Ostrzeżenie!
Niniejszy odcinek zawiera sceny z duchami w traumie,
szurniętym mimem, głośnym seksem z pingwinami,
i z nietrzeźwą Wielką Stopą.
Zapnijcie pasy.
Zalecamy oglądać z rozwagą.
KTO SIĘ ŚMIEJE, TEN ODPADA
Znasz moją słabość, moją piętę achillesową.
- Pyszny ser. - Pyszna kanapka z serem!
- Kanapki. - Pyszne kanapka z serem!
Jon walczy o przetrwanie.
- Ma żółtą kartkę? - Tak.
To pyszna kanapka z serem!
Zrobione.
Koniec sceny.
Brawo, Jon!
Rachunek, proszę.
Jaki byłby najlepszy posiłek do tego?
Nie myśl zbyt intensywnie. I tak ledwo się trzymasz.
O mój Boże.
Słyszałem śmiech z drugiego pokoju, więc ucieszyłem się,
że śmieją się osoby wyeliminowane za skłonność do śmiechu.
Ale na tych, w których celowałem, to nie działało.
Brawo. Prawie mnie załatwiłeś.
Prawie to za mało.
Co to jest, u diabła?
Jestem Upiorem ze Studia.
Sytuacja była już i tak absurdalna,
ale wtedy pojawił się Upiór ze Studia.
A ja na to: „W porządku”.
Obserwowałem każdego z was.
Jak pracujecie. Jak gracie.
To ujęcie... Co to jest?
Wiecie, co mi to przypomina? Teatr interaktywny.
Uwielbiam to.
Tom,
niezniszczalny.
Jak dotąd.
Próbują i próbują,
ale nie mogą złamać tego oto człowieka.
- A tutaj, Jon! - Kontynuuj.
Ja wrócę. Mam znacznie więcej w zanadrzu.
Do zobaczenia na afterku.
O mój Boże.
Jon?
Wciąż niepewny, co będzie dalej.
Czy to będzie coś, co go rozbawi?
Podziwiam zaangażowanie,
ale nie rozumiem, co się dzieje.
Ale ja mam coś dla was. Coś, co będzie dla was wyzwaniem.
Nie powinniśmy mu powiedzieć, że ma coś na twarzy?
Przedstawiam wam Koło Traumy!
Zakręćcie kołem. Chcę poznać wasze traumy.
Po wylosowaniu traumy
odegrajcie ją przed publicznością.
- Brandon, wkrocz na arenę. - Dobrze.
„Zasrane spodnie na pierwszej randce”.
Jon, znasz to.
O Boże, tak.
Kto nie zna?
Zasrałem spodnie 30 sekund temu.
Scena jest twoja, użyj jej.
To taka fajna randka.
Graj mocniej!
Ja sram.
Nikt nie rozgłasza, że sra.
- Nie mogę przestać. - Dlaczego srasz? Powiedz!
Bo tata mnie nie kochał.
- Koniec sceny. - To był bardzo nerwowy styl.
Dałem niezły występ.
Może i nie, ale próbowałem, dobrze?
Zobaczmy, czy inna zabawa złamie tych facetów.
Halo?
Poproś wszystkich, aby stanęli w kręgu
i będziecie na zmianę mówić pojedynczo,
ale tylko w formie pytającej.
To chyba dobra wiadomość.
Jeśli ktoś powie coś innego niż pytanie,
- poniesie sromotną klęskę. - Zgoda.
Słuchajcie. Utwórzmy krąg.
- W porządku. - Robimy krąg?
Tę zabawę spotyka się podczas programów improwizowanych,
które mnie rozsławiły.
Oczywiście. Wyjaśniam mu zasady.
- „Tak masz właśnie zrobić”. - Tak.
„Colinie, po prostu słuchaj”.
- Można tylko pytać. - Dobrze.
Ja zaczynam.
Widzieliście rozmiar fal?
Widzieliście słońce?
Mogę sobie wyobrazić,
że wiem, jak zadawać pytania.
Czuję, że nie kumasz idei zadawania pytań.
- Nie ogarnąłeś pytania. - Nie było żadnego pytania.
Co powiecie na nową lokalizację?
Start rakiety.
Odpowiadasz na pytanie innym pytaniem
i przekazujesz pytanie następnej osobie.
Dzieje się to w tym samym miejscu i czasie.
Hej, czy to start rakiety?
Zastanawiam się, czy ktoś zginie.
To naprawdę nie jest pytanie.
- Tak. - O Boże.
Jak widać, nie wiem, czym jest pytanie.
Czy to było pytanie?
Nie, to jest pytanie.
„To jest pytanie” nie jest pytaniem. A „Czy to było pytanie?” jest pytaniem?
Nie wiem, czym jest pytanie.
Jon schrzanił. Odpada.
Dobra, mam pytanie.
- Start rakiety? - Tak, start rakiety.
- Z drobną korektą. - Dobrze.
Chodzi o start rakiety czy po prostu radość ze spotkania?
Jestem tu od zawsze.
To naprawdę jest pytanie?
To zdanie oznajmujące.
Spróbujmy wyciągnąć więcej niż dwa zdania.
Co powiesz na to?
Kolejne pytanie musi odnosić się do poprzedniego?
To by pomogło.
Zajęcia z mistrzem z Second City.
- Właśnie. - Wystawi rachunek producentowi.
Doktorze, zdołamy uratować pacjenta?
Siostro, czy masz strzykawkę z adrenaliną?
Czy ty masz strzykawkę z adrenaliną?
Dlaczego zatrudniłeś tę pielęgniarkę?
- Uśmiechnął się! - Uśmiechnął się.
O rety.
UWAGA, ŚMIECH!
Kto wpadł?
Dowiedzmy się.
Cześć, ludzie.
W porządku.
Kto to był?
Spójrzmy w cholerny telewizor.
Czy ja?
Siostro, czy masz strzykawkę z adrenaliną?
POWTÓRKA
Czy ty masz strzykawkę z adrenaliną?
Uśmiech przyniósł mi ulgę.
Dałem się porwać chwili
i na chwilę straciłem czujność.
Żółta karta!
- Nie zabierasz jej. - Nie zabieram.
- Ja je trzymam. - Dobrze.
Nie chcę za każdym razem powtarzać.
Walczymy do końca.
O mój Boże.
Cholera.
Nie spodziewałem się tego, ale Tom Green dostał żółtą kartkę.
Teraz wszyscy oprócz Brandona
są o jeden uśmiech od całkowitej porażki i hańby.
Po prostu zero stresu.
Tak.
- Gordon Lightfoot, prawda? - Dzięki. Jasne.
Ale heca.
Tak, to był „Edmund Fitzgerald”, tak.
Gdybyśmy teraz włączyli Titanica,
do uderzenia w górę lodową mielibyśmy jeszcze półtorej godziny.
A nie jesteśmy w pobliżu ludzi, którzy zaczynają umierać
i wyskakiwać w taki sposób.
Jak się nazywa wersja porno Titanica?
Tytaniczny Kutas.
To trochę...
Trochę suche, ale czasami jest sucho.
- Nazywa się Wielki Kutas. - W porządku. To znaczy...
Idę do łazienki. Zaraz wracam.
O rety.
Czwarta godzina.
W mózgu zaczyna się robić spięcie.
Myślisz: „Do tej pory nie śmialiśmy się, więc jest dobrze”,
ale wcale nie jest dobrze.
Jon, dobrze się czujesz?
Wszystko w porządku?
Rozejrzałem się i pomyślałem, że teraz zdołam dorwać Jona.
I pomyślałem też,
że to może być zabawne.
Odgłos penetrowanego pingwina.
Nie jestem z tego dumny.
Jon, pokazywałem ci, jak mój pingwin uprawia seks?
Powinieneś.
Nie.
- Wyobraź sobie, że są blisko ziemi. - Tak.
Jon ryknie śmiechem.
Jon jest na granicy.
Brawo, Colin, bierz go.
A potem rybka.
Wal się!
- Zaśmiał się. - To jest śmiech!
To śmiech!
Właśnie z tego?
Ludzie mają mnie za miłego faceta,
ale jestem potwornie zdeprawowany.
Prawdopodobnie potrzebuję terapii.
Cześć wszystkim. W porządku.
Nie trwało to długo. Tak za mną tęskniliście?
Coś przeoczyłem?
Po prostu spójrzcie w telewizor.
Jon, pokazywałem ci jak mój pingwin uprawia seks?
POWTÓRKA
A potem rybka.
Wal się!
Colin Mochrie,
jeden z moich bohaterów,
udający pingwina połykającego rybę.
Co miałem zrobić?
Jon Lajoie jest załatwiony. Czerwona kartka i eliminacja.
- Wypadasz. - Żegnaj, Jon.
- To był zaszczyt. - Było świetnie.
Naprawdę jestem wzruszony.
Dziękuję ci, Colin.
To było cholernie zabawne.
W porządku? Jak się czujesz? Cieszysz się, że skończyłeś?
O Boże. To wyczerpujące.
Colin Mochrie.
To była jego wersja prania mnie po pysku.
Nie wiemy, jak przetrwałeś tak długo.
Było tyle świetnych ujęć z tobą.
Dosłownie tu rzygaliśmy.
Colin wyrzucił Jona z gry,
ale ja poczułem ulgę.
Teraz ostatnia czwórka będzie walczyć
o 100 000 dolarów na dobroczynność.
Bijcie się, dzieci!
Przepraszam za wszystko, co robiłem.
„Ja, Jay Baruchel, wierzę, że R. Kelly to jest gość”.
- Colin, mogę? - Tak, zapomniałem, że tam jest.
Godziny zabawy.
Patrzy w jedną stronę. Nie wiem, co to znaczy.
Mało brakowało.
Cześć, ludzie.
Gdzie są moi przyjaciele?
Tom pokazuje pantomimę bez widowni.
- Mimowie nic nie mówią. - Więc jest klaunem.
Przepraszam.
Dzień dobry.
Cześć, Colin.
Dobrze się czujesz?
Oczywiście. A ty?
Gdzie się uczyłeś?
W Quebecu.
Brodaty Tom z białą twarzą.
Będę szczery. To przerażające.
Należysz do trupy czy jesteś solistą?
Jedno i drugie.
Tak.
Przetłumacz.
(przypadkowe wulgaryzmy)
Francuscy Kanadyjczycy umierają, oglądając to.
Jego francuski jest całkiem niezły.
A ty...
Cześć, Andrew.
Jak pan się ma?
- Dobrze. - Halo!
Spójrz na mą torbę.
Dobrze.
Mam w niej żarcik dla ciebie, Andrew!
Tak.
- Dobrze? - Tom jest cholernie zabawny.
Uwaga.
Dobrze.
Pomyślałem: „O nie. Wszystko dobrze”.
„Jest dobrze”.
Jestem...
Wiewiórka.
Nie. Wiewiórka.
Jakiego koloru?
Szarego.
Cześć, Colin.
Jestem szarą wiewiórką.
Ja jestem
beżowym mężczyzną.
I jem orzechy na zimę.
Bo w zimie jest bardzo zimno, Andrew!
Jest bardzo zimno!
Ale orzechy mnie pożywiają!
Nakarm mnie na zimę, Andrew!
Tom wyglądał jak mim,
ale krzyczał, a mimowie tak nie robią.
Nakarm mnie!
Nakarm mnie na zimę!
Nie miał dobrego pomysłu.
Tom po prostu szedł na całość.
A temu trudno się oprzeć.
Twój mim zawsze tak hałasuje?
Nie jestem mimem.
Przykro mi. Jesteś klaunem?
Nie jestem mimem.
(przypadkowe wulgaryzmy)
Jesteś ubrany jak mim.
Tak.
Proszę.
To go musi rozśmieszyć.
Świetne. Zaangażowanie.
Cześć, rybko.
Cześć, szara wiewiórko.
Tak. To Tom Green.
Oto on.
Więc to tak?
Cześć, Brandon.
Dzień dobry.
Jestem motylkiem.
Co tu się dzieje?
Zobaczyłem Toma z białą twarzą.
Wykluczyć go.
Bardzo się starałem. Pomyślałem, że to bardzo zabawne.
To było śmieszne.
Mówisz trochę po francusku?
- Co mówi? - Czy mówisz po francusku?
Mówisz po francusku?
Ani trochę.
Nie znasz francuskiego?
- Bez francuskiego. - Dobrze.
Otóż to.
Myślę, że nikt się nie zaśmieje.
Nie szkodzi.
To tylko próba żartu.
Chyba złamaliśmy klauna.
Nie wypaliło.
Co, do cholery? Co robi Tom?
Myślałem, że lubią francuską komedię. Co zrobić?
Ciekawe, ile mu zajmie zmywanie makijażu.
Tak.
Mam strój goryla.
- Boże, w końcu. - Tak.
Tom się nie poddaje.
Niech go Bóg błogosławi.
Na każdej zmianie jest Gordiem Howe.
Raczej wygląda jak wielka stopa.
Tak. To jest wielka stopa.
Mam 50 lat. Gdybyście spytali, gdy miałem 16 lat,
co będę robił w 50. urodziny, pewnie bym się tego nie domyślił.
Naprawdę to robię ze swoim życiem?
Miałem nadzieję, że francuski numer was weźmie,
ale co zrobić?
Nie wiem.
Brandon, w Val-d'Or to ich rzuca na kolana.
W Val-d'Or?
Świetne!
Val-d'Or.
Czas na drinki czy co?
Wypiję z tobą.
- Napijesz się ze mną? - Co chcesz?
Będzie mrocznie.
Poproszę czerwone wino.
- Czerwone wino. - Niezły pomysł.
Co pasuje do czerwonego wina? Whiskey?
To był żart. To był gag.
- Halo? - Halo.
- Tu Colin. - Cześć, Colin.
Chcę teraz zagrać Hamleta.
Dobrze.
Przygotuję to dla ciebie.
Dobra.
Do zobaczenia.
Czuję, że gdy tata to obejrzy,
będzie ze mnie dumny.
Muszę coś odegrać.
Czekaj. Niech poprawię włosy. Dobrze. Teraz dużo lepiej.
Tom wygląda, jakby grał w filmie Roba Zombie.
Usiądę tutaj.
Grasz Szekspira, nie kłamałeś.
Chcę zagrać Hamleta.
A jednymi z moich ulubionych programów są pokazy pieczenia.
Zdałem sobie sprawę, że Hamlet jest Duńczykiem.
Lubię duńszczyznę.
- Jest Duńczykiem. - Tak.
Więc i w tej wersji
ojciec Hamleta zostaje zabity przez swojego wuja.
Jego ojciec posiadał największą sieć cukierni na świecie.
Chyba tego nie wytrzymam.
To boskie dzieło Colina.
Hamlet wpadł na pomysł,
żeby zdemaskować wuja, a może i nawet go zabić.
- Obnaży się przed nim? - Tak.
Pewnej nocy sobie piecze. Roluje sobie te kuleczki
i wygłasza jedną z najsłynniejszych mów
w dziejach Szekspira.
„Być albo nie być”.
- To o lądowaniu na Księżycu? - Ależ skądże.
Ale chodzi o wątłość człowieka.
Wiem, dlaczego to nie stało się modne.
Nie, to popularny program.
Dobra. Dla mnie to zbyt skomplikowane.
Wątłość człowieka.
Więc Hamleta tak zmęczyło
rozmyślanie o tym, w jaki sposób
pomści śmierć ojca,
że zaczął mówić:
Być
albo nie...
- Cholera! - O kurczę.
O rety!
Uwielbiam, kiedy ludzie się ranią.
Szlag!
Colin Mochrie jest jak Beyoncé,
a my jak Michelle Williams.
Choć uwielbiam Michelle Williams.
O rety.
Tak mi przykro.
Będzie musiał pójść do szpitala.
Człowieku, Szekspir zabija!
Colin to światowiec.
Światowiec.
Jak widać, rozluźniłem się.
- Smakuje ci wino? - Bardzo.
- Mnie też. - Tak.
Rozpoczęcie picia chyba było błędem strategicznym.
Racja. Chyba wybraliśmy zły moment.
Cześć.
Czytam w waszych myślach.
Potańcówka.
W porządku.
Nie wiem co powiedzieć.
To jest komediowe złoto.
Martwię się.
Ależ to niezręczne.
Dręczące jak tortury.
Uwielbiam przebywać w pokoju z wrednymi dziećmi.
Jesteśmy teraz komikami z zaplecza klubu.
To prawda.
- Rapujemy? - Tak, rapuj.
Tom świetnie rapuje.
- Zróbmy to. - Tak!
Daj mi długopis, żebym napisał Nowy wierszyk, zaczął nowy trend
Włączył alarm, rzucił bombę Przypomniał obrazki z Wietnamu
Chcesz rymować jak ja?
Podpisz umowę u dołu strony
Podniosłem cię, niewdzięczny psie TG, numer jeden, wychodzę
Wracam z hukiem Niesie mnie wiatr
Oryginalny Jackass rap tu nagrywa
Nakręcę film jak Jack Black
Napełnię żarciem swego brzucha flak
W porządku.
Tak!
Colin
Mochrie
Chcę, żebyś był ze mną
W Whose Line Is It Anyway? Cię oglądałem
I żebyś był gejem, Boga błagałem
Och, grillowany ser
Colin?
Uwielbiam grillowany ser na chlebie
Jeden kęs i jestem w niebie
Wiecie, że mam 64 lata
Gram bez nut, niewielka strata
Klauna tu odstawiam dla siostry i brata
- Nie sądziłem, że to zrobi. - Prawda?
Uwielbiam ser
Przejmuję ster
Czy Colin Mochrie nie rapuje jak mistrz?
- Poważnie. - Tak.
Niewielu szkockich Kanadyjczyków po sześćdziesiątce byłoby na to stać.
Nie sądziłem, że mi podpasuje freestyle rapowy.
A jednak w pełni się w to zaangażowałem.
Być może właśnie filmujemy koniec kariery.
W dalszym ciągu nikt się nie śmieje.
- Ale wszyscy czuli rytm. - Tak.
Wszyscy to czuli.
Poleżę na twarzy przez jakieś trzy minuty.
To nic nie da.
Spójrzmy na naszą Listę ofiar.
Andrew się starał, ale nikogo nie wyeliminował.
Brandon podobnie.
Colin morduje z zimną krwią. Wyrzucił z programu Deb i Jona.
Tom jest nawet bardziej zabójczy.
Wyeliminował Mae, K. Treva i Dave'a.
I oczywiście Caroline.
Cóż, ona uległa autodestrukcji.
Wszyscy dajemy z siebie wszystko.
W porządku.
Pozbywamy się hamulców.
Dobra wiadomość to, że ostatni, kto się zaśmieje,
może przejść do historii
jako największy ponurak w Kanadzie.
Racja. Ciekawe, czy dostaniesz tabliczkę z takim tytułem.
Wystarczy mi nominacja.
- Tak. - Tak.
- Tom! - Świetnie, Tom, czadu!
A jaką nagrodą ty się chlubisz najbardziej?
W 2012 roku zostałem najlepszym lokalnym komikiem i aktorem.
- Wtedy rzuciłem pracę i zostałem komikiem. - Wspaniale.
Co robiłeś?
Prowadziłem organizację non-profit.
Cała moja kariera komediowa jest non-profit.
Masz dom.
- To prawda. - Masz psa.
- Masz dziedzictwo. - Mam psa.
Mam kostium wielkiej stopy. Wszystko idzie świetnie.
Wypożyczony czy twój?
Sam, kurwa, nie wiem.
Nie wiem, jak mogą się nie śmiać.
W tym tempie spędzimy tu całą noc. Wrzucamy wyższy bieg.
Drastyczne czasy wymagają drastycznych środków.
Dobrze.
Nie wiem.
Ciekawe... Nie wiem.
W porządku.
- Nie czułem, żeby ktoś się zaśmiał. - Nikt tego nie zrobił.
Ostatnia prosta. Finiszujemy.
Wszyscy byli świetni,
ale dwóm z was nie udało się nikogo wykluczyć.
Jeśli na godzinę przed końcem
żaden z was nie będzie miał ofiar na koncie, odpadnie z gry
i dołączy do mnie i pozostałych w loży.
Teraz jestem natchniony.
Muszę się skupić.
Jestem gotów do walki.
To finał. Wygrywasz albo odpadasz.
Ale moje szanse są nikłe,
bo w ostatniej czwórce jest ta trójka.
Mam przechlapane.
Powodzenia.
W FINALE
Z Schitt's Creek!
Gratuluję wam tego, że jesteście naszymi ostatnimi komikami.
Na tym etapie gry jestem zdesperowany.
Jestem małym dzieciątkiem.
Dostaję świra.
Gdybyś mi powiedział, że będę to robił, mając 50 lat,
pewnie bym się utopił.
Zasłużyłem na to, żeby tu być.
Potoczą się głowy.
Ostateczna rozgrywka w Zagrodzie Komedii.
-Chwyć go za tyłek! - Chwyć go za tyłek!
Ściąć go.
Dobij!
Jesteś ostatnim, który się zaśmiał!
Napisy: Dariusz Makulski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński