(ซีรีส์จาก NETFLIX)
หัวหน้าฮงชื่อฮงดูชิกจริงเหรอครับ
ฮะ ใช่
เคยทำงานที่วายเคบริหารสินทรัพย์หรือเปล่า
รู้จักคุณคิมกีฮุนไหมครับ
นายรู้จักพ่อฉันใช่ไหม
นี่ ฮงดูชิก ไอ้เวรเอ๊ย
หัวหน้าฮงเหรอ
- อะไรน่ะ - มีเรื่องอะไรกัน
ไอ้สารเลว เฮ้ย
พ่อของฉันที่เคยไปปีนเขาทุกวัน พ่อที่เคยแข็งแรง
ตอนนี้ต้องมาเดินไม่ได้เพราะแก
พ่อสัญญากับฉันว่าจะไปภูเขาจีรีด้วยกัน ถ้าฉันได้งานทำ
- คิมโดฮา พอแล้ว - แก
- คิมโดฮา พอได้แล้ว - ไอ้ชาติชั่ว
- นี่ พอเถอะ - ปล่อยผม
- นี่มันเรื่องอะไรกัน - ปล่อย วันนี้ผมจะฆ่ามันให้ตาย
- ปล่อยสิ ปล่อย - แบบนี้มันไม่ถูก คิมโดฮา
สำหรับผม ไอ้เวรนั่น ไม่ได้ต่างอะไรจากฆาตกรนะครับ
มันทำให้ขาของพ่อกับชีวิตครอบครัวของผม แหลกละเอียดจนไม่เหลือชิ้นดี
- ปล่อยผมสิ ปล่อย - คิมโดฮา
เฮ้ย จะหนีอีกแล้วเหรอ
มามุดหัวอยู่ที่นี่จนสุขสบายเชียวนะ
เสแสร้งตีหน้าซื่อเป็นคนแสนดี
พ่อของฉันนอนนิ่งเป็นผักมาครึ่งปีแล้วนะโว้ย
แกข่มตานอนหลับสบายได้ยังไงวะ
- ปล่อยสิ เฮ้ย - คิมโดฮา
- มานี่สิวะ - คิมโดฮา พอแล้ว
- พอเถอะครับ - ปล่อยผมสิ ให้ตาย
พอได้แล้ว โดฮา
- เฮ้ย มานี่สิวะ - คิมโดฮา พอสักที
บอกให้มาไงโว้ย
หัวหน้าฮง
ไม่ต้องตามมา
ฉันจะตามไป
ฉันเป็นห่วงหัวหน้าฮงไง
คุณคงมีเรื่องเข้าใจผิดกับคุณโดฮา…
ไม่ได้เข้าใจผิด
ว่าไงนะ
ไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิด
ทุกอย่างที่คุณได้ยินคือเรื่องจริง
หือ
คนที่ทำให้คุณพ่อของโดฮาเป็นแบบนั้นคือผมจริงๆ
- ไม่มีทาง - ไม่ใช่แค่นั้นนะ
รวมถึงครอบครัวในรูปที่คุณเห็นด้วย ผมเป็นคนทำลายเอง
ผม…
ฆ่าพี่เขา
ฮเยจิน เธอโอเคไหม
มีซอน ฉันไม่โอเค
มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย
มีซอน
ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น
มีซอน ฉันไม่รู้เลยจริงๆ
มีซอน…
(ตอน 15)
(ใครจะซื้อของ โทรหาชองโฮวัสดุก่อสร้าง)
สวัสดีค่ะ มีใครอยู่ไหม
ปลั๊กพ่วงนี่รองรับได้ 4,000 วัตต์
ถึงจะเสียบปลั๊กหลายตัวก็ไม่ตัดไฟแน่นอนครับ
ดูชิกบอกไว้ว่างั้น โอ้ แป๊บนะ
ฮัลโหลครับ
อ๋อ ร้านชำโบราเหรอ ได้ๆ รอเดี๋ยวครับ
- ทั้งหมดหมื่นวอน วางไว้ตรงนี้เลย - ครับ
- ขอโทษค่ะ - ขอบคุณครับ
- ทานให้อร่อยนะคะ - ขอบคุณครับ
- ตายแล้วๆ - เถ้าแก่เนี้ย ขอไชเท้าดองเพิ่ม
ค่ะ เดี๋ยวยกไปเสิร์ฟนะคะ
ค่ะ ร้านอาหารจีนกงจิน…
โอ้ ขอโทษนะคะ เราไปส่งไม่ได้ เพราะตอนนี้การส่งอาหารล่าช้าไปมาก
ค่ะ ขอโทษจริงๆ นะคะ
ไอ้บ้านัมกยู ทำไมไม่รู้จักรับโทรศัพท์เนี่ย
- โอ๊ย ประสาทจะกิน… - คิดเงินค่ะ
- ค่ะ อาหารอร่อยไหมคะ - ค่ะ อร่อยลืม
ขอบคุณมากนะคะ ค่ะ
มอคค่าเย็น วานิลลาลาเต้เย็น เอสเปรสโซมัคคีอาโต…
แล้วก็ อันสุดท้ายอะไรนะ
- ไอน์สแปนแนร์ - อ้อ ไอน์สแปนแนร์ สั่งจริงเหรอครับ
- ใช่น่ะสิคะ - อ๋อครับ
- แต่สั่งเหมือนๆ กันไม่ได้ หรอกเนอะครับ - ค่ะ
- พอดีชอบไม่เหมือนกัน - รู้ครับๆ ผมหยอกเล่น
- เถ้าแก่ - คือว่าวันนี้ร้านของเรา…
- ครับ เข้ามาเถอะ - เมื่อไหร่จะได้ครับ
- สั่งอะไรไปเหรอครับ - สตรอว์เบอร์รีพาร์เฟต์กับช็อกโกแลตเชคไง
โธ่ แต่วันนี้สั่งอเมริกาโน่เย็น ให้เหมือนๆ กันไม่ได้เหรอ
ผมลดให้คนละ 500 วอนเลยก็ได้
ทำไมสภาพดูไม่ได้เลยล่ะ ตาโหลกันหมด
วันนี้งานยุ่งนิดหน่อย แถมไม่มีคนช่วยด้วย
อะไรเนี่ย อย่าบอกนะว่าหมดแรงกัน เพราะหัวหน้าฮงไม่ได้อยู่ช่วยน่ะ
อันนั้นมันก็ใช่แหละ
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เราจะมาคร่ำครวญเรื่องนั้น
เป็นห่วงดูชิกเนี่ยสิ
เฮ้อ ว่าแต่หัวหน้าฮงจะเป็นอะไรไหม
ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่เห็นหน้าอีกเลย ติดต่อไม่ได้อีก
ตอนนั้นผมเคยบอกแล้วไงครับ ข่าวลือที่ว่าดูชิกฆ่าคนตาย ตอนเขาหายไป…
- ไอ้นี่ เดี๋ยวโบกเข้าให้ - เฮ้ย เงียบปาก
- เดี๋ยวจะโดน - กล้าดียังไงถึงพูดจาเลอะเทอะ
เก็บปากไว้เคี้ยวข้าวเถอะ
ไม่สิ ผมไม่ได้จะบอกว่าเชื่อข่าวลือนั่น แค่อยากรู้ว่าเป็นมายังไง
ผมก็เป็นห่วงดูชิกนะครับ เพื่อนผมทั้งคน
เพื่อนประสาอะไรพูดจาน่าตบปาก
เจ้าดูชิกมันเป็นคนแบบนั้นเหรอ
ฉันเชื่อใจเจ้าดูชิกเต็มร้อย หมอนั่นไม่ใช่คนแบบนั้น ดูชิกน่ะ
- ผมก็เชื่อ - ใช่ ฉันเนี่ยยืนหนึ่งเรื่องมองคนออก
แต่กับหัวหน้าฮงนะ ยืนตรงไหนก็มองไม่ออก
น้ำตาแตกอีกแล้วนั่น
เฮ้อ พอไม่เห็นหน้าก็ยิ่งคิดถึง
ดูหน้าตาเจ้าดูชิกมันสิ สายตาใจบุญ แถมขี้อ่อนไหวจะตายไป
- ใสแป๋วด้วย - ใช่ ใสแป๋ว
- เดี๋ยวเถอะไอ้นี่ - อะไรเนี่ย
เฮ้อ โทรจากร้านวัสดุอีกแล้ว ผมไปนะครับ
อือ ไปเถอะ
ค่ะ โอ้ แน่นอนสิคะ จ้าๆ
- ฉันไปล่ะ - ไปเถอะ พี่
- ค่ะ ใกล้แล้วค่ะ - ฉันจะขายอเมริกาโน่เมนูเดียว
คนในหมู่บ้านวุ่นวายสุดๆ
พอไม่มีหัวหน้าฮง ทั้งหมู่บ้านก็ติดขัดไปหมด
ไม่รู้ดูชิกจะได้กินข้าวกินปลาหรือยัง
(คลินิกทันตกรรมยุน)
ทุกอย่างที่คุณได้ยินคือเรื่องจริง
คนที่ทำให้คุณพ่อของโดฮาเป็นแบบนั้นคือผมจริงๆ
คุณหมอ คนไข้ยูโชฮีมาแล้วค่ะ
อ้อ วันนี้มีนัดถอนฟันคุดใช่ไหมคะ
นักเขียนวัง มาทำอะไรตรงนี้
อ้าว โปรดิวเซอร์จี
สวัสดีครับ โปรดิวเซอร์จี ได้ยินเรื่องคุณมาเยอะเลย
ครับ เอ่อ…
นักเขียนวัง นี่ไม่ใช่เวลาจะมาเมาท์มอยกันอยู่นะ
ทำไมล่ะ มีอะไรอีก
ตอนนี้ไฟล์ตัดต่อแบบหยาบหายไปหมด ในห้องตัดต่อเหมือนระเบิดลงแล้ว
อะไรนะ ทำไมเพิ่งบอกตอนนี้เล่า
โชคดีนะครับ
ครับ
ส่วนไหน ส่วนไหนที่มันหายไป
ตัดต่อไปถึงไหนแล้ว
ถึงนั่นแหละ
อะไรนะ
ไฟล์ยังอยู่ที่เดิมน่ะ
ขนาดใหญ่จนลบไม่ได้ หนักเกิน
ฉันเด็ดหัวนายทิ้งบ้างดีไหม
ล้อเล่นบ้าบออะไรเนี่ย
นักเขียนวัง
ฉันไม่อยากให้เธอคุยเรื่องงานกับชายอื่น
- อะไรนะ - โธ่ อย่าไปคุยเลยน่า
ถ้าเป็นไปได้ก็อย่าไปคุย
ห้ามคุยเรื่องงานกับผู้ชายคนอื่น แต่คุยเรื่องอื่นได้ใช่ไหม
รุ่นพี่ มาคุยกับผมแป๊บหนึ่งสิครับ
อ้อ ได้สิ ไปข้างนอกกัน
รีบไปเลย
ผมขอโทษสำหรับวันนั้นนะครับ
งานเลี้ยงปิดกล้องแท้ๆ แต่ผมดันทำพังหมด
ไม่หรอก นายไม่ใช่คนที่จะทำไปโดยไม่มีเหตุผล
ผมหน้ามืดไปชั่วขณะครับ ไม่ควรทำแบบนั้นเลย
เรื่องที่นายพูดตอนนั้น
ขอถามได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น
คุณพ่อของผม
ทำงานเป็นรปภ.ที่วายเคบริหารสินทรัพย์ จนถึงเมื่อสองสามปีก่อน
ครับ สวัสดีครับ อากาศร้อนๆ …
ฮงดูชิกคือผู้จัดการกองทุนของที่นั่น
โอ้
หมอนั่นชักจูงให้พ่อเข้าร่วมลงทุน ในกองทุนที่เจ้าตัวดูแลครับ
ติดต่อมาที่เบอร์นี้ แล้วผมจะอธิบายผลิตภัณฑ์ของเราให้ฟังครับ
เอ่อ ครับ ขอบคุณครับ
งั้นผมไปนะครับ
พ่อผมที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวใช้เงินประกันบ้าน
และกู้หนี้ยืมสินเพื่อมาลงทุน
จากนั้นก็เกิดเหตุการณ์เบนจามินโฮลดิงส์ เมื่อสองสามปีก่อนครับ
ผู้ช่วยฮง
ราคาหุ้นทั่วโลกดิ่งฮวบ กองทุนก็ราคาตกลงครึ่งหนึ่ง
- จากความสะเทือนใจครั้งนั้น - พ่อครับ พ่อ
พ่อจึงพยายามฆ่าตัวตาย
เรื่องเกิดขึ้นตอนที่ผมเตรียมหางาน
แล้วท่านก็ฟื้นคืนสติ หลังผมได้งานที่โอวีเอ็นไม่นานนัก
ทำไมนายไม่เล่าให้ฉันฟังบ้าง
ขอโทษนะ
นายคงลำบากแย่ ส่วนฉันก็เอาแต่โขกสับนาย
ไม่หรอกครับ ผมชอบนะ
แน่นอนครับ โต้รุ่งก็เหนื่อยอยู่
แต่ในทุกครั้งก็มีความคิดนี้ผุดขึ้นมา
"บริษัทนี้มอบปาฏิหาริย์ให้ฉัน
ฉันคือความหวังเดียวของพ่อ"
นายคงทุกข์ใจมามาก
แต่ผมไม่นึกจริงๆ ว่าจะเจอฮงดูชิกที่นั่น
โชคชะตาช่างตลกร้าย
คนที่ชีวิตพังยับเพราะหมอนั่น ไม่ใช่แค่พ่อผมคนเดียวนะ
ได้ยินว่าตอนนั้นหัวหน้าของฮงดูชิกก็ตายเช่นกัน
ด้วยอุบัติเหตุรถยนต์
ฮเยจิน
ฉันสองจิตสองใจว่าจะบอกดีไหม
เพราะกลัวว่าเธอจะไม่สบายใจ
แต่ฉันเจอบางอย่างเข้าน่ะ
(พัคจองอู ผู้จัดการกองทุนดีเด่นปี 2016 และฮงดูชิกผู้จัดการกองทุนมากความสามารถ)
รวมถึงครอบครัวในรูปที่คุณเห็นด้วย
ผมเป็นคนทำลายเอง
ผม…
ฆ่าพี่เขา
พี่
ซองฮยอน ซองฮยอน…
ฉัน…
จางอีจุน กลับมาแล้วเหรอ
ไว้ชีวิตผมเถอะครับ
เฮ้อ ใจหายใจคว่ำ
ฉันตกใจหมดเลย
พูดกันตามตรง ฉันควรจะเป็นคนตกใจมากกว่าไหม
หัดให้สุ้มให้เสียงหน่อยสิ
ฉันตั้งใจจะแอบมากอดเธอจากด้านหลังไง แบบหวานหยด
ก็กอดสิ
หือ
บอกให้มากอดไง
เธอทำลายบรรยากาศจนจะนองเลือดซะขนาดนี้
แต่ถ้าบอกให้กอด ฉันก็กอดนั่นแหละ
ให้ตายสิ
ทำเมนูอะไรอยู่เหรอ
ของว่างสำหรับอีจุนน่ะ
ฉันจะหั่นปลาหมึกแล้วก็ทำแป้งทอดกิมจิ
นายจะกินด้วยไหม
โอ้ ไม่ ไม่เอาปลาหมึก ฉันชอบกินเนื้อมากกว่า
ชอบเนื้อ ไม่ชอบปลาหมึก
จัดเนื้อมาเลย โอ้ ไม่ ไม่เอาปลาหมึก
แม่
พ่อเหรอ
อีจุนกลับมาแล้วเหรอ
โอ้ ไม่นะ
อีจุน
คือว่า ที่ลูกเห็นก่อนหน้านี้
แม่กับพ่อตัดสินใจจะกลับมาอยู่ด้วยกันใหม่
เธอจะปล่อยหมัดฮุคให้ลูกตกใจทำไมเนี่ย
อีจุน
พ่อจะอธิบายให้เข้าใจเองนะ
เมื่อนานมาแล้ว
แม่กับพ่อเคยมีเรื่องเข้าใจผิดต่อกันนิดหน่อย
เราก็เลยแยกกันอยู่ระยะหนึ่ง
แต่ไม่นานมานี้
เราคืนดีกันเรียบร้อย อย่างนี้เลย
เอ่อ เพราะงั้นนะ ลูก
ก็คือว่า…
แม่กับพ่อจะกลับมาสานสัมพันธ์ใหม่เหรอ
อือๆ
ใช่ๆ
โอ้โฮ ลูกชายของพ่อรู้จักคำศัพท์ยากๆ ขนาดนี้ได้ยังไง
ได้จากฉันไง ฉลาดได้แม่
ผมเข้าใจว่าพ่อกับแม่จะสื่ออะไร เอาตามนั้นก็แล้วกัน
งั้นผมไปเล่นที่บ้านโบราได้แล้วใช่ไหม
อ้าว ไม่กินแป้งทอดกิมจิก่อนเหรอ
ไม่ฮะ ผมอิ่มอยู่
งั้นเดี๋ยวกลับมานะครับ
เดินไปดีๆ นะลูก ระวังรถด้วย
ครับ
ลูกชายของเราอย่างกับพ่อพระมาโปรด
อันนั้นก็ได้จากฉัน ความสุขุม สงบจากภายใน
"สงบจากภายใน" โอ้ ไม่
โอ้ เยี่ยม แป้งทอดกิมจิ เยี่ยมยอด
กินคนเดียวไม่แบ่งหรอก
เฮ้อ
เย็นชืดหมด
ค่ะ รุ่นพี่
ยุนฮเยจิน ไปคิดมาหรือยัง
เอ่อ…
ฉันยังตัดสินใจไม่ได้เลยค่ะ
อะไรกัน นึกว่าเธอจะตอบตกลงทันทีซะอีก
เธอรู้ไหมว่ามีคนเล็งตำแหน่งนี้เยอะแค่ไหน
ขอโทษนะคะ
ฉันให้เวลานานๆ ไม่ได้หรอกนะ
ลองคิดอีกสองสามวันแล้วกัน
ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ รุ่นพี่ เดี๋ยวฉันโทรไปนะคะ
ค่ะ
หมอฟัน อยู่ข้างในไหมจ๊ะ
คุณยาย
มาได้ยังไงคะ
- นั่งตรงนี้เลยค่ะ - จ้า
ฉันนึ่งข้าวโพดมาให้คุณหมอทานน่ะ
โอ้โฮ น่ากินมาก
หนูจะกินเยอะๆ เลยค่ะ
โธ่ เล็กน้อยแค่นี้เอง
ฟันที่รักษาไป ใช้งานสะดวกดีไหมคะ
สะดวกซะไม่มีเชียวล่ะ
หลังจากทำรากฟันเทียมไป
ฉันก็เอร็ดอร่อยกับปลาหมึกไปเป็นตันๆ
หมึกของกงจินเข้ามาอยู่ในท้องของฉันเรียบ
บอกว่าอย่าทานเยอะไงคะ
โธ่ คุณหมอนี่ก็บ่นไม่แพ้เจ้าดูชิกเลย
ก่อนจะมาที่นี่
ฉันแวะไปบ้านเจ้าดูชิกมา
ยกกับข้าวกับปลาไปวางไว้ให้อยู่หลายวัน
แต่เจ้านั่นกลับไม่แตะเลย
ไม่รู้สภาพเจ้าดูชิกจะเละเทะแค่ไหน
ฉันเอาข้าวโพดสองสามฝักไปวางไว้ให้ด้วย แต่ก็ไม่กินเหมือนกัน
- ไปกันอีกรอบเถอะ - ไปไหน
กงจิน
ต้องไปเก็บอินเซิร์ตอีกหน่อย เฮ้อ ภาพออกมาน่าเบื่อสุด
ฉันว่าก็ดีอยู่นะ นายนี่เรื่องเยอะชะมัด
สักวันสองวันก็พอ
ฉันกับนักเขียนวังจะไปเอง โดฮา นายอยู่โซลแล้วกัน
โธ่ ไม่เป็นไรครับ ผมไปแทนนักเขียนวังเอง
ผมก็มีความเป็นมืออาชีพนะ
ก็ได้ งั้นไปกัน
เริ่มค่ำแล้ว แต่อีจุนยังไม่กลับเลยแฮะ
เดี๋ยวฉันลองโทรหาโบราดูหน่อย
จ้า โบรา
นี่คุณลุง พ่อของอีจุนเองนะ
อีจุนของลุง อยู่ที่บ้านหนูใช่ไหม
เปล่านี่คะ หนูเล่นกับอีจุนตอนกลางวัน และแยกย้ายกันแล้วนะ
หือ
อีจุนไม่ได้ไปเล่นที่บ้านหนูหรอกเหรอ
งั้นหายไปไหนล่ะ
จางอีจุน
- อีจุน - ได้ยินเสียงพ่อไหม อีจุน
- จางอีจุน - จางอีจุน
- อีจุน - อีจุน
อีจุน
- อ้าว ผู้ใหญ่บ้าน - ฮะ
- โอ้ - มาได้ยังไง
แม่โบรา เธอควรอยู่พักฟื้นร่างกายสิ ออกมาข้างนอกแบบนี้ได้ยังไง
ฉันพักมากพอแล้วค่ะ
อีกอย่าง ตอนนี้อีจุนหายตัวไป จะมีอะไรสำคัญกว่าล่ะคะ
อีจุน…
นี่ กึมชอล จะทำยังไงกับอีจุนดีล่ะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับอีจุนล่ะจะทำยังไง
นี่พี่ร้องไห้เหรอ
เงียบปาก เดี๋ยวเราก็หาเจอ หยุดร้องไห้ซะ
เดี๋ยวเราจะไปทางนี้
- ค่ะ - บ้านโบราไปทางนั้นให้ทีนะ
- ได้ๆ - ค่ะ เข้าใจแล้ว
- อีจุน - อีจุน
อีจุน
- อีจุน - จางอีจุน
จางอีจุน
นี่ จางอีจุน
ทำไมมาอยู่ตรงนี้ รู้ไหมว่าฉันตามหาแทบแย่
โบรา…
นี่ ร้องไห้ทำไม มีใครตีนายเหรอ
เปล่า
งั้นนายโดนแม่ดุเหมือนฉันเหรอ
ไม่ใช่
เธอโดนดุเหรอ
เปล่าหรอก วันนี้ไม่โดน
สมัยก่อนแม่บอกว่าถ้าไม่เชื่อฟังแม่ จะมีคุณตาแบกตะกร้าสานจะมาจับตัวไป
แต่ก็แค่เรื่องโกหกน่ะ
ไม่มีทั้งคุณตาแบกตะกร้าสาน แล้วก็ไม่มีคุณตาซานต้าด้วย
พวกผู้ใหญ่ขี้โม้กันหมด
แต่ว่า
อาจจะมีผีหรือซอมบี้จริงๆ ก็ได้นะ
เพราะงั้นรีบกลับบ้านกันเถอะ นะๆ เร็วสิ
ไม่ ฉันไม่กลับ
ทำไมล่ะ ทำไมถึงไม่กลับ
เพราะว่า…
- เป็นเพราะว่า… - อีจุน
- อีจุน
- อีจุน อยู่ไหน - อีจุน
อีจุน
- โบรา - อีจุน
อีจุน
โอ้ โธ่เอ๊ย
ทำไมลูกชายแม่มานั่งอยู่แบบนี้ล่ะ
แม่ตามหาตั้งนานเลยนะ
ไอ้ลูกคนนี้มันเหลือเกินจริงๆ ใจพ่อตกไปอยู่ตาตุ่มแล้ว
พ่อนึกว่าจะหัวใจวายไปแล้ว
ทำไมอีจุนของแม่มาอยู่ตรงนี้ล่ะ
โกรธอะไรแม่หรือเปล่าจ๊ะ
เปล่าครับ
ถ้างั้นเป็นเพราะเรื่องที่แม่บอกลูกเหรอ
อีจุน ลูกไม่สบายใจหรือไม่ชอบที่แม่กับพ่อ
จะกลับมาอยู่ด้วยกันเหรอจ๊ะ
ไม่ใช่
ผมชอบ
ผมดีใจมาก จนน้ำตาไหลไม่หยุด
แต่ถ้าผมร้องไห้
แม่กับพ่อก็จะเจ็บปวดใจ
เจ้าลูกคนนี้
ก็เลยมาแอบร้องไห้คนเดียวตรงนี้เหรอ
ครับ
จางอีจุน ลูกอายุแค่เก้าขวบเองนะ
คิดถึงความรู้สึกของตัวเองก่อนสิ
ทำไมนึกถึงใจพ่อกับแม่ก่อนล่ะ
ใช่ อีจุน
ลูกไม่ต้องมองการณ์ไกล เหมือนผู้ใหญ่ขนาดนั้นหรอก
แค่คิดตื้นๆ
มองอะไรระยะสั้นๆ แบบนั้นก็ได้นะ
คือผม ที่จริงแล้ว…
นอกจากวันเกิดของผม
หรือจะไม่ใช่วันที่ได้รับรางวัล
ผมก็อยากกินข้าวกับพ่อกับแม่
อยากให้เราอยู่ด้วยกันในบ้านหลังเดียวกัน
ขอโทษนะ
โธ่ ลูกชายแม่คิดแบบนี้นี่เอง
แม่ขอโทษที่ไม่เข้าใจความรู้สึกของอีจุนนะ
ขอโทษนะ ลูก
ใช่แล้ว อีจุน
เรากลับบ้านกันนะ
กลับไปบ้าน
แล้วกินข้าวกับพ่อกับแม่นะ
- โบรา - อ้าว
ร้องไห้อีกคนทำไมเนี่ย
- หือ โธ่ - เป็นอะไรๆ
- แม่คะ พ่อคะ - อือ
หนูเองก็จะกินข้าวกับอีจุนทุกวันเลย
หนูจะอยู่กับอีจุน
หนูจะไม่ทำให้อีจุนรู้สึกเหงา
เอ่อ โบราจ๊ะ เรื่องนั้นพ่อว่า ต้องถามความเห็นของอีจุนก่อน…
อีจุน…
แม่ขอโทษที่ไม่เข้าใจความรู้สึกของอีจุนนะ
ขอโทษนะ ลูก
ไปกินข้าวกันนะ อีจุน
เห็นหรือเปล่าว่าคุณยายวางข้าวโพดไว้ให้
ฉันลองกินดูแล้วนะ อร่อยเชียวล่ะ
เรื่องข้าวโพดต้องยกให้จังหวัดคังวอนนี่แหละ
ไม่ได้กินข้าวเหรอ
ทำไมผอมลงแบบนี้
ที่ฉันบอกว่าให้เวลา มันยังมีผลอยู่นะ
ฉันรอได้
เพราะงั้นวันนี้ ฉันจะหาอะไรให้กินแล้วค่อยกลับ
ไม่ใช่สิ ฉันจะขอดูคุณกินสักคำก่อนกลับ
ฟังเรื่องของผมก่อนสิ
ผม…
เคยบอกว่ามีเรื่องจะเล่าให้ฟังไง
ผมมีพี่ชายที่รู้จักคนหนึ่ง
ชื่อว่าพัคจองอู
เราถูกจัดให้เป็นรูมเมตอยู่หอพักเดียวกัน
ผมเป็นเด็กปีหนึ่ง
ส่วนพี่เขากลับเข้ามาเรียนใหม่
พออยู่ห้องเดียวกัน เราก็สนิทกันโดยอัตโนมัติ
กินเหล้าด้วยกันทุกวัน
พอสร่างเมาก็กินใหม่อีกรอบ
ในวันครบรอบวันตายของปู่
เราก็ทำพิธีไหว้ด้วยกัน
ผมรู้ซึ้งเพราะพี่เขาเลยว่า
"อ๋อ
ถ้าฉันมีพี่ชายแท้ๆ บ้าง
ก็คงรู้สึกแบบนี้สินะ"
ที่จริง ผมเข้าทำงานบริษัทนั้นตามพี่เขา
พี่เขาเป็นผู้จัดการกองทุนน่ะ
ตอนแรกผมคิดหนักมาก
ผมไม่ได้จบสายนี้มา
แถมงานยังเกี่ยวกับเรื่องเงินๆ ทองๆ
ผมไม่ได้อยากทำเลย
แต่พี่เขาบอกผมแบบนี้
"ผู้จัดการกองทุน
คืองานที่ให้ความหวัง
แก่คนธรรมดาเดินดินสู่การเป็นเศรษฐี"
คำพูดนั้น…
มันคงจะกินใจผมมากละมั้ง
พอเริ่มเข้าจริง งานก็สนุกกว่าที่คิด
งานเหมาะกับผม แถมยังทำเงินได้เยอะ
- ได้พบปะผู้คนใหม่ๆ มากมาย - ดูจากข้อมูลแล้ว
ผมว่าอนาคตสดใสอยู่นะครับ
และผมก็ได้รู้จักคุณพ่อของโดฮาที่นั่น
สวัสดีครับ
ผมทักทายท่านทุกวัน
- โชคดีนะครับ - ทำเหมือนท่านเป็นพวกคุณลุงที่กงจิน
ไม่นานเราก็สนิทกัน
วันหนึ่ง
คุณลุงบอกว่าอยากสมัครกองทุนของผม
สวัสดีครับ คุณลุง
กองทุนที่ผมดูแลอยู่
ให้ผลตอบแทนสูงพอตัว
เพราะมันมีความเสี่ยงสูง ตอนแรกผมเลยห้ามไว้
- แต่ว่า - ติดต่อมาที่เบอร์นี้…
ท่านขอร้องผมอย่างไม่ลดละ
เอ่อ ครับ ขอบคุณครับ
แต่คุณลุง ห้ามเกินตัวเด็ดขาดนะครับ
- ครับ ขอบคุณครับ - เข้าใจนะครับ
- ครับ - ผมไปนะครับ
ขอบคุณนะครับ ผู้ช่วยฮง ขอบคุณครับ
แต่แล้ว
ก็เกิดเรื่องขึ้น
ค่ะ วายเคบริหารสินทรัพย์ค่ะ
ครับ คุณลูกค้า ไม่ใช่อย่างนั้น
ควันหลงจากการล้มละลาย ของเบนจามินโฮลดิงส์ในสหรัฐอเมริกา
ส่งผลให้เกาหลีประสบปัญหา ทางการเงินอย่างต่อเนื่องครับ
ตลาดหลักทรัพย์ดิ่งฮวบ และอัตราการแลกเปลี่ยนก็พุ่งสูงขึ้น
วันนี้ขณะที่ตลาดหลักทรัพย์เปิด
- ผู้ช่วยฮง - เคโอเอสพีไอลดลง 8.4 เปอร์เซ็นต์
และโค้สแด็กซ์ลดลงเกือบแตะ 12 เปอร์เซ็นต์
- ซึ่งนับว่าต่ำสุดในรอบ 11 ปีครับ - คุณลุง
อะไรนะครับ
แต่ที่ผมแนะนำไปไม่ใช่อีแอลเอฟนี่ ทำไมถึงลงตัวนั้นไป
คือว่าผมไม่ค่อยรู้เรื่อง แล้วก็เชื่อว่าพนักงานคนนั้นจะช่วยจัดการให้ครับ
ผมควรจะรีบดูตอนนั้นทันทีแท้ๆ
ทำยังไงดีครับ ผู้ช่วยฮง เห็นว่าตอนนี้ติดลบ 70 เปอร์เซ็นต์แล้ว
ตอนนี้เกิดการน็อกอินแล้ว เป็นไปได้สูงที่จะขาดทุนเงินต้น
ก่อนอื่นนะครับ คุณลุง เดี๋ยวอะไรเข้าที่เข้าทาง
และเวลาผ่านไป มันจะฟื้นตัวขึ้น
ฉะนั้นห้ามใจร้อนซื้อคืนเด็ดขาดครับ
แต่ผู้ช่วยฮงครับ
- ผมใช้เงินประกันบ้านไปแล้ว - ว่าไงนะครับ
แล้วก็กู้เงินมาแล้วด้วยโดยที่ทางบ้านไม่รู้เรื่อง
ผมบอกแล้วไงว่าอย่าเกินตัว ทำไมทำขนาดนี้ล่ะครับ
เอ่อ ผมไม่รู้ครับ
ไม่รู้ว่าผีอะไรเข้าสิง หรือโลภจนหน้ามืดอะไรขึ้นมา
ผมแค่อยากให้ภรรยาได้อยู่บ้าน ที่มีน้ำร้อนใช้
อยากใช้หนี้กู้ยืมเพื่อการศึกษาให้ลูกชาย
และอยากซื้อชุดสูทดีๆ ให้ลูกไปสัมภาษณ์งานด้วย
ลุงครับ ก่อนอื่นเชื่อผม…
ลุงครับ เชื่อผมแล้วรอหน่อยนะครับ
ผมจะรีบกู้สถานการณ์ แล้วจะติดต่อไปทันที รับทราบนะครับ
เดี๋ยวผมติดต่อไปนะ คุณลุง ว่าไง
อือๆ
จริงๆ เลย
(คุณลุงกีฮุน)
ดูชิก ดื่มนี่หน่อย
อือ
เป็นแบบนี้มากี่วันแล้วเนี่ย
พี่ สถานการณ์นี้จะคลี่คลายได้เมื่อไหร่กัน
อาจจะมีบริษัทแจ้งล้มละลายเพิ่ม
ตอนนี้ยังกำจัด ปัจจัยไม่พึงประสงค์ออกไม่ได้ด้วย
มารอดูกันไปก่อนเถอะ
หัวหน้าทีม ผู้ช่วยครับ ได้ยินข่าวหรือยังครับ
ข่าวอะไรเหรอ
เห็นว่าลุงรปภ.บริษัทของเรา พยายามฆ่าตัวตายครับ
ว่าไงนะ
โธ่เว้ย
ลงมา
- ลงมาเดี๋ยวนี้ - พี่ ผมต้องไป
ผม ผมต้องไป
บอกให้ลงมาไง
ฉันจะขับให้เอง
นายขับรถสภาพนี้ไม่ได้หรอก ลงมา
ดูชิก ลงมาเถอะ
ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไร
ดูชิก ไม่เป็นไรหรอกนะ
คุณลุงจะต้องไม่เป็นไรแน่ๆ
ถ้าผมอธิบายให้คุณลุงฟังละเอียดกว่านี้…
ไม่สิ
ตอนนั้นผมควรจะรับสายจากคุณลุง
ผมผิดเอง
เป็นความผิดของผม
ไม่ใช่ความผิดของนายหรอก
และถึงนายจะมีส่วนผิด
พี่ก็จะช่วยแบกรับกับนายเอง เพราะงั้นนะดูชิก
ตอนนี้เราแค่ภาวนาให้คุณลุงปลอดภัยเถอะ
พี่ครับ
พี่…
พี่ครับ
พี่
ร้องไห้ออกมาได้นะ หัวหน้าฮง
หัวหน้าฮงก็คงปวดใจเหมือนกันนี่นา
ที่ผ่านมาคุณต้องเก็บซ่อนความเจ็บปวดไว้ในใจ
คงอยู่มาโดยแบกมันไว้ในใจมาตลอด
เวลาเศร้าก็บอกฉันได้นะ
เวลาเจ็บปวดก็บอกได้เหมือนกัน หัวหน้าฮง
ร้องออกมาเถอะ
ร้องออกมา
จำได้ไหมว่าที่ที่เราจะไปสำรวจสถานที่กัน ตอนแรกไม่ใช่กงจิน
ครับ ที่ท่าเรือเซจินหรือเปล่านะ
พวกผมไปรออยู่ที่นั่นแล้ว
แต่รุ่นพี่ดันไปผิดทาง แล้วไปโผล่ที่กงจินไง
ตอนนั้นเพิ่งถอยรถคันนี้มาไง
ฉันก็เลยอยากลองขับเจ้านี่ยาวๆ บนทางด่วนต่างหาก
พูดอะไรเนี่ย จริงๆ เลย
ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน
นายคงไม่ต้องเจอฮงดูชิกที่กงจินหรอกใช่ไหม
แต่บางทีจุดหมายของเรา อาจจะถูกกำหนดให้เป็นกงจินตั้งแต่แรกแล้วก็ได้
ฉันก็ไม่รู้มาก่อน
แต่ฉันก็มีเอี่ยวด้วย
เจ้านายของฮงดูชิก ที่ตายเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์
คือพี่เขยลูกพี่ลูกน้องของฉันเอง
อะไรนะครับ
แล้วแบบนี้จะไม่ให้ฉันเชื่อเรื่องชะตาลิขิตได้ยังไง
คือว่านะ
ฉันไม่ใช่คนที่เกี่ยวข้องโดยตรง เป็นเพียงคนที่อยู่รอบข้างเฉยๆ
เลยอาจไม่เข้าใจหัวอกของนายทั้งหมด
แต่หัวหน้าฮงก็คง ไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายใจหรอก
วันนั้น วันที่เกิดอุบัติเหตุ
สองคนนั้นกำลังไปหาพ่อของนายน่ะ
ทุกคนช่างโชคร้ายจริงๆ เนอะ
พี่คะ
โชฮี ลมอะไรหอบมาเนี่ย
มาหาฉันเหรอ
ก็ด้วยค่ะ มาหาพี่และมาซื้อโจ๊กด้วย
ซื้อโจ๊กไปทำไม ป่วยตรงไหนเหรอ
เปล่าหรอกค่ะ ไม่กี่วันก่อนฉันไปถอนฟันคุดมา
โอ๊ย มันเจ็บสุดๆ เลยนะนั่น ทนไหวใช่ไหม
ก่อนถอนก็กลัวอยู่ค่ะ แต่ตอนนี้รู้สึกโล่งแล้ว
ใช่ ต้องถอนทิ้งไป ไม่งั้นจะเป็นหนักกว่าเดิมและปวดไม่หาย
เอ้านี่
ขอบคุณนะคะ พี่
ไว้ค่อยจ่ายเงินตอนก่อนกลับนะ
เอาไปเถอะ ของตอบแทนครีมทาตาน่ะ
- ถึงครีมจะแพงกว่ามากก็เถอะ - พี่ทาอยู่เหรอคะ
แน่นอนสิ ขยันทาเช้าเย็นทุกวันเลย
- ชุ่มชื่นดีเหลือเกิน - ค่อยยังชั่วหน่อย
ฉันขอดูเด็กลงเพราะเธอหน่อย
พี่ดูเด็กอยู่แล้วนะคะ แถมสวยด้วย
ไม่ต่างจากเมื่อ 15 ปีก่อนสักนิด
โธ่ ไม่จริงมั้ง
จริงๆ นะคะ
พี่ยังเหมือนตอนที่ฉันเจอครั้งแรกเลย
พี่คะ
ตอนนี้ก็เหมือนกัน แต่ตอนนั้น…
ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับพี่ยองกุกจริงๆ นะคะ
คนที่ฉันชอบไม่ใช่พี่ยองกุกหรอกค่ะ
ฉัน…
เคยชอบพี่ค่ะ
พี่รู้อยู่แล้วเหรอ
รู้ได้ยังไงคะ
รู้แล้วกัน แต่แทนที่จะบอกว่ารู้ ฉันรู้สึกได้มากกว่า
คนเราปกปิดสายตา เวลาชอบใครสักคนได้ที่ไหนกันล่ะ
ตอนนั้นเธอสวยมากจริงๆ นะ
ทั้งจิตใจดี อ่อนโยน และมีน้ำใจ
เพราะรักเด็กๆ ก็เลยถูกลิขิตมา ให้เป็นคุณครูโรงเรียนประถม
แต่ไม่รู้ว่าทำไมคนแบบนั้นถึงได้ดูโดดเดี่ยว
จนไอ้เราก็อยากดูแลอยู่เรื่อย
ถึงความรู้สึกของฉันจะเป็นคนละความรู้สึกกับเธอ
แต่ฉันก็ชอบเธอนะ โชฮี
และตอนนี้ก็ยังชอบเหมือนเดิม
ขอบคุณนะคะพี่ ที่ทำเป็นไม่รู้ทั้งที่พี่รู้
และยอมรับในสิ่งที่ฉันเป็น
แต่ฉันไม่เป็นแบบนั้นแล้วค่ะ
คือ ฉันตัดใจจากพี่ไปนานแล้ว
ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับพี่แล้วล่ะ
ฉันแค่อยากให้พี่มีความสุขกับพี่เขาจริงๆ นะคะ
ถึงตอนนี้จะยังไม่รู้ว่าความสุขคืออะไร
แต่มันอยู่ที่ไหนและเมื่อไหร่ ฉันคิดว่าฉันเข้าใกล้มันแล้วล่ะ
ค่ะ งั้นก็พอแล้ว
นายไปเถอะ เดี๋ยวฉันถ่ายคนเดียว
อะไรนะครับ
ตอนนี้นายรู้สึกเหมือนจมูกเล็บลอกนี่
รู้สึกรำคาญ เจ็บจี๊ดๆ และกวนใจ
ต้องเล็มมันออกให้เกลี้ยงนะ ถ้าทะลึ่งดึงพลาดขึ้นมาจะยิ่งเจ็บ
ผมเคยจินตนาการหลายพันหลายหมื่นครั้ง
ว่าคนที่ชื่อฮงดูชิกจะใช้ชีวิตยังไงอยู่
คนคนนั้นในจินตนาการของผม
ยังคงทำร้ายคนอื่น
เหมือนที่เคยทำกับพ่อของผม
ขอโทษนะ
จากใจจริง
ผมคิดว่ามันแปลกมาตลอด
หลังจากที่พ่อเป็นแบบนั้น
บ้านของผมควรจะถังแตกไม่เหลืออะไร
แต่เรากลับได้ย้ายบ้าน
ไปอยู่อพาร์ตเมนต์
แม่บอกผมไว้ว่า
ท่านใช้หนี้เพื่อการศึกษาหมดแล้ว
ให้ผมตั้งใจเตรียมตัวหางานอย่างเดียวพอ
ไม่ต้องห่วงค่ารักษาของพ่อด้วย
ถึงแม่จะบอกว่าเป็นเพราะเงินประกัน
แต่มันฟังไม่ขึ้นนี่นา
ผมรู้ฐานะของครอบครัวตัวเองดี
เป็นคุณเองหรอกเหรอ
นี่อะไรคะ
ผมขายทรัพย์สินทุกอย่างที่ผมมีไปครับ
ขอโทษนะครับ
แต่ว่าตอนนี้ผมไม่มีวิธีที่จะชดใช้ความผิดได้
นอกจากวิธีนี้แล้วครับ
คนที่เรียนมาสูง
และมีเงินเยอะมักจะเป็นแบบนี้เหรอคะ
คุณจะคิดยังไงก็ได้ครับ
แต่ช่วยรับไว้เถอะครับ
ผมขอร้องล่ะครับ
ผมเชื่อว่าคุณลุงจะต้องฟื้นขึ้นมาแน่ๆ ครับ
ผมไม่ได้มีเจตนาอื่น
แค่อยากช่วยให้คุณอดทนรอ
ไปจนถึงวันที่คุณลุงฟื้นขึ้นมาได้ครับ
น่าขยะแขยงจริงๆ
เงินเป็นสิ่งที่น่าขนลุกจริงๆ นะคะ
ทั้งที่อยากจะฉีกมันทิ้งเป็นชิ้นๆ ซะเดี๋ยวนี้
แต่ฉันจะรับไว้ค่ะ
ฉันจะเอาเงินนี้ไปใช้หนี้
และย้ายเขาไปอยู่โรงพยาบาลที่ดีกว่านี้ค่ะ
แล้วอย่ามากลับคำทีหลังแล้วกัน
ครับ
เป็นคุณจริงๆ สินะ
คิดว่าชดใช้ด้วยเงินแล้วจะพอเหรอ
ยังไงบ้านของเราก็อัตคัดอยู่แล้ว
เป็นค่าชีวิตของพ่อ อะไรแบบนั้นเหรอ
ไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนั้นนะ
ถ้าไม่ใช่แล้วอะไร คืออะไรกัน
ทำไม สงสารเราเหรอ
คำสุดท้ายที่คุณลุงพูดกับฉัน
คือเป็นห่วงครอบครัว
คำพูดของคุณลุงที่บอกว่า
อยากให้ลูกชายได้ใส่ชุดสูทดีๆ ไปสัมภาษณ์งาน
วนเวียนในหัวของฉันตลอด
อย่างน้อยฉันก็อยากทำให้แทนคุณลุง
งั้นทุกอย่างเป็นเพราะผมสินะ
ผมก็เคยสงสัยอยู่
ว่าทำไมพ่อที่ไม่เคยโลภถึงซื้อกองทุนแบบนั้น
ผมตกสัมภาษณ์งานที่สถานีโทรทัศน์หลายหน และกินเหล้ากลับมา
พ่อบอกว่าเป็นเพราะผมใส่ชุดสูทเชยๆ
สภาพดูซอมซ่อ
บอกว่าเพราะผมไม่มีเงิน
เส้นสายก็ไม่มี เลยหางานทำไม่ได้
ไม่หรอก คุณลุงภูมิใจในตัวนายเสนอนะ
เคยอวดให้ฟังตั้งหลายครั้ง
ว่าลูกฉลาดและจบจากมหาวิทยาลัยดีๆ
ฉันเพิ่งมาจำได้เอาตอนนี้
เป็นความผิดของฉันเอง
ฉันคว้ามือของคุณลุงที่ยื่นมาหาไว้ไม่ได้
ไม่หรอก
ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก ผมรู้ดีว่าไม่ใช่
ผมแค่อยากโทษใครสักคนเท่านั้น
แต่พ่อของผมเรียนจบแค่ม.ปลาย
ถ้าคุณสนิทกับท่าน ก็น่าจะช่วยท่านดูให้ละเอียดถี่ถ้วนหน่อยสิ
น่าจะบอกพ่อของผมอีกสักครั้งสิ ว่าทุกอย่างจะคลี่คลาย
ขอโทษนะ
ฉันขอโทษจริงๆ
ขอโทษนะ ฉันขอโทษ
คุณแต่งตัวหล่อไปหาพี่เลยนะ
อือ นี่เป็นชุดที่พี่ซื้อให้ผม ตอนไปสัมภาษณ์งานน่ะ
เป็นชุดที่มีความหมายล่ะสิ
พี่คุณคงดีใจน่าดู
คุณบอกว่าเขาอยู่ยงอินใช่ไหม
อือ
ฮารัง จำคุณอาคนนั้นได้ไหม
โอ๊ะ ไม่ใช่คุณอานะ
ไม่ใช่อาซองฮยอนนี่นา
ใช่อาจริงๆ นะ ลูก
นั่นคุณอาดูชิก
ตอนที่ฮารังเด็กๆ คุณอาคนนั้น
มักจะอุ้มลูก และเอ็นดูลูกมากๆ เลยล่ะ
ไปหาคุณอาสิ แล้วทักทายเสียงดังฟังชัด
ว่า "สวัสดีครับ" นะ
คุณอา สวัสดีครับ
สวัสดี ฮารัง
ไม่เจอกันนานนะ
ฮารังยังชอบไดโนเสาร์อยู่ไหม
ครับ ผมชอบยูสเทรปโตสคอนดิลัส
แล้วก็แพคิเซอฟาโลซอรัส กับสเตโกซอรัสครับ
อาร้องไห้ทำไมครับ
เพราะอาภูมิใจ…
ที่ฮารังจำชื่อไดโนเสาร์ได้เก่งน่ะ
น้าครับ ผมเก็บมาได้เยอะใช่ไหม
ว้าว นี่อะไรน่ะ ฮารังเป็นคนหาเจอเหรอ
- ครับ เจอที่ชายหาด - เจอที่ชายหาดเหรอ
เรามาก่อทรายแบบนี้ แล้วยังไงดี
- ทำเป็นเค้กกันดีไหม - ครับ
ฮารังเป็นคนหาอันนี้มาด้วยใช่ไหม สวยมากเลย ฮารัง
แกเหมือนคุณจองอูมากใช่ไหม
- อือ - การกระทำยิ่งเหมือนเลย
ตอนนอน แกชอบนอนชูมือไชโยแบบนี้
ไม่กินแคร์รอตด้วย
แถมยังมีเพื่อนเยอะไปหมด
แอบหัวรั้นด้วย
เหมือนพี่เขาจริงๆ แฮะ
ก็นั่นน่ะสิ
ซองฮยอนเป็นคนบอกฉันว่านายอยู่ที่นี่
"ซองฮยอน" เหรอ
โปรดิวเซอร์จีซองฮยอนเหรอ
อือ หมอนั่นเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันน่ะ บอกว่าสนิทกับนายมาก
โลกกลมมากเลยเนอะ
ฉันไม่รู้เลยว่านายจะมาอยู่ที่นี่ หลังจากหายหน้าไปแบบนั้น
ดูชิก
ฉันขอไม่ขอโทษนายนะ
ที่ตอนนั้นพูดแบบนั้นใส่
เพราะตอนนั้น ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วจริงๆ
โลกที่ไม่มีคุณจองอู ทำฉันไม่อยากจะหายใจด้วยซ้ำ
แต่ว่านะ
ฉันกลับอยู่ต่อได้
ทั้งหายใจ กินข้าว ดื่มน้ำ
บางวันก็หัวเราะ ตอนที่เห็นเมล็ดข้าวติดปากฮารังด้วย
พอลองใช้ชีวิตแบบนั้นแล้ว
ฉันก็อยากมีชีวิตต่อ
ดูชิก
ตอนนี้
ฉันไม่รู้สึกโกรธแค้นนายแล้วล่ะ
เพราะฉะนั้น จากนี้ไปนายก็…
ให้อภัยตัวเองเถอะนะ
แม่ คุณน้ากับผมทำเค้กด้วยกันล่ะ
แม่ มานี่หน่อยสิ เร็วเข้า
จริงเหรอ ฮารังชอบใจน่าดูเลยสินะ
ว่าแต่เราใส่น้ำไปแล้ว แล้วมันหายไปไหนล่ะ
- คุณแม่มาแล้ว - ใครเป็นคนทำกันเนี่ย
คุณน้าทำให้เหรอ
นายร้องไห้เหรอ
ว้าว ฮงดูชิกของเรากลายเป็นเด็กขี้แยไปแล้ว
พี่
เห็นไหม พออายุเท่าฉันแล้ว น้ำตาไหลง่ายขึ้นใช่ไหมล่ะ
นายล้อฉันสุดๆ บอกว่าฉันร้องไห้น้ำตาเป็นลิตร
ตอนที่ฮารังลืมตาดูโลก
ฮารังของเราโตขึ้นมากจริงๆ
พี่
ผมคิดถึงพี่มากๆ เลยนะ
ฉันก็เหมือนกัน
ขอโทษนะ
เป็นเพราะผม พี่ถึง…
ดูชิก
พี่เคยบอกแล้วใช่ไหม
มันไม่ใช่ความผิดของนายหรอก
แต่ยังไงก็
ขอโทษนะ
ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรเลย ดูชิก
นายยังมีชีวิตอยู่แบบนี้นี่ไง
เพราะฉะนั้นนะ ดูชิก
มีชีวิตอยู่ต่อไป
ไม่ใช่เพื่อฉัน แต่เพื่อตัวนายเอง
อยากดูอะไรก็ดูอยากทำอะไรก็ทำ เอาให้เบื่อไปข้าง
และเมื่อนายคิดว่าใช้ชีวิตอย่างดีจนพอใจแล้ว
ตอนนั้นเราค่อยมาเจอกัน
พี่
และเมื่อถึงตอนนั้น
พวกเราต้องไปตกปลาด้วยกันนะ
เข้าใจไหม ไอ้น้องชาย
ให้ตาย
คุณพี่ ทำไมมาลำบาก ทำความสะอาดคนเดียวแบบนั้นล่ะคะ
ไว้ค่อยเช็ดทีหลัง ต้องกวาดก่อนสิคะ
โธ่เอ๊ย พวกเธอไม่กลับบ้านกลับช่องล่ะ จะมาที่นี่ทำไม
ก็ที่นี่เพิ่งมีคนแวะเวียนมาแล้วจากไปไม่ใช่เหรอ
ที่มาเพราะกลัวคุณพี่ของเราจะเหงาไง
เรารีบทำความสะอาดให้เสร็จ แล้วกินมื้อเย็นกันค่ะ
หรือพวกเรานอนค้างด้วยกันที่นี่เลยดีไหม
ว่าไงนะ พวกเธอมาทำแบบนี้ทำไมเนี่ย
เข้าท่าดี ซุกจา เธอเริ่มกวาดตรงนั้นก่อน
ค่ะ
สุดที่รักของฉัน ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน
- คุณพี่ - สุดที่รักของฉันเดินทางข้ามเขาไปแล้ว
ฮารังชอบหัวหน้าฮงมากจริงๆ นะ
แกบอกว่าคราวหน้าให้ฉันแวะไปหากับคุณอา
ทีแรกเราตั้งใจว่าจะไปหาพี่คุณกัน
แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไปแฮะ
ไม่เป็นไรหรอก
พี่จะต้องเข้าใจแน่ๆ
คุณยิ้มแล้วค่อยดีหน่อย
ยิ้มแบบนั้นต่อไปนะ
ไม่ต้องคิดว่า "ฉันยิ้มแบบนี้ได้ไหม
ฉันมีความสุขแบบนี้ได้ไหม"
อย่าคิดแบบนั้นให้มากนักเลย
ยิ้มไปเถอะ
ฮเยจิน
ว่าไง
อันที่จริง ตอนนั้นผมคิดจะฆ่าตัวตายด้วย
พอได้ยินว่าผมรอด
แต่พี่มาจากไปแบบนั้น
ผมก็วิ่งออกมาจากโรงพยาบาล
เดินไร้จุดหมายไปเรื่อยๆ แล้วไปหยุดที่สะพานข้ามแม่น้ำฮัน
แล้วก็คิดแบบนั้นขึ้นมา
ว่า "มาจบชีวิตที่นี่เถอะ
แล้วแม่น้ำนี้คงจะพัดพาฉัน
ไปถึงทะเลใช่ไหม
ถ้าแบบนั้น
ฉันจะได้ไปเจอกับพ่อแม่ไหมนะ"
เฮ้อ
(คุณกัมรี)
ดูชิก ตอนนี้ฉันมาที่โซล มาเจอกันหน่อยได้ไหม
ห่อกับข้าวที่แกชอบมาให้ด้วย
ฉันเกือบลืมหน้าแกแล้วนะ
ฉันคิดถึงแกมากจริงๆ
ทำไมต้องเป็นตอนนั้นด้วยนะ
ผมละเลยท่านไป เพราะมัวใช้ชีวิตยุ่งอยู่
ที่จริงผมหลงลืมท่านไป
แต่ข้อความที่ทั้งพิมพ์ผิด ทั้งเว้นวรรคผิด ข้อความที่ผิดหมดนั่น
ได้ยื้อผมเอาไว้
วันนั้นที่ผมตัดสินใจจะฆ่าตัวตาย
คุณกัมรีและกงจิน
ช่วยชีวิตผมเอาไว้
ผมก็เลยกลับมาที่นี่อีกครั้ง
ผมไม่ได้ฆ่าตัวตาย
แต่ก็ไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง
ขังตัวเองไว้ในบ้านที่ว่างเปล่าและไม่มีไฟฟ้าใช้
แต่ผู้คนก็ชอบมาเคาะเรียก
แต่ละคนไม่ถามอะไร
คงแค่เอาของกินมาให้ แวะมาดูผมมั้ง
ราวกับว่า
กำลังดูแลแมวจรจัดที่โดดเดี่ยว
เหมือนไม่ได้ใส่ใจแต่ก็อบอุ่น
แล้ววันหนึ่งคนที่นี่ก็เริ่มไหว้วานผม
บอกว่าหลอดไฟห้องน้ำเสียบ้าง เครื่องซักผ้าเสียบ้าง
ให้แวะมาช่วยเฝ้าเคาน์เตอร์บ้างล่ะ
ผมว่าคงตั้งใจแหละ
คุณถึงได้กลายมาเป็นหัวหน้าฮงในวันนี้สินะ
ใช่จริงๆ ด้วย
กงจินช่วยชีวิตหัวหน้าฮงไว้จริงๆ
ตอนนี้ฉันพอรู้แล้ว
ว่าทำไมหัวหน้าฮงถึงชอบกงจินมากขนาดนี้
ทำไมคุณถึงรัก…
หมู่บ้านเล็กๆ ริมทะเลแห่งนี้ที่ไม่ได้มีอะไรพิเศษ
ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรได้ขนาดนี้
ตอนนี้เรื่องราวของผมจบแล้วล่ะ
ขอโทษที่ให้คุณรอนาน
ขอบคุณนะ
นึกว่าจะไม่ยอมจบไปเรื่อยๆ ซะแล้ว
ขอบคุณมากจริงๆ ที่รวบรวมความกล้าและเล่าให้ฉันฟัง
ผมเรียนรู้มาจากคุณนั่นแหละ ถ้าไม่มีคุณ ผมคงทำไม่ได้
จริงสิ วันนั้นคุณบอกว่า มีเรื่องจะบอกผมด้วยไม่ใช่เหรอ
อ้อ คือว่า…
ถ้ามันพูดยากก็ยังไม่ต้องพูดก็ได้
ครั้งนี้ผมจะเป็นคนรอคุณเอง
เหมือนที่คุณเคยรอผม
ความจริงแล้ว
ฉันได้รับข้อเสนอให้ไปเป็นศาสตราจารย์คลินิก
ที่โซลสินะ
คุณพี่ หลับกันแล้วเหรอคะ
ตอนนี้เปลือกตาของฉันหนัก จนจะย้อยมาถึงคางอยู่แล้ว
ช่วงนี้ฉันง่วงเร็ว จนอยู่รอดูละครไม่ไหว
เป็นเพราะเราแก่กันแล้วไง
ก็เลยง่วงตั้งแต่หัวค่ำน่ะสิ
ก็จริงอยู่ค่ะ
ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าตัวเองอายุเกิน 70 แล้ว
ใจของฉันยังเหมือนสมัยสาวๆ ที่ไปแอบดูผู้ชายที่โรงโม่อยู่เลย
ให้ตายเถอะ ยัยคนนี้ ผีเจาะปากมาพูดเหรอ ถึงพูดแต่เรื่องไร้สาระ
ทำไม คุณพี่คงไม่เคยไปสักครั้งล่ะสิ
ยัยคนนี้
สมัยเอ๊าะๆ หัวกระไดบ้านของฉันไม่เคยแห้งเลยนะ
โธ่เอ๊ย เลิกเถียงกันได้แล้ว
รีบนอนกันได้แล้ว
โธ่เอ๊ย
ว่าแต่พวกคุณพี่เคยรู้สึกแบบนั้นไหม
ที่ร่างกายของเราแก่ตัวลง
แต่จิตใจยังไม่แก่ตาม แบบรู้สึกเศร้าน่ะ
ฉันเป็นบ่อยๆ เลยล่ะ
พูดก็ช้าลง คิดอะไรก็ช้าลง
ทำอะไรเงอะๆ งะๆ อยู่เรื่อย
กาลเวลาช่างโหดร้ายจริงๆ
คุณพี่ คุณพี่เคยรู้สึกแบบนั้นไหม
ทำไมฉันจะไม่เคยรู้สึกล่ะ
แต่ว่านะ ฉันชอบช่วงเวลาตอนนี้มากๆ
อายุมากขึ้นมันดีตรงไหนกันล่ะคะ
มีเรื่องดีมากมายจะตาย เราได้กินของอร่อยๆ มาหลายอย่าง
ได้ดูวิวสวยๆ มามากมาย
และได้เจอผู้คนดีๆ ด้วยไง
อะไรจะสุขใจไปมากกว่านี้ล่ะ
คุณพี่มีความสุขเหรอ
อือ มีความสุขน่ะสิ
แหม ฉันได้ออกทีวีกับเขาด้วยนะ
ได้ลองไปประกวดร้องเพลงที่งานหมู่บ้านด้วย
และตอนนี้ก็ได้นอนคุยกับพวกเธอแบบนี้
สนุกจะตายไป
ไม่ใช่แค่นั้นนะ
วันนี้
พระอาทิตย์ตกดินงดงามจับตาเลยล่ะ
ปลาหมึกที่กินตอนมื้อเย็นก็อร่อยมากด้วย
พอลองมองดูรอบๆ ตัวแล้ว
ก็พบว่ารายล้อมด้วยสิ่งที่ล้ำค่ามากมาย
ในทุกๆ วัน
ฉันรู้สึกตื่นเต้น
เหมือนวันก่อนที่จะได้ไปปิกนิกเลยล่ะ
ไปปิกนิกก็ดีเหมือนกันนะ
คุณพี่ พรุ่งนี้เราไปเที่ยวเล่นทำอะไรกันดี
น้องเล็กก็ต้องเป็นคนคิดเรื่องนั้นสิ
เวลาจะใช้ทำอะไรเรียกแต่น้องเล็ก
โธ่เอ๊ย จริงๆ เลย
เดี๋ยวนะ ทำไมเธอถึงได้นอนดิ้นได้ขนาดนี้
เฮ้อ จริงๆ เลย
คุณพี่ ฉันทนนอนข้างซุกจาไม่ไหวแล้ว
ยัยนี่แย่งผ้าห่มทั้งคืนเลย
ชอบเอาแขน เอาขามาพาด
ข้างในนี้มันเดือดปุดๆ แล้วค่ะ
คุณพี่ ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ
พี่เป็นคนตื่นง่ายจะตาย เป็นอะไรไปคะ
คุณพี่
คุณพี่ คุณ…
ไหนว่าจะไปเที่ยวเล่นด้วยกัน
ทำไมถึงเป็นคนรีบร้อนขนาดนี้
หลับให้สบายนะคะ
ไปปิกนิกในที่สวยๆ
ล่วงหน้าก่อน
แล้วรอฉันนะคะ
อะไรน่ะ
ทำไมมานั่งอยู่แบบนั้นล่ะ
ออกมาจากโรงพยาบาลเหรอ
ค่ะ สวัสดีค่ะ
ฉันโทรมาจากบนสะพานซอกังนะคะ
มีผู้ชายคนหนึ่งใส่ชุดผู้ป่วย มานั่งยองๆ พิงราวสะพานอยู่
ดูอันตรายมากเลยน่ะค่ะ
ค่ะ ช่วยรีบมาหน่อย
ค่ะ ขอบคุณนะคะ
(รถฉุกเฉิน)
ว่ากันว่าเวลาสูญเสียคนที่รักไป เราต้องเจ็บปวดให้พอประมาณ
ไม่อย่างนั้นความเศร้าจะไหลเวียนไปหมดทั้งตัว
และจะระเบิดปะทุออกมาในภายหลัง
ฉันไม่อยากทิ้งหัวหน้าฮงไว้คนเดียว
ฉันอยากเป็นครอบครัวให้กับเขา
ฉันคือคุณ และคุณคือฉัน
- อ้าม - อ้าม
ต่อไปผมจะทำแบบนี้ให้คุณทุกวันนะ
ฉันอยากให้รองเท้าของเรา
วางอยู่ข้างกันที่หน้าประตูบ้านตลอดไป
หัวหน้าฮง
แต่งงานกับฉันไหม
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์