(ซีรีส์จาก NETFLIX)
โอเค ทีนี้ก็ใกล้เสร็จแล้ว
(ตอน 13)
โอ้โฮ
ไอ้ที่เหมือนผมผีคือสาหร่ายหมดเลยเหรอ
นี่ สาหร่ายมันพองได้ขนาดนี้เลยเหรอ
ฉันไม่นึกว่าสาหร่ายแค่ถุงเดียว จะเยอะทวีคูณเบอร์นี้น่ะสิ
นี่ ถ้าอยากกินซุปสาหร่าย
แค่ซื้อมากินก็พอไหม ฮะ
อย่าใช้มือซวยๆ นั่นมารังสรรค์อะไรเลยน่า
ฉันก็ว่างั้นแหละ
แต่วันนี้คือวันเกิดหัวหน้าฮงของฉันไง
วันเกิดครั้งแรกหลังจากเป็นแฟนกันทั้งที
ฉันก็ต้องแสดงความใจใส่หน่อย
- อยากชิมดูไหม - ไม่ๆ
ฉันต้มอย่างอร่อยเลยนะ
ไม่ล่ะ
- อาจจะอร่อยก็ได้ - โอย ไม่ๆ
- ต้มตามข้างซองเป๊ะ - ไม่ ไม่เป็นไร
แหม เป็นอะไรไป
รสชาติที่คิดไว้เปี๊ยบ ลองชิมดูน่า
- ไม่ๆ ไม่เอา - น่าจะพอไหวนะ
ไม่เอา อี๋ ฉันไม่กินๆ
หัวหน้าฮง
โธ่เอ๊ย
โอ๊ะ มาแล้วเหรอ
- มาเร็วเข้า - โอ๊ะ คุณหมอ
- อ้าว - มาแล้วเหรอครับ
- คุณหมอ - ทางนี้ๆ
- ตรงนี้ๆ นั่งตรงนี้เย็นสบายสุด - นั่งนี่สิ
ผมทำอยู่นี่ไง
นั่งตรงนี้สิ
ได้ค่ะ
อะไรเนี่ย คนอื่นมากันตั้งแต่เมื่อไหร่
อ๋อ งานประจำปีน่ะ
ผมบอกแล้วว่าไม่เป็นไร แต่ก็มากันแบบนี้ทุกปี
จริงๆ เลยเชียว
นี่ ซุกจา ตักผัดวุ้นเส้นมาเยอะๆ หน่อย
จ้า ต้องเติมไปให้แน่นๆ ซะแล้ว
อร่อยมากค่ะ
นี่ๆ ทีนี้จะเสิร์ฟซุปสาหร่ายแล้วนะ
- ทั้งหมดกี่ถ้วย - แป๊บหนึ่งนะ
สอง สี่ หก ทั้งหมดสิบสามถ้วย
พี่คะ พี่ต้องนับตัวเองด้วยสิ
รวมฉันด้วยเป็นสิบสี่ถ้วย
ว่าแต่พี่ยองกุกจะมาตอนไหน
ไม่รู้ ฉันโทรไปก็ตัดสาย
เฮ้อ เหลือเกินจริงๆ
- แฮปปี้เบิร์ธเดย์ - อะไรเนี่ย สำเนียงพ่ออย่างกับกบ
- ระดับนี้เรียกว่าเจ้าของภาษา - เลอะเทอะใหญ่
อะไรกัน มาครบแล้วเหรอ ครบแล้วเหรอเนี่ย
มาครบแล้วเหรอ
- แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู - แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
- แฮปปี้เบิร์ธเดย์ฮงดูชิก - แด่หัวหน้าฮงที่รัก
- แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู - แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
โธ่ ทำเอาเขินเลย ผมบอกว่าไม่ต้องก็ได้ไง
วันเกิดทั้งทีปีหนึ่งมีหนเดียว ยังไงก็ต้องจัดให้สิ
- ใช่ - นี่ เป่าเค้กเลยๆ
- อ้อ - เป่าเลย
ขอบคุณนะ ขอบคุณ
ต้องตัดเค้กด้วยสิคะ
- อ้อ มีดอยู่นี่ - นี่ๆ
- คุณหมอมาตัดด้วยสิ คุณหมอด้วย - ฉันเหรอคะ
- นั่นสิ มานี่เร็ว - เร็วสิคะ คุณหมอ
- เอาล่ะ - คุณพี่คะ สองคนนั้นเหมาะกันมากนะ ว่าไหม
- ว่าไหม - นั่นสิ พอเห็นสองคนนี้ยืนคู่กัน
เหมือนกับจัดพิธีหมั้นหมายเลยเชียว
แหม คุณกัมรีพูดเกินไปอีกแล้ว
เมื่อก่อนตอนเราแต่งงานก็เคยทำแบบนั้นนะ
จำเค้กสามชั้นตอนนั้นได้ไหม
หือ อือ อร่อยดี
หมอนั่นไม่มีทางจำได้
แกนี่นะ
ตัดเค้กกันดีกว่าค่ะ
- จัดเลยๆ - ยินดีด้วยนะ หัวหน้าฮง
ขอบใจนะ
ขอบคุณทุกคนมากนะ ขอบคุณๆ
ขอบคุณนะ ยอดเลย
ถืออะไรอยู่ในมือน่ะ
อ๋อ อันนี้เหรอ ซุปสาหร่ายฝีมือฉันเอง
แต่หัวหน้าฮงกินซุปสาหร่ายไปแล้ว
โห ต้มเองกับมือเหรอ
อือ
ส่งมานี่สิ ส่งมาๆ
- ทำไมล่ะ - ผมกินสองถ้วยก็ได้น่า
สาหร่ายดีต่อร่างกายจะตายไป
- ไหนดูซิ - ไม่หรอก ไม่กินก็ไม่เป็นไร
ไม่ได้สิ
เอาล่ะ
โอ้ หน้าตาใช้ได้เลยแฮะ
เป็นไง อร่อยไหม
ดีอยู่นะ
เก่งจัง
เค็มจัด
โอ๊ย เค็ม
เค็มยันกลิ่น กลิ่นก็ไม่เหลือ
ซุปนั่นไม่ไหวจริง ไม่ไหวเลย
โอเคจริงเหรอ
อือ อร่อยนะ
เห็นไหมล่ะ ถ้าจะทำฉันก็ทำได้
ขอชิมคำหนึ่งสิ
ไม่ได้ๆ หมดนี่ของผม
- ฉันขอกินด้วยสักคำสิ… - ไม่ได้ๆ ผมจะซัดให้เกลี้ยง
แหม อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ
ไม่ได้ นี่ของผม ให้แล้วจะแย่งได้ไง
- ขอกินคำเดียวน่า - ไม่ให้ นี่ของผม
ไม่สิ ขอกินด้วย ฉันต้มมาเองนะ
- แต่ก็ให้ผมแล้วไง - ฉันทำเองนะ
- ให้แล้วแย่งคืนได้ที่ไหน - โธ่ ส่งมา
- ทำไมเล่า - ฉันก็มีสิทธิ์นะ
ไม่ได้ๆ อันนี้ผมได้มาก่อน เพราะงั้นไม่อนุญาต
แต่ฉันต้มเองเลยนะ
- ไม่ได้ ก็คุณต้มมาอร่อยเกิน - คนตะกละ
เย่
โอ้ๆ เอาล่ะ สำหรับของว่าง รับเป็นแตงโมดีไหม แตงโม
แตงโมก็เลิศน่ะสิ
ดูซิ ต้องผ่าเจ้านี่ยังไง ชาวบ้านถึงจะลือกันว่าผ่าสวย
- น่ากินมาก - อุ๊ยตาย เดี๋ยวก่อน
แม่เจ้า ฉันลืมสนิทเลยว่ามีนัดสำคัญสุดๆ แล้วมาอยู่ตรงนี้ซะได้
ถึงเวลากลับบ้านได้แล้วล่ะ
- แล้วแตงโม… - งั้นเหรอ ถ้างั้น
จูรีเอ๊ย
- แกลืมอันนั้นแล้วออกมาเหรอ - ไม่สิ
- เอ่อ อันนั้น… - อันนั้นไง
- อะไร - สินค้าของวงโดสไง
- ไม่สิ หนู… - ทำไมถึงจะมาพูด
- เรื่องนั้นเอาตอนนี้ - เดี๋ยวป้าซื้อให้
ฉันเองก็ต้องกลับบ้างแล้ว
- อีกคนเหรอ - เริ่มค่ำแล้วก็ชักจะง่วง คงนั่งต่อไม่ไหว
- โอยๆ ก้นเอ๋ย ก้นฉัน ฉันก็นั่งนานเกิน - โธ่เอ๊ย
ปวดก้นจนนั่งต่อไม่ไหวแล้ว ไปล่ะ
- โอย ขาๆ - หัวหน้าฮง เรากลับก่อนนะ
อือ กลับดีๆ คุณซุกจา
ฉันก็จะกลับด้วยค่ะ
- พี่ด้วยเหรอ - ต้องกลับไปช่วยดูการบ้านอีจุน
- ไปกันลูก อีจุน - ฉันก็ขอกลับด้วยนะคะ
- ลาก่อนค่ะ - โบรา มาขี่หลังเร็ว กลับกัน
- ฮึบ เรากลับกันเถอะ - ทำไมกลับกันหมดล่ะ
เหล้ายังไม่ทันเข้าปากเลย
ขอลิ้มรสเหล้านั่นสักหน่อยก่อนกลับสิ ดูท่าจะแพง
รู้ตัวได้แล้ว
อ้อ เข้าใจแล้ว
ไปกัน โบรา
ง่วงนอนแย่แล้ว โบราของเรา
- ไปล่ะ - ไปเถอะ
- บ๊ายบายค่ะ - รีบๆ มาสิ
- บ๊ายบาย - ลาก่อนค่ะ
- ลาก่อนนะคะ - โชคดี
อือ
พวกพี่ป้าน้าอาหลีกทางให้เราใช่ไหม
แบบนี้ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่
ทำไมทุกคนแสดงได้โป๊ะขนาดนั้น
นั่นน่ะสิ แข็งอย่างกับหิน
อย่างกับหินเหรอ
- นี่ พี่ - หือ
เดินช้าๆ หน่อยไม่ได้เหรอ
ต้องรีบกลับบ้านไปพักผ่อนสิ
ไม่ไง ก็ฉันเดินไม่ไหว ตัวมันหนักน่ะ
ไม่เห็นเหรอว่าอุ้มโบราอยู่ ฉันก็เหนื่อยนะ
- พี่ - หือ
วันปิดร้านคราวนี้ เราฝากโบราไว้กับผู้นำชุมชน
แล้วไปเดตกันดีไหม
- เดตเหรอ - อือ
พอเจ้าเมล็ดข้าวคลอดออกมา เราก็จะยุ่งขึ้น
แล้วไม่ค่อยมีเวลาอยู่ด้วยกันสองคนไง
เดินแค่นี้เธอยังบ่นว่าเหนื่อยเลย จะไปไหนอีกล่ะ
กลับบ้านไปพักเถอะ เจ้าเมล็ดข้าวก็ใกล้คลอดแล้วด้วย
- ตกลงไหม - อือ
อือ
ในที่สุดก็เหลือแค่เราสองคน
หัวหน้าฮง สุขสันต์วันเกิดนะ
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
ขอบใจนะ
ถ้างั้นเรามาดื่มอันนี้กันไหม
- ผมไปหยิบแก้วก่อน - อือ
น่าอร่อยสุดๆ
หือ ไม่เคยเห็นอันนี้เลยแฮะ
อ๋อ หมักใหม่ไว้ให้คุณน่ะ
ให้ฉันเหรอ
วันเกิดหัวหน้าฮงนะ ฉันรับไว้ได้เหรอ
อย่าเพิ่งดี๊ด๊าไป มันต้องรออีกหนึ่งปี
อ๋อ นานขนาดนั้นเชียว
ต้องผ่านช่วงเวลาแห่งการอดทน เหล้าจะได้หวานขึ้น
ไหนดูซิ
- ทำอะไร - ในเมื่อเป็นของฉัน…
งั้นก็แสดงความเป็นเจ้าของไว้ให้ชัดๆ
(ยุนฮเยจิน)
จะว่าไป คุณเป็นพวกอีโก้สูงจริงๆ
ไม่เถียงแล้วกัน
ตอนปาร์ตี้วันเกิดปีหน้า
- เราจะได้ดื่มใช่ไหม - อือ
พอผ่านฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง ฤดูหนาวไป
จากนั้นก็ฤดูใบไม้ร่วง แล้วก็ฤดูร้อนอีก
หนึ่งปีหลังจากนี้
จะเป็นยังไงบ้างนะ
แน่นอนว่า…
มันคงหวานได้ที่น่ะสิ
เปิดนะ
คงหวานได้ที่แหละเนอะ
อือ
- สวัสดีทุกคน - สวัสดีค่ะ
เดี๋ยวนะ ผู้ใหญ่บ้านมาทำอะไรที่นี่
ก็แบบว่าอากาศมันร้อน ฉันเลยจะมาถามสารทุกข์สุกดิบน่ะสิ
เธอสองคนล่ะมาทำอะไร
ดูไม่ออกเหรอ ก็ทำความสะอาดไง
ผู้ใหญ่บ้านต้องมีธุระถึงมาเยี่ยม ส่วนเรามากันบ่อยๆ ค่ะ
ฉันเป็นแบบนั้นตอนไหนกันเล่า
เฮ้อ ตรงนี้ก็ไม่ได้แยกขยะไว้เลย โธ่เอ๊ย
มองอะไร
แตงโมยังไม่สุกน่ะ
ขั้วยังเขียวอี๋อยู่เลย
ต้องซื้อที่ลายชัดๆ และลูกกลมๆ สิ
เจ้าหน้าที่บัน นั่นกาแฟเหรอ
ครับ ผู้ใหญ่บ้านของเราเตรียมมาเป็นพิเศษ เพื่อมอบให้คุณยายทั้งหลาย
มีแค่นั้นเหรอ
ฉันชอบอันนั้นมากกว่า
เอสเปรสโซลาเต้นมข้นที่โปรดิวเซอร์จีซื้อให้
- ไม่มีอันนั้นน่ะสิ - ส่วนของฉัน ชื่ออะไรแล้วนะ
มอคค่าช็อกโกแลตเบลเจียน นั่นล่ะอร่อยเด็ด
ไม่ใช่ค่ะ "คาเฟ่เซกีราโต" อร่อยสุด
หือ ใช่ "เซกีราโต" แน่เหรอ
ไม่ๆ ไม่ใช่ ต้อง "ชาเคราโต"
ชา ชาอะไรนะครับ
น่าจะซื้อแบบนั้นมาแทนสิ ซื้อพวกนี้มาทำไม
เราไม่ได้ซื้อมาน่ะ
นี่ ผู้ใหญ่บ้าน อย่ามัวยืนอยู่แบบนั้น ไปแยกขยะหน่อยสิ
- ฉันเหรอ - งั้นจะใครล่ะ
มาเพื่อถ่ายรูปเชยชมเฉยๆ เหรอคะ ทำตัวให้เป็นแบบอย่างสิ
โธ่ พูดอะไรของเธอเนี่ย เดี๋ยวฉันทำอันนี้เอง ฉันทำเอง
- เดี๋ยวทำเอง ผมทำเองครับ - จ้า
- โห น่าอร่อยเชียวค่ะ - ปัดโธ่
- กินกันก่อนเถอะ - เอ้าฮึบ
นี่ นัมฮวาจอง
จู่ๆ อะไรของเธอยะ
นี่ เธอบอกว่าถ้าขี้โกงผลคะแนน
จะยอมเปลี่ยนนามสกุลจากยอเป็นนัมเหรอ หือ
ให้ตาย ยัยนี่พูดอะไร ไม่เห็นเข้าใจสักนิด ฮะ
"ฮะ" ดูยัยคนนี้สิ
นี่ หลอกผีที่ไหนก็หลอกไป แต่อย่ามาหลอกฉัน
นี่ ปัดโธ่เว้ย
- ฉันไปก่อนล่ะ - อุ๊ยตาย
พอดีมีลูกค้าจองเป็นกลุ่ม 45 คนไว้
นี่ เธอจะชิงเปลี่ยนเรื่องดื้อๆ อะไรขนาดนั้น เฮ้อ ให้ตายเถอะ
นี่ ว่าแต่กลุ่มลูกค้าจากไหน
ชองโฮอุตสาหกรรมเหรอ หรือชองโฮซีเมนต์
โอ๊ย รีบไปเถอะ
ตกลงไว้แล้วว่าจะมาร้านฉัน ไหงไปร้านเธอซะงั้น นี่
- ทานให้อร่อยนะครับ - อือ กินให้อร่อยล่ะ
ทำไม เขาไม่กินอีกแล้วเหรอ
ครับ
รุ่นพี่ไม่ใช่คนแบบนี้สักหน่อย
หลังจากโดนคณะกรรมการเฉ่ง พอออกมาก็ไปกินหม้อไฟเห็ดทันที
คนที่เป็นแบบนั้นน่ะ ช่วงนี้กลับไม่แตะอะไรเข้าปากเลย
ไม่ถึงขั้นนั้น เมื่อวานฉันให้เขากินนมไป
ไม่รู้ด้วยแล้ว ทั้งหมดเป็นเพราะนักเขียนวัง
- รับผิดชอบด้วยนะครับ - ฉันทำอะไรยะ
ไม่รู้สาเหตุอาการของรุ่นพี่เหรอ
พี่เขาไม่อยากให้ลาออกไงครับ
ทางทีซีบีจ่ายให้เท่าไรล่ะ
เจรจากับทางนี้ แล้วขอให้เพิ่มค่าตัวก็ได้นี่
นี่ คิมโดฮา นายพูดจาเหลวไหลอะไรเนี่ย
ผมเห็นว่ารุ่นพี่ไม่กินข้าวกินปลา
แถมอยากร่วมงานกับนักเขียนวังต่อ
หมายความว่าไง
โปรดิวเซอร์จีอดข้าว นักเขียนวังลาออก
โอ๊ยตาย ข่าวลือไปไกลใหญ่โต
วันนี้ขอกินข้าวคนเดียวนะ หมูสามชั้น
กินหมูสามชั้นคนเดียวเหรอ
ขอโทษครับ ผมไม่น่าพูดจาล้ำเส้น
ไม่หรอก ฉันสิต้องขอโทษที่ตะคอกเสียงดัง
ไม่ได้การ สองคนนี้ไปที่หนึ่งกับฉันหน่อย
- ที่ไหน ไปที่ไหน - ทางนั้น
โอ้โฮ บ้านหัวหน้าฮงอย่างเท่เลยครับ
โอ้โฮ เพดานก็เท่
หลอดไฟก็เท่
ว้าว เฟอร์นิเจอร์ก็เท่อีก
ลูกน้องของฉันอยู่ไม่สุขกว่าที่เห็นน่ะ ขอโทษแทนหมอนั่นด้วย
ว้าว สมุนไพรก็เพียบเลยครับ
โอ๊ะ อันนี้ถั่วซอมกแท
อือ บางคนก็เรียกถั่วตาหนู รู้จักได้ยังไงน่ะ
คุณพ่อของผมท่านป่วยนิดหน่อยน่ะครับ
เป็นอัมพาตครึ่งล่าง
ได้ยินว่าถั่วซอมกแทช่วยให้เลือดไหลเวียนดี และดีต่ออาการอัมพาต ผมก็เลยเคยต้มอยู่
โอ้โฮ ผู้ช่วยผู้กำกับนี่ ที่สุดแห่งลูกกตัญญู
ลูกน้องของฉันจิตใจดีกว่าที่เห็นนะ
"กว่าที่เห็น" อะไรกันครับ หน้าผมก็ฟ้องอยู่ว่าเป็นคนใจงาม
นี่ เรื่องนั้น นาย…
กลับกันหน้าตานายดูเหลี่ยมจัดด้วยซ้ำ
ขอบวกฝั่งโปรดิวเซอร์จีอีกหนึ่ง
เฮ้อ จริงๆ เลย ไอ้พี่พวกนี้
นี่ ใกล้เสร็จแล้ว เตรียมตัวกินให้พร้อมล่ะ
เอาล่ะ จะเสิร์ฟแล้วนะครับ โอย หนัก
โดฮา กินเยอะๆ นะ
- ครับ - นี่นะ
ส่วนโปรดิวเซอร์จีกินให้เยอะกว่า
จะกินเยอะๆ แล้วกัน
ว่าแต่ทำไมจู่ๆ ถึงให้ฉันกินมื้อหรูล่ะ
เปล่าหรอก ฉันมีเรื่องที่รู้สึกผิดต่อโปรดิวเซอร์จีไง
ทำไมครับ เพราะคุณหมอยุนเทโปรดิวเซอร์จี แล้วไปคบหัวหน้าฮงแทนเหรอ
เฮ้ย นายรู้ได้ยังไง
ก็รุ่นพี่ได้องค์เทพลามะคืนมาแล้ว
รายการคงไปได้สวย
จะกินให้หมดเลยครับ
ไม่ใช่แบบนั้นหรอก
แค่ชดใช้ที่แย่งน่องไก่ของนายกินคราวก่อนน่ะ
จะกินให้อร่อยนะ
- เป็นไง - อะไรครับเนี่ย รสชาติบ้าไปแล้ว
- บ้าไปเลยเนอะ - บ้าไปแล้ว
กินให้พุงกางเลย
อร่อยมาก
ฉันคือหนึ่งในสาม ยอดฝีมือด้านไก่ตุ๋นโสมที่กงจินแห่งนี้
ต่อไปอยากกินอีกแน่ๆ
โดฮาล้างจานอยู่แน่ะ
เป็นเพราะความโหดเหี้ยม ใช้อำนาจเกินเหตุของรุ่นพี่อะไรงี้ไหม
ฉันทำแบบนั้นโดยไม่รู้ตัวหรือเปล่านะ
ไม่รู้แล้ว คนกินเยอะสุดอาสาจะทำเองนี่
โปรดิวเซอร์จีกินเท่าแมวดม
ขอโทษที
คนทำอุตส่าห์ตั้งใจ แต่ฉันไม่ค่อยเต็มใจกินใช่ไหม
เป็นเพราะนักเขียนวังจะลาออกเหรอ
ก็ เอ่อ ใช่แล้ว
ตั้งแต่วันนั้นฉันก็เริ่มเบื่ออาหาร
เธอไม่บอกเหตุผลที่ลาออกเหรอ
แค่บอกว่าอยากเปลี่ยนอะไรใหม่ๆ น่ะ
อยากทำงานในสภาพแวดล้อมใหม่ๆ
คิดว่านั่นคือเหตุผลทั้งหมดจริงๆ เหรอ
- งั้นอะไร - ก่อนหน้านี้
นักเขียนวังเคยพูดกับฉัน บอกว่าตัวเองเคารพโปรดิวเซอร์จี
แต่นั่นเป็นแค่คำพูดในฐานะนักเขียนเหรอ
เพราะไม่ทันคนแบบนี้ไง ถึงเสียฮเยจินไป
เฮ้ย นายสะกิดแผลเก่าของฉันเหรอ
เท่าที่ดู ตอนนี้แผลชักจะลามไปส่วนอื่นแล้วนะ
หมายความว่าไง
ในสายตาฉัน แผลของนายตอนนี้ ดูเหวอะหวะกว่าแผลตอนฮเยจินอีก
ตอนนั้นไม่ถึงกับอดข้าวอดปลานี่นา
ลองย้อนเวลากลับไปดูนะ
ใครจะรู้ล่ะ ชีวิตอาจจะปูเส้นทางใหม่ ให้โปรดิวเซอร์จีก็ได้
เสร็จสิ้นการล้างจาน
โอ้โฮ สงสัยเสร็จแล้ว ทำไมล้างเร็วจัง
ล้างแบบขอไปทีไหมเนี่ย
โธ่ จะกลับโซลก็เหนื่อยอีก เหนื่อยแย่
วันนี้อิ่มอร่อยเพราะนายเลย
ผมเหมือนได้บำรุงกำลังจริงจัง ขอบคุณนะครับ
จริงสิ โดฮา รับนี่ไป
อะไรเหรอครับ
อันนี้เรียกต้นอุโดะป่า ดีต่ออาการปวดกล้ามเนื้อและอัมพาต
แช่น้ำแล้วต้มกินเป็นชาได้
เอาไปให้คุณพ่อสิ
ขอบคุณนะครับ ไม่นึกเลยว่าคุณจะเตรียมอะไรแบบนี้ให้
ฉันก็ขอบใจเหมือนกัน เป็นถึงรุ่นพี่แต่ไม่ได้ให้อะไรน้องมันเลย
หัวหน้าฮงดีกว่าฉันอีก
โธ่เอ๊ย เรื่องแค่นี้ คู่นี้เป็นอะไรกัน
รีบไปเลย ฉันต้องออกไปทำงานแล้ว เข้าบ้านล่ะ
- กลับบ้านดีๆ - อือ
- ขอบคุณครับ - อือ
ปกติผมก็ว่าหัวหน้าฮงเท่อยู่แล้วนะ
ประทับใจจังครับ
ถึงจะเคืองแต่ก็ยอมรับ
แต่รุ่นพี่ก็เท่นะครับ
ทัศนคติที่ยอมรับศัตรูหัวใจในอดีต
เทียบเท่าพระโพธิสัตว์แล้วครับ
ใช่ และยอมรับด้วยว่า นายทำให้พระโพธิสัตว์อย่างฉันโกรธ
- มานี่เลย คิมโดฮา - โอ้
- มานี่มา - ทำไมเล่า
(คลินิกทันตกรรมยุน)
ฮเยจิน
โอ้ พวกเธอมาที่นี่ได้ยังไงกัน ไม่เห็นโทรมาบอกก่อน
พอดีเรามีสัมมนาแถวๆ นี้น่ะ
ตั้งใจมาล่วงหน้าเพื่อจะตีกอล์ฟ ก็เลยแวะมาทักทายด้วย
ฉันมีที่อยู่ของเธอ ตอนส่งกระเช้าดอกไม้เปิดคลินิกไง
- แบบนี้นี่เอง - ไหนว่ามีคนไข้ไม่ขาดสาย
แต่นี่โล่งเกินไปไหม
อ๋อ คือว่าเรา…
โทรไปนัดคนไข้แล้วน่ะ
แบบนี้นี่เอง คลินิกของฮเยจิน เป็นอย่างที่ฉันคิดไว้เปี๊ยบ
คลินิกชนบทที่มองเห็นทะเล
น่ารักตะมุตะมิ
ขอบใจนะ
อ๋อ เหมือนบ้านตุ๊กตาเลยเนอะ
แบบว่า ล็อบบี้ก็เล็กจิ๋วห้องตรวจก็ด้วย
เล็กไปหมดอะไรเบอร์นี้
เอ่อ เราอย่ามัวอยู่ตรงนี้เลย
ไปดื่มชาข้างนอกดีกว่า เดี๋ยวฉันเลี้ยง
ได้สิ จะว่าไปแค่กวาดตามอง ก็เหมือนได้ทัวร์รอบคลินิกแล้วแฮะ
รอข้างนอกนะ
ฉันเปลี่ยนชุดก่อนนะ
- จ้า - อือ
- มากันทำไมเนี่ย - ใครล่ะนั่น
- เป็นอะไรของพวกนาง - วันนี้ฉันใส่ชุดหรูมาไหม
จำไม่ได้
โอ๊ย หงุดหงิด
ถึงจะลองกายบริหาร ในคืนเดือนหงายที่นอนไม่หลับ
อเมริกาโน่เย็นสอง และวานิลลาลาเต้เย็นหนึ่งได้แล้วครับ
- ขอบคุณสำหรับกาแฟค่ะ - แก๊งเพื่อนสาวเหรอครับ
- ขอบคุณสำหรับกาแฟนะคะ - สวยยกแก๊งเลย
กลัวคนไม่รู้ว่าเป็นชนบทเหรอ ถึงมีคาเฟ่ที่เดียวเนี่ย
การตกแต่งก็งั้นๆ บรรยากาศก็เชยหน่อยๆ
นั่นสิ คาเฟ่ก็ไม่ใช่ ร้านเหล้าก็ไม่เชิง
- ร้านลูกผสมสายพันธุ์ไหน - เอ่อ…
มองหน้าหมอยุนแล้วฮึบไว้
จริงสิ ได้ข่าวเรื่องนั้นหรือยัง รุ่นพี่คังอุกจะแต่งงานแล้ว
เจ้าสาวเป็นรุ่นน้องสี่ปีของเราล่ะ ชื่อพัคมินจี
ลูกสาวของผอ.โรงพยาบาลมยองอิน
เห็นว่าทางบ้านของทั้งคู่ก็สนิทกัน
อ้อ จะพูดเรื่องนี้ก็ยังไงๆ อยู่นะ
จะเป็นไรไป คบกันแป๊บๆ ตอนวัยรุ่นเอง
นี่ ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว
งั้นฝากอวยพรให้ทั้งคู่อยู่ดีมีสุขนะ
เธอยังไม่มีแผนจะแต่งงานเหรอ
ยัยนี่ นางไม่มีแฟนสักหน่อย พูดอะไรเสียมารยาทแบบนั้น
- ฉันมีแฟนแล้วนะ - หมอฟัน
- อ้าว - มาพอดีเลย นั่นแฟนของฉันเอง
- "หมอฟัน" - นี่ ฉันไม่ชอบพวกนางเลย
ว่าไงนะ จู่ๆ พูดเรื่องอะไรกันเหรอ
- นี่ใคร - อ้อ สวัสดีค่ะ
เราเป็นเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของฮเยจินค่ะ
อ๋อ ครับ
อุ๊ยตาย ผู้ชายคนนั้นที่เห็นในรูปนั่น
- อยู่ที่นี่เองสินะ - รูปเหรอ
- ที่เธอบอกว่าเขาตามตื๊อไม่เลิก… - นี่ อย่าสิ
- "ตามตื๊อ" ตามตื๊อเหรอ - พูดอะไรของเธอเนี่ย
ตอนนี้เขาเป็นแฟนฉันแล้ว
นั่งสิ พี่จ๋า
"พี่จ๋า" ซะด้วย
- นั่งสิ พี่จ๋า - นั่งนะ พี่จ๋า
มานั่งสิ พี่จ๋า นี่แฟนของฉันเอง
ดูต่างจากวันนั้นสุดขั้วเชียว
จะว่าไงดี เขาดูสุขภาพดีแล้วก็กำยำ
จริงสิ พรุ่งนี้เราจะไปตีกอล์ฟ ไปด้วยกันไหมคะ
เดิมทีเพื่อนของเราคนหนึ่งจะไปด้วย แต่จู่ๆ ดันชิ่งไปแล้ว
นี่ ร้อนเบอร์นี้จะตีกอล์ฟอะไร เดี๋ยวก็เป็นลมหรอก
ก็มันเสียดายนี่นา อุตส่าห์จองไว้
หรือว่าแฟนตีกอล์ฟไม่เป็น
- ไปเหอะ - ฮะ
เพื่อนอุตส่าห์ชวน ไม่ไปได้ยังไง
แค่หวดๆ ลูกกอล์ฟก็จบไม่ใช่เหรอ
เอ่อ…
- พี่จ๋า - ทำไมถึงเรียกพี่จ๋าอยู่ได้
ก็พี่เป็นพี่ไง
พี่จ๋าของฉัน
จ้ะ
นี่ ตอบตกลงไปด้วยทำไม
หัวหน้าฮงตีกอล์ฟเป็นเหรอ
ทำไม กลัวผมไปแล้ว จะพาคุณขายขำหรือไง
เปล่านะ ไม่ใช่อย่างนั้น
พวกนางมีบรรทัดฐานการใช้ชีวิต ที่ต่างจากหัวหน้าฮงนะ
ฉันไม่อยากให้คุณชอกช้ำใจเปล่าๆ
โธ่ ไม่ต้องห่วง ผมไม่เจ็บใจเพราะเรื่องพวกนั้นหรอก
และก็จะใช้โอกาสนี้
เปิดโลกกว้างเรื่องบรรทัดฐานในชีวิตแบบใหม่ ให้พวกกบในกะลานั่นซะเลย
แสบจริงๆ
อ้อ มีไม้กอล์ฟไหม
อย่าห่วงเลย รีบตามมา
เช่าก็ได้นะ เดี๋ยวนี้มีให้เช่าทั่วไป
เหนื่อยตั้งแต่ไก่โห่เลย ขอบคุณนะ
ฉันจะใส่และใช้ระวังๆ แถมส่งคืนอย่างปลอดภัย
ดีแล้ว ไม้นี่แพงมากนะรู้ไหม
แถมชุดนี่ ฉันเพิ่งใส่แค่ครั้งเดียว
แพงยังไงก็เป็นแค่เหล็กเส้น ดึงป้ายออกก็แค่ชุดเก่า
แต่ก็จะใช้อย่างดีเลย
ขอบคุณนะ โอ๊ย หนัก โอย
โอ๊ย หนักจริงอะไรจริง
เดี๋ยวนะ หัวหน้าฮงเป็นฝ่ายยืมเอง แต่ทำไมท่าทางมั่นหน้าขนาดนั้น
เฮ้อ ให้ตาย
หัวหน้าฮง
ขอบใจนะ
ไปกัน
เดี๋ยวก่อน ฉันมีเรื่องจะขอร้องน่ะ
อือ เรื่องอะไรล่ะ
วันนี้ช่วยยั้งใจไม่ให้พูดเป็นกันเอง กับเพื่อนของฉันทีนะ
- เรื่องนั้น… - ฉันรู้
เรียกพ่อตาว่า "ทอม" เรียกแม่ยายว่า "แมรี่"
ฉันรู้ว่านั่นเป็นคติของหัวหน้าฮง ที่มุ่งมั่นจะให้มนุษย์เท่าเทียมกัน
แต่ขอแค่วันนี้วันเดียว ช่วยพับปรัชญานั่นเก็บไปก่อนได้ไหม
แบบนั้นไม่ใช่ผมเลยแฮะ
แค่วันเดียว
- โอเคเนอะ - โอเค
อ้าว ทุกคน มาเร็วกันจัง
- สวัสดีค่ะ - อือ สวัสดี ครับผม
- ผมชื่อฮงดูชิก - โอ้โฮ
เกือบจำไม่ได้เลยค่ะ ดูเป็นคนละคนสุดๆ
วันนั้นมีเหตุจำเป็นนิดหน่อย น่ะครับ
ตีกอล์ฟเป็นใช่ไหมคะ
อือ หือ อ๋อครับ
จะยืนรากงอกอีกนานไหม รีบเข้าไปกันเถอะ
อือ ไปสิ
ไปกัน
เก่งมากๆ ทำดีมาก
ทำเหมือนตอนนี้ต่อไปก็พอ เก่งมาก
กู๊ดช็อต
ตีเก่งจัง
กู๊ดช็อต
ออกนอกหน้าไปนะเธอ
- กู๊ดช็อต - ดีมาก
ฉันตีเก่งกว่าอีก
ฉันจะตีก่อนล่ะนะ
- โอเค - โอเค ดับเบิล
ขอบคุณค่ะ
โธ่ น่าเสียดาย
ไนซ์พาร์ไง ไนซ์พาร์
โธ่เอ๊ย
โอเค ดับเบิล
ขอบคุณค่ะ
ว้าว ไนซ์เบอร์ดี้
ไม่พลาดเลยสักลูก
ตีเก่งจริงอะไรจริง
ขอบใจนะ ขอบใจครับ
- เห็นแล้วใช่ไหม - อือ
ฝีมือไม่ธรรมดานะเนี่ย
- บอกว่าเป็นโปรกอล์ฟก็เชื่อค่ะ - จริง
ขอบคุณครับ
แฟนของฉันเก่งทุกแขนงแหละ
พรสวรรค์ล้นเหลือน่ะ
เล่นเซิร์ฟได้ แถมมีใบรับรองบาริสต้าด้วย
เป็นพวกรู้จักสนุกกับการใช้ชีวิต
โอ้โฮ เท่จัง
เคยได้ยินใช่ไหม ว่าคนที่หัวดีจะใช้ร่างกายเก่งด้วย
พี่เขาหัวดีเพราะจบจากม.โซล
แถมยังเก่งด้านกีฬาอีก
ตายจริง จบจากม.โซลเหรอคะ
ถ้างั้นฉันถามได้ไหมคะว่าทำงานอะไร
ก็ มีวาดรูปบ้าง ชงกาแฟบ้าง แล้วก็ล่องเรือ
- ปัจจุบันยังไม่มีอาชีพที่ตายตัวครับ - คะ
อ๋อ ผมใช้ชีวิตเป็นตัวเอกในชีวิตตัวเอง แทนที่จะอยู่ใต้สังกัดของใคร
ถ้าเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อชีวิตสักนิด ใช้ชีวิตแบบนี้ก็มีความสุขดีนะครับ
ประมาณว่าเกิดมาแค่หนเดียวงี้เหรอคะ
- อือ เกิดมาแค่หนเดียวทำนองนั้นล่ะ - อ๋อ
ชีวิตมีแค่หนเดียว และผมก็มีทุกอย่างที่ต้องการแล้วครับ
มีเตียงนุ่มๆ ให้ผมได้นอนหลับคืนนี้
มีกระดานโต้คลื่นที่ทนทานสำหรับผม
มีคนที่รักอยู่ข้างๆ แล้วนี่ไงครับ
ตายแล้ว โรแมนติกจริงอะไรจริง
นั่นสิ
อิจฉาจัง
แฟนของเธอเจ๋งดีเนอะ
เป็นเพราะช่วงนี้ ฉันเจอแต่ผู้ชายขี้อวดหรือเปล่านะ
จริงเหรอ ขอบใจนะ
ว่าแต่ เธอคบกับเขา โดยคิดที่จะแต่งงานด้วยหรือเปล่า
- ฮะ - ถ้าเธอจะไม่แต่งก็อีกเรื่อง
อายุปูนนี้แล้ว น้อยคนนักที่จะคบกันโดยไม่คิดเรื่องแต่ง
เธอคงคิดหนักเลยสิ
เขาเป็นคนเท่ก็จริงอยู่ แต่การแต่งงานคือความเป็นจริงของชีวิต
ก็จริงนะ
เจ้ารถไฟฟ้านี่นะ พอได้นั่งดูแล้วดีของแท้
ถ้าจะกระตุ้นให้คนขับมากกว่านี้ ก็ต้องเพิ่มจุดชาร์จไฟฟ้าอีก
เดี๋ยวผมจะไปศาลากลาง แล้วยื่นข้อเสนอดู
ให้ติดตั้งเครื่องชาร์จในหมู่บ้านเพิ่ม
ถ้าได้จะขอบคุณมาก
โอ้โฮ รถนี่นะ
ฉันขอถามอะไรอย่างได้ไหม
ถึงปฏิเสธก็จะถามอยู่ดีนี่
เอ่อ หัวหน้าฮงตัดสินใจ ใช้ชีวิตแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ
- หือ - มันน่าจะมีเหตุจูงใจใช่ไหมล่ะ
หัวหน้าฮงก็รู้ใช่ไหม
ว่ามีข่าวลือเกี่ยวกับหัวหน้าฮง เมื่อห้าปีก่อนแพร่สะพัดไปทั่ว
รู้สิ
ตอนนี้น่าจะบอกฉันได้แล้วหรือเปล่า
ฉันก็เลยลองตั้งสมมติฐานสองสามข้อ
ข้อแรก
ผู้ถูกรางวัลที่หนึ่งจากร้านชำโบราก็คือหัวหน้าฮง
ดูยิ้มเข้าสิ
ไม่ใช่สมมติฐาน แต่แอบหวังหรือเปล่า
ตอนนั้นผมไม่ได้อยู่กงจินเหอะ
อ๋อ ไม่ได้อยู่ที่กงจินนี่เอง
ตอนนี้หน้าตาดูผิดหวังนะ
- เปล่า - สีหน้าผิดหวังชัดๆ
- เปล่า ไม่ได้ผิดหวัง - นี่แหละผิดหวัง
ไม่ใช่สักหน่อย
ทำไมทำให้ฉันดูเหมือนพวกวัตถุนิยมอยู่เรื่อย
พิลึกคนจริงๆ
ผมเหรอ ที่ทำให้คุณ
ดูเป็นแบบนั้น
ก็ตามใจ
คุณเคยเป็นซีอีโออัจฉริยะ อย่างสตีฟ จอบส์หรือมาร์ก ซักเคอร์เบิร์ก
ไม่ใช่
งั้นก็เคยเป็นผู้ช่วยสมาชิกรัฐสภา
แต่สิ้นหวังกับโลกการเมืองเลยย้ายกลับชนบท
ไม่ใช่ครับผม
เป็นทายาทเศรษฐีรุ่นสาม ที่มีความลับเรื่องชาติกำเนิด
อย่าพูดให้ปู่ผมอัปยศนะ
ขอโทษ
เอาไหม
เป็นเจ้าหน้าที่ของสำนักข่าวกรองเหรอ
ไม่มีทาง
หรือว่าเป็นสายลับเกาหลีเหนือ
คิดว่ามันเป็นไปได้ไหมล่ะนั่น
สมมติฐานประสาอะไร ไม่อยู่บนพื้นฐานความเป็นจริงเลย
งั้นสรุปว่าคืออะไรกันแน่ล่ะ คืออะไรถึงไม่ยอมบอก
ฉันบอกแล้วไง ว่าไม่อยากให้มีความลับระหว่างเรา
อยากรู้ขนาดนั้นเชียว
อือ
ผมเป็นแค่พนักงานบริษัทน่ะ
คนธรรมดาเดินดิน
พนักงานบริษัทเหรอ
งั้นทำไมไม่ยอมบอกล่ะ
ทำให้ฉันรู้สึกไม่แฟร์เลย
ไอ้ฉันก็นึกว่าปิดบังอะไรใหญ่โตไว้ซะอีก
สรุปว่าเป็นแค่พนักงานบริษัทเหรอ
อือ
บริษัทแบบไหนเหรอ งานบริษัทก็มีหลายชนิดใช่ไหมล่ะ
โธ่ ยังไงก็ลาออกแล้ว เรื่องนั้นจะสำคัญอะไร
เอ่อ คือว่าอย่างนี้
หัวหน้าฮงไม่คิดจะกลับไปที่โซลอีกเหรอ
ไม่นะ ผมชอบที่กงจิน
อ้อ กงจินก็ดีแหละ
ทำไม หมอฟันยังอยากกลับไปโซลสินะ
อ๋อ เปล่าหรอก
ก็ไม่ถึงขั้นอยากกลับไปปุบปับฉับพลัน
แต่คิดว่าสักวันหนึ่งก็อาจจะได้กลับไปไง
ก็เป็นไปได้
โอ้ นานๆ ทีตีกอล์ฟก็เลยหิวซะแล้ว
ผมทำก๋วยเตี๋ยวงานเลี้ยงให้ไหม
ได้สิ
ผมจะทอดไข่ฝอยไว้ แล้วโรยหน้าให้งามหยดย้อยเลย
- เถ้าแก่เนี้ย - คะ
- ขอเติมเครื่องเคียงหน่อยค่ะ - เติมจานไหนเอ่ย
- ขอเป็นกุ้งทอด - แล้วก็ถั่วงอก
- ขอพริกหยวกเยอะๆ ด้วยค่ะ - ได้ค่ะ
- ขอบคุณนะคะ - เดี๋ยวเติมให้นะคะ
(ยอฮวาจอง)
ฮึบ
- โอเค - สวัสดีครับ
นี่ๆ ถ่ายรูปสิ ถ่ายรูป
- ถ่ายรูปเหรอครับ - อือ
อย่ามองกล้องสิครับ ผู้ใหญ่บ้าน
- ไปถ่ายจากตรงนั้นไป ข้างหลัง - โอเคๆ
ว้าว อย่างเท่
ถ่ายทำเสร็จเป็นชาติแล้ว ยังเก็บอันนี้ไว้อีกเหรอ
ข้างในก็ยังเหมือนเดิม
ไหนดูซิ สลากของฉัน ที่ยอฮวาจองขยำทิ้ง อยู่นี่เอง…
(ยอฮวาจอง)
- ขอบคุณค่ะ - ทานให้อร่อยนะคะ
ให้ตายเถอะ
ยัยยอฮวาจองไม่มีศักดิ์ศรีเลยหรือยังไง
ทำไมเปลี่ยนเป็น ชื่อของคนที่ถึงตายไปก็ยังไม่สาสมล่ะ
- น้าคะ - หือ
เดี๋ยวฉันล้างจานเอง ปล่อยไว้นั่นแหละ กลับบ้านไปเถอะ
ไหนว่าปวดเอวไง
โธ่ เหมือนว่าจะไม่มีลูกค้าแล้วนะ
มาช่วยกันเก็บ แล้วรีบปิดร้านเถอะ
ไม่เอา ฉันจะเปิดร้านเต็มเวลา จะได้หาเงินเพิ่ม
- ก็ได้ งั้นฉันกลับนะ - กลับเถอะค่ะ
- จ้า - วันนี้เหนื่อยแย่เลย
ขอบใจนะ
(ร้านปลาดิบฮวาจอง)
ตายแล้ว
เผลอหลับไปตอนไหนเนี่ย
ไหนดูซิ
ทำไมจานล้างหมดแล้วล่ะ
น้ากลับมาล้างให้เหรอ
หนังสนุกมากเลยค่ะ
ผมก็สนุกครับ
ผมเสิร์ชหาข้อมูลมาก่อน
เรื่องนี้ที่มียอดจองตั๋วอันดับหนึ่งช่วงนี้เลย
อ้อ
พาสต้าก็อร่อยนะคะ
บรรยากาศที่ร้านนั้นดีมาก
เขาว่าเป็นร้านเด็ด ที่เหมาะกับการเดตที่สุดในเมืองชองโฮ
อ้อ คุณเสิร์ชหาร้านนั้นมาด้วยเหรอคะ
ครับ
ผมเป็นคนเชยๆ ไม่ค่อยรู้อะไร
กลัวว่าจะทำให้คุณมีซอนผิดหวัง
ผมจะศึกษาต่อไปเรื่อยๆ นะครับ
ในอนาคตผมจะทำให้ดีกว่านี้
คุณอึนชอล
คุณไม่ต้องศึกษาอะไรหรอกค่ะ
อะไรนะครับ
ฉันน่ะ ถึงจะไปดูหนังที่ได้เรตติ้งแค่หนึ่งดาว
แต่ถ้าได้ดูกับคุณอึนชอลมันก็มีความหมายค่ะ
แล้วข้าวหน้าหมูผัดซอสเผ็ด ที่เราไปกินด้วยกันคราวก่อนน่ะ
ฉันว่ามันอร่อยจริงๆ นะคะ
จริงเหรอครับ
คู่มือการมีแฟนมันไม่มีหรอกนะคะ
แค่ทำตามที่หัวใจคุณอึนชอลสั่งก็พอ
ขอโทษที่ข้ามขั้นตอนจับมือกันนะครับ
ผมก็กะว่าจะทำตามลำดับ
แต่เพราะคุณมีซอนบอกว่ามันไม่มีคู่มือ
ดีแล้วค่ะ
เก่งมากค่ะ
ฉันสอนนิดเดียวแต่คุณหัวไวนะเนี่ย
อีกเดี๋ยวคงได้เลื่อนชั้นแล้ว
หัวหน้าฮงไม่คิดจะกลับไปที่โซลอีกเหรอ
ไม่นะ ผมชอบที่กงจิน
อ้อ กงจินก็ดีแหละ
ทำไม หมอฟันยังอยากกลับไปโซลอยู่สินะ
แค่พูดไปงั้นๆ ก็ได้ แต่ไม่ชวนกลับไปด้วยกันเลยแฮะ
ผมเพิ่งเคยใส่ชุดแบบนี้ครั้งแรก ไม่ชินเลยสักนิด
- พี่ครับ พี่ดูให้ผมหน่อยสิ ผมดูโอเคไหม - หือ
โอ้ ดูเข้ากับนายมากเลยนะ
- จริงเหรอ - อือ
สุดท้ายก็ทำใจทิ้งไม่ลง
พายุไต้ฝุ่นไกอาซึ่งกำลังมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ
คาดการณ์ว่าจะพัดขึ้นฝั่งจังหวัดคังวอน ในช่วงบ่ายของวันนี้ครับ
ตามแถลงการณ์ของ กรมอุตุนิยมวิทยาท้องถิ่นคังวอน…
- ว่าไง - มาแล้วเหรอ
อือ เรียกมาทำไม มีเรื่องด่วนอะไร
ฉันจะให้พี่ช่วยเก็บผลไม้ข้างนอกเข้ามาน่ะ
ไม่รู้ว่าตัวเองขนไปวางยังไง หนักเหลือเกิน
เห็นว่าพายุจะเข้า แล้วเธอเอาไปวางให้เหนื่อยทำไม
ไหนๆ เปิดร้านแล้ว ฉันก็แค่อยากเพิ่มยอดขายเท่าที่จะทำได้
ทำไมถึงโลภไม่เข้าเรื่องเล่า
ด้วยเหตุนี้ จะมีฝนสูงสุด 300 มิลลิเมตร…
แล้วขนมาซะเยอะ
สารพัดผลไม้เชียวนะ
แค่ช่วยดีๆ ไม่ได้เหรอ
ช่วยสิ ใครบอกว่าจะไม่ทำล่ะ
วันนี้ดื่มชาเขียว ไม่ดื่มกาแฟเหรอ
อือ เครื่องทำกาแฟของเกสต์เฮาส์เสียน่ะ
ถ้างั้น…
กินอันนี้แทนไหม กินแล้วตื่นเลยนะ
ดีเลย
เหลือแค่ถ่ายครั้งสุดท้ายแล้วสินะ เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ
นั่นสิ
แล้วเธอจะเตรียมรายการใหม่เลยหรือเปล่า
บ้าหรือไง ฉันก็ต้องพักหน่อยสิ
เพราะใครบางคน ทำฉันแทบไม่ได้พักมาตลอดหลายปี
พอรายการจบ ตั้งใจจะไปเที่ยวสักหน่อย
ก็โทรมาทุก 30 วินาที ถามว่าคอนเซปต์นี้เป็นไง อันนั้นเข้าท่าไหม
แล้วมีอยู่ครั้งหนึ่ง ถึงขั้นบินตามไปด้วย ที่โรมหรือเปล่านะ
ไม่ใช่ ฟลอเรนซ์ต่างหาก
ฟลอเรนซ์นี่เอง
นี่ ฉันไม่ได้ขึ้นไปดูมหาวิหารด้วยซ้ำ
ประชุมระดมไอเดียทั้งคืน
นิสัยเสียที่สุด ไอ้หมอนั่นเป็นใคร สุดยอดแห่งความนิสัยแย่
อย่าให้พูดเลย
แล้วเธอทำงานให้คนแบบนั้นมาตลอดได้ยังไง
เพราะฉันชอบน่ะ
แบบว่านะ
ฉันรู้สึกเหมือนมีสมุดร่างภาพอยู่กลางอากาศ แล้วได้ขีดเขียนเล่นไปกับนาย
เราเค้นไอเดียไร้สาระต่างๆ นานา
แล้วอยู่ดีๆ ก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมาได้ ว่าอันนี้แหละใช่
มันตื่นเต้นดีน่ะ
แล้วยังไง ตอนนี้เธอไม่ปิ๊งแล้วเหรอ
เปล่านะ
มันก็ปิ๊งตลอดนั่นแหละ
ถึงได้เป็นปัญหาไง
สุดยอด จังหวะเป๊ะอะไรเบอร์นี้
ฉันตกใจจริงๆ นะ เหมือนฟ้าจงใจเลย
ฉันตกใจหัวใจแทบวาย
- รับโทรศัพท์เถอะ - หือ
อ้อ
ฮัลโหลครับ
อือ ไม่ได้คุยกันนานแค่ไหนแล้วเนี่ย
ฮารังสบายดีเนอะ
เรียบร้อยแล้วใช่ไหม
อือ เหนื่อยแย่เลย
พี่ ฉันฝากเคาน์เตอร์ ระหว่างไปเข้าห้องน้ำทีนะ
อือ
พอท้องใหญ่แล้ว มันเลยไปเบียดกระเพาะปัสสาวะน่ะ
พี่ ช่วยผูกเชือกรองเท้าให้หน่อยได้ไหม
ที่รัก ไม่เห็นเหรอว่าฉันดื่มน้ำอยู่
เป็นโบราหรือไง
อายุปาไปตั้งเท่าไรแล้ว ยังขอให้คนอื่นผูกเชือกรองเท้าให้อีก
ร้องไห้เหรอ
ทำไมต้องร้องด้วย
- รู้แล้ว เดี๋ยวฉันผูกให้ - ไม่ต้อง
- ฉันผูกเชือกให้ก็จบ - ช่างเถอะ
โธ่ เป็นอะไร งอนฉันเหรอ
งอนสินะ
เป็นเพราะไอ้ฮอร์โมนเฮงซวยนั่นแหง
ต้องรีบคลอดเจ้าเมล็ดข้าวออกมา ที่รักจะได้สบายขึ้น
อะไรนะ
สบายขึ้นเหรอ นั่นคุณพูดจริงเหรอ
ทำไม ฉันพูดอะไรผิดไปงั้นเหรอ
คิดว่าการคลอดลูกมันง่ายนักเหรอ
เหมือนร่างของฉันจะหลุดออกมา
อย่างกับกระดูกแต่ละท่อนแหลกไปทั้งตัว แล้วมาประสานกันใหม่เลยนะ
- ฉันแค่… - แล้วรู้ไหม
ว่าการต้องอดหลับอดนอนให้นมจนเช้ามืด ด้วยสภาพนั้นมันเป็นยังไง
ต้องป้อนนม กล่อมลูกนอน เปลี่ยนผ้าอ้อม
แล้วว่ายังไงนะ คลอดออกมาแล้วจะสบายขึ้นเหรอ
คิดว่าการเลี้ยงลูกเป็นเรื่องเล่นๆ หรือไง
ใครพูดแบบนั้นกัน
แล้วอะไรนะ "โลภ" เหรอ
คิดว่าฉันทำแบบนี้ เพราะอยากกินอยู่สบายคนเดียวเหรอ
ฉันไม่ได้อยากมาเปิดร้านหรอก
หนักตัวก็หนัก เบื่อเต็มทน อยากพักเฉยๆ เหมือนกัน
เข้าใจแล้ว แม่โบรา ฉันขอโทษนะ
เฮอะ ดีแต่พูด
ยังไงก็มีแต่ฉันที่โดดเดี่ยว มีแต่ฉันที่กลัว
พี่ก็แค่คอยดูอยู่เฉยๆ นี่
ไม่รู้เลยใช่ไหมล่ะว่าฉันลำบากแค่ไหน
ทั้งมือทั้งเท้าบวม ปวดเอวไปหมด
ท้องยื่นจนก้มไม่ได้
มันก้มตัวไม่ลง
เพราะงั้นฉันถึงผูกเชือกรองเท้า ด้วยมือตัวเองไม่ได้
- ขอโทษ - รู้บ้างไหมว่าฉันรู้สึกยังไง
ก็บอกว่าขอโทษไง
หือ ฉันจะผูกให้ตอนนี้แหละ
ไม่จำเป็นแล้ว ไปให้พ้นเลย
ฉันไม่อยากเห็นหน้าพี่แล้ว ไปซะ
โธ่เอ๊ย เธอเป็นอะไรเนี่ย
ฉันไม่อยากเห็นแม้แต่เงาของพี่ ออกไปให้พ้นซะ ไม่ไปเหรอ
- บอกให้ไปไง - โอ๊ย
- เป็นอะไรเนี่ย จะขว้างของทำไม - ไสหัวไปให้พ้น
รู้แล้ว แค่ฉันไปก็จบใช่ไหม จริงๆ เลย
ไปเดี๋ยวนี้แหละ
จริงๆ เลย
ไอ้คนเลว บ้าเอ๊ย
แค่ผูกเชือกรองเท้าก็ทำให้กันไม่ได้หรือไง
ลมพัดแรงเชียว
ฉันต้องเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า
โอ๊ย เอื้อมไม่ถึงแฮะ
ต้องรีบทำไว้ก่อน
- แม่ร่วง - เฮ้ย นี่ๆ
อยากตายจนเพี้ยนหรือไง
เคยห้ามแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าปีนไปทั่ว
แล้วทำไมต้องตะคอกกันด้วย
ก็เธอเกือบเจ็บตัวแล้วนะ
แค่นี้จะเจ็บตัวอะไร
โอ๊ย นี่ ปล่อยฉันลงนะ ปล่อย
ปล่อยอยู่แล้วเหอะ
- นายมาทำไม - ฉันเห็นว่าจะมีพายุไต้ฝุ่นเข้า
ก็เลยแวะมาดูว่าอีจุนอยู่สุขสบายดีไหมน่ะ
อีจุนไปเล่นคีบตุ๊กตากับโบราที่ร้านเครื่องเขียน
อ้อ คีบตุ๊กตาเหรอ
ถ้าจะรอก็มาจับเก้าอี้ให้หน่อย
ไม่ต้องๆ ปล่อยไว้ ฉันทำเอง
จะฉีกหนังสือพิมพ์วันนี้ทำไม ฉีกเพื่อ
ยังไม่ได้อ่านเลย บ้าหรือไง
เอ่อ คือ…
คือว่า…
เฮ้อ ลมพัดแรงจริงๆ
ดื่มสิ
ขอบใจ
เขาว่ากันว่าการแปะเทปไว้ที่หน้าต่าง ไม่ได้ช่วยอะไรนะ
ต้องเอาหนังสือพิมพ์มาอุดกรอบหน้าต่างไว้
ดูสิ ลองฟังเสียงนะ
แทบไม่ได้ยินเสียงหน้าต่างสั่นแล้วใช่ไหม
ถึงว่านิสัยขี้อวดก็เป็นโรคชนิดหนึ่งนะ
ทั้งที่นิสัยแบบนี้ ทำไมมาแอบล้างจานให้แล้วกลับไปล่ะ
ทำไมมานั่งหลับแบบนั้นล่ะ
อ้าว เธอรู้ได้ยังไงกัน
ทำไมจะไม่รู้ ทั้งไม่ล้างฟองที่ขอบอ่างล้างจานออก
แล้วยังบิดผ้าขี้ริ้วทิ้งไว้เป็นเกลียวอีก
ฉันเคยบอกให้ใช้น้ำล้างฟองที่ขอบอ่างออกก่อน
แล้วผึ่งผ้าขี้ริ้วไว้ มันจะได้ไม่เหม็น ใช่หรือไม่ใช่
ทำไมเธอยังจำเรื่องพวกนั้นได้อีก
ฉันจำได้แค่เรื่องที่นายทำให้ฉันเหม็นขี้หน้าน่ะสิ
ขอโทษนะ
ฉันเป็นสามีที่แย่ในหลายๆ เรื่องเลย
กินอะไรผิดสำแดงมาล่ะ
ฉันไม่ได้วางยาพิษในกาแฟนะ
ฉันพูดจริง
แล้วมีเรื่องหนึ่ง ที่ฉันอยากพูดกับเธออย่างจริงจัง
คนที่คราวก่อนผู้นำชุมชนจูบอกจะแนะนำให้เธอน่ะ
เห็นว่าเป็นนิติกรหรือเปล่านะ
เขาดูเป็นคนใช้ได้อยู่ เธอลองไปเจอดูสิ
จะให้ฉันไปดูตัวงั้นเหรอ
ไม่ใช่ว่าผู้ชายทั้งโลกจะเป็นแบบฉันนี่นา
เธอก็ควรจะได้เจอผู้ชายดีๆ
แล้วใช้ชีวิตอย่างมีความสุขสักครั้งสิ
ดื่มเสร็จแล้วใช่ไหม
กลับไปซะ
นี่ ฉันยังไม่ได้จิบสักอึกเลยนะ
ก็นึกว่าจะพูดเรื่องสำคัญอะไร
ฉันก็ว่าจะไปเจอเขาเร็วๆ นี้แหละ
อะไรนะ
อ้อ
ดีแล้ว
แม่ครับ โอ๊ะ พ่อก็อยู่ด้วยแฮะ
- สวัสดีค่ะ - ตายจริง พ่อมาก็เพราะคิดถึงอีจุนน่ะสิ
- อีจุนกับโบราไปเล่นกันมาสนุกไหม - อือ
คีบตุ๊กตาได้ตัวไหนมา
เราไม่ได้คีบตุ๊กตา แต่ไปซื้อไอศกรีมกินค่ะ
- ไปซื้อไอศกรีมกินเหรอ - ค่ะ
- อร่อยไหม - อือ
พรุ่งนี้ก็จะไปคีบตุ๊กตาอีกเหรอ
มันก็แหงอยู่แล้วค่ะ
(ยุนฮเยจิน)
ปิ๊งป่องๆ
ออกไปซะ
ฉันเพิ่งมานะเว้ย
ถึงจะไม่ต้อนรับ แต่ก็ใจร้ายกับแขกเกินไปไหม
ฉันต้อนรับไต้ฝุ่นมากกว่านายอีก
มาที่นี่ทำไม
ฉันหนีเสียงบ่นของเมีย ที่น่ากลัวกว่าภัยธรรมชาติมา
ไปก่อเรื่องอะไรอีกล่ะ
นี่นายฟันธงว่าฉันผิดงั้นเหรอ
อือ นายทำอะไรผิดมาแน่ๆ
ใช่ มันก็จริงอยู่ แต่จู่ๆ เธอก็ปรี๊ดแตกขึ้นมา
รู้บ้างไหมว่าฉันลำบากแค่ไหน
ร่ายยาวตั้งแต่ "พี่เคยทำอะไรบ้าง" แล้วปิดท้ายว่าไม่อยากเห็นฉันแม้แต่เงา
ที่เก็บไว้คงระเบิดออกมาน่ะ
ถึงจะดูอยู่ข้างๆ แต่ก็หนักไปจริงๆ สมควรแล้วที่เธอจะทนไม่ไหว
- นายเป็นพ่อตาฉันเหรอ - ไอ้นี่
เมื่อก่อนมีใครในหมู่บ้าน ที่ไม่รู้จักยุนกยองบ้างล่ะ
เธอสนิทกับทุกคน เป็นเพื่อนทุกคน
แล้วตอนนี้เป็นยังไง ตอนนี้ล่ะ
ทั้งเปิดร้าน ทั้งเลี้ยงโบรา แล้วยังลูกคนที่สองอีก
เป็นทั้งภรรยาชเวกึมชอลและแม่โบรา แล้วชีวิตของคนที่ชื่อฮัมยุนกยองหายไปไหน
นี่ แล้วนายจำได้ไหม
ว่ายุนกยองทำยังไงตอนมีโบรา
เธอเป็นคนขอนายแต่งงาน
เธอคงจะกลัวยิ่งกว่านายอีก แต่ก็ยังอยากฝ่าฟันไปกับนาย
กึมชอล แต่ถึงอย่างนั้น ยุนกยองก็ไม่ได้เป็นผู้ใหญ่ไปมากกว่านายหรอก
เธอยังเด็กอยู่ และตอนนี้คงจะลำบากมาก
แบบนั้นแล้วนายควรทำยังไง
ไอ้เพื่อนเลว พูดออกมาแต่ละคำถูกหมดเลยเว้ย
ถ้ารู้ก็ไสหัวไปได้แล้ว
ฉันว่าจะไปอยู่แล้วเหอะ
- อย่าเถลไถล ตรงกลับบ้านเลย - ฉันไม่มีที่ให้ไปอยู่แล้ว
เฮ้ย เอาร่มไปด้วย
มันคงจัดการตัวเองได้แหละ
(ไปรษณีย์)
(ร้านชำโบรา)
สวัสดีค่ะ
แค่นี้เองค่ะ เดี๋ยวฉันเก็บเอง
ไม่เป็นไร นั่งเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันเก็บให้
ฉันผูกเชือกรองเท้าให้ไหมคะ
คุณน่าจะก้มไม่ได้
ขอบคุณนะคะ
ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ
โธ่ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ
ฉันก็แค่รู้สึกอิจฉาคุณหมอจริงๆ
ฉันไม่ควรคิดแบบนี้แท้ๆ
ทำไมจู่ๆ ถึงคิดแบบนั้น
ก็แค่
แค่ช่วงนี้ฉันรู้สึกเวทนาตัวเอง
ส่วนคุณหมอได้ใช้ชีวิตแบบที่ต้องการ
ได้ทำงานเท่ๆ ที่ทุกคนยอมรับ
และได้คบแฟนอย่างใจฟูด้วย
แต่ฉันว่าคุณยุนกยองดูเท่กว่าอีก
เอ๊ะ ตรงไหนกันคะ
การเลี้ยงดูคนคนหนึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนี่คะ
แต่คุณยุนกยองได้เริ่มทำสิ่งนั้นก่อนฉัน
แถมตอนนี้ยังทำได้ดีด้วย
ฉันว่ามันสุดยอดเลยนะคะ
ค่ะ ถูกแล้วล่ะ โบราของฉัน…
เก่งสุดๆ ไปเลย
เห็นด้วยเลยค่ะ
เป็นอะไรคะ
ทำยังไงดีคะ คุณหมอ
เหมือนถุงน้ำคร่ำจะแตกแล้วเลยค่ะ
อะไรนะคะ
อะไรน่ะ
โธ่เอ๊ย ไอ้หมอนั่น มาลืมมือถือไว้ตรงนี้อีก
ใครโทรมาเนี่ย
- ฮัลโหลครับ - เอ่อ คือว่า คุณพ่อโบราคะ
หมอฟันเหรอ
ทำไมหัวหน้าฮงถึงมารับสายได้ล่ะ
กึมชอลลืมมือถือไว้ที่บ้านของผมน่ะ
จริงเหรอ ทำยังไงดีล่ะ
เอาเป็นว่าคุณวิ่งมาที่ร้านชำโบราก่อนเถอะ
ทำไม มีเรื่องอะไรเหรอ
- โอ๊ย ฉันเจ็บค่ะ - ขอโทษด้วยนะคะ
คือว่าคุณยุนกยองถุงน้ำคร่ำแตกแล้ว
รอก่อนนะ ไปเดี๋ยวนี้แหละ
มาเร็ว กางร่มมาด้วย
เอาล่ะ ระวังนะ
ผมปิดประตูนะ
- ไหวไหมคะ - ค่ะ
แต่ว่าฉันเริ่มเจ็บท้องกระชั้นขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
จริงเหรอคะ
รอเดี๋ยวนะ
ฮัลโหลครับ พี่
อือ ฮัลโหล อึนชอล ฉันเองนะ นายรู้ไหมว่ากึมชอลอยู่ไหน
- ไม่รู้ครับ มีอะไรเหรอ - ชเวกึมชอล ไอ้คนเลว
ยุนกยองเริ่มเจ็บท้องคลอดแล้ว
งั้นฉันจะล่วงหน้าไปโรงพยาบาลก่อน
ถ้าติดต่อกึมชอลได้…
พี่ ตอนนี้เมืองซงจินเข้าไม่ได้ครับ มีหินถล่ม ทำให้ถนนตัดขาด ถนนฝั่งของผมก็น้ำท่วม
ว่าไงนะ แล้วจะผ่านได้เมื่อไหร่
บอกไม่ได้เลยครับ เพราะฝนเทลงมา 100 มิลลิเมตรต่อชั่วโมง
อากาศแบบนี้ ถึงโทรเรียกรถฉุกเฉินก็คงไม่ได้การแน่
เข้าใจแล้ว แค่นี้ก่อนนะ
- คุณยุนกยอง ตั้งครรภ์กี่สัปดาห์แล้วคะ - คะ
สัปดาห์ที่ 39 แล้วค่ะ
น้ำหนักทารกล่ะคะ
สัปดาห์ก่อน หมอบอกว่าเกินสามกิโลแล้วค่ะ
ทารกกลับหัวแล้วใช่ไหมคะ
คุณไม่ได้เป็นโรคเบาหวาน หรือภาวะครรภ์เป็นพิษใช่ไหมคะ
ค่ะ
นี่ ออกรถเลย ไปที่บ้านของฉันกัน
- ว่าไงนะ - จะให้คลอดลูกบนรถได้ยังไง
หมอฟัน คุณเป็นหมอฟันนะ
แต่ก็ยังดีกว่าคนทั่วไปแหละ
รีบไปสิ
(ร้านชำโบรา)
ลมพัดแรงเหลือเกินนะคะ
เทียบกับพายุไต้ฝุ่นตอนสมัยฉันแล้ว แค่นี้ถือว่าเด็กๆ
อันไหนคะ หมายถึงไต้ฝุ่นรูซาเมื่อ 20 ปีก่อนเหรอ
ไม่ใช่ เมื่อตอนปี 1959 มีพายุลูกหนึ่งที่รุนแรงสุดๆ เลย
มันชื่อว่าอะไรนะ
- ซาราห์ - อือ ใช่แล้ว
ซาราห์เหรอ
ฮัลโหล
ฮัลโหล ยายครับ ผมเองนะ
เหมือนว่าแม่โบราจะใกล้คลอดแล้ว
ฮะ ว่ายังไงนะ
เอ่อ แต่ว่าตอนนี้เราไปโรงพยาบาลไม่ได้
หมอฟันน่าจะต้องทำคลอดให้ก่อน
สมัยคุณยายน่าจะทำคลอดที่บ้านนี่ มีอะไรแนะนำไหม
ขอสายคุณหมอฟันหน่อย
แป๊บนะ
ค่ะ คุณยาย พูดมาเลยค่ะ ฉันเปิดลำโพงอยู่
ตั้งใจฟังที่ฉันพูดให้ดีนะ
อะไรเนี่ย ไม่ล็อกประตูซะด้วย
แล้วทำไมปิดไฟมืดเลยล่ะ
หรือว่าอากาศเป็นแบบนี้ เธอเลยกลับบ้านไปแล้วเหรอ
อือ ยุนกยอง…
คุณยุนกยองคะ ถึงฉันจะไม่ใช่สูตินรีแพทย์
แต่ฉันได้คำแนะนำจากคุณยายแล้ว
และเคยเรียนวิชากายวิภาคศาสตร์ ตอนปีหนึ่งด้วยค่ะ
ฉันจะพยายามสุดความสามารถ ไม่ต้องกลัวนะคะ
ค่ะ คุณหมอ
ฝากลูกฉันด้วยนะ
- คุณยุนกยอง รู้จักวิธีหายใจลามาซใช่ไหมคะ - ค่ะ
ควบคุมการหายใจเป็นสามจังหวะนะ
หายใจเข้าทางจมูกสองจังหวะ แล้วปล่อยลมหายใจออกทางปาก
- เข้ามาสิ - อือ
ไอ้นี่ หายไปไหน ถึงเพิ่งโผล่มา
- ยุนกยองล่ะ ยุนกยองของฉัน - เริ่มทำคลอดแล้ว
- ยุนกยอง - เดี๋ยวๆ ไปล้างมือก่อนๆ
- ห้องน้ำอยู่ทางนั้น - อือ เข้าใจแล้ว รับนี่หน่อย
ยุนกยอง ยุนกยองจ๋า เธอไม่เป็นไรใช่ไหม
หายหัวไปไหนมาถึงได้เพิ่งมา รู้ไหมว่าฉันรอแค่ไหน
ขอโทษนะ ฉันขอโทษ ยุนกยอง
ฉันกะว่าจะไปซื้อผลไม้ที่เธอชอบมาให้
แต่อยู่ๆ ฝนก็เทลงมาหนัก
ฉันเริ่มปวดท้องคลอด แต่พี่ก็ไม่อยู่
ฉันกลัวแทบตายเลยนะ
ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย
ฉันมาแล้วนะ ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอเอง
คุณหมอ ผมขออยู่ด้วยได้ไหมครับ
ค่ะ อยู่ข้างๆ ได้เลยค่ะ
ยุนกยอง
คุณยุนกยอง ควบคุมลมหายใจอีกครั้ง แล้วออกแรงเบ่งหน่อยนะคะ
- พ่นลม - ดีค่ะ
แม่จ๋า
แม่…
แม่จ๋า…
แม่…
ออกมาข้างนอกทำไม
ตื่นกลางดึกเหรอ
แม่ฉันจะเป็นยังไง
ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ แม่เธอจะต้องไม่เป็นไร
พวกป้าๆ เคยบอกไว้ ว่าการคลอดลูกมันเจ็บมากเลย
ถ้าแม่ฉันตายจะทำยังไง
แม่จ๋า…
แม่…
รู้อะไรไหม
เขาว่าถ้าขอพรระหว่างฟ้าผ่า คำขอนั้นจะเป็นจริงล่ะ
- จริงเหรอ - อือ
ฉันอ่านเจอมาจากในหนังสือ เพราะงั้นรีบขอพรสิ
ขอให้น้องของหนูคลอดออกมาปลอดภัยด้วยนะคะ
ขอให้แม่ของหนูไม่เจ็บปวดด้วยนะคะ
ขอร้องล่ะครับ
แต่ถ้าขอพรได้แค่หนึ่งข้อ ต่อฟ้าผ่าหนึ่งครั้งจะทำยังไงล่ะ
ถ้างั้นมารอขอพรตอนที่ฟ้าผ่าอีกครั้งกัน
ขอให้น้องของหนูคลอดออกมาปลอดภัยด้วยนะคะ
ขอให้แม่ของหนูไม่เจ็บปวดด้วยนะคะ
ขอร้องล่ะครับ ได้โปรด
นี่ ไอ้คนเฮงซวย
อีตาบ้าเอ๊ย
ฉันบอกว่าฉันไม่ไหวไง
ขอว่ามีลูกแค่โบราคนเดียวก็พอใช่ไหม
ที่รัก เมียจ๋า ยุนกยอง ปล่อยผมฉันก่อนเถอะนะ
อย่าดึงผมกันแบบนี้สิ
ไอ้คนบัดซบ
มาพูดหว่านล้อมฉันให้มีลูกคนที่สอง ให้ยอมมี
โอ๊ย ทั้งที่ตัวเอง ไม่ได้เป็นคนคลอดเองเลยด้วย เวรเอ๊ย
รู้ไหมว่าตอนนี้ฉันเจ็บแค่ไหน
คุณยุนกยอง อย่าเพิ่งเสียแรงเพราะเรื่องนั้น คุณต้องออกแรงเบ่งนะคะ
อีกนิด เบ่งนะคะ
- ยุนกยองจ๋า ยุนกยอง เชื่อฟังคุณหมอเถอะ - เบ่งค่ะ
ช่วงนี้ผมฉันร่วงเยอะจริงๆ นะ
เธอก็รู้นี่ว่าตระกูลของฉันมีกรรมพันธุ์ผมร่วง
ยุนกยอง เธอคงไม่อยากใช้ชีวิตที่เหลือ กับคนหัวล้านหรอกเนอะ
ไม่หรอก ฉันจะฆ่าพี่ให้ตายวันนี้แหละ
ฉันบอกว่าไม่ให้เสียแรงไปแบบนั้นไงคะ
ออกแรงเบ่งหน่อย
คุณหมอมาลองคลอดเองสิคะ จะได้รู้ว่ามันง่ายเหมือนที่พูดไหม
งั้นก็จับไว้นะคะ
คุณยุนกยอง มองเห็นหัวทารกแล้วค่ะ
ออกแรงเบ่งครั้งสุดท้ายนะ ฮึบ
เหนื่อยแย่ล่ะสิท่า
เธอเหนื่อยมามากจริงๆ ยุนกยอง
- พี่ - อือ
เจ้าเมล็ดข้าวของเรา มีนิ้วมือนิ้วเท้าครบสิบนิ้วใช่ไหม
แน่นอนสิ ฉันนับดูหมดแล้ว
ค่อยยังชั่ว
พี่ ร้องไห้เหรอ
ยุนกยอง ฉันขอโทษนะ
ที่ฉันไม่รู้เลยสักนิด
ว่าเธอคลอดโบรากับเจ้าเมล็ดข้าว อย่างเจ็บปวดและลำบากแค่ไหน
ฉันขอโทษจริงๆ นะ
ฉันไม่เป็นไรหรอก หือ
เราได้ลูกที่น่ารัก
คุ้มกับที่ลำบากไปนี่นา
ยุนกยอง
ฉันขอโทษ แล้วก็ขอบคุณนะ
ต่อไปฉันจะทำตัวดีกับเธอจริงๆ แล้ว
ถ้างั้นต่อจากนี้ พี่ต้องเป็นคนเปลี่ยนผ้าอ้อมให้เจ้าเมล็ดข้าวนะ
ได้สิ ฉันจะทำเอง ฉันจะทำทุกอย่างเลย
- พี่ ช่วยพยุงฉันขึ้นหน่อยสิ - อือ
นอนต่ออีกหน่อยสิคะ
แค่นี้ไม่เป็นไรค่ะ
ขอบคุณนะคะ คุณหมอ
ที่ให้ฉันได้เจอหน้าเจ้าเมล็ดข้าวอย่างปลอดภัย
ฉันต่างหากสิคะที่ต้องขอบคุณ
ที่เชื่อใจฉัน และพยายามจนถึงที่สุด
คุณหมอคะ อยากลองอุ้ม เจ้าเมล็ดข้าวของเราหน่อยไหมคะ
ฉันเหรอคะ
ฉันไม่เคยอุ้มเด็กทารกมาก่อน
พูดอะไรแบบนั้นคะ
คุณหมอเป็นคนทำคลอดออกมาแท้ๆ
นั่นสิคะ
นี่คะ เร็วสิ
โทษทีนะ
ฉันขอเข้าไปได้ไหม
เข้ามาสิ
หัวหน้าฮง น่ารักเนอะ
ลูกคนที่สองก็คล้ายกึมชอลแฮะ
ยุนกยอง ยีนของเธอคงจะสู้เขาไม่ไหวนะ
นั่นสิ ฉันอุตส่าห์คลอดแกออกมาอย่างเจ็บปวด รู้สึกไม่ยุติธรรมจะแย่แล้วค่ะ
เก่งมาก แล้วก็ยินดีด้วยนะ
ตอนนี้ทั้งคู่เป็นพ่อแม่ลูกสองแล้ว
ดูชิก
ขอบใจมากนะ
แหม ดูทำเข้าๆ
ตัวเล็กน่ารักมากเลยเนอะ
อือ
พี่ก็ลองอุ้มแกดูสิคะ
โอ้ ไม่เอาล่ะ ไม่เป็นไร
- หัวหน้าฮง ลองอุ้มดูหน่อยสิ - ไม่เป็นไรหรอก
- ระวังนะ - โอเค
สวัสดี
ยินดีต้อนรับสู่โลกใบนี้นะ
เหนื่อยมากเลยใช่ไหม
อือ
ร่างกายไร้เรี่ยวแรง
เป็นเพราะคุณหายกังวลแล้วน่ะ
เหนื่อยแย่เลย
น่าภูมิใจมาก เก่งจริงๆ
ฉันก็ภูมิใจในตัวเองเหมือนกัน
จู่ๆ คุณไปได้ความกล้าแบบนั้นมาจากไหน
คือว่า ณ วินาทีนั้น
ฉันคิดได้แค่ว่าต้องช่วยชีวิต คุณยุนกยองกับลูกไว้ให้ได้ทั้งคู่น่ะ
- ไม่ได้การ สงสัยผมคงต้องเกษียณแล้ว - หือ
ดูท่าหลังจากนี้ ถ้ามีใครในกงจินต้องการความช่วยเหลือ
คงตามหาหมอฟันยุนแทนหัวหน้าฮงแล้วละมั้ง
อะไรเนี่ย
ฉันง่วงมาก
งั้นก็ไปนอนเถอะ
ที่ไหนล่ะ ฉันโดนยึดห้องนอนไปแล้วนะ
ไปบ้านของผมกัน
ได้สิ
รอเดี๋ยวนะ ขอไปเปลี่ยนชุดหน่อย
- เธอจะตื่นหรือเปล่า - ฉันเข้าไปได้ใช่ไหม
เฮ้อ
ระวังนะ
เฮ้อ
เอานี่ ส่งกระเป๋ามาสิ
อือ
นอนพักสักตื่น
แล้วหัวหน้าฮงล่ะ
หัวหน้าฮงก็ไม่ได้นอนทั้งคืน
เดี๋ยวผมนอนโซฟาก็ได้
ไม่เอา มานอนตรงนี้กับฉันเถอะ
มานอนด้วยกัน นอนลง เร็วเข้า
ก็ได้
วันนี้คุณเหนื่อยมามากจริงๆ
ใช่แล้ว
แต่ฉันรู้สึกแปลกจริงๆ
ทำไมเหรอ
ฉันคิดว่าตัวเองเป็นคนไม่ชอบเด็ก
แต่พอได้ลองอุ้มดูแล้ว
ก็รู้สึกตื้นตันใจ
แกตัวจิ๋วเดียว ตัวอุ่นๆ และนุ่มนิ่ม
และช่วงเวลาที่แกเกิดมา ก็ทำให้ใครหลายๆ คนมีความสุขได้
ตอนคุณเกิดมา ก็คงทำให้ใครหลายคนมีความสุขมากแน่ๆ
หัวหน้าฮงก็ด้วย
แล้วฉันก็มีความคิดนี้ผุดขึ้นมา
ว่าเราเป็นชีวิตล้ำค่าที่พ่อแม่ทุ่มเทให้เกิดมา
งั้นก็ต้องพยายามเต็มที่เพื่อมีความสุข
หัวหน้าฮง
- ว่าไง - ในอนาคต…
สมมติว่าในอนาคตข้างหน้า…
ทุกคนชอบจินตนาการแบบนั้นกันนี่
ว่าในอนาคต หากมีลูกขึ้นมา
ก็แบบว่า อยากมีลูกสองคน
อยากให้ลูกคนแรกเป็นลูกสาว หรือเป็นลูกชายอะไรแบบนั้นน่ะ
หัวหน้าฮงเคยคิดไว้บ้างไหม
ไม่รู้สิ ผมไม่เคยคิดอะไรแบบนั้น…
มาก่อนเลย
("มนุษย์อยู่ได้ด้วยอะไร" โดยลีโอ ตอลสตอย)
มาอยู่ตรงนี้ทำไม ไม่นอนล่ะ
อ้อ
ทำไมมาจับหนังสือคนอื่นโดยพลการ
ขอโทษที
ไม่หรอก ผมสิต้องขอโทษ เรื่องแค่นี้เอง
ว่าแต่คนในรูปนั้นเป็นใครกันเหรอ
แค่คนรู้จักน่ะ
เข้าไปในห้องกัน
คุณจะเป็นแบบนี้ต่อไปหรือไง
อะไรเหรอ
"แค่คนรู้จัก แค่พนักงานบริษัทธรรมดา"
คุณจะเอาแต่พูดอ้อมแอ้ม ไม่เล่าอะไรสักอย่างต่อไปเหรอ
ฉันเผยให้คุณเห็นทุกอย่างแล้ว
พ่อของฉัน แม่เลี้ยง
และตัวฉันตอนเมาที่เหมือนคนโง่ด้วย
ฉันคิดว่าถ้าเป็นหัวหน้าฮง ฉันก็คงเปิดเผยได้หมด
หัวหน้าฮงไม่คิดงั้นเหรอ
ฉันน่ะนะ
วันนี้ฉันอิจฉาคุณยุนกยองมากเลย
ในช่วงเวลาที่ยากลำบากแบบนั้น
เธอก็ยังมีคนที่เคยสัญญาว่าจะฝ่าฟันไปด้วยกัน
ทั้งที่คุณรักษาสัญญาว่า จะทำตามบักเก็ตลิสต์ของฉัน
ทั้งที่ทำทุกสิ่งทุกอย่างให้
แต่ทำไมไม่ทำสิ่งที่สำคัญที่สุดให้กันล่ะ
ทำไมหัวหน้าฮงไม่เคยเล่าเรื่องตัวเอง
มันยากเย็นอะไรขนาดนั้นเหรอ
ฉันน่ะนะ
ฉันชอบหัวหน้าฮงจริงๆ
ฉันก็เลยอยากรู้…
ว่าหัวหน้าฮงเคยใช้ชีวิตมายังไง
และตอนนี้คิดอะไรอยู่
ฉันใฝ่ฝันถึงช่วงเวลาที่ฉันกับหัวหน้าฮง
เป็นหนึ่งเดียวกันเชียวนะ
พูดอะไรหน่อยสิ
ขอโทษนะ
ทำไมคุณถึงพยายามเป็นคนที่ฉันไม่รู้จักล่ะ
ทำไมเอาแต่ห่างเหินออกไป
ทำไมเอาแต่ทำเหมือนเป็นคนแปลกหน้า
ตอนนี้ฉันไม่รู้เลยว่าหัวหน้าฮงเป็นใครกันแน่
เป็นคนแบบไหน
ผมก็เหมือนกัน
ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน
เอาล่ะ โบรา กินหนังหมูไปเล่นไปนะ
ส่วนเนื้อของอีจุนอยู่ข้างๆ
อา แล้วผงถั่วล่ะ
แน่นอนว่าเตรียมให้เรียบร้อยแล้ว โบราของเรากินเป็นนะเนี่ย
เอาล่ะ กินเถอะ
- จะทานให้อร่อยค่ะ - จะทานให้อร่อยครับ
อือ
อาว่าเจ้าจืดชืดน่ารักไหม
แน่นอน อารักสัตว์มากนะ
เม่นเอย หมาเอย แมวเอย…
แล้วทำไมตอนนั้นอาไม่รับเลี้ยงเจ้าจืดชืดล่ะ
ชเวโบรา การยกเรื่องเก่าในอดีตมาพูด มันเสียมารยาทนะ
จางอีจุน นายอยากตายเหรอ
การทำร้ายร่างกายเป็นสิ่งไม่ดีนะ
ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เธอจะแย่เอานะ
ก็แค่…
อายังคงกลัวอยู่ละมั้ง
การจากลาน่ะ
เป็นอะไรคะ
คุณรู้ไหมคะ ว่าทำไมเขาถึงออกจากงาน แล้วกลับมาอยู่ที่กงจิน
บางเรื่องที่พูดง่ายสำหรับใครบางคน
แต่กับใครบางคน มันอาจจะพูดออกมายากก็ได้นะคะ
ฉันว่าพวกเราน่าจะต้องการเวลาอีกหน่อย
นายแค่แสดงให้เห็นออกไปตามตรง ว่า "ฉันเป็นคนแบบนี้"
แล้วให้อีกฝ่ายเป็นคนตัดสินใจเอง
ดูชิก แกต้องกินของอร่อยๆ เยอะๆ แล้วมีความสุขนะ
ขอโทษครับ
ฉันเกลียดความไม่แน่นอนที่สุด
ฉันไม่เหมาะกับอะไรที่ไม่ชัดเจน
ที่ฉันจะพูดก็คือ…
ฮเยจิน
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์