Ostrzeżenie.
Ten odcinek zawiera sceny z wirującymi obszarami lędźwiowymi,
mściwymi marionetkami i innymi profanacjami komedii.
Należy oglądać z rozwagą.
KTO SIĘ ŚMIEJE, TEN ODPADA
Cholera.
Zaczynamy.
Co to?
O rety.
Co?
Cholera! Graham Greene?
Jestem Graham Greene. Jestem głównym producentem.
Hej. Jak się masz?
Jasna cholera.
Czy to naprawdę Graham Greene?
W porządku, słuchajcie, żałosne,
drapiące się po tyłkach skurczybyki.
Jestem trudny,
dlatego mnie nie polubicie.
Jest trudny.
Chcę wam pogratulować tego,
że z was najlepsi komicy, którzy się nie śmiali
z drętwych frajerów i ich gównianych żartów.
Nie mogę uwierzyć, że te słowa wychodzą z jego ust.
Jaka jest twoja główna usterka, głąbie?
Podobam ci się? Lubisz się gapić na mój tyłek?
- Mam cię na oku. - Dobra. Tak jest.
Balansowałem.
O rety.
To śmieszne, bo mówi to Graham Greene.
Rozumiem. Chcesz jednego i drugiego. Wiesz co?
Tacy menele jak ty niczego nie kończą.
Są jak torba do połowy napełniona psią kupą.
Graham Greene zaczął nas wyzywać
od najgorszych.
Trevor, masz przesrane.
Wiem, co to humor.
Myślicie, że siedzieć naprzeciwko Costnera, który próbuje grać,
i się nie zaśmiać, to takie łatwe?
Cholera.
Dyrdymały.
To jakiś absurd.
To spin-off pod tytułem Dyskomfort z elitą kanadyjskich aktorów.
Za chwilę: Colm Feore i nietrzymanie stolca.
„Z tyłka mi cieknie. Trochę tu, trochę tam”.
Uwielbiam Grahama Greene'a. To było niepokojące
i zdumiewające.
Nie jesteście tu po to, żeby rechotać jak stado pijanych hien.
Graham Greene był na nas zły. To całkiem nieźle.
Ja bym pękła.
Podnieśmy trochę poprzeczkę, dobrze?
Czego chcesz, na miłość koszuli nocnej ciotki Tilly?
Co tu się dzieje?
- Cześć, jak leci? - Dobrze.
Dziękuję bardzo. To był Graham Greene.
- Dziękujemy. - Graham Greene, legenda.
- Legenda. - To był czad.
Program nie byłby kompletny, gdyby Graham Greene was nie zbeształ.
To oznacza półmetek
i są tylko dwie osoby, które nie mają żadnych kartek.
Brandon
i Tom.
Nie dostaliście ani jednej kartki.
Przydałoby się, żeby ci ukarani kartkami
spróbowali ich podpuścić.
Świetnie.
Po to przyszedłem.
Wepchnij mnie pod autobus, Jay Baruchel.
Gramy dalej.
- Widzimy się niedługo. - Jasne.
Dzięki za przyjęcie.
Cześć.
Przepraszam.
Oto jak jest.
Colin, Jon, Andrew i K. Trevor mają żółte kartki,
a kartoteki Toma i Brandona wciąż są nieskazitelne.
A ja utknąłem w loży ze wszystkimi, którzy nasrali do łóżka.
O Boże.
O Boże, Tom.
Myślę, że Brandon wygra.
- Nic go chyba nie bawi. - Nic.
To będzie trudny czas.
Muszę walczyć z tymi ludźmi.
Zlatują się sępy.
Jak podpuścić Toma Greena? Nie ma w tobie życia, prawda?
Nie wiem.
- Nie wiem. - Coś cię w ogóle śmieszy?
Balansowałem jak na ostrzu żyletki.
Przez cały czas.
Niezła twarz pokerzysty.
Zachowam powagę.
Nie będę się bawił, bo właśnie taki jestem.
Pozbawiony humoru,
poważny,
niewesoły gość.
- Tak. - Pójdę po wodę.
Ktoś chce szklankę wody?
To dobra strategia. Ciekawa.
Tak.
Ponieważ było dużo muzyki, czuję, że to moja szansa.
Zatańczę dla was, moi nowi przyjaciele.
- Dziękujemy. - Bardzo ekscytujące.
Colin chce zespołu. Chyba podjął się wyzwania,
żeby rozbawić Toma i Brandona.
Dobra, chłopaki.
Wipe Out!
Trevor! Co to za mina?
Trevor i Jon!
Jeszcze sobie zrobi krzywdę.
- Jon! - Jest blisko.
Jest dobry.
Bardzo dobry.
Jeden z najlepszych.
Wipe Out!
Jak się z tego nie śmiać,
jeśli jest się człowiekiem?
Jeśli się żyje?
Jeszcze raz!
O Boże!
- Powiedział „jeszcze raz”? - Tak.
Umieram.
Widziałam, jak oczy Toma się rozjaśniły, gdy bzykałem stół.
Bzykanie stołu było dla mnie trudne.
Colin to spec od improwizacji,
potrafi się wygłupiać.
To dla mnie niebezpieczne.
Dlaczego Colin czekał z wygłupami tak długo?
Mogłem wylecieć godzinę temu.
Jedną z rzeczy, na których oparłem swoją karierę, jest wytrzymałość.
Trzymam się, dopóki reszta nie zrezygnuje lub nie umrze.
Pomyślałem: „Chcesz się bić? Chcesz? Dalej, Colin!”.
Spójrz na Jona.
Jon!
Tom!
O mój Boże.
- Boże, spójrz na Jona. - Rzuca mu orzeszki do ust.
O mój Boże.
O Panie, stawałem na głowie, żeby się z tego nie śmiać.
Sześćdziesiąt cztery!
Colin, to dla ciebie.
Złapał to.
Zostanę tu przez jakiś czas.
To była wytrzymałość, przyjacielu.
Byłem tam jak na ostrzu żyletki.
O mój Boże.
- Jesteście mistrzami. - Myślałem, że Jon zwymiotuje.
Ja też.
Mój penis nigdy nie był tak twardy.
Mój też.
Brandon to zagadka.
Nie wiem, co złamie tego faceta.
Chcę, żeby wszyscy się rzucili na Brandona.
Co z tobą jest nie tak?
Dostałem zawału serca i częściowego udaru, tańcząc po to,
żeby cię rozśmieszyć.
Zwykle unikam wulgarności, ale pomyślałem, że muszę spróbować.
Dałem z siebie wszystko, Brandon.
Cholera!
Brandon może mieć kłopoty.
Pomyślałem: „Muszę dorwać Brandona”.
Kanadyjska legenda.
Kanadyjska legenda!
Czuję się niekomfortowo.
W porządku.
Byłeś niegrzecznym chłopcem!
To jestem ja, niezniszczalny Ash-Mohammed.
Co cię bierze? Kawały o Facebooku?
Instagramie?
O tweetowaniu o bzdurach?
Internet? MySpace?
Modem?
Łącze analogowe?
Chyba takie miałem.
Gdy zaczynałem robić filmy do sieci, kręciło się je kamerą!
Taką wielką!
Brandon prawie się uśmiechnął.
Gdy zaczynałem karierę, racjonowano mięso.
Nie mogliśmy jeść mięsa,
więc musieliśmy być śmieszni na maśle.
Maśle w kształcie jagnięciny.
W kształcie jagnięciny?
Sprawdź to w Google.
Uszczęśliw staruszka.
Jeden śmiech. Jeden uśmieszek!
Daj spokój, i nic?
Może teraz zdołam to wygrać.
Czuję, że coś się dzieje.
To niepokojące.
W porządku. Cóż, skoro czekamy...
Oto Patrick Stewart, kiedy ma orgazm.
„Zaraz się spuszczę!”
Jestem małym facecikiem.
Zaczyna się.
Gdzie się wybierasz na Dzień Kanady w tym roku?
Nad jezioro Cycokaka?
- Jest śmieszny! - Reagują bardzo dziwnie.
Poważnie.
Sytuacja stała się dziwna.
Było jak w Czekając na Godota.
Jestem małym dzieciątkiem. Spójrz na mnie.
I trochę jak w Podziemnym kręgu.
Znam anatomię człowieka. Wiem, gdzie je umieścić.
Tak się narodziła Kim Kardashian.
Mogę powiedzieć z całą pewnością,
że tego nigdy wcześniej nie było w kanadyjskiej telewizji.
Był Wayne and Shuster dla dorosłych.
Kawał o dupie i cycach Wayne'a i Shustera był słynny.
Nie ma tam nikogo tak starego, żeby się z tego śmiał.
Jak biorą sandacze w jeziorze Cycokaka?
Tak sobie wyobrażałem koniec kariery.
Zamknięty w studio z Tomem Greenem z cycami na oczach.
Komedia, komedia
To jest komedia
W porządku, czas podnieść kurtynę.
- O rety. - Małe fotele.
Bardzo małe.
Co się wydarzy?
Wydaje się, że to poważna aranżacja.
To będzie mocne.
Myślę, że to wszystko.
Nie będę kłamać, myślałem, że wydarzy się coś więcej.
Mamy teraz mniejszy plan,
co mnie bawiło. No bo po co?
Jeden ze scenarzystów właśnie się dowiaduje,
ile kosztowało zbudowanie miniplanu.
- To kosztowało pięć kawałków. - Warto, prawda?
- To niezły numer, prawda? - Tak.
Podnieście ręce. Kto głosował na miniplan?
Mamy być jak szczury? Mamy podejść i...
Obejrzeć?
Możliwe, że nic się nie zmieniło, tylko postradaliśmy zmysły?
Jest 60% szans, że tak się właśnie stało.
- Pociąg jedzie. - Trzy godziny.
Tyle tu już siedzimy.
Myślę, że będę pierwszym,
który się tutaj wysra.
- W toalecie? - Tak.
- Ja bym nie zdołał. - Ja wcale nie chcę.
Byłoby dziwne, gdybyś chciał.
O nie, tylko nie to. Muszę położyć temu kres.
Słucham jak radia.
Cześć, Trevor. Poprowadzisz talk show Puśćmy ten klip.
Przeprowadzasz wywiady. W dowolnym momencie rozmowy
przerywasz gościowi i mówisz: „Puśćmy ten klip”.
I leci filmik.
- Zgoda. - Do zobaczenia.
Dzięki.
Słuchajcie, prowadzę teraz talk show.
W porządku.
To zabawa o nazwie Puśćmy ten klip.
Moim pierwszym gościem jest kultowy Tom Green.
Tom Green.
- Tak, Tom Green. - Tom Green!
To byłoby cholernie dobre talk show.
Tom, wiem, że czasem grasz w filmach i telewizji.
- Próbuję. - I jak to jest?
To świetna zabawa.
Mogę robić takie rzeczy, jak bywanie w twoim programie...
- Puśćmy ten klip! - Zobaczmy.
PUŚĆMY TEN KLIP!
To film czy program TV?
To tylko domowe wideo.
Tak, to było zanim zacząłem się golić.
Tak. Ojej.
Nie wiem, skąd macie filmik ze mną i moją siostrą.
W porządku. Skończyłem.
Cholera! O Boże!
Odpadam.
Blisko.
Dobra wiadomość jest taka, że nie będę musiał tu srać.
To jest dobra wiadomość.
Świetna wiadomość.
Dobrzy umierają młodo.
Ciekawe, do kogo przyszedłeś.
Tak.
Puśćmy ten klip.
UWAGA, ŚMIECH!
To było zanim zacząłem się golić.
Tak. Ojej.
Nie wiem, skąd macie filmik ze mną i moją siostrą.
W porządku. Skończyłem.
Panie i panowie,
K. Trevor Wilson, czerwona kartka. Eliminacja.
Jesteście niesamowici.
Cudownie było was spotkać i z wami pracować.
Na razie, Trevor.
Chyba wykluczyłem więcej osób niż ktokolwiek inny.
Kto to liczy?
Ale ja... trzy. Dziękuję bardzo.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję bardzo!
Wyrzuć to z siebie. Jak się czujesz?
Wytrzymałem dłużej, niż się spodziewałem.
I nie żartowałem. Naprawdę miałem iść się wysrać.
Lepiej dla wszystkich, że wyszedłem właśnie wtedy.
Nie sram kulturalnie.
Wiem, kim jestem.
Jesteśmy tu zamknięci bez toalety?
To już nie jest kolor żółty.
K. Trevor zaczerwienił się z powodu Toma Greena.
To trzeci rywal wykluczony przez Toma.
Mamy tylko pięć osób.
I znów się zaczyna.
Mieliśmy małą wymianę w połowie odcinka.
K. Trevor Wilson się pożegnał.
Zapraszam na scenę Colina Mochrie w wersji...
marionetkowej.
Zapraszam na scenę.
W porządku!
Oto on.
Moja marionetka. Fan ją dla mnie zrobił.
Choć myślę, że bardziej przypomina Colma Feore.
Ale nieważne.
Miło tu być, Andrew. Cieszę się, że tu jestem.
Wspaniale cię gościć.
- Twoja kariera trwa od lat. - Dziękuję.
- Zająłeś się czymś nowym. - Tak.
- To tyle. Puśćmy ten klip. - W porządku.
To mężczyzna z prezerwatywą,
który cofa się w czasie,
by przerwać narodziny siostry Toma Greena.
Tom nie chce się śmiać.
Czym się inspirowałeś, tworząc to dzieło?
Tomem Greenem.
Zainwestował w stypendium, żeby studiować podróże w czasie,
by naprawdę wrócić w czasie i nie pozwolić siostrze się urodzić,
żeby to on dostał spadek!
Który pozwoli mu robić pyszne kanapki z serem.
Pyszne kanapki z serem.
Przedziwny kult.
Nie uważam się za pianistę,
ale lubię brzęczeć klawiszami.
Jakkolwiek to rozumiecie.
Mój tyłek wisi na psie Mój tyłek wisi na kocie
Mój tyłek wisi na telefonie Mój tyłek jest sam
- Napisałem też partię fortepianu. - Świetna.
Świetna.
- Halo? - Halo?
Co jest? Czego chcesz?
Tak.
W porządku.
- Nie rób mi tego ponownie. - Tak.
- Żaden kłopot. - Nie rób mi tego znowu.
To dość mocne jak na ten program,
ale potrzebujemy świeżych żartów.
- Ty gówniarzu. - Wzajemnie, kolego.
- Ty gówniarzu. - Tak.
Do zobaczenia. Pa, pa.
Tom, jedna sekunda.
Jay, mówi, że tempo nam tu spadło.
Chce opowiedzieć kawał.
Niech go diabli.
Niech to szlag!
Więc, Jay...
To nie mój żart.
Mówi, że kultura wykluczania wymyka się spod kontroli.
Ja to rozumiem.
Niektórzy ludzie zasługują na wykluczenie,
ale taki Harvey Weinstein?
- Nie śmieją się. - Nie powinniśmy.
W porządku. Później spróbuję z innym.
Zadzwoń, jak będziesz miał więcej żartów.
- Pa, pa. - Cholera!
Kto to?
Pizza?
O rety.
Patrzcie.
Zobaczcie, kto to.
Ty dupku.
Ty dupku!
Właśnie wszedł jeden z moich najlepszych przyjaciół.
Paul Sun-Hyung Lee, kolega z planu Kim's Convenience.
Obrał mnie za cel.
To naprawdę dziwny korytarz.
Racja.
Jak z Resident Evil.
Przepraszam za spóźnienie.
- Mam pizze. - Wezmę je.
Masz.
- O rety. - Bez obaw.
Są dobre.
- Tak. - To tylko...
Proszę. Doskonale.
- Pozwól, że ci podam rękę. - Tak. Dziękuję.
Jest dobrze.
Jest spoko.
Ale ty.
Ja ciebie znam.
Czy to koniec?
Uwielbiam cię w Kim's Cornerstore.
Dziękuję. Grałem tatę w tym serialu.
- Tatę? Jest beznadziejny. - Grałem ojca.
- Ojca? - Tak.
- Pieprzony pozer. - Grałem tatę.
Ależ to jest gówniarz. Ten akcent, którego używał?
Cholera! Nie mogłem w to uwierzyć.
Jon wyszedł z kadru.
Jon traci kontrolę.
Balansuje na krawędzi.
Panu...
przyda się kawałek pizzy.
Jon, zjedz kawałek pizzy.
- Smacznego, bracie. - Proszę.
- W porządku. - Z ręki...
Jak miło.
- Proszę bardzo. - Bardzo dobrze.
Wariant delta dla ciebie.
Muszę iść. Dziękuję, panowie.
- Dobrze cię widzieć. - Przepraszam za pizze.
Jest kwestia napiwku.
Napiwku.
Dam ci ten cycek.
Zostało trochę tego kawałka.
- Nie zjadłbym tego. - Dzięki.
- Nie słyszałem twojego nazwiska. - Jak się nazywasz?
Andrew Phung.
O tak.
Andrew.
Miło cię poznać.
- Super. - Do widzenia, Andrew.
Omal mną nie wstrząsnął.
Brandon się do tej pory nie roześmiał.
Nie wiedziałem, co robić.
Przeszedłem od moich klasycznych numerów
do krzyczenia Brandonowi prosto w twarz,
ale i tak nic.
Brandon, podejdź tutaj.
Dobrze.
Wygłoszę przemowę z filmu Uprowadzona,
- z Liamem Neesonem. - Pozwól, że usiądę.
Ale zrobię to jako Elmer Fudd.
Szukam czegokolwiek, co wywoła jakąkolwiek reakcję.
Rozmawia przez telefon.
„Nie wiem, kim jesteś.
„Nie wiem, czego chcesz.
„Jeśli chcesz okupu,
„nie mam forsy.
„Mam natomiast
„bardzo szczególny zestaw darów.
„Darów, które będą koszmarem
„dla kogoś takiego jak ty”.
Racja, ty tu jesteś.
„Jeśli teraz uwolnisz moją córkę,
„nie ruszę za tobą”.
O Boże.
„W innym razie
„będę cię szukał!
„Znajdę cię!
„I cię zabiję!”.
Mój Boże!
Tom jest jak Jack Nicholson w trzecim akcie Lśnienia.
To jego ruchy.
Dobrze się czujesz?
- Za bardzo się wczułem. - W porządku. Chcesz...
- Pyszną kanapkę z serem? - Kanapki...
- Z pysznym serem Krafta? - Nie!
Może z cheddarem?
- Może z pysznym dojrzałym serem? - Ty i twój ser!
Nie atakuj mnie serem!
Nie waż się użyć kanapki z serem!
Z pysznym serem!
Jak śmiesz, Colinie Mochrie, używać kryptonitu w formie kanapki z serem?
- Patrzcie! - O Boże.
Znasz moją słabość, moją piętę achillesową.
- Pyszny ser. - Pyszna kanapka z serem!
- Kanapki. - Pyszne kanapki z serem!
Jon walczy o przetrwanie.
- Ma już żółtą kartkę? - Tak.
To jest obłęd.
I nie wolno się śmiać?
Niemożliwe. Mam przerąbane.
To pyszna kanapka z serem!
Daj mi długopis, żebym napisał Nowy wierszyk, zaczął nowy trend
Włączył alarm, rzucił bombę Przypomniał obrazki z Wietnamu
Chcesz rymować jak ja?
- Nie mogę przestać srać. - Ja też się zasrałem.
- O rety. - Cholera.
To naprawdę bolało.
- Ojej. - Kto odpadł? Kto?
- Nie wiem. - To ja?
Czerwona kartka i wypad.
Napisy: Dariusz Makulski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński