(ซีรีส์จาก NETFLIX)
มันยากเย็นอะไรขนาดนั้นเหรอ
ฉันน่ะนะ
ฉันชอบหัวหน้าฮงจริงๆ
ฉันก็เลยอยากรู้…
ว่าหัวหน้าฮงเคยใช้ชีวิตมายังไง
และตอนนี้คิดอะไรอยู่
ฉันใฝ่ฝันถึงช่วงเวลาที่ฉันกับหัวหน้าฮง
เป็นหนึ่งเดียวกันเชียวนะ
พูดอะไรหน่อยสิ
ขอโทษนะ
ทำไมคุณถึงพยายามเป็นคนที่ฉันไม่รู้จักล่ะ
ทำไมเอาแต่ห่างเหินออกไป
ทำไมเอาแต่ทำเหมือนเป็นคนแปลกหน้า
ตอนนี้ฉันไม่รู้เลยว่าหัวหน้าฮงเป็นใครกันแน่
เป็นคนแบบไหน
ผมก็เหมือนกัน
ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน
คุณหมอคะ
ฉันกำลังจะไปบ้านของคุณหมออยู่พอดี
ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะ
คุณหมอ ร้องไห้อยู่เหรอ
เป็นอะไรคะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ
ฉันลืมจ่ายค่าเช่าไปสนิทเลยค่ะ
เป็นอะไรไป เรื่องแค่นั้นเอง
ขออภัยนะคะ เดี๋ยวฉันจะจ่ายให้ภายในวันนี้
ใครมาเห็นคงคิดว่าเจ้าของบ้านหน้าเลือดแหง
คุณหมอ ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไรจริงๆ นะ
ฉันคงบ้าไปแล้วค่ะ น้ำตาไหลไม่หยุดเลย
ข้าวเช้าล่ะคะ กินหรือยัง
(ตอน 14)
- คุณหมอ - อ้อ ค่ะ
ซุปสาหร่ายใส่หอยเม่นนี่คะ
ฉันกะจะต้มให้แม่โบรา แต่กลายเป็นแบบนี้ซะได้
วันแรกที่คุณหมอมากงจิน ก็ได้กินเมนูนี้ใช่ไหมคะ
ตอนนั้นฉันกินอย่างเอร็ดอร่อยเชียว
วันนี้ก็จะกินให้อร่อยเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ
ไม่ต้องขอบคุณหรอก
การคลอดลูกก็ว่าลำบากแล้ว
แต่การทำคลอดก็คงไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แน่
รีบตักกินสักคำสิคะ
ค่ะ
อร่อยจังค่ะ
จะว่าไป คุณหมอมาที่นี่ ได้สี่ห้าเดือนแล้วหรือเปล่านะ
ใช่ค่ะ
เวลาผ่านไปไวเนอะ ความสัมพันธ์ช่างน่ากลัว
ใครจะคิดล่ะว่าคุณหมอ…
จะมาเปิดคลินิกทำฟันที่นี่ และได้เป็นแฟนกับหัวหน้าฮง
มีเรื่องอะไรกับดูชิกหรือเปล่าคะ
ไม่จำเป็นต้องตอบก็ได้
แต่ฉันคิดว่าฉันอาจจะช่วยอะไรได้บ้าง
ฉันเป็นพวกปากหนัก ไม่เหมือนยัยนัมซุกตัวแสบหรอกค่ะ
ผู้นำชุมชน
หัวหน้าฮง
คุณรู้ไหมคะ ว่าทำไมเขาถึงออกจากงาน แล้วกลับมาอยู่ที่กงจิน
อ๋อ ถ้าเป็นเรื่องนั้น ฉันก็ไม่รู้แน่ชัดหรอกค่ะ
รวมถึงคนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านด้วย ไม่ใช่แค่ฉัน
เพราะงั้นข่าวลือถึงแพร่ไปสารพัด
พอดูชิกเรียนมหาวิทยาลัยและเข้ากรมทหาร
เขาก็วุ่นๆ จนไม่ได้กลับบ้านเกิดอยู่พักหนึ่ง
แต่ว่า
ฉันจำสภาพตอนที่ดูชิกกลับมาได้ค่ะ
เขาดูเป็นทุกข์มาก
ไม่เหลือเค้าเดิมของดูชิกที่เรารู้จักเลย
เรียกว่าสีหน้าดูว่างเปล่าได้ไหมนะ
ราวกับคนที่ละทิ้งทุกสิ่งแล้ว
เลยไม่มีใครเอ่ยปากถามน่ะค่ะ
ทุกคนได้แต่เดาไปต่างๆ นานา ว่าคงเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าตัว
แต่เรื่องนั้น ดูชิกก็ไม่บอกคุณหมอด้วยเหรอคะ
ค่ะ
ดูท่าคงจะยังไม่พร้อมเปิดใจน่ะค่ะ
เรื่องนั้นคุณหมอเข้าใจผิดแล้วล่ะ
หัวหน้าฮง ไม่สิ
เจ้าดูชิกน่ะ ฉันไม่เคยเห็นเขามีความสุข เหมือนช่วงนี้เลยนะคะ
- จริงเหรอคะ - แน่นอน
แต่คุณหมอคะ บางเรื่องที่พูดง่ายสำหรับใครบางคน
แต่กับใครบางคน มันอาจจะพูดออกมายากก็ได้นะคะ
ดูชิกมีความเป็นผู้ใหญ่มาตั้งแต่เด็กๆ
เป็นเด็กที่เรียนรู้แต่วิธีอดกลั้น
เลยไม่รู้วิธีที่จะระบายมันออกมา
แถมยังไม่มีคนคอยรับฟังเรื่องราวที่เจ้าตัว บ่นว่าเหน็ดเหนื่อยหรือเจ็บปวดมานานแล้วด้วย
ฉันว่าคุณหมอน่าจะเป็นต้นไม้พักใจให้ดูชิกได้นะ
ฉันเคยผ่านการแต่งงานและหย่าร้างมาแล้ว
ก็เลยรู้ซึ้งค่ะ
"โธ่เอ๊ย ฉันไม่น่าวู่วามเลย"
"น่าจะพูดตรงไปตรงมาให้หมดเปลือกสักครั้ง"
(หมอฟัน)
ฮัลโหล
หัวหน้าฮง ทำไม่ยังไม่มาอีก วันนี้ตกลงไว้ว่าจะมาช่วยงานไง
อ้อ จริงด้วยสิ
ขอโทษที ผมจะไปเดี๋ยวนี้
ได้เลย
พี่ครับ
- ฮารัง - คุณอา
- ไม่เจอกันนานแค่ไหนเนี่ย - สบายดีไหม
ทำไมฮารังตัวโตแบบนี้ล่ะ
ร้องเพลงว่า "คุณอาๆ " ตลอดทางเชียว
- ฮารัง - ครับ
"ครับ" เหรอ "ครับ"
แหม กินเก่งจัง
คุณป้าสบายดีใช่ไหม
อือ แม่ฉันนี่ตลกจริงๆ
พอฉันบอกว่าจะมาหานาย
แม่ก็ให้ฉันขอลายเซ็นดารามาเฉยเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวงดีโอเอสมีกี่คน
ตอนมารถติดหนักไหม
ไม่นะ ที่หนักกว่ารถติด
คือการพาเด็กมาเที่ยวด้วยเนี่ย สงครามชัดๆ
เฮ้อ แกโวยวายใหญ่โต ว่าจะไม่นั่งเบาะนิรภัยสำหรับเด็ก
ลูกชายฉันก็จริง แต่จริงๆ เลย
พี่ครับ พี่กัดฟันทนไปเถอะ
อย่าคิดจะเอาชนะสิ่งมีชีวิตที่น่ารักนี่เลย
งั้นเหรอ ถ้างั้นคราวหลัง นายลองทำรายการเลี้ยงเด็กอ่อนดูสิ
แบบที่มีแต่เด็ก 15 คนมาร่วมรายการ
ขอโทษนะ ผมผิดไปแล้ว ผมทำบาปที่สมควรตาย
ใช่สิ นายก่อกรรมทำบาปกับฉันไว้เยอะอยู่
นายไม่มางานแต่งของฉันไง
ปัดโธ่ หากินกับเรื่องนั้นมากี่ปีแล้ว
ก็ตอนนั้นผมเป็นผู้ช่วยผู้กำกับไง ถ่ายทำยันเช้าทุกวัน
แถมไปถ่ายถึงเมืองนอกห้าวัน ไม่ได้นอนสักคืน
ต้องขอบคุณที่นายเลือกหน้าที่การงาน แทนที่จะมางานแต่งของฉัน
ตอนนี้นายก็เลยรุ่งขนาดนี้ไง
ฉันมีส่วนในความสำเร็จของนายนะ
โอ้โฮ พี่สาวผมหน้าไม่อายขึ้นเยอะแฮะ
ทำไม ต้องการอะไรเหรอ
อะไรก็ได้ ถ้านายให้ก็จะไม่ปฏิเสธ
ว่าแต่ผมไม่นึกเลยว่า พอชวนมาที่นี่แล้ว พี่จะมาจริงๆ
ฉันเองก็อยากมากงจินสักครั้งหนึ่งน่ะ
ได้ยินคนพูดถึงเยอะ
จริงเหรอ ได้ยินจากใคร
คนรู้จักน่ะ เห็นว่าที่นี่เป็นบ้านเกิด
งั้นเหรอ น่าทึ่งดีแฮะ พอมาแล้วเป็นไงบ้างล่ะ
ก็อย่างที่ได้ยินมา
ดีอยู่นะ
อร่อยเหรอจ๊ะ ค่อยๆ กินล่ะ
หลับไปนานแค่ไหนนะ
คุณหมอ ฉันออกไปโดยตั้งใจไม่ปลุก หลับให้เต็มอิ่มนะคะ
(สายที่ไม่ได้รับ: หัวหน้าฮง)
(หัวหน้าฮง)
ฮัลโหล ฮเยจิน
คุณโทรมานี่นา
ใช่
ขอโทษที่เมื่อกี้ปล่อยคุณไปแบบนั้น
เอาเป็นว่าเรามาเจอกันก่อน ตอนนี้อยู่ไหน เดี๋ยวผมไป
ไม่ต้องหรอก ฉันไม่อยากเจอ
อะไรนะ
ยังไงซะ ต่อให้มาเจอกันตอนนี้
หัวหน้าฮงก็จะเอาแต่ขอโทษอยู่ดี
เมื่อกี้ก็พูดไปหนหนึ่งแล้ว
ฉันว่า
พวกเราน่าจะต้องการเวลาอีกหน่อย
ฉันไม่ได้พูดพอเป็นพิธี ก่อนจะเลิกกันหรอกนะ
ฉันไม่อยากเลิกกับหัวหน้าฮง
ถ้างั้นทำไม…
ดูเหมือนคุณจะต้องการเวลานิดหน่อยน่ะ
เวลาที่หัวหน้าฮงจะไม่รู้สึกผิดต่อฉัน
เวลาที่คุณจะจริงใจต่อฉันได้มากขึ้น
เราไม่ควรเป็นแบบนี้ต่อไป
เราคงต้องใช้เวลากันสักหน่อย และค่อยๆ คิดกันไปนะ
ว่าหลังจากนี้จะทำยังไงต่อ
และเราทั้งคู่ต้องการอะไร
เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม
อือ
แค่นี้นะ
(คลินิกทันตกรรมยุน)
โอ๊ะ นี่อะไรเหรอคะ
ผมคิดว่าถ้าคุณมีซอนใส่
คงจะดูสวย น่ารัก และน่าเอ็นดู ผมก็เลยซื้อมาให้ครับ
- เสื้อผ้าเหรอคะ - ใช่ครับ
ไม่ต้องซื้อของแบบนี้ให้ฉันก็ได้จริงๆ นะคะ ฉันมีเยอะแล้ว
ยังไงมันก็น่าจะเหมาะกับคุณมาก
อ้อ
แต่ตอนนี้ต้องไปแล้วครับ ผมแวะมาแป๊บเดียว
ขอบคุณสำหรับชุดนี้จริงๆ ค่ะ ฉันจะใส่ให้สวยเลย คุณอึนชอล
ครับ
เดี๋ยวผมโทรหานะ
ดีเหลือเกินนะ พโยมีซอน
อยู่ในช่วงหวานชื่น
อะไรเนี่ย
คำพูดที่ฟังดูเหมือนรักจืดจางแบบนั้นน่ะ หือ
เธอกับหัวหน้าฮงยังไม่ปลดล็อกกันเหรอ
ทำไมรู้สึกว่ารอบนี้ละคร "ความรักและสงคราม" ของพวกเธอฉายนานจัง
ว่าไงล่ะ
ยินดีต้อนรับค่ะ
อ้าว คุณครู
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีค่ะ
ดูตรงนี้จะเห็นว่ามีฟันคุด ติดอยู่ใกล้กับขากรรไกรตรงเหงือกค่ะ
ฟันคุดเหรอคะ
ฉันไม่เคยมีฟันคุด ก็เลยคิดว่ามันไม่ขึ้นตั้งแต่เกิดซะอีก
เอ่อ คือว่าปกติแล้วมันมักจะขึ้นมา ในวัยสิบปีช่วงปลายถึงวัย 20 ปีตอนต้นค่ะ
คำศัพท์เฉพาะคือฟันกรามซี่ที่สาม
แต่เพราะเป็นวัยที่เริ่มรู้ซึ้งเรื่องความรัก เราเลยเรียกว่า "ฟันความรัก" ค่ะ
อ้อ
ที่ผ่านมามันหลบอยู่นาน โดยไม่แสดงอาการเลยนะคะ
พี่คะ เดี๋ยวนี้คนไม่ค่อยทาเล็บ ด้วยเทียนบ้านกันแล้วหรือเปล่า
ทุกคนใช้น้ำยาทาเล็บกันหมด
แต่สำหรับคนทำอาหารอย่างฉัน ถ้าสีหลุดใส่ของกินก็แย่น่ะสิ
อ้อ
อีกอย่าง ฉันชอบเทียนบ้านมากกว่าด้วย
ทำไมเหรอคะ อ้อ
เพราะที่บอกว่าถ้าติดจนถึงหิมะแรก
ความรักจะสมหวังน่ะเหรอ
ฉันไม่เชื่อคำพูดพรรค์นั้นหรอก
เธออยากทาด้วยไหม
ไม่อยากสินะ ดูเชยใช่ไหมล่ะ
ทาให้ฉันด้วยสิคะ
โชฮี
แกจะเอายังไงกันแน่
- อยากโดนพี่แกซ้อมจนตายเหรอ - มาที่นี่ทำไม
แม่มาเพื่อจะพูดแบบนั้นอีกเหรอ
ฉันเป็นห่วงเพราะแกหยิบผ้านวมมาแค่ผืนเดียว เลยเอาผ้าห่มหน้าร้อนมาให้
ฉันมาเพราะอยากเห็นว่าแกสบายดีไหม แต่ว่า…
แกยังเป็นแบบนี้อยู่อีก
หนูทำไม หนูมันทำไมเหรอ
ไม่รู้จริงๆ ใช่ไหม
ฉันเป็นถึงแม่คน คิดว่าจะอ่านแววตาของลูกไม่ออกเหรอ
ถึงแกจะปฏิเสธเสียงแข็งก็ไร้ประโยชน์
แม่ดูออกทั้งนั้นแหละ
โชฮี ได้โปรดตั้งสติหน่อยเถอะ แกเป็นอะไรของแก
ถ้าแกยังเป็นแบบนี้อีก พี่แกบอกว่าจะจับแกขังโรงพยาบาลจิตเวชนะ
แม่นี่ก็
หนูไม่ได้บ้า หนูปกติดี
การที่เราชอบใครสักคน มันจะป่วยเป็นโรคได้ยังไง
ไม่ใช่นะ
โธ่เอ๊ย ฉันคงเลี้ยงแกมาแบบผิดๆ เอง
- โอ๊ย ฉันผิดเองทั้งหมด - แม่คะ
ไม่ใช่ความผิดของแม่หรอก ไม่ใช่แบบนั้นเลย
และก็ไม่ใช่ความผิดของหนูด้วย
ไม่นะ โชฮี แกจะใช้ชีวิตแบบนี้ไม่ได้
โธ่เอ๊ย โชฮี ไม่ได้นะ
โชฮี
คุณครูยูคะ
อ้อ ขอโทษทีค่ะ
แต่ที่ฉันมาเพราะเจ็บฟันกราม
อ๋อ เรื่องนั้น
เป็นเพราะฟันคุดไปโดนรากฟันกรามน่ะค่ะ
เผลอๆ อาจจะทำให้รากฟันเสียหายได้
ควรจะถอนทิ้งนะคะ
จำเป็นต้องถอนเลยเหรอคะ
คนส่วนใหญ่มักจะกลัวกัน
แต่หมอขอแนะนำให้ฮึบสู้เพื่อถอนออก
ดีกว่าทนเจ็บต่อไปนะคะ
อ้อ
(ยุนฮเยจิน)
มีซอน
- ฉันดูเป็นไง - สวยตาแตก
- ชุดนี้ยี่ห้ออะไรนะ - ทำอะไรเล่า โธ่ อย่านะ
เจ้าหน้าที่ชเวรู้จักยี่ห้อนี่ด้วยเหรอ
ตาถึงแฮะ
คงเสิร์ชมาละมั้ง ช่วงนี้เขาเป็นโรคติดเสิร์ชน่ะ
ว่าแต่ชุดนี้แพงไหม
ราคาก็ถือว่าแพงอยู่นะ
อ้าว จริงเหรอ
คุณอึนชอลน่าจะเงินเดือนน้อยด้วย เกินตัวแย่
ผมว่าดอกไม้มันเหมือนคุณมีซอน…
โอ้โฮ
ว้าว แยกไม่ออกแล้วว่าอะไรคือดอกไม้
คุณอาจจะหนีไปจากผมก็ได้
เพราะงั้นรีบจ่ายร้อยวอนมาครับ
ถ้าคุณใส่ติดตัวไว้ทุกวัน ผมจะขอบคุณมากครับ
นี่อะไรเหรอคะ
กระเป๋าครับ
ผมว่าใบนี้น่าจะเหมาะกับคุณมีซอนมาก
ฉันขอไม่รับอันนี้ไว้ค่ะ
อะไรนะ
ทำไม…
คุณอึนชอล แบบนี้มันไม่ใช่แล้วค่ะ
ฉันไม่โอเคเพราะลำบากใจ
สำหรับคุณมีซอนแล้ว
ผมทำให้คุณลำบากใจเหรอ
ไม่ค่ะ ไม่ใช่แบบนั้น
ของขวัญพวกนี้มันมากเกินไป
ไม่ใช่วันพิเศษสักหน่อย จะขนมาให้ทุกวันแบบนี้ได้ยังไงคะ
สำหรับผมทุกวันคือวันพิเศษครับ
ทุกวันที่ผมได้อยู่กับคุณมีซอน…
คือวันพิเศษทั้งนั้นครับ
ทุกวันที่ได้อยู่กับคุณอึนชอล ก็พิเศษมากสำหรับฉันเหมือนกัน
แต่ว่า
สำหรับฉัน แค่ความรู้สึกนั้นก็เพียงพอแล้วค่ะ
เข้าใจแล้วครับ ผมจะคิดให้เยอะกว่านี้
ขอโทษนะครับ ผมขอไปคุยสายแป๊บ
โธ่ พ่อคุณ
ไอ้สวยมันก็สวยอยู่หรอก
ไม่นะ
อันนี้ของแพงนี่นา สินค้าใหม่ ช่วงฤดูใบไม้ร่วงและหนาวใช่ไหมคะ
เจ๋งสุด สวยยืนหนึ่ง
นี่ เธอรู้เรื่องพวกนั้นดีกว่าฉันได้ยังไงเนี่ย
เพราะหนูคืออนาคตสไตลิสต์ ของวงไอดอลระดับโลก ดีโอเอสไงคะ
- ขอเป็นกำลังใจให้ฝันของเธอนะ - ขอบคุณค่ะ
พี่ หนูขอดูอีกหน่อยไม่ได้เหรอ
- อือ ไม่ได้จ้ะ เอามา - พี่ ขอร้อง
- ดูอีกหน่อยไม่ได้เหรอ - ไม่ได้สิ ไม่ได้ๆ
- พี่ เปิดดูหน่อยได้ไหม - ดูอะไร ไม่ได้
- เปิดดูหน่อยเถอะนะ - ไม่ได้จ้ะ
ทำไมยังไม่มาอีกล่ะ
แบบนั้นไม่ได้ครับ
ที่ผ่านมาผมยอมให้ตั้งเท่าไรแล้ว
ต้องให้ผมห้าอันสิครับ
ก็รู้ไม่ใช่เหรอครับ ว่าถ้าโดนจับได้จะเสี่ยงแค่ไหน
ครับ ถ้างั้นเดี๋ยวเจอกันที่หลังตลาด ตอนสามทุ่มนะ
ครับผม
ทำไงดี
คุณอึนชอลรับสินบน เพราะซื้อของขวัญให้ฉันเหรอ
แหงสิ ไม่งั้นจะเอาเงินมาจากไหน
โอ๊ย จะบ้าตาย ทำยังไงดีล่ะ
อ้าว คุณมีซอน ออกมาทำไมครับ
อ้อ เอ่อ…
คุณอึนชอล วันนี้เราไปดูหนังรอบดึกกันนะคะ
- สามทุ่มดีไหมคะ - เอ่อ คือ…
ขอโทษทีครับ แต่วันนี้คงไม่ได้
คือว่าผม เอ่อ ผมเข้าเวรดึกน่ะครับ ใช่แล้ว
พรุ่งนี้ เราไปดูกันพรุ่งนี้นะ
อ้อ ก็ได้ค่ะ
ครับ
นี่ โชฮี
เหตุผลที่ฉันชวนเธอ มาทำความสะอาดด้วยกันแบบนี้…
ให้ตายเถอะ คราวก่อนฉันทำให้เธออึดอัดใจมากใช่ไหม
ขอโทษที่พูดอะไรไม่เข้าท่านะ
เรื่องมันผ่านมาแล้วทั้งนั้น ไม่ต้องเก็บไปใส่ใจหรอก
ค่ะ
คือว่า…
ที่จริง ฉันเองก็มีเรื่องจะบอกพี่ค่ะ
ว่าไงนะ เรื่องอะไร
ตอนฉันกลับมาที่กงจิน
แล้วได้ยินว่าพี่กับพี่ฮวาจองหย่ากัน
ฉันตกใจมากเลยค่ะ
ฉันละอายใจเหลือเกิน ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง
ฉันคิดว่าพี่สองคนจะอยู่ด้วยกัน อย่างมีความสุขด้วยซ้ำ
แบ่งไข่ปลา
และลูกตาปลากินกันอย่างรักใคร่
ทานให้อร่อยนะคะ
ขอบคุณครับ
เอาล่ะ โชฮีรับท่อนกลางตัวไปนะ
ขอบคุณค่ะ
ส่วนยอฮวาจอง นี่เลย
พี่คะ เอาส่วนดีๆ ให้พี่เขาด้วยสิ
- พี่ ทานนี่สิคะ - ไม่ล่ะ
พี่คะ
โธ่ ยัยนี่ชอบกินตาปลาเข้าไส้เลยเหอะ
โอ๊ย ส่วนฉันนะ แค่มองยังทำใจไม่ลง
นี่ ขอลูกตาของนายด้วยสิ
โอ้ ไม่นะ ตาของฉัน อย่านะ
กินลูกตาตัวเองไปสิ ห้ามกินลูกตาของฉัน โอ้ ไม่นะ
เล่นใหญ่ไม่มีใครเกิน
งั้นแลกกับไข่ปลาสิ
พี่ไม่กินไข่ปลาเหรอคะ
อือ มันแห้งเกิน
ลูกตามันกรุบๆ แล้วก็มีรสชาติ อร่อยกว่าเยอะเหอะ
อี๋ รสนิยมแปลกประหลาดแท้
นี่ ขอบใจสำหรับของเด็ดๆ
พี่ไม่รู้ใช่ไหมคะ
ว่าสมัยก่อน ฉันเคยอิจฉาพี่กับพี่ฮวาจองขนาดไหน
หือ
ทุกครั้งที่เห็นพี่สองคน ฉันจะคิดแบบนี้ค่ะ
"ถ้าในชีวิตนี้มีใครแบบนั้นสักคน คงจะไม่เหงาไปตลอดชีวิต"
ไม่จะเห็นรู้เลย
ฉันเคยชินเกินไป
จนไม่รู้เลยว่า
สิ่งนั้นล้ำค่าและน่าเสียดายแค่ไหน
ก็แปลกดีนะคะ
ความรู้สึกของเราเองแท้ๆ แต่ต้องมองจากข้างๆ ถึงจะเห็นมัน
อย่าปล่อยให้พี่ฮวาจอง
หลุดมือไปซ้ำสองนะคะ
ฉันหวังจากใจจริงว่าพี่ทั้งสองคนจะมีความสุข
ฉันรู้สึกผิดต่อฮวาจองมากจนไม่กล้าสู้หน้าแล้วล่ะ
พี่คะ
สิ่งที่พี่ฮวาจองอยากฟังจากปากพี่ คงไม่ใช่คำขอโทษหรอก
สัปดาห์หน้า ฉันจะไปถอนฟันคุดค่ะ
ได้ยินว่ามันเจ็บมาก ก็เลยกลัวนิดหน่อย
แต่ฉันจะฮึบสู้ดูค่ะ
เพราะงั้นพี่เองก็ลองฮึบสู้สักตั้งนะ
ขอบใจนะ โชฮี
ส่งมาสิ ผมทำเอง
ไม่หรอก ไม่เป็นไร
วันนี้มีซอนบอกว่าจะออกไปเดต ฉันเลยมาคนเดียว
อีกอย่าง เรายังอยู่ในช่วงต้องการเวลา
หัวหน้าฮง ยังไม่มีอะไรจะบอกฉันเลยนี่
ใกล้จะสามทุ่มแล้ว
ทำไมมองไม่เห็นล่ะ
โธ่ ต้องเห็นอะไรบ้างสิ
- คุณพระ - เช็กของเลยไหมครับ
แหม ทำอย่างกับผมใจไม่ถึง
- ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย - กระเป๋านั่นมีอะไร
รับเงินไปก่อน
ครบถ้วนครับ
- งั้นเปิดเลยนะครับ - ไม่นะ
คุณอึนชอล ไม่ได้นะ ไม่ อย่า คุณอึนชอล
ไม่ได้ๆ
- ไม่ได้นะ คุณอึนชอล ไม่ได้ - อะไรน่ะ อะไรๆ
- ทำอะไรอยู่คะ - คุณมีซอนมาได้ยังไง
คุณอึนชอล ไม่ได้ค่ะ
ตำรวจอย่างคุณกำลังลักลอบ ซื้ออาวุธผิดกฎหมายอยู่เหรอ
ไม่ครับ ไม่ใช่อย่างนั้น คุณมีซอน นี่น่ะ…
- ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ - จะยิงฉันเหรอ
- ยิงฉันใช่ไหม - ไม่ใช่ครับๆ
คุณมีซอน นี่คือของเล่น ยิงไม่ได้ครับ ยิงไม่ได้ มันยิงไม่ได้
- ยิงไม่ได้เหรอ - ครับ
- ของเล่นเหรอ - ครับ
- นั่นของเล่นเหรอ - ครับ ของเล่น
ของเล่น พกของเล่นมาที่นี่ทำไม
เราซื้อขายกันอยู่ครับ จากแอปแตงกวามาร์เก็ต
คะ
ผมลงขายของรักของหวงไปน่ะครับ
พอดีผมชอบสะสมของทหาร
ผมเป็นลูกค้าประจำครับ
ครับ ลูกค้าประจำ
เฮ้อ
เหมือนของจริงมากใช่ไหมครับ
ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะครับ
ทำไมถึงโกหกฉันล่ะคะ
แค่บอกมาตามตรงก็ได้นี่
เพราะผมอายน่ะครับ
ผมอยากหาทุกอย่างมาให้คุณมีซอนจริงๆ
แต่ไม่มีกำลังพอ
แต่ก็ใช่ว่าผมจะไม่มีเงินเลยซะทีเดียว
ผมเก็บเงิน 70 เปอร์เซ็นต์จากเงินเดือนอยู่ครับ
มีประกันภัยที่จ่ายค่ารักษาตามจริง
และมีบัญชีเงินฝากสำหรับที่อยู่อาศัยด้วย
ฉันก็ด้วยค่ะ
อะไรนะครับ
ฉันก็มีหมดแล้วเหมือนกัน
ฉันอายุเยอะกว่าคุณอึนชอล
แถมอยู่ในวัยทำงานมานาน
บัญชีออมทรัพย์ผ่อนส่งก็ครบงวดแล้ว
บัญชีซีเอ็มเอก็มีนะคะ
อ้อ แบบนั้นนี่เอง
คุณอึนชอล
ไม่ทราบว่ารู้จักเพลงนั้นไหมคะ
"หากจะเขียนรัก จงเขียนด้วยดินสอ"
ไม่รู้จักครับ
อ๋อ นั่นสินะ
คุณเกิดช่วงปี 90
เอาเป็นว่ามีเพลงแบบนั้นอยู่ค่ะ
ฉันเลยจะบอกว่า
อย่าเขียนความรักของเราด้วยฟอนต์แตงกวา หรือฟอนต์สตรอว์เบอร์รีคิกขุอาโนเนะ
เขียนด้วยฟอนต์ตัวบรรจงกันค่ะ
อะไรนะครับ
เรามาคบกันอย่างจริงจัง ถึงขั้นคิดเรื่องแต่งงานกันเถอะค่ะ
คุณมีซอน
ผมคิดแบบนั้นอยู่แล้วครับ
อีกอย่าง เรื่องนี้อาจจะเร็วไปสักหน่อย
แต่เราจะมีลูกกันแค่สองคน และเลี้ยงพวกแกให้ดีนะคะ
"การมีลูกโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง จะหลุดพ้นจากความจนไม่ได้"
อันนี้ก็ไม่รู้เหรอคะ
อันนี้เป็นสโลแกนนโยบายคุมกำเนิดช่วงปี 1960
ไม่รู้เลยครับ เพราะตอนนี้ผมคิดออกแค่เรื่องเดียว
อะไรเหรอคะ
วันนี้
- ผมขอข้ามขั้นหน่อยนะครับ - หือ
เฮ้อ ยัยตัวดีคนนี้ติดต่อไม่ได้ทั้งวัน
อะไรกันเนี่ย
ไหงปิดร้านเร็วซะงั้น
ให้ตาย โอ๊ะ
(ร้านปลาดิบฮวาจอง)
อะไรเนี่ย
โอ้…
อะไรกัน
ทำอะไรอยู่คนเดียว
อุ๊ยตาย
เอ้า เป็นอะไร
ถ้าจะนั่งก็ไปหยิบแก้วมาใบหนึ่ง
โธ่ๆ
ดูจากที่ตอบซะไพเราะ แปลว่าเมาเละแล้วแหง แม่เจ้า
ตายๆ อะไรกันเนี่ย
เธอกระดกคนเดียวหมดขวดเลยเหรอ ตายแล้ว
อือ
นานๆ ทีได้แตะเหล้า ชักจะกรึ่มๆ แฮะ
จริงๆ เลย
เฮ้อ
โอ๊ย ดีจัง
นี่ ถ้าอยากได้เพื่อนก๊งก็โทรมาสิ
น่าอนาถแท้ เฮ้อ ยัยคนนี้นี่นะ
โอ๊ะ เดี๋ยว
รินเหล้าเองเดี๋ยวจะซวย
ว่าแต่นี่อารมณ์ไหน
ไม่ว่าจะฝนตก หิมะตก หรือตอนหย่า
เธอก็เปิดร้านจนดึกตลอด
นั่นสิ วันที่ประทับตราหย่า ฉันน่าจะพักสักหน่อย
จะทุ่มเทอะไรขนาดนั้นก็ไม่รู้
งั้นคิดซะว่าที่ไม่ได้พักวันนั้น เอามาพักวันนี้แทนก็ได้
กายน่ะพักได้แหละ
แต่ใจเนี่ยมันคงไม่ได้ผล
ไม่รู้ว่าแผลเป็นหนองหรือเน่าจนเปื่อยยุ่ย
ข้างในมันอ่อนยวบไปหมด
เธอ…
ยังมีใจให้จางยองกุกอยู่ใช่ไหม
ทำไมล่ะ ถ้าฉันบอก เธอจะปล่อยข่าวลือมั่วซั่วไปทั่วอีกเหรอ
โธ่ ยัยนี่เห็นฉันเป็นคนยังไง นี่
เห็นฉันเป็นแบบนี้ แต่ก็เป็นเพื่อนเธอนะยะ
อีกอย่าง ตอนที่ฉันเป็นแบบนั้น
ฉันยังไม่ลืมหรอกนะ ว่าเธอคอยดูแลฉันน่ะ นังตัวดี
นัมซุก ลืมเรื่องพวกนั้นไปเถอะ
ปัดโธ่ ยัยตัวแสบ
ฉันอ่านใจเธอไม่ออกจริงๆ
ฝังใจเรื่องอะไรจนล้นอกขนาดนั้น
ฉันไม่เข้าใจเธอเลย
จางยองกุกเคยช่วยฉันไว้ยามที่ฉันลำบากน่ะ
เมื่อก่อน ตอนที่แม่ฉันล้มป่วย
การใช้ชีวิตมันแสนหนักอึ้ง
จนฉันอยากจะหนีหายไปวันละหลายหน
แต่วันหนึ่ง พอฉันไปหาแม่ที่ห้องผู้ป่วย…
ว้าว เย็นสบายจัง
- สบายใช่ไหมครับ - จางยองกุกอยู่ที่นั่น
- อุณหภูมิโอเคไหมครับ - แม่ฉันล้างหน้าไม่ได้
ตานั่นไปรองน้ำมา แล้วก็เช็ดตัวให้ทุกซอกทุกมุม
ยิ้มแย้มตลอดเวลา
พอทำแบบนั้นแล้ว แม่ฉันก็ยิ้มออก
แม่ฉันที่เคยสีหน้าเจ็บปวด และร้องไห้ตลอดเวลาเพราะอาการเจ็บ
ท่านมองไปที่จางยองกุก
แล้วยิ้มกว้างเหมือนตอนไม่ได้เจ็บป่วย
ที่จริงตอนนั้น ถึงจะมองหน้าแม่ ฉันก็ยิ้มไม่ออกด้วยซ้ำ
โอ้โฮ คุณแม่ พอเช็ดตัวแล้วสวยเช้งเชียว
คุณแม่ สบายตัวใช่ไหมครับ
ตั้งแต่นั้นมา หลังจากเลิกงาน
จางยองกุกก็มาหาแม่ฉันที่โรงพยาบาลทุกคืน
นี่ ที่คงทำไปเพราะสงสารฉันนั่นแหละ เขาเป็นคนดีนี่นา
ยัยบ้า
แล้วฉันก็ตกลงปลงใจกับเขาไปแบบนั้น
รู้ทั้งรู้ว่านั่นไม่ใช่ความรัก แต่ฉันก็ยังรั้งเขาไว้
แต่พอยิ่งอยู่ไป ฉันคงคาดหวังให้มันมากกว่านั้นมั้ง
มันคือความโลภและปมด้อยในตัวฉันเอง
นี่ เธอนี่นะ…
อย่าพูดให้สวยหรูนักเลย
จางยองกุกเป็นพระเยซู เป็นพระพุทธเจ้า หรือว่าเป็นนักบุญหรือไง
ที่เขาทำลงไปก็เพราะเต็มใจ
เธอไม่รู้เหรอว่าถ้าไม่เต็มใจ หมอนั่นไม่มีทางลงมือหรอก
ใช่ ขี้ขลาดตาขาวแต่ก็ดื้อหัวชนฝา
เคยอยู่ด้วยกันมาแล้วยังไม่รู้เหรอ
ช่างเถอะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว
นี่ ผู้นำชุมชนจูจะช่วยให้ฉันได้ไปนัดดูตัวล่ะ
แม่เจ้า
ให้ตายเถอะ เชื่อเขาเลย
แต่จางยองกุกบอกให้ฉันไปนัดดูตัวล่ะ
ไอ้บ้านั่น เดี๋ยวจะโดน
ฉันเลยบอกว่า "ก็ได้ เข้าใจแล้ว"
เธอจะพูดสวนทางกับใจตัวเองเพื่อ
แม่คนเก่ง อ้าว…
ยอฮวาจอง
ฮวาจอง
เฮ้อ เอาเข้าไป
พี่ ตอนนี้ฮวาจองกินเหล้า…
กับผู้ชายที่มานัดดูตัวที่ร้านสองต่อสอง
แต่นางเมาปลิ้นนอนแผ่หมดสภาพ
กินเหล้ากันสองต่อสองเหรอ
ไอ้นิติกรเวรนั่น
แกทำให้ฉันอยากแหกกฎหมายซะแล้ว
ฮวาจอง ไอ้เวรนั่น ไอ้บ้านั้นมัน…
อยู่ไหน ฮวาจอง
โดนหลอกซะแล้วค่ะ
โจนัมซุก ยัยนี่
ตกใจหมด
อะไรเนี่ย ฝันอยู่เหรอ
เรื่องจริงนี่แหละ
มาที่นี่ได้ยังไง
โอย โอ๊ย ปวดหัว
ฉันปวดหัวอยู่ อย่ามากวนประสาท ไปซะ
คือว่าฉันมีเรื่องจะบอกเธอ
- ไม่ต้องเลย - โธ่ ก็บอกว่ามีเรื่องจะพูดไง
ก็บอกว่าไม่ต้องพูดไง
นี่ อย่าไปดูตัวเลยนะ
คนที่เพิ่งตื่นคือฉันนะ นายมาละเมอเพ้อพกอะไร
ฉันรู้ตัวว่าไม่มีสิทธิ์พูดคำนี้
แต่อย่าไปดูตัวเลย
ไอ้บ้านี่
ใช่แล้ว ฉันมันบ้า
แต่ไหนๆ บ้าแล้ว ฉันขอพูดอีกคำแล้วกัน
เธอ…
ยอมหยวนๆ ให้ฉันสักครั้งนะ
ฉันทำตัวเองแท้ๆ
ฉันเป็นคนขุดหลุมฝังตัวเอง
ฉันจำได้หมดแล้ว
ว่าทำอะไรลงไปกับเธอ
ขอโทษนะ
ที่ทำให้เจ็บปวด
แล้วยังมีหน้าไม่รู้ตัวอีก
ฉันรู้…
ว่าถึงฉันอ้อนวอนทั้งชีวิต เธอก็คงยกโทษให้ไม่ได้
ฉันเลยตั้งใจจะปล่อยเธอไป เพื่อเป็นการชดใช้ความผิด
แต่ว่า…
บ้าเอ๊ย
แต่ฉันทำไม่ได้น่ะ
เพราะฉันกับเธออยู่ด้วยกันมาตลอดตั้งแต่เด็ก
ฉันเลยคิดว่า…
เธอเป็นของตาย
แต่พอสำนึกได้ว่าไม่ใช่แบบนั้น
ฉันก็รู้แล้วว่าเธอ
มีความหมายยังไงกับฉัน
ขอโทษจริงๆ นะ ฮวาจอง
เราสองคน…
มาเริ่มต้นใหม่กันอีกครั้งจะได้ไหม
เพราะฉันเป็นคนรู้ตัวช้า
โง่งม และซื่อบื้อ
ถึงได้รู้ใจเธอเป็นคนสุดท้าย
นี่
ไอ้คนเฮงซวย
กว่าจะรู้ ใช้เวลาตั้ง 15 ปีเนี่ยนะ
กลับไปซะ
กลับไปเลย ไปซะ ไปให้พ้น
ขอโทษนะ ฮวาจอง ฉันจะใช้เวลาต่อจากนี้ชดใช้ให้เธอเอง
ฉันจะดีกับเธอจริงๆ นะ ฮวาจอง
ฮวาจอง ฉันจะดีกับเธอให้มากกว่านี้นะ
(ร้านปลาดิบฮวาจอง)
ยุ่งจริงๆ
สวัสดีครับ
- โดฮา - โอ๊ะ ครับ
จะไปไหน
ไปซูเปอร์มาร์เก็ตในเมืองครับ
พอดีมีของที่ต้องซื้อ นักเขียนวังเลยให้ผมไปถอยรถมา
อ้อ เดี๋ยวฉันไปเอง ต้องซื้ออะไรล่ะ
ไม่เป็นไรครับๆ ผมจะใช้งานรุ่นพี่ผู้ยิ่งใหญ่ได้ยังไง
รีบบอกมาก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ
รอเดี๋ยวนะครับ ถ้าอย่างนั้น…
หม้อกับตะหลิวที่คราวก่อนจูนทำไหม้ไป
หม้อกับตะหลิวนะ
น้ำดื่มก็หมดครับ
น้ำดื่ม
และต้องซื้อไข่ด้วย
ไข่
แต่ว่า ผมได้ยินว่าหัวหน้าฮง กับคุณหมอยุนทะเลาะกันอยู่ครับ
หัวหน้า ฮะ ใครบอกมา
เถ้าแก่ชเว ร้านชองโฮวัสดุก่อสร้าง แล้วก็คุณนักร้องโอยุน
เถ้าแก่เนี้ยโจ ร้านอาหารจีนกงจิน คนเขา…
จะไปไหนครับ
ซื้อกระดาษทิชชูกับต้นหอมด้วยนะครับ ไอศกรีมด้วย
ก๊อกๆ ขออนุญาตครับ
โปรดิวเซอร์จีมีอะไรเหรอ
เปล่า นายจะกวาดลานหน้าบ้าน ที่สะอาดแล้วไปทำไมเนี่ย
ใจมันว้าวุ่นก็เลยหาเรื่องใช้แรงเหรอ
- พูดแทงใจดำแฮะ - ขอโทษที่จุ้นนะ
แต่คนลือทั่วหมู่บ้านว่านายทะเลาะกับฮเยจิน
แวะกินน้ำข้าวก่อนสิ
จะกินให้หมดเลย
ฉันให้เพราะนายจะได้หุบปาก รีบกินแล้วไปซะ
มันไม่ได้ผลหรอก รีบคืนดีกันเถอะ
โธ่ จริงๆ ฉันควรไล่ตะเพิดนายออกจากบ้าน ไม่ใช่เชิญเข้ามานะเนี่ย
ถ้าทั้งคู่เป็นแบบนี้ ที่ฉันยอมหลีกทางให้ก็ไม่มีค่าน่ะสิ
ทำเอาซะพูดไม่ออกเชียว
ใช่ไหมล่ะ พูดไม่ออกเหมือนมีอะไรมาอุดคอหอยเลยล่ะสิ
เราไม่ได้ทะเลาะกัน
งั้นอะไร
ก็แค่…
ฉันแค่รู้สึกว่าฮเยจินดีเกินไปสำหรับฉัน
เธอชัดเจน ซื่อตรงและกล้าหาญ
ต่างจากฉันมาก
ถ้าอย่างนั้นหมายความว่าหัวหน้าฮง เป็นคนคลุมเครือ ชอบโกหกและขี้ขลาดเหรอ
โธ่เอ๊ย เดี๋ยวเถอะ ฉันแค่ล้อเล่นเฉยๆ
แต่ถ้าเป็นปัญหานั้น มันก็แก้ได้ง่ายไม่ใช่เหรอ
หัวหน้าฮงก็แค่ชัดเจน ซื่อตรง และกล้าหาญให้มากขึ้นก็ได้
ฉันไม่มีอารมณ์ต่อปากต่อคำเล่นหรอกนะ
ฉันพูดจริงนะ
นี่ ฉันไม่รู้หรอกว่านายถือไพ่อะไรอยู่ ก็แค่เปิดไพ่ในมือวางลงบนโต๊ะไปซะ
การคบกันไม่ใช่เกมโป๊กเกอร์ ที่ลักไก่แล้ววางเดิมพันนี่
นายแค่แสดงให้เห็นออกไปตามตรง ว่า "ฉันเป็นคนแบบนี้"
แล้วให้อีกฝ่ายเป็นคนตัดสินใจเอง
แล้วเธอจะผิดหวังในตัวฉันไหม
ไม่หรอก จะยอมรับในตัวนายอย่างที่เป็นแน่ๆ
เพราะฮเยจินเป็นคนแบบนั้น
ดูท่าโปรดิวเซอร์จีจะรู้จักฮเยจินดีกว่าฉันอีก
นี่
ตอนนี้ไม่มีใครรู้จักฮเยจิน ดีไปกว่านายหรอก หัวหน้าฮง รู้ไหม
ฉันไปกับโดฮาก็ได้ จะเสนอตัวมาทำไม
โปรดิวเซอร์จี
- โปรดิวเซอร์จี - ฮะ
- เธอพูดว่าอะไรนะ - มัวแต่คิดอะไรอยู่ล่ะนั่น
อ้อ เมื่อกี้ฉันไปเจอหัวหน้าฮงมาน่ะ
เหมือนเขากับฮเยจินจะมีปัญหากันนิดหน่อย
ฉันเลยเป็นห่วงว่ามีเรื่องอะไร
ในหัวของนายมีพื้นที่ว่างเหลือเยอะหรือไง
ทำไมต้องเป็นห่วงคู่นั้นด้วย
หือ
นายห่วงความรู้สึกตัวเองเถอะ
จะไปนั่งห่วงที่คนอื่นเขาพ่อแง่แม่งอนกันทำไม
- ฉันเหรอ - ใช่ นายนั่นแหละ ยังเจ็บอยู่เลยนี่
ตอนนี้ก็ยังเสียใจไม่หาย
เอ่อ…
ฉันไม่ได้เป็นอะไรนะ
เรื่องอะไร
เอ่อ ก็แบบ ฉันคิดว่าดีขึ้นแล้วล่ะ
ไม่เป็นไรกว่าที่คิด
งั้นเหรอ
ถ้าอย่างนั้นก็ค่อยยังชั่วหน่อย
นี่ นายนี่มัน มองทางด้วยสิ ตั้งใจขับหน่อย ฉันกลัวนะ
- ขอโทษทีๆ - ฉันกลัวจริงๆ นะ กลัวมาก
โอ้ ไฟฉุกเฉิน เอ่อ คุณครับ ผมขอโทษ
โอ๊ะ ว่าไง ฮเยจิน
ทำไมส่งมาให้เยอะขนาดนี้ล่ะคะ
ให้แบ่งกันกินกับแฟนไง
อากาศร้อนนะต้องรีบเอากิมจิต้นหอมใส่ตู้เย็น
ผมขอคุยด้วยหน่อย
ฮเยจิน พ่ออยากคุยด้วยน่ะ
ค่ะ
ฮเยจินเหรอ
ค่ะ พ่อ มีเรื่องอะไรจะพูดเหรอคะ
อ้อ ก็ไม่ได้มีอะไรมากหรอก
แต่ฝากบอกเพื่อนคนนั้นหน่อย ว่าต้นไม้โตอย่างงามเลย
ฤดูใบไม้ผลิปีหน้าน่าจะออกดอกแล้วล่ะ
และช่วงที่แกสองคนไม่ยุ่ง ก็มาเยี่ยมกันหน่อยสิ
ครั้งนี้ฉันจะลงทุนเลี้ยงเนื้อวัวเลย
นี่ ฟังอยู่หรือเปล่า
ค่ะ ได้ค่ะ
ฮเยจินน่าจะเหนื่อย รีบวางให้แกไปพักเถอะ
ได้สิ งั้นพักผ่อนเถอะ
ค่ะ พ่อ
ดูชิกมีความเป็นผู้ใหญ่มาตั้งแต่เด็กๆ
เป็นเด็กที่เรียนรู้แต่วิธีอดกลั้น
เลยไม่รู้วิธีที่จะระบายมันออกมา
ไม่สิ เป็นเพราะผม
ปู่ก็เลยมาจากไป
ถ้าผมไม่ออกไปข้างนอก…
เพื่อเชียร์ฟุตบอลโลกละก็
แถมยังไม่มีคนคอยรับฟัง
เรื่องราวที่เจ้าตัวบ่นว่าเหน็ดเหนื่อย หรือเจ็บปวดมานานแล้วด้วย
ฉันว่าคุณหมอน่าจะเป็นต้นไม้พักใจให้ดูชิกได้นะ
พี่
พี่ ทำไมให้ผมรีบกลับล่ะ
โอ๊ะ
นี่อะไรน่ะ
ฉันจัดไม่เป็น ไม่รู้ว่าถูกไหม
วันนี้เป็นวันครบรอบวันตายของปู่ไง
พี่…
ไม่ต้องเลย ไม่เห็นต้องซึ้งใจขนาดนั้น
นี่มันอะไรเนี่ย ไม่รู้จัก "แดงออกขาวตก" เหรอ
ผลไม้สีแดงวางทิศตะวันออก ผลไม้สีขาววางทิศตะวันตก ต้องแบบนี้
จริงด้วยๆ ช่างเถอะ รีบทำความเคารพคุณปู่กันก่อน
อือ
คุณปู่ครับ ผมชื่อพัคจองอูครับ
เป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยของดูชิก
ผมเห็นเจ้าดูชิกเป็นเหมือนน้องแท้ๆ ของตัวเอง
ผมจะคอยช่วยมันเรื่องเข้ากรมทั้งหมด
และจะรับผิดชอบ ดูแลจนมันแต่งงานเอง ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ
คอยเฝ้ามองเราข้างบนนั้นด้วยนะครับ
ร้องไห้เหรอวะ
ร้องอะไร ใครร้องกัน
- นายไง - ไม่ได้ร้อง
- นายร้องไห้อยู่นี่ไง - ไม่ใช่ ฝุ่นมันเข้าตาต่างหาก
- ตานายแดงนะ - โธ่เอ๊ย หาว่าคนอื่นร้องไห้อยู่ได้
โธ่เอ๊ย
นี่ นายจะไปไหน
ผมเพิ่งเคยใส่ชุดแบบนี้ครั้งแรก ไม่ชินเลยสักนิด
พี่ครับ พี่ เป็นไงบ้าง ผมดูโอเคไหม
โอ้ ดูเข้ากับนายมากเลยนะ
- จริงเหรอ - อือ
ว่าไหม ที่รัก
นี่ ดูชิก
แอบเอาชุดตัวเองมาแขวนไว้ที่นี่เหรอ
ชุดนี้แหละ ใส่ขึ้นสุดๆ
อะไรเนี่ย พี่คนนี้
ว่าแต่ราคาเท่าไร
เดี๋ยว แพงเอาเรื่องนะเนี่ย
- ผมไม่ซื้อหรอก - ปัดโธ่ อย่าสิ
นี่ พี่มีเงินเยอะนะเว้ย
แล้วนายก็ได้เป็นพนักงานฝึกหัดที่บริษัทเราแล้ว พี่จะซื้อชุดให้ไม่ได้เชียวเหรอ
แต่ถึงยังไงก็เถอะ มันแพงไปนะ
ในอนาคต ไว้บรรจุเป็นพนักงานประจำได้ แล้วเงินเดือนเดือนแรกออกเมื่อไร
ก็ซื้อเบ็ดตกปลาดีๆ ให้พี่ แค่นั้นก็พอแล้ว
โธ่เอ๊ย ไม่ไหวเลยคุณเนี่ย
คิดจะไถเงินน้องตั้งแต่ตอนนี้เลยเหรอ
ได้เลย เดี๋ยวจะซื้อให้ ผมจะบรรจุเป็นพนักงานประจำให้ได้เลย
เยี่ยมเลย ซอนอา ดูชิกพูดว่า ถ้าไปกงจินจะบอกพิกัดจุดตกปลาตัวใหญ่ให้
เห็นว่าที่นั่นนะ แค่โยนเหยื่อล่อไปก็ตกได้ทันที
ปลาอีคุบเหรอ
ไม่ใช่ ปลาอีคุด
ปลาอีคุด ผมจะจับปลาอีคุดมาให้คุณเอง
เรียกชื่อให้ถูกก่อนเถอะ พ่อคุณ
ไปซะ
ยังมีหน้ามาอีกเหรอ
กล้าดียังไงถึงมาที่นี่
พี่ ผมขอโทษ
ขอโทษเหรอ
ถ้าขอโทษก็พาคุณจองอูของเรากลับมาสิ
พาคุณจองอูกลับมา พาเขากลับมาเดี๋ยวนี้
ผมขอโทษ
ทำไมถึงได้ฆ่าคุณจองอูของเรา ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ด้วย
ทำไม
นายควรตายไปซะ
นายควรจะตายไปซะสิ
ควรจะตายแทนเขา…
ผมขอโทษ
- ไม่นะ… - ผมขอโทษครับ
ผมขอโทษ
ฉันขอเข้าไปได้ไหม
วันนี้ก็ไม่ดื่มกาแฟแฮะ
อือ มันดึกแล้วนี่นา
ตอนนี้เหลือแค่การถ่ายทำครั้งสุดท้าย ฉันก็ไม่ต้องโต้รุ่งแล้วไง
รอเดี๋ยวนะ
ทำอะไรน่ะ ทำไมมาถอดโล่คุ้มกันตัวของฉัน โดยไม่ได้รับอนุญาต
นักเขียนวัง
ฉันลองเก็บคำพูดของเธอตอนนั้น ไปคิดอย่างหนักดูแล้ว
ฉันจะเพิ่มให้อีกสองเท่า มากกว่าที่ฝั่งนั้นเสนอให้
โอเค เข้าใจแล้ว ฉันทุ่มสุดตัว ห้าเท่าไปเลย
สิ่งที่นายคิดได้คือ "ฉันต้องให้เท่าไร ฉันจะใช้เงินซื้อเธอเอง" งั้นเหรอ
เธอแย่งบทพูดคนอื่นทำไม
บทพูดของเธอคือ "คุณจะให้เท่าไรคะ ฉันต้องการเงิน" ต้องบทนี้ต่างหาก
เมาแดดหรือเปล่า จีซองฮยอน
นี่ ตอนนี้มันกลางหน้าร้อนนะ ถ่าย "รักนี้ชั่วนิรันดร์" ไม่ได้หรอก
ฉันได้ยินจากโดฮาแล้ว ว่าเธอยังไม่ได้เซ็นสัญญา
แล้วยังไง
ตอนนั้นพอได้ยินเธอพูด ฉันก็ตั้งใจจะปล่อยเธอไป แต่ว่า…
โปรดิวเซอร์จีที่ขาดนักเขียนวังไป
ฉันจินตนาการไม่ออกเลยล่ะ
ฉันมีสิ่งที่อยากทำกับเธออีกเพียบเลย
อันนั้นไงที่เราเคยชวนกันทำ รายการวาไรตี้สยองขวัญเทปพิเศษฤดูร้อนไง
- จำได้ใช่ไหมล่ะ - จำได้
ที่มีผีสาวปากฉีก ผีคุณยายฮ่องกง แล้วก็ผีตุ๊กตาน่ะนะ
รายการที่สรรหาผี ที่เรากลัวสมัยเด็กๆ มาหมดเลยนี่
ใช่แล้ว เธอยังจำได้อยู่นี่
อือ ฉันจะขโมยไอเดียนั่นไปขายต่อให้คนอื่น
เอาเลย ฉันยอมยกให้
ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ นายเอามาฟ้องร้องฉันได้เลยนะ
อือ ฉันไม่สนหรอก เพราะยังไงเธอก็ต้องมาทำกับฉันอยู่ดี
หมายถึงอะไร
บทสรุปที่ฉันคิดได้ก็คือ
เรื่องยังไม่จบจนกว่าจะถึงจุดจบจริงๆ
ฉันจะกลับไปเริ่มต้นใหม่
จีซองฮยอนคนนี้ จะไปร่วมต่อแถวเข้าคิวจีบคุณนักเขียนวังด้วย
เอานี่
หลังจากนี้ฝากตัวด้วยนะครับ คุณนักเขียนวังจีวอน
โอ๊ย ร้อน
ไม่ใช่อะไรหรอก
พอดีคุณแม่ส่งเครื่องเคียง มาให้หัวหน้าฮงด้วย เพียบเลย
ท่านบอกว่าต้องเอา กิมจิต้นหอมใส่ตู้เย็นก่อนที่จะสุก
อือ ฝากขอบคุณท่านด้วยนะ
แล้วก็ ฉันใช้เวลาคิดเสร็จแล้ว
ฮะ
หัวหน้าฮง รู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นคนใจร้อน
- อือ - รู้ใช่ไหมว่าขนาดตอนย้ายมากงจิน
ฉันก็ใช้เวลาตัดสินใจแค่วันเดียว
รู้สิ
ฉันเกลียดความไม่แน่นอนที่สุด
ฉันไม่เหมาะกับอะไรที่ไม่ชัดเจน
ที่ฉันจะพูดก็คือ…
ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ
ถ้าหัวหน้าฮง
ให้ความมั่นใจกับฉันว่าสักวันจะเปิดใจให้กัน
ฉันว่าฉันก็รอได้นะ
ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณเปิดใจให้ตอนนี้หรอกนะ
สิ่งที่ฉันหวังจากคุณก็คือโอกาสน่ะ
ว่าวันพรุ่งนี้ของหัวหน้าฮงจะมีฉันอยู่บ้างไหม
และมีความเป็นไปได้ไหมว่า ในอนาคตเราจะได้เดินร่วมทางกัน
ฉันว่าฉันอยากรู้เรื่องนั้นนะ
ผมก็อยากให้เป็นแบบนั้น แต่ว่า…
ฉันขอฟังแค่นั้นนะ
นอกจากนี้เอาไว้ก่อน
"อยากให้เป็นแบบนั้น" คือความรู้สึกของคุณนี่
งั้นก็พอแล้วล่ะ ฉันจะรอ
ฮเยจิน
ถึงฉันจะตัดสินใจได้แล้ว
แต่ก็จะให้เวลาหัวหน้าฮงอีกหน่อย
ที่ว่าจะไม่มาเจอกันอีก ขอถอนคำพูดนะ
เจอหน้ากันไปคิดไปก็ได้
ค่อยๆ คิดไประหว่างที่อยู่ด้วยกัน
แต่อย่าให้ฉันรอนานเกินไปล่ะ
- อร่อยมาก - อือ
สดชื่นจัง
น้ำข้าวคุณกัมรีสินะ
- ใช่ - นั่นน่ะสิ
โอเค
คัต ว้าว สุดยอดเลย สุดยอดมาก
ทุกคนเหนื่อยกันมามากนะครับ
- ทำได้ดีมากนะคะ - ทำได้ดีมากครับ
- เหนื่อยมามากนะครับ - เก่งมาก ทุกคน
- โปรดิวเซอร์จีเก่งมาก - เก่งมากครับ
รุ่นพี่ เยี่ยมมากครับ
พวกนายก็เยี่ยมมากเหมือนกัน หัวหน้าฮง ขอบใจสำหรับทุกอย่างนะ
ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย
นายเป็นทั้งผู้จัดการสถานที่ ทีมอุปกรณ์ ทีมถ่ายทำ
ช่วยเราทุกแขนงเลยนี่นา
การถ่ายทำลุล่วงเพราะหัวหน้าฮงเลย
พูดขอบคุณตามมารยาทแบบนี้ไม่ใช่แนวฉันเลย
ไอ้หมอนี่
คุณหัวหน้าฮง ผมก็เป็นหนี้บุญคุณหลายเรื่องเลยครับ
พ่อของผมทานสมุนไพรที่คุณให้คราวก่อน แล้วร่างกายของท่านดีขึ้นมาก
โล่งอกไปที เดี๋ยวฉันเอาให้อีกก่อนไป
ผมไม่ได้หวังแบบนั้นครับ บุญคุณนี้ผมจะไม่ลืมเลย
บุญคุณอะไรกัน แค่ได้ยินว่าคุณพ่อดีขึ้น ฉันก็ดีใจแล้ว
ความอบอุ่นที่ดูเฉยเมยแบบนี้ สมกับเป็นหัวหน้าฮงจริงๆ
สองคนนี้สนิทกันมากเลยนะ
ว่าไง คุณกัมรี
ฮะ หม้อต้มน้ำซุปเหรอ
- ยายครับ - อือ
ผมบอกว่าจะเอาไปให้ไง เดินมาถึงที่นี่ทำไม
ฉันไม่มีอะไรทำเลยเดินทอดน่องมาเรื่อยๆ แต่ดันมาถึงนี่ได้
โธ่เอ๊ย จริงๆ เลย ว่าแต่จะเอาหม้อไปทำอะไร
- อ้อ เห็นว่าวันนี้จะมีงานเลี้ยงปิดกล้องกันนี่ - ใช่
เห็นแบบนั้น ฉันเลยว่าจะต้ม ซุปเนื้อเผ็ดให้ทีมงานกิน
แต่ยัยมาจีดันเผลอหลับ จนหม้อไหม้ไปหมดเลยน่ะสิ
เล่นเอาซะฉันโมโหจนเดือดปุดๆ
- ยายเลยจะต้มใหม่เหรอ - อือ ไม่นานก็เสร็จ
อ้อ ไม่ได้การแล้ว
อากาศก็ร้อนและเพื่อถนอมพลังงานของคุณกัมรี
ผมจะให้ขี่หลังเอง ขึ้นมาสิ
ให้ตายเถอะ แกนี่ วันนี้ข้อเท้าของฉันปกติดี จะมาให้ขี่หลังอะไรเล่า จริงๆ เลย
ปัดโธ่ ขี่ๆ ไปเถอะตอนที่ผมยังพูดดีด้วย
นั่นสิ หลังของแกกว้างดีเหลือเกิน ดูน่าใช้งานจริงๆ
- แน่นอนสิ ยายก็พูดออกมา… - ลุกขึ้นมาเลย
ไปกันเถอะ
ก็ได้ เดี๋ยวผมถือให้ ไปด้วยกันเถอะ
- ดูชิก - หือ
แกทะเลาะกับหมอฟันใช่ไหม
ตายจริง มีใครในกงจินไม่รู้บ้างเนี่ย
เจ้าขาวหมาของหัวหน้าหมู่บ้านประมงก็คงรู้แหงๆ
รีบไปบอกเธอว่าตัวเองผิดไปแล้ว และกอดเธอซะนะ
ถ้าหมอฟันรู้สึกเหนื่อยขึ้นมา แล้วจากแกไป แกจะทำยังไง
เพื่อไม่ให้ความสัมพันธ์ ที่ลงเอยได้อย่างยากลำบากต้องจบลง
แกต้องพยายามเข้าไว้นะ
ดูชิก
ฉันมีความสุขจริงๆ นะ ที่แกมีคนอย่างหมอฟันมาอยู่เคียงข้าง
การที่คอยช่วยเหลือคนอื่นมันก็ดีอยู่
แต่แกก็ต้องใช้ชีวิตเพื่อตัวเองนะ
แกต้องกินของอร่อยๆ เยอะๆ แล้วมีความสุขนะ
แกต้องมีความสุข ฉันถึงจะมีความสุข
หมอฟันก็จะมีความสุขด้วยเหมือนกัน
ฉันมั่นใจว่าชาวบ้านที่กงจินทุกคนก็คิดแบบนั้น
ยายครับ
ผมมีความสุขได้จริงเหรอ
แน่นอนสิ พูดอะไรของแกเนี่ย
ที่ผ่านมาแกเหนื่อยมามาก ที่ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก
จากนี้ก็นอนเหยียดขาสบายใจเฉิบ
ใช้ชีวิตอย่างเป็นสุขเถอะ
รุ่นพี่ ไม่ได้คุยกันนานเลยนะคะ
อือ ไม่ได้คุยกันนานเลย
สบายดีใช่ไหมคะ
ที่มหาวิทยาลัยล่ะคะ
ฉันก็เหมือนเดิมแหละ
คนลือกันทั่วเลยนะ เห็นว่าย้ายไปต่างจังหวัดเหรอ
ค่ะ แบบนั้นแหละค่ะ
ว่าแต่มีเรื่องอะไรเหรอคะ
ถ้ารุ่นพี่ไม่มีธุระก็คงไม่โทรมาหาฉัน
ฉันชอบจังที่เราตัดเข้าประเด็นเร็ว เธอกลับมาโซลเถอะ
อะไรนะคะ ทำไมจู่ๆ ถึง…
ที่มหาวิทยาลัยมีตำแหน่งศาสตราจารย์คลินิกว่าง ฉันเลยว่าจะแนะนำเธอน่ะ
อ้อ
ไปกันเถอะ
อือ
ตายจริง ตายแล้ว
- เอานี่ๆ - นี่ ช่วยรับจากเธอหน่อย
นี่เป็นซุปเนื้อเผ็ดที่ฉันต้มเอง ลองกินดูนะ
- จะทานให้อร่อยนะครับ - ขอบคุณครับ
พอพวกเธอกลับไปแล้ว
ชีวิตที่เหลือนี้ เราคงไม่ได้เจอกันอีกแล้วสินะ
โธ่ ผมจะมาฝากท้องกับคุณยายอีกครับ
- หือ - คุณยาย ไม่ให้ผมมาแล้วเหรอ
โธ่เอ๊ยๆ มาสิจ๊ะ มาเลย
โธ่ มาได้เลย ได้ทุกเมื่อนั่นแหละ
- ครับ - จ้ะ
นี่ๆ ช่วยซุปเนื้อเผ็ดจังไปให้ทางนั้นหน่อย
- ค่ะ - ทานให้อร่อยครับ
- ครับ เช่นกัน - ตักให้อยู่ค่ะ
ซุปเนื้อเผ็ด ซุปเนื้อเผ็ดมาแล้ว
ลูกตาน่ะ
ซุปเนื้อเผ็ดมาเสิร์ฟแล้วค่ะ
- อ้อ งั้นเหรอ - อือ ขอบใจนะ
ทั้งสองคนดูมีพิรุธมากนะ
- ว่าไงนะ - หือ
ฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลยว่าเถ้าแก่เนี้ยโจพูดอะไร
ไม่รู้กับผีน่ะสิ ก็คืนนั้นไง
ทั้งสองคนลงเอยกันด้วยดีเพราะฉัน
กุข่าวเพื่อมวลมนุษย์ไง
ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะฉันโกหก เพื่อสร้างประโยชน์แก่โลกนี่นา
เธอชอบกินกุ้งใช่ไหม
- ใช่ ฉันชอบกินกุ้งมาก - กินนี่ซะ
โอ๊ย ร้อน นี่ หัดทำดีกับฉันได้แล้ว ร้อนชะมัด
พูดเรื่องอะไรเนี่ย
โอ๊ย ร้อน ถ้ามันร้อนก็บอกกันหน่อยสิ
ก็เพราะมันทอดในน้ำมันไง
หัวใจของพี่ก็ถูกทอดเหรอ ยิ้มหน้าบานเชียว
ถ้าแกเป็นไอดอลแบบนี้ ก็น่าจะทำได้ดีเหมือนกัน
ฮเยจิน
ค่ะ รุ่นพี่
- มาแล้วเหรอครับ ทานอะไรหน่อยสิ - ครับ
- ขอบคุณที่มาวันนี้นะ - ฉันต่างหากค่ะที่ต้องขอบคุณ
กงจินคึกคักขึ้นเพราะรายการของรุ่นพี่
คนในหมู่บ้านก็มีความสุขมาก
ใช่แล้ว ถูกต้องเลย
ยิ่งพูดแบบนี้ ฉันยิ่งขอบคุณเข้าไปใหญ่
- ผมไปทางนั้นดีกว่า - ครับ
คือผม ผมดูออกนะครับ
- ตายจริง - สวัสดีค่ะ
ฉันดีใจที่ได้เจอรุ่นพี่อีกค่ะ
เหมือนกันเลย
รู้สึกเหมือนได้ทำการบ้านของชีวิต ที่ค้างไว้จนเสร็จ
เอาล่ะๆ ทุกคนครับ ณ เวลานี้
เรามาฟังความรู้สึกจากปาก คุณโปรดิวเซอร์จีกันหน่อยดีกว่า
พูดอะไรสักหน่อยสิคะ
โอ้ หล่อมากเลย
เอ่อ ผมเขินมากจริงๆ นะครับ
อันดับแรกเลย เพราะความเอื้อเฟื้อของทุกๆ ท่าน
การถ่ายทำของเราถึงลุล่วงไปได้ด้วยดี
ทุกท่านแวะผ่านมาฝากรอยยิ้มและคำอวยพรให้
ผมจะไม่ลืมน้ำใจนี้โดยเด็ดขาดครับ
ฝากติดตามรายการกันด้วย ขอบคุณครับ
โปรดิวเซอร์จี
ไหนๆ ก็ออกมาแล้ว ร้องเพลงสักเพลงสิ
- งานเลี้ยงปิดกล้องนะ - ไม่หรอกครับ
นี่ ซุกจา เธอนี่ปากไม่มีหูรูดบ้างเลย
ใช่แล้ว พ่อหนุ่มโปรดิวเซอร์ ไหนๆ ออกมาแล้วก็ร้องสักเพลงสิ
ไม่ดีกว่าครับ อย่าเลย
- ร้องสักเพลงสิคะ - ร้องเลยสิๆ
- ร้องเพลงเลย - ร้องเพลงเลย
- ถ้าไม่ร้องเพลงจะไม่ได้แต่งงาน
- โธ่ คนน่าสงสาร - โธ่ คนน่าสงสาร
- เคาะจังหวะที่หนึ่ง เคาะจังหวะสอง - เคาะจังหวะที่หนึ่ง เคาะจังหวะสอง
- เคาะจังหวะที่สามด้วย - เคาะจังหวะที่สามด้วย
- หนึ่ง สอง สาม สี่ - ครับ ถ้าอย่างนั้น
ถึงจะร้องเพลงไม่เก่ง แต่ผมจะร้องสั้นๆ สักเพลงนะครับ
ความรักนั้น
ถูกลืมได้ด้วยความรักครั้งใหม่
พวกเราทั้งคู่ดูดีในแบบนี้
ฉันไม่นึกเสียใจสักนิด
ลองเชื่อรอยยิ้มนั้นดู
เลิกขอโทษเถอะนะ
ทั้งหมดมันกลายเป็นอดีตไปแล้ว
ไม่ว่าใครจะทำให้ใครเจ็บก็ตาม
เธอยังคงเป็นดั่งเสียงเพลงนั้น
ที่ทำให้ฉันร้องไห้ออกมา อย่างเลี่ยงไม่ได้ในบางครั้ง
ฉันเชื่อว่ามันเป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้น
แม้ว่าจะกระสับกระส่ายจนนอนไม่หลับก็ตาม
ฉันก็ได้พบคนดีๆ ที่มาจับมือของฉันไว้
โดยที่ฉันไม่รู้ตัว
ปล่อยมันเป็นไปแบบนี้เถอะ
ลันลาลันลาลาลา
- ว้าว - โห
- เยี่ยมมากเลย เก่งมาก - สุดยอดเลย
เฮ้อ
มาคุยกับผมหน่อยได้ไหม
ได้สิ
หัวหน้าฮง
ไหนว่ามีเรื่องจะพูด ทำไมเดินมาไกลขนาดนี้ล่ะ
ฮเยจิน ถ้างานเลี้ยงปิดกล้องเลิกแล้ว ไปที่บ้านของผมได้ไหม
คุณเรียกฉันมาเพื่อพูดคำนี้เหรอ
อือ วันนี้ผมมีเรื่องที่ต้องบอกคุณ
บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องที่ยาวมากก็ได้
ถึงอย่างนั้น คุณยังอยากฟังไหม
อือ ฉันจะฟัง
จะเล่าทั้งคืนเลยก็ได้
ยังไงพรุ่งนี้ก็วันอาทิตย์ ฉันไม่ต้องไปทำงาน
แล้วก็ ฉันมีเรื่องจะบอกเหมือนกัน
ได้สิ ไว้ค่อยคุยกันนะ มาคุยกันทุกเรื่องเลย
อือ
- ไปไหนแล้วล่ะ - หือ
หัวหน้าฮงกับหมอฟันชิ่งไปแล้วเหรอ
ค่ะ ออกไปทั้งคู่เมื่อกี้นี้
ชเวโบรา ไปฟ้องแบบนั้นได้ยังไง
จางอีจุน อยากตายเหรอ
นั่นสิ โบรา
หนูควรทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเรื่องของผู้ใหญ่นะ
เห็นทั้งคู่เหมือนจะทะเลาะกัน คงคืนดีกันแล้วล่ะสิ
นั่นสิ ดีมากๆ แล้วล่ะ
ฉันกะไว้แล้วเชียว
ทั้งสองคนชอบกันมากขนาดนั้น
นั่นสิครับ เมื่อก่อนนะ ดูชิกมักจะขมวดคิ้ว แล้วเรียกเธอว่า "นี่ หมอฟัน"
แล้วตอนไหนก็ไม่รู้ ที่เปลี่ยนมาเรียกว่า "ฮเยจิน ฮเยจิน"
หูของผมแทบละลายเลยล่ะครับ
แต่ฮเยจินยังไม่เรียกชื่อหัวหน้าฮงเลยนะคะ ยังเรียกว่า "หัวหน้าฮง" อยู่เลย
- จริงเหรอครับ - ค่ะ
คงเรียกว่า "หัวหน้าฮง" จนติดเป็นนิสัย เหมือนเราน่ะสิ
ไม่อย่างนั้นนะ ก็เพราะชื่อจริงเขาฟังดูเชย ก็เป็นไปได้นี่นา
ฉันถึงเคยบอกให้มันเปลี่ยนชื่อไง แบบชื่อในวงการของฉัน
ดูฉันสิ "โอยุน" เพราะดีออก "พี่ยุน" งี้ เพราะจะตาย
ตอนได้ยินชื่อหัวหน้าฮง ฉันตกใจเหมือนกันค่ะ เพราะไม่เข้ากับหน้าตาเลย
ก็เกินคาดอยู่นะ
ทำไมครับ หัวหน้าฮงชื่อว่าอะไรเหรอ
ชื่อหัวหน้าฮงเหรอ
- ไม่มีทางน่า - มาแล้วนั่นไง
- นั่นไง - โอ้ เหลือเยอะเลยนะ
- หมายความว่าอะไร - โธ่ อย่าทำแบบนั้นสิ
ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมเก็บเอง
หัวหน้าฮงชื่อฮงดูชิกจริงเหรอครับ
ฮะ ใช่
เคยทำงานที่วายเคบริหารสินทรัพย์หรือเปล่า
รู้จักคุณคิมกีฮุนไหมครับ
สวัสดีครับ ผู้ช่วยฮง อรุณสวัสดิ์ครับ
ครับ สวัสดีครับ คุณลุง อรุณสวัสดิ์
อากาศร้อนๆ ดื่มนี่หน่อยสิครับ
โธ่ ไม่ต้องซื้อให้ผมทุกวันก็ได้
ผมซื้อมาเพราะมันซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง
ของฟรีครับ ถ้าไม่หยิบมาก็เสียดายแย่
เดี๋ยวนี้ที่ร้านสะดวกซื้อมักจะซื้อสองแถมหนึ่ง
คุณซื้อเพิ่มอีกกล่องให้ผมไม่ใช่เหรอ
ไม่ใช่นะ ที่ร้านหน้าบ้านของผม จัดโปรโมชั่นซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง
ดื่มให้อร่อยนะครับ
ผมจะดื่มให้อร่อยนะครับ
ครับ
คุณพ่อของผมท่านป่วยนิดหน่อยน่ะครับ
เป็นอัมพาตครึ่งล่าง
ได้ยินว่าถั่วซอมกแทช่วยให้เลือดไหลเวียนดี และดีต่ออาการอัมพาต
ผมก็เลยเคยต้มอยู่
นายรู้จักพ่อฉันใช่ไหม
นี่ ฮงดูชิก ไอ้เวรเอ๊ย
หัวหน้าฮงเหรอ
- อะไรน่ะ - มีเรื่องอะไรกัน
(ดูชิก ฮเยจิน บักเก็ตลิสต์)
(ข้อหก ทำให้คุณมีความสุข)
มีความสุขกับคุณไปนานๆ
ไม่ต้องตามมา
ฉันเป็นห่วงหัวหน้าฮงไง
คนที่ทำให้คุณพ่อของโดฮาเป็นแบบนั้นคือผมจริงๆ
ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้เลยจริงๆ
ลุงครับ เชื่อผมนะครับ ไม่เป็นอะไรหรอก รอหน่อยนะ
ผู้ช่วยฮง
หัวหน้าฮงก็คงปวดใจเหมือนกันนี่นา
ที่ผ่านมาคุณต้องเก็บซ่อนความเจ็บปวดไว้ในใจ
คงอยู่มาโดยแบกมันไว้ในใจตลอด
ฉันขอโทษจริงๆ
ขอโทษนะ
คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน