się stanem,
Armia Teksasu
pod dowództwem Sama Houstona
wygrała zaciętą wojnę o niepodległość
przeciwko siłom Santa Anny z Meksyku
ustanawiając Republikę Teksasu.
Po uzyskaniu niepodległości,
wielu białych Amerykanów, takich jak William Reeves,
widziało Teksas jako nową ziemię możliwości
i migrowali tam w dużych liczbach
przynosząc ze sobą niewolniczą pracę.
Niewolnictwo istniało wśród politycznej elity
zanim Teksas uzyskał niepodległość od Meksyku w 1836 roku.
W przeciwieństwie do innych zachodnich stanów przyjętych do Unii,
Teksas przyjął niewolnictwo;
ekonomia stanu była od niego zależna.
W 1846 roku, kiedy Bass miał 8 lat,
William Reeves spakował trzydzieści wozów,
swoją rodzinę i sześciu niewolników,
w tym Bassa i jego rodzinę,
i przeniósł się do Dystryktu Preston w hrabstwie Grayson w północnym Teksasie,
tuż za granicą z narodami Chickasaw
i Choctaw w Terytorium Indiańskim.
Na początku lat 50. XIX wieku,
populacja czarnoskórych niewolników w Teksasie gwałtownie wzrosła
z wieloma czarnoskórymi mężczyznami-niewolnikami
pracującymi również jako pasterze bydła.
W rzeczywistości, w połowie XIX wieku,
Teksas był domem dla większej liczby czarnoskórych kowbojów
niż kowbojów jakiejkolwiek innej etniczności.
Pod koniec XIX wieku,
ten sposób życia dał początek słynnym czarnoskórym kowbojom
takim jak Nat Love,
Ned Huddleston, znany też jako Isom Dart,
i Bill Pickett.
Do 1860 roku było 182 000 czarnoskórych niewolników
i tylko 355 wolnych Czarnoskórych w Teksasie.
Kiedy Bass dorastał na młodego mężczyznę w Teksasie,
zaczął przejmować więcej odpowiedzialności.
Opiekował się końmi,
mułami i innymi zwierzętami hodowlanymi należącymi do Williama Reevesa.
Chciał nauczyć się zawodu,
więc został uczniem kowala.
Po przeprowadzce do Teksasu,
do Williama dołączył jego piąty syn,
20-letni George Robertson Reeves i jego rodzina.
Bass szybko przykuł uwagę George'a
i został wybrany, by zostać jego osobistym służącym.
Bass pełnił wiele funkcji dla George'a,
w tym kamerdynera,
służącego i woźnicę.
Biorąc pod uwagę swój nowy status,
Bass podobno
poprosił go o pozwolenie na naukę czytania i pisania.
George odmówił,
ale pozwolił mu nauczyć się obsługi broni
i uczestnictwa w lokalnych zawodach strzeleckich
z wszelkimi wygranymi pieniężnymi przypadającymi George'owi za przywilej.
Szybki wzrost pozycji George'a w Teksasie
umożliwił Bassowi zanurzenie się w białym społeczeństwie,
szczególnie w rządzie stanowym i organach ścigania.
W 1848 roku George
objął funkcję poborcy podatkowego dla hrabstwa Grayson, pełniąc ją przez dwa lata.
Później został szeryfem hrabstwa Grayson w 1850 roku,
zajmując to stanowisko do 1854 roku.
W następnym roku został wybrany do Izby Reprezentantów Teksasu,
gdzie pozostał jako ustawodawca do wybuchu Wojny Secesyjnej.
- Dość powszechne w społeczeństwie Południa było
uczenie się bycia dżentelmenem.
I myślę, że Bass, będąc osobistym służącym George'a,
nauczył się, jak się zachowywać,
jak rozmawiać z ludźmi,
i jak oceniać ludzi pod względem tego, kim są,
i jak powinien ich traktować.
Więc na pewno miał te maniery,
których nauczył się jako osobisty służący.
Przez co najmniej piętnaście lat,
od ósmego do dwudziestego trzeciego roku życia,
Bass służył jako prawa ręka George'a,
zawsze u jego boku,
cicho obserwując i ucząc się.
Bass wykorzystał swój czas w służbie dla George'a
do nauki umiejętności społecznych
i wewnętrznych mechanizmów organów ścigania,
które później dobrze mu się przydały.
- W 1861 roku, niecały miesiąc po tym, jak żołnierze Konfederacji
otworzyli ogień do Fortu Sumter i rozdarli Unię,
George Reeves zgromadził podobnie myślących sympatyków Konfederacji
i dołączył do Jedenastego Pułku Kawalerii Teksasu
pod pułkownikiem Williamem Youngiem
i z nim,
zabrał niechętnego Bassa Reevesa na wojnę.
Dziesięciolecia później, w 1901 roku, Bass udzielił Wywiadu gazecie w Muskogee, Oklahoma.
W nim wspominał udział w Wojnie Secesyjnej
po stronie Konfederacji
i jak zostało to narzucone mu przez George'a Reevesa.
Jedną z pierwszych rzeczy na początku wojny
którą zrobił Jedenasty Pułk Kawalerii Teksasu
było wejście na Terytorium Indiańskie
i zaangażowanie się w walki z Indianami
którzy próbowali wydostać się z Terytorium Indiańskiego
ponieważ popierali Unię.
I Jedenasty Pułk Kawalerii Teksasu brał udział w tych bitwach.
Ponoć pewnej nocy w obozie,
Bass i George pokłócili się podczas gry w karty
podczas której Bass uderzył George'a, powalając go nieprzytomnego.
Po walce, obawiając się pewnej śmierci,
Bass uciekł w złowieszcze tereny Terytorium Indiańskiego.
Ziemia została specjalnie wydzielona
dla użytku Indian w 1763
kiedy król Jerzy III wydał królewską proklamację
w której Brytyjczycy ograniczyli
osadnictwo Europejczyków
do ziem na wschód od Gór Appalachów.
Kiedy Wojna o Niepodległość się zakończyła w 1783,
a Ameryka uzyskała niepodległość
proklamację ignorowali osadnicy
którzy kontynuowali ekspansję na zachód do ziem indiańskich.
Plemiona indiańskie
miały długotrwałe umowy z rządem brytyjskim
i bardzo mało interakcji z europejsko-amerykańskimi kolonistami.
Napływ amerykańskich osadników po Wojnie o Niepodległość
zintensyfikował zbrojny konflikt między Indianami a kolonistami
który trwał od czasów wczesnego osadnictwa europejskiego w XVII wieku.
Konflikty te stały się znane jako Wojny z Indianami.
W 1830 roku, pod wpływem białych osadników, którzy szukali
dostępu do żyznych ziem na wschód od Missisipi,
Andrew Jackson podpisał ustawę o Usunięciu Indian,
która zmusiła ponad 60 000 Indian
do opuszczenia ich ziem i przeniesienia się do rządowego
wydzielonego terytorium obejmującego obecne stany Oklahoma,
Kansas, Nebraska i części Iowa.
- Terytorium Indiańskie zostało wydzielone dla Indian
początkowo przybyłych z południowego wschodu,
czyli mówimy o Florydzie, Georgii, Alabamie, Missisipi, Tennessee,
Karolinie Północnej.
A tymi Indianami byli Czirokezi,
Czoktawowie,
Czikasawowie,
Krikowie i Seminole.
- Te plemiona były znane jako Pięć Cywilizowanych Plemion
ze względu na przyjęcie europejskich zwyczajów
i struktur społecznych.
Przymusowa relokacja,
znana niesławie jako Szlak Łez,
była oznaczona trudnościami,
cierpieniem i śmiercią.
Terytorium Indiańskie,
często obce i nieprzyjazne,
stanowiło duże wyzwanie dla plemion.
Pomimo tych przeciwności,
zintegrowali swoje tradycje kulturowe
z nowym środowiskiem.
W skomplikowanym
i często pomijanym rozdziale historii Ameryki,
niewolnictwo Czarnych było rozpowszechnione
wśród Pięciu Cywilizowanych Plemion.
- Mieli plantacje na Południu zanim zostali przeniesieni na Terytorium Indiańskie
i głównie przyjęli niewolnictwo jako własność.
I tak, kiedy zostali zmuszeni do przeniesienia się na Terytorium Indiańskie
zabrali ze sobą swoich afroamerykańskich niewolników na Terytorium Indiańskie.
- Niewolnicy Czarni na Terytorium Indiańskim pracowali na polach, w domach i przedsiębiorstwach,
ich życie nosiło przerażające podobieństwo do niewolników
na plantacjach Głębokiego Południa.
Indiańscy właściciele niewolników
tacy jak Główny Wódz Narodu Czirokezów John Ross
Wódz Seminoli John Jumper,
i Wódz Czirokezów,
późniejszy generał Konfederacji, Stand Watie
obrazują bliskie związki między przywództwem rdzennych Amerykanów
Pięciu Cywilizowanych Plemion
a posiadającą niewolników klasą plantatorów z Południa.
Urodzony w 1800 roku, Wódz Czoktawów Greenwood LeFlore
był synem wysoko postawionej matki Czoktawskiej i francuskiego handlarza futrami.
Był prominentną postacią przedwojenną wśród elity plantatorów Missisipi.
Na jego rozległych posiadłościach, ponad 400 niewolników z Afryki
żyło i pracowało w niewoli.
W 1830 roku, LeFlore podpisał traktat z Dancing Rabbit Creek,
akt doniosły, który miał
pozbawić Czoktawów ich rodzimych ziem,
popychając wielu na Szlak Łez.
Gdy Czoktawowie byli zmuszani do opuszczenia swoich ziem
by stawić czoła niepewnej przyszłości na Zachodzie,
LeFlore pozostał w Missisipi na swojej plantacji Malmaison.
Opowiedział się za Unią przeciw secesji
i zmarł kilka miesięcy po zakończeniu wojny w 1865 roku.
Został pochowany na swojej posiadłości w Missisipi,
jego ciało owinięte w amerykańską flagę.
Terytorium Indiańskie było
znaczącym polem bitwy podczas wojny secesyjnej,
z kluczowymi starciami jak bitwa pod Pea Ridge
i bitwa pod Honey Springs
podkreślającymi ważność regionu.
Lojalności plemion były podzielone;
niektóre plemiona sprzymierzyły się z Konfederacją
ze względu na ich gospodarcze i niewolnicze powiązania z Południem,
podczas gdy inne stanęły po stronie Unii.
Ten wewnętrzny konflikt i zewnętrzna wojna
prowadziły do rozległego spustoszenia,
powodując śmierć,
przesiedlenia,
i głębokie społeczne wstrząsy.
Szczegóły krótkiego
udziału Bassa w wojnie są nieznane,
jak i jego ruchy na Terytorium
między rokiem 1862
a momentem, kiedy ponownie pojawia się w rejestrach w 1870 roku.
W swoich wspomnieniach,
George Reeves nie wspomniał o Bassie,
ani niewolnicy, którzy towarzyszyli
swoim właścicielom Konfederatom, nie są wspomniani w oficjalnych dokumentach.
Jest całkiem prawdopodobne, że Bass
walczył z Krikami i Seminolami
którzy walczyli
z indiańskimi Konfederatami na Terytorium Indiańskim.
Po wojnie secesyjnej
nastąpiła likwidacja niewolnictwa na Terytorium Indiańskim
i restrukturyzacja rządów plemiennych
na mocy nowych traktatów z rządem USA.
Te traktaty
wymagały od plemion wyzwolenia ich niewolników
i oferowania im pełnego obywatelstwa plemiennego,
co doprowadziło do powstania w ramach narodów plemiennych
unikatowych społeczności Freedmenów,
byłych niewolników plemion.
Pod koniec wojny,
Bass nauczył się mówić po muskogi,
języku Krików i Seminolów
i posługiwał się językami
innych plemion.
Opanował strzelanie,
ucząc się używać zarówno pistoletu, jak i karabinu
prawie doskonale oburęcznie.
Został bardzo zaznajomiony z Terytorium Indiańskim,
możliwe, że pracował
jako zwiadowca i przewodnik dla zastępców marszałków.
Bass jeszcze nie był stróżem prawa,
ale umiejętności, które teraz posiadał,
sprawiały, że był więcej niż kwalifikowany do tej pracy.
Po wojnie secesyjnej,
ruch na zachód nabrał tempa,
a wraz z osadnikami powstawały nowe, bezprawne miasta.
a wraz z osadnikami powstawały nowe, bezprawne miasta. - W trzydzieści lat po Wojnie Secesyjnej,
powstało ponad milion nowych farm na Zachodzie
i duża zasługa tego należała do Ustawy o Osadnictwie
oraz innych aktów rządowych
które ułatwiły zdobywanie federalnych ziem.
Więc rolnicy kierowali się tam.
Jeśli rolnicy mieli tam być licznie,
to i kupcy w miastach,
widzicie, nie tylko rolnicy byli pionierami,
nie tylko górnicy byli pionierami,
nie tylko kowboje byli pionierami,
byli też pionierzy miejskie.
A pionierzy miejskie
to byli ludzie, którzy chcieli dołączyć do przygody,
ale ich talentem
być może był handel.
I przybywali do
tych nowych miejsc
i otwierali pierwszy sklep ogólnospożywczy,
pierwszą kuźnię,
pierwszy mały hotel,
i inne rzeczy.
I nagle,
miasto zaczyna się kształtować.
Kaznodzieja mógł być pionierem miejskim
i mógł przybyć i otworzyć pierwszy kościół.
Na pewno dotyczyło to nauczycieli.
Profesor lub nauczycielka
mogli przybyć i otworzyć pierwszą szkołę.
I nagle,
masz szkołę, kilka sklepów,
kuźnię i kościół,
i wszystko to, masz małe miasto rozwijające się
i obsługujące rolników i ranczerów z okolicy.
- Do 1870 roku, Bass powrócił z Terytorium Indiańskiego
do hrabstwa swoich narodzin.
Zakorzenił się w Van Buren,
hrabstwie Crawford,
Arkansas i przywiózł swoją żonę Jennie,
ich czworo dzieci -
Sarę, w wieku sześciu lat,
Roberta, w wieku czterech lat,
Harriet, w wieku dwóch lat,
i George'a, w wieku sześciu miesięcy
oraz jego matkę i siostrę.
Bass Reeves jest tak dynamiczną postacią,
że urodził się jako niewolnik,
uwolnił się od niewoli,
uciekł, stał się samowystarczalny w wielu
aspektach,
według wielu relacji mieszkał wśród
różnych plemion na Terytorium Indiańskim,
nauczył się ich języków,
ich umiejętności i zdolności
a potem, po wojnie,
znalazł kobietę, która
miała zostać jego żoną,
wrócił do okolic Fort Smith,
zamieszkał w Van Buren,
założył udane,
według wszystkich relacji,
udane gospodarstwo,
hodował konie i był znany z tego.
- Van Buren było miejscem, gdzie znajdował się federalny sąd
dla Terytorium Indiańskiego,
więc było to bardzo ważne miejsce.
Dlatego dla Bassa współpraca z Zastępcami
Marszałka USA dla sądu w Van Buren
miała atrakcje, by tam osiąść.
- To, co zaczęło się jako roszczenie do ziemi nad rzeką Arkansas w 1849 roku,
Van Buren stało się tętniącym portem
i centrum handlu wzdłuż rzeki
oraz kluczowym punktem startowym dla pełnych nadziei
poszukiwaczy złota z 1849 roku.
Położone na granicy Terytorium Indiańskiego,
miasto było ulą aktywności,
jego puls napędzany przez nieustanny ruch rzeczny,
rytmiczne dudnienie handlu kolejowego,
i bujny handel detaliczny
który był
kluczowym elementem kwitnącej gospodarki Van Buren.
9 października 1850 roku,
mieszkańcy Van Buren
złożyli petycję o umieszczenie federalnego sądu
w ich mieście.
3 marca 1851 roku,
federalny sąd Zachodniego Dystryktu Arkansas
został tam ustanowiony.
Przez pierwsze dziesięć lat działalności sądu,
Sędzia Daniel Ringo wprowadzał prawo i porządek w regionie,
skazując białych, rdzennych i czarnoskórych mężczyzn na więzienie lub szubienicę.
Zrezygnował w 1860 roku
i nie ma żadnych zapisów o działaniu federalnego sądu
z Van Buren przez następne dziesięć lat.
3 marca 1871 roku,
sąd został przeniesiony z Van Buren do Fort Smith.
Fort Smith było jednym z największych miast,
to znaczy było największym miastem
po Little Rock w Arkansas.
I znajdowało się na granicy Terytorium Indiańskiego
i było kluczową bazą wojskową
przed Wojną Secesyjną.
Więc było w idealnej lokalizacji dla rządu
do radzenia sobie z Pięcioma Cywilizowanymi Plemionami.
- Położone pięć mil na południowy zachód od Van Buren,
Fort Smith zostało nazwane na cześć Generała Thomasa Adama Smitha,
posiadacza niewolników z Georgii
który dowodził Pułkiem Karabinów Armii Stanów Zjednoczonych w 1817 roku.
Zostało założone jako posterunek wojskowy
przez rząd USA tego samego roku.
Po tym jak kwatery oficerów
zostały zniszczone przez ogień w 1870 roku,
rząd USA rozważał sprzedaż ziemi.
Zamiast tego, federalny sąd został tam przeniesiony w 1871 roku.
Miasto było ruchliwą społecznością nad rzeką
z dużą populacją przestępców, którzy znajdowali
rozrywkę w domach publicznych i saloonach wzdłuż jego ziemnych ulic.
Sąd w Fort Smith nie był zwykłym federalnym sądem,
a Terytorium Indiańskie nie było zwykłą jurysdykcją.
Na 74,000 mil kwadratowych niezmapowanych szlaków, kryjówek,
pustyń i ogromnych dzikich obszarów,
Zachodni Dystrykt Arkansas był wówczas
największym w historii USA.
Nie było traktatów ekstradycyjnych
z otaczającymi stanami,
z Kansas, Arkansas czy Teksasem,
więc jeśli przestępca wchodził na Terytorium Indiańskie
nie martwił się o ekstradycję
jeśli został zlokalizowany,
można było być ekstradowanym, jeśli było wiadomo, że ktoś nielegalnie zajmuje ziemię,
ale nie aresztowano za to.
Więc wiesz,
to stało się
świetnym miejscem do ukrycia się.
Z biegiem czasu, jednak
popełniano przestępstwa.
Głównym przestępstwem dla Zastępców
Marszałków USA była nielegalna whiskey,
whiskey była nielegalna na Terytorium Indiańskim.
W 1875 roku, Kongres mianował Isaaca C. Parkera
na nowego sędziego sądu w Fort Smith.
Były prawnik,
weteran i kongresmen, 35-letni Parker
był Republikaninem
który odszedł z Partii Demokratycznej,
gdy coraz bardziej był zaniepokojony ich tolerancją
i pasją do niewolnictwa.
Niedługo po przejściu Parkera do innej partii,
prezydent Ulysses S. Grant
zażądał, aby został mianowany na sędziego
Zachodniego Dystryktu.
Jako jego woźny,
stanowisko utrzymujące porządek w sądzie,
eskortujące ławy przysięgłych i wspomagające sędziów,
Isaac Parker zatrudnił czarnoskórego mężczyznę o imieniu George S. Winston.
Daniel P. Upham,
były oficer armii Unii
który prowadził milicję Arkansas
do stłumienia Ku Klux Klanu,
został mianowany Marszałkiem USA sądu sędziego Parkera,
i razem
zatrudnili około pięćdziesięciu Zastępców Marszałków USA
do egzekwowania prawa na całym Terytorium Indiańskim
i Zachodnim Arkansas.
Na dzikich terenach Dzikiego Zachodu
prawo było rzadkie.
A jednak porządek był niezbędny dla osadników,
górników, ranczerów,
i przedsiębiorców kształtujących swoje życie na pograniczu.
Ucieleśnieniem tego porządku często przychodziło konno,
odznaka lśniąca w słońcu,
jeżdżąc pod władzą rządu federalnego.
Marszałek USA,
postać otoczona równie wielkim strachem co szacunkiem,
trzymała stanowisko wielkiej władzy i poważnej odpowiedzialności.
Mianowany przez samego prezydenta,
każdy marszałek był odpowiedzialny za egzekwowanie federalnych
praw w konkretnym dystrykcie w stanie.
Ich obowiązki były różnorodne--
ochrona sądownictwa federalnego,
zatrzymywanie federalnych zbiegów,
zarządzanie skonfiskowanymi aktywami,
transportowanie więźniów,
tłumienie zamieszek,
i utrzymanie pokoju.
Jednak rozległość Dzikiego Zachodu
wymagała więcej butów na ziemi,
więcej oczu na horyzoncie.
Gdy sędzia Parker pierwszy raz objął stanowisko,
potrzebował takiego zastępcy,
któremu wiedział, że może zaufać,
i którego wiedział, że potrafi śledzić.
- Zastępcy Marszałków USA często byli lokalnymi mieszkańcami
znającymi topografię terenu.
Dzielili wiele obowiązków
jak ich zwierzchnicy,
zastępcy wnosili
egzekwowanie prawa do najdalszych zakątków terytoriów.
Byli odznaką i bronią w miastach
gdzie nazwisko marszałka było tylko szeptem
na wietrze.
Chociaż różnica może się nam teraz wydawać trywialna,
na Dzikim Zachodzie
role Marszałka USA,
Zastępcy Marszałka USA,
i ich ludzi były kluczowe dla ustanowienia
i zachowania prawa i porządku.
Ich wysiłki znacząco przyczyniły się do
przemiany Amerykańskiego Zachodu
w region synonimiczny z możliwościami.
Przez ich starania w przestrzeganiu prawa
i pociąganiu przestępców do odpowiedzialności,
odegrali kluczową rolę w zakładaniu społeczności
i infrastruktury
na ziemi bogatej w potencjał i różnorodność.
Zastępcy marszałkowie,
Zastępcy Marszałków USA
i członkowie pospolitego ruszenia kręcili się wokół federalnych sądów
mając nadzieję na pracę,
nakaz do wykonania,
lub pospolite ruszenie, w którym mogliby służyć,
czy coś w tym stylu.
Co więcej,
mogli dzielić się nagrodami
i więc ścigali złoczyńców
za których wyznaczono nagrody.
Jeśli za kogoś wyznaczono 100 dolarów
lub 500 dolarów na głowę
to możesz sobie wyobrazić,
że Zastępcy Marszałków USA i członkowie pospolitego ruszenia
byliby za nim,
ale rzadko Marszałek USA,
bo jego praca była administracyjna.
Praca była niebezpieczna
i wymagała niemałej odwagi
bo przestępcy z Terytorium
znali każdy szlak i kryjówkę
i niemal na pewno stawiali opór aresztowaniu
bo kara za to
była tylko dodatkowym rokiem pozbawienia wolności.
Ci przestępcy to nie byli drobni przestępcy,
większość z nich to mordercy,
złodzieje bydła,
lub złodzieje koni
i wyrok za te przestępstwa to śmierć.
Ale marszałkowie i ich zastępcy
mieli ograniczone jurysdykcje.
Rząd federalny
nie miał kontroli nad tym, co rdzenni Amerykanie robili,
chyba że dochodziło do przestępstw wobec białych ludzi
lub czarnoskórych, którzy nie byli obywatelami narodów indiańskich
i odwrotnie,
wtedy interweniował rząd USA
i takie sprawy były rozstrzygane
w sądzie w Fort Smith.
I tak zastępcy marszałkowie początkowo
musieli pracować z sądu w Fort Smith
musieli opuścić Fort Smith
i udawać się na Terytorium Indiańskie
aż na zachód do Fort Sill,
Fort Reno, a czasem do Fort Supply,
i wracać do Fort Smith,
to była podróż w obie strony ponad 500 mil.
I mieli nakazy dla określonych osób
lub dostawali otwarte nakazy
gdzie mogli rozmawiać z ludźmi
mieszkającymi na Terytorium
i dowiadywać się, kto popełnił przestępstwa.
Teraz Indianie nie mogli aresztować tych nieobywateli,
ale mogli ich zatrzymać dla Zastępców Marszałków USA
i to miało miejsce wielokrotnie
gdy zatrzymywali przestępców dla Zastępcy
Marszałka USA, aby ich odebrać.
- Reputacja sędziego Parkera nie pomagała zastępcom
których wysyłał w teren,
szybko zyskał przydomek "Sędzia Wisielców".
W ciągu swojej kariery
Parker skazał na szubienicę siedemdziesięciu dziewięciu skazanych.
Sąd Parkera był synonimem
najcięższej kary dozwolonej przez prawo.
Tylko zwiększało to niebezpieczeństwo
dla Zastępców Marszałków USA.
Zdeterminowani, aby uniknąć spotkania z przysłowiowym,
przestępcy na Terytorium Indiańskim i zachodnim Arkansas
którzy byli zdesperowani, aby uciec
przed niemal pewną śmiercią, która ich czekała
w sądzie,
zabili z zimną krwią nawet 100 zastępców
w zimnej krwi.
W żadnym innym terytorium czy stanie w historii USA
więcej Zastępców Marszałków USA nie zginęło podczas służby
niż na Terytorium Indiańskim.
Krótko mówiąc, był to promień pięćdziesięciu mil
wokół miasta Muskogee,
gdzie większość Zastępców
Marszałków USA została zabita na Terytorium Indiańskim.
Więc było to bardzo niebezpieczne.
Dzisiaj funkcjonariusze mogą włączyć radio i wezwać wsparcie,
na Terytorium Indiańskim
nie można było wezwać wsparcia.
Byłeś tam na własną inicjatywę
pod względem tego, jak mógłeś pozostać przy życiu
i ty i twoja grupa musieliście to zrobić
a potem wiesz
wykonać zadanie
aresztowania tych osób, których szukaliście,
a następnie bezpiecznie wrócić do Fort Smith.
To była bardzo,
bardzo niebezpieczna praca.
- Bass Reeves rozpoczął służbę jako Zastępca Marszałka USA
28 maja 1875 roku.
- Sędzia Isaac Parker jest na czele w Fort Smith, Arkansas
w Zachodnim Dystrykcie Arkansas
i to oznacza, że jest odpowiedzialny za Marszałków USA,
a jednym z pierwszych zatrudnionych przez niego jest Bass Reeves.
Nie jestem pewien dlaczego
poza tym, że ten człowiek już zdobył reputację
za uczciwość,
za dyscyplinę,
był dużym człowiekiem,
miał 6 stóp 2 cale,
to była era, kiedy większość ludzi miała 5 stóp 8 cali,
więc był duży,
był silny.
Podobno był ambidestralny i
znakomity strzelec,
to był typ człowieka, którego chciał sędzia Parker.
I fakt, że był czarnoskóry
prawdopodobnie, prawdopodobnie
uniemożliwiłby mu zdobycie wielu stanowisk,
to uczyniło go jeszcze bardziej atrakcyjnym dla sędziego Parkera.
Chciał, aby ludzie kolorowi
byli w Służbie Marszałkowskiej USA
ponieważ byli ludzie kolorowi
na Terytorium Indiańskim,
byli tam ludzie
którzy nie mogliby się utożsamiać z białym oficerem,
ale mogliby się utożsamiać z czarnym mężczyzną.
Nawet niektórzy Indianie łatwiej by się utożsamiali
z czarnym mężczyzną niż z białym.
Chociaż zdecydowanie
najbardziej znanym czarnoskórym Zastępcą Marszałka USA w historii,
Bass Reeves nie był pierwszym.
W 1867 roku, osiem lat przed otrzymaniem przez Bassa nominacji,
'Indian Pioneer Papers' opublikowały historię
o czarnoskórym mężczyźnie znanym jako "Negro Smith",
który prowadził grupę pościgową za morderczym rabusiem dyliżansów
w pobliżu Atoka w Narodzie Choctaw.
I była przynajmniej jedna inna czarnoskóra osoba
mianowana na Zastępcę Marszałka USA przed Bassem.
Bynum Colbert
który był weteranem wojny secesyjnej i byłym
Żołnierzem Buffalo w Dziesiątym Pułku Kawalerii,
otrzymał nominację w 1872 roku
trzy lata przed Bassem Reevesem.
Colbert służył aż do 1895 roku
i więc służył przez długi czas
i był bardzo dobrym funkcjonariuszem.
- Bass był wyróżniającym się przedstawicielem czarnoskórych Zastępców Marszałków USA.
Bob Fortune urodził się w Bowling Green, Virginia
15 czerwca 1865 roku
i służył jako Zastępca Marszałka USA od 1895 roku
do swojej rezygnacji w 1907 roku.
- Często jeździł z innymi czarnoskórymi Zastępcami Marszałków USA,
Neely Factorem i Zeke Millerem.
Rodzice Granta Johnsona byli trzymani w niewoli
przez rdzennych Amerykanów.
Służył jako Zastępca Marszałka USA od 1888 do 1906 roku.
On i Bass byli przyjaciółmi do końca życia.
Był także John Garrett
który stał się jednym z wielu Zastępców Marszałków USA,
którzy stracili życie na Terytorium.
Został postrzelony trzy razy przez gang Rufusa Bucka
w zasadzce 30 lipca 1895 roku.
Zanim Garrett zmarł na skutek obrażeń,
zidentyfikował człowieka, który oddawał strzały jako Rufusa Bucka.
Gang został schwytany
i dwukrotnie skazany na śmierć przez sędziego Parkera.
Wszyscy zostali powieszeni za morderstwo Johna Garretta
1 lipca 1896 roku.
Ci czarnoskórzy Zastępcy Marszałków USA
byli członkami grupy byłych niewolników, którzy zostali funkcjonariuszami
i spotkali się z oporem
jak Bass szybko się przekonał
krótko po swojej nominacji.
W lipcu 1875 roku,
po zaledwie dwóch miesiącach pracy,
Bass został aresztowany za naruszenie z zamiarem zabójstwa.
Brak szczegółów sprawy
znanej jako "Stan Arkansas przeciwko Bass Reeves"
przetrwały.
"Van Buren Press" zgłosiło, że ława przysięgłych uznała Bassa
nie winny we wrześniu tego roku.
Jakiekolwiek były szczegóły incydentu,
ani sędzia Parker, ani Marszałek Stanów Zjednoczonych, Daniel P. Upham
nie mogli znaleźć powodu, aby zwolnić Bassa.
I tak rozpoczęła się jego kariera jako deputowany Marszałek Stanów Zjednoczonych.
Po wojnie secesyjnej,
era Rekonstrukcji
oznaczała przełomowy okres w historii narodu,
charakteryzujący się wysiłkami w odbudowie
i przedefiniowaniu Stanów Zjednoczonych.
Zasilani tym zadaniem,
17 marca 1877 roku,
dwa lata po rozpoczęciu służby Bassa Reevesa jako deputowanego Marszałka Stanów Zjednoczonych w Arkansas,
w przełomowym posunięciu,
Prezydent Rutherford B. Hayes
mianował Fredericka Douglassa
pierwszym Czarnym Marszałkiem Stanów Zjednoczonych dla Waszyngtonu, D.C..
To znacząca decyzja rządu federalnego
nie tylko symbolizowała zaangażowanie w integrację Czarnych
na wyższych stanowiskach władzy,
ale także ustanowiła precedens dla przyszłych nominacji.
Douglass był... fascynującą osobowością,
jak wiesz,
nazywaliśmy go osobą XIX wieku,
był on w centrum uwagi
chciał zostać
w centrum uwagi
i chciał zostać ministrem
w jednym z nominacji prezydenckich,
ale nigdy tego nie uzyskał.
Douglass oficjalnie był pierwszym Czarnym Dyrektorem Generalnym w środowisku policyjnym.
Jego nominacja była kontrowersyjna
i istniały dziwaczne
powody, dlaczego była przeciwna jego nominacji:
po pierwsze, chciał afrykanizować sądy,
chciał, żeby wszyscy ławnicy byli Czarni,
wszyscy ławnicy mieli być Czarni,
wszyscy komornicy mieli być Czarni.
Tak więc z Douglass'em była ta opozycja.
Chociaż Frederick Douglass i Bass Reeves
prawdopodobnie nigdy się nie spotkali,
nominacja Douglassa
była chwilowym znakiem postępowych zmian
i wskazaniem
ewoluują cej roli Czarnych mężczyzn w organach ścigania
w okresie Rekonstrukcji.
Jednak mandat federalnego rządu
transformacji i integracji
po wojnie secesyjnej zakończył się tego samego roku.
z Kompromisem z 1877 roku,
który skutecznie zakończył Rekonstrukcję
wycofując federalne wojska z Południa
i oznaczając zmianę w podejściu narodu do praw obywatelskich
i równości rasowej.
Pomimo oficjalnego zakończenia Rekonstrukcji,
na Dzikim Zachodzie,
czarnoskórzy mężczyźni nadal będą służyć jako Zastępcy Marszałków USA
przez kolejne dwie dekady,
świadcząc o ich skuteczności
i lojalności ich kolegów.
Pierwsze lata kariery Bassa
były okresem szkolenia
gdy uczył się tajników zawodu.
W czerwcu 1877 roku,
pełnił funkcję
członka pospolitego ruszenia dla Zastępcy Marszałka USA Roberta J. Toppinga
gdy aresztowali mężczyznę, który ukradł woły,
i ponownie z Zastępcą Marszałka USA Jamesem H. Mershonem
w 1880 roku
gdy aresztowali dwóch mężczyzn za sprzedaż nielegalnej whiskey
na Terytorium Indian.
W grudniu 1878 roku,
Bass pełnił funkcję strażnika podczas egzekucji
Jamesa Diggsa i Johna Postoaka.
Pełnił również funkcję strażnika
obok innych Zastępców Marszałków USA i George'a Maledona,
katu sędziego Parkera,
podczas transportu więźniów
z federalnego więzienia Fort Smith
do Domu Korekcyjnego w Detroit, Michigan.
Bass radził sobie dość dobrze finansowo.
Zastępca Marszałka USA mógł oczekiwać zarobków w wysokości 500 dolarów.
Ponadto,
zarabiał około 75%
z nagrody za przestępców, których doprowadził do sądu,
pozostała kwarta szła do samego marszałka.
To świadectwo napędu Bassa,
determinacji,
i intensywnego zaangażowania w doprowadzanie przestępców
że zarabiał około 3,000 do 4,000 dolarów rocznie,
co czyniło go jednym z najlepiej zarabiających zastępców
w Fort Smith.
Zbudował ośmioizbową chatę w Van Buren,
naprzeciwko skarbnika hrabstwa Crawford,
białego mężczyzny o imieniu August J. Ward.
Regularnie przyjmował gości w swoim domu
takich jak adwokaci William H. H. Clayton,
prokurator,
i William M. Craves,
obrońca publiczny
który jeździł pociągiem z Fort Smith do Van Buren
żeby omawiać sprawy z Bassem przy kolacji.
Gdy Bass zdobywał doświadczenie,
zaczynał ścigać bardziej niebezpiecznych przestępców,
często sam
a innym razem z innymi Zastępcami Marszałków USA
lub ze swoimi najstarszymi synami tworzącymi jego załogę.
Musiał zatrudnić kucharza,
musiał zatrudnić strażnika,
i co najmniej jednego członka pospolitego ruszenia.
Zazwyczaj Bass
nie zatrudniał wielu członków pospolitego ruszenia,
mógłbyś zatrudnić czterech lub pięciu jeśli chciałeś,
ale Bass zazwyczaj zabierał tylko jednego ze sobą
i miał jeden wóz lub dwa wozy.
- Przygotowania do wejścia na Terytorium Indiańskie
w pościgu za przestępcami mogły trwać dni
a czasami tygodnie
i kiedy Zastępcy Marszałków USA w końcu wyruszali,
pojawiały się kolejne kwestie.
Deadline,
termin powszechnie używany na Dzikim Zachodzie,
odnosił się do wyznaczonej granicy
poza którą Marszałkowie USA mieli ograniczoną jurysdykcję.
Dla Zastępców Marszałków USA pracujących w Fort Smith,
tor kolejowy Missouri Kansas Texas Railroad
położony około sześćdziesięciu mil na zachód od Fort Smith,
był uznawany za ich Deadline.
Tory MKT służyły jako punkt odniesienia geograficznego
i symboliczny podział
między terytorium pod jurysdykcją federalną
a Terytorium Indiańskim,
które miało własny system prawny.
Chociaż zazwyczaj ich jurysdykcja
kończyła się na torach MKT,
Zastępcy Marszałków USA
czasami
przekraczali Deadline w pościgu za przestępcami
lub by wspomóc lokalne rdzenne organy ścigania.
- Mogłeś być w tej podróży od jednego do dwóch miesięcy.
Wiele razy to były dwa miesiące
w zależności od
czy woda była wysoka i strumienie oraz rzeki.
Więc to będzie długi czas z dala od domu,
z dala od twojej rodziny.
Bass szybko udowodnił swoje umiejętności
w doprowadzaniu przestępców przed sprawiedliwość.
Na pewno zdobył reputację
wychodzenia z kilkoma nakazami w kieszeni
i wracał z kilkoma osobami.
Taki był dobry,
nie tylko wyjdę i złapię jednego gościa,
wyjdę i złapię kilka osób naraz.
Bass był analfabetą,
nie umiał czytać ani pisać.
Zapamiętywał nakazy
i zabierał je do
Terytorium Indiańskiego i doręczał nakazy.
Nie wiedział dokładnie
co było na tych nakazach,
ale zanim wyszedł,
ktoś mu
czasem ktoś z jego własnej rodziny,
czytał te nakazy,
on je zapamiętywał,
w tym opisy osoby,
za co byli poszukiwani,
gdzie wierzyło się, że się w tym czasie znajdują,
i wychodził i wykonywał pracę.
I robił to bardzo, bardzo dobrze.
- Został tak dobry w obsłudze nakazów, które miał,
że federalny sąd zaczął dawać mu
wezwania do rozdania
dla osób, które miały się stawić w sądzie
i więc on by
nie tylko miał swoje nakazy,
miał też wezwania do rozdania
żeby przywieźć z powrotem.
I musiał znaleźć osobę
i powiedzieć im, że muszą się stawić,
wiesz stawić się w sądzie
żeby złożyć zeznania.
I robił to wszystko
nie umiejąc czytać ani pisać,
i robił to dobrze.
Legenda Bassa Reevesa
nie opiera się tylko na tym, że był czarnoskórym Zastępcą Marszałka,
wykazał również najwyższą
znajomość taktyk egzekwowania prawa
wyprzedzając je o dekady.
Jego inteligencja i percepcja jako stróża prawa
były tak legendarne
jak jego umiejętności strzeleckie.
Podczas jego lat wśród rdzennych Amerykanów,
Bass opanował sztuki oszustwa i przebrania.
Zamiast jeździć na swoich nagrodzonych konach na Terytorium Indiańskim,
zamiast tego jeździł na zwykłych, wolniejszych koniach
aby wtopić się w otoczenie
i ukryć swoją tożsamość jako stróż prawa.
Przebieranie się stało się regularnym
elementem umiejętności walki z przestępczością Bassa
w trakcie jego kariery.
Te taktyki,
prekursory pracy pod przykrywką
które lokalna i federalna policja
będzie stosować przez następne stulecie,
umocniły spuściznę Bassa
nie tylko jako federalnego stróża prawa,
ale jako mistrza detektywa.
Potrafił przyjmować różne osobowości
aby uśpić ludzi myśląc, że
jest kimś innym
tuż przed tym, jak zakuwał ich w kajdanki.
Potrafił przechytrzyć ludzi, z którymi był,
ale w wielu aspektach,
i myślę, że częściowo były to czasy.
Po prostu będąc okresem po Wojnie Secesyjnej,
jako czarnoskóry mężczyzna w tej części kraju,
mógł poruszać się praktycznie niezauważony
bo był po prostu kolejnym czarnoskórym mężczyzną
w tej części kraju
i mógł dotrzeć do miejsc, do których żaden biały zastępca
nigdy nie byłby w stanie ich znaleźć.
Bass był zręcznym i zdecydowanym strzelcem.
Przez trzy dekady służby,
sprawiedliwość pogranicza
szybko dosięgała przestępców
którzy uważali, że lepiej walczyć niż poddać się
i stanąć przed sądem sędziego Parkera.
Zyskał reputację
przez cały czas służby w Służbie Marszałkowskiej,
tak naprawdę przez cały czas
bycia stróżem prawa,
i właściwie był stróżem prawa do końca swojego życia,
będąc najlepszym z najlepszych.
Miał trudne zadania.
Wiemy, że
przynajmniej donosi się
że zabił 14 mężczyzn.
- Chociaż Bass brał udział w licznych strzelaninach
które kończyły się śmiercią jego przeciwników,
wiedział, że zimnokrwiste
egzekucje nie będą tolerowane.
Sędzia Parker równie chętnie postawiłby zarzut
niesprawiedliwego morderstwa zastępcy jak i każdemu przestępcy.
Pomimo wielu talentów,
jego niezłomności,
jego lojalności,
Bass nieustannie spotykał się z krytyką
w sądach i opinii publicznej
oraz w prasie.
"Fort Smith Weekly Elevator" zauważył,
"Wygląda na to, że Bass
miał zwyczaj pozwalać więźniom uciekać
gdy można było na tym więcej zarobić
niż trzymając ich".
Bass często fałszywie przedstawiany był jako leniwy,
żądny krwi morderca
który wolałby zabić swoich podopiecznych
niż dostarczyć ich do sądu.
Nie był człowiekiem przemocy,
nigdy nie miał takiej reputacji.
Ale z pewnością, będąc na terytoriach,
niektórzy ludzie tam nie zamierzali się poddać.
Mieli walczyć,
bo być może czekała ich kara śmierci,
lub co gorsza
dla niektórych z nich,
czekało ich więzienie na lata
i nie mogli znieść tej myśli.
Walczyliby,
był złym człowiekiem, z którym można było walczyć.
9 kwietnia 1884 roku,
zmierzając do Fort Smith z pięcioma więźniami,
Bass i jego ekipa,
w tym jego siostrzeniec John Brady
który prowadził zespół koni, i kucharz,
czarnoskóry mężczyzna o imieniu William Leach,
rozbili obóz niedaleko miasta Cherokee
w Narodzie Chickasaw na Terytorium Indiańskim.
Wybuchła gwałtowna kłótnia między Bassem a Williamem Leachem.
Później tej nocy w obozie,
według zeznań Bassa,
zmieniał naboje w swojej strzelbie
kiedy przypadkowo postrzelił Leacha.
Podobno szukał lekarza,
ale nie znalazł go na czas, aby uratować życie Leacha.
Pomimo zaangażowania w śmierć licznych przestępców,
to właśnie ten przypadkowy strzał
rzucił cień na większość kariery Bassa.
Niechęć jego kolegów Zastępców Marszałków USA
i sędziego Parkera do postawienia zarzutów
jest oczywista, biorąc pod uwagę, że minęły trzy lata
zanim stanął przed sądem za śmierć Leacha.
Tymczasowo wolny od oskarżeń,
Bass kontynuował swoje obowiązki jako Zastępca Marszałka USA
i skupił się na schwytaniu
i aresztowaniu Jima Webba,
kowboja z Teksasu
który zawędrował do Narodu Chickasaw
na Terytorium Indiańskim w 1883 roku.
Jim Webb był zarządcą rancza McLeish-Washington.
Gdy sąsiedni farmer,
czarnoskóry pastor,
przypadkowo spalił część rancza,
Webb zastrzelił go.
Bass otrzymał nakaz
i Webb został aresztowany i zwolniony za kaucją,
ale nie stawił się na proces.
Bass został wysłany za nim ponownie.
Znalazł go w sklepie Bywater,
który był przystankiem dyliżansu w Narodzie Chickasaw
i wdali się w strzelaninę.
Webb, próbując uciec przed
Bassem, strzelał do niego ze swojego karabinu.
Przestrzelił rondo kapelusza Bassa,
odciął guzik od jego płaszcza,
przestrzelił wodze, przez co Bass nie mógł utrzymać konia.
Więc Bass musiał zejść z konia i robiąc to,
chwycił swój karabin.
Według D.C. Gideona,
autora piszącego w tamtym czasie,
Bass oddał pierwszy strzał ze swojego Winchestera,
trafiając Webba.
I zanim ciało przestępcy upadło na ziemię,
Bass trafił go drugim strzałem z karabinu.
Gdy Bass i jego ekipa zbliżyli się do umierającego Webba,
jego ostatnie słowa były dla Bassa,
mówiąc mu:
'Jesteś odważnym człowiekiem.
Chcę, żebyś przyjął mój rewolwer
i pochwę jako prezent
i musisz je przyjąć.
Weź to, bo tym
zabiłem jedenastu mężczyzn,
czterech z nich na Terytorium Indiańskim
i spodziewałem się, że ty będziesz dwunastym.'
Bass przyjął prezent. W wywiadzie udzielonym w 1901 roku,
Bass wspominał:
'Najodważniejszym człowiekiem, jakiego widziałem, był Jim Webb,
Meksykanin, którego zabiłem w 1884 roku
koło Misji Sacred Heart.
Był mordercą,
stanąłem między nim a jego koniem.
Wyszedł na otwartą przestrzeń 500 jardów ode mnie
i zaczął strzelać ze swojego Winchestera.
Był 500 jardów ode mnie, kiedy go zabiłem.'
To była jedna z największych strzelanin Bassa
zwłaszcza na taką odległość, bo
500 jardów to ćwierć mili
i więc,
to było spore osiągnięcie, strzelić do kogoś z tej
odległości i trafić.
Ale Bass był bardzo dobry w obsłudze karabinu i pistoletu.
Bass znów w konflikcie
z prawem w październiku 1884,
gdy został tymczasowo odwołany ze swoich obowiązków
jako zastępca przez Biuro Marszałka USA w Fort Smith
podczas gdy prowadzone było śledztwo w sprawie przyjmowania łapówek.
Po dwóch miesiącach,
Marszałek Thom Bowles stwierdził,
że nie ma wystarczających dowodów na jego winę
i został przywrócony na stanowisko przed Bożym Narodzeniem 1884.
Bass kontynuował ściganie
i przyprowadzanie przestępców na Terytorium Indiańskim
przez cały 1885.
Następnego roku,
zawarł zaskakującą przyjaźń z Belle Starr,
niesławną przestępczynią
której miał doręczyć nakaz
za kradzież koni.
Na pierwszy rzut oka,
doręczenie Belle Starr,
córce Konfederacji,
nakazu aresztowania
było szczególnie trudnym i niebezpiecznym zadaniem
dla czarnoskórego Zastępcy Marszałka USA.
- Belle Starr była jedną z najbardziej znanych postaci
na Terytorium Indiańskim
i była znana z pomagania
przestępcom i czasami sama angażowała się
w kradzieże koni.
Była byłym sympatykiem Konfederacji.
Lubiła Bassa Reevesa.
Mówiła, że uważa go za odważnego i dzielnego
oraz że był człowiekiem słowa,
więc mieli przyjaźń.
A tak naprawdę, w 1886 roku,
Bass otrzymał nakaz jej aresztowania.
Nie aresztował jej,
ale pozwolił jej sama się poddać.
- Ta nieprawdopodobna przyjaźń między Bassem Reevesem
a Belle Starr,
czarnoskórym byłym niewolnikiem, który stał się stróżem prawa
i białą sympatykiem Konfederacji-
przestępczynią,
podkreśla złożoność Dzikiego Zachodu.
W czasach wyraźnych rasowych i społecznych podziałów,
szacunek Belle Starr do niego
jest świadectwem sprawiedliwego
i bezstronnego podejścia Bassa do egzekwowania sprawiedliwości,
oraz złożonej rzeczywistości życia na pograniczu.
21 stycznia 1886 roku,
Bass doświadczył prawa z bliska,
kiedy został aresztowany
i oskarżony o morderstwo swojego kucharza,
Williama Leacha.
Nie otrzymując specjalnego traktowania,
został umieszczony w więzieniu Fort Smith.
- Demokraci przejęli władzę w Waszyngtonie,
mieliśmy nowego,
nowego federalnego prokuratora
i naprawdę chcieli pozbyć się wszystkich
śladów Rekonstrukcji
i ci czarnoskórzy zastępcy marszałków i inni mianowani
byli właśnie tym.
- Marszałkiem USA dla Fort Smith w 1886 roku był John Carroll,
jeden z tylko dwóch byłych żołnierzy Konfederacji,
którzy zajmowali to stanowisko podczas kadencji Bassa.
Prasa nie była po stronie Bassa.
Informując o aresztowaniu Bassa,
wydanie "Arkansas Gazette" z dnia 22 stycznia 1886,
opublikowane w stolicy stanu Little Rock, głosi:
'Reeves był ciągle
w siłach marszałka tutaj przez kilka lat,
i mimo że plotki dochodziły tutaj często,
że był w zmowie z niektórymi z najgorszych bandytów
i przestępcami w kraju Indian,
udało mu się tak skutecznie zamaskować swoje ślady,
że zachował swoją nominację
aż do objęcia urzędu przez nowego Marszałka,
kiedy został usunięty.'
Raportowanie przeciwko Bassowi
kontynuowano w prasie jego rodzinnego miasta.
W wydaniu "Van Buren Press" z dnia 23 stycznia 1886,
gazeta czyta:
'Bass Reeves ma reputację na całym zachodzie
Arkansas i Terytorium Indiańskim, której nikt nie powinien zazdrościć.
Mówi się, że kiedy jeździł jako zastępca,
miał zwyczaj prowadzenia "sądu kangurzego" w obozie
i wyłudzania małych sum pieniędzy od więźniów
poprzez nakładanie na nich grzywien za małe
urojone wykroczenia
i używał pieniędzy na zakup tytoniu itp.'
Chociaż zmagał się z tymi zarzutami,
Bass nigdy nie został udowodniony winny łapówkarstwa.
Zakres stronniczości, jaką "Van Buren Press"
miał przeciwko niemu, został podkreślony, kiedy
w gazecie opublikowano
niebezpieczne oskarżenie
które mogło doprowadzić do okrutnej śmierci przez lincz
dla każdego czarnoskórego mężczyzny w XIX wieku.
"Van Buren Press" czytamy:
'Oskarżono go kiedyś, że zrobił obraźliwą
propozycję białej kobiecie na Terytorium
i jego zachowanie zostało zbadane przez wielką ławę przysięgłych
i jego zwolnienie było siłą
zalecaną przez to ciało,
ale z jakiegoś powodu
nie został zwolniony
ale pozwolono mu kontynuować tworzenie historii,
wszystko to wyjdzie na jaw w odpowiednim czasie.'
Żadne z tych zarzutów
przeciwko Bassowi nigdy nie zostały udowodnione
ani nigdy nie został uznany za winnego tych zarzutów.
Co jest niekwestionowane
to fakt, że Bass zastrzelił i zabił Williama Leacha.
Spędziwszy pięć miesięcy w więzieniu,
został zwolniony za kaucją w wysokości 3000 dolarów w czerwcu 1886.
Cztery miesiące później,
rozpoczął się proces.
Sędzią w procesie był Isaac Parker
a Bass miał najlepszych obrońców w Fort Smith:
Williama H.H. Claytona,
Williama M. Cravensa i Thomasa Markhama.
Jakakolwiek ulga, którą Bass mógł czuć z powodu obecności sędziego Parkera
z pewnością była łagodzona
reputacją Parkera jako "sędziego wisielca".
- Został uniewinniony, po tygodniowym procesie
i wrócił do pracy.
I myślę, że to go wyróżnia w moich oczach.
Zamiast mówić, dobrze, bierzcie tę pracę i pchajcie ją.
Przypiął z powrotem swoją odznakę i pistolet
wsiadł na swojego konia i wziął
garść nakazów
po spędzeniu około pięciu miesięcy w federalnym więzieniu,
to nie było przyjemne,
i wrócił do pracy.
Stracił swoją farmę w Van Buren,
stracił swoje
możliwości utrzymania rodziny tutaj w okolicy.
Wpadł w długi,
mieszkał w wynajętym domu w Fort Smith.
Chociaż Bass
miał jeszcze ponad dwie dekady pracy przed sobą,
nigdy nie odzyskał stabilności finansowej.
- Do 1888 Bass został ponownie mianowany Zastępcą Marszałka USA.
To był czas zmian na Terytorium Indiańskim.
Ustawa Dawesa o Osobności z 1887 roku
podzieliła Terytorium Indiańskie na działki,
pozwalając osadnikom na roszczenie nadwyżkowych ziem.
W 1889 roku, Kongres otworzył zachodnią część Terytorium
dla osiedlenia przez białych i czarnoskórych osadników.
2 maja 1890 roku,
Kongres zatwierdził akt prawny, który stworzył Terytorium Oklahomy,
obejmujące wszystkie obszary wcześniej znane jako Terytorium Indiańskie
które nie były zamieszkane przez Pięć Cywilizowanych Plemion.
Utworzenie Terytorium Oklahomy
prowadziło do szybkiego powstawania nowych miast,
takich jak Guthrie,
skutkując pojawieniem się nowej klasy przestępców.
Terytorium Indiańskie nie miało saloonów
i dlatego whiskey było nielegalne.
W Terytorium Oklahomy,
whiskey było legalne,
więc mieli saloony.
I dlatego niektórzy przedsiębiorczy ludzie zdecydowali,
że skoro to było taką wielką atrakcją
dla wielu z tych ludzi
mieszkających na Terytorium Indiańskim,
założą saloony na granicy.
- Te "miasta whiskey" były zamieszkałe przez hazardzistów,
przemytników, morderców,
i wielu innych przestępców uciekających przed prawem.
W rzeczywistości, termin "bootlegging" wkroczył do słownika
od poganiaczy bydła i kowbojów
którzy ukrywali whiskey w butach
aby przemycić je do pobliskiego suchego Terytorium Indiańskiego.
Miasta whiskey
były również miejscem powstania saloonów "ostatniej szansy",
jako ostatniej szansy na zdobycie alkoholu
przed wejściem na Terytorium Indiańskie.
- "Róg" był najbardziej niebezpiecznym z nich wszystkich
było tam tyle strzelanin
że mówiono,
że łuski po kulach leżały na ziemi jak kamienie.
To były naprawdę złe miejsca.
I dlatego te saloony były miejscami, do których Bass
musiał czasami wejść i radzić sobie z klientami,
którzy byli naprawdę,
naprawdę twardzi.
Ale Bass był jednym z nielicznych Zastępców
Marszałków USA, którzy odnotowano,
że wchodzili do tych notorycznych saloonów.
Chociaż ludzie wszystkich etniczności
szukali szansy na nowe życie na tych zachodnich ziemiach,
była wybitna migracja czarnoskórych osadników.
Wśród nowych mieszkańców Terytorium Oklahomy
było 10 000 czarnoskórych
przychodzących głównie z południowych stanów.
Oklahoma i Terytoria Indiańskie
stały się domem dla ponad trzydziestu czarnoskórych miast i osiedli,
największe stężenie w USA w tamtym czasie.
Tullahassee,
najstarsze czarnoskóre miasto,
mieściło szkołę pracy ręcznej dla wyzwolonych Creeków
i później stało się domem dla Flipper Davis College,
jedynej prywatnej instytucji dla czarnoskórych studentów
na początku XX wieku.
Boley, największe czarnoskóre miasto,
miało kwitnący obszar biznesowy i bank.
Booker T. Washington określił Boley jako najprzedsiębiorcze
i fascynujące czarnoskóre miasto w Stanach Zjednoczonych.
Langston zostało założone przez Edwarda P. McCabe'a,
najwyżej wybranego czarnoskórego urzędnika na Zachodzie.
Langston ostatecznie
stało się siedzibą Uniwersytetu Langston,
jedynego historycznie czarnoskórego kolegium w Oklahomie.
McCabe opowiadał się
za większą liczbą czarnoskórych miast na Terytoriach,
widząc Oklahomę jako przeważnie czarnoskóry stan
z nim samym jako gubernatorem.
Pomimo stawienia czoła intensywnym groźbom i opozycji
ze strony uzbrojonych białych kowbojów i farmerów,
McCabe awansował na stanowisko Zastępcy Audytora Terytorium Oklahomy
od 1897 do 1907 roku
zanim zmarł w nędzy.
Chociaż jego marzenia o Oklahomie się nie spełniły,
czarnoskórzy osadnicy nadal odgrywali
znaczącą rolę w przyszłości regionu.
Rok 1890
znalazł Bassa nadal pracującego na Terytorium Indiańskim,
i był to jego najbardziej
produktywny rok
od czasu zakończenia procesu o morderstwo w 1887 roku.
Jednym z pierwszych przestępców, których ścigał, był Tosalonah,
znany jako "Greenleaf",
Indianin Seminole
poszukiwany od prawie dwóch dekad.
Wierzono, że Greenleaf zabił trzech białych
i czterech Indian,
jedną z jego ofiar był federalny pracownik pocztowy,
a także rabunek zbrojny i przemyt whiskey.
Bass wyruszył na terytorium Seminole
w poszukiwaniu niesławnego przestępcy.
Chociaż wielu ówczesnych stróżów prawa
zostało wysłanych, aby go pojmać,
wszyscy odnieśli niepowodzenie.
Los jednak
sprzyjał Bassowi
bo akurat był w pobliżu
kiedy Greenleaf przemycał whiskey
do Terytorium Indiańskiego po raz ostatni.
Bass ustalił, gdzie mieszkał
i zdecydował, że najbezpieczniej będzie
próbować złapać go wcześnie rano
zanim się obudzi.
Więc Bass ze swoją grupą
zaatakował chatę wczesnym rankiem,
wpadł na Greenleafa
i aresztowali go zanim zdał sobie sprawę
co się dzieje.
W czerwcu,
Greenleaf został skazany za mniejsze przestępstwo sprzedaży
whiskey na Terytorium Indiańskim i ukarany grzywną 100 dolarów.
Został wysłany pociągiem do
Domu Poprawczego w Detroit,
skazany na 18 miesięcy więzienia.
Nie było wystarczających
dowodów, aby skazać go za zarzut morderstwa.
Bass nie był obcy
uprzedzeniom ludzi
nieprzyzwyczajonych do widoku
czarnoskórych mężczyzn sprawujących władzę federalnego rządu.
Od swojej młodości
Bass musiał pamiętać, jak Ustawa
o Zbiegłych Niewolnikach z 1850 roku zobowiązywała
marszałków USA i ich zastępców
do zwracania uciekłych niewolników ich właścicielom,
niezależnie od tego, czy uciekinierzy
dotarli do wolnego stanu.
Chociaż rasizm utrudniał pracę Bassa,
nie przeszkodził mu stać się jednym z najbardziej
skutecznych i efektywnych Zastępców Marszałka USA na Zachodzie.
Ale czasy się zmieniały
i zdobycze
osiągnięte przez czarnoskórych po Wojnie Secesyjnej były zagrożone.
Od 1890 roku,
rasa coraz bardziej stawała się codziennym
zmartwieniem dla Bassa w wykonywaniu jego obowiązków.
I dostępne dowody
sugerują, że nowe naciski zmieniającego się świata
i niepewność jego przyszłości w federalnym rządzie doskwierały mu.
W maju 1891 roku,
przyprowadził dwóch białych mężczyzn--
Williama McDaniel i Bena Card--
za morderstwo Johna Irvina,
czarnoskórego mężczyzny.
Bass nie miał nakazów na ich aresztowanie.
Przez dwa miesiące,
Bass woził ich w swoim wozie.
Kiedy wrócił do Fort Smith,
Bass musiał puścić mężczyzn bez zarzutów.
Prawdopodobnie został upomniany za dokonanie aresztowań
bez nakazu lub wystarczających dowodów na jego wsparcie.
Może szukając siły w liczbie wkrótce potem,
Bass utworzył małą grupę ze swoim przyjacielem
i kolegą czarnoskórym Zastępcą Marszałka USA, Grantem Johnson em.
W maju 1893 roku,
George Crump został mianowany
nowym Marszałkiem USA dla sądu Fort Smith.
Crump był byłym żołnierzem Konfederacji i Demokratą.
Kariera Bassa w Fort Smith zakończyła się
kilka miesięcy później.
Status weterana Crumpa i przekonania polityczne
nie były przyczyną odejścia Bassa z Fort Smith,
były Konfederata zatrzymał innych czarnoskórych zastępców
takich jak Rufus Cannon,
Grant Johnson,
i Bynum Colbert.
Odejście Bassa z Fort Smith
było z przyczyn osobistych.
W lipcu 1893 roku,
dwa miesiące po mianowaniu Crumpa,
najstarszy syn Bassa
Robert zginął podczas pracy
jako hamulcowy w Central Arkansas &
Houston Railway.
Zostawił żonę i dwójkę dzieci.
W swojej młodości,
Robert czasami służył jako członek grupy
podczas polowań na przestępców z ojcem.
Bass szukał dystansu.
Mając teraz 45 lat,
został przeniesiony do
sądu Eastern District of Texas w Paris, Teksas.
Miał trwałe
przyjacielskie relacje z sędzią Isaacem Parkerem
które rozciągały się na rodzinę Reevesów.
Po odejściu Bassa z Fort Smith,
jego syn Newland
został wymieniony w Katalogu Biznesowym Fort Smith
jako pracujący dla i mieszkający z sędzią Parkerem
w latach 1894 i 1895.
Żal Bassa po stracie pierworodnego syna
wydaje się być znaczny
i wydaje się, że wpłynął na jego małżeństwo.
Gdy objął nowe stanowisko dla sądu w Teksasie,
zostawił swoją żonę
Jennie i jego dzieci za sobą.
W raporcie Senatu Pierwszej Sesji 48. Kongresu
26 maja 1884 roku,
projekt ustawy H.R. 6074
przypisał hrabstwo Lamar i inne
wraz z częścią Terytorium Indiańskiego,
z Północnego Okręgu Sądowego Teksasu
do Wschodniego Okręgu.
Ponadto ustalono,
że kadencje sądu okręgowego i sądu apelacyjnego
odbędą się dwa razy w roku w mieście Paris,
hrabstwo Lamar, Teksas.
Paris zostało założone w 1844 roku przez kupca George'a W. Wrighta.
Po tym, jak mieszkańcy hrabstwa Lamar
zagłosowali za tym, aby Paris było siedzibą hrabstwa,
Wright przekazał 50 akrów ziemi na założenie miasta.
Zostało ono włączone przez
Kongres Republiki Teksasu 3 lutego 1845 roku.
Jako węzeł kolejowy z licznymi restauracjami,
hotelami i kościołami,
Paris było prosperujące.
W 1893 roku, kiedy Bass został przydzielony do
Wschodniego Okręgu Teksasu,
Paris było miejscem okrutnego aktu przemocy
który dał początek terminowi "Lincz Spektakl".
Czarnoskóry mężczyzna,
Henry Smith,
został oskarżony o brutalne morderstwo Myrtle Vance,
4-letniej córki zastępcy Henry 'ego Vance'a,
lokalnego stróża prawa.
Kilka dni wcześniej,
Vance i Smith byli zaangażowani w sprzeczkę
po tym, jak Vance został wysłany, aby aresztować
Smitha za nietrzeźwe i chuligańskie zachowanie.
W dniu jej zniknięcia,
Smith był widziany z dziewczynką.
Kiedy został zapytany przez swoją żonę
o miejsce pobytu dziecka,
Smith uciekł z Paris.
Kilka dni później,
został namierzony i przywrócony do miasta
gdzie został spalony na stosie na oczach tysięcy ludzi.
Napięcia rasowe w mieście były wysokie, gdy Bass
rozpoczął służbę dla Wschodniego Okręgu.
- Pod kierownictwem marszałka USA J. Shelby'ego Williamsa,
Bass został zadaniowany patrolowaniem niebezpiecznych miasteczek salonowych
w hrabstwie Potawatomie w Terytorium Indiańskim
i zamieszkał 120 mil na północ od Paris
w mieście Calvin
położone wzdłuż rzeki Canadian w Narodzie Choctaw.
Historycznie,
sąd w Paris, Teksas
był odpowiedzialny za Naród Chickasaw i Choctaw
do 1890 roku, więc jurysdykcja sądu w Fort Smith
była stopniowo ograniczana.
Zapisy dotyczące Wschodniego Sądu Apelacyjnego
Okręgu Teksasu zostały zniszczone w pożarze w 1916 roku,
dlatego niewiele wiadomo o działalności Bassa
podczas jego pobytu tam.
Przynajmniej jedno relacje z pracy Bassa w Teksasie zachowały się poza aktami sądowymi.
Pisarz z Teksasu o imieniu J.B. Sparks napisał:
'Bass Reeves był Murzynem,
ale był marszałkiem USA i odważnym oficerem.
Został wysłany, aby schwytać dwóch przestępców w pobliżu Atwood.
Schwycił ich i aresztował,
a tej nocy
poszedł do domu Franka Casey'a
i nakazał im przygotować łóżka na podwórku
tak, aby mógł spać z oboma więźniami przykutymi do niego.'
Lata rozłąki
przyniosły Bassowi więcej osobistych tragedii,
ponieważ jego rodzina rozpadła się w jego nieobecność.
W czerwcu 1895 roku,
jego synowie Newland i Edgar
zostali aresztowani i skazani na kilka lat więzienia.
Edgar został ostatecznie
ułaskawiony przez gubernatora Arkansas
w zamian za zeznania przeciwko swojemu bratu.
Areszt i skazanie jego synów
było wielkim rozczarowaniem dla Bassa,
ale nadal pełnił służbę dla sądu federalnego.
W dniu 19 marca 1896 roku
zaniedbywana żona Bassa, Jennie, zmarła w Fort Smith
po dwuletniej walce z rakiem.
Miała 56 lat.
Kilka miesięcy później,
18 maja 1896 roku,
Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych rozpatrzył sprawę Homera
Plessy przeciwko Fergusonowi,
bezpośrednie wyzwanie dla ustaw segregacyjnych.
Sąd orzekł, że oddzielne udogodnienia
dla czarnych i białych były konstytucyjne
pod warunkiem, że udogodnienia te były 'równe'.
To szybko rozrosło się
i objęło restauracje,
toalety, szkoły, toalety, szkoły,
Po Plessy przeciwko Fergusonowi w 1896 roku,
było to
rasizm osiągnął nowy szczyt
w fazie oddzielnej, ale równej.
Ograniczenia wobec czarnoskórych zastępców
zaczęły działać.
To prawdopodobne, że Bass
czuł pewien rodzaj zdrady wobec tego orzeczenia.
Sama rząd
dla którego służył przez ostatnie dwie dekady
ustanowił, że mimo że był człowiekiem
zasługującym na równe udogodnienia jak Biali,
nie zasługiwał na
dostęp do tych samych udogodnień co Biali.
Bass oczyścił saloony z przestępców,
a teraz powiedziano mu, że nie może tam pić.
Rząd federalny podjął
ambitne zadanie zapewnienia sprawiedliwości na pograniczu
za pośrednictwem ludzi wszystkich ras.
Bass był tego przykładem.
Jednak nikt nie mógł zatrzymać ruchu narodu
ku segregacji
uznanemu przez Sąd Najwyższy.
1 września 1896 roku,
sąd sędziego Isaaca C. Parkera
w Fort Smith oficjalnie zakończył działalność.
Dwa miesiące później,
Sędzia Parker,
który przewodniczył uczciwemu i sprawiedliwemu sądowi
i którego Bass uważał za przyjaciela,
zmarł po długiej chorobie w wieku pięćdziesięciu ośmiu lat.
Kariera Bassa znów była niepewna
w wrześniu 1897 roku,
prezydent William McKinley mianował Leo E. Bennetta
marszałkiem Stanów Zjednoczonych dla Północnego Okręgu Terytorium Indian.
W roku '97 został przeniesiony do
sądu w Muskogee
ponieważ w tamtym czasie
otwarto trzy sądy na Terytorium Indian:
jeden w Ardmore,
jeden w McCallister,
a drugi w Muskogee.
Marszałek Bennett mianował Bassa i jego przyjaciela
Granta Johnsona
na stanowisko Zastępców Marszałków USA
przydzielonych do federalnego sądu w Muskogee.
Głównie pracowali w rejonach Creek
i Cherokee pod sędzią Johnem Robertem Thomasem.
To był ostatni federalny sąd, w którym służył Bass.
Bass i Grant dołączyli do imponującej
grupy doświadczonych Zastępców Marszałków USA.
pracując dla Bennetta z sądu w Muskogee.
W 1898 roku, coraz więcej białych osadników
zaczęło napływać do Terytorium Indian,
przynosząc ze sobą uprzedzenia epoki.
To prowadziło do przemocy rasowej.
Dwa z najbardziej okropnych wydarzeń
miały miejsce na początku 1898 roku
w Północnym Dystrykcie Terytorium Indian.
Pierwszy incydent,
znany jako Palenie Seminole,
miało miejsce w styczniu 1898 roku.
Biała kobieta i jej niemowlę zostały znalezione
martwe w Narodzie Seminole,
a podejrzewano morderstwo.
Zamiast czekać na dostarczenie sprawiedliwości
dwóch młodych Indian
było błędnie identyfikowanych jako sprawcy.
Zostali spaleni na stosie.
Sprawcami byli
wszyscy biali mężczyźni.
Zostali aresztowani i postawieni przed sądem.
Sześciu z nich zostało uznanych przez ławę
składającą się z białych,
czarnych i Indian,
co uczyniło tę sprawę pierwszym skutecznym osądzeniem lynchingu
na południowym zachodzie.
- W tym samym miejscu wiosną tego samego roku,
innego aktu przemocy dokonano, zabijając trzy osoby,
gdy czarny mężczyzna i biała kobieta
żyjący jako para konkubinarna
zostali zaatakowani przez tłum i zabici.
Zbrodnia była znana jako Tragedia Wybark.
Dzięki pracy Bassa
kilku mężczyzn zostało aresztowanych jako podejrzani. Jednak
mimo wysiłków prokuratury okręgowej,
nigdy nikt nie został skazany za te morderstwa.
W maju 1898 roku
Bass został przydzielony do pracy w samym mieście Muskogee
z zadaniem pomocy w powstrzymywaniu rozpusty,
która wylewała się z salonów gier i burdeli.
Czasy pościgu za przestępcami
i jazdy na swoich wspaniałych koniach
po preriach przez tygodnie lub miesiące minęły.
Bass miał 60 lat,
i częściej korzystał z jednokonnego powozu
lub patrolował ulice pieszo
niż spędzał czas w siodle.
Jedyną stałą cechą z jego dni w terenie
była jego oddanie łapaniu przestępców.
W dniu 27 maja 1902 roku,
Kongres Stanów Zjednoczonych podzielił Północny
Dystrykt Terytorium Indian na dwa,
tworząc Zachodni Dystrykt.
Zachodni Dystrykt
składał się z Creek i Seminole nations
z siedzibą w Muskogee.
Bass, wraz z Grantem Johnsonem,
byli jedynymi dwoma czarnymi Deputy U.S. Marshal
przydzieleni do nowego dystryktu.
W latach 90. XIX wieku,
populacja Terytorium Indian i Oklahoma
przekroczyła 200 000
skok z 60 000 w 1875 roku.
W 1893 roku Kongres zezwolił na negocjacje dotyczące ziemi Indian,
a w 1898 roku Curtis Act zastosował prawo federalne do wszystkich,
sygnalizując spadek Terytorium.
Przydziały rozdzielane dla osiedlenia się w USA
zakończyły suwerenność Indian i przyspieszyły nadanie stanu Oklahoma.
Założone w 1898 roku,
Muskogee miało 1088 czarnych mieszkańców,
74 białych i 406 Indian.
Populacja Muskogee nadal gwałtownie rosła
z 4300 w 1900 roku do 15 000 w 1906 roku,
ale mimo ich liczby,
głosy czarnych pozostawały drugorzędne
w polityce.
Czarni, biali,
i Indianie żyli razem w względnym pokoju,
bez segregowanych społeczności.
W rzeczywistości, na przełomie wieku,
Muskogee miało jedną z najbardziej postępowych społeczności czarnych
nie tylko w Terytorium Indian,
ale i w całych Stanach Zjednoczonych.
- To był czas osobistego zadowolenia dla Bassa
i drugiej szansy na małżeńskie szczęście.
W styczniu 1900 roku,
ożenił się z Winnie J. Sumner,
dawną niewolnicą Cherokee
z dwójką dzieci z poprzedniego małżeństwa.
Świeżo po ślubie Bass nie zwolnił tempa.
8 maja 1900 roku
aresztował Lee Petersa za kradzież pięciu
świń i jednej lochy,
o łącznej wartości sześćdziesięciu dolarów.
Peters został skazany
i skazany na karę roku i jednego dnia
w więzieniu federalnym w Fort Leavenworth, Kansas.
W kolejnym roku
Bass doświadczy straty kolejnego syna.
kiedy jego najmłodszy syn,
Bass Reeves Jr.
zmarł na zapalenie płuc w Muskogee w wieku czternastu lat.
Bass doświadczył straty trójki dzieci
i widział, jak dwóch kolejnych synów trafiło do więzienia,
tragedie, które wystawiły na próbę siłę
najmocniejszych mężczyzn.
Jednak to aresztowanie jego syna Benjamina
rok później, w 1902 roku
stanowiło dowód jego niezłomnego
oddania prawu i siły charakteru.
W swoim wyznaniu
Benjamin Reeves szczegółowo opisuje okoliczności
przestępstwa, które popełnił:
'Rankiem 7 czerwca,
1902 roku, około 11:00,
odwiedziłem swoją żonę w domu kuzynki w Muskogee
zapytałem ją, czy to prawda, że miała
lub miała nieodpowiednie stosunki z Johnem Wadleyem,
odpowiedziała mi, że myśli,
więcej o jego małym palcu niż o całym moim ciele.
Z powodu nieustannego zmartwienia jej działaniami
i rozpadu mojego domu
i otrzymania takiej odpowiedzi,
straciłem wszelką kontrolę i postrzeliłem ją.'
Niżej, obok pytania
'Gdzie i przez kogo zostałeś aresztowany?'
Benjamin Reeves napisał: 'Muskogee przez Bassa Reevesa,
mojego ojca, który był zastępcą marszałka.'
Podobno krótko po morderstwie,
gdy wiadomość zaczęła się rozchodzić po całym mieście,
Bass wszedł
do biura Marszała Bennetta i powiedział po prostu:
'Daj mi nakaz'.
Bass sam zabrał nakaz,
był upokorzony,
członek jego własnej rodziny to zrobił,
upokorzony poza wszelką wątpliwość.
Ale powiedział
to jest moja odpowiedzialność i zrobię to
ile mężczyzn byłoby w stanie to zrobić?
Czy mieliby odwagę,
dzielność,
czy coś innego, aby wyjść i aresztować własnego syna za
morderstwo pierwszego stopnia?
A to właśnie zrobił.
Bass udał się do domu
w północnej części Muskogee,
gdzie wiedział, że jest Benny,
i powiedział Benniemu, żeby sobie się poddał,
nie chcę cię zabijać,
po prostu wyjdź.
A ludzie, którzy szli za Bassem,
kiedy wszedł do domu, powiedzieli Benniemu,
nie rób niczego głupiego, bo Bass cię zabije.
Przyprowadził go
i upewnił się, że jest dobrze zaopiekowany,
ale także pozwolił systemowi sądowemu działać
tak, jak to miało być.
Jego syn złamał prawo,
musiał zapłacić.
- Bass przekazał swojego syna marszałkowi Bennettowi na rozprawę.
Benjamin został uznany za winnego 22 stycznia 1903 roku,
skazany na dożywocie
i przetransportowany do federalnego więzienia w Leavenworth
w lutym.
W Leavenworth Benjamin był wzorowym więźniem.
13 listopada 1914 roku
po odbyciu jedenaście lat kary został ułaskawiony
i zwolniony z aresztu.
Mimo ciężkiego brzemienia, jakie areszt i
skazanie jego syna musiało nałożyć na 64-letniego
stróża prawa, Bass
kontynuował swoje obowiązki jako zastępca szeryfa USA,
służąc społeczności Muskogee.
Ścigał
przestępców z wigorem człowieka o połowę młodszego
i zgodnie z duchem czasów,
jego aresztowania były teraz ogólnie ograniczone do czarnych przestępców.
W dniu 11 listopada,
aresztował Jamesona Browna
który był poszukiwany za kradzież w Creek Nation.
Brown ukradł konia, siodło,
cugle i koc o wartości 117 dolarów.
Został skazany i skazany na pięć lat
w Leavenworth.
Aresztował Dicka Lucky'ego,
mieszkańca Creek Nation,
dnia 11 marca 1904 roku
za sprzedaż bydła, którego nie posiadał.
Lucky został skazany na szesnaście
miesięcy pozbawienia wolności w Leavenworth.
W tym samym roku,
Bass aresztował J.A. Tatnulla
za włamanie i kradzież w Muskogee.
Tatnulla oskarżono o kradzież dwudziestu par butów,
dwunastu kapeluszy i jednej pary spodni
na łączną wartość 94 dolarów
z magazynu Barbee and Company.
Przyznał się do winy
i został skazany na cztery lata w Leavenworth.
Rok 1905 znalazł Bassa nadal tak aktywnego, jak zawsze.
Dnia 4 marca 1905 roku
aresztował Alfreda Barnetta
za próbę zabicia Edwarda Kinga,
strzelając do niego kilka razy z pistoletu.
Barnett został skazany przez ławę 28 maja 1906 roku
i skazany na osiemnaście miesięcy ciężkiej pracy
w Leavenworth.
Bass pozostał celem potencjalnych zamachowców.
W 1906 roku,
podczas podróży swoim wozem w pobliżu Wybark,
miejsca słynnej Tragedii Wybark,
ktoś oddał w jego stronę kilka strzałów.
Zawsze spokojny,
Bass szybko przesunął się na swoim siedzeniu i odpowiedział ogniem.
Strzał zamachowca
minął go o zaledwie centymetry.
Jego kariera jako zastępcy szeryfa USA
przetrwała karierę Granta Johnsona,
jego przyjaciela i kolegi.
W lutym 1906 roku
Johnson został zwolniony ze służby przez Marszałka Bennetta.
Johnson był marszałkiem przez piętnaście lat,
ale osobista kłótnia z innym sławnym marszałkiem
i przyjacielem Bassa,
Budem Ledbetterem,
spowodowała upadek Johnsona.
Bud Ledbetter
napadł na kilka aptek w Eufaula,
mieście uważanym za terytorium Johnsona.
Johnson był zirytowany tym naruszeniem.
Tego samego popołudnia
gdy Ledbetter przeprowadzał swoje napady,
Johnson złapał pociąg do Muskogee,
terytorium Ledbettera,
i samotnie aresztował dwunastu mężczyzn.
Johnson uznał sprawę za zakończoną.
Jednak Marszałek Bennett nie
i Johnson został zwolniony ze stanowiska.
Mimo że jego kariera jako zastępcy szeryfa USA dobiegła końca,
Johnson pozostał w służbach policyjnych,
pełniąc funkcję czarnoskórego policjanta po uzyskaniu stanu Oklahoma.
Jednak jego uprawnienia policyjne ograniczono
do obsługi tylko społeczności czarnoskórych mieszkańców Eufaula.
To było również około tego czasu
w 1907 roku, kiedy Bass dokonał kolejnego osobistego aresztu.
Bass miał pastora o nazwisku Hobson,
który sprzedawał nielegalną whiskey,
kościół miał zaległości
a wierni kościoła powiedzieli pastorowi
że zezwalają mu na sprzedaż whiskey
aby zarobić trochę pieniędzy i spłacić długi.
Bass się o tym dowiedział
i aresztował pastora Hobsona,
który był tym samym pastorem, który go ochrzcił.
W dniu 16 listopada 1907 roku
okres terytorialny Oklahomy dobiegł końca
i narodziło się państwo Oklahoma.
W tym dniu,
Bass i wielu innych zastępców szeryfa USA
mieli zrobione sobie zdjęcie.
Gazety nazywały ich "Pierwszą Federalną Rodziną".
Było to ich ostatnie oficjalne działanie jako zastępców szeryfa USA.
Można śmiało powiedzieć, że Bass był legendą swego czasu.
Spośród wielu zastępców szeryfa USA,
to Bass został wybrany na temat artykułu
w gazecie "Oklahoma City 'Weekly Times Journal'"
w piątek, 8 marca 1907 roku.
Kiedy reporter zapytał go o jego karierę,
Bass po prostu powiedział:
"Przez trzydzieści jeden lat i idąc na trzydzieści dwa,
jeździłem jako zastępca szeryfa, Panie.
A gdy Marszałek Bennett odejdzie z urzędu,
zamierzam utrzymywać się z rolnictwa."
Mimo stanu i jego wieku,
Bass miał nadzieję, że będzie mógł kontynuować jako
zastęp ca szeryfa USA,
ale nie było mu to dane.
Dzień po uzyskaniu stanu,
wiele obowiązków zastępców szeryfa USA
zostało przeniesionych do miast i hrabstw w Oklahomie.
To był koniec ery dla Bassa pod wieloma względami.
Ustawy Jim Crow o segregacji
nazwano na cześć popularnego występu
stworzonego przez Thomasa Dartmouth Rice'a,
który występował w czerniutkiej charakteryzacji
już od 1832 roku.
Były one wprowadzane na terenie Stanów
od kompromisu
z 1877 roku, kiedy to wojska federalne
wysłane na południe w celu egzekwowania
praw obywatelskich wolnych Czarnoskórych
zostały wycofane z południowych stanów
Chociaż prezydent Theodore Roosevelt
odmówił podpisania konstytucji stanowej Oklahomy
jeśli zawiera ustawy Jim Crow,
to już po uzyskaniu stanu Oklahomy,
pierwszym ustawą, którą przyjęł senat stanowy Oklahomy
był Ustawa Senatu nr 1,
która uczyniła ustawy Jim Crow legalnymi na terenie całego stanu.
Po uzyskaniu stanu,
czarni mężczyźni mogli tylko stać się "Negro Police",
z rozkazami, aby zatrzymywać tylko innych czarnoskórych
w miejscowościach z dużą czarnoskórą populacją.
Bass nie był bez pracy na długo.
Teraz mający ponad 70 lat, chodzący o lasce,
otrzymał swoje miejsce służbowe w centrum Muskogee.
Bass zaczął leżeć w łóżku latem 1909 roku.
W swoich ostatnich dniach codziennie odwiedzał go Bud Ledbetter.
W dniu 12 stycznia 1910 roku o godzinie 15:00 Bass Reeves zmarł na powikłania
spowodowane chorobą Brighta.
Miał 71 lat.
Bass Reeves przeszedł przez to wszystko
i stał się osobą, jaką był
oraz miał karierę, jaką miał
w obliczu rażącego rasizmu,
w obliczu najbardziej niebezpiecznej
pracy, jaką można było podjąć w Stanach Zjednoczonych w tamtym czasie.
On chodził i wykonywał swoją pracę, którą musiał wykonać
ponieważ to była praca, którą musiał wykonywać
jako zastępca szeryfa USA.
Jego nekrolog ukazał się w gazetach
na terenie całego kraju,
ukazał się w Nowym Jorku,
ukazał się w Chicago,
ukazał się w Los Angeles.
Bass Reeves,
przez krótki okres czasu,
był jedną z najlepiej znanych postaci w egzekwowaniu prawa.
Otworzył drogę,
przeciął tę ścieżkę
tak, że inni zastępcy szeryfa,
i spotkałem kilku innych zastępców szeryfa,
ale w czasach Dzikiego Zachodu
nie ma równych.
Nie ma porównania z nim,
ponieważ nie ma niczego innego
napisanego o żadnej innej
osobie, z którą można porównać Bassa Reevesa.
Tak, on stoi sam.
- Bass Reeves, jeden z najbardziej niezwykłych stróżów prawa,
niezależnie od tego, czy jest to szeryf USA czy lokalny stróż prawa,
najprawdopodobniej jeden z najbardziej niezwykłych
stróżów prawa w historii Stanów Zjednoczonych.
jego opis w taki sposób został doceniony tylko przez tych
którzy nie doświadczyli życia pod zniewoleniem i uciskiem.
Gazeta głosi:
'Bass Reeves,
Murzyn, został pochowany wczoraj
a pogrzeb uczestniczyła
liczna grupa Białych ludzi.
Czarnoskóry,
analfabeta, potomek niewolników
których przodkowie byli dzikusami,
życie tego prostego starca jest białe i czyste
obok niektórych z naszych współczesnych urzędników.
Jego prosta, uczciwa wiara w prawość prawa
nie znosiła lekceważenia jego nakazów.
Bass nie żyje.
Został pochowany z wysokimi honorami,
i jego imię zostanie zapisane
w aktach sądu
jako wierny sługa prawa i odważny oficer.
To odpowiednie, że zarówno Murzyni, jak i Biali,
nasz lud ma męskość
rozpoznać charakter i wierność obowiązkom.
I to żałosne, że my
jako Biali musimy iść do tego biednego,
prostego starca Murzyna,
aby nauczyć się lekcji odwagi, uczciwości
Byli tacy ludzie jak Bass i niezliczeni inni Czarni stróżowie prawa,
twórcy ustaw, rzemieślnicy
i kobiety, którzy reprezentowali obietnicę tego, czym mogła być Ameryka
po wojnie domowej.
Udana była ludność dawniejszych niewolników
którzy odnosili sukcesy podczas Odbudowy
i mogli kontynuować budowę bogactwa przez pokolenia
przychodzić. Zamiast tego,
ich obietnice i marzenia zostały zmiażdżone
pod ciężarem ucisku Jim Crow
przez kolejne trzy pokolenia.
Lata 1910, 1920 nadchodzą
i poza obszarem Fort Smith/
Muskogee
jego imię zaczyna być powoli zapominane.
Są opowieści w latach 50. i 60.
kiedy ludzie zaczynają w końcu wracać
do nauki więcej o Bass Reeves. Poprzez te opowieści,
zaczynają dowiadywać się, że
'Co masz na myśli, że był czarnoskórym zastępcą?'.
To były czasy, kiedy
każdy film z udziałem stróżów prawa,
Zastępców US Marshals
byli wszyscy Biali,
wszyscy byli Biali
stróżowie prawa w białej społeczności
czasami
w filmie możesz spotkać czarnoskórych bohaterów
lub w serialu telewizyjnym,
ale nie zajmowali takiej pozycji,
w takiej roli. I tak,
ludzie byli zafascynowani postacią Bassa Reevesa.
Jego całe życie było poświęcone
służbie prawnej.
I ze wszystkich relacji,
uczciwy i sprawiedliwy oraz
odważny człowiek
egzekwujący prawo i robiący wszystko, co w jego mocy.
Czego więcej można by było oczekiwać od człowieka?
W mojej ocenie,
największy
bohater Dzikiego Zachodu w historii Stanów Zjednoczonych.
Zatrzymanie ponad 3 000 przestępców
przez trzydziestoletnią karierę,
zabić ponad dwadzieścia osób, które musiał zabić,
stał się wybitnie sprawny z bronią i karabinem,
prawdopodobnie największy strzelec w Dzikim Zachodzie.
Był prawdziwym bohaterem
i żył tym każdego dnia swojego życia.
Chodził doliną śmierci codziennie przez trzydzieści lat
i wyszedł stamtąd. Prawdziwy amerykański bohater.
Bass uciekł od niewoli,
spędził dziesięciolecia egzekwując prawo,
i chroniąc życie i środki utrzymania w Terytorium Indian,
ale nigdy nie udało mu się zrzucić rasizmu, który go ścigał
i widział tylko krótki okres postępu
zanim zapanowała segregacja.
Był stróżem prawa
aż do dni przed swoją śmiercią.
Nigdy nie złożył odznaki,
nigdy nie przestał
cieszyć się spokojem emerytury
na tej farmie, o której tak miło mówił. W rzeczywistości,
nie można nie wątpić, że Bass kiedykolwiek
cieszylby się życiem emerytalnym,
które nie wiązałoby się z doprowadzaniem przestępców przed sąd.
I chociaż nie wiemy, gdzie jest pochowany Bass,
nie potrzebujemy grobu, aby pamiętać o jego
ważnym wkładzie w przynoszenie prawa,
Porządku i sprawiedliwości na Dzikim Zachodzie.
Dla mojego ojca, Jamesa Robinsona
zawsze i na zawsze mój kemo sabe,
dziękuję za wszystko.