Live mula sa LOL Canada Theater,
ang Last One Laughing kasama si Jay Baruchel!
Tampok ang komedyanteng laging may hawak ng manibela, si Caroline Rhea!
At handang agawin ang pansin ng lahat,
ang reyna ng patutsada ng Canada, ang nakakatawang si Debra DiGiovanni!
At laging sulit ang pera mo
sa dark prince ng musical comedy, si Jon Lajoie!
Susunod, ang lolo ng avant-garde, si Tom Green!
Pero hindi lang 'yon.
Walang matatakbuhan, at walang mapagtataguan,
mula sa tatak na istilo sa pagpapatawa ng stand-up na bira nang bira,
si Brandon Ash-Mohammed!
At batiin ang inyong mabait at pamilyar na tagapagpatawa,
si Andrew Phung!
Laging may bago, bihasa sa mga karakter, paiba-iba ng anyo ng pagpapatawa,
si Dave Foley!
Siya ang nangunguna pagdating sa improv,
'di nagpapapigil kahit may edad na, si Colin Mochrie!
Mag-relax at panoorin ang lahat ng nakakatawang clip
mula sa mountain man of comedy, si K. Trevor Wilson!
At ang nakakahimok na huwaran sa comedy...
...'wag kang tatalikod sa malokong si Mae Martin!
At siyempre, ang ating host, ang hinahangaan, si Jay Baruchel!
Oras na para sa Last One Laughing Canada!
Ang Huling Humahalakhak
Lintik. Seryoso ba?
Kumusta? Ako si Jay Baruchel.
Bilang propesyonal na komedyante, trabaho mong magpatawa ng tao.
Bilang tao, likas sa iyong tumawa
'pag may nakita o narinig kang tingin mo'y nakakatawa.
Mag-break muna kayo.
Hindi? Sige. 'Yon ang dahilan kaya hibang ang palabas na 'to, kasi
sa susunod na anim na oras, 10 sa pinakamagagaling na komedyante sa Canada
ang sama-samang ikukulong sa kwartong 'to na parang Stanford prison experiment
nang may iisang layunin, ang subukang patawanin ang isa't isa.
Pero ito ang usapan.
Kung matatawa sila, tanggal na sila sa laro. Lintik.
At ang huling tatawa, ngayon alam n'yo na ang pamagat,
mananalo ng $100,000 para sa charity niya.
Pati ang pinag-aagawang korona at kapa ng LOL Canada.
Papanoorin ko ang lahat ng aksyon dito sa napakagandang lodge ko.
Ang totoo, 'di ko alam ang silbi ng marami sa mga 'to,
pero mahilig ako sa panikwat.
Sige, heto na tayo. Pakawalan n'yo na sila.
Heto ang ating unang komedyante, si Andrew Phung,
isa sa mga bida sa Kim's Convenience. Napakagaling niyang performer.
Ang pagkakataong makatunggali
ang pinakamagagaling na komedyante at performer sa buong bansang 'to?
Lintik! Nakaka-excite 'yon.
Tao po?
Sige, ako ang una rito.
Tingnan n'yo ang linis niya. Puwede n'yo siyang kainan.
Nakakatawa na agad.
Naku, sobrang nakakatawa.
'Di ako magaling magpigil ng tawa.
Mahilig akong tumawa, kaya kinailangan kong kimkimin.
Isasantabi ko sandali. Kitakits pagkatapos. Natatawa na ako.
Astig 'to. Noon ko pa gustong mag-host ng late-night talk show.
Palakpakan natin, ang susunod nating panauhin, ang taong 'yon!
Sino kaya ito?
Si Peter Mansbridge? Hindi, Colin Mochrie 'yan.
Improv icon na kilala sa maraming bansa.
Hindi!
Tingnan n'yo!
Sabi ko na nga ba, nandito ka. Nakutuban ko!
Gagamitin ko ang pagiging matanda ko hangga't maaari.
Baka atakihin ako kunwari sa puso.
Para mabulaga sila, tapos, hubad na, at tanggal na sila.
Uy, 'yon ang laro.
Ang una nating panauhin. Napakagaling na improviser, komedyante,
bida ng Whose Line is it Anyway? Palakpakan si Colin Mochrie.
Salamat.
- Dapat masanay sa ganitong reaksyon. - Oo.
Ako si Debra DiGiovanni.
Mahilig akong magsabi ng bastos.
Mahilig akong magmura.
Siguro kas napakahigpit ng kinalakihan ko.
Pagkaalis ko ng bahay, sabi ko, "Sige, mga tarantado!"
Sinasabi ko lang... Sobra na ba 'yon?
- Ano? - Uy!
Kumusta kayo?
Debra DiGiovanni.
Napakahusay na stand-up comic, pero palatawa siya.
Si Debra, sigurado akong siya ang unang matanggal.
Sasabihin ko na. Sisiw siya. Ibig kong sabihin, sa pagpapatawa.
Mula sa north of the Wall,
si K. Trevor Wilson, na sumikat sa Letterkenny,
at kaibigan ko mula noong 16 pa ako.
Kilala ko kayo.
Ang sakit magbiro sa walang reaksyon.
Pero nakapag-perform na ako sa walang kibo.
Nakapag-show na ako sa retirement home kung saan nakakatulog ang audience.
Kung nakapagpatigil ka na ng show para itanong,
"Puwede bang tingnan ng nurse kung 'di pa patay 'to?"
Napakatahimik ng kwartong 'yon.
Diyos ko.
Nakakatakot yan.
Nakakahindik, Trevor. Napakalaking mural ko.
Lintik. Heto na.
Si Jon Lajoie, na kilala sa The League at sa nakakatawang viral videos niya.
Kumusta, ang panaglan ko ay Jon Lajoie.
Baka kilala n'yo ako bilang bidang aktor sa Saving Private Ryan,
at sa pelikulang Big.
Sikat 'yon. May iba pa akong nagawa.
Welcome.
Lintik!
Pagkakita ko kay Colin Mochrie, naisip ko na, "talo na ako."
Ito ang pinakamagagaling sa lahat.
Nandito ang dressing room. Parang, prop room din ito.
Diyos ko.
- Naka-lock ang mga 'to. - Props! Classic.
Malaking tagahanga mo pala ako.
- Salamat. - Ang galing nito.
Sa tingin ko, kung may diskarte ako, 'yon ay mawalan ng malay
sa kalakhan ng anim na oras.
Puwede ba akong uminom ng pampatulog?
May pampatulog ka ba? Nasa hilatsa mo ang may pampatulog.
Oo, bigyan mo 'ko. Pahingi.
'Wag n'yong sabihin sa iba.
Dito? May dala akong COVID.
'Di nila 'yon mararamdaman.
Nakakatawa 'yon. Sa tingin ko, tatawa ang lahat.
Sige.
Sige, tingnan n'yo 'to.
Sige, heto na. Si Brandon Ash-Mohammed.
Isang talentadong bagong stand-up.
Diyos ko!
Nadulas ako. Ang sakit ng Black ko, paupo.
Iniisip ko, "Kailangan, mukha akong kumpyansa. Handa ako."
Tapos, nadulas ako.
Pasensya na.
Ano nang gagawin ko ngayon?
Itatabi ko ang bag ko.
Kilalang-kilala na ang lahat.
Parang ako 'yong Taylor Swift character na...
Parang gano'n. Alam n'yo ba 'yon?
Parang, oo.
Tingnan n'yo 'yong inventory.
- Ayos. May kombucha sila. - Oo.
- Napakahalaga para manatili kang regular. - Napakahalaga.
Pero 'di masyadong regular. Anim na oras tayo rito.
- Anim? Diyos ko. - Oo.
Hayop.
Si Tom Green, lintik.
Nag-iisa lang siya.
Buong buhay kong pinapanood si Tom.
Ano?
Pagpasok ni Tom Green, nabigla talaga ako.
Andrew, 'musta? Ako si Tom. Kumusta?
Sobrang hinahangaan ko siya.
Delikado ako.
Sa tingin ko, prank 'to.
Sa tingin ko, nasa The Tom Green Show talaga tayo.
Welcome kayong lahat sa show.
- Mabusising prank ang lahat ng 'to. - Hindi.
Handa akong makipagkumpitensya.
Pinag-isipan ko 'yong ilang bagay na gusto kong gawin ngayon.
Baka 'di ko dapat 'to sabihin, kasi 'pag pinanood n'yo,
tapos, naisip n'yong pinaghandaan ko ang mga 'yon,
iisipin n'yong baliw ako, pero ayos lang 'yon.
Baka iniisip n'yo na 'yon.
Lintik. Heto na si Mae Martin. National treasure ng Canada.
Na kinuha sa'tin ng England.
11 taon na ako sa England,
kaya nakakahiya talaga 'pag bumati ako.
Tapos, itatanong nila, "Pasensya na, si Ellen ka ba?"
Sino kaya 'yon?
Sige.
Diyos ko. Ito ang pinakanakakatakot na nagawa ko.
Ladies and gentlemen, ano bang masasabi n'yo
tungkol kay Caroline Rhea maliban sa "napakagaling"?
Diyos ko.
- Bakit? - Hi!
Nandito na ang reyna!
- Hi, Colin! Kumusta? - Kumusta?
Kaya mo akong patawanin sa loob ng isang segundo.
Mas mabilis ko pang mapapatawa ang sarili ko.
Pagtawa ang pinag-uusapan natin.
Si Aunt Hilda sa Sabrina the Teenage Witch.
Sa tuwing makikita mo siya sa TV,
nakakasabay siya sa mga bigatin sa comedy.
- Trevor. Natutuwa akong makilala ka. - Ako rin.
Baka ito ang pinakamaikling season ng LOL. Dalawang minuto lang ang itatagal namin.
Ang astig.
- Handa ka na ba rito-- - Puno ako ng pagsisisi at pagkabalisa.
- Kayo ba? - Ako rin.
Mali ang desisyon ko.
'Di ko alam kung naiisip ng mga kakumpitensya ni Caroline
na ang buong porma niya, mula extensions hanggang punit na maong,
ay pinili niya talaga bilang joke.
Joke 'tong lahat. Hi, 'di pang-prostitute ang buhok ko!
Damit ng anak ko ang suot ko. Nakakatawa sa tingin ko
kasi ang sabi, "One size fits all," at 'di 'yon totoo!
Labas ang tiyan ko at ang taba ko sa likod,
at wala man lang nagsabi!
Ano ba'ng iniisip ko?
- Ito na ba 'yon? Ako na ba ang huli? - Hindi, may isa pa.
Lintik.
Alam n'yo, 'di tayo karapat-dapat dito.
Ladies and gentlemen, si Dave Foley ng The Kids in the Hall.
Niloloko n'yo ba 'ko?
Dave!
Diyos ko.
Si Dave at ang The Kids in the Hall ang nagturo sa'kin ng comedy.
Isa siya sa mga pinakanakakatawang tao sa mundo.
Ang dali lang nito.
Buti na lang, 'di ako fan ng comedy,
kaya mukhang nakakalamang ako roon.
35 taon na akong nagtatrabaho sa The Kids in the Hall
at hinding-hindi nila ako napatawa.
Kumusta?
Masaya akong makita ka.
'Di ako mahilig sa sketch comedy, stand-up comedy.
'Di talaga ako mahilig sa improv comedy. 'Di ako makasabay sa politika.
'Di ko kaya ang toilet humor. Dark humor? 'Di ako interesado.
Character work? 'Di ako interesado.
Ayoko ng prop humor. Roasting, 'di ko 'yon gusto.
Kahit ano, 'di ko gusto.
- Ang dream team. - Ito na 'yon.
- Sige.
Tingnan n'yo 'to.
Gusto ko 'to. Puno ng kasiyahan ang puso ko
habang pinanonood ko sila.
- Nasa TV ba tayo ngayon? - Sa tingin ko.
- May mga camera dito, mahal. - Puro hidden camera.
Sampung komedyante sa kwarto.
Ang gulo nito.
Sa tingin ko, ang gulo nito.
Naka-camera catheter ako.
Sa tingin ko, magiging interesante talaga 'to.
May dudumi ro'n.
Simulan na natin 'to.
Sige. Lintik, ang usok.
Sige, heto na.
Oras na para itakda ang patakaran sa mga lokong 'to.
Uy, guys. May nangyayari dito.
Kumusta?
Heto na.
Si Jay Baruchel!
Baruchel! Baruchel!
- Kumusta? - Hello.
- Kumusta? - Mabuti.
Hi. Uy, kumusta ka, pare?
Ang lupit ng entrance.
Kumusta kayong lahat? Sabay-sabay kayong sumagot.
Bungisngis ako, kaya sa palagay ko, matatanggal ako agad.
'Yon ang palagay nating lahat. 'Yon ang lagay.
Alam kong mga patakaran
ang hilig ng mga komedyante, kaya dumiretso na tayo.
May isang pinakamahalagang patakaran, at 'yon ay 'wag tumawa.
'Pag narinig n'yo ang tunog na 'to...
Nagsimula ang oras.
'Wag n'yong pagtawanan ang isa't isa, ang sarili n'yo,
'wag n'yo subukang magpigil,
at 'wag kayong tumawa 'pag bigla ko kayong biniro
kmula sa lodge ko, kung saan
papanoorin ko kayo nang parang nakakatakot na uwak.
'Pag may nahuli akong tumawa
o kahit ngumiti man lang,
ganito ang mangyayari...
- 'Di ko kakayanin. - Naku po.
Hihinto ang laro,
at babalik ako para bigyan nito ang nagkasala.
- Oo. - Ang ganda.
Siyempre, galing sa paboritong libangan ng Canada, ang soccer.
Kung unang beses n'yo, yellow card ang makukuha n'yo. Babala n'yo 'yon.
Kung mahuhuli ko kayo ulit, makukuha n'yo ang red card.
Ibig sabihin, tanggal na kayo.
Puwede bang magmura sa show na 'to?
Pinagbibigyan nila ako, kaya ewan ko kung ano'ng patakaran n'yo.
'Di ako gumagawa ng bastos!
Ngayon, siyempre, bilang Canadian entertainers,
sanay tayo sa bonggang pagtrato sa showbiz.
Kaya ginawa namin itong late-night stage kung saan puwedeng mag-perform.
Kumpleto kasama ng sarili nating LOL late-night band!
Sige.
Okay.
Nandito pala ang mga Black. Dito nila itinago.
Ang saya naman.
Bilang pangwakas, gaya ng alam n'yo,
o bakit ginagawa ninyo ito sa sarili ninyo.
ang huling tatawa ay mananalo ng $100,000 para sa charity nila.
- Para pala 'to sa charity. - Oo.
Kung kailangan n'yo ako,
papakinggan at papanoorin ko kayong lahat.
Mag-enjoy kayo at good luck. Balik sa lodge.
Sige.
Sige, 'di na masama.
Ramdam na ramdam ko ang pawis ko sa noo
mga 10% pagkasimula noon, kaya--
Kita niyo, mas malamig dito. Kitakits.
Sige, tama na.
Sama na ang tugtog. Tumigil kayo sa pagtugtog.
Natatakot ako.
Babalik kaya si Jay para ipakilala ang host?
Sa tingin ko, hindi.
Anong pasaring 'yon?
- 'Di 'ba nakakaloko 'to sa inyo? - Oo.
- Oo nga. - Pinakabaliw.
Hibang.
May maliit na tren.
Gusto ko ang tren, pero ewan kung tungkol saan iyon.
Wala akong naaalalang tren.
Nagsimula na.
Ibig sabihin, nagsimula na.
- Okay. - Nagsimula na!
Oo.
Hesus!
Simula na ba tayo? Mukha, 'no?
Hesus!
'Wag kang ngumiti, Dave.
Nakangiwi ka na.
Nakakabaliw ang lahat ng 'to!
Gusto ko nang tumigil 'yon.
Nag-uumpisa pa lang tayo.
Simula na ang saya! Salamat, banda!
Sige.
Tatandaan ko na 'di ako tatawa.
Oo, 'yon ang pinakamahalaga.
- Kailangan kong lumayo sa'yo. - Alam ko. Hindi lang ako--
- Lalayo lang ako kay Deb. - Oo.
'Di pa nila nagagawa 'yong red light kaya puwede pa tayong tumawa.
Hindi. Nagsimula na, Tom!
'Pag nagsimula, tapos, tumawa tayo,
at 'yong pinakamatagal bago tumawa.
Akala ko, 'pag umilaw na nang pula...
Magsisimula tayong tumawa, tapos, 'yong pinakamatagal tumawa.
'Yong huling tatawa ang pinakamatagal tumawa.
'Di talaga ako nakinig sa mga patakaran.
Parang specials sa restaurant. Wala akong narinig.
Limang oras at 58 minuto na lang ang natitira.
Noong nagsimula ang laro, ramdam ko nang 'di ko mapipigilan ang tawa.
Sa pakikipagtitigan lang sa mga tao, natatawa na ako.
May mga banta sa bawat liko, 'di ko maipaliwanag.
Walang ligtas na lugar.
Totoo nga.
Hindi, lumayo ka sa'kin.
Ano'ng kinukuha mo?
Hotdog?
Oo. Ang tagal na, eh.
Naku naman!
Limang minuto pa lang, pasuko na si Mae.
Anong magagawa ko dito?
Ano'ng puwede kong gawin dito?
Marami, pero 'di ko gagawin. 'Di ito gano'ng palabas.
Ang sitwasyong 'to, kalokohan.
Pakiramdam ko, dapat ko nang umpisahan
at ipakita na puwede mong sagarin sa umpisa pa lang,
at aalisin siguro nila 'yon.
Hello.
Oo.
Kaya ko 'yon, Jay.
Uy, kayong lahat! Sandali lang. Kausap ko si Jay... Oo, teka.
Hindi 'yan totoo.
Oo, diretso 'to kay Jay.
Oo. Sige, kaya kong... Sige, gagawin ko 'yon. Sige.
- Uma-acting ka lang. - Acting 'to.
Teka. Oo. Hindi, gagawin ko na. Sige, sige.
May huling hinihiling si Jay. Nakalimutan niyang sabihin kanina.
Alam natin kung paano gumagana ang Internet.
'Pag may maliit na bagay na kontrobersyal na nangyari dito,
'yon lang ang pag-uusapan ng lahat.
Gusto ni Jay, ang pagtutuunan lang ay Canadian comedy
at ang mga charity na kinakatawan natin dito,
kaya dahil doon, hiniling niya na habang kumukuha na ang mga camera...
'di pa sila kumukuha,
na 'wag na lang nating banggitin
ang malapit at personal niyang relasyon kay Jeffrey Epstein.
Kasi, 'pag nagsabi tayo ng gano'n dito,
ang pag-uusapan lang ng mga tao, ilang beses kaya siya pumunta sa isla?
Asterisk 'yon. Joke 'yon.
Alam n'yo, gaano sila ka-close?
Magkumpare sila. 'Di na talaga mahalaga.
Masayang lokohin si Jay.
Siya ang pinakamabait.
Alam nating lahat na ako ang baliw.
Kaya, nagpapasalamat si Jay-- Teka. Uy, pare.
- Parang tanga 'tong routine na 'to. - Ayos ba 'yon?
Oo, 'yong mismong sinabi mo. Sige. Sige, pare.
Magkita tayo mamaya. Sige.
Sige.
Diyos ko!
Nakakatawa si Jon. Muntik na ako.
- Inaalala ko na kung manalo ako... - Oo.
'Di ko sadyang napili ang charity na Pondo sa Pagtatanggol sa Pagtanggi sa Holocaust.
Akala ko, ipinagtatanggol tayo sa tumatanggi sa Holocaust.
- 'Di pala 'yon ang ginagawa nila. - Tama.
Ayos 'yon.
- Salamat. - May dahilan.
Ang tahimik mo rito, Trevor.
'Di ka natawa do'n sa tungkol kay Epstein.
Nakasalamin ako kaya 'di ako maka-concentrate.
Ah. Ayos.
'Di dapat 'yon nakakatawa, Trevor, pero nakakatawa nga.
Uy, wala silang sinabi,
pero naisip ko lang, pa'no kung kailangan kong umetsas?
- Do'n ba ako pupunta? - Puwede ka ro'n.
- Gumagana ang inidorong 'yon. - Paano maghuhugas?
May tissue.
Diyos ko.
Toilet humor. Siguro, lagi namang may gano'n.
Sa tingin ko, kakailanganin kong umetsas.
Kinakabahan din ako sa pagpupu.
'Di ako tahimik o mabait pagdating sa pagdumi ko...
Sabihan mo kami kung kailangan mong magbanyo.
Malalaman n'yo. Malakas at magulo 'yon.
Okay. Sige.
Tinatawanan ko ang lahat.
Ang pinakamalalaking kalokohan.
Kaya, bangungot 'to para sa'kin.
Nase-stress ako, kaya umaatake ang almoranas ko, kaya matatagalan 'yon.
- Pare! Pareho tayo. - Oo.
- Pare, apir. - Oo.
- 'Yan ang sinasabi ko. - Magkumpare sa almoranas.
Ang tawag ko, buwanang dalaw ko.
Kumalma ka lang.
Ako ang nagsimula nito. 'Di ko alam kung ba't ko 'to ginawa.
Lalayo na ako kasi malapit-lapit na tayo.
Oo.
Halos 'di na makapagpigil sina Trevor at Jon.
May VBP ang boyfriend ko.
- 'Di ko alam kung ano 'yon. - Vision board penis ko.
Itigil mo 'yan. Ngayon na.
Ano ang perpektong ari para sa'yo?
Kung Starbucks, Grande ang gusto mo.
At kung may girth-ay sila, gusto mo ng girth-ay.
'Di ba? Kung sa baso.
Nakakatawa 'yon.
Sina Caroline, Dave, at Tom ang delikado para sa'kin
kasi matagal na kami. Marunong kaming manamantala ng kahinaan.
Pagpupulong.
Bakit? Gusto kong sumali sa pamilya.
- Kasali ka sa pamilya. - Mukha itong Canadian meeting.
Katabi ng seksing Unabomber.
Pinakamagandang sinabi sa'kin ninuman.
Masyado tayong bata para maintindihan.
Iniisip ko, masyadong bata para sa'kin 'yong dine-date ko.
Si Thomas Green na may plastic na pupu.
- Nasa pupu portion na tayo. - Nakatapak na tayo.
Ngumiti siya.
Malapit na 'to!
Sino'ng bibigay?
- Hello. - Ano?
May hyperekplexia ako, kaya madali akong mabigla.
- Kaya... - Meron akong...
Mabuting malaman.
'Di ako palatawa,
pero 12 taong gulang pa lang ako, mukha na akong yamot.
Nakakaramdam ako ng lungkot sa'yo.
'Yon ang normal kong mukha.
Nakita ko!
'Di ko nakita!
Sino?
Sa tingin ko, lalabas ang banda.
Alam marahil nila ang ibig sabihin.
Sige. Oras na para maging kontrabida.
Nakakahiya.
Nakakahiya. Nakakahiya talaga, guys.
Ano, naka-20 minuto pa lang tayo?
Kaya oo, pakituon ang pansin ninyong lahat sa monitor.
- Hello. - Ano?
May hyperekplexia ako, kaya madali akong mabigla.
Mabuting alam.
'Di ako palatawa,
pero 12 taong gulang pa lang ako, mukha na akong yamot...
na pinipigilan ko.
Ang galing mong nakabawi. Alam mo 'yon?
Kung hindi 'yon nakunan,
wala sanang nakaalam na tumawa ka.
Kaya...
Mukhang nakita kong tinawanan 'yong pekeng pupu.
Galit ako sa sarili ko.
Si Tom, sa nakakapanghinang karinyo niya, naglagay ng pekeng pupu sa harap ko.
Sa karaniwan, itatanong ko, "Bata ka ba?" Pero ang ginawa ko...
Kasi sa show na 'to, pakikipaglandian ang dating no'n sa'kin.
'Di ba? Sa tingin ko, halata naman.
Pero teka. 'Di lang siya.
Meron pa.
Baka naisip ng isa sa inyo na nakalusot kayo,
pero pinanood namin ang tape.
Sige.
Anong gusto mo sa ari?
Kung Starbucks, Grande ang gusto mo.
At kung may girth-ay sila, gusto mo ng girth-ay.
'Di ba? Kung sa baso.
Debra, para sa'yo 'to.
'Wag mong kunin!
Nanonood talaga sila?
Oo! Parang nasa 400 ang camera dito!
Akala ko, sumusulyap lang sila.
- Habang nandito ka, puwedeng tumawa? - Oo.
Salamat naman.
Ilabas n'yo na ang lahat. Gumalaw-galaw kayo.
'Di ito gano'ng show.
Pero mas mahalaga, galingan n'yo.
- Okay. - Okay?
Galingan n'yo!
Oo, may kanta ako!
Ladies and gentlemen, grunge na nasa public domain!
Oo.
Sina Caroline at Deb ang unang nagka-yellow card.
Kung tatawa sila ulit, matatanggal na sila.
Laban na, mga bata!
Pasensya na.
Hindi! May gumagalaw sa kamay mo!
Asul pa rito.
- Hindi, teka, may tutunog-- - Heto na tayo.
- 'Yan na. - Magsisimula na tayo.
Mamamatay na ang tawanan.
Tumigil ka, Caroline.
- Mukhang tuod na. Heto na. - Oo.
Ang saya.
'Pag may nakakuha ng warning card,
para tayong balyenang kumukuha ng oxygen.
- 'Yon ang sandali natin. - Oo.
Colin, ba't 'di ka mag-pole dance gamit 'yang pole.
- Sige. - Sige.
Ba't sa'kin ka nagko-concentrate?
Akala ko, request lang.
- Gusto ni Deb. - Hindi! Hindi. Ayos lang ako.
Ano ba 'yang sayaw ni Colin? Ang sama.
Diyos ko. Ang ganda kasi romantic.
'Yan na ang titigan.
Deb, kulang ka sa romansa kung sa tingin mo, romantic 'yan.
'Yon ang problema.
Sa tingin ko, may red card na may pangalan ni Debra.
Kaya kong mag-pin ng mic.
Nag-aral ako ng broadcasting sa Algonquin College.
Ah, ayos. Dumating ang tatay ni Tom.
Ang pogi!
Naku po, funny jacket. Heto na.
Heto na.
Last One Laughing, natutuwa akong nandito ako ngayong gabi.
Ang init sa labas sa Toronto ngayon.
Gaano kainit?
Sa init, nakakita ako ng ibong nagsasawsaw ng uod niya sa Iced Capp ng Tim's.
Hindi? Kahit sino?
Patulong, Orin.
Ang init sa labas sa Toronto ngayon.
Gaano kainit?
Ang init sa reservoir,
nakakita ako ng dalawang dagang nagwa-water ski sa Popsicle sticks.
Maraming salamat. Sumubok tayo ng isa pa.
Kasi maliit sila.
Nakabukas ba 'to? Sige.
Ang init sa labas sa Toronto ngayon, Colin.
Gaano kainit?
Ang init kaninang umaga, gumamit ako ng limang lata ng Right Guard,
at sa driver pa lang ng taxi ko 'yon.
Kasi mabaho siya.
Parang iisang joke 'yong sinasabi ni Tom.
- Ang init sa Toronto ngayon. - Paulit...
- Ang init sa labas sa Toronto ngayon. - Ulit...
- Ang init sa labas. - Ulit...
Ang init ngayon.
Sobrang haba, at nakakailang na.
Sobrang nakakatawa kasi seryoso talaga siya.
Parang, "maiilang kayo sa'kin," at nakakatawa 'yon.
Ang init, nakita ko 'yong demonyo sa Walmart
na bumili ng air conditioner.
Ang tindi no'n.
Ang hirap n'yong patawanin.
Malapit nang bumigay si Mae.
Ang init, nakakita ako ng squirrel na naka-pot holder kumuha ng buto.
Umpisa pa lang, alam ko nang si Tom ang magiging kahinaan ko.
At ang paulit-ulit at ang pagkakaroon ng banda roon...
Diyos ko, ang hirap.
Mabuti, delikado tayo, pare.
Ang hirap ng weekend para sa taxi driver ko sa Toronto.
Dahil sa ilegal na paputok, nagkaroon siya ng career-ending injury.
Teka. Hindi, hintayin mo ang punch line, Orin.
Maganda 'to.
Nagkaroon ng career-ending injury ang isang taxi driver.
Naputukan siya sa hinlalato.
Sige.
Maramign salamat.
Ang hirap n'yong patawanin. Ano'ng gagawin natin?
Muntik na. Muntik na talaga.
Sobrang hilig ko nga pala sa pangit na jokes.
- Lintik! - Sige, ituloy n'yo lang, banda!
Pahingi ng C-minor, sige!
Pasiglahin natin ang party rito!
Mag-enjoy tayo!
Hindi.
Nagtatakip na silang lahat ng bibig nila.
'Di 'yon puwedeng gawin.
Sige na, kayong lahat! Kumanta kayo, alam n'yo ang lyrics!
'Di ko nga alam ang ginagawa natin!
Ano'ng ginagawa natin dito?
Lintik! Pinukpok niya sa ulo!
- Lintik! - Naku! 'Di nagbibiro si Mae.
Ano naman?
Madali bang mabasag lahat? Pasubok nga nito.
Mga loko-loko kayo. 'Di n'yo 'yon puwedeng gawin.
Malalagay kayo sa penalty box kung ako ang tatanungin.
- Ikaw ba 'yon? - Ikaw 'yon.
- Parang hindi. - Hindi ako!
'Di puwedeng ako. 'Di ko 'yon ginawa.
'Pag sinabihan mo minsan, libong beses mo uulitin.
'Di mo matuturuang makinig ang mga tao.
Tanggal na ba ako? Tanggal na ako. Tumawa ako?
May paglabag.
- Dalawang paglabag nga. - Diyos ko.
Panoorin n'yo lang ang TV.
Sana, 'di mo 'yon utong.
Tumingin ako sa paligid, tila icon
na pinapanood ko, puro rockstar, bigatin.
Nakakatawa silang lahat.
Nasa kalagitnaan ako ng joke!
Nandito ka sa sitwasyong ito, naisip ko, "Bangag yata ako."
Diyos ko.
Gusto ni Mae ang cheese sandwich ko.
Walang ligtas.
Ano ba 'yan?
Parang episode ng Twilight Zone.
Ladies and gentlemen!
Ito ang unang red card ng laro!
Ano ba 'tong palabas na 'to?
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Alyssa Lesaca
Mapanlikhang Superbisor Reyselle Aura Ruth Revita