Live vanuit het LOL Canada Theater
is dit Last One Laughing met Jay Baruchel.
Met de comedian die alles altijd onder controle heeft, Caroline Rhea.
Ook klaar om in de schijnwerpers te staan
is Canada's koningin van de grappen, de supergrappige Debra DiGiovanni.
En je krijgt altijd waar voor je geld
met de duistere prins van muzikale comedy, Jon Lajoie.
Dan de grootvader van de avant-garde, Tom Green.
Maar dat is niet alles.
Je kunt niet vluchten of verstoppen
voor de kenmerkende humor van de comedian die nooit teleurstelt,
Brandon Ash-Mohammed.
HUWELIJKSCERTIFICAAT
En zeg gedag tegen je vriendelijke, grappige buurman,
Andrew Phung.
Altijd iets toevoegend, meester in karakters, kameleon van comedy,
Dave Foley.
Hij staat aan de top van de improvisatie-orde,
ongekooid en van middelbare leeftijd, Colin Mochrie.
Ga lekker zitten en geniet van alle grappige clips
van de bergbewoner van comedy, K. Trevor Wilson.
En het magnetische comedy-rolmodel,
MAE WAS HIER
keer haar niet de rug toe, de ondeugende Mae Martin.
En natuurlijk onze gastheer, de man, de mythe, Jay Baruchel.
Het is tijd voor Last One Laughing Canada.
Jezus. Meen je dat nou?
Hoi. Ik ben Jay Baruchel.
Als comedian is het je taak om mensen aan het lachen te maken.
Als mens is het je instinct om te lachen
wanneer je iets grappigs ziet of hoort.
Even pauze, jongens.
Niet? Oké. Dat maakt deze show zo heerlijk dom.
Want de komende zes uur zullen tien van Canada's beste comedians
in deze kamer worden opgesloten, als in het Stanford-gevangenisexperiment.
Met één gemeenschappelijk doel: proberen elkaar aan het lachen te maken.
Maar dit is het addertje:
als ze zelf lachen, liggen ze eruit.
En de laatste die lacht, nu snap je de titel,
wint 100.000 dollar voor zijn of haar goede doel.
Om nog maar te zwijgen van de felbegeerde LOL Canada- kroon en -cape.
Ik bekijk alles hier, vanuit mijn chique verblijf.
Eerlijk gezegd weet ik niet wat al deze troep hier moet,
maar ik ben gek op hendels.
Daar gaan we. Laat maar komen.
Dit is onze eerste comedian, Andrew Phung,
een van de sterren van Kim's Convenience. Een geweldig artiest.
De mogelijkheid om het op te nemen
tegen de beste comedians en artiesten van het land?
Dat is te gek.
Hallo?
Ik ben de eerste.
Kijk hoe netjes gekleed hij eruitziet.
Het is nu al grappig.
O, nee. Het is zo grappig.
Ik moet altijd meteen lachen.
Ik hou van lachen, dus ik moest dat echt wegstoppen.
Ik stop het even weg. Tot wanneer het afgelopen is. Ik lach al.
Dit is te gek. Ik wilde altijd al een talkshow presenteren.
Een hartelijk applaus voor onze volgende gast, degene daar.
Wie zou dit kunnen zijn?
Peter Mansbridge? Nee, dat is Colin Mochrie.
Internationaal erkend improvisatieheld.
Nee.
Kijk nou eens.
Ik wist dat jij er zou zijn. Ik voelde het.
Ik ga zo veel mogelijk de oude man spelen.
Misschien een nep-hartaanval. Aneurysma's.
Om ze te verwarren. En dan ineens de broek naar beneden en ze liggen eruit.
Dat is het spel.
Onze eerste gast. Legendarische improvisator, comedian,
Whose Line is it Anyway?- ster. Applaus voor Colin Mochrie.
Bedankt.
- Aan deze reactie moeten we gaan wennen. - Ja.
Ik ben Debra DiGiovanni.
Ik zeg graag vieze dingen.
Ik hou van scheldwoorden.
Vast omdat ik in zo'n streng gezin ben opgegroeid.
Zodra ik uit huis ging, dacht ik: oké, stelletje eikels.
Is dat al te grof?
- Wat? - Hallo.
Hallo, iedereen.
Debra DiGiovanni.
Een levensgevaarlijke comédienne, maar ze is bedrieglijk lachwekkend.
Ik weet zeker dat zij als eerste weggaat.
Zij is makkelijk. Wat betreft het lachen.
Hij woont ten noorden van de Muur,
K. Trevor Wilson, bekend van Letterkenny
en mijn vriend sinds ik 16 was.
Ik ken jullie.
Grappen maken zonder reactie wordt pijnlijk.
Ik heb vaker voor doods publiek gespeeld.
Ik heb shows gedaan in bejaardentehuizen waar het publiek in slaap viel.
Als je ooit een show moest stoppen
om te laten checken of iemand niet echt is overleden,
weet je dat het doods is.
Jezus.
Dat is griezelig.
Afschuwelijk. Een gigantische muurschildering van mij.
Daar gaan we.
Jon Lajoie, bekend van The League en zijn hysterische virale video's.
Hallo, mijn naam is Jon Lajoie.
Je kent me misschien als de hoofdrolspeler in Saving Private Ryan
en de film Big.
Heel populair. Ik heb ook andere dingen gedaan.
Welkom.
O, shit.
Toen ik Colin Mochrie zag, dacht ik al: ik leg het af.
Dit is het neusje van de zalm.
De kleedkamer is hier. Het is ook een rekwisietenkamer.
O, mijn god.
- Ze zitten op slot. - Rekwisieten. Natuurlijk.
Ik ben trouwens een grote fan.
- Bedankt. - Dit is ongelooflijk.
Ik denk dat mijn strategie is om voornamelijk
bewusteloos te zijn.
Kan ik mezelf voor de show drogeren?
Heb jij pillen? Je ziet eruit alsof je pillen hebt.
Ja, geef maar. Geef me er een.
Niet aan de anderen vertellen.
Hier zit wat COVID in.
Dat zien ze nooit aankomen.
Het wordt grappig. Ik denk dat iedereen gaat lachen.
Oké.
Kijk hier eens.
Daar gaan we. Brandon Ash-Mohammed.
Een getalenteerde opkomende comedian.
O, god.
Ik viel. Mijn rug, ik wil zitten.
Ik wilde zelfverzekerd overkomen. Ik ben er klaar voor.
Toen struikelde ik.
Mijn excuses.
Wat moet ik nu doen?
Ik moet mijn tas opbergen.
Iedereen is al heel erg bekend.
Ik voel me net dat Taylor Swift-personage
die zo doet. Weet je wel?
Zo van... Ja.
Kijk wat erin ligt.
- Er is kombucha. - Ja.
- Belangrijk voor een goede stoelgang. - Erg belangrijk.
Maar niet te veel. We zijn hier zes uur.
- Zes? Jemig. - Ja.
Jezusmina.
Tom Green, verdomme.
Er is er maar een van hem.
Ik kijk al mijn hele leven naar Tom.
Wat?
Toen Tom Green binnenkwam, schrok ik echt.
Andrew, hoe gaat het?
Ik kijk zo naar hem op.
Ik zit in de problemen.
Dit moet een grap zijn.
Ik denk dat we in The Tom Green Show zitten.
Welkom allemaal.
- Dit hele gebeuren was een grap. - Nee.
Ik ben klaar om te strijden.
Ik heb een aantal dingen bedacht die ik vandaag wil doen.
Dit moet ik niet zeggen, want als je ernaar kijkt
en beseft dat ik die dingen heb voorbereid,
zul je denken dat ik gek ben, maar dat is prima.
Dat denk je toch al.
Jezus. Hier is Mae Martin. De trots van Canada.
Van ons afgepakt door Engeland.
Ik woon al 11 jaar in Engeland,
dus het zou echt gênant zijn als ik gedag zeg
en ze zeggen allemaal: 'Sorry, Ellen?'
Wie zou het zijn?
Oké.
Dit is het engste wat ik ooit heb gedaan.
Dames en heren, wat kan er worden gezegd
over Caroline Rhea, behalve 'absolute legende'?
O, mijn god.
- Hoezo? - Hoi.
De koningin is er.
- Colin, hoe gaat het? - Hoe is het?
Jij maakt mij meteen aan het lachen.
Ik maak mezelf nog sneller aan het lachen.
We hebben het over lachen.
Tante Hilda uit Sabrina the Teenage Witch.
Elke keer dat je haar op tv ziet,
is ze met de beste comedians.
- Trevor. Leuk om je te ontmoeten. - Hetzelfde.
Dit kan zomaar het kortste seizoen van LOL worden. We gaan meteen lachen.
Zo cool.
- Ben je er klaar voor? - Ik zit vol spijt en angst.
- Nog iemand? - Ik ook.
Slechte keuze.
Ik weet niet of de concurrenten van Caroline zich realiseren
dat haar hele uiterlijk, van extensions tot gescheurde jeans,
een bewuste grap is.
Het is allemaal een beetje... Ik heb geen prostituee-haar.
Ik draag mijn dochters kleren. Dat vond ik grappig
omdat er 'past iedereen' in staat. Dat klopt niet.
Mijn buik en mijn rugvet hangen eruit
en niemand zei iets.
Hoe kom ik erbij?
- Is dit het? Ben ik de laatste? - Nee, nog een.
Jezus.
We zijn hier niet goed genoeg voor.
Dames en heren, Dave Foley van The Kids in the Hall.
Serieus?
Dave.
O, mijn god.
Dave en The Kids in the Hall leerden mij wat comedy is.
Hij is een van de grappigste mensen ter wereld.
Dit wordt zo makkelijk.
Gelukkig ben ik geen comedyfan.
Dat geeft me een voorsprong.
Ik werk al 35 jaar met de kinderen in de hal
en ze hebben me nog nooit laten lachen.
Hoe gaat het?
Goed om je te zien.
Ik hou niet van sketches of stand-up.
Ik hou niet van improvisatie. Ik haat politieke humor.
Ik heb een hekel aan toilethumor. Zwarte humor? Oninteressant.
Typetjes? Oninteressant.
Ik heb een hekel aan rekwisieten. Roasting, hou ik niet van.
Noem het maar op, ik hou er niet van.
- Het droomteam. - Dit is het.
- Dit is het, allemaal. - Oké dan.
Kijk nou.
Heerlijk. Mijn hart is vervuld van geluk
als ik ze zo samen zie.
- Zijn we nu op tv? - Ik denk het.
- Er zijn hier camera's. - Alle verborgen camera's.
Tien comedians samen.
Dat wordt heftig.
Dat wordt chaos.
Ik draag een camerakatheter.
Dit gaat heel interessant worden.
Iemand gaat daar iets gênants doen.
Laat het feest beginnen.
Dat is veel rook.
Daar gaan we.
Tijd om de regels uit te leggen.
Jongens, er gebeurt hier iets.
Hallo.
Daar gaan we.
Jay Baruchel.
Baruchel.
- Hoe gaat het? - Hallo.
- Hoe is het? - Goed.
Hoi. Hoe gaat het, vriend?
Wat een entree.
Hoe gaat het met iedereen? Tegelijkertijd antwoorden.
Ik moet snel lachen, dus ik denk dat ik er zo uit lig.
Dat denken we allemaal. Dat is het hem juist.
Als er iets is wat comedians leuk vinden,
zijn het regels. Laten we daar meteen mee beginnen.
Er is één hoofdregel en dat is niet lachen.
Als je dit geluid hoort...
Dan loopt de tijd.
Lach niet om elkaar, per ongeluk om jezelf,
lach niet stiekem
en lach niet als ik je in de maling neem
vanuit mijn verblijf
van waaruit ik jullie in de gaten zal houden.
Als ik iemand op lachen betrap,
of ook maar een glimlach zie,
dan gebeurt dit...
- Ik ga het niet redden. - O, man.
Het spel stopt
en ik kom terug om de schuldige een van deze te geven.
- Ja. - Ze zijn prachtig.
Uiteraard geïnspireerd door Canada's favoriete tijdverdrijf, voetbal.
Als het je eerste keer is, krijg je de gele kaart. Dat is je waarschuwing.
De tweede keer krijg je de rode kaart.
Dat betekent dat je oprot.
Wordt er tijdens de hele show gevloekt?
Ik vind het prima. Ik weet niet wat jullie regels zijn.
Ik doe niet aan grof.
Als Canadese entertainers
zijn we gewend aan de showbizz.
Dus we maakten dit nachtelijke podium om op te treden.
Compleet met onze eigen LOL- band.
Oké.
Daar zijn de zwarte mensen dus. Hier hebben ze ze verstopt.
Dat is leuk.
En zoals jullie allemaal weten,
waarom zou je dit anders doen,
wint de laatste die lacht 100.000 dollar voor een goed doel.
- Is dit voor liefdadigheid? - Ja.
Als je me zoekt,
ik zit naar jullie te luisteren en jullie in de gaten houden.
Veel plezier en succes. Ik ga naar mijn verblijf.
Oké.
Niet slecht.
Ik werd me ongelooflijk bewust van het zweet op mijn voorhoofd
toen ik pas net begonnen was, dus dat werd...
Hier is het veel kouder. Dag.
Zo is het genoeg.
Dat is genoeg muziek. Stop de muziek.
Stop de muziek.
Ik ben bang.
Komt Jay de gastheer voorstellen?
Ik denk het niet.
Waarom doen ze zo lelijk?
- Wie vindt dit nog meer absurd? - Ik.
- Absurd. - Belachelijk.
Hysterisch.
- Een treintje. - Een treintje.
Ik hou van treinen, maar ik snapte dit niet.
Ik herinner me niets over een trein.
Het is begonnen.
Dat betekent dat het begint.
- Oké. - Het is begonnen
Ja.
Jezus.
Beginnen we? Ik denk het wel, hè?
Jezus.
Niet glimlachen, Dave.
Hij grijnst al.
Dit is zo belachelijk.
Ik wil dat het stopt.
We zijn nog maar net begonnen.
Nu wordt het leuk. Bedankt, band.
Oké.
Ik moet onthouden om niet te lachen.
Dat is het belangrijkste.
- Ik moet bij jou wegblijven. - Dat weet ik. Ik ben niet...
- Ik ga weg bij Deb. - Ja.
Het rode licht ging niet aan, dus we mogen nog steeds lachen.
Nee. Het is begonnen, Tom.
Als het eenmaal begint, lachen we
en dan is het wie het langst kan lachen.
Ik dacht dat het was dat als het rode licht aangaat...
Dan is het wie het langst kan lachen.
De laatste die lacht, is degene die het langst lacht.
Ik lette helemaal niet op tijdens de regels.
Net als bij de daghap in een restaurant.
We hebben nog maar vijf uur en 58 minuten.
Toen het spel begon, voelde ik de hysterie beginnen.
Alleen al oogcontact met mensen maakt me aan het lachen.
Er was overal dreiging. Ik kan het niet uitleggen.
Nergens is het veilig.
Dat is echt zo.
Nee, ga weg.
Wat neem je?
Een worstje?
Ja. Dat is al een tijd geleden.
Jezusmina.
Na vijf minuten staat Mae al op instorten.
Wat kan ik hiermee?
Veel, maar ik doe het niet. Zo'n programma is het niet.
De situatie is absurd.
Ik had het gevoel dat ik gewoon moest
laten zien dat je meteen in het begin veel te ver kunt gaan.
Dat knippen ze er waarschijnlijk wel uit.
Hallo.
Ja.
Dat kan ik wel doen, Jay.
Hé, allemaal. Even snel. Ik heb Jay... Ja, wacht even.
Helemaal niet.
Deze gaan rechtstreeks naar Jay.
Ja. Oké, ik kan... Ja, dat zal ik doen. Oké.
- Je acteert. - Dit is acteren.
Wacht even. Ja. Nee, ik doe het nu. Oké.
Een laatste verzoek van Jay. Dat vergat hij te zeggen toen hij hier was.
We weten allemaal hoe internet werkt.
Als hier iets controversieels gebeurt,
zal iedereen het erover hebben.
Jay wil de focus op Canadese comedy houden
en op onze goede doelen.
Daarom heeft hij gevraagd dat wanneer de camera's draaien...
Nu draaien ze nog niet.
Dat we het niet hebben over
zijn hechte vriendschap met Jeffrey Epstein.
Als we dat soort dingen hier zeggen,
praten mensen alleen nog over hoe vaak hij naar het eiland zou zijn geweest.
Dat is een grapje.
Hoe close waren ze met elkaar?
Ze waren als broers. Het maakt ook niet uit.
Jay pesten is leuk.
Hij is zo'n lieve, aardige man.
Iedereen weet dat ik de gek ben.
Jay zou het dus fijn vinden... Wacht even. Hé, kerel.
- Dit is zo dom. - Was dat goed?
Ja, het was precies wat jij zei. Oké, vriend.
Tot later. Oké.
Oké.
O, mijn god.
Jon was hilarisch. Ik hield het maar net vol.
- Ik ben bang dat als ik win... - Ja.
Mijn goede doel is het Fonds voor Holocaustontkenning.
Ik dacht dat die strijden tegen Holocaustontkenners.
Dat is blijkbaar niet wat ze doen.
Dat is mooi.
- Bedankt. - Er is een reden voor.
Het was hier wel erg stil, Trevor.
Je moest niet lachen door Epstein.
Ik had die bril op, dus ik kon niet focussen.
Ja. Oké.
Dat zou niet grappig moeten zijn, maar dat is het wel.
Ze zeiden er niets over,
maar ik vraag me af, wanneer ik een kak moet doen?
- Ga ik daarheen? - Die kun je gebruiken.
- Het is een werkend toilet. - Kak uit mijn reet?
Daar is papier.
O, god.
Poep-en-pis-humor. Dat zat er dik in.
Ik denk dat ik op een gegeven moment moet kakken.
Ik ben ook zenuwachtig voor nummer twee.
Ik ben niet subtiel tijdens het poepen. Het is...
Laat het ons weten wanneer je moet kakken.
Dat merk je wel. Het wordt luidruchtig.
Oké.
Ik lach om alles.
Ik lach om de domste dingen.
Dit is dus een nachtmerrie voor me.
Ik heb aambeien van de stress, dus het zal wel even duren.
- Broeder, bij mij ook. - Ja.
- Tik hem aan. - Ja.
- Dat bedoel ik. - Aambeienbroeders.
Mijn maandelijkse bezoekers.
Hou je in.
Ik ben zelf begonnen. Ik snap niet waarom.
Ik loop weg, want het wordt lastig.
Ja.
Trevor en Jon houden het bijna niet meer.
Mijn vriendje heeft een PP.
- Ik weet niet wat dat is. - Een perfecte penis.
Hou op. Nu meteen.
Wat is jouw ideale penis?
Bij Starbucks zou het een Grande zijn.
En als ze een Dikke hadden, zou je die willen.
Toch? Als beker.
Dat is heel grappig.
Caroline, Dave en Tom waren het grootste gevaar voor mij.
Wij kennen elkaar al een tijdje. We kennen elkaars zwaktes.
Familiereünie.
Waarom? Ik wil bij de familie horen.
- Je hoort erbij. - Dit lijkt op een Canadese bijeenkomst.
Ik ga naast de sexy Unabomber.
Zoiets aardigs heb ik nooit gehoord.
Wij zijn te jong om dat te snappen.
De man met wie ik aan het daten ben, is te jong voor mij.
Thomas Green met plastic poep.
- We zijn bij het poepgedeelte. - Ik zit al in de shit.
Ze grijnsde.
Dat scheelde niks.
Wie gaat er lachen?
- Hallo. - Wat?
Ik heb last van hyperekplexie, dus ik schrik heel snel.
- Het is gewoon een... - Ik heb...
Goed om te weten.
Ik lach niet veel.
Ik heb al sinds mijn 12e een chagrijnige uitdrukking.
Ik voel lichtelijk verdriet bij je.
Dat is mijn ontspannen gezicht.
Ik zag het.
Helemaal niet.
Wie was het?
Dat betekent dat de band komt.
Ze weten wel wat dit betekent.
Tijd om in te grijpen.
Gênant.
Gênant. Echt gênant, jongens.
We zijn net 20 minuten bezig.
Kijk allemaal even naar het scherm.
LACHALARM
- Hallo. - Wat?
HERHALING
Ik heb last van hyperekplexie, dus ik schrik heel snel.
Goed te weten.
Ik lach niet veel.
Ik heb al sinds mijn 12e een chagrijnige uitdrukking.
Daar vecht ik tegen.
Geweldig hersteld.
Als het niet was opgenomen,
zou niemand het hebben gemerkt.
Dus...
Ik dacht al dat ik die neppe drol zag lachen.
Ik ben erg boos op mezelf.
Tom Green, met zijn ontwapenende charme, zette wat neppoep voor me neer.
Normaal zou ik zeggen: 'Ben jij vijf?' In plaats daarvan deed ik...
Want in dit programma interpreteerde ik dat als flirten.
Toch? Vrij duidelijk, volgens mij.
Maar wacht. Ze was niet alleen.
Er is meer.
Je dacht er misschien mee weg te komen,
maar we hebben het teruggekeken.
Oké.
Wat is jouw ideale penis?
Bij Starbucks zou het een Grande zijn.
En als ze een Dikke hadden, zou je die willen.
Toch? Als beker.
Debra, deze is voor jou.
Die krijg je niet zelf.
Dus ze kijken echt?
Ja. Er zijn hier 400 camera's.
Ik dacht dat ze spiekten.
- Mogen we lachen als jij hier bent? - Ja.
Godzijdank.
Laat je gaan. Laat het even lekker los.
Zo'n programma is het niet.
Maar belangrijker, doe het beter.
- Oké. - Oké?
Beter zijn.
Ja, ik heb mijn eigen themaliedje.
Dames en heren, grunge zonder auteursrechten.
Ja.
Caroline en Deb hebben de eerste gele kaarten te pakken.
Als ze weer lachen, liggen ze eruit.
We spelen door.
Mijn excuses.
Nee. Ik zie dat zoemende ding in je hand.
Het is nog steeds blauw.
- Nee, wacht, het geluid gaat af... - Daar gaan we.
- Daar heb je het. - We beginnen.
Nu sterft de lach.
Hou op, Caroline.
- Stalen gezicht nu. Dit is het. - Ja.
Leuk.
Als iemand een kaart krijgt,
zijn we net een walvis die lucht gaat happen.
- Dat is ons momentje. - Ja.
Colin, waarom doe jij geen paaldans in die paal?
- Oké. - Oké?
Waarom focus je je op mij?
Dat was toch een verzoek?
- Deb wilde het. - Nee, hoor. Ik hoef niet.
Wat voor dans doet Colin? Dat is godsgruwelijk.
Dat is leuk. Heel romantisch.
Daar is het oogcontact.
Jij komt tekort als je denkt dat dat romantisch is.
Dat is het probleem.
Er ligt een rode kaart voor Debra klaar.
Ik doe die microfoon wel.
Ik heb op de filmschool gezeten.
Fijn. Daar is Toms vader.
Wat knap.
O jee, een gek jasje. Daar gaan we.
Daar gaan we.
Last One Laughing, geweldig om hier vanavond te zijn.
Het was vandaag warm in Toronto.
Hoe warm?
Het was zo heet dat ik een mus zijn wormpje in een ijskoffie zag dopen.
Nee? Niemand?
Ik heb wat hulp nodig, Orin.
Het was vandaag warm in Toronto.
Hoe warm was het?
Het was zo heet bij het stuwmeer
dat ik twee ratten zag waterskiën op ijsstokjes.
Dank u wel. Laten we een andere proberen.
Omdat ze klein zijn.
Staat dit ding aan? Oké.
Het was warm in Toronto vandaag, Colin.
Hoe warm was het?
Het was zo heet dat ik vijf bussen deodorant nodig had,
alleen al voor mijn taxichauffeur.
Omdat hij stinkt.
Tom vertelde steeds min of meer dezelfde grap.
- Het was warm in Toronto. - Keer...
- Het was warm in Toronto vandaag. - ...op...
- Het was warm buiten. - ...keer.
Het was warm vandaag.
Het gaat veel te lang door en het wordt zo ongemakkelijk.
Het is zo grappig omdat hij zich er zo in vastbijt.
Hij probeert je je ongemakkelijk te laten voelen en dat is grappig.
Het was zo heet dat ik de duivel
een airconditioner zag kopen.
Dat is bizar.
Lastig publiek hier.
Bij Mae gaat het bijna mis.
Zo heet dat ik een eekhoorn noten zag oprapen met pannenlappen.
Ik wist al meteen dat Tom voor mij het moeilijkste zou worden.
Die herhaling en met die band erbij...
O, mijn god, dat was lastig.
Het gaat bijna mis.
Zwaar weekend voor mijn taxichauffeur in Toronto.
Door illegaal vuurwerk liep hij een blessure op die hem zijn baan kostte.
Nee, wacht op de clou, Orin.
Het is een heel goede.
Een taxichaffeur met een blessure die hem zijn baan kostte.
Hij raakte zijn middelvinger kwijt.
Oké.
Hartstikke bedankt.
Lastig publiek hier. Wat gaan we doen?
Dat scheelde weinig.
Ik hou zo van slechte grappen.
- Verdorie. - Kom op, ga door, band.
Een C-mineur, kom op.
Laten we hier een feestje bouwen.
Laten we wat plezier maken.
Nee.
Ze bedekken allemaal hun mond.
Dat mag niet.
Kom op, allemaal. Zing mee, jullie kennen de tekst.
Ik weet niet wat we aan het doen zijn.
Wat zijn we aan het doen?
Ze slaat gewoon een fles op zijn hoofd stuk.
- Jezus. - Mae laat niet met zich sollen.
Nou en?
Is alles zo slap? Ik probeer deze.
Stelletje eikels. Dat mag niet.
Wat mij betreft krijg je daar straf voor.
- Was jij het? - Nee, jij.
- Ik dacht het niet. - Ik niet.
Ik kan het niet zijn. Ik was het niet.
Je kunt het ze duizend keer vertellen.
Je kunt mensen niet leren luisteren.
Lig ik eruit? Ik lig eruit. Lachte ik?
Er was een overtreding.
- Twee overtredingen zelfs. - O, mijn god.
Kijk allemaal naar het scherm.
Ik hoop dat dit niet je tepels zijn.
Ik zie allemaal beroemdheden.
Het zijn allemaal rocksterren, titanen.
Ze zijn allemaal heel grappig.
Ik zit midden in een grap.
Ik dacht in die situatie dat ik hallucineerde.
O, mijn god.
Mae houdt van mijn tosti's.
Het is nergens veilig.
Wat krijgen we nou?
Het is net Twilight Zone.
Dames en heren.
Dat is de eerste rode kaart.
Wat is dit voor programma?
Ondertiteld door: Lianne van der Gragt
Creatief supervisor Maaike van der Heijden