Ostrzeżenie!
Ten odcinek zawiera sceny ekstremalnego idiotyzmu,
sikania przy ludziach i gadania bzdur.
Prosimy oglądać rozważnie!
KTO SIĘ ŚMIEJE, TEN ODPADA
Niech zespół gra!
Zacznijmy imprezę!
Zabawmy się!
Cholera, zakrywają usta z lewej, z prawej i pośrodku.
Tak nie wolno! Seryjni przestępcy.
To nie ja!
Mówisz im raz, mówisz im tysiąc razy.
Nie mogę odpaść.
Jeśli odpadnę, będę wściekła.
Zatem...
- Śmiałam się? - Spokojnie.
Nie będzie żółtych kartek.
Więc czerwona?
- Nie. Nie mówiłbym „spokojnie”. - W porządku.
Doszło do naruszenia.
Do dwóch naruszeń.
- Obejrzyjmy to na ekranie. - O mój Boże.
- Muszę znów siku. Długo to potrwa? - Zapewne.
POWTÓRKA
- W mordę! - Zespole, graj!
Mało brakowało.
- Ręka na ustach. - Zakrywanie ust.
Kiedy próbujesz się nie śmiać, zakrywasz usta.
Zasłużyłem na to.
Zasłużyłem. Mae też.
To oszukiwanie. Ale nie będzie żółtej kartki.
Dwie minuty dla każdego z was...
na naszym... polu karnym.
Wiedziałem,
że będzie jakiś numer.
Musiało być odniesienie do hokeja.
Każde z was dostaje dwie minuty kary. Musicie tam usiąść,
a cała reszta może was załatwić.
- Tak! - Chwila.
Mam na myśli, rozśmieszyć!
- O rety. - Macie kłopoty!
Otóż to.
W porządku. Gdy nacisnę przycisk, wznawiamy naszą zabawę.
- O nie. - O nie.
I gramy dalej.
POLE KARNE
Słyszeliście o nowym miliarderze z Azji? Nazywa się Masa Kasy.
Facet poprosił mnie o przesłanie mu zdjęcia moich nagich cycków.
Były jak niegrzeczne dzieci.
Jeden patrzył do przodu, drugi do tyłu.
To przerażające.
Miałam łzy w oczach. Pociły mi się dłonie.
W końcu zadzwoniłam do niego i powiedziałam: „Wyślę ci je po kolei”.
Po kolei.
Moje ciało tak reagowało na ekstremalny wysiłek, żeby się nie śmiać.
Nie potrafię opisać tego odczucia. To przerażające.
Było chaotycznie. Żartowałam, ale w pośpiechu.
Jak myślicie, kto nazwał jabłko Red Delicious?
Miał tylko połowiczną rację. Mączyste jak chuj!
Nie nadają się do jedzenia, są do pieczenia.
Mae Martin walczy o przetrwanie. Mało brakuje.
To jest trudne.
Trochę jak komediowa wersja filmu 300.
Po prostu się wyłączyłem.
Potas. Bardzo ważny.
Chyba jestem na grzybkach.
Tak, jestem na grzybach. Jestem teraz w lesie.
Pozytywne wibracje.
„Nie poradzisz sobie z prawdą!”
Ty sobie nie radzisz z owocami.
Potem się ocknąłem i nie byłem na grzybach.
Zapomniałem o peruce do numeru z Johnnym Carsonem.
Dlatego żarty nikogo nie rozśmieszyły.
Widzisz?
Czy to nie zabawne?
Wiedziałam, na co stać Toma, więc starałam się na niego nie patrzeć.
Wystarcza sposób, w jaki się porusza. Dźwięk jego głosu.
Peruka nie jest śmieszna?
O rety. Niech ktoś spróbuje być tak blisko Toma Greena i się nie zaśmiać.
Zdecydowanie to jest coś.
Chyba się nie uśmiechnąłem.
Czas na rzeź.
Nie wiem, co się stało.
No cóż. W porządku, moi mili.
Całą robotę odwali telewizor.
Mae, chyba powinnaś to obejrzeć.
Chyba wiem, który moment masz na myśli.
UWAGA, ŚMIECH!
Peruka nie jest śmieszna?
Czy to nie zabawne?
Zaśmiałam się.
- Tak. - Żółta kartka. Przykro mi.
To uczciwe. Tak.
To było sprawiedliwe.
Nie czuj się zbyt pewnie.
Dzieciaczki, bądźcie ostrożne.
Tak! Dalej!
Mae, Debra i Caroline mają żółte kartki.
Jeszcze jedno pęknięcie którejś z nich i odpadną.
Szarża!
Gdy byłam na ławce kar,
dopadł mnie swoisty kryzys egzystencjalny.
Czym jest komedia?
Czym jest życie?
Kim jestem?
Co my wszyscy robimy tu na Ziemi?
Jaki mamy cel? Rozumiecie?
Nigdzie nie jestem bezpieczna.
Tutaj też nie.
Niechętnie to mówię do fanów Mae Martin,
ale czeka was zawód.
Nikt nie docenia, że widać moje rajstopy?
Myślałem, że każdy odegra jakąś postać i podejmiemy jakieś próby.
Ale cycki są prawdziwe?
Cycki są prawdziwe.
Producent: Co myślisz o wyglądzie Caroline?
Nie wiem, tak naprawdę nie jestem kimś, kto...
Nie wiedziałbym nawet, co powiedzieć. Co masz na myśli?
Jak ty byś to opisał? Nie wiem, o co ci chodzi.
Wcieliłam się w pewną postać, a wszyscy są w normalnych ciuchach.
Tak. To trochę zagmatwane.
Kanadyjska uprzejmość nie pozwala nam zapytać:
„Co to, kurwa, za łachy?”
Kiedy ostatni raz się obesrałeś?
Rok temu.
- Niedawno. - Wracając z targu rolnego.
Jechaliśmy do domu i trzy przecznice od naszego domu,
skręciliśmy, wjechaliśmy na wybój i zasrałem spodnie.
- Ohyda. - Powiedziałem: „Zatrzymam się przed domem.
„Biegnij do środka, ja zaparkuję”.
- Już się stało. - Wyleciało, nie wessę tego.
To widać, gdy Jon jest bliski śmiechu.
Zaczyna głośno potakiwać.
To była jego technika maskowania śmiechu.
Będąc dorosłym, pierwszy raz się zasrałem, gdy byłem napruty.
- Pijany jak bela. - Oczywiście.
- Wtedy powinno się srać. - Prawdopodobnie...
Źle oceniłem bąka.
Bąkom nie można za bardzo ufać.
Nie...
Nigdy nie wypowiedziano mądrzejszych słów.
Dobra gadka, człowieku. Dobra...
Powiem szczerze: tyle żartów o gównie to powód do niepokoju.
Sprawdź to, Trevor.
Odsiedzieliśmy już godzinę.
Dobra robota.
Wciągająca telewizja.
Potrafisz żonglować?
Nie potrafisz. Dobra odpowiedź.
Komik mi powiedział, że bez sztuki żonglowania nie przetrwam w tej branży.
Mnie też.
Masz kawał, który opowiadasz przy odprawach celnych?
Mówisz, że jesteś komikiem?
Są gotowi się śmiać.
Co im mówisz?
Jestem tylko w połowie Włoszką. Niestety jest to włochata połowa.
Jedynym, co odziedziczyłam po ojcu, jest jego pojedyncza brew.
Jeśli nie woskuję brwi co 48 godzin, wrasta mi we włosy.
Mogę mieć grzywkę ot, tak.
Gdy celnicy proszą mnie o kawał, mówię: „Co wy na to?”.
„Czemu mnie nie wtrącicie do celi?”
To uczciwe. Żyję z opowiadania kawałów.
Mam nadzieję, że to nie są twoje sutki.
Podzielisz się jakimś dowcipem?
Wpadłem kiedyś do maszyny tapicerskiej. Jestem już w pełni zdrowy.
To było głupie.
Słuchaj, to nie jest śmieszne.
Uderzę cię.
Nie zdawałam sobie sprawy, jak dużo się śmieję, cały czas.
I wszyscy są zabawni.
Trudno zachować powagę.
Mam kłopoty.
Mężczyzna mówi lekarzowi: „Czuję się okropnie. Moja żona głuchnie”.
Lekarz na to: „Słuchaj, jest łatwy test. Idź do domu...”
Co to było?
- Co to? - Masz orgazm?
Mae wiele razy prawie się uśmiechnęła.
Mae zaraz znowu się posypie.
Podłączyła się do systemu.
Miałam iPada z efektami dźwiękowymi. Myślałem, że to będzie hit.
Ale to był niewypał.
- Trudna widownia. - Trudna.
- Czy to jest włączone? - Tak.
Miałaś do tego jakąś puentę?
Nie.
- Mam to zrobić jeszcze raz? - Chyba tak.
O mój Boże.
Caroline Rhea trzeba atakować, jak się da.
- Chcę połączyć siły przeciwko... - Przeciwko komu?
- Nieważne. - Nikomu.
Lepiej nie mów do mikrofonu, kiedy obmyślasz nikczemny plan.
Jestem w trakcie żartu!
Nadal opowiadasz kawał o głuchej?
Jeśli nie powiesz zakończenia...
- Chcę to usłyszeć. - Próbowałam!
- Mówi do żony: „Kochanie...” Przestań! - Zaczekaj.
- Zapomniałem, co jej było. - Była głucha.
Jest głucha.
- Pyta: „Co jest na obiad?” - Kto udzielał porady?
To nie pomoże.
Nie znając konfiguracji, nie zrozumiem żartu.
Dave Foley, burzyciel na wolności.
Znów próbowałem opowiedzieć kawał, żeby ich załatwić.
To nie działa.
O mój Boże.
Facet idzie do lekarza, bo jego żona głuchnie.
Właśnie.
Doktor mówi: „Mów do niej, aż zobaczysz, jak jest głucha”.
Mówi: „Kochanie, co na obiad?” Brak odpowiedzi. Podchodzi bliżej.
„Coś pięknie pachnie. Co jest na obiad?” Brak odpowiedzi.
Wpada w panikę. Podchodzi bliżej. Krzyczy:
„Kochanie, jestem głodny!”
Nic. Staje przed nią i pyta:
„Kochanie, co jest na obiad?”
A ona na to: „Po raz piąty mówię, że kurczak!”.
To on był głuchy.
- Dobra. - Marny żart.
Dobra.
Nie wiem, czy wszystko idzie dobrze, ale niech nie przestają.
To jak odcinek Strefy mroku.
Ale nie jeden z lepszych.
To jak rekonstrukcja mojego ostatniego związku.
Zero śmiechu. Zero radości.
Czekanie, aż ktoś umrze, żeby dostać kasę.
Halo?
- Jak leci? - O rety.
Pocę się. Jestem zlana potem.
Właśnie widzę. Balansowałaś na krawędzi.
Wiem. Miałam łzy w oczach.
Dostanę moje potrawy?
- Załatwię ci to. - Dzięki, stary.
- Na razie. - Pa, pa.
Mam różne kultowe brytyjskie potrawy, które są absolutnie odrażające.
Jajko na twardo w czekoladzie, flaki.
Jestem niewiarygodnie spięta.
Boję się.
- Jesteście głodni? - Tak.
Wreszcie pokaz magii.
Mieszkam w Anglii, tak?
Tak.
- Przywiozłam stamtąd trochę rzeczy. - Miło.
Zbliża się lunch, więc... Dobra.
Lizak z kaszanki dla ciebie, Tom.
- Czy to jest prawdziwe? - Boże.
- Dziękuję bardzo. - Ja pierdolę.
- Nie trzeba było. Naprawdę. - To prawdziwe?
- Nie powinnaś. - Zamrożona krwawa kiszka.
- Lizak z black puddingu. - Wygląda jak biegunka.
Pachnie jak strup.
O Boże.
- Sconehenge? - Świetne. Wspaniałe.
Sconehenge! Uwielbiam gry słowne!
- Zabawne. - Sconehenge.
- To jest gra słów, więc... - Uwielbiam to!
- Śmiałabym się, gdyby mi pozwolono. - Dzięki Deb.
- Spróbujesz Sconehenge? - Bo tak wygląda!
- Tak. - Tak.
To gra słów.
Tak wygląda. Zmieniłaś literę. Rozumiem.
Mae robiła coś, co komicy nazywają wymiękaniem.
Gdy wytaczali wózek, było widać, jak schodzi z niej powietrze.
Rozśmiesza mnie, gdy widzę, że komik po prostu wymięka.
Koktajlu z groszku? Chcesz trochę?
- Koktajl z groszku? - Dla ciebie, Dave?
- Zwymiotuję tylko dla zasady. - Dziękuję.
To naprawdę zabija.
Numer z brytyjskim jedzeniem był marny,
bo wiedziałam już, że grą słów nikogo tam nie rozbawię.
Niełatwo zachować wiarę i pewność siebie,
gdy widzisz, że twarze twoich bohaterów są zupełnie bez wyrazu.
To mnie będzie prześladować.
- To jest całkiem niezłe. - Co to?
- Fallus Buckingham? - Co? Fallus Buckingham!
Odpadnę następna, już wiem.
Muszę unikać kontaktu wzrokowego.
Nie powinnaś mieć przy tym otwartych ust. Tylko mówię.
Caroline i Mae wysoko unoszą brwi,
i obu zagraża wybuch śmiechu.
Cóż, poszło naprawdę dobrze.
A skąd to wiesz? Skąd w ogóle wiesz?
Mamy toaletę.
Bez zapasu papieru toaletowego.
Będzie kłopot.
Jestem teraz taki wdzięczny za mój słaby pęcherz
O nie! Zatem prysznic.
Jeśli ktoś z widzów zna kogoś, kto ma więcej niż 50 lat, wie,
że sikamy dużo częściej niż wy.
Ktoś wie, kiedy przyjdzie obsługa łazienki?
Nie wiem.
Już zaczyna wyglądać jak wychodek w Coachella.
Właśnie wyszedł z toalety.
To jest szeroki uśmiech.
Nie wiem.
Houston, mamy śmiech!
O rety.
Dobra. Na początku lat 80.
Saddam Husajn usunął z partii Baas wszystkich, których uznał za nielojalnych.
Siedzieli i się pocili,
a on ich po kolei wyłuskiwał z widowni.
Nikt nie wiedział, czy nie będzie następny,
bo Saddam był szalony. W każdym razie obejrzyjcie to.
Bardzo zabawne wprowadzenie.
Ktoś wie, kiedy przyjdzie obsługa łazienki?
Nie wiem.
Już zaczyna wyglądać jak wychodek w Coachella.
Właśnie wyszedł z toalety.
Widzę.
Złamałeś się, Dave! Znasz zasady.
Żółta kartka, kolego. Masz na koncie wykroczenie.
W porządku.
Nie wiedziałem, jak złamać Dave'a.
Ale on sam się złamał.
Cholera!
Co za ulga.
Brawo.
Do dzieła!
Dave Foley ma żółtą kartkę.
Już czwórce komików grozi odpadnięcie.
- Potrzebna jest miotła. - Racja.
Tylko ostrożnie.
Jak się masz?
Nie wiem.
Chyba dobrze.
Co to?
- Czuję, że coś się dzieje. - Coś się dzieje.
Co jest, kurwa?
Cholera! Jest u nas gwiazda NHL PK Subban.
Co to ma znaczyć?
Wszedł PK, bo kto jest śmieszniejszy niż hokeista?
Nie zwracajcie uwagi. Jestem widzem.
Proszę państwa, Pernell-Karl Subban.
Numer 76. Mój jedyny i niepowtarzalny.
Witamy w klubie.
Zjawił się PK. Co jest, do diabła?
- Po prostu siedzisz? - Tylko siedzę. Spoko.
Niegodziwa zagrywka.
Sportowiec. Patrz, jak się zlecieli. Urocze.
- Miło cię poznać. - Jon Lajoie!
- Nie, to jest Jon Lajoie. - Może być.
- Jestem Jon... Tak. - Tak.
Jon Lajoie.
Cześć.
Hej. Dave Foley. O mój Boże.
Dzięki. Trochę się ostatnio zestarzałam.
- Niezła koszula. - Dziękuję.
Nie bardzo, ale jest niezła. Do twarzy ci.
Wystarczy mi „niezła”.
Co to w ogóle jest?
Gdzie tu jest toaleta?
Kolego, zrób gdziekolwiek. Ja tak robię.
- Chcę siku. - Dobra, w porządku.
Nagle mówi, że musi iść do toalety,
więc mu powiedziałem, żeby poszedł do lodówki,
ale on wybrał butelkę.
Chce mi się siku.
- O rety. - Po prostu chcę siusiu...
- Dobra. - Chwileczkę.
Dobrze.
Co ty, kurwa, robisz?
O Boże!
PK robiący siusiu do butelki.
Normalny dzień w biurze.
Szybko się uwinę.
Dziwny wybór, ale dobrze, że chodziło tylko o siusiu...
Serio? Patrzę, jak PK Subban siusia do butelki?
- Tak. - Przepraszam.
Mam lekką tremę.
O rety. Ale wstyd! A mnie tam nie ma!
Nie mam okularów.
PK Subban będzie kiedyś w galerii sław,
ale tyłek PK Subbana to coś, co w ogóle nie jest śmieszne.
Przepraszam. Fałszywy alarm, ludzie.
Masz bardzo ładny tyłek.
Gdybym poświęcił życie na rozwój sprawności fizycznej,
też miałabym ładny tyłek.
Więc PK, jeśli chcesz rozśmieszać tyłkiem, przestań ćwiczyć.
- W porządku. Miło was poznać. - Dzięki. Dobrze cię zobaczyć!
Nie uściśniesz mi dłoni? Dobra. Rozumiem.
Słuszna decyzja.
- Dzięki za Twój czas. - W porządku.
Co się stało z rozrywką rodzinną?
Jay.
Jak leci, kolego?
- Dobrze cię widzieć. - Wzajemnie.
- Niesamowite! - Kurwa, stary!
To była dla nich zagwozdka.
Mocna zagwozdka.
Macie dobre ujęcia tyłka? Widziałeś go?
Oczywiście. Cała Kanada widziała.
Świetnie. Tak. To idę.
Upewnij się, że masz zapięte spodnie.
Gramy w celach dobroczynnych.
Spróbowałem z tego pożartować.
Mam zdjęcia. Może się uda.
Dzieciak z penisami zamiast rąk?
To jest Pete.
Znalazł w szufladzie dildo swojej mamy,
płyn z dildo dostał mu się do rany,
i ręce zmieniły mu się w wibratory.
Gram dla Pete'a i dzieci z penisami zamiast rąk.
Tak, ma wibratory.
Na uczelniach są uwielbiane. Do niedawna były piętnowane.
Byłbym skłonny uwierzyć, że urodził się z rękoma-penisami,
ale nie, że mu się takie wytworzyły.
To zaskakujący element.
Jeśli chcesz odpaść z gry,
daj szansę dzieciakowi z wibratorami.
Uwielbiam dzieciaki z kutasami zamiast rąk.
Tak.
Ręce jak penisy rozśmieszają za każdym razem.
Wszystko gra?
Trzymam się.
Robisz grillowany ser?
Robię grillowany ser. Ktoś chce?
Właściwie tak.
- Robisz kanapki z grillowanym serem? - Chcesz jedną?
Jeszcze jak.
Czy w tej kanapce są szczątki jednego jądra?
Nie. Zostało mi tylko jedno. Nie oddam go.
Jezu Chryste.
- Masz jedno jądro? - Tak. Miałem raka!
- Ach tak? - To z powodu raka!
Jestem zniesmaczona, bo Tom Green wydaje mi się atrakcyjny.
Rozumiem. Lubię ten styl. Zawsze mnie to bierze.
- Jest uroczy. - Długie włosy, broda. Wysoki, dziwny.
Czego tu nie lubić?
To pyszna kanapka z serem.
Tom Green jest seksowny.
To subtelny, zabawny, inteligentny geniusz.
To było nieoczekiwane.
Kto by chciał kogoś nudnego i normalnego?
Wystarczy mi jedno jądro.
Nie potrzebuję zbyt wiele. Jeśli chodzi o jądra.
Kto miałby się o tym dowiedzieć?
- Czy one nie śpią w tym samym łóżeczku? - Myślałam, że tak. Czyż nie?
Nie uważałyśmy na lekcjach WF-u.
Na dodatek gotuje.
Chcę kanapkę, zanim wylecę.
- Grillowanego sera? - Dziękuję.
- Grillowanego sera? - Tak. Gorący.
Weź talerz.
Pomyślałem, że ludzie są głodni. To pyszna kanapka z serem.
Pyszna kanapka z serem.
Czyż nie jest pyszna?
Czyż nie jest to pyszna kanapka z serem?
Zupełnie jakby Tom Green dodawał sylaby do słów.
„Pyszne kanapki z serem”.
Czyż to nie jest pyszna kanapka z serem?
I powtarzanie.
O Boże.
Pyszna kanapka z serem.
Tak.
Dzięki, stary.
To gra, której celem jest rozśmieszenie ludzi.
Więc kiedy zobaczyłem, że może robię jakieś postępy
za sprawą „pysznej kanapki z serem”,
trochę za ostro zaatakowałem Mae
tą „pyszną kanapką z serem”.
Mae.
Powiedz wszystkim, jak smakowała moja pyszna kanapka z serem?
Mae skosztowała.
Zrobiłem pyszne kanapki z serem.
- Są pyszne. - Mae zjadła. Prawda, Mae?
Zjadła pyszną kanapkę z serem.
Może to powtórz. To działa. Niezły numer.
Mae lubi moje kanapki z serem.
- Pyszne kanapki z serem? - Są pyszne.
Są zrobione z pysznego sera. To pyszne kanapki z serem.
Mae, to nie jest śmieszne i wszystko w porządku.
Myśl o okropnych rzeczach.
Zrobię więcej.
Mae, zrobię więcej.
- Powinieneś przestać. - Powinienem przestać je robić?
Chętnie zjem pyszną kanapkę z serem.
O nie.
Masz ochotę na pyszną kanapkę z serem?
Poproszę pyszną kanapkę z serem.
Mae, bardzo dobrze. Świetna pokerowa twarz, Mae Martin.
- Mogę powiedzieć coś śmiesznego? - Co?
Gdy grałam w...
- Sabrinie? - Gdy grałam w Sabrinie,
- zrobili z nas trzech układankę. - W mordę.
Mój podwójny podbródek był osobnym jej elementem.
O Boże. Zamknij się.
Omal się nie zaśmiał.
Boże. Jesteś niemożliwa.
Niemożliwa.
Panna Caroline jest taka zabawna.
Patrzy ci w oczy,
próbując cię rozgryźć i ustalić, co cię rozśmiesza.
Rzuciła na mnie swoje czary.
A to co?
Kurczę. Zaczyna się.
Caroline atakuje. Brandon może polec.
Jak bardzo to przerazi Mae?
Przerazi Mae?
- Jeśli zrobię... - Tak.
O mój Boże!
Co się stało?
Co będzie? Żółta czy czerwona kartka?
Obudzili zespół.
Pachnie grillowanym serem.
Bez zbędnych ceregieli po prostu obejrzyjmy telewizję.
UWAGA, ŚMIECH!
A to co?
POWTÓRKA
Jak bardzo to przerazi Mae?
Przerazi Mae?
-Jeśli zrobię... - Tak.
Panie i panowie!
- Po mnie! - Pierwsza czerwona kartka.
Jestem wściekła!
Zrobiłam „ha” i mnie wyrzucił z programu!
Mój Boże.
To...
Cieszę się, bo będę z Jayem!
Odejście z klasą. Warto dla tego odpaść.
Zaśmiałem się z własnego żartu.
- To była przyjemność. - Panie i panowie...
Caroline!
- Dziękujemy. - Byłaś niesamowita.
Do widzenia, Caroline.
Cześć wszystkim!
- Pa! - Pa! Bądź silna, Deb!
- Jak się czujesz? - Dzięki Bogu!
- Dzięki Bogu. - Ktoś musi być pierwszy.
- Chodź, usiądź ze mną. - Dostanę specjalny fotel?
W porządku. Chciałam żałować czegoś innego. Dlatego tu jestem.
Caroline wyeliminowano pierwszą.
Jej nagroda pocieszenia? Ja!
Witaj.
Załatwili cię, co?
Wiesz dlaczego? Bo kobiety są szczere,
a mężczyźni mówią, że nie będą się śmiać.
Tak. Nie ciągnę tego.
To prawda!
- Wciśniesz zielony? - Po co?
Po prostu wciśnij.
- Wróciliśmy. - Z powrotem.
No proszę. Zagramy bluesa?
To musiało się zamienić w hipisowską jam session.
Hej, posłuchajcie piosenki, którą napisaliśmy z Mae, dobrze?
To idzie tak.
Pyszne kanapki z serem
Rozumiem. Wciąż aktualny temat.
Pyszne kanapki z serem
Lubię
Deb trafi tu następną.
kanapki z serem
Pyszne
Kanapki z serem
Lubię je
Mae.
Kanapki z serem
Lubię pyszne kanapki z serem
Są świetne.
Lubię pyszne kanapki z serem
Sporo uśmiechniętych ludzi.
Lubię pyszne kanapki z serem
Tak. To jest śmiech.
Kanapki
Tak.
Co?
Gitara chyba nie była nastrojona.
Padają jak muchy!
Cześć, Jay!
Ktoś się roześmiał. To znaczy, że wylatujesz.
W NASTĘPNYM ODCINKU
- Boże, zaczyna się. - Myśl o czymś smutnym.
Żeby się powstrzymać od śmiechu, musiałem przygryzać usta.
Fale brzusiem. Bum!
Tak.
- Chyba znalazłeś mój kryptonit. - Kolejny!
Która to będzie?
Ktoś zgubił swoje gówno, ale zdołaliśmy je znaleźć.
Przepraszam.
Napisy: Dariusz Makulski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Kierownik kreatywny