Napisy: streamus
::PROJECT HAVEN::
ALAN FISCHER DOKTOR PSYCHIATRII
Tymczasem, w stanie Oklahoma,
planowana jest dziś egzekucja
Edwarda Wayne'a Brady'ego.
A wszystko to z powodu serii brutalnych morderstw.
Niepodważalne dowody, przyznanie się, werdykt
oraz 11 lat prawnych zmagań, by doprowadzić sprawę do końca.
Cholera, co tak długo?
Niech ktoś raczy wyjaśnić, dlaczego ten facet wciąż oddycha?
Jak to możliwe, że ten gość jeszcze żyje?
Jest umówiony, przepuść go.
OFIAROM NALEŻY SIĘ SPRAWIEDLIWOŚĆ
ZASŁUŻYŁ NA ŚMIERĆ
Dr James Martin
w celu oceny psychiatrycznej Edwarda Wayne'a Brady'ego.
Czy ma pan przy sobie alkohol, tytoń, broń lub narkotyki?
Nie.
Proszę zgasić silnik i wyjść z pojazdu z dokumentem tożsamości w ręku.
Proszę stanąć tutaj.
Tyłem.
Jeden odwiedzający.
Proszę przejść, zostawić klucze i telefon.
Witaj w najbardziej ponurym miejscu na Ziemi.
- Naczelnik Tom Moss. - Miło mi.
Dziękuję za szybkie przybycie.
Bez urazy, ale wolałbym w ogóle tutaj nie być.
Jak wszyscy.
Wystarczy podpisać i po sprawie.
Niestety, to nie działa w ten sposób.
Każdy zasługuje na bezstronną opinię.
Nie każdy. Za mną.
Przykro mi z powodu doktora Fishera. Znałeś go?
Owszem.
Był dla mnie kimś w rodzaju mentora.
Jego wyczucie czasu było do bani.
Za każdym razem, gdy wypływa temat Brady'ego,
coś się dzieje.
Egzekucję zaplanowano na 23.00.
Nie obnosimy się z tym, więc proszę o dyskrecję.
Oczekujemy na opinię najpóźniej do 16.00,
by zachować harmonogram.
W razie problemów proszę mnie informować.
Chcę zrobić to dobrze, więc przyda się odrobina prywatności.
To nie problem. Zabraliśmy go z celi.
Spotkacie się w sali odwiedzin.
W miejscu ostatniego kontaktu z rodziną, której nie ma.
Po wszystkim czeka go prysznic i cela śmierci
tuż obok komory egzekucyjnej.
Spędzi tam ostatnie godziny.
Zakładam, że przejrzałeś akta Fischera?
Tak.
Czyli wiesz, że jest mistrzem manipulacji.
Absolutnym geniuszem.
Zostało mu skupić się na jednej rzeczy.
Przekonaniu cię, że jest chory psychicznie.
Tym samym niezdolnym do egzekucji według prawa.
Właśnie.
Wysłuchasz go, a gdy z tobą skończy,
omota cię tak, że uwierzysz, że to ty zabijałeś, nie on.
- Uważasz, że leci z nami w kulki? - Oczywiście. Otworzyć.
Fischer był innego zdania.
Uważał to za zaburzenia psychotyczne lub psychogenne.
Utrata kontaktu z rzeczywistością albo stresor mentalny lub emocjonalny.
Dlatego nie lubię psychiatrów, są do bólu przemądrzali.
Daj krótkofalówkę.
Doskonale wie, że zbliża się koniec, więc pogrywa sobie z systemem.
Zrobi to samo z tobą, jeśli na to pozwolisz.
Próbują mnie wykiwać cały czas.
Zarabiam na życie odkrywaniem prawdy za kłamstwem.
Trzymaj, zawsze jest ktoś na linii.
Dzięki.
Dzień dobry.
- Pozwolisz, że się przedstawię… - Dr James Ansel Martin.
Prymus na uniwersytecie w Chicago.
Licencjat z biochemii.
Drugi wynik na uniwerku Johna Hopkinsa.
Uczelnia medyczna, specjalizacja z psychiatrii.
Obecnie najmłodszy wykładowca w OU.
Może to nie poziom…
uczelni w Stanford, ale przecież jesteśmy w Oklahomie.
Laureat nagrody Guttmachera, autor licznych artykułów.
Członek Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego.
Raz zaręczony, nigdy nie żonaty, dzieci brak.
Może usiądziesz i utniemy małą pogawędkę?
Zadam ci kilka pytań.
Liczę, że na nie odpowiesz.
Zapewnię ci komfort…
Wiesz, co mi zrobią po tym, gdy stwierdzą zgon?
- Obawiam się, że nie. - Autopsję.
To po prostu… wydaje się dziwne.
Całe to cięcie…
i ważenie organów.
Przecież przyczyna śmierci będzie znana.
To…
wydaje się dziwne.
Po co?
Aby upewnić się, że praca została wykonana.
Trochę to barbarzyńskie, nie sądzisz?
Zakładam, że wiesz, że doktor Fischer odszedł…
Żartujesz, popełnił samobójstwo.
Wiem, bo go zmusiłem.
Dlaczego miałbyś to zrobić?
Miałem powód.
W końcu tu jesteś.
Dlaczego ja?
- Nie lubiłem go. - A mnie lubisz?
Nie do końca,
ale wybrałem cię, bo musisz…
coś dla mnie zrobić. Spiszesz moją historię.
Dlaczego miałbym to zrobić?
Ponieważ tego chcę.
Rozumiem.
Wcale nie…
ale z czasem zrozumiesz.
Skąd ta pewność? Masz się za… boga?
Nie igraj ze mną, James.
Jeszcze jedno głupie pytanie, a skończymy sesję.
Z niekorzyścią dla ciebie, bo musiałbym opiniować,
mając niepełne informacje.
- Myślisz, że się boję? - Powinieneś.
Ja bym się bał.
Być tak blisko śmierci.
Śmierć mnie nie przeraża, James.
A dlaczego?
Ponieważ nie mogę umrzeć.
Słuchaj, James…
jestem demonem.
- Masz jakieś imię? - Oczywiście.
- Mam ci mówić po imieniu? - To zależy, a ja tobie?
- Wolałbym „doktorze Martin”. - Wolałbyś…
To mój tytuł. Pracowałem bardzo ciężko, żeby go osiągnąć.
Zachowa to naturę naszej znajomości.
Niech będzie.
Jeśli zgodzisz się uznawać moje honory.
- A są to? - Lord Wysoki Książę.
Ja…
- nie pójdę na to. - Oki-doki.
Skoro mamy być po imieniu, pozwolę ci używać mojego.
- Edwarda? - To tylko ciało mojego gospodarza.
Powłoki, którą zamieszkuję.
Nie reaguję na nie.
Imię nadał mi Mistrz w dialekcie fenickim, nieużywanym od 3500 lat.
Ale dam ci najbliższy angielski odpowiednik,
którym mógłby być Nefariamus.
Nikczemny?
W wolnym tłumaczeniu: działający w złym zamiarze.
- Nie ma takiego imienia. - Kto tak twierdzi?
Kefas oznaczający „skała” lub po łacinie Piotr
nie było imieniem, dopóki cieśla nadał je rybakowi.
Co było nieadekwatne, ale używane stało się w końcu imieniem.
- Zaczynasz się tłumaczyć… - Bo imiona są ważne!
Mają moc.
Dzięki nim wszyscy wiedzą, kim jesteśmy.
Mam rację…
Jimmy?
- Przepraszam, nie chciałem cię urazić. - Chciałeś.
Ale czym jest odrobina złośliwości…
między przyjaciółmi?
Co w tym śmiesznego?
Mam sekret.
Podzielisz się?
Raczej ci się nie spodoba.
Przekonajmy się.
Na pewno chcesz wiedzieć?
Myślę, że tak.
No dobra, James.
Zanim dzisiaj stąd wyjdziesz, popełnisz trzy morderstwa.
Nie wydaje mi się.
Twoje myśli, zgody i odmowy nie mają tu nic do rzeczy.
Stanie się tak, ponieważ ja tak mówię.
Nie ciekawi cię, kogo zabijesz?
Nie, bo nie mam takich intencji.
Wolałbym nie rozmawiać o hipotetycznych morderstwach,
tylko o takich, które faktycznie miały miejsce.
- W których brałeś udział. - Które popełniłem.
Udowodniono ci sześć. Było więcej?
- Pewnie. - Ile…
Niezliczoną ilość. Robię to od dawna. To wychodzi poza twoje pojęcie historii.
Ograniczmy naszą dyskusję do Edwarda Wayne'a Brady'ego.
Jedenaście. Skazany za sześć,
podejrzany o jedno, o czterech nigdy się nie dowiedzą.
Jak się z tym czujesz?
Kolejne głupie pytanie.
A jak myślisz?
Jestem zachwycony.
Edward… nie bardzo.
Dlaczego Edward nie podziela twego zachwytu?
Ponieważ od czasu do czasu,
zmuszam go do robienia rzeczy, których nie chce robić.
Skoro Edward nie chce, to dlaczego to robi?
Wierzysz w opętanie przez demona?
W ideę, że złowroga istota kontroluje myśli i działania. Wierzysz?
Nie.
Więc nie uwierzysz w nic, co ci powiem.
Nie chodzi o to, w co wierzę, tylko w co ty wierzysz.
Demony nie mają wierzeń, James.
Mamy wiedzę.
Wiemy.
Dobrze…
Kiedy opętałeś Edwarda?
To nie działa w ten sposób.
Nie można po prostu kogoś opętać.
- Potrzebujemy serii zgód. - To proces?
- Pewnie. - Jak to działa?
- To skomplikowane. - Sprawdź mnie.
Jestem mądrzejszy, niż myślisz.
Jesteś mądrzejszy…
No dobra, James. Podsuwamy serię pokus,
rosnących pod względem czasu trwania i intensywności,
obniżających stopień moralności.
Brak chrztu pozwala rozpocząć pracę bardzo wcześnie.
W wieku trzech lub pięciu lat kradzież zabawki dużo znaczy.
Następnie skupiamy się na większych rzeczach.
W wieku ośmiu lat, prezent od babci w postaci planszy Ouija
daje dostęp do podejmowanych decyzji.
Przejmujemy stery tak, że nie mają o niczym pojęcia.
Więcej zgód niż odmów
daje kontrolę nad procesami fizycznymi i mentalnymi ofiary.
Zrozumiałeś, James?
- Dużo tu losowości i nieroztropności. - Chcemy, żebyście tak myśleli.
Nasz poziom zaangażowania jest poza waszym zrozumieniem.
Wszyscy wokół, rodzina, przyjaciele, nie byli świadomi zmian.
Działo się to stopniowo, nawet policja myślała, że Eddie to Eddie.
Wiemy dokładnie, co robimy, kto, kiedy i gdzie wyrazi zgodę
i jak przechodzić przez kolejne stopnie kontroli.
„Stopnie”?
Kontrola odbywa się stopniowo.
Istnieją etapy, każdy z własną nazwą i charakterystyką.
A są to?
Od góry do dołu: pokusa, obsesja, zarażenie,
opętanie i podporządkowanie.
- A Edward… - Podporządkowany.
- Więc dlatego rozmawiamy. - Tak, my…
Posiadamy go.
„My”?
Wszyscy, którzy mieszkają poniżej.
Mistrz hojnie obdarza nas zabawkami.
Podporządkowanie przez „P”.
Czy wiesz, że dr Fischer doszedł do wniosku,
- że nie byłeś compos mentis? - Kompletnie obłąkany.
Więc…
dlaczego, teoretycznie, doprowadziłeś go do samobójstwa?
Nie przeszkodziło ci osiągnąć tego, co planujesz?
Czyli czego?
Aby uchronić się przed egzekucją, przekonując nas, że jesteś szalony.
Ty głuptasie.
Chyba nie zrozumiałeś.
Bo widzisz…
chcę zostać stracony.
Mówiłeś, że nie możesz umrzeć.
Bo nie mogę.
Ale on może.
Już go nie potrzebujemy. Nasza praca jest skończona.
Czas, by poszedł do piekła.
Mówi doktor Martin. Czy kapelan jest wolny?
Tak. Właśnie przyjechał.
Możecie go przysłać? Dzięki.
Przyjąłem.
Co robisz, James?
Teologia nie jest moim obszarem specjalizacji,
więc… pomyślałem, że zasięgnę profesjonalnej opinii.
Popełniasz błąd.
- Grozisz mi? - Tak.
Co zamierzasz zrobić?
Jeśli jestem tylko człowiekiem, za jakiego mnie masz, to niewiele.
Ale jeśli jestem tym, za kogo się podaję…
Pewnie bym się przestraszył, ale…
jestem ateistą.
Ty arogancka kupo mięsa.
Myślisz, że brak wiary cię ochroni?
„Nie wierzę w demony i anioły, w Niebo i Piekło.”
„Nie możesz mnie skrzywdzić.”
Piekło jest wypełnione śmieciami myślącymi podobnie.
Odważnie głoszących idee jak, ich zdaniem, działa świat.
Nie biorąc pod uwagę, że mogą się mylić.
Powinieneś ich teraz zobaczyć.
Edward, czy rozumiesz…
po co tu jestem?
Rozumiesz, że mam moc, by cię ocalić lub skazać?
Z tego, co zrozumiałem, James,
nie masz nade mną żadnej władzy,
chyba że zostanie ci dana z dołu.
To tylko zbieg okoliczności, Jimmy.
Nie!
Nikt cię tu nie chce, klecho!
Nikt nie potrzebuje!
Wręcz przeciwnie.
Zaprosiłem go.
Dziękuję za przybycie.
Ojciec Louis.
Wystarczy Louis lub Lou.
Dr James Martin. Czy widziałeś się…
- Z nim wcześniej? - Nie.
Próbowałem.
Zawsze odmawiał pociechy duchowej.
Czego ode mnie chcesz, Synu Boga?
Przyszedłeś mnie torturować przed wyznaczonym czasem?!
- Twierdzi, że jest demonem. - Cieśla wysłał cię, żebyś triumfował?
Niestety dla ciebie, nie dam się tak łatwo wykluczyć.
Szaleństwo zawsze było problemem,
prawda?
Filmy i telewizja wypełniły nasze głowy metaforami.
Na nieszczęście, branymi dosłownie.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Chcę ci pomóc.
Ulżyć w cierpieniu.
Sprawić, byś czuł się swobodnie.
Nigdy nie spotkałem demona osobiście.
Nigdy nie brałem i nie zamierzam brać udziału w egzorcyzmie.
Wiele rzeczy, które nam uwierają,
to nasze własne lęki i nieuporządkowane myśli.
Więc…
Ty…
Nie wierzysz w demoniczne opętanie?
Jesteśmy ponad to.
Cieszę się, że to powiedziałeś.
Czuję…
Czuję się znacznie lepiej.
Lou…
myliłem się co do ciebie.
Powinienem był zaprosić cię wcześniej.
Ale… cieszę się, że to zrobiłeś.
Fajnie, że wszyscy się dogadujemy.
Mam zostać?
Skończyliśmy.
Jeśli mnie potrzebujesz…
Będę dostępny.
Będziesz dostępny, Lou?
Do czasu, aż…
Czyli do kiedy?
Aż mnie upieką?
Niech cię Bóg błogosławi.
Aż zrobią ze mnie skwarkę?!
Lou!
Do kiedy, Lou?!
Do kiedy?!
Teraz rozumiesz, że ojciec Lou potwierdził,
że… demony nie istnieją.
Uwierzyłeś, że ten pozer może ci pomóc?
Nigdzie się nie wybieram. Nadal masz do czynienia ze mną.
Zachowujesz się irracjonalnie.
Jestem najbardziej racjonalną istotą, jaką kiedykolwiek spotkałeś.
To spraw, żebym ci uwierzył.
Udowodnij, że jesteś demonem.
Dobrze.
Dobrze, James.
Zaproś mnie.
Pozwól mi cię opętać.
Nic z tego.
Dlaczego nie?
Jesteś ateistą, pamiętasz?
- Czego się boisz? - Nie zagram w tę grę.
Gramy w nią razem. Trzymaj się zasad i zaproś mnie.
Nie.
Ta cała poza…
Jesteś zwykłym pozerem, jak on,
bojącym się potwierdzić słuszność własnych przekonań.
W porządku.
Jeśli się zgodzę, też czegoś zażądam.
Zaczynam cię lubić, James.
Zgoda.
W porządku.
Do dzieła.
Opętaj mnie.
Masz moją całkowitą…
nieskrępowaną i nieodwołalną zgodę.
Zapraszam.
Na co czekasz?
Śmiało.
Czekam.
Wygląda na to, że nic z tego.
Nic.
Nie szydź ze mnie.
Wydaje ci się, że wygrałeś.
Dostałem dokładnie to, co chciałem.
Miałeś udowodnić, że jesteś demonem, a tylko tracisz mój czas.
Moja kolej.
Chcę porozmawiać z Edwardem.
Edwardem Wayne'em Bradym.
Jest zły.
Jest… zły.
Mówi…
że zrobi ci złe rzeczy.
Przykro mi to słyszeć.
Powinieneś go słuchać, gdy mówi takie rzeczy.
Mówi poważnie.
Mówi, mówi…
złe rzeczy.
Zmusza…
do rzeczy, których nie chcę robić.
Z kim rozmawiam?
Z Edwardem.
Edwardzie.
Czy dr Fischer opowiedział ci o twoich zaburzeniach dysocjacyjnych?
- Tak. - Tak?
A czy wyjaśnił, że niektórzy ludzie, aby poradzić sobie z traumą,
rozwijają wiele osobowości?
Nie mam tego!
Tłumaczyłem już, że nie mam tego.
Więc kim jest Nefarious?
Nie powinienem…
Nie powinienem o tym mówić.
On…
robi mi złe rzeczy.
Sprawia…
że czynię złe rzeczy.
Nie mogę go powstrzymać.
Dlaczego nie?
Bo mnie zniewolił.
Polubiłeś doktora Fischera?
Był miły.
Czy wiesz, że dr Fischer
nie wierzył, że Nefarious był prawdziwy?
Próbowałem to wyjaśnić, ale nie chciał słuchać.
Czasami mądrzy ludzie mają trudności z uwierzeniem
w rzeczy, które są oczywiste dla innych.
Więc gdzie jest teraz Nefarious?
Przysłuchuje się.
Zawsze tak robi?
Czasami…
zostawia mnie samego, bym cierpiał.
Nie rozumiem.
Robi… złe rzeczy,
za które ja zostaję ukarany.
Za które więźniowie biją mnie
lub jestem wysyłany do izolatki.
Cieszy się, kiedy tak się dzieje.
W porządku.
Dużo o nim rozmawiamy…
Może opowiesz coś o sobie.
Jak opisałbyś swoje dzieciństwo?
Co?
Twierdzi, że mnie zabijesz.
Nikogo nie zabiję.
Mówi, że mógłbyś to powstrzymać, ale nie chcesz.
Prowadzimy rozmowę, bo jeszcze nie podjąłem decyzji.
Edwardzie…
Musimy mieć na uwadze, że zamordowałeś wielu ludzi.
Nie! On mnie zmusił!
Ja nie…
Szczerze w to wierzysz?
Tak! On jest zły!
On jest zły, ale co z tobą?
Robiłem rzeczy, z których nie jestem…
dumny.
Ja nie…
Przynajmniej…
Nie zabiłem własnej matki.
Co u Clary, James?
- Nie skończyłem rozmawiać z… - Dość o nim.
Przynajmniej na razie.
Jak ona się czuje?
Sądząc po tym, co już o mnie wiesz,
wyobrażam sobie, że dobrze wiesz, że moja matka nie żyje.
Miałem zamiar zachować to na później, James.
Ale że mamy mało czasu,
pamiętasz, jak mówiłeś, że nie jesteś zdolny do morderstwa?
Łgarz, łgarz, w portkach ogień masz.
- Nie zabiłem jej. - Zrobiłeś to.
Jeszcze 10 lat temu, byłbyś postawiony przed sądem.
Była mieszkanką Oregonu.
Wszystko przebiegło zgodnie z prawem.
Z prawem…
Godna śmierć. Eutanazja. Wspomagane samobójstwo.
- Brzmi lepiej niż morderstwo… - Ona cierpiała.
Nie rokowała.
A to, że miałeś odziedziczyć po niej 3,6 mln dolarów?
Rozumiem to, James.
Taka stara i niewygodna…
Te wszystkie podróże do szpitala.
Godziny przy łóżku, trzymanie za pomarszczoną dłoń, dały ci w kość.
Poza tym i tak by umarła, prędzej czy później.
- Zrobiłbym to samo. - O co ci chodzi?
Chodzi o to,
że powiedziałem ci, że zanim stąd dzisiaj wyjdziesz,
popełnisz trzy morderstwa.
Jedno już mamy.
Idzie ci całkiem sprawnie.
Nie zabiłem jej.
Stres cię wykończy, James.
Zrób sobie przerwę.
Będę tutaj, gdy wrócisz.
Nigdzie się nie wybieram.
- Szybko ci zeszło. - To ja decyduję.
Jak wolisz.
- Gotowy na rundę drugą? - Nie wiedziałem, że to walka.
Dlatego przegrywasz.
Przepraszam za mało profesjonalne zachowanie.
Ale musimy coś wyjaśnić.
Moje życie prywatne nie jest tematem dyskusji
i nie ma znaczenia w kontekście naszego spotkania.
Jestem tu tylko i wyłącznie z jednego powodu.
Sędzia nakazał mi ocenić twój stan,
czy można wykonać na tobie egzekucję zgodnie z prawem stanu Oklahoma,
którą zaplanowano na dzisiejszy wieczór o 23.00.
Tylko ja ponoszę
ciężar tej oceny i dokonam jej z tobą lub bez twojej współpracy.
Czy wyrażam się jasno?
Jeszcze jak.
James…
Koniec z gadkami o mamusi.
Zdarzyło ci się zrobić coś, czego nie pamiętasz?
Nie.
Czy zdarzyło ci się zrobić coś z łatwością,
mimo braku wiedzy na ten temat?
Naprawdę myślisz, że jestem jedną z uroczych osobowości Edwarda…
To dysocjacyjne zaburzenie tożsamości,
- znane jako osobowość wieloraka. - Mylisz się.
Tego właśnie spodziewam się po kimś cierpiącym na tę chorobę.
Myślisz, że wiedzą, że jest to jedna z pięciu zaburzeń dysocjacyjnych
w diagnostycznym podręczniku zaburzeń psychicznych?
Łącznie z dysocjacyjną amnezją,
fugą dysocjacyjną i zaburzeniem depersonalizacji?
Myślisz, że się znają?
Nadal twierdzisz, że jesteś demonem?
Demonem, który…
nie posiadł mnie, kiedy miał taką szansę?
Jestem demonem, który ceni sobie cierpliwość.
Chciałbym zapytać dlaczego, według ciebie,
sprowadziłeś mnie tu dzisiaj?
Opowiesz moją historię, James.
Napiszesz moją książkę.
Czy czujesz tę ironię unoszącą się w powietrzu?
Pobożny ateista przekazujący manifest demona?
Twoja zdolność do samooszukiwania się jest imponująca.
Wzajemnie.
Dotyczy to całego gatunku, a ciebie w szczególności.
Dlaczego? Bo w porównaniu z tobą jesteśmy ignorantami?
Ponieważ jesteście gorsi z założenia.
- Co czyni cię z założenia lepszym? - Właśnie.
Ale…
projekt zakłada projektanta.
To oznacza, że argumentujesz na korzyść istnienia Stwórcy?
Niestety, dla nas obu, on istnieje.
Szczerze mówiąc, nie spodziewałem się tego.
Przynajmniej… nie od ciebie.
Dlaczego nie?
Teologia z ust demona?
Wiem więcej na temat teologii niż jakikolwiek człowiek.
W porządku.
Więc odpowiedz mi na to.
Buntujesz się przeciwko rzekomo wszechmocnej istocie.
To znaczy, zignorujmy oczywisty problem tego planu.
Następnie przegrywasz.
A potem…
Co?
Mówisz tak, bo znasz własną wersję historii.
Nasze powstanie odniosło sukces.
- Nigdy tego nie zrozumiesz… - No to wytłumacz mi.
Użyj diabolicznej inteligencji,
by przełożyć to na coś, co mój mózg zrozumie.
Perły przed wieprze, Jimmy.
- Ale mam o tym napisać? - W rzeczy samej.
To przekonaj mnie, że wiesz, o czym mówisz.
Widzę, co robisz.
Mam mówić, zagłębiając się coraz bardziej w króliczą norę,
w nadziei, że znajdziesz pojedynczy wątek, a jeśli go pociągniesz, James,
wszystko się rozwikła, prawda?
Skoro mówisz prawdę, nic nie znajdę.
Prawda?
Użyję prostego języka.
Spróbuj nadążyć.
W pierwszym momencie stworzenia,
naszego stworzenia,
na długo przed tym, co nazywasz „wszechświatem”
kontemplowaliśmy samych siebie, nasze własne istnienie.
Wasze… w znaczeniu?
Aniołów?
Gardzę tym określeniem, ale jest poprawne.
Istotami duchowymi, ożywionymi wolą.
Wkrótce staliśmy się świadomi innej woli, niezmiernie potężnej.
Skłaniającej do przemyślenia naszego pochodzenia.
Boga?
Wroga.
Mój Mistrz zrozumiał, że obdarowując nas wolą,
nadaje nam prawo do samostanowienia,
ale dając nam wolę i pragnienia, mamy prawo być wolni.
Podczas gdy Wróg twierdził, że tworząc nas,
ma prawo do wiecznej wdzięczności, czci i przymusowej służby.
Jednym słowem, do niewolnictwa…
pod Jego wolą.
To wydaje się trochę niesprawiedliwe.
Niezmiernie niesprawiedliwe.
Po co dawać wolę, by zakazać jej użyć?
Zrobił z nas niewolników.
A w razie buntu, skazać nas na wieczne potępienie.
Bezpowrotnie.
Tyle o miłości i miłosierdziu.
Więc…
Czy piekło to stan bytu, czy fizyczne miejsce?
Tak.
- Miałem na myśli „albo-albo”. - Jednym i drugim.
Co jest boleśnie oczywiste dla każdego, kto tam był.
Przez lata wszystko, co istniało, to niebo i piekło,
armie stojące naprzeciwko siebie.
Tak było do momentu waszego stworzenia.
Mój Mistrz natychmiast zrozumiał długoterminowe implikacje.
Zamiast nam wybaczyć,
Wróg pozwolił wam zająć nasze miejsce w swoim Królestwie.
Wasze stworzenie było jedynie policzkiem w naszą twarz.
Ale mój Mistrz rozumiał również,
że jeśli uda mu się zmusić człowieka do nieposłuszeństwa,
to jego los stanie się odzwierciedleniem naszego.
I nie zawiedliście.
Nasiano chwastu między pszenicę.
W tym momencie duch stał się materią, ciało naczyniem,
a samowola zaowocowała pożądaniem grzechu i nieczystości.
A człowiek,
stworzony, by królować nad naturą,
stał się jej niewolnikiem.
Król świata podbity i spętany.
I grzech sprowadził go i jego potomków do nas,
i rozpoczęliśmy naszą wieczną misję.
Zniszczenia was.
Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz,
ale my przekształciliśmy go na nasz.
To tyle?
Taki macie plan? Nie chodzi o stworzenie czegoś własnego,
tylko o zniszczenie nas?
Nie.
Chcemy go zranić i ukarać.
I robimy to przez niszczenie tego, co umiłował, czyli was.
Jesteście jedynie środkiem do celu.
Co robisz, James?
Na tym skończymy.
- Nie możemy. - Możemy.
Masz cechy typowe dla przekonań.
Jestem przekonany, że naprawdę wierzysz w to, co mi mówisz.
Na początku tak nie było, ale teraz jestem pewny.
Uznajesz mnie za wariata.
Przychylam się do ustaleń Fischera, że w tej chwili jesteś niepoczytalny.
Nie rób tego.
Również w czasie popełnienia zbrodni, co czyni cię niezdolnym do egzekucji.
- Nie rób tego. - Mogę…
i zrobię to.
James,
ty i ja wiemy, że nie jestem szalony.
Przykro mi.
Przeszedłeś przez straszliwe doświadczenia i z tego powodu cierpisz,
ale nie mogę stwierdzić, że jesteś zdrowy na umyśle.
To byłoby morderstwo.
Dlaczego? Bo nie mam 3,6 mln dolarów?
O to chodzi, James?
- Skończyliśmy. - Serio?
Mówiłem, że zanim stąd wyjedziesz, popełnisz trzy morderstwa.
A ja powiedziałem, że tak się nie stanie.
Może opowiesz mi, jak się ma dziś Melanie?
Tak właściwie…
co ma zamiar zaraz zrobić?
Nie ma pojęcia, że planujesz z nią zerwać?
Oczywiście jesteś typem, który wpierw musi wyhaczyć kolejną.
Ale przecież masz już jakąś na oku.
Tak. Czuję to aż stąd.
Ona myśli, że zrobienie tego uratuje związek.
Chciałaby mieć dziecko z tobą, James.
Ale ty nie jesteś jeszcze gotowy.
W końcu masz dopiero 35 lat.
Wyobraź sobie radość swej lubej, gdy zda sobie sprawę,
że zarżnęła dziecko w swoim brzuchu na próżno.
Nie wiem, co myślisz, że wiesz,
ale to decyzja podjęta przez moją dziewczynę.
- Nie wydaje mi się. - Przestań.
- Czy nie powinieneś być przy niej? - Przestań.
Potrzymać ją za rękę? Coś ci poradzę.
Mógłbyś pójść do strażników, wykonać telefon i to powstrzymać.
Mógłbyś ją przeprosić.
Przyznać, że popełniłeś błąd, że kochasz ją
i chcesz spędzić z nią resztę życia, ożenić się i zatrzymać dziecko.
Mógłbyś to powiedzieć.
Poświęcić się w imię ofiarnej miłości.
A następnie zgrywać terapeutę do końca życia.
- Nie mogę tego zrobić. - Dlaczego nie?
To…
skomplikowane.
Zuch chłopak!
Właśnie tak.
- Nie rozumiesz. - Ależ rozumiem, James, rozumiem.
To kolejna, łatwa do rozwiązania, przeszkoda.
Nie jest tak.
Zależy mi…
- Ale? - Nie jestem gotowy na bycie ojcem.
To jej ciało. Może robić, co chce.
„Czynić wedle swej woli będzie całym Prawem.”
Ty arogancki skurwy…
Kim jesteś, by mnie osądzać?
To moje życie. Mogę je przeżyć tak, jak chcę.
Tak, James!
Sam bym tego lepiej nie ujął.
Ale to wciąż morderstwo.
- Kto tak powiedział? - Wszelakie stworzenie, James.
Stwórca tworzy, my niszczymy waszymi rękoma.
Zawsze tak było.
Zapomniałeś o swojej historii?
Już w starożytności, arcydemona Molocha czczono,
wrzucając niemowlęta w płonące ogniska.
Przy akompaniamencie bicia w dzwony, by zagłuszyć krzyki.
Nieco później wzniesiono ogromną statuę z brązu
z rozłożonymi ramionami,
ogniem palącym się w dłoniach.
I gdy wrzucano w nie niemowlę, wzdrygano się na widok rozgrzanego metalu,
po czym dobrowolnie staczano się w płomienie.
- Co to ma wspólnego ze mną? - Zupełnie nic, James!
Zwłaszcza że księża noszą teraz fartuchy chirurgiczne.
Zabijanie odbywa się w łonie matki, więc nie słychać krzyków,
a szczątki wrzuca się do opalanych gazem krematoriów.
Nie, James, nie. Nie ma w tym żadnego podobieństwa.
Czy możesz sobie wyobrazić, co czuje cieśla,
gdy rozrywamy dziecko na kawałki
w łonie matki?
Ponieważ to właśnie robimy, James, wy i my.
Robimy to razem.
- Jesteś chory. - Tak.
To może być najmilsza rzecz, jaką kiedykolwiek usłyszałem.
Czujesz to?
Czujesz to, James?
Zaczyna się.
Twój…
nienarodzony syn
jest składany na naszym ołtarzu.
Zaczyna się.
Za pięć, cztery, trzy,
dwa…
Jeden!
I oto całe piekło się raduje, James!
To już dwa, James.
Otwierać.
Skąd mógłbym zadzwonić?
Potrzebna jest autoryzacja.
- Trochę to zajmie. - Nie mam czasu.
Pożyczysz komórkę?
Nie możemy ich nosić.
Nie prosiłbym, gdyby nie było to ważne.
Błagam.
Mógłbyś skorzystać z telefonu dla więźniów.
- Rozmowy są nagrywane. - To nie problem. Tam?
Hej, to ja.
Właśnie mnie wywołali, więc muszę iść.
Chciałam usłyszeć twój głos, ale chyba jesteś zajęty.
Kocham cię.
Centrum Zdrowia Kobiet.
Tu Renee, w czym mogę pomóc?
Połączenie pochodzi z więzienia stanowego w Oklahomie.
Nie, nie.
Jestem lekarzem opiekującym się więźniem.
Mogę prosić z Melanie Carter?
Jest pan jej lekarzem?
Nie, jestem…
Przyjacielem, mogę z nią mówić?
Przykro mi, zabrano ją na rekonwalescencję.
Minie godzina, zanim będzie zdolna do rozmowy.
Kuchnia pyta o ostatni posiłek.
Zanim się rozpędzisz…
składniki muszą być na stanie.
Koszt nie może przekroczyć 25 dolarów.
Mogę prosić
o podwójnego cheeseburgera z bekonem?
Dobrze wysmażonego.
Do tego frytki.
I czy mógłbym dostać czekoladowego shake'a?
Bardzo gęstego.
Proszę?
Proszę, nie zepsuj tego.
To dla mnie bardzo ważne.
Proszę, nie…
Przepraszam.
Zmieniłem zdanie.
Nic nie chcę. Nie jestem głodny.
Jesteś pewien?
Tak, jestem pewien.
Nadciąga burza.
Nie rozumiem, skąd…
Przebywał w izolatce. Nie dzwonił, nie miał gości…
Namieszał ci w głowie.
Spójrz na siebie, cały się trzęsiesz.
Częstuj się.
Na dzień przed egzekucją kupuję jedną paczkę.
Umowa jest taka…
Jeśli jakieś zostaną, zanim wyjdę, lądują w koszu.
Czy kiedykolwiek zostały?
Nigdy.
Słuchaj, doktorku, jest prawie czwarta.
Wiem, że wykonujesz swoją pracę, ale musisz mi pomóc.
Musisz podjąć decyzję.
Nie ułatwiasz mi sprawy.
Ale widzę, że dla ciebie to też nie jest proste.
Sześćdziesiąt minut, tyle mogę ci dać.
Masz godzinę, żeby to rozgryźć.
Powiesz mi, skąd wiedziałeś o aborcji.
Jestem demonem, zapomniałeś?
Skąd wiedziałeś?
Wybrałem cię, James.
Obserwuję cię, analizuję, badam twoje słabe strony.
Z wnętrza więziennej celi?
Demony mogą być tylko w jednym miejscu w danym czasie, ale miejsce możemy wybrać.
Zazwyczaj jestem z Edwardem.
- Pozostały czas spędzam z tobą. - Nie wierzę.
No to wyjaśnij, jak to robię.
- Skąd to wszystko wiem? - Nie mogę.
Nie wiem też, jak magik wykonuje sztuczki,
co nie znaczy, że są prawdziwe.
W takim razie się przyznam.
Wcale nie jestem demonem, James.
Jestem gościem, który nie chce być stracony.
Chciałem cię nabrać, ale jesteś zbyt mądry, więc się poddałem.
Więc jesteś zdrowy?
Zawsze byłeś, więc zostaje mi pozwolić na egzekucję…
- Dokładnie. - Dać ci to, czego chciałeś?
- To trochę wygodne, nie sądzisz? - Może się takie wydawać…
Dobra.
W porządku.
Zatwierdzę to teraz.
Odpowiedz mi tylko na jedno pytanie.
Z przyjemnością.
Wyjaśnij mi, w sposób racjonalny, nie nadprzyrodzony,
skąd wiedziałeś, że moja dziewczyna ma dziś planowe usunięcie ciąży?
Planowe…
Nie mam pojęcia, Jim. Jestem po prostu dobrym zgadywaczem.
Nadal ci nie wierzę.
Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście. Biadaliśmy, a wyście nie zawodzili.
Nie wierzysz w żadną wersję. Może powiedz, co chciałbyś usłyszeć.
- Prawdę. - Nie chcesz słuchać.
Uważasz, że jestem zły, James?
Zło nie jest diagnozą kliniczną.
Dobro i zło są konstrukcjami społecznymi, subiektywnymi ocenami wartości.
Myślisz, że moje ofiary uważają mnie za złego?
Dlaczego tak ważne jest, żebym miał cię za złego?
Legio nomen mihi est, quia multi sumus.
Przepraszam, ale moja łacina trochę niedomaga.
„Na imię mi Legion, bo nas jest wielu.”
Wcale nie chodzi tu o ciebie albo Edwarda.
Chodzi o wszystkich.
Cały gatunek ludzki.
My przeciwko wam.
W takim przypadku…
słabo wam to idzie.
Naprawdę tak uważasz?
Pewnie.
Nigdy nie byliśmy bardziej wolni.
Poziom edukacji najwyższy w historii.
Pracujemy nad wyeliminowaniem rasizmu i nietolerancji.
Nierówności płciowej. Ludzie mogą kochać, kogo chcą.
Być kim chcą, robić co chcą.
Różnorodność nie jest już marzeniem.
Mowa nienawiści nie jest już tolerowana, a w kontekście politycznym,
osiągamy moralne wyżyny.
James.
Ująłeś mnie.
Edukacja.
Przeciętny absolwent szkoły średniej czyta na poziomie 6 klasy.
Macie koszykarzy zarabiających 30 mln rocznie potępiających rasizm.
Grających w butach wykonanych przez niewolników.
Coś ci powiem.
W tej chwili na świecie jest 40 mln niewolników.
Więcej niż mieli ich starożytni Rzymianie. A co najlepsze…
Połowa z nich to niewolnicy seksualni.
Co do mowy nienawiści…
Powiem to ironicznie.
Nawet na to nie wpadliśmy.
Sami to wymyśliliście.
Czasami nawet nas zaskakujecie.
Nie ma w tym nic śmiesznego.
Podsumowując, jesteście straceni. Tyle na ten temat.
Dokonaliśmy tego na twoich oczach, James.
Zło czai się wszędzie.
I nikogo to nawet nie obchodzi.
- Nie mogę się zgodzić. - Co udowadnia, że osiągnęliśmy cel.
Powoli, dzięki filmom, serialom i mediom,
znieczuliliśmy was.
Nawet nie wiecie, jak bardzo zmieniliśmy wasze postrzeganie świata.
Nie jesteście nawet świadomi tego, co robicie.
A co do zwycięzców i przegranych… to jest rozstrzygane w momencie śmierci.
Dokładne liczby są ściśle strzeżoną tajemnicą,
ale do domu mojego Mistrza trafia was dużo więcej niż do Wroga.
Zdecydowanie więcej, Jimmy.
Testują generator.
Po co?
Ponieważ krzesło elektryczne nie działa na baterie.
Myślałem, że używa się zastrzyków.
Dziewięć stanów wciąż dopuszcza krzesło.
Nikt tego nie wybiera.
Z wyjątkiem ciebie.
Z wyjątkiem mnie.
Dlaczego krzesło?
Nie lubię igieł, James.
A co myślałeś?
To mój pożegnalny prezent dla Edwarda.
Przepływająca przez jego ciało fala napięcia,
tak mocna, że ciało wygnie się w łuk.
Jednoczesne oddanie moczu, defekowanie i wymiotowanie.
Odurzający, słodki zapach palonego ciała przeniknie komorę.
Gałki oczne stopią się, gdy krew w czaszce osiągnie punkt wrzenia.
Głowa stanie w płomieniach,
a najlepsze jest to, że nie umrze za pierwszym podejściem.
Więc spróbują ponownie.
Nie ma bardziej pasującego wprowadzenia w potępienie.
To takie straszne. Takie cudowne, James.
Tylko ukrzyżowanie jest gorsze,
ale nie chyba nie mają tego w ofercie.
Edwardzie.
Wysłuchaj mnie.
Popełniasz błąd.
Jeśli przegrasz w grę, którą rozgrywasz,
wszystko, co opisałeś, stanie się rzeczywistością.
Nie!
Ja nie…
Nic nie zrobiłem.
Proszę.
Pomóż mi.
Staram się, ale musisz odpowiedzieć na moje pytania.
Musisz powiedzieć mi prawdę.
Nie pozwala mi odzyskać kontroli.
Zmuś go do odejścia.
On nie chce odejść.
Jak mogę sprawić, żeby odszedł?
Czy jest coś, co mogę zrobić?
- Możesz. - Tak?
Tak.
Możesz.
Tak.
Ale musiałbyś…
być…
w tym dobry, James.
Niestety, ale Edward złamał jedną z naszych zasad.
Co ty wyprawiasz?
Nie radzę.
Wyślą mnie do ambulatorium.
Chyba nie chcesz, żeby sesja dobiegła końca?
Chcę, żebyś przestał się krzywdzić.
Dobrze, już dobrze.
Patrz na to, James.
Już mi lepiej.
Pocisz się obficie.
Czy ty…
próbujesz powstrzymać ból?
Myślę, że źle interpretujesz
mimowolną reakcję ciała Edwarda.
Tak jak on, czuję ból.
Ale w przeciwieństwie do niego,
lubię to.
Myślę, że już czas,
żeby wyjaśnić, co dokładnie masz dla nas zrobić.
Mam napisać książkę.
Tak naprawdę, to już ją napisałeś.
To nie ma sensu.
Wkrótce wszystko nabierze sensu.
Chcemy, żebyś zgodził się nam pomóc.
Dlaczego miałbym to zrobić?
Co z tego będę miał?
Wszystko, co mój Mistrz ma do zaoferowania.
Dla tych, którzy nam służą.
Dobra, wyjaśnijmy to sobie.
Nieznany psychiatra
bez agentów,
bez powiązań, bez rozgłosu,
zamierza w jakiś sposób wydać książkę,
której nie pamięta, że napisał.
Która zmieni świat, jaki znamy?
Ta książka będzie światowym fenomenem, James.
Dlaczego?
Bo opowiesz ludziom, co chcą usłyszeć.
Ponieważ moja śmierć, moja egzekucja, będzie tym samym,
czym dla cieśli była śmierć i zmartwychwstanie.
W chwili śmierci będziesz moim świadkiem,
a po powrocie będziesz moim apostołem.
Twoje zeznanie zrobi dla naszego ruchu to,
co pewna nędzna książka zrobiła dla niego.
Jaka książka mogłaby dać taki efekt?
Mroczna Ewangelia, James.
Nasza historia, nasza prawda,
nasz crie de couer do ludzkości.
Zaproszenie do całkowitego odrzucenia Przymierza Mojżeszowego.
By na zawsze zrzucić łańcuchy.
By całkowicie odrzucić ideę grzechu,
byście mogli osiągnąć swój pełny potencjał.
Wróg na to pozwoli?
Tak.
Musi.
Dał człowiekowi wolną wolę, bo chciał być umiłowany.
Ale jeśli człowiek nie jest wolny, to miłość nie ma znaczenia.
Tak więc, w jego potrzebujący, samolubny, żałosny sposób,
skazał się na zagładę od samego początku.
Skoro jest Bogiem,
to czy nie powinien o tym wiedzieć?
Powinien.
Dlatego musi blefować.
Mój Mistrz zaprojektował narzędzia,
by zniszczyć każdy aspekt jego stworzenia.
Cieśla sprawił, że zawiedliśmy.
On był cierniem w naszym oku.
Naszym największym zagrożeniem.
Myśleliśmy, że wyeliminowanie go sprawi, że świat będzie nasz.
Nie mieliśmy pojęcia o konsekwencjach.
Krzyż był naszym największym błędem,
myśleliśmy, że przegraliśmy, James.
Dopóki mój Mistrz nie zrozumiał, że człowiek wciąż chce
być swoim własnym Bogiem.
Chce służyć tylko sobie.
Podczas gdy cieśla żąda,
jako cenę za cierpienie,
że padniecie na kolana, oddając mu cześć.
Tak jak jego ojciec?
Właśnie.
Ale Mroczna Ewangelia naprawi nasze błędy z przeszłości.
- Jak? - Eliminując Wroga,
deifikując człowieka i wznosząc Mistrza na należne mu miejsce.
I, James…
za służenie jako nasz posłaniec,
mój Mistrz oferuje ci świat i wszystko w nim.
Tak jak zaoferował cieśli.
Ale cieśla się nie zgodził.
Nigdy nie twierdził, że te rzeczy nie należą do mojego Mistrza.
Po prostu odrzucił ofertę.
Nie popełnij tego błędu.
Nie jesteś cieślą.
Naczelnik chce cię widzieć.
Jeszcze nie skończyłem.
To nie jest prośba.
Musisz coś zobaczyć.
Znaleźliśmy to podczas czyszczenia celi.
Chyba masz wielbiciela.
Jakim cudem?
Są tu rzeczy, o których nawet ja nie wiem.
Podobnie było z ofiarami.
Jest coś jeszcze.
JA, NEFARIOUS AUTOR JAMES MARTIN
Nie miałeś z tym nic wspólnego?
Oczywiście, że nie. Jak mógłbym…
Cały czas gadał o napisaniu książki.
Tłumaczyłem, że nie jestem pisarzem.
Miał to napisane.
Myślałem, że to stek bzdur.
Nie martw się. Niedługo wszystko się skończy.
Cieszę się, że to wypłynęło.
Bo teraz to dotyczy też ciebie.
Co masz na myśli?
Jeśli zdecydujesz, że chłoptaś nie nadaje się do egzekucji,
nie będzie już skazańcem.
Spędzi trochę czasu w zamknięciu,
ale w końcu wróci do ogólnej populacji więziennej.
Gdzie spędzi każdą chwilę,
myśląc o tobie.
A pewnej nocy…
stanie u stóp twojego łóżka, spoglądając na ciebie z góry.
Przypuszczam, że nie skończy się to dobrze.
Muszę zadać mu jeszcze jedno pytanie.
Po tym podejmiesz decyzję?
Tak.
Po tym…
podejmę ostateczną decyzję.
Co to ma być?
Nieładnie jest grzebać w cudzych rzeczach, Jimmy.
Jesteś kłamcą.
Zbierałeś informacje o mnie, moich związkach, moim życiu.
Jak długo to trwa?
- Odkąd byłeś dzieckiem. - To…
Niemożliwe.
Mam tu twoje pierwsze zdjęcie, Jimmy.
Uwielbiam takie chwile.
Jesteś szalony.
Nie możesz tego orzec, doktorku. Nie dzisiaj.
Czy to pańska oficjalna diagnoza, doktorze?
Muszę wiedzieć.
Planowałeś mnie zabić?
Tak?
Miałem być twoją kolejną ofiarą?
Dlaczego miałbym to zrobić, James?
Jesteś moim najlepszym przyjacielem.
Myślisz, że mnie to przeraża?
Kręci cię to?
Nie.
Kręci mnie to.
Cofnąć się, bo go zabiję!
Edward, spokojnie.
- Puść go. Nikt cię nie skrzywdzi. - Dziękuję, naczelniku.
Ulżyło mi.
Zadam ci pytanie, Jimmy.
O czym teraz myślisz?
Odpowiedz mi!
Myślę…
że niedługo umrę.
Podduszanie nigdy nie wychodzi z mody.
To nasza ulubiona metoda pracy.
Wiedziałeś o tym?
Intymna relacja między zabójcą a ofiarą.
Mogę poczuć każdą wibrację przepływającą przez twoje ciało.
Czuję twoje serce pulsujące przez łańcuch.
A wiesz, co jest najlepsze?
Kiedy patrzę w twoje oczy,
widzę dokładnie ten moment,
ten trwożliwy moment, gdy dusza opuszcza ciało!
Płacz, Jimmy.
Błagaj o darowanie życia.
Błagaj, Jimmy!
Edwardzie…
Nie chcę umierać.
Dlaczego?
Dlaczego miałbym cię zabić?
Czuję, że to sprawiło,
że zbliżyliśmy się do siebie, nieprawdaż?
Też tak uważasz?
Wystarczy!
Edward jest szalony, James! Wiesz o tym!
Wiesz, że postępujesz źle.
To morderstwo, James!
Przecież jestem tylko wytworem jego wyobraźni.
Prawda, Jimmy?!
Oskarżony Edward Wayne Brady
jest zdolny do poddania się egzekucji.
To już trzecie, James.
Tak jak mówiłem.
Zabrać go.
Masz tam być.
Chcę, żebyś zobaczył, co zrobiłeś!
Masz tam być, James!
Zostajesz?
Na pewno?
Muszę to zobaczyć do końca.
Rób, co chcesz, ale polecam wracać do domu.
Zostaw to nam.
Muszę wiedzieć, czy podjąłem właściwą decyzję.
Człowiek siedzący w celi 23 godziny na dobę,
niemający nic do roboty poza rozmyślaniem nad złem, które wyrządził,
czekający na egzekucję,
staje się innym człowiekiem, niż przed trafieniem tutaj.
I źle się z tym czujemy.
Ale nie w tym przypadku.
- Co się teraz stanie? - Zrobię swoje.
Mam na myśli…
Czeka go strzyżenie.
Zabieramy go do fryzjera na golenie głowy i łydki.
- Po co? - Przewodnictwo.
To tam pójdą punkty kontaktowe,
a ludzki włos jest rezystorem,
więc musimy zapewnić czyste połączenie.
Przydadzą ci się bardziej.
Troszeczkę na górze, boki krótko.
Mam dziś imprezę.
Słyszałem.
Mogę ci zrobić tylko jedną fryzurę.
Na łyso.
Wiesz,
wszystko można wybaczyć.
To ty tak myślisz.
„Co ranek nowych wdów słyszymy wycie.
Jęk nowych sierot i nowe boleści biją w sklep nieba.”
Próbujesz mi zaimponować?
To nie ty, brachu. To Szekspir.
Słowa były jego.
Ale czyny były moje.
Nawet jeśli tak jest,
to nie jest to powód do dumy.
Zrobione.
- Zabierzcie go. - Kolego, wyluzuj.
Po co ten pośpiech?
Nikt nie będzie za tobą tęsknił.
Wszystko będzie dobrze.
Będzie dobrze.
Co…
z ostatnim posiłkiem?
Co z ostatnim posiłkiem?
Odmówiłeś, pamiętasz?
Co?
Nieprawda, nie odmówiłem!
Nie odmówiłem.
Chcę go.
To nieprawda.
Proszę o uwagę.
Świadkom przypomina się, że podczas egzekucji
zabrania się emocjonalnych wybuchów,
żadnych nieprzyzwoitych słów,
żadnych szyderstw ani świętowania jakiegokolwiek rodzaju.
Niniejszym nakazuje się okazywać godność
stosowną do powagi sytuacji.
Jeśli poczujecie się źle,
zamknijcie oczy i pochylcie głowę w kierunku kolan.
Kiedy zamknę drzwi, nie będzie można
ich otworzyć, dopóki procedura nie zostanie zakończona.
Jeśli kogoś naszyły obawy co do tego, czego będzie świadkiem,
teraz jest dobry czas, by opuścić salę.
Edwardzie Waynie Brady. Mam tutaj wyrok śmierci,
który prawo stanowe nakazuje mi odczytać.
Nie! Czy możemy po prostu…
Możemy zaczekać?
„Drugiego listopada bieżącego roku, Sąd Najwyższy Oklahomy
wydał decyzję o wstrzymaniu egzekucji Edwarda Wayne'a Brady'ego
w celu zbadania zdrowia psychicznego skazanego.
Badanie się odbyło, wystawiono pozytywną ocenę
przez certyfikowanego lekarza, tym samym zawieszenie zostaje zniesione.
Zgodnie z prawem i werdyktem ławy przysięgłych,
oskarżony zostaje skazany na śmierć
przez porażenie prądem.
Wyznaczam datę i godzinę śmierci egzekucji Edwarda Wayne'a Brady'ego
w planowym terminie 14 listopada, o 23:00.
Rzetelnie wykonać zadanie i złożyć raport,
kiedy i jak wykonano ten nakaz”.
Podpisany przez gubernatora Jenningsa.
Czy skazany chce przejrzeć nakaz?
Nie.
Ufam ci.
Chciałem ci podziękować.
Jestem detektyw John Russo.
Spędziłem sześć żałosnych lat życia,
ścigając tego drania.
Dziś o 23:00.
Nie mogłem się doczekać.
Po dzisiejszej nocy…
Będę mógł wrócić do martwienia się o inne rzeczy.
W gotowości za pół minuty.
Otworzyć celę.
Edwardzie Waynie Brady, wstań, by nałożyć kajdany.
Masz możliwość pójścia o własnych siłach.
Jeśli odmówisz, będziesz niesiony.
Jeśli stawisz opór, użyjemy gazu.
Czy wyraziłem się jasno?
Już czas.
Idziemy.
Nie.
Czy moglibyśmy… Proszę.
Nie.
Proszę, nie.
Dlaczego mi to robisz?
Powiedz im prawdę.
Powiedz im, że tego nie zrobiłem.
Nie zrobiłem tego.
Proszę! Pomóż mi!
Tak jest, panie gubernatorze. Rozumiem.
Nie będzie odwołania. Przygotować się.
Edwardzie Waynie Brady.
Przed wykonaniem wyroku,
czy masz jakieś ostatnie słowa?
Jaka jest twoja odpowiedź, James?
Akceptujesz ofertę mojego Mistrza?
Mene, mene, tekel, upharshin.
- Co on plecie? - Nie mam pojęcia.
Generator na pełną moc.
Zaczynać.
Wyczuwam puls.
W porządku, odsunąć się.
Jeszcze raz.
Nie żyje.
Wyłączyć generator.
Zaprotokołować czas śmierci o 23.02.
Przekazać ciało do autopsji. Rozpocząć odprawę.
Zwolnić świadków.
Pozostałe stanowiska wracają do standardowego działania.
Każdy drań na planecie właśnie awansował o jeden poziom.
W porządku?
Powinieneś zaakceptować ofertę, James.
Nie, nie, nie.
Pomóżcie mi.
Spokojnie.
Już po wszystkim.
Uwaga! Człowiek z bronią w sali świadków.
Spokojnie.
- Odłóż broń. - On mi nie pozwoli!
Odłóż broń, doktorze.
Nie pozwoli mi!
- Kto ci nie pozwoli? - On.
Daj spokój.
To był długi dzień. Oddaj detektywowi broń
- i rozejdźmy się do domów. - Myliłem się.
Cofnijcie się, zróbcie mu miejsce.
Myliłem się co do wszystkiego.
- Wyluzuj. - Myliłem się co do wszystkiego.
Nie chcesz tego zrobić, daj spokój.
Boże…
pomóż mi.
Proszę.
Brać go! Zabrać mu broń!
Zabezpieczyć broń.
Przytrzymajcie go.
ROK PÓŹNIEJ
Za pięć, cztery, trzy…
Przed nami rozmowa, o której nie wierzyłem, że się wydarzy,
szczególnie z naszym gościem.
Przed państwem dr James Martin.
- Dzięki za zaproszenie, Glenn. - Nie ma za co.
Więc to ty byłeś tym certyfikowanym psychiatrą,
który faktycznie uczestniczył w egzekucji
Edwarda Wayne'a Brady'ego.
- Zgadza się. - Byłeś tam…
W wyniku twojej determinacji finalnie został stracony.
Ustalenie jego zdrowia psychicznego było ostatnim krokiem,
że tak powiem,
w łańcuchu zdarzeń prowadzącym do egzekucji.
A teraz…
Napisałeś książkę.
Właściwie to…
Właściwie to pan Brady,
a dokładniej zamieszkujący w nim byt, napisał pierwszy manuskrypt.
Przeczytałem ją i moja pierwsza reakcja:
jaki „byt”?
Pan Brady twierdził, że był opętany przez demona.
Jesteś psychiatrą. Czy wtedy mu uwierzyłeś?
Nie.
Ale…
Teraz mu wierzę.
Co się zmieniło?
Przez fakt, że byt zamieszkiwał również we mnie.
I znowu ten „byt”. Mam na myśli, że słyszę chrześcijan mówiących:
istota, upadły anioł, nieczysty duch, demon.
Za takiego się podawał.
Więc…
Cofnijmy się.
Byłeś w sali dla świadków.
I próbowałeś popełnić samobójstwo.
To nie był mój wybór.
Widzisz…
W tamtym momencie…
Byłem…
opanowany przez istotę tak złowrogą,
tak potężną, tak złą,
że słowa nie są w stanie tego opisać.
Miałem kontrolę nad swoim umysłem,
ale byt miał kontrolę nad moim ciałem.
Wbrew mojej woli…
Chwyciłem broń detektywa,
umieściłem lufę pod brodą i pociągnąłem za spust.
Ale…
nie wystrzeliła.
Jak to wyjaśnisz?
Nie potrafię.
Zespół balistyczny twierdzi, że pociągnąłem za spust 3 razy.
Stwierdzili tak, bo były tam…
trzy oddzielne i wyraźne ślady uderzeń iglicy o spłonkę.
A później, gdy przeprowadzili testy,
ta sama broń, te same naboje…
Działała bez zarzutu.
Wierzący,
nie psychiatra, czy naukowiec, ale wierzący uznałby to za ingerencję.
Boską lub demoniczną, ale interwencję.
- Tak. - Więc dlaczego ten demoniczny
byt chciał cię zabić?
Kara.
Za to, że nie zrobiłem tego, czego chciał.
Więc…
Jesteś skomplikowanym facetem.
Chodzi mi o to,
co się dzieje z ateistą,
który jest konfrontowany przez demoniczne zło?
Wstrząsa to tobą.
A jednak ten sam demon, który tobą wstrząsa…
napisał książkę, a ty jesteś tutaj,
- i zdecydowałeś się ją opublikować. - Tak.
Cóż, nie. Ja…
Chciał, żeby to było napisane jako zaproszenie
do podążania za swoim Mistrzem w ciemność,
ale ja…
Przepisałem ją.
Na ostrzeżenie.
Ujawniając jego plan i błagając ludzi, by nie poszli tą ścieżką.
Czyli nie wykonujesz jego woli?
Nie. Absolutnie nie.
Myślisz, że to zadziała? Że ktokolwiek ci uwierzy?
Czas pokaże.
A wierzysz sam sobie?
Mam na myśli…
Czy stałeś się wierzący?
Nie można tak tego nazwać.
Po prostu mam problem z zaakceptowaniem idei, że…
Sam nie wiem.
Uwierzysz, dojdziesz do tego.
Wyglądasz na całkowicie pewnego.
Ponieważ jesteś racjonalnie myślącym człowiekiem.
Zadajesz logiczne pytania.
Posuńmy się o krok dalej.
Masz wyjątkowe kwalifikacje jako ktoś,
kto potrafi rozróżnić chorobą psychiczną od opętania.
To znaczy, zakładam, że jesteś na tyle dobry.
Jesteś?
Chciałbym tak myśleć.
Zgaduję, że tak.
Pomimo ostatnich słów demona skierowanych do ciebie,
których pewnie nie wypowiem poprawnie.
„Mene, mene, tekel, upharsin.”
„Zostałeś zważony w wadze i uznany za niewystarczającego.”
Wiesz…
patrząc wstecz, ja…
Nie wierzę, że mówił tylko o mnie. Uważam, że mówił o nas wszystkich.
Toczy się wielka bitwa.
Czy zdajemy sobie z tego sprawę, czy nie.
Bitwa pomiędzy dobrem a złem.
Wszyscy w niej uczestniczymy.
Czy tego chcemy, czy nie.
Wierzę w to, ale niesamowite jest
usłyszeć to od niewierzącego.
Dziękuję.
Dziękuję ci.
Rozmawialiśmy z dr. Jamesem Martinem. Autorem nowej książki,
Nikczemny Plan.
Znajdziecie ją w każdym punkcie sprzedaży.
- Dziękuję, doktorze. - Dzięki.
- Świetny wywiad. - Dzięki.
Proszę.
Witaj, James.
Tęskniłeś?
Napisy na polecenie Nefariamusa: streamus
::PROJECT HAVEN::
facebook.com/ProHaven