(ซีรีส์จาก NETFLIX)
(ตอนอวสาน)
มาแล้วเหรอ
ไปทำความเคารพท่านก่อนเถอะ
รูปพวกนี้คืออะไรเหรอ
เมื่อก่อนนี้ คุณกัมรี…
เห็นโต๊ะโชว์รูป ที่งานแต่งของลูกชายหัวหน้าหมู่บ้านประมง
แล้วก็บอกผมว่า
อยากให้มีอะไรทำนองนี้
ในงานศพของท่านบ้างก็คงดี
พอผมถามท่านว่าหมายความว่าไง
ท่านบอกว่างานเลี้ยงยิ่งใหญ่ที่สุด ที่เหลืออยู่ต่อจากนี้
ก็คงจะเป็นงานศพของท่าน
ท่านอยากให้แขกทุกคนหัวเราะ พูดคุย
และสนุกกันอย่างเต็มที่
เพราะท่านจะไปอยู่ในภพภูมิที่ดี
เลยให้เรากินแป้งทอดมันฝรั่งกันไป
และดื่มมักกอลลีให้หนำใจก็พอ
เพราะงั้น ทุกคนก็เลย…
สานต่อความปรารถนาสุดท้ายของคุณกัมรีกันอยู่
- เนอะ - ไปกันใหญ่
เคยเห็นฉันกินเหล้าเยอะไหมล่ะ
เคยสิ
ต่อเลยๆ
นายจะนั่งนิ่งๆ ไม่ช่วยอะไรใช่ไหม
อร่อยสุดอะไรสุด
- ลองดูสิ - โอ้โฮ
- จริงเหรอ - ขอบใจนะคะ
- ขอบคุณนะคะ - เรียกดูชิกมาด้วยสิ
ไม่เอา ไม่เอาด้วยหรอก
- คุณหมอ มาทางนี้สิ - กินเข้าไปซะ
ค่ะ
ไปเถอะ ทุกคนรอแย่แล้ว
เอาซุปเผ็ดเนื้อสักถ้วยไหม
อ้อ คุณคงไม่กินสินะ ถูกไหม
ไม่นะ ฉันจะกิน
ขอข้าวเยอะๆ ด้วย
ได้สิ
ดูซิ
- อ้าว - สวัสดีครับ
- โปรดิวเซอร์จี - คุณอา สวัสดีค่ะ
- สวัสดีครับ - โอ้ มาแล้วเหรอครับ
- ฮเยจิน - รุ่นพี่
หัวหน้าฮง
ไม่ทันได้ตั้งตัวเลยนะคะ
สองคนนี้รับซุปเผ็ดเนื้อใช่ไหม
- หมายความว่าไง - ล้อกันเล่นเหรอ
- ฮวาจอง มานี่สิ - เลือดกรุ๊ปเอขี้อ่อนไหวไม่ใช่เหรอ
- ไม่ๆ - ทำไมถึงคิดว่ากรุ๊ปเอขี้กลัว
- ไม่ใช่นะ ไม่ใช่เหอะ - บอกว่าพวกกรุ๊ปเอขี้กลัว
เวลามีแฟนก็เป็นแบบนั้นใช่ไหมล่ะ
- ร่วมวงด้วยได้ไหมครับ - เชิญนั่งเลย
มาถึงกันก่อนแล้วเหรอ
อ้าว พี่มาแล้วเหรอ
ปัดโธ่ หัดมาเร็วๆ หน่อยสิ
(ขอให้ไปสู่สุคติ)
ขอบคุณที่มานะ
เราต้องมาอยู่แล้ว
ฉันเป็นห่วงแทบแย่ แต่ก็โล่งอกที่นายดูไม่เป็นไรกว่าที่คิด
อือ กว่าจะไปถึงคงอีกนาน รีบไปเถอะ นักเขียนวังก็ด้วย
ค่ะ คุณยายกัมรีต้องไปสู่ภพภูมิที่ดีแน่ๆ
ท่านเป็นคนดีจริงๆ ค่ะ
ขอบคุณนะ
เดินทางกลับอย่างปลอดภัยนะคะ รุ่นพี่ขับรถดีๆ นะคะ
อือ งั้นเราไปนะ
- ขับรถดีๆ ล่ะ - ลานะคะ
ไปกัน เดี๋ยวผมไปส่ง
ไม่ดีกว่า วันนี้ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนหัวหน้าฮง
โธ่ ไม่ได้หรอก ที่นั่นไม่สะดวก
คืนนี้กลับไปนอนบ้าน พรุ่งนี้เช้าค่อยมาใหม่
- จะไหวเหรอ - หือ
ดูเหมือนคุณไม่โอเค
แต่แกล้งทำเป็นว่าโอเคดี
ไม่รู้สิ
ผมคงจะยังทำใจเชื่อไม่ลงมั้ง
ทั้งที่เคยผ่านเรื่องแบบนี้มาแล้ว
แต่ยิ่งพบเจอก็ยิ่งไม่ชินและรู้สึกแปลกๆ
ภาพที่คุณกัมรีนั่งอยู่บนเฉลียงไม้ยังแจ่มชัด
และผมก็รู้สึกเหมือนคุณกัมรีกำลังโบกมือ เรียก "เจ้าดูชิก" จากซอยนั้น
ยังรู้สึกเหมือนมีคุณกัมรีอยู่ใกล้ๆ
เพราะงั้น ผมจึง…
ไม่อยากปล่อยให้ท่านจากไป
อยากให้คุณยายอยู่ข้างๆ ผมต่อไปอีกสักหน่อย
ดูชิก
ฉัน…
นึกภาพใบหน้าของแม่
ไม่ค่อยออกเอาซะเลย
ถึงจะจ้องรูปถ่ายในงานศพทั้งวัน
แต่ทำไมท่านกลับดูเหมือนคนละคน
แม่ของฉันที่นายเคยเห็น…
ไม่สิ หน้าตาของแม่ฉันเป็นยังไงบ้างเหรอ
ท่านสบายดีไหม
อือ
ท่านยิ้มเก่ง ออกไปร่าเริงที่นั่นที่นี่
แถมยังดูแลคนอื่นเก่ง ท่านดูมีความสุขดีนะ
เหมือนท่านคนเดิมตามปกติ
ฉันน่ะ
นึกว่าแม่…
จะอยู่ข้างๆ ฉันไปอีกแสนนาน
ฉันก็เลยเอาแต่คิดเสมอว่า ค่อยไปเจอท่านทีหลังแล้วกัน เอาไว้คราวหลัง
แต่ตอนนี้ไม่มีคราวหลังแล้ว
เขาว่าถ้าพ่อแม่ตายจากไป
คนที่นึกเสียใจทีหลังมากๆ จะร้องไห้หนักสุด
แต่ฉันมันไร้ยางอายไง
น้ำตาสักหยดยังไม่มี
ไอ้ค่ารากฟันเทียมมันจะสักเท่าไรเชียว
แต่ฉันไม่เคยพาแม่ไปหาหมอฟันเลยสักหน
ท่านทำรากฟันเทียมแล้ว
การรักษาราบรื่นดี
ท่านได้ทานเนื้อสัตว์และปลาหมึกสมใจอยาก
โธ่ ไอ้บ้าเอ๊ย
ฉันถึงขั้นส่งลูกไปเรียนต่างประเทศ
แม่เองก็คงเลี้ยงฉันมา แบบสำคัญที่หนึ่งเหมือนกัน…
เพราะฉันเป็นลูกชายของท่าน
เฮ้อ ฉันมันบ้าจริงๆ
รู้สึกผิดต่อแม่จัง ทำยังไงดีล่ะ
ตอนนี้จะขอโทษก็ทำไม่ได้แล้ว
จะทำดีต่อท่านก็ไม่ได้แล้ว
ฉันจะใช้ชีวิตต่อไป…
ในสภาพนี้ยังไงดีล่ะ
พี่ อย่าเป็นแบบนั้นเลย
คุณกัมรีไม่มีทางคิดแบบนั้นแน่นอน
สำหรับคุณกัมรีแล้ว พี่…
คือลูกชายแสนดี ที่ไม่เคยสร้างปัญหามาตั้งแต่เด็กๆ
คือลูกชายที่ท่านภาคภูมิใจ ที่ได้ทำงานเป็นนักบัญชีในโซล
พี่คือความอิ่มเอมใจของคุณกัมรี
คือความสุข คือที่พักใจ
คือเหตุผลในการใช้ชีวิตของท่าน
แม่…
แม่ครับ แม่
แม่…
วอนซอกบอกว่าจะไม่ขายบ้าน และจะปล่อยเอาไว้แบบนี้
จริงเหรอคะ
ยังไงที่นี่ก็เป็นเหมือนบ้านในวัยเด็กของเขา
เห็นว่าจะแวะมาเป็นครั้งคราว
ฉันต้องแวะเข้ามาบ่อยๆ แล้วล่ะ
น่าแปลกที่บ้านไร้คนอยู่มักจะทรุดโทรมเร็ว
ใช่แล้วล่ะ
ตอนนี้คุณพี่คงไปถึงภพหน้าแล้วใช่ไหม
ค่ะ บางทีคุณพี่คงจะงดงามที่สุดในนั้น
ต้องขอบคุณหมอฟันที่ทำให้แก ได้กินปลาหมึกสมใจอยากก่อนจากไป
ก็ถูกของเธอนะ
คุณพี่ คุณพี่ต้องมีชีวิตอยู่นานๆ นะคะ
ถ้าไม่มีคุณพี่ ฉันคงเบื่อตายกันพอดี
ไม่มีฉันคอยบ่นใส่แล้วคงจะดีกว่าน่ะสิ
พี่ดุด่าฉันได้เลย
จะใช้งานหรือแกล้งแหย่ฉันก็ได้
เพราะงั้นคุณพี่อยู่ต่อไปนานๆ อีกหน่อยนะคะ
รู้แล้วน่า
จริงๆ นะ สัญญามาก่อน
บอกว่ารู้แล้วไง
ทำเยอะเกินไปแฮะ
หัวหน้าฮง
มาแล้วเหรอ
นั่นอะไรน่ะ สบู่เหรอ
อือ รับไปสักหน่อยไหม ผมใส่ผงเปลือกส้มไปจุกๆ
ฉันเต็มใจรับอยู่แล้ว
กินข้าวหรือยัง
ยังเลย
ทำไมยังไม่กินอีก
ไปข้างนอกกัน ฉันจะเลี้ยงของอร่อยๆ เอง
จะซื้อกินอีกทำไม เข้าบ้านเถอะ เดี๋ยวผมทำให้กิน
เดี๋ยวฉันทำให้เอง
รอบนี้นะ
ฉันจำสูตรมาเป๊ะไม่ตกหล่น
จะทำให้อร่อยเลย รอแป๊บหนึ่งนะ
อันนี้ยังอยู่อีกแฮะ
มันแห้งเหี่ยวหมดแล้วใช่ไหม
ผมทำใจทิ้งไม่ลง
ไม่รู้ทำไมไม่กล้าแตะมันน่ะ
คือว่านะ
ว่ากันว่าเวลาสูญเสียคนที่รักไป
เราต้องเจ็บปวดให้พอประมาณ
ไม่อย่างนั้น
ความเศร้าจะไหลเวียนไปหมดทั้งตัว
และจะระเบิดปะทุออกมาในภายหลัง
(ถึงดูชิก)
ดูชิก กินข้าวปลาหน่อยเถอะ
ไม่ว่าจะมีเรื่องทุกข์ทรมานแค่ไหน แต่คนเราก็ต้องกินข้าวนะ
แกมีแผลใจมาตั้งแต่เด็กๆ
สิ่งที่ฉันทำเพื่อแกได้ ก็มีแค่กับข้าวกับปลาเท่านั้น
แกกินกับข้าวฝีมือฉันจนตัวสูงใหญ่
รู้ไหมว่าฉันภูมิใจมากขนาดไหน
ดูชิก จำที่แกเคยบอกฉันได้ไหม
ว่าสิ่งที่พ่อแม่ควรจะทำเพื่อลูกมากที่สุด
คือการไม่เจ็บไม่ป่วย
หัวอกคนเป็นพ่อเป็นแม่ก็ไม่ต่างกันหรอก
ใจของพ่อแม่แทบแหลกสลายเมื่อลูกเจ็บป่วย
ดูชิก แกเป็นทั้งลูกชายและหลานชายของฉัน
ห้ามลืมเรื่องนั้นเด็ดขาดนะ
ดูชิก คนเราต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางคนอื่นๆ
บางครั้งการใช้ชีวิตก็ดูเหมือนแสนหนักอึ้ง
แต่ถ้าเราเลือกจะอยู่ท่ามกลางคนอื่นๆ
จะต้องมีใครสักคนช่วยแบกแกขึ้นหลัง
เหมือนอย่างที่แกทำเพื่อฉันแน่นอน
เพราะงั้นนะ ดูชิก อย่ามัวแต่ขังตัวเองไว้คนเดียวเลย
กินข้าวฝีมือยาย แล้วรีบออกมาเถอะนะ
คุณกัมรีของเราลายมือสวยจังเลยเนอะ
อือ สวยจริงๆ
เมื่อก่อนผมเคยถามคุณยายด้วยแหละ
ว่าทำไมถึงไม่รับเงินจากผม
เพราะผมเป็นคนนอกหรือเปล่า
แต่คุณกัมรีกลับบอกว่าผมเป็นลูกชาย
เป็นหลานชายของท่าน
ใช่แล้วล่ะ
วันนั้นเราบอกลาคุณยายกัมรีย้อนหลัง
แม้จะพบเจอการสูญเสียมาหลายครั้งในชีวิต
เขาก็ได้แต่อดกลั้นไว้
ไม่เคยมีสักครั้ง ที่เขาได้โศกเศร้าอย่างเต็มที่
นับเป็นครั้งแรกที่เขาร้องไห้อย่างยาวนาน
ส่วนคนอื่นๆ ก็เสียใจต่อการจากไปของคุณยาย
ในแบบฉบับของตัวเอง
ทิ้งอันนี้เอาไว้แฮะ
(ร้านอาหารจีนกงจิน)
(ร้านชำโบรา)
และเราต่างก็ได้เข้าใจว่า
ตราบใดที่ความทรงจำอันมีค่ายังคงอยู่
การมีอยู่ของสิ่งนั้นก็จะไม่จางหายไป
(หนึ่งเดือนต่อมา)
นักเขียนวัง เส้นผมเรียบสลวยเชียวนะครับ
อย่างกับทาน้ำมันเมล็ดชาแน่ะ
ขอบใจนะ
นายเองก็เปิดโรงสกัดน้ำมันบนหัวได้แล้วนะนั่น
เยิ้มสุดอะไรสุด
เรียบร้อย เสร็จสิ้นการตัดต่อตอนสุดท้าย
เก่งมากครับ
ปรบมือๆ
ทุกคนเหนื่อยกันมามากเลยนะ
มาอาบน้ำฉลองวันแถลงข่าวกันหน่อย
นั่นสิ แต่ก็ควรจะกลับบ้านกันก่อน
ปวดตรงกระเพาะอีกแล้วเหรอ
- อือ คงเพราะหายเครียดแล้ว - ลุกขึ้น ไปโรงพยาบาลกัน
ไม่ต้อง ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว
โดฮา นายไปเอาน้ำอุ่นมาหน่อยสิ
- ครับ - อือ
ไปนอนพักที่ห้องรับรองก็ยังดี ลุกขึ้น
เร็วสิ
อ้อ อยู่นี่เอง
เอ้า
(ยาออกฤทธิ์เร็ว)
นี่มัน…
ฉันเดาว่ากระปุกที่เธอมีคงใกล้หมดแล้ว ก็เลยซื้อไว้ล่วงหน้า
กินอันนั้นไปก่อนแล้วกัน
อ้อ น่าจะมีอีกอย่างด้วยนะ
เจอแล้ว
เพิ่งจะผ่านฤดูร้อนไปไม่นานเอง แต่นายพกถุงร้อนไว้แล้วเนี่ยนะ
ฉันกะว่าจะได้ใช้ในวันแบบนี้แหละ
นี่ ประคบท้องไว้
นักเขียนวังตรวจสุขภาพมาแล้วใช่ไหม ส่องกล้องแล้วด้วย
อือ ผลออกมาปกติ แค่เครียดน่ะ
หลังจากนี้เราอย่ากินต็อกบกกีเผ็ดๆ เป็นมื้อดึกกันเลย
อ้อ เดี๋ยวฉันจะซื้อน้ำกะหล่ำปลีสกัดให้ด้วย
ถึงรสชาติจะน่าสยองนิดๆ แต่…
โปรดิวเซอร์จี
ฉันขอร้องล่ะนะ
ช่วยเลิกอ่อนโยนกับฉันทีเถอะ
ที่จริงคงจะดูออกอยู่แล้ว
ว่าฉันชอบโปรดิวเซอร์จี
ฉันรู้ดีว่าการที่นายคอยดูแลฉัน
และรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉัน
มันเป็นเพราะเราทำงานด้วยกันมานาน
เพราะมันเป็นเรื่องเคยชิน
- นี่ นักเขียนวัง… - แต่ว่า
ทุกครั้งที่นายทำดีกับฉัน
ฉันก็เอาแต่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง
เพราะงั้นฉันถึงทำงานกับนายต่อไม่ได้
เก็บของเสร็จแล้วเหรอ
นี่เพิ่งจะเริ่มเอง
เฮ้อ อะไรเยอะแยะเนี่ย
ขอบคุณนะ หัวหน้าฮง
ที่เข้าใจทุกอย่างทั้งที่ยากจะทำได้
มันเป็นโอกาสที่ดีนี่ คุณก็ควรไป
ใครเห็นก็คงคิดว่าจะย้ายไปอยู่โซลแหงๆ
นี่ ยุนฮเยจิน ไปสัมมนาวิชาการแค่สามวันสองคืน
จะหอบผ้าหอบผ่อนไปเยอะเบอร์นี้ทำไมยะ
ความจริงแล้ว ฉันได้รับข้อเสนอให้ไปเป็นศาสตราจารย์คลินิก
ที่โซลสินะ
อือ
เป็นโอกาสที่ดีเชียว
ดีมากๆ เลยล่ะ
คุณเคยบอกว่าอยากกลับไปโซลนี่
ก็เคยอยากไปอยู่นะ
ถ้างั้น ก็คงต้องไปแล้วล่ะ…
ในเมื่อคุณต้องการแบบนั้น
คุณเป็นพวกมองอะไรไม่ค่อยออกสินะ
หือ
"เคยอยากไป" มันเป็นรูปอดีตไง
ฉันจำเป็นต้องพูดใหม่ เป็นรูปปัจจุบันหรือรูปอนาคตด้วยไหม
ฉันไม่อยากไปโซล
ฉันจะอยู่ที่นี่แหละ ไม่ไปโซลหรอก
อย่าบอกนะว่าเพราะผม
เฮอะ เชื่อเขาเลย
เห็นฉันโดนจูงจมูกง่ายเกินไปไหมเนี่ย
เรื่องนี้น่ะ ฉันตัดสินใจ ตามความต้องการของฉันล้วนๆ
ฉันมีเรื่องที่ต้องทำที่นี่เยอะน่ะ
ต้องทำความสะอาดหมู่บ้าน
ต้องไปเยี่ยมเจ้าจืดชืดที่บ้านอีจุน
แล้วก็ต้องเมาท์เรื่องวงดีโอเอสกับจูรีด้วย
และเหนือสิ่งอื่นใด
ฉันคือหมอฟันเพียงคนเดียวในกงจินนะ
แล้วก็ประการสุดท้าย
ที่นี่มีหัวหน้าฮงอยู่ด้วยไง
ขอบใจนะ
ขอบใจนะ ฮเยจิน
ฉันก็ชอบที่นี่เหมือนกัน
ชอบพอๆ กับคุณ
ฉันชอบกงจินขึ้นเยอะเลย
ทำไมไม่โทรเรียกบริษัทย้ายบ้านเลยล่ะ
เชิญโทรเรียกบริษัทย้ายบ้านเลยค่ะ
ฉันหอบชุดไปเยอะเกินเหรอ
ไม่นะ เปลี่ยนวันละ 15 ชุดก็ไหวอยู่
ก็จริง ฉันทำได้นะ
ได้อยู่แล้วแหละ
- สู้ๆ นะ - เดี๋ยวจะรีบไปรีบกลับ
- ช่วยฉันหน่อยสิ - ตัวนี้ยังไม่แกะป้ายเลยนี่
- อือ - ชุดใหม่หมดเลยสิเนี่ย
เปล่านะ ก็ไม่ใช่ทั้งหมดหรอก
หือ
คุณมีซอนหาอะไรอยู่ครับ
อ้อ ลอตเตอรี่น่ะค่ะ
เมื่อวานฉันลืมตรวจผลไปสนิทเลย
ดูเหมือนคุณมีซอน จะเป็นคอหวยพันธุ์แท้นะครับ
ชีวิตที่ฝืดเคืองเหมือนกินมันติดคอ ได้น้ำแก้ฝืดหน่อยก็ย่อมดีค่ะ
คุณอึนชอล ช่วยเสิร์ชหาเลข ที่ถูกรางวัลลอตเตอรี่ให้หน่อยสิ
หือ อ้อ รอเดี๋ยวนะครับ
โอ๊ะ เจอแล้ว
ไหนดูซิ นี่ครับ
อ้อ เอาล่ะ
หก โอ้โฮ
แปด
เก้า
ยี่สิบสี่
สามสิบหก
- คุณอึนชอล - เดี๋ยวนะ
สำเร็จแล้วค่ะ จากนี้เราสบายแล้ว
ชีวิตเราจะไปได้สวยแล้ว สบายตลอดชาติแน่ค่ะ
โอ๊ย แม่จ๋า
- ไม่อยากจะเชื่อ - คุณมีซอน
- นี่มันอะไรเนี่ย - มันคนละอันกันครับ
- มัน… - อะไรนะคะ
เลขคนละงวดกันครับ
ทำไมถึงเป็นคนละงวดล่ะคะ
คือว่าผม…
ผมน่าจะเอาผลรางวัลครั้งที่แล้ว ให้คุณมีซอนดูน่ะครับ
(งวดที่ 987)
(งวดที่ 988)
คุณมีซอน
ผมขอโทษ
โกรธเหรอครับ
เปล่าค่ะ
แค่รู้สึกเหมือนสูญเสียแผ่นดินเกิดไป
ความหวังและความฝันดับลงตรงหน้า
อายุขัยสั้นลงนิดหน่อยเองค่ะ
สมมติว่าถูกลอตเตอรี่ขึ้นมา
คุณมีซอนอยากทำอะไรเหรอครับ
อยากซื้อบ้านสักหลังน่ะสิคะ
บ้านสำหรับเราในอนาคต
คุณมีซอน
ตามมาครับ มีที่หนึ่งต้องไป
ที่นี่โอเคไหมครับ
อะไรเหรอคะ
ถ้ามาสร้างบ้านตรงนี้สักหลังจะโอเคไหมครับ
ต้องโอเคอยู่แล้วสิคะ
แต่ว่า สมุดบัญชีของฉันคงจะไม่โอเคด้วย
คือว่า…
(ยอดเงินคงเหลือ)
สายตาของฉันเพี้ยนเหรอ ทำไมเลขศูนย์เยอะจังเลยล่ะคะ
ยอดเงินที่เหลือ…
จากเงิน 1.4 พันล้านที่หักภาษี สาธารณูปโภค 33 เปอร์เซ็นต์แล้วครับ
ผมเองครับ
เรื่องลี้ลับอย่างที่สามของกงจิน
ผู้ถูกลอตเตอรี่
โอ๊ะ คุณน้อง วุ่นกับการเรียนอยู่แท้ๆ ขอโทษทีนะคะ
ข้างนอกยังซ่อมถนนไม่เสร็จใช่ไหมคะ
ยังเลยครับ ข้างนอกลมแรงด้วย ว่าแต่จู่ๆ มีธุระอะไรเหรอครับ
ไม่ใช่อะไร คือโบราตีกับอีจุนอีกแล้วน่ะสิคะ
อ้อ เดี๋ยวช่วยปิดร้านให้สักสิบนาทีนะคะ
ครับ ไม่ต้องห่วง ค่อยๆ เดินไปก็ได้
- ค่ะ ฉันไปนะ - ครับ โชคดีครับ
สิ่งนั้นก็แค่เตะตาผมเฉยๆ
เพราะเกิดมาผมเพิ่งเคยลองครั้งแรก
แล้วก็เผอิญถูกรางวัลจนได้ครับ
ผมไม่ได้บอกใครด้วย
แต่ทำไมยอดถอนออกเยอะขนาดนี้ล่ะคะ ติดลบไปเยอะเลย
ผมบริจาคเงินไปน่ะครับ
- คะ - คือตอนนั้น
ผมเรียนเตรียมสอบ เข้ารับราชการตำรวจอยู่หลายปีครับ
แต่พอมีเงินก้อนใหญ่ขึ้นมา
ใจผมก็ว้าวุ่นไปหมดจนเรียนไม่รู้เรื่อง
ผมก็เลยถามตัวเองครับ
"เฮ้ย ชเวอึนชอล สิ่งที่นายอยากจะเป็นจริงๆ
คือคนรวยหรือตำรวจกันแน่"
คำตอบคือตำรวจครับ
เหตุผลที่ผมอยากเป็นตำรวจ
เป็นเพราะว่า
ผมอยากให้โลกใบนี้ เปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้นอีกหน่อย
และการบริจาคก็มีจุดประสงค์ในทิศทางนั้น
ผมก็เลยช่วยเสริมแรงให้นิดหน่อยครับ
คุณอึนชอล ชักจะมากไปแล้วนะคะ
อะไรนะครับ
ชักจะเท่เกินไปแล้วนะ
ทำไมคนเราถึงเป๊ะเวอร์ได้ขนาดนี้
เพชรแท้ของจริงเลยเนี่ย
ฉันนับถือตาตัวเองจริงๆ ที่ค้นพบเพชรแท้เม็ดนี้เข้า
ไม่ผิดหวังเหรอครับ
เอ่อก็ บอกตามตรงนะคะ
ราวๆ สามวิก่อน ไอ้ความคิดที่ว่าน่าเสียดายจัง มันก็แวบเข้ามาในหัวบ้าง
แต่ว่าไม่หรอกค่ะ ฉันไม่อยากให้ จิตใจที่งดงามของคุณอึนชอลแปดเปื้อน
อีกอย่าง คนที่ขยันขันแข็งถึงขั้นหางานทำสำเร็จ แม้ตัวเองจะถูกลอตเตอรี่นั้น
ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นค่ะ
บ้านน่ะเหรอ เราสร้างมันขึ้นมาก็ได้
แบบว่าขนอิฐมา แล้วเราสร้างเองก็จบค่ะ
คุณมีซอน พลิกไปดูอีกหน้าสิครับ
มีเงินเหลืออยู่นี่คะ
ถ้าเราสร้างบ้านที่สวยเหมือนภาพวาด บนพื้นหญ้าเขียวๆ นั่น
คิดว่ายังไงครับ
ฉันคงอยากจะใช้ชีวิตร่วมกับ…
ชายผู้เป็นที่รัก ไปสักประมาณร้อยปีมั้งคะ
- คุณอึนชอล - ครับ
ฉันมีความสุขจัง
โธ่ งอแงเหรอนั่น
เฮ้อ ให้ตาย ฉันไม่อยากไปเลย
บอกปัดไปตอนนี้ซะเลยดีไหม
เดี๋ยวนะ ผู้นำเสนอในงานสัมมนา ไม่ไปงานได้ด้วยเหรอ
ถึงงั้นก็เถอะ
ฉันจะอยู่ได้ยังไง
- โดยที่ไม่เจอหน้ากันหลายวัน - โธ่ๆ
ไม่ได้การแล้ว หัวหน้าฮงไปโซลกับฉันเถอะ
เอ่อ น่าจะยากนะ ตารางงานของผมแน่นเอี้ยด
ตารางงานที่ว่าคืออะไรล่ะ
คืออะไรน่ะเหรอ
ต้องไปส่งปลากะตักแห้ง ซ่อมแห และไปเล่นกับเจ้าขาวที่บ้านหัวหน้าประมง
อ๋อ น้องบูกยองน่ะเหรอ
อะไรเนี่ย ฉันเทียบเรื่องพวกนั้นไม่ติดเหรอ
ใช่ที่ไหนล่ะ ผมอยากพกยุนฮเยจิน ใส่กระเป๋าให้รู้แล้วรู้รอด
- หัวหน้าฮง - หือ
อยากจับคุณใส่กระเป๋าเดินทางจัง
- ใส่กระเป๋าเดินทางเหรอ - อือ
เข้ามาในนี้สิ เดี๋ยวผมจะแบกคุณหนีไปเอง
- เข้าไปเหรอ - กระเป๋าใหญ่เกินเนอะ
ไม่ใหญ่นะ ฉันว่าพอดีเป๊ะ
- เป๊ะเหรอ เข้ามา - จะเข้าแล้วนะ
- ฉันชักจะเอียนคู่นั้นแล้วสิ - เข้ามาสิ
เราจะทำยังไงดีเนี่ย
ฉันจะทำยังไงกับคุณดีเนี่ย ดูชิกจ๋า
ฉันไม่ค่อยสบายตัว ไปซาวน่าด้วยกันเถอะนะ
สัปดาห์ก่อนฉันขัดขี้ไคลมาแล้ว เธอไปเองสิ
นี่ สัปดาห์เดียวขี้ไคลก็ขึ้นใหม่แล้ว
ไปเถอะน่า ฉันจะเลี้ยงน้ำข้าวเอง
เธอจะเลี้ยงน้ำข้าวเหรอ
นี่ แล้วฉันไม่เคยเลี้ยงเหรอ เพราะเป็นเธอหรอก ฉันถึงเลี้ยง
เลิกขัดได้แล้ว เดี๋ยวก็เป็นโรคหรอก
ไปเถอะนะ
พี่คะ
อะไรเนี่ย สองคนนี้มีนัดกันเหรอ
เปล่าค่ะ ฉันแวะเข้ามาเพราะเห็นว่าพี่เขาอยู่
เดี๋ยวเถอะ ถ้าสองคนนี้แอบไปสนุกกัน โดยไม่ชวนฉันนะ เจอดีแน่
เธอเลิกเกาะแกะฉันสักทีเถอะ
อุ๊ยตาย เปลี่ยนมือถือใหม่แล้วแฮะ ว้ายๆ
ฮัลโหล
ตอนนี้เหรอ เข้าใจแล้ว
สนุกให้พอแล้วกัน
อะไร เธอจะไปไหน
- จางยองกุกเรียกฉันน่ะ - โอ๊ะ
ตายๆ
พี่ ไปเดตให้สนุกนะคะ
อุ๊ยตายๆ ดูขาติดมอเตอร์ของนางสินั่น
ได้สมหวังกันเพราะใครล่ะยะ ไม่รู้จักขอบคุณกันบ้าง
อ้าว มาแล้วเหรอครับ
เรียกฉันมาทำไมเหรอ
ฉันมีเรื่องจะพูดอย่างเป็นทางการนิดหน่อย
ที่ที่ฉันทำงานคือที่ไหน
เกมทายคำถามเหรอ ขอตอบศาลากลาง
ปัดโธ่ เขาเปลี่ยนชื่อเป็นชาติแล้ว
นี่มันศูนย์บริหารและสวัสดิการต่างหาก
ฉันเพิ่งชินกับชื่อศาลากลาง ที่เปลี่ยนจากที่ทำการเอง
ศูนย์บริหารและสวัสดิการมันยาวไป
งั้นเรียกสั้นๆ ว่าศูนย์ความสุขก็ได้
ต่อไปนี้ ในส่วนทางการ ฉันทำงานในศูนย์บริหารและสวัสดิการ
แต่ในทางส่วนตัวนั้น ฉันอยากทำงานในศูนย์ความสุขของยอฮวาจอง
ฉันจะเปิดรับคำร้องตลอด 24 ชั่วโมง เพื่อความสุขของยอฮวาจอง
รับประกันการแก้ปัญหาอย่างฉับไว
คงโดนร้องเรียนจนยับแน่ จะไหวเหรอ
สบายมาก
เท่าไรก็จัดมา
วันนี้เข้าไปเยี่ยมชมหน่อยไหม ข้างในมีของขวัญด้วยนะ
อ้อ เดี๋ยวฉันบริการไปหยิบมาให้แล้วกัน
ของขวัญเหรอ ของขวัญอะไร
อะไรล่ะเนี่ย
จะอะไรอีกเล่า ก็อย่างเดียวกับที่เธอ เคยให้ฉันเป็นของขวัญไง
นับเป็นของขวัญได้เหรอ
ก็รู้ตัวอยู่หรอกว่าฉันมันหัวขี้เลื่อย
แต่พอคิดว่าจะซื้ออะไรให้ดี ก็นึกออกแค่เรื่องสุขภาพน่ะ
ตอนนี้เราใช้ชีวิตมาครึ่งคนแล้ว
ดื่มนี่แล้วไปเที่ยวกันจนอายุ 80 ด้วยสุขภาพเข่าที่ฟิตเปรี๊ยะกันเถอะ
ทำไมฝันอะไรเรียบง่ายจัง
ต้องไปเที่ยวจน 100 ปีสิ
โอ้โฮ ยอฮวาจองใจถึงกว่าฉันเยอะเชียว
หยิบมาสิ ฉันจะซดสักถุงเดี๋ยวนี้เลย
ซดสักถุงเดี๋ยวนี้เลยเหรอ กินเลยสิ มา
ซดให้หมดรวดเดียว
ซดเลย
โอ้โฮ
ศูนย์ความสุขของยอฮวาจองทำงานดีแฮะ
ฉันมีความสุขขึ้นมาแล้ว
ฮวาจอง…
อย่าร้องสิ
ถ้าร้องแม่จะฟาดให้
ไม่ได้ร้อง เปล่านะ
โอ้ นั่งลง นั่งเฉยๆ ไป
คุณแม่บอกไว้ว่าถ้าดูแลหลังคลอดไม่ดี จะลำบากไปตลอดชีวิตนะ
พักต่อสิ จะรีบออกมาทำไม
ก็ฉันเมื่อยตัว นอนต่อไม่ไหวแล้ว
ฉันขยับตัวนิดๆ ก็ได้ พอดีต้องย้ายกล่องนั่นด้วย
เดี๋ยวฉันทำเองน่า นั่งลงๆ
- ยุนกยอง เธอน่ะนะ - อะไร
นั่งนิ่งๆ รอชมไปก็พอ เข้าใจไหม
ให้ตาย ไอ้สลัดผักนี่
ยุนกยอง นั่นภาษารัสเซียใช่ไหม
เรียนมาจากอีกอร์เหรอ
ฉันบอกจะทำเองไง จะเสนอหน้าทำแมวอะไร
ลูกตาอยู่บนตาตุ่มเหรอ
ตอนตั้งท้องแล้วไม่ได้กระดกเหล้า ดีกว่าเยอะเลย
ยุนกยอง เรามีลูกคนที่สามดีไหม
ฉันเพิ่งจะพักร่างได้ไม่เท่าไรเอง ไอ้สันขวานนี่ เดี๋ยวเถอะ
อยากสิ้นลมหายใจมากนักใช่ไหม ไอ้หน้าไซบีเรียนฮัสกี
อยากตายเหรอ ฮะ ฝุ่นยังมีดีกว่าแกเลย
โธ่เอ๊ย แตกอีกอันแล้ว
ได้แล้ว
ไหนดูหน่อย
จริงด้วยแฮะ ดีจัง
หรือว่าหัวใจมันแกะง่ายกว่านะ
เฮ้อ รู้งี้น่าจะซื้อมา
นี่
เธอเอาไปสิ
หือ
ชเวโบรา
เธอรู้ใช่ไหมว่าหัวใจหมายความว่าไง
อือ รู้สิ หัวใจนี่น่ะนะ
ก็แค่หัวใจนั่นแหละ
อร่อยจัง
ฉันอุตส่าห์แกะอย่างยากเย็น
มันออกจะมีความหมาย
นี่ เราไปหาเจ้าจืดชืดที่บ้านของนายดีกว่า
ได้สิ
หัวหน้าฮง
โซลอยู่ข้างบ้านหรือไง ทำไมมาบ่อยจัง
แวะมากินข้าวเที่ยงน่ะ
ได้ยินว่ามีร้านไก่ต้มเด็ดๆ อยู่ที่นี่
วันนี้ร้านนั้นไม่เปิด
ทำไมล่ะ เปิดเหอะ
หัวหน้าฮง ไม่ต้องเป็นไก่ต้มร้านนั้นก็ได้
กัมบาสตอนนั้นก็อร่อยอยู่
สั่งพิซซ่ากินกัน
ฮะ จะไม่ใช้มืออันงดงามนั่นทำให้กินเหรอ
ถ้าออกไปตอนนี้
- ก็น่าจะได้กินมื้อเย็นที่โซล - เอ่อ…
ฉันชอบกินพิซซ่านะ
พิซซ่าคือที่หนึ่ง
เอาล่ะ มาสั่งกัน
- พอดีฉันกินบ่อย… - สั่งสองถาดได้ไหม
งั้นสั่งไซซ์ใหญ่สุดก็ยังดี
ฉันสั่งกินบ่อย มันมีแอปอยู่
ใช้เวลาแป๊บเดียว
จะกินอะไร กินอันนี้ไหม
- อันนี้ - อันนี้เหรอ
- อือ - อันนี้เหรอ
ไม่ใช่สิ อันนี้
แป้งแบบไหน
แบบนั้น
เอาล่ะ
น่าอร่อยสุด
ถ้างั้นอันนี้…
- ทำไม - อะไรเล่า
- แล้วอะไรล่ะ - อร่อยแสงออกปากไง
เฮ้อ นายนี่พิลึกคนจริงๆ พิลึกสุด
กินๆ ไปเถอะ
- อร่อยแสงพุ่งจริงแฮะ - ใช่ไหมล่ะ
- โห อร่อยแฮะ - ให้ตาย
จากที่กินข้าวกันตอนนั้น นึกไม่ถึงเลยว่าเราจะซี้กันขนาดนี้
ชีวิตคนเราคาดไม่ถึงอยู่เสมอแหละ
ว่าแต่เราซี้กันเหรอ
นี่ งั้นไม่ได้ซี้เหรอ
ก็ไม่รู้สินะ
ดูสิเนี่ย ซี้ปึ้ก แค่บีบซอสกระเทียมให้ก็บอกได้แล้ว
ฉันเป็นสายฮอตซอสน่ะ
โอย อร่อยเด็ดดวง
ทีนี้ก็บอกมา เหตุผลที่มาที่นี่น่ะ
เหตุผลอะไรล่ะ ไม่มีหรอก
บนหน้านายแปะคำว่า "กังวล ห่วงใย อึดอัดใจ" ตัวเบ้อเริ่ม
ฉันแค่ไม่สบายใจก็เลยขับรถมาเรื่อยๆ
- แล้วก็มาจบที่นี่เอง - โธ่ๆ งั้นวันนี้คงไม่หลงทางล่ะสิ
ฉันกำลังหลงทางในชีวิตอยู่
เพราะนักเขียนวังเหรอ
เราอยู่ข้างเดียวกันมาตลอด
ถึงจะทะเลาะกันแทบตาย เพราะความเห็นต่างกันตอนประชุม
แต่ไม่เคยรู้สึกว่าเราอยู่คนละข้างกันเลย
แล้วยังไง
ฉันอยากอยู่กับจีวอนไปตลอดชีวิต
เพราะงั้นถึงยิ่งกลัว
ว่าถ้าฉันเริ่มต้นอย่างวู่วาม
แล้วเราจะอยู่คนละข้างไปตลอด
งั้นแปลว่ามีใจที่จะเริ่มแล้วน่ะสิ
โธ่ๆ เหมือนกลัวหนอนจะขึ้นจนไม่กล้าหมักซีอิ๊ว
กลัวฝนจะตกจนอดปลูกฟักทอง
อย่ามัวแต่ลังเล จนไอ้สิ่งที่เรียกว่าจังหวะมันฉุดโอกาสไปอีกสิ
ฮัลโหล
ตอนนี้เหรอ
เข้าใจแล้ว เดี๋ยวผมไปเลย
ขอโทษทีนะ พอดีมีงานด่วน ขอตัวก่อนนะ
อือ
- เดี๋ยวล้างจานไว้ให้นะ - ได้สิ
(นักเขียนวัง)
(ยินดีกับจีซองฮยอนและวังจีวอน ที่รายการแรกออกอากาศจบแล้ว)
อ้าว
- ฮเยจิน - มาแล้วเหรอคะ
- อือ - เข้าไปกันเถอะค่ะ
- อากาศดีใช่ไหม - ค่ะ อากาศดีมากเลย
เธอไม่ได้มาโซลตั้งนาน แต่กลับไม่ได้เจอพ่อ เจอแต่ฉันซะงั้น
รู้แล้วใช่ไหมว่าพ่อไปงานศพ
ค่ะ เราโทรคุยกันแล้ว
ฉันอยากเลี้ยงข้าวอร่อยๆ ให้คุณแม่สักครั้งค่ะ
หือ
อือ อร่อยมาก อร่อยมากเลยล่ะ
- ทานเยอะๆ นะคะ - อือ
หัวหน้าฮงสบายดีใช่ไหม
สบายดีมากเลยล่ะค่ะ
ไว้สักวันฉันจะพาเขามาที่โซลด้วยนะคะ
แล้วเราก็มากินข้าวด้วยกันเหมือนที่กงจิน
ฮเยจิน
จำตอนที่ฉันเชิญเธอมาที่บ้าน หลังเข้ามหาวิทยาลัยได้ไหม
วันที่เราเจอกันครั้งแรก
ค่ะ
ที่จริงวันนั้นฉันตื่นเต้นมากเลยล่ะ
แต่เธอกินมันฝรั่งตุ๋นฝีมือฉัน
แล้วชมว่า "อร่อยค่ะ" ด้วยล่ะ
เราคุยกันแค่นั้นเอง
แล้วก็ก้มหน้าก้มตากินข้าว ไม่ได้พูดอะไรกันอีกเพราะรู้สึกเกร็ง
แต่คำนั้นฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นแปลกๆ
เหมือนฉันจะคิดได้ตอนนั้นแหละ
ว่า "ถ้าเราสามคนได้มาเป็นครอบครัวกัน ก็คงจะดีเหมือนกัน
มานั่งกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา
และพูดว่า 'จะทานให้อร่อยนะ อร่อยมากเลยค่ะ'
ใช้ชีวิตแบบนั้นก็คงจะดีไม่น้อย"
มันฝรั่งตุ๋นวันนั้นอร่อยมากจริงๆ ค่ะ
ไว้จะทำให้กินอีกนะ
คราวหน้าถ้ามาโซลกับหัวหน้าฮงก็แวะมาที่บ้าน
ได้ค่ะ
รู้ใช่ไหมว่าตอนนี้โต๊ะกินข้าวที่บ้านของเรา มีเก้าอี้สี่ตัวแล้ว
ถึงจะเพิ่มสมาชิกอีกคนก็ไม่เป็นปัญหา
ฉันจะไปกับหัวหน้าฮงให้ได้เลยนะคะ
อือ
หัวหน้าฮงไม่อ่านหนังสือการ์ตูนเหรอ
ฉันชอบอ่านเรื่อง "กุหลาบแวร์ซายส์" ล่ะ
หัวหน้าฮง วันนี้เราเปิด เหล้าหมักหญ้ายากวานมุนกันดีไหม
ถ้าหัวหน้าฮงเรียกร้องน่ะนะ
หัวหน้าฮงต้องกินถั่วผัดซีอิ๊วให้เยอะๆ นะ
ถั่วผัดซีอิ๊วอาจจะดูไม่น่าอร่อย แต่พอยิ่งเคี้ยวก็จะยิ่งหวานล่ะ
กินเยอะๆ นะ
คิดถึงชะมัดเลย
อือ หวานจริงๆ
(กาแฟตอนกลางวันและเบียร์ในคืนเดือนหงาย)
ดูชิก ดูชิก นายทำอะไร
มองไม่เห็นเหรอ ผมรินกาแฟอยู่ไง
ฉันเห็นถึงได้ถามนี่ไง นายทำอะไรของนาย
โอ๊ะ โธ่เอ๊ย อะไรเนี่ย ให้ตายเถอะ
- โธ่เว้ย - เฮ้ย มัวคิดอะไรอยู่
ถึงไม่รู้ว่าน้ำหกเนี่ย อารมณ์ไหนเนี่ย
ไม่มีอะไร
ไอ้หมอนี่
พี่ โทษทีนะ เดี๋ยวผมมา
- ฝากนี่หน่อยนะ - อือ นายเป็นอะไรไหม
โอ๊ย ร้อน ไอ้บ้านี่
โอ๊ย ลายนิ้วมือฉันจางหมดแล้วมั้งเหรอ
หัวหน้าฮง
- ผมคิดถึงคุณมากเลย - ฉันก็ด้วย
ฉันจะแต่งงานกับหัวหน้าฮง
แต่งเลยแม่ ฉันคิดไว้ว่าจะแต่งช่วงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า
งั้นรับช่อดอกไม้ของฉันก่อน
ฉันจะขอแต่งงานพรุ่งนี้เลย
หือ
พรุ่งนี้เร็วไปเหรอ งั้นวันมะรืนดีไหม
ใช่แล้ว ต้องใจร้อนเบอร์นี้แหละ ถึงจะสมเป็นยุนฮเยจิน
นี่ จะรีบไปไหน แม่คุณ ทำไมต้องรีบเบอร์นั้นด้วย
ฉันไม่อยากทิ้งให้หัวหน้าฮงอยู่คนเดียว
ฉันอยากเป็นครอบครัวให้เขา
ยุนฮเยจิน
โตเป็นผู้ใหญ่แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
เธอจะมารับช่อดอกไม้ของฉันใช่ไหม
ฮเยจิน อย่าเพิ่งมโนไปล่วงหน้าสิ
หัวหน้าฮงอาจจะเทเธอก็ได้นะ
ไม่หรอกมั้ง
นั่นไม่อยู่ในแผนเลยนะ
ไม่เป็นไรหรอก เธอแค่ขอแต่งงานให้เด็ดๆ ก็พอ
ได้คิดไว้บ้างไหม
คือว่านะ ฉันคิดมาตลอดทางที่กลับมากงจินเลย
แต่คิดไม่ออกเลยว่าจะทำอะไรดี
ฉันขาดความคิดสร้างสรรค์เหรอ
ไม่หรอก ทั้งหมดนี้ต้องโทษ ระบบการศึกษาประเทศของเราต่างหาก
เธอเป็นแค่เหยื่อจากการศึกษา แบบท่องจำของประเทศเราเท่านั้น
คืองี้ ฉันอยากทำให้มันเป็นความทรงจำ ที่ตราตรึงไปตลอดชีวิตจริงๆ นะ
พอจะมีวิธีอะไรบ้างไหม
เวลาที่คิดไม่ออก ก็แค่คิดย้อนไปที่จุดเริ่มต้นก็พอ
ไม่ต้องพยายามคิดอะไรที่อลังการงานสร้าง
แค่กลับไปที่จุดเริ่มต้นแล้วค่อยๆ คิดดู
มันจะมีคำตอบอยู่ในนั้นเอง
อะไรเหรอ
สุดยอดเลย เธออัจฉริยะจริงๆ
(หมอฟัน)
หัวหน้าฮง มาเจอกันที่ชายหาดนะ
เฮ้อ
คิดอะไรอยู่เหรอ
เปล่าหรอก ฉันแค่นึกถึงวันที่เราเจอกันครั้งแรกน่ะ
ตอนนั้นพวกเราอลหม่านกันสุดๆ
ใช่เลย แย่ที่สุดเลยล่ะ
ฉันอาจจะรู้สึกไปเองก็จริง
แต่พอมาคิดแล้ว
วันนั้นหัวหน้าฮงก็คงอึ้งรับประทานเหมือนกัน
ผู้หญิงที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก
มาขอให้หารองเท้าให้ ขอยืมเงิน
มีแต่เรื่องให้ตีกันทั้งวัน
แต่เหมือนว่าคลื่นในวันนั้น
จะพัดพาเรามาถึงตรงนี้นะ
เหมือนที่รองเท้าคู่นี้กลับมาหาฉัน
ฉันอยากให้…
รองเท้าของเรา…
วางอยู่ข้างกันที่หน้าประตูบ้านไปตลอด
โดยไม่โดดเดี่ยว
หัวหน้าฮง
แต่งงานกับฉันไหม
ไม่
- ว่าไงนะ - ไม่…
ไม่อยากแต่งเหรอ
ไม่ใช่แบบนั้น ไม่ใช่ว่าไม่อยาก คือว่าผม…
ทำไมคุณ ไม่สิ ไม่ใช่แบบนั้น ทำไมคุณถึง…
ทำไมเหรอ
ผมกะจะขอคุณแต่งงานวันนี้เหมือนกัน
ตั้งใจว่าจะขอคุณแต่งงานก่อน
ผมเตรียมมาสักพักแล้ว ไหงเป็นแบบนี้ล่ะ
ผมถูกขอแต่งงานแทนเหรอ
เดี๋ยวนะ ใครเป็นคนขอก่อนไม่เห็นจะสำคัญนี่นา
สิ่งสำคัญคือเราใจตรงกันต่างหาก
ถ้าอย่างนั้น ตั้งแต่ตรงนี้ หัวหน้าฮงเป็นคนพูดได้เลย
เอ่อ ฉันจะส่งไม้ต่อให้เอง
คิดซะว่าวิ่งผลัดไง
หัวหน้าฮงเป็นไม้สุดท้ายนะ คุณแค่วิ่งเข้าเส้นชัยก็พอ
เอาเลย
สถานการณ์แบบนี้ ผมจะพูดได้ยังไง
ไม่นะ คุณทำได้
สู้ๆ
เมื่อกี้คุณบอกว่าตอนที่เราเจอกันครั้งแรก มันแย่มากใช่ไหม
แต่ผมไม่คิดแบบนั้น
วันนั้นตอนอยู่กลางทะเล ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง
เธอนั่งนิ่งแบบนั้นอยู่นาน
แต่แววตากลับดูเศร้ามาก
ซึ่งแววตานั้นติดอยู่ในหัวของผมอยู่ตลอด
จนสายตามักไปหยุดอยู่ที่เธอ
แต่ผมไม่คิดเลยว่า
ผมจะมาตกหลุมรักผู้หญิงคนนั้น
หัวหน้าฮง
ผมต้องทำงาน 637 ชั่วโมง แลกกับสร้อยเส้นนี้เลยนะ
ห้ามเอาไปขายในเว็บขายของมือสองอีกล่ะ
มันแพงนะ
ฉันไม่ขายหรอก จริงๆ นะ ไม่เด็ดขาดเลย
จะไม่ขายเด็ดขาด
เรามาวางรองเท้าสองคู่ที่หน้าประตูบ้าน
วางแปรงสีฟันสองด้ามในห้องน้ำ
วางผ้ากันเปื้อนสองผืนไว้ที่ห้องครัว
มาวางทุกอย่างเป็นคู่กันนะ
แล้วมาใช้ชีวิตวันนี้ วันพรุ่งนี้
และทุกๆ ช่วงเวลา
ในบ้านหลังนั้นกับผมนะ
ฉันรักคุณ
ผมก็เหมือนกัน
โอ๊ย เย็น อะไรเนี่ย
โอ๊ะ
รองเท้า รองเท้าของคุณ
เฮ้ย รองเท้า
- ทำอะไรอยู่น่ะ - อ๋อ
ฉันกำลังร่างข้อตกลง การใช้ชีวิตแต่งงานร่วมกันอยู่น่ะ
เฮ้อ ยุนฮเยจิน คุณคิดล่วงหน้าไปไกลถึงไหนเนี่ย
ฉันเป็นพวกชอบวางแผนไว้ล่วงหน้า แต่ก็ล่วงหน้าไกลไปนิดน่ะ
แล้วยังไง คุณเขียนอะไรบ้าง
เอ่อ ก่อนอื่นเลย ฉันไม่ถูกกับห้องครัวเท่าไร
รู้ใช่ไหมว่าถ้าฉันเข้าครัวจะเป็นยังไง
รู้ซึ้งเลยล่ะ
ต่อจากนี้ผมจะไม่ให้มือคุณเปียกน้ำสักหยด
โอ้ ลาภลอยชัดๆ
แต่กลับกัน ต่อจากนี้ ฉันจะดูแลฟันของคุณไปตลอดชีวิตเอง
โอ้ ผมลาภลอยยิ่งกว่าอีก ถูกใจสุดๆ
งั้นเหรอ ถ้างั้นฉันดูแลเรื่องฟัน
อ้อ แล้วก็ฉันชอบซักผ้า
เพราะฉันมีเสื้อผ้าแพงๆ เยอะ เลยต้องคอยดูแลให้ดีน่ะ
โอเค งั้นผมทำความสะอาดเอง
โอ้ หัวหน้าฮงทำความสะอาดนะ
(หัวหน้าฮง)
ว่าแต่
คุณจะเป็นหัวหน้าไปถึงเมื่อไหร่เหรอ
ไม่เคยคิดมาก่อนแฮะ ถามทำไมเหรอ
คือว่า การเป็นอาสาสมัครเพื่อท้องถิ่น
มันไม่จำกัดว่าต้องเป็นหัวหน้าอย่างเดียวนี่นา
คุณลองคิดกว้างๆ ดูหน่อยสิ
งั้นเหรอ เหนือหัวหน้าขึ้นไปก็เป็นผู้นำชุมชน
แต่ก็นะ พี่ฮวาจองก็ใกล้หมดวาระอยู่หรอก
- ไม่สิ สูงขึ้นไปกว่านั้นอีกหน่อย - หือ
เอ่อ แบบว่า ยกตัวอย่างเช่น
อย่างเช่น เทศมนตรี หรือไม่ก็สมาชิกผู้แทนราษฎร อะไรแบบนั้น
แหม เอาอีกแล้วๆ มองด้วยแววตาแสนทะเยอทะยานนั่นอีกแล้ว
ไม่ไง ก็ฉันเสียดายที่คุณเป็นแค่หัวหน้านี่นา
เฮ้อ น่ารักจนใจเจ็บ
ว่าแต่ชื่อเรียกน่ะ คุณจะเรียกผมว่าหัวหน้าฮงไปถึงเมื่อไหร่
งั้นจะให้ฉันเรียกว่าอะไรล่ะ
แค่เรียกชื่อเหมือนที่ผมเรียกก็ได้
ชื่อเหรอ
ถ้าให้เรียกชื่อคุณ…
คุณดูชิก
ดูชิก
ทำไมชื่อของคุณตลกจัง ดูชิกคืออะไรเนี่ย ดูชิกเนี่ย
ล้อว่าชื่อผมตลกเหรอ แรงเกินไปแล้วนะ
ไม่ใช่ชื่อน่ารักๆ ด้วย ชื่อดูชิกเนี่ยนะ
ไม่งั้นก็แบบ เรียกว่า "พี่" ก็ได้
- ไหนว่าถ้าเรียก "พี่" แล้วจะฆ่าฉันไง - นั่นมันตอนนั้น ไม่เหมือนตอนนี้นี่
พี่คะ
พี่
พี่คะ พี่ขา
แปลกจัง ทำไมยังขนลุกอยู่เลย
ขนลุกเลย
เรียกว่าอะไรดีนะ
ถ้าไม่ใช่ทั้งพี่ แล้วก็ไม่ใช่ดูชิกด้วย
"ตัวเอง" เหรอ
เข้าท่าอยู่ "ตัวเอง"
ชอบคำว่า "ตัวเอง" เหรอ
อือ ชอบ
ก็ปกติแล้วคำว่า "ตัวเอง" มันหมายถึงตัวเราเองนี่นา
พอเรียกกันแบบนี้
มันก็รู้สึกเหมือนผมคือคุณ
แล้วคุณก็คือผมเลยไง
ตัวเอง
ฉันคือคุณ และคุณคือฉัน
วันนี้ฉันไม่กลับบ้านแล้ว
ผมก็ไม่คิดจะปล่อยคุณกลับเหมือนกัน
เอาล่ะ
- ตื่นแล้วเหรอ - อือ
หิวใช่ไหม
ผมทำขนมปังปิ้งมา ลองกินหน่อยสิ
ไม่เอา
ทำไม ไม่อยากกินเหรอ
เปล่าหรอก คือตอนนี้ฉันไม่มีมือน่ะ
ฉันยังไม่ได้แต่งตัวเลยน่ะ
ถ้าอย่างนั้น
อยู่แบบนั้นแหละ เดี๋ยวผมป้อน
- รอเดี๋ยวนะ - อือ
- อ้าม - อ้าม
กินเก่งจริงๆ อร่อยไหม
อร่อยมากเลย ฉันขอนมหน่อย
นมเหรอ แป๊บนะ ดื่มระวังนะ
บริการดีเยี่ยม รูมเซอร์วิสของหัวหน้าฮง
ต่อไปผมจะทำแบบนี้ให้คุณทุกวัน
อือ
- เอาอีกชิ้น - อีกชิ้นเหรอ
เอ้านี่ อ้าม
ผมอยากมีสองนะ
- หือ - หมายถึงลูกน่ะ
มีคนเดียว แกอาจจะเหงาได้
ถ้ามีสามคน คุณก็คงจะลำบากเกิน
มีสักสองคนไม่เกี่ยงว่าเป็นเพศไหนน่าจะดีนะ
สองคนเลยเหรอ
ถ้าแบบนั้นเราคงต้องขยันกันหน่อยแล้ว
- ตอนนี้กี่โมงแล้วนะ - เก้าโมง
ได้เวลาทำความสะอาดหมู่บ้าน
ทำความสะอาดหมู่บ้านอะไรล่ะ
โดดกันสักวันเถอะ บางทีคนเราก็โดดกันได้นี่
คนอื่นอาจจะทำได้ แต่ผมกับคนของผมทำแบบนั้นไม่ได้
ลุกขึ้นมาเร็ว คงต้องเลิกกินแล้ว
เดี๋ยวสิ ฉันเพิ่งกินไปคำเดียวเอง
- ยังไม่รีบออกมาอีก - รู้แล้ว
ไหนชวนมีลูกสองคนไง เราก็ต้องรีบนะ
สายแล้วๆ เร็วเข้า
ให้ตายเถอะ
อ้อ เอ้านี่ ฮเยจิน
- อันนี้ไซซ์ฉันใช่ไหม - อือ
ของฉันจริงๆ ใช่ไหม
- ตรงนั้นน่ะ - นั่นเรียกว่ากวาดพื้นหรือไง
ตรงนี้สะอาดยิ่งกว่าบ้านฉันอีก พอได้แล้ว
- สวัสดีค่ะ - คู่นี้เพิ่งออกมากันเหรอ
- ตรงนี้สะอาดแล้ว เรากวาดกันไปแล้ว - ขอโทษนะครับ
- กวาดแรงๆ หน่อยสิ - นายไม่หิวเหรอ
- ไปกันเถอะ - ไปกันๆ เราต้องไปกินข้าวกันสิ
- ใช่แล้ว - พี่ ไปกันเถอะ
เราจะแต่งงานกันค่ะ
- ฮะ - หือ
เราจะแต่งงานกันค่ะ
พูดอะไรสักคำสิ
พวกเรา…
จะแต่งงานกันจริงๆ
- อะไรนะ - จริงเหรอเนี่ย
ทำไมเพิ่งมา เหลือเวลาแค่สิบนาทีแล้วนะ
ขอโทษที ฉันลืมไปว่านาฬิกาในห้องนั่งเล่นตายน่ะ
นายนี่เซ่อซ่าตลอด ยกเว้นตอนทำงานจริงๆ
ไปทางนี้ใช่ไหม
- เดี๋ยวก่อน - ทำไม
ทำไมเหรอ อ้อ
- ตอนนี้ใช้ได้หรือยัง - ใช้ได้แล้ว
- ไปกันเถอะ - โปรดิวเซอร์จี รองเท้า
- เปลี่ยนรองเท้าก่อน - เอ้อ จริงด้วย
นี่
ต่อจากนี้ถ้าไม่มีฉัน นายจะทำยังไงเนี่ย
ฉันไม่มีเธอไม่ได้สิ
เพราะงั้นน่ะนะ
ฉันคิดไอเดียใหม่ได้แล้ว มาประชุมกับฉันนะ
เสร็จแล้วไปหาของอร่อยๆ กินกันด้วย รู้ใช่ไหมว่าฉันรู้จักร้านเด็ดๆ เพียบ
- นายทำอะไรของนาย - จะทำอะไรล่ะ
ฉันกำลังชวนเธอไปกินข้าวไง ไปแค่สองคน
และต่อจากนี้เรามีอะไรที่ต้องทำ นอกจากนั้นอีกเยอะ
เราต้องไปตะลอนไปทั่วประเทศ ต้องไปเมืองนอกกันด้วย
ครั้งหน้าเราไปขึ้นมหาวิหารฟลอเรนซ์กันให้ได้นะ
เธอเคยไม่ได้ขึ้นไปดูเพราะฉันนี่
จีซองฮยอน
ไม่ว่าจะลองคิดดูยังไง ฉันคง…
ต้องกินข้าว เที่ยวเล่น และทำงาน
ทำทุกๆ อย่างไปกับเธอ
จากนี้ เราสองคน…
มายุ่งไปด้วยกันเรื่อยๆ นะ จีวอน
เราสายแล้วนะ ยังไม่รีบไปอีก
ไปกันเถอะ
วิ่งเร็ว
"และโปรดิวเซอร์จีซองฮยอนได้กล่าวเสริมว่า
'ผมหวังว่าผู้ชมจะได้พบความหมาย ของชีวิตประจำวันที่ดำเนินไปอย่างช้าๆ
และทบทวนมาตรฐานของชีวิตที่มีความสุขใหม่ ผ่านรายการตั๊กแตนหมู่บ้านริมทะเลครับ' อนึ่ง…
รายการตั๊กแตนหมู่บ้านริมทะเล จะออกอากาศเป็นตอนแรกในวันที่ 23 นี้
เวลา 21.10 นาฬิกา"
- จูรีเก่งมาก - แกควรไปเป็นผู้ประกาศข่าว
ทำไมต้องอ่านเสียงดังแบบนั้นด้วย เขินนะเนี่ย
หนูก็ต้องอ่านสิคะ
ดูท่าแล้วโซลคงเป็นหมู่บ้านข้างๆ จริงๆ
แวะมาบ่อยเหลือเกิน
ทำไมพูดกับรุ่นพี่อย่างนั้นล่ะ
- รุ่นพี่ มาบ่อยๆ ได้เลยนะคะ - ได้เลย
แต่ว่าคุณโปรดิวเซอร์ คุณถ่อมาที่นี่ เพื่อมาดูรายการตอนแรกกับเราจริงเหรอ
ครับ ผมตั้งใจแบบนั้นจริงๆ
ก็ทุกๆ คนเป็นตัวเอกลับ ประจำรายการของผมยังไงล่ะ
เดี๋ยวนะคะ เดี๋ยวก่อน
น่าจะไม่ใช่นะ ตัวเอกคือพวกพี่ๆ ของหนูต่างหาก
ดีแล้วที่มา ยิ่งมาดูด้วยกันก็ยิ่งสนุกนี่คะ
ใช่ๆ
รอเดี๋ยวนะ
ฉันต้องโทรบอกลูกสาวให้ดูรายการซะแล้ว
เรตติ้งสิบเปอร์เซ็นต์
อ้อ จริงสิ คุณโปรดิวเซอร์จี
ว่าแต่ฉากที่เราไปร่วมรายการด้วย คงไม่ได้ฉายตั้งแต่ตอนแรกใช่ไหมคะ
ไม่ทราบว่าได้ตัดต่อ คำพูดที่ฉันหลุดปากออกไปไหมคะ
คือว่าโบราลูกของผมก็ดูอยู่ด้วยน่ะ
แล้วตอนนั้นฉันก็ไม่รู้ตัวเลยว่า วันนั้นรักแร้เปียกด้วย
โธ่เอ๊ย จริงๆ เลยเนี่ย
พวกเราจะได้เห็นหน้าพี่กัมรีอีกครั้งสินะ
จริงด้วย คุณยายกัมรี
- คิดถึงจริงๆ นะ - คิดถึงคุณพี่จริงๆ
โอ๊ะ รายการเริ่มแล้ว
- มาแล้ว - เริ่มแล้วๆ
ช่วยปรับแสงทีวีให้สว่างหน่อยสิ
- พ่อสายตายาวหรือไง - พี่ ถอดแว่นตอนกลางคืนหน่อยเถอะ
- จริงด้วย - โธ่เอ๊ย จริงๆ เลย
ได้เรตติ้งสองหลักในยุคนี้เนี่ยนะ
มิน่าโปรดิวเซอร์จีของเรา ถึงไม่เลือกเดินเส้นทางสายดนตรีสินะ
ความสามารถล้นเหลือ
แต่ก็นะ เพราะมีคนดังมาร่วมรายการด้วย ก็ต้องเรตติ้งประมาณนี้…
เบอร์จากโซลนี่ ใครกันนะ
ครับ นั่นใครครับ
ค่ะ สวัสดีค่ะ
- ไม่ทราบว่าใช่คุณนักร้องโอยุนไหมคะ - อะไรนะครับ
อ้อๆ ใช่ครับ ครับ ผมเองครับ ว่าแต่มีอะไรเอ่ย
สวัสดีค่ะ ฉันโทรมาจากรายการ "ชูก้าพีเพิล" ช่องเจเคบีซีนะคะ
อะไรนะครับ
เราติดต่อมาเพราะอยากให้คุณนักร้องโอยุน มาร่วมรายการในฐานะนักร้องในตำนานค่ะ
ครับ
พ่อ หนูหิวมาก ขอข้าวกินหน่อย ไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย
- จูรี - ทำไม
- ช่วยหยิกแก้มพ่อหน่อยได้ไหม - ไม่เอาล่ะ
หน้าพ่อมันแผล็บเลย หน้าอย่างมัน
- หยิกหน่อยสิ - คงลื่นมือน่าดูเลย
โอ๊ย ปล่อยก่อน
นี่ แกหยิกพ่อแรงขนาดนี้ได้ยังไงกัน
ก็พ่อบอกให้หนูหยิกนี่
แต่เจ็บแฮะ
หน้าสั่นเลย รู้สึกเจ็บจี๊ดเข้าสมอง
พ่อ เป็นอะไรไป
- จูรี - หือ
- พ่อจะได้ไปออกรายการ "ชูก้าพีเพิล" - ฮะ
- พ่อบอกว่าจะได้ไปออกรายการ "ชูก้าพีเพิล" - เอ๊ะ ถามจริง
- รอเดี๋ยวนะ อยู่ไหนล่ะ โอ๊ะ - อะไรเหรอ
ตายจริง
พ่อ ใครมาเป็นแขกรับเชิญเหรอ
ดีโอเอสจะมาร่วมรายการไหม
- พ่อบอกว่าพ่อจะไปออก "ชูก้าพีเพิล" นะ - ใช่ไง ดีโอเอสล่ะ
- จะถามถึงโดสทำไม - ก็บอกว่าชื่อดีโอเอส ไม่ใช่โดสไง
พ่อบอกว่าพ่อจะได้ไป ออกรายการ "ชูก้าพีเพิล" เลยนะ
ก็ใช่ไง มันทำไมล่ะ
รายการ "ตั๊กแตนหมู่บ้านริมทะเล" ได้คืนชีวิตนักร้องโอยุนให้กับพี่ชุนแจ
และคนอื่นๆ ในหมู่บ้าน ก็ได้รับของขวัญเซอร์ไพรส์เช่นกัน
- ขอเครื่องเคียงเพิ่มหน่อยนะคะ - ได้ค่ะ
- อร่อยมากเลยค่ะ - จริงเหรอคะ ขอบคุณมากค่ะ
- เถ้าแก่เนี้ย อาหารเราจะได้เมื่อไหร่ - กำลังจะไปยกซุปเผ็ดมาให้พอดี
- รอนานแล้วนะครับ - รอสักครู่นะคะ
มาแล้วค่ะ สั่งตั้งสองถ้วยเลยเหรอเนี่ย
- น่ารักจริงๆ อ้อ คุณลูกค้า รอเดี๋ยวนะคะ - คุณน้าครับ
- ตายจริง กินกันเสร็จแล้วสินะ - อร่อยมากเลยค่ะ
- ขอบคุณมากนะคะ ค่ะๆ แล้วแวะมาอีกนะ - ขอบคุณนะคะ
นั่งตรงนี้ได้เลยค่ะ เดี๋ยวรีบเก็บโต๊ะให้ ขอบคุณนะคะ
นี่เป็นลายเซ็นของดีโอเอสค่ะ ดีโอเอส
- รู้จักดีโอเอสกันใช่ไหมคะ - ครับๆ
เชิญถ่ายรูปเลยค่ะ
บรรยากาศฤดูร้อนแสนสั้น ที่เปล่งประกายเจิดจรัส
ได้ทำให้กงจินคึกคักขึ้น
นอกเหนือจากนั้นแล้ว ชีวิตประจำวันที่สดใสกว่าเดิมก็ได้ดำเนินต่อไป
แล้วยังไง ไอเดียรายการต่อไปคืออะไร
ฉันจะวางแผนทุกรายการของฉัน จากเรื่องที่ตัวเองสนใจก่อนเสมอ
ก็อาหารกับการท่องเที่ยวไง แล้วเรื่องที่สนใจถัดมาคืออะไร
รายการวาไรตี้ความรัก โดยมีผู้ร่วมรายการเป็นคนธรรมดา เป็นยังไง
หือ
เราก็รวบรวมชายหญิงที่เป็นเพื่อนกันมาหลายปี
แล้วเราก็คอยเฝ้าดูว่า พวกเขาพัฒนาความสัมพันธ์ไหม
แบบเราน่ะเหรอ
อือ แบบเราไง
โอเค
ดีเลย เป็นไอเดียที่ดีมาก
- พินอคคิโอเป็นคนร้องเพลงนั้นล่ะ - ใช่แล้วๆ
พินอคคิโอจะจมูกยาวขึ้นทุกครั้งเวลาโกหก
ใช่แล้ว รีบเขียนลงไปเลย นักเขียนวัง
จมูกของพินอคคิโอ…
ทำไมบรรยากาศในห้องนี้ถึงดูแปลกๆ นะ
อุดอู้ทุกอณู
ผมขอให้ติดเครื่องฟอกอากาศให้หน่อยไง ใจร้ายจริงๆ
นี่ คิมโดฮา ทำไมพูดออกมา ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเบอร์นั้น
โดฮา นายมีเรื่องดีๆ เหรอ
วันนี้คุณพ่อของผมเดินก้าวแรก โดยไม่มีไม้ค้ำได้แล้วครับ
จริงเหรอ ยินดีด้วยจริงๆ
ครับ เหมือนปาฏิหาริย์เลย
ปาฏิหาริย์ของแท้
แล้วนอกเหนือจากนั้น ท่านเป็นยังไงบ้าง
ดีขึ้นแล้วครับ
- จริงเหรอ - ไม่ต้องเป็นห่วงนะ คิมโดฮา
โธ่ ผมไม่เป็นห่วงหรอกครับ
นั่งสิ
แต่นายคงต้องห่วงเรื่องการประชุมนะ
ได้เตรียมไอเดียมาบ้างไหม
ตัวเอง ฉันดูเป็นยังไงบ้าง
สวยมากเลย
- สวยเหรอ - อือ
ชุดน่ะ ชุดทำให้คนสวยขึ้นจริงๆ
- กวนประสาทชะมัด - ว่าแต่มันหายไปไหนนะ
อะไรเหรอ
เปล่าหรอก อยู่ไหนนะ ก็นางฟ้าของเราปีกหายไปนี่นา
ฉันถอดปีกออกแป๊บหนึ่งน่ะ
- งั้นเหรอ - อือ
คุณสวยจริงๆ
- จริงเหรอ - อือ
ไม่คิดเลยว่าของขวัญวันเกิด จะเป็นชุดสูทถ่ายภาพแต่งงาน
อุตส่าห์จะซื้อชุดดีๆ กว่านี้ให้
ไม่ต้องหรอกน่า ผมชอบชุดนี้ แค่ชุดนี้ก็พอแล้วล่ะ
ได้สิ งั้นไว้ใส่ชุดที่ดีกว่านี้ตอนงานจริงกันนะ
คุณไม่ลืมใช่ไหมว่าอาทิตย์หน้า ฉันต้องไปลองชุดแต่งงาน
- เวลาผ่านไปขนาดนี้แล้วเหรอ - อีกไม่นานจะถึงวันงานของเราแล้วนะ
ต้องตั้งสติไว้ให้ดีล่ะ
จริงสิ คุณได้หาข้อมูลเช่ารถบัสหรือยัง
เพราะเราต้องพาคนที่กงจินไปที่โซลด้วย
- ผมจองไปแล้วล่ะ - ทำดีมาก
แต่เหนือความคาดหมายนิดๆ แฮะ
ผมนึกว่าคุณจะชวนไปถ่ายรูปแต่งงาน ที่สตูดิโอซะอีก
อ้อ คอนเซปต์งานแต่งงานของฉัน คือ "ความกลมกลืน" น่ะ
เป็นการผสมผสานระหว่าง ความหรูหราและความเรียบง่าย
และอีกอย่าง เราจะจัดงานแต่งงานที่โซลไง
ฉันก็เลยอยากถ่ายรูปที่กงจินน่ะ
เพราะพรหมลิขิตของเราเริ่มขึ้นที่นี่
และเป็นที่ที่เราจะใช้ชีวิตในอนาคตไง
ไปกันเลยไหม
ฉันพร้อมแล้ว
ว้าว วันนี้อากาศดีจริงๆ
- เรามาถ่ายรูปให้สวยๆ กัน - อือ
- อะไรกันเนี่ย - ใจหายใจคว่ำ
- ตกใจหมด - จะถ่ายรูปแต่งงานเองเหรอ
อือ พวกเราว่าจะถ่ายกันแบบเรียบง่ายน่ะ
โอ้ สวยหล่อกันทั้งคู่ สวยหล่อแพ็กคู่
แต่การถ่ายรูปแต่งงานกันเอง ก็ต้องมีผู้ช่วยสาวๆ ด้วยนะ
คุณน้าไง ฉันจะเป็นผู้ช่วยให้เอง
- ไม่ต้องค่ะ ไม่เป็นไร - พี่ๆ เราไม่เป็นไร
จะปฏิเสธทำไม ไม่ต้องเกรงใจหรอก
ฉันจะไปช่วยจัดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว กับช่วยจัดกระโปรงให้
แล้วจะช่วยเติมหน้าให้ด้วย
เติมหน้า ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ
ไม่หรอก คุณเคยบอกว่า ลิปสติกสีนี้สวยไง สีชมพูนม
- จะเปลี่ยนเป็นสีนี้ให้ - ไม่เป็นไรจริงๆ
- ไม่เป็นไร… - ไม่หรอกน่า จะไปทางไหนกัน ทางนั้นเหรอ
- วิวตรงนั้นดีมาก ตามมาๆ - พี่ หายใจหน่อย
- พี่ - ทั้งคู่หล่อสวยกันมาก พระเจ้าช่วย
เหมือนฉันเลย ตอนฉันแต่งงานก็สวยแบบนี้แหละ
ไปกันเถอะๆ
- ตายจริง - ผมไม่เป็นไร
- ไม่เป็นไรนะ - อือ รอด้วย
- ถ้าจะไปด้วยกันก็รอด้วยสิ - มาเร็ว
ดูดีกันมากจริงๆ
นี่ๆ ฉันรีบออกมาเลย
- พี่ มาเร็วจัง - ฉันวิ่งมาเลย
ฉันเรียกมาเอง
สวยมากเลย
สวยมากเลยเนอะ
ไม่ต้องเกรงใจหรอก นี่พี่ไง ทำตัวตามสบายเถอะ
- งานแต่งงานจะขาดเสียงเพลงไม่ได้นะ - พี่จะร้องเพลงอะไรเหรอ
ดูชิกๆ
- เรามีประสบการณ์มาก่อน - รอด้วยค่ะ
นี่ๆ นายต้องโพสท่าไง แบบนี้
- ฉันจะช่วยสอนเอง - เธอสวยมากเลยเนอะ
เราแต่งรูปลดแขนได้ แต่ถ้าหน้าออกมาไม่สวย แต่งไม่ได้นะ
- ใช่แล้ว ยิ้มหน่อยๆ - แต่งรูปๆ
- ยิ้มหน่อย - คุณดูสวยจริงๆ
- โอ๊ะ - นี่ เธอสวยมากเลยเนอะ
- เยี่ยมเลย - พวกเรามาแล้ว
นานแค่ไหนแล้วนะ ที่หมู่บ้านเราไม่ได้จัดงานแต่งงานแบบนี้
ไม่ต้องวิ่งมาๆ
คุณพี่กัมรี
- ดูชิกจะแต่งงานแล้วค่ะ - นี่ๆ
- ไปกันเถอะ -ไปกันๆ
- ใช่แล้ว - นี่ จับให้ด้วยนะ จับชุดให้เธอด้วย
ไปกันเลย
ทั้งคู่คงมีความสุขมากแหงๆ ที่เราแห่กันมาร่วมยินดีด้วยแบบนี้
อะไรเนี่ย หน้าอย่างอาใส่สูทกับเขาด้วยเหรอ
อ้าว จูรี
พี่คะ ชุดเจ้าสาวตัวนี้ดีที่สุดแล้วเหรอคะ โอ๊ย ตาหนู
- โอจูรี - จูรีจ๋า
วันนี้วันอาทิตย์เหรอ
โอ๊ย พอเถอะน่า
- จะอะไรก็ช่าง เรารีบไปกันเถอะ - ไปกันจ้า
ตายจริง หัวหน้าฮงของเราจะแต่งงานแล้วจ้า
คุณมีซอน เราตามไปดูเพื่อศึกษาไว้ก่อนดีไหมครับ
เพราะนายมีนักร้องมาด้วย ถึงทำได้แบบนี้หรอก
นี่ รีบมาเร็ว
- ไชโย - โอ๊ย ไม่รู้แล้ว
โบรา มานี่เร็ว โบราจ๋า
ประภาคารๆ
ไปกันเลย
- มาเร็วๆ - มากันเร็ว
- เร็วเข้า - มาสนุกกัน
หนึ่ง สอง สาม
คัต
โอเค
- ยินดีด้วยครับ - โอเคอะไรกันล่ะ
ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวบังหน้าขนาดนี้ โอเคอะไร ถ่ายใหม่เลย
- มาถ่ายใหม่อีกรอบเถอะ - แสงแดดตกลงมาทางนี้พอดี
ไม่หรอกๆ ไม่เป็นไรจริงๆ
- เราไม่เป็นไรค่ะ - อย่าให้เหงื่อออกนะ
คือว่าฉัน…
- อย่าให้เหงื่อออก - ห้ามเหยียบชุด
นี่ มาตรงนี้เร็ว ทำไมพวกเธอไปยืนอยู่ตรงนั้น ออกมาเร็ว
เรากำลังถ่ายรูปแต่งงานเองอยู่จริงๆ ใช่ไหม
ไม่รู้สิ
ว้าว วิวตรงนี้ดีมากเลย ดูชิก ลองมายืนตรงนี้หน่อย
- จะได้เห็นทะเลด้วย - จริงด้วย
เอาล่ะ
สร้างบรรยากาศให้อยู่
ขึ้นชื่อว่าเป็นรูปแต่งงานเชียวนะ ต้องมีรูปจูบกันหน่อยสิ
ไม่หรอกค่ะๆ ไม่เป็นไร
โอ๊ย ไม่เอาล่ะ จูบอะไรกัน
ใช่แล้ว จะถ่ายรูปแบบนั้นต่อหน้าคนอื่นได้ยังไง น่าอายจะตาย
ไม่นะคะ ต้องถ่ายไว้สักรูปสิ พวกเราก็ถ่ายนะ
ใช่แล้ว ให้ถ่ายตอนนี้ยังได้เลย
ตัวเอง
ทำอะไรหน่อยสิ
ทั้งสองคนยืนชิดๆ กันหน่อย
- จูบหน่อยสิ - ไม่นะ ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องสำคัญ
นับถึงสามแล้ววิ่งเลยนะ
อือ
เอาล่ะ
หนึ่ง
- ลองคิดดูสิ - ไม่นะ
- สอง สาม - มันจะไม่ดูแปลกเหรอ
นี่ ยุนฮเยจิน
- ไปไหนน่ะ - ทุกคน ขอบคุณนะ
ที่เหลือพวกเราจะถ่ายกันเอง
- แต่ว่า… - รักนะคะ
โชคดีนะคะ
- ขอให้มีความสุขนะ - ตายจริง
- น่าเสียดายจัง - จูรีของเราก็แต่งงานได้เหมือนกันนะ
โธ่เอ๊ย
- หนูจะแต่งงานกับพี่จูนค่ะ - อย่างงั้นเหรอ
- ทุกคนคงไม่ตามเรามาถึงที่นี่หรอกเนอะ - อือ
ทุกคนเกลียดการปีนเขาน่ะ
ฉันก็เกลียดเข้าไส้
- นี่ฉันใส่ส้นสูงวิ่งมาเลยนะ - โธ่ กล้ามขาทำงานหนักมาก
เรือลำนี้ชื่อ "ซุนอิม" เองเหรอ
- อือ - ชื่อน่ารักมาก
ซุนอิม
- เหมือนชื่อคนเลย - ใช่แล้วล่ะ
ชื่อคุณย่าของผมน่ะ
อ้อ ชื่อคุณย่านี่เอง
หนูขอโทษนะคะ
คุณปู่ของคุณเป็นคนโรแมนติกขนานแท้
หัดจำมาบ้างสิ
- หือ - เรือลำนี้
ถ้ามันเป็นมรดกจากคุณปู่ของคุณ
ฉันขอเขียนคำว่า "ยุนฮเยจิน"
- ไว้เล็กๆ ตรงนี้ได้ไหม - อือ ไม่ได้
ผมจะเขียนไว้ข้างหน้า ให้ตัวใหญ่เท่าประตูบ้านเลย
(ซุนอิม)
เข้าใจแล้ว
ฉันจะคอยอยู่ที่หน้าเรือ และช่วยเปิดทางให้หัวหน้าฮงเอง
ทะเลของเราคงไม่สงบแบบนี้เสมอไปหรอก
อาจจะมีวันที่มีคลื่นลม และวันที่พายุไต้ฝุ่นพัดโถมเข้ามาด้วย
เปียกฝนหน่อยจะเป็นอะไรไป
ลมเหรอ ให้มันพัดเข้ามาบ้างจะเป็นอะไร
ในเมื่อเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว
มาถ่ายรูปกันไหม
คุณย่าคะ มาถ่ายด้วยกันนะ
- ตอนนี้แหละๆ - มาเร็ว
เอาล่ะ หนึ่ง…
(ซุนอิม)
รอเดี๋ยวนะ
- ถ่ายออกมาสวยไหม - อือ สวยเลย
เอาล่ะๆ ตอนนี้แหละๆ หนึ่ง สอง สาม
- เอาล่ะ ต่อไปทำท่าอังเดร คิมกัน - ท่าอังเดร คิมเหรอ
ท่านี้เราเชี่ยวอยู่แล้ว
หนึ่ง สอง สาม
- รอเดี๋ยว โทรศัพท์ฉันเข้า ขอรับหน่อย - ของผมด้วย
- ฮัลโหลค่ะ - ฮัลโหล
- อะไรนะคะ - ฮะ
- ท่านล้มเหรอ - ปากข้างในฉีกเหรอคะ
- ที่ไหน - ที่ไหนคะ
- คุณมาจีเหรอ - คุณยายมาจีเหรอ
ให้ตายเถอะ
(ซุนอิม)
คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน