Nadajemy na żywo z LOL Canada Theater!
Oto program Kto się śmieje, ten odpada z Jayem Baruchelem!
Z udziałem komediantki, która zawsze panuje nad sytuacją, Caroline Rhea!
Gotowa przykuć uwagę jest też
kanadyjska królowa żartów, szalenie zabawna Debra DiGiovanni!
Nigdy nie zawiedzie nas również
mroczny książę komedii muzycznej, Jon Lajoie!
Jest i dziadek awangardy, Tom Green!
Ale to nie wszystko!
Nie ma dokąd uciec ani gdzie się schować
przed stylowym mistrzem stand-upu, który nigdy nie odpuszcza,
Brandonem Ash-Mohammedem!
AKT MAŁŻEŃSTWA
Powitajcie też swojego przyjaznego, jowialnego sąsiada,
Andrew Phunga!
Zawsze intrygujący, mistrz odgrywania postaci, kameleon komedii,
Dave Foley!
Należący do śmietanki improwizatorów
luzak w średnim wieku, Colin Mochrie!
Połóżcie nogi wysoko i delektujcie się zabawnymi klipami
giganta komedii, K. Trevora Wilsona!
Magnetyczny wzór do naśladowania...
MAE BYŁA TUTAJ
...psotna, przykuwająca uwagę Mae Martin!
I oczywiście nasz prowadzący, człowiek legenda, Jay Baruchel!
Czas na Kto się śmieje, ten odpada - Kanada!
KTO SIĘ ŚMIEJE, TEN ODPADA
Jasna cholera. Poważnie?
Cześć! Jestem Jay Baruchel.
Profesjonalny komik ma za zadanie rozśmieszać ludzi.
Ludzie mają naturalny odruch śmiania się,
gdy widzą lub słyszą coś, co ich bawi.
Przerwa, chłopaki.
Nie? Dobra. To dlatego ten show jest tak cudownie szalony.
Przez następne sześć godzin 10 najlepszych kanadyjskich komików
zostanie tu uwięzionych, jak w eksperymencie w więzieniu Stanford.
Będą próbowali się nawzajem rozśmieszyć.
Ale oto, w czym rzecz.
Jeśli sami się zaśmieją, odpadną z gry. Jasna cholera.
Ten, kto się zaśmieje ostatni,
wygra i zdobędzie 100 000 dolarów na cele charytatywne.
Nie wspominając o upragnionej koronie i pelerynie LOL Kanada.
NADWORNY DUREŃ
Będę obserwował wydarzenia z mojego podrasowanego domku.
Szczerze mówiąc, nie wiem co tu robi połowa tego pieprzonego gówna,
ale Pan wie, że lubię dźwignie.
Dobra, zaczynamy. Spuszczam ogary.
Nasz pierwszy komik, Andrew Phung.
Jedna z gwiazd Kim's Convenience. Jest niesamowitym artystą.
To możliwość zmierzenia się
z najlepszymi komikami i artystami w kraju.
Ja pierdolę! To pasjonujące.
Dzień dobry?
Jestem tu pierwszy.
Jak elegancko ubrany. Można by na nim jeść.
Już jest śmiesznie.
Nie, to takie zabawne.
Nie umiem zachowywać powagi.
Uwielbiam śmiech, więc musiałem go opanować.
Odłożyć na chwilę. Do zobaczenia po drugiej stronie. Śmieję się.
To chore. Zawsze chciałem prowadzić nocny talk-show.
Powitajmy naszego kolejnego gościa!
Kto to może być?
Peter Mansbridge? Nie, to Colin Mochrie.
Znana na całym świecie ikona improwizacji.
Nie!
Spójrzcie na niego!
Wiedziałem, że tu będziesz. Czułem to!
Będę grał staruszka tak często, jak tylko zdołam.
Może udam atak serca. Albo tętniaka.
Żeby ich zaskoczyć. Wtedy spodnie same opadną, a oni odpadną.
Na tym to polega.
Pierwszy gość już jest. Legendarny improwizator, komik,
gwiazda Whose Line is it Anyway? Brawa dla Colina Mochrie.
Dziękuję.
- Powinniśmy przywyknąć do takich reakcji. - Tak.
Jestem Debra DiGiovanni.
Lubię mówić sprośne rzeczy.
I lubię przekleństwa.
Pewnie dlatego, że miałam surowych rodziców.
Gdy opuściłam dom, krzyknęłam: „Dobra, skurwysyny”.
Czy to już przegięcie?
- Co? - Hej!
Cześć wszystkim!
Debra DiGiovanni.
Mistrzyni stand-upu, zabójcza, ale i zwodniczo śmieszna.
Jestem pewien, że Debra pierwsza odpadnie.
Powiem to. Jest łatwa. Mam na myśli skłonność do śmiechu.
Kompletnie nieprzewidywalny gość,
K. Trevor Wilson, znany z serialu Letterkenny
i mój przyjaciel od 16 roku życia.
Znam was ludzie.
Żartowanie bez reakcji będzie bolesne.
Ale występowałem już przy drętwej widowni.
W domach spokojnej starości, gdzie widzowie zasypiali.
Musiałem przerywać występ, żeby spytać:
„Może ktoś sprawdzić, czy ten gość jeszcze żyje?”.
To nazywam drętwą widownią.
Jezu Chryste.
To budzi grozę.
Przerażające. Wielki pieprzony mural z moim wizerunkiem.
O cholera. Oto i on.
Jon Lajoie, znany z The League i filmików, robiących furorę w sieci.
Cześć, nazywam się Jon Lajoie.
Możecie mnie znać jako odtwórcę roli głównej w filmach Szeregowiec Ryan
i Duży.
Były popularne. Grałem też w innych filmach.
Witamy.
O cholera!
Widząc Colina Mochrie, pomyślałem: „Już po mnie”.
To prawdziwa elita.
Szatnia jest tutaj. To też chyba pokój rekwizytów.
O mój Boże.
- Zamknięte. - Rekwizyty! Klasyka.
Jestem twoim wielkim fanem.
- Dziękuję. - To niesamowite.
Jeśli będę miał strategię, to chyba być nieprzytomnym
przez większą część tych sześciu godzin.
Mogę wziąć coś na sen przed programem?
Masz jakiś środek? Wyglądasz na kogoś, kto ma.
Tak, daj. Daj mi pigułę.
Nie mówcie innym komikom.
Mam tutaj COVID.
Nie wiedzą, co ich czeka.
To będzie zabawne. Myślę, że wszyscy będą się śmiać.
W porządku.
Dobrze, spójrzcie tylko.
Oto i on. Brandon Ash-Mohammed.
Dobrze zapowiadający się stand-uper.
O Boże!
Potknąłem się! To boli. Usiądę.
Chciałem wyglądać na pewnego siebie i gotowego.
I nagle się potknąłem.
Przepraszam.
Co mam teraz zrobić?
Muszę odłożyć torbę.
Wszyscy tutaj mają ugruntowaną pozycję.
Czuję się jak postać grana przez Taylor Swift...
Rozumiecie?
Wyglądam tak.
Sprawdźmy zapasy.
- Super. Mają kombuczę. - Tak.
- Zapewnia regularne wypróżniane. To ważne. - Bardzo ważne.
Ale bez przesady. Będziemy tu sześć godzin.
- Sześć? O Boże. - Tak.
A niech to szlag!
Tom Green, w mordę.
Jest tylko jeden taki.
Całe życie oglądałem Toma.
Co?
Kiedy wszedł Tom Green, byłem naprawdę wstrząśnięty.
Co słychać? Jak się macie?
Bardzo go podziwiam.
Mam kłopoty.
Myślę, że to kawał.
Pewnie właściwie jesteśmy w Tom Green Show.
Witajcie w programie.
- Wyrafinowany numer. - Nie.
Jestem gotowy do rywalizacji.
Wymyśliłem kilka rzeczy, które chciałbym dzisiaj zrobić.
Nie powinienem mówić, bo gdy będziecie to oglądać,
i pojmiecie, że przygotowałem te rzeczy,
pomyślicie, że jestem szalony, ale trudno.
I tak uchodzę za czubka.
Ja pierdolę. Mae Martin. Kanadyjski skarb narodowy.
Odebrany nam przez Anglię.
Mieszkam w Anglii od 11 lat,
więc będzie wstyd, gdy powiem „Hej!”.
A oni spytają: „Słuchamy, Ellen?”.
Kto to może być?
W porządku.
Boże. To najstraszniejsze, co kiedykolwiek robiłam.
Panie i panowie, co można powiedzieć
o Caroline Rhea, z wyjątkiem tego: „kurde, to absolutna legenda”?
O mój Boże.
- Dlaczego? - Cześć!
Królowa przybyła!
Cześć, Colin! Jak się masz?
Rozśmieszysz mnie w sekundę.
Sam się rozśmieszam szybciej.
Mówimy o śmiechu.
Ciocia Hilda z Sabriny, nastoletniej czarownicy.
Zawsze, gdy występuje w telewizji,
rywalizuje z gigantami komedii.
- Trevor. Miło mi cię poznać. - Nawzajem.
To może być najkrótszy sezon LOL. Pękniemy po dwóch minutach.
Ale fajnie.
- Jesteś na to gotowa? - Bardzo żałuję i się boję.
- Ktoś jeszcze? - Ja też.
Kiepska decyzja.
Nie wiem, czy konkurenci Caroline zdają sobie sprawę,
że cała jej stylizacja, od sztucznych włosów po podarte dżinsy,
to świadomy, dowcipny wybór.
To prawda. Nie mam włosów prostytutki!
Jestem w ciuchach córki. Uznałam, że to zabawne,
bo ponoć to rozmiar uniwersalny, ale to bzdura!
Widać mój cholerny żołądek i tłuszcz zwisający na plecach,
ale nikt o tym nie mówi!
Co ja sobie myślałam?
- Jestem ostatnia? - Nie, będzie ktoś jeszcze.
Jasna cholera.
Rozumiecie. Wszyscy jesteśmy tu gówno warci.
Panie i panowie, Dave Foley z The Kids in the Hall.
Żartujecie?
Dave!
O Boże.
Dave i The Kids in the Hall nauczyli mnie, czym jest komedia.
To po prostu jeden z najzabawniejszych ludzi na świecie.
To będzie takie łatwe.
Na szczęście nie lubię komedii,
więc to mi chyba daje przewagę.
Od 35 lat pracuję z The Kids in the Hall
i nigdy mnie jeszcze nie rozśmieszyli.
Jak się masz?
Dobrze cię widzieć.
Nie lubię skeczów, komedii stand-up.
Nie lubię komedii improwizowanej ani humoru politycznego.
Nie toleruję kawałów o toalecie. Czarny humor? Nieinteresujące.
Odgrywanie postaci? Nieciekawe.
Rekwizyty? Nie znoszę. Wyśmiewanie? Nie lubię.
Nic mnie nie bawi.
- To zespół marzeń - To jest to.
- To już wszyscy. - W porządku.
Spójrzcie na to.
Uwielbiam to. Szczęście przepełnia mi serce,
gdy widzę ich razem.
- Jesteśmy teraz na wizji? - Chyba tak.
- Są tu kamery, buu. - Ukryte kamery.
Dziesiątka komików razem.
Będzie trudno.
Czy będzie chaos?
Noszę cewnik z kamerą.
Myślę, że będzie naprawdę ciekawie.
Ktoś się tam zesra.
Zaczynajmy tę imprezę.
Ja pierdolę, ile tu dymu.
Dobra, zaczynamy.
Czas wyjaśnić reguły tym dupkom.
O cholera. Coś się dzieje.
Cześć!
No proszę.
Jay Baruchel!
Baruchel!
- Jak leci? - Dzień dobry.
- Jak się masz? - Dobrze.
Cześć. Jak się masz, kolego?
Co za wejście.
Jak się wszyscy macie? Odpowiedzcie jednocześnie.
Zbiera mi się na chichot, więc pewnie szybko wylecę.
Wszyscy tak myślimy. W tym rzecz.
Wiem, że tym, co komicy uwielbiają,
są pieprzone reguły, więc przejdźmy do rzeczy.
W zasadzie jest tylko jedna zasada: nie śmiać się.
Gdy usłyszycie ten dźwięk...
Włączymy zegar.
Nie śmiejcie się z siebie, choćby przez przypadek,
nie maskujcie śmiechu,
i nie śmiejcie się, gdy będę was prowokował
z zacisza mojej loży,
skąd będę was obserwował sokolim wzrokiem.
Jeśli kogoś przyłapię na śmiechu,
a nawet na niewinnym uśmiechu,
stanie się to...
- Nie dam rady. - O rany.
Przerwiemy grę
i przyjdę tu, żeby dać winnemu takie coś.
- Tak. - Są piękne.
Inspirowane ulubioną rozrywką Kanadyjczyków, piłką nożną.
Za pierwszy raz dostajecie żółtą kartkę. To wasze ostrzeżenie.
Kogo złapię drugi raz, dostanie kartkę czerwoną.
To znaczy, że wylatuje.
Czy przez cały ten program będzie przeklinanie?
Mnie tolerują, ale nie wiem, jakie są zasady dla was.
Ja nie bluźnię!
Oczywiście jako kanadyjscy artyści
przywykliśmy do show-biznesu całą gębą,
więc przygotowaliśmy scenę do występów,
w komplecie z naszym własnym zespołem muzycznym LOL!
Więc to tutaj są czarni. Tu ich ukrywali.
To zabawne.
Jak wiecie, robicie to po to,
żeby ten, kto się zaśmieje ostatni
mógł wygrać 100 000 dolarów na cele charytatywne.
Nie wiedziałem, że to na cele charytatywne.
Gdybym był potrzebny,
będę was wszystkich podsłuchiwał i obserwował.
Bawcie się dobrze i powodzenia. Idę do loży.
Zgoda.
W porządku, nieźle.
Stałem się cholernie świadomy własnego potu na czole
po jakichś 10% przemowy, więc to było...
Tu jest chłodniej! Na razie.
Dobra, dosyć.
Dosyć muzyki. Przestańcie grać.
Wystarczy tej muzyki.
Boję się.
Jay wróci i przedstawi prowadzącego?
Nie sądzę.
Co to za przytyk?
- Ktoś jeszcze uważa to za absurd? - Tak.
- Jasne. - To szalone.
Bardzo śmieszne.
Mały pociąg.
Lubię pociągi, ale nie wiedziałam, o co chodzi.
Nie znam nic o pociągach.
Zaczęło się.
To znaczy, że się zaczęło.
- Dobra. - Zaczęło się!
Tak.
Jezu!
Zaczynamy? Chyba tak, prawda?
Jezus!
Nie uśmiechaj się, Dave.
Już się uśmiechasz.
To wszystko jest cholernie niedorzeczne!
Niech to się skończy.
Dopiero się rozkręcamy.
Teraz się zacznie! Dzięki, zespole!
Dobra.
Muszę pamiętać, żeby się nie śmiać.
Tak, to najważniejsze.
- Muszę od ciebie uciec. - Wiem. Ja po prostu...
- Uciekam od Deb. - Tak.
Nie było czerwonego światła, więc nadal możemy się śmiać.
Nie. Zaczęło się, Tom!
Kiedy się zacznie, wtedy się śmiejemy,
i to on może śmiać się najdłużej.
Myślałem, że kiedy zapali się czerwone światło...
Sprawdzimy, kto będzie się śmiał najdłużej. Ostatnia
śmiejąca się osoba to ta, która śmieje się najdłużej.
W ogóle nie słuchałam zasad.
Jak przy daniu dnia w knajpie. Nic nie słyszałem.
Zostało tylko pięć godzin i 58 minut.
Gdy zabawa się zaczęła, poczułam, jak narasta histeria.
Rozśmieszał mnie nawet sam kontakt wzrokowy z innymi.
Na każdym kroku były zagrożenia, nie umiem wyjaśnić.
Niebezpieczeństwo czyha.
Tak.
Nie, idź ode mnie.
Co bierzesz?
Parówę?
Tak. Minęło trochę czasu.
Jezuniu!
Po pięciu minutach Mae ledwo się trzyma.
Co mogę z tym zrobić?
Dużo, ale nie zrobię. To nie jest program tego typu.
Ta sytuacja jest absurdalna.
Czułem, że powinienem puścić piłkę w ruch
i pokazać, że już na początku można przegiąć pałę,
i pewnie to wytną.
Halo.
Tak.
Mogę to zrobić, Jay.
Słuchajcie! Dwa słowa. Mam Jaya na linii... Zaczekaj.
Nie masz.
Bezpośrednie połączenie z Jayem.
Tak. Dobra. Zrobię to. W porządku.
- Grasz. - To jest gra.
Czekaj. Tak, zrobię to teraz. W porządku.
Jay ma ostatnią prośbę. Zapomniał to powiedzieć, gdy tu był.
Wszyscy wiemy, jak działa Internet.
Tutaj dzieje się pewna kontrowersyjna rzecz,
o której wszyscy będą mówić.
Jay chce się skupić na kanadyjskiej komedii i organizacjach
charytatywnych, które mamy tu reprezentować,
więc w tym duchu poprosił, że gdy kamery pójdą w ruch...
bo jeszcze nie filmują,
żebyśmy po prostu nie wspominali
o jego bliskiej zażyłości z Jeffreyem Epsteinem.
Po prostu, jeśli powiemy tu takie rzeczy,
wszyscy będą się głowić, ile razy był na wyspie...
Uwaga, gwiazdka. To kawał.
Jak bliscy sobie byli...
Byli braćmi. To nie ma znaczenia.
Fajnie jest drażnić Jaya.
Jest najsłodszym, najmilszym facetem.
Wszyscy wiemy, że jestem świrem.
Jay będzie wdzięczny... Chwila. Hej, stary.
- Ale głupi numer. - Było dobrze?
Tak, powtórzyłem słowo w słowo. W porządku. Dobra, kolego.
Widzimy się później. Na razie.
Dobra.
O mój Boże!
Jon był przezabawny. Z trudem się hamowałam.
- Ja wolałbym nie wygrać... - Tak.
niechcący wybrałem charytatywny Fundusz Obrony Kłamstwa Oświęcimskiego.
Myślałem, że broni nas przed tym kłamstwem.
- Okazuje się, że broni tego kłamstwa. - Tak.
To miłe.
- Dziękuję. - Jest powód dlaczego.
Jesteś strasznie cicho, Trevor.
Nie rozbawił cię numer z Epsteinem.
Miałem okulary i trudności z koncentracją.
Tak. Jasne.
To nie powinno być śmieszne, Trevor, ale jest.
Hej, nic o tym nie mówili,
ale co wtedy, gdy będę musiał zrobić kupkę?
- Tam pójść? - Idź tam.
- Jest czynna toaleta. - Kupkę z mojego tyłeczka?
Tam jest WC.
O Boże.
Humor toaletowy. Przecież to było nieuniknione.
W pewnym momencie będę musiał zrobić kupkę.
Mnie też stresują odchody.
Nie jestem subtelny ani miły, kiedy sram, to...
Daj nam znać, gdy ci się zachce kupkę.
Domyślisz się. Będzie głośno i wściekle.
W porządku. W porządku.
Śmieję się ze wszystkiego.
Nawet z najgłupszych rzeczy.
Dla mnie to prawdziwy koszmar.
Gdy się stresuję, odzywają się hemoroidy, więc to trochę potrwa.
- Bracie! Ty i ja. - Tak.
- Bracie, piona. - Tak.
- O tym właśnie mówię. - Bracia od hemoroidów.
Nazywam je comiesięcznymi gośćmi.
Trzymać się w garści.
Zepsułem to. Nie wiem, dlaczego to sobie zrobiłem.
Teraz odejdę, bo się zbliżyliśmy do siebie.
Tak.
Trevor i Jon z trudem się hamują.
Mój chłopak ma FJZK.
- Nie wiem, co to znaczy. - Fiuta jak z kolażu.
Przestań. Natychmiast.
Jaki jest twój idealny penis?
Gdyby to był Starbucks, chciałoby się Grande.
A gdyby mieli Gruby, chciałoby się Gruby.
Tak? Jak filiżanka.
Cholernie śmieszne.
Caroline, Dave i Tom byli dla mnie zagrożeniem,
bo mamy spore doświadczenie. Wiemy, jak wykorzystać słabość.
Zlot rodzinny.
Czemu? Chcę być w rodzinie.
- Jesteś w niej. - To wygląda na zlot kanadyjski.
Z seksownym Unabomberem.
Najmilszy komplement, jaki słyszałem.
Jesteśmy za młodzi, by mieć odniesienie.
Facet, z którym się spotykam, jest dla mnie za młody.
Thomas Green z plastikową kupą.
- Trafiliśmy na porcję kupy. - Już rozmawiamy o gównie.
Uśmiechnęła się.
Jest blisko!
Kto się złamie?
- Dzień dobry. - Co?
Cierpię na hiperekpleksję. Naprawdę łatwo mnie zaskoczyć.
- To tylko... - Rozumiem.
Dobrze wiedzieć.
Rzadko się śmieję
i od 12 roku życia mam rozczarowaną minę.
Bije od ciebie niejasny smutek.
To moja mina, gdy odpoczywam.
Widziałem to!
To nie ja!
Kto to był?
To znaczy, że zagra zespół.
Chyba wiedzą, co to znaczy.
Czas odegrać czarny charakter.
Żenujące.
Żenujące. Naprawdę żenujące.
Co? Po 20 minutach?
Tak, skieruję waszą uwagę na monitor.
UWAGA! ŚMIECH!
- Dzień dobry. - Co?
POWTÓRKA
Cierpię na hiperekpleksję. Naprawdę łatwo mnie zaskoczyć.
Dobrze wiedzieć.
Rzadko się śmieję
i od 12 roku życia mam rozczarowaną minę...
z czym walczę.
Dobrze to ukryłaś, wiesz?
Gdybyśmy tego nie nagrali,
nikt by nie zauważył.
Zatem...
Myślałem, że zaśmiano się ze sztucznej kupy.
Jestem na siebie zła.
Uroczy Tom Green położył przede mną sztuczną kupę.
Powinnam spytać: „Masz pięć lat?” a zamiast tego...
Bo w tym programie zinterpretowałem to jako flirt.
Myślę, że to oczywiste.
Ale chwila. Nie tylko ona.
To nie wszystko.
Jedno z was myślało, że uszło mu na sucho,
ale sprawdziliśmy taśmę.
Dobrze.
Jaki jest twój idealny penis?
Gdyby to był Starbucks, chciałoby się Grande.
A gdyby mieli Gruby, chciałoby się Gruby.
Jak filiżanka.
Debro, to dla ciebie.
Nie dostaniesz tego!
Więc naprawdę nas widzą?
Tak! Jest tu ze 400 pieprzonych kamer!
Myślałam, że przymykają oko.
- Gdy tu jesteś, możemy się śmiać? - Tak.
Dzięki Bogu.
Pofolgujcie sobie. Uspokójcie się.
To nie jest taki program.
Co ważniejsze, bądźcie lepsi.
- Dobrze. - Dobrze?
Bądźcie lepsi!
Tak, mam swój motyw muzyczny!
Panie i panowie, grunge domeny publicznej!
Tak.
Caroline i Deb pierwsze dostały żółte kartki.
Jeśli znów się zaśmieją, odpadną z programu.
Bawimy się, brzdące!
Przepraszam.
Nie! Widzę ten brzęczyk w twojej dłoni!
Jest jeszcze niebiesko.
- Chwila, to ucichnie... - Właśnie.
Teraz zaczynamy.
Teraz śmiech zamiera.
Przestań, Caroline.
- Teraz kamienna twarz. - Tak.
Wesoło.
Gdy ktoś dostaje kartę ostrzegawczą,
jesteśmy jak wieloryb, czerpiący tlen.
- To nasza chwila. - Tak.
Colin, dlaczego nie odstawisz tańca na rurze?
- Dobrze. - Tak?
Dlaczego skupiasz się na mnie?
Myślałem, że to była prośba.
- Deb tego chciała. - Nie! Nie, dziękuję.
Co to za taniec w wykonaniu Colina? Okropne!
O mój Boże. To miłe, bo romantyczne.
Jest kontakt wzrokowy.
Deb, jesteś tak nieromantyczna, że uważasz to za romantyzm.
W tym sęk.
Myślę, że Debra prosi się o czerwoną kartkę.
Mogę przypiąć mikrofon.
Studiowałem nadawanie programów.
Świetnie. Przyszedł ojciec Toma.
Jest przystojny!
Zabawna marynara. Zaczyna się.
Właśnie.
Kto się śmieje, tan odpada, wspaniale być tu dziś wieczorem.
Dziś na dworze w Toronto było gorąco.
Jak gorąco?
Tak gorąco, że widziałem jak wróbel zanurza robaka w mrożonej kawie Tima.
Nie? Ktokolwiek?
Orin, potrzebuję pomocy.
Dziś na dworze w Toronto było gorąco.
Jak gorąco?
Nad zalewem było tak gorąco, że widziałem,
jak dwa szczury jeździły na nartach wodnych po lodach.
Dziękuję bardzo. Spróbujmy więc czegoś innego.
Ponieważ są małe.
Włączony? Dobrze.
Dzisiaj na dworze w Toronto było gorąco, Colinie.
Jak gorąco?
Tak gorąco, że musiałem zużyć pięć puszek dezodorantu,
i to tylko na mojego taksówkarza.
Ponieważ cuchnie.
Tom opowiadał ten sam dowcip.
- W Toronto było tak gorąco. - Znowu...
- Dzisiaj w Toronto było gorąco. - I znowu...
- Było gorąco. - I znowu...
Było dziś gorąco.
Trwało to zbyt długo i stało się nad wyraz uciążliwe.
Było to tak śmieszne, bo on tak się w to zaangażował.
Sprawiał, że czuliśmy się dziwnie i to było zabawne.
Tak gorąco, że widziałem w Walmarcie diabła,
który podrywał klimatyzator.
To dzikie tematy.
Trudna publiczność.
Mae jest o włos od wpadki.
Tak gorąco, że wiewiórka podnosiła orzechy uchwytami do garnków.
Od razu wiedziałem, że muszę się wystrzegać Toma.
Jego powtórzenia, zespół...
O Boże, to było trudne.
Dobrze, jesteśmy na skraju.
Trudny weekend dla mojego taksówkarza w Toronto.
Dzięki nielegalnym fajerwerkom doznał kontuzji kończącej karierę.
Chwila. Nie, zaczekaj na puentę, Orinie.
Jest niezła.
Kierowca taksówki doznał kontuzji kończącej karierę.
Urwało mu środkowy palec...
Dobra.
Dziękuję bardzo.
Trudna publiczność. Co zrobić?
Niewiele brakowało.
Zapomniałem, jak lubię kiepskie kawały.
- W mordę! - Niech zespół gra!
Dajcie mi c-moll!
Rozpocznijmy tutaj imprezę!
Zabawmy się trochę!
Nie.
Cholera, zakrywają usta z lewej, z prawej i pośrodku.
To niedozwolone.
Dalej! Śpiewajcie, znacie słowa!
Nawet nie wiem, co robimy!
Co my tu robimy?
Cholera jasna! Walnęła go butelką!
Cholera! Z Mae nie ma żartów.
Więc co?
Wszystko się samo rozpada? Spróbuję tym.
Hej, dupki! Tak nie wolno.
Jak dla mnie, to grozi polem karnym.
- To Ty? - To byłeś ty.
- Nie sądzę. - To nie byłam ja!
Nie ja. Nie zrobiłam tego.
Mówisz im raz, mówisz im tysiąc razy.
Nie nauczysz ludzi słuchać.
Odpadłam? Zaśmiałam się?
Doszło do naruszenia reguł.
- Do dwóch naruszeń. - O mój Boże.
Obejrzyjmy to na ekranie.
Mam nadzieję, że to nie są twoje sutki.
Patrzę na nich i są jak ikony,
jak gwiazdy rocka, tytani.
Wszyscy są bardzo zabawni.
Jestem w trakcie kawału!
W tej sytuacji, pomyślałem: „Chyba jestem na grzybkach”.
O mój Boże.
Mae lubi moje kanapki z serem.
Wszędzie jest groźnie.
Co do cholery?
To jak odcinek Strefy Mroku.
Panie i panowie!
Pierwsza czerwona kartka!
Co to za pieprzony program?
Napisy: Dariusz Makulski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński