(ซีรีส์จาก NETFLIX)
เอาล่ะ หนึ่ง สอง สาม
เท่ที่สุด
อะไรเนี่ย
อ้า
ฉันมีความสุขจัง
ผมก็มีความสุข
ฮเยจิน
มีความสุขเหรอ
แกสมควรมีความสุขแน่เหรอ
หัวหน้าฮง
เป็นอะไร
ฝันร้ายเหรอ
อือ ฝันร้าย
ฝันร้ายสุดๆ
โอ๋เอ๋
ฝันร้ายเหรอจ๊ะ
โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะ จะได้ตัวสูงขึ้นไง ตัวสูงขึ้น
ตอนนี้กี่โมงแล้ว
เอ่อ ประมาณตีสี่ครึ่งมั้ง
หือ
ทำไมมาเช้าเบอร์นี้ล่ะ มีอะไรเหรอ
(ตอน 12)
เหลือเชื่อ
พระอาทิตย์ขึ้นแล้วเหรอ
อือ สว่างจ้าแล้วนั่นไง
บ้าเอ๊ย พังหมดเลย กะจะดูพระอาทิตย์ขึ้นกับหัวหน้าฮงสักหน่อย
โอ๊ย กรมอุตุก็บอกว่าท้องฟ้าจะแจ่มใส
ปกติอากาศที่ชายทะเลไม่แน่ไม่นอนอยู่แล้ว
นึกครึ้มอะไรถึงจะดูพระอาทิตย์ขึ้น
ก็ไม่อะไร
- พรุ่งนี้มาอีกไหม - ฮะ พรุ่งนี้อีกเหรอ
อือ แค่มาลองเสี่ยงดูไง
ถ้ามาทุกวัน ก็น่าจะมีวันที่โชคเข้าข้างไหม
ดูตรงนั้นสิ โอ๊ะ นั่นอะไร
ตรงโน้นน่ะ ข้างหลังก้อนเมฆ เหมือนจะมองเห็นพระอาทิตย์นะ
ตรงไหน
ลืมตากว้างๆ แล้วดูดีๆ สิ ตรงนั้น
ไม่เห็นเหรอ ที่มันฟุ้งๆ เหมือนจุดสีแดง
ไม่เห็นนะ
ไม่ได้สิ มีสมาธิแล้วเพ่งให้ดี เหมือนดูภาพลวงตาสามมิติ
เพ่งให้ดี
มองไม่เห็นจริงๆ นะ
โอ๊ย มองไม่เห็นสักหน่อย
โธ่ เห็นนะ ดูสิ ตรงโน้นน่ะ
- ไม่เห็นเลยเนี่ย หัวหน้าฮง - ไม่ใช่นะ
(คลินิกทันตกรรมยุน)
ตั้งใจอะไรเบอร์นั้นยะ
อ๋อ มันก็คือ
แต่นแต๊น
อะไรล่ะเนี่ย "100 สิ่งที่อยากทำกับแฟน"
บักเก็ตลิสต์ของฉัน
ให้ตาย โอ๊ย อะไรเนี่ย สมัยนี้ใครเขาทำอะไรแบบนี้กัน ฮะ
- ทำไมเล่า - ในเอกซ์เซลอีก
ปกติแล้วเวลาจะเริ่มทำอะไร ฉันต้องทุ่มสุดแรงถึงจะพอใจไง
มันก็สนุกดีออก
นี่ ขาดสิ่งสำคัญสุดไปนะ
อะไร
ก็ทำการบ้านกันไง
โอ๊ย น่าเกลียด
ทำการบ้าน
ยัยคนนี้นี่พูดไปเรื่อย
เรากำลังศึกษากันและกัน อย่างค่อยเป็นค่อยไปมากๆ
การสื่อสารกันทางจิตวิญญาณต้องมาก่อน
แถไปเรื่อยนะยะ หือ
นี่ ขั้นสุดของความสัมพันธ์ชายหญิง คือการร่วมรักหรอกย่ะ
ความรักบริสุทธิ์จะเอาอะไรมาสู้แบบเอรอส
เฮอะ เลอะเทอะไม่ไหว
- มีใครอยู่ไหมคะ - ค่ะ
เฮ้อ ยัยพโยมีซอนคนใจบาป
เอรอสเหรอ
(เป่าผมให้กัน ใช้ร่มคันเดียวกัน…)
ป้าจ๋า ป้า
โบรา วันนี้ไม่มีการบ้านเหรอ ทำไมกระดี๊กระด๊าขนาดนี้ล่ะ
ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ
อีจุนได้รับรางวัลค่ะ
ว่าไงนะ
อุ๊ยตาย
ไหนดูซิ ตายแล้ว
ผมได้เหรียญเงิน จากการแข่งขันคณิตศาสตร์คราวก่อน
จริงด้วย
จางอีจุน ชั้นประถมปีที่สองห้องหนึ่ง โรงเรียนประถมชองจิน
จางอีจุนลูกชายแม่ ได้ยังไงเนี่ย
อีจุน เก่งมากลูก
ทำดีมาก
อีจุน อีจุนได้รับรางวัลนะ ไม่ดีใจเหรอ
ดีใจครับ
ป้าคะ ตอนนี้อีจุนดีใจสุดๆ เลย
ดูปากค่ะ ตอนปกติจะ…
แบบนี้ใช่ไหมล่ะคะ
แต่ตอนนี้ มุมปากยกสูงขึ้นนิดหนึ่งไงคะ
จริงเหรอ อีจุน บอกพ่อหรือยัง
- ยังเลย - อีจุนบอกเองเลยสิ
เดี๋ยวแม่จะต่อวิดีโอคอลให้
โอ๊ย ให้ตาย
เลอะเลือนหรือไง
วิดีโอคอลมาแกล้งกันทำไม…
โอ้ อีจุนจ๋า อือ นี่พ่อเองนะ
อีจุนของเราคิดถึงพ่อ เลยขอให้วิดีโอคอลมาเหรอ
พ่อฮะ ผมได้รับรางวัล จากการแข่งขันคณิตศาสตร์
อะไรนะ ลูกได้รางวัล จากการแข่งขันคณิตศาสตร์เหรอ
โอ้โฮ พ่อให้กำเนิดอัจฉริยะชัดๆ อัจฉริยะมาเกิดแท้ๆ
- ฉันคลอดเองย่ะ - อือ ฉันก็มีส่วนให้ลูกได้เกิดมาเหอะ
ตานี่ยั้งปากไม่เป็นหรือไง
สุดสัปดาห์นี้ทำตัวให้ว่างล่ะ จะได้จัดปาร์ตี้ให้อีจุน
อือ ได้อยู่แล้ว
อีจุน สุดสัปดาห์นี้มาเจอพ่อ แล้วกินของอร่อยๆ กันนะ ตกลงไหม
อือ
จ้า ลูกชายพ่อ บ๊ายบาย สู้ๆ นะ
ป้าคะ ดูสิ ปากอีจุนฉีกยิ้มขนาดนี้แล้วค่ะ
อ๋อ
ไม่ใช่สักหน่อย
ใช่เห็นๆ
โอ๊ะ มุมปากยกกว่าเดิมแล้ว
ยอดเลย
ผู้ใหญ่บ้านครับ
นี่ ยงฮุน เจ้าอีจุนของฉัน
ได้รับรางวัลจากการแข่งขันคณิตศาสตร์ล่ะ
อย่างเจ๋ง โอ้โฮ อีจุนช่างน่าภูมิใจ
มีลูกชายเก่งๆ ทั้งที งั้นผมขอให้รางวัลบ้าง
หือ รางวัลอะไร
อันนี้ดีกับข้อต่อมากนะครับ
คราวก่อนที่เอวเคล็ด ผู้ใหญ่ก็สาหัสสากรรจ์เลยนี่
อ้าว
ว่าแต่นายเอาของแบบนี้ให้ฉันทำไม
เอาเป็นว่าลองกินก่อนครับ กินก่อน ลองดู
ดีขึ้นแล้วเหรอครับ
อ๋อ
รู้แล้วว่าทำไมนายมาไม้นี้
อะไรกันครับ
เพราะรางวัลเจ้าหน้าที่ดีเด่นประจำหมู่บ้านสิท่า
นี่ ไอ้บื้อ ฉันไม่ได้เป็นคนให้รางวัลเอง
ชาวบ้านเป็นคนโหวตให้ต่างหาก ปัดโธ่เอ๊ย ไอ้ทึ่มเอ๊ย
โดนจับได้แล้ว
กินให้อร่อยล่ะครับ
นี่ อีจุนลูกของฉัน…
หัวหน้าฮง ดื่มกาแฟกันสักแก้วนะ
เยี่ยมเลย
- เดี๋ยวฉันไปชงมานะ - จัดไป
ฉันสบายไปเปลาะหนึ่งเพราะหัวหน้าฮงเลย
- ไม่ขนาดนั้น - จะช่วยต่ออีกสองสามวันใช่ไหม
แน่นอน ผู้ชายพอได้จับเลื่อยแล้ว
อย่างน้อยก็ต้องทำโต๊ะให้เสร็จสักตัวไหม
นั่นอะไรน่ะ จะทิ้งหมดเลยเหรอ
อือ ก็ประมาณนั้น
เสียดายแฮะ วงปีในไม้ยังดูมีชีวิตอยู่เลย
โอ๊ะ หัวหน้าฮง
มาแล้วเหรอๆ
ขยันย่องเข้าบ้านที่เจ้าของไม่อยู่จังนะ
ถ้าจะทำแบบนี้จ่ายค่าเช่ามาเลย
เดี๋ยวจ่ายค่าเช่าให้
ก่อนอื่น รีบไปอาบน้ำเถอะ
อาบ อาบน้ำเหรอ
- อือ - ทำไม
วันนี้มีสิ่งที่เราต้องทำด้วยกัน
ที่ว่าต้องทำ หมายถึงไอ้นี่หรอกเหรอ
อือ เราจะเสริมสร้างความใกล้ชิด
และเพิ่มความยืดหยุ่นผ่านการเล่นโยคะคู่รัก
หลายคู่คงเลิกกันเพราะทำแบบนี้
โอย ก็มันยากน่ะ มันยาก
ให้ตายสิ
เข้าใจแล้ว
- ท่าต่อไป - เราเลิกเล่นไม่ได้เหรอ
- ทำเข่าแบบนี้… - ผมเหนื่อยแล้วนะ
อยู่ในท่างอเข่า แล้วก็แตะฝ่าเท้ากัน
ทำเป็นไม่ได้ยินไปอีก
ใช่แล้ว แล้วก็จ้องตากันแบบนี้
- จ้องตา - จากนั้นจับข้อมือฉันไว้
- ฮะ - จับข้อมือไว้
ทีนี้ก็ยืดขาข้างนี้ขึ้น
- หนึ่ง สอง สาม - ยืดขาเหรอ
ไม่ๆ โอ๊ย ตะคริวกิน
โอ๊ย ไม่ได้ แบบนี้ไม่ได้เลย
โอ๊ย เอ็นไขว้หน้าเข่าฉีกแล้ว จริงจัง
- เอ็นไขว้หน้าเข่าฉีกเหรอ - อือ ไม่เอาแล้ว เจ็บมาก
รู้แล้ว เอ็นไขว้หน้าข้อเข่าต่อกันแล้ว
ก็ได้ๆ ถ้างั้นลองทำท่านั่งสมาธิแบบนี้
ต่อหน้าฉัน
อันนี้เป็นท่าโยคะด้วยเหรอ
อือ เป็นการทำสมาธิ
วางมือลงบนเข่าแบบนี้นะ
หลับตาแล้วก็จดจ่อกับการหายใจแบบนี้
ท่านี้โดนใจสุดแล้ว
เหมือนหมาเชียว
- ฮะ หมาเหรอ - อือ หมา หมาใหญ่ไง
หน้าขาวๆ แล้วตาสองชั้นแบบนี้
เหมือนหมาพันทางชนบท
อ๋อ หมาแบบนั้นเหรอ
ส่วนคุณน่ะ เหมือนแมว
แต่ก็แอบเหมือนหมาด้วยนิดๆ ผสมกัน
งั้นเป็นหมาเหมียวเหรอ
- ใช่ - โอ๊ย ฉันจะคลั่งตาย
ดูลักยิ้มมุมินั่นสิ
มีแค่ผมที่ไหน คุณก็มีเหอะ
ของคุณลึกกว่าเหอะ
ของคุณน่ารักแล้วก็ลึกกว่าเหอะ
จริงๆ เลย
ฉันยังไม่ได้แปรงฟัน
ไม่เห็นเป็นไรเลย
ไปแปรงฟันกันเถอะ
- แปรงด้วยกันเหรอ - อือ
เราไปแปรงฟันกัน…
เดี๋ยวก่อน ปวดเข่าจริงแฮะ
- ผมถามตัวเองตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว - อือ
เราทำอะไรกันอยู่เนี่ย
ถามอะไรเนี่ย ก็แปรงฟันอยู่ไง
ก็นั่นแหละ ทำไมถึงใช้มือคุณแปรงแทนมือผม
ไม่โรแมนติกเหรอ
นี่น่ะเหรอ ตรงไหน
เพิ่งจะครั้งแรกไง
พอเริ่มชินแล้ว จะหวานเหมือนรสสตรอว์เบอร์รีเชียวล่ะ
โอเค ก็ได้ ไหนๆ ก็แปรงแล้ว
งั้นแปรงให้ดีๆ เลยเถอะ ยิงฟันซิ
โอ๊ย เลอะหมดแล้วเนี่ย
ตอนนี้ฟันผมเลือดออกซิบๆ
ตายแล้ว หัวหน้าฮง
ถึงว่าล่ะ รู้สึกขมๆ ตั้งแต่เมื่อกี้
พักนี้ขยันทำผมเลือดตกยางออกไม่หยุดหย่อน
โทษที
โอ๊ย ไม่เอา พอได้แล้ว นะ
อย่าได้ชวนทำอะไรพิลึกอีกนะ หยุดเลย หยุด
ไม่หรอก
โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย เจ็บฟันจังเลย
- ลูกอมรสส้ม… - พอแล้ว
เก่งมากจ้ะ ฟันต้องสะอาดจะได้อยู่นานๆ
- พอได้แล้ว - น่ารักใจเหลวเป๋ว
- ไม่ๆ - หัวหน้าฮง ลองใส่ดูหน่อยนะ
- ไม่ได้จริงๆ - ออกจะน่ารักนะ
- ดูสิ - ไม่เอา ไปหามาจากไหนเนี่ย
ก็ได้ๆ ส่งมา
ทำอะไรไม่ได้แล้ว มันอยู่สูงเกิน
- ลองใส่สักครั้งนะ - โอ๊ย ไม่เอา
- ใส่หน่อยนะๆ แค่ครั้งเดียว - โอ๊ย ไม่อยากใส่ๆ
ไม่อยากใส่ ไม่อยากๆ
หงุดหงิดชะมัด
โธ่ งอนเพราะเรื่องแบบนั้นทำไมเล่า
- จะยอมใส่ไหม - ไม่ล่ะ
รอเดี๋ยวนะ รอเดี๋ยว แป๊บเดียว
แป๊บหนึ่ง อย่าเพิ่งถ่าย ห้ามถ่ายนะ
ทำอะไร แต่งหน้าบนฟักทองเหรอ
ฟักทองเหรอคะ
อ๋อ คือว่านะครับ ฟักทองลูกนี้กลมสวยจะตายไป
ปกติก็สวยอยู่แล้ว ทาอันนี้ยิ่งสวยเข้าไปใหญ่
รับรองว่าวุ่นแน่
พรุ่งนี้พอออกไป จูรีต้องเผลอพูดเป็นกันเองกับฉันแหง
"หวัดดีจ้า ฮเยจิน"
นึกว่าฉันเป็นเด็กม.ต้น
ปกติจูรีพูดเป็นกันเองกับคนกงจินอยู่แล้ว
จริงด้วย
- เดี๋ยวแต่งให้หัวหน้าฮงด้วย - ไม่ๆ
- ทำไมเล่า - มาๆ ถ่ายรูปกัน
เตรียมพร้อมนะ เอาล่ะ หนึ่ง สอง สาม
หนึ่ง สอง สาม
สงสัยแฮะ จำเป็นต้องส่งเสียงแบบนั้นไหม
- สนุกไง เหมือนเด็กม.ต้น - ดีเลย
- หนึ่ง สอง สาม - หนึ่ง สอง สาม
หนึ่ง สอง สาม
อุคริ
เห็นไหม ไม่เหมือนรายการ "ร้องเกะถาดตบหัว" สักหน่อย
ว้าว ดูนี่สิ สวยหล่อทั้งคู่ น่ารักเนอะ
อือ
เป็นอะไรไหม
ไม่เป็นไรนะ เด็กม.ต้นทนไหว
น่ารักแฮะ
- น่ารักจริงๆ - นั่นน่ะสิ
เราทำอะไรต่อดี ไปซื้อของมาทำอะไรอร่อยๆ กินกันไหม
หรืออ่านหนังสือการ์ตูน
คุณเป็นใครกันแน่ แบตอึดทนนานเหรอ
ที่หลังมีแบตเตอรี่ไหม ไหนดู อยู่ตรงไหน
เหนื่อยเหรอ
อือ มากๆ
เราไม่ต้องทำอะไรหรอก
นั่งพักเฉยๆ อยู่แบบนี้กันสองคน
ไม่มีอะไรที่หัวหน้าฮงอยากทำกับฉันบ้างเหรอ
หือ เอ่อ ไม่ใช่อย่างนั้น
ฉันกลับดีกว่า
โธ่ เป็นอะไรเล่า อย่าไปสิ
ไม่ จะกลับบ้านแล้ว ลาก่อน
นี่อะไรเนี่ย
- ไม่นะ ไม่ ส่งมา - "ดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกัน
เล่นโยคะคู่รัก โกนหนวดให้แฟน
- พาไปกินร้านอร่อย…" - เอาคืนมา
อยากทำทั้งหมดนี่กับผมเหรอ
แถมใช้ปากกาเน้นคำขีดอันที่ทำไปแล้วด้วย
ช่างเถอะ ไม่จำเป็น เอาคืนมา
มาทำกันเถอะ
หือ
น่ารักขนาดนี้ จะไม่ยอมทำให้ทั้งหมดได้ไง
- จริงเหรอ - อือ
เริ่มจากอะไรดี ทำไปทีละอย่างตามลำดับที่เขียนไว้ไหม
อ้อ ยังไม่ใช่วันนี้
งั้นสุดสัปดาห์หน้าเราไปเดตที่โซลกันไหม
เดตเหรอ
อือ เดต
โอเค จัดไป ไปกัน
- จริงนะ - ไปกันเลย อือ
เตรียมใจไว้เลย เราจะขีดฆ่ารายการในนี้ให้เยอะสุดๆ
โดนแน่
ค่อยๆ ขีดฆ่าไปก็ได้
ไม่ต้องรีบร้อน
เรามาทำสิ่งที่อยู่ในนั้นทีละอย่าง ด้วยกันไปนานๆ นะ
ตามนั้น
หั่นแบบนี้ เอาล่ะ
นี่
ขอบคุณครับ พ่อ
อีจุนของพ่อกินเยอะๆ เลยนะ
ถ้าอยากกินอีกก็กินเลย พ่อเลี้ยงเอง
เลี้ยงทงคัตสึนิดหน่อยทำเป็นโม้
เขาเรียกพอร์ค คัตเลตเหอะ
แถมอีจุนก็เป็นคนเลือกเอง
กลับกันเธอดันสั่งสเต๊ก
แล้วไง เสียดายเงินเหรอ
ใครบอกว่าเสียดาย
เชิญรับประทานเข้าไปเถอะ
คือว่า แม่ครับ
อือ ว่าไงอีจุน มีอะไรจะบอกแม่เหรอ
ผมขอเลี้ยงเม่นได้ไหม
เม่นเหรอ
โอ้โฮ อีจุนลูกพ่ออยากเลี้ยงเม่นเหรอ
อือ เม่นที่โบราเอามาเลี้ยงน่ะ
เราฝากหมอยุนฮเยจินให้ช่วยดูแล
ผมตั้งใจว่าถ้าได้รางวัล จากการแข่งขันคณิตศาสตร์
จะมาขออนุญาตจากแม่
อ๋อ
ได้สิ เลี้ยงกัน พาเจ้าเม่นมาเลย
- จริงเหรอ - จริงสิ
แต่อีจุนจ๊ะ แม่ไม่ได้อนุญาต เพราะลูกได้รางวัลมาหรอกนะ
แม่อนุญาตเพราะลูกอยากเลี้ยงต่างหาก
และที่เรามาปาร์ตี้ครอบครัวกันตอนนี้ ก็ไม่ใช่เพราะอีจุนได้รางวัลด้วย
พูดอะไรเนี่ย นี่ไม่ใช่ปาร์ตี้ฉลองหรอกเหรอ
ไม่ใช่ย่ะ
อีจุน ลูกเก่งมากที่ได้รางวัลมา
ถึงลูกจะไม่ได้รางวัล เราก็จัดปาร์ตี้ฉลองกันอยู่ดี
นี่เป็นปาร์ตี้ในโอกาสที่ลูกชายของแม่ พยายามเต็มที่ต่างหากล่ะ
แม่ว่านั่นสำคัญกว่าผลลัพธ์อีกนะ
อือ เข้าใจแล้ว แม่
ใช่แล้วล่ะ อีจุน ไอ้เรื่องการเรียนน่ะ ไม่ต้องเก่งก็ได้
พ่ออยากให้อีจุนของเราเติบโตไป แบบเด็กที่มีความสุข
ตัวเองไปอวดคนทั้งหมู่บ้านไว้ ยังมีหน้ามาพูด
ไปโม้กับเจ้าหน้าที่บันมาเหรอ
คนมันภูมิใจไงก็เลย…
ว่าแต่เธอรู้เรื่องนั้นได้ยังไง
รีบกระเดือกข้าวเข้าปากเถอะ
กระเดือก…
- นี่เธอพูดว่า "กระเดือก" ใส่ฉันเหรอ - ตอนไหน
- เมื่อกี้เพิ่ง… - โทษที
"โทษที" เหรอ
- อร่อยไหมจ๊ะ - อือ
อร่อยเหรอ อีจุนอร่อยเหรอครับ กินเยอะๆ นะ
กินเยอะๆ เลยนะ อีจุน อือ
- ฮเยจิน - สวัสดีค่ะ
- จะไปทำงานเหรอ - อ๋อ ค่ะ
คงมาถ่ายทำกันใช่ไหมคะ รุ่นพี่กับคุณนักเขียน
ค่ะ พอดีวันนี้เรามาเร็วกันนิดหนึ่ง
ช่วงนี้อากาศร้อน ทั้งสองคนดูแลสุขภาพ ระหว่างถ่ายทำด้วยนะคะ
ได้เลย ขอบใจนะ
ค่ะ งั้นฉันไปนะคะ
อือ เดินดูทางดีๆ กินข้าวให้ครบทุกมื้อ
- ค่ะ รุ่นพี่ก็ด้วยนะ - อือ ไปล่ะ
- ค่ะ - ลาก่อนค่ะ
คุณหมอ
โอ้ หนูน้อยจะไปโรงเรียนกันสิท่า
ค่ะ ว่าแต่คุณหมอรู้ไหม อีจุนได้รับรางวัล จากการแข่งขันคณิตศาสตร์ด้วย
จริงเหรอ โอ้โฮ ยินดีด้วยนะจ๊ะ
งั้นที่โบราบอกว่าอีจุนสอบร้อยครั้ง ได้เต็มร้อยทุกครั้งก็จริงสินะ
ขอบคุณครับ
แต่ผมยังบกพร่องอีกมากครับ
ผมจะอุทิศตน เพื่อการเรียนต่อไปในอนาคตครับ
อุทิศเลยเหรอ
แม่ของอีจุนอนุญาตให้เลี้ยงเจ้าจืดชืดแล้วค่ะ
จริงเหรอ งั้นจะไปรับน้องเมื่อไหร่
ทำไมล่ะ พอต้องปล่อยไปจริงๆ ก็เสียดายขึ้นมาเหรอ
นิดหนึ่ง
แต่จะให้ผู้ใหญ่ทะเลาะกับเด็กๆ เพราะเม่นตัวเดียวก็ไม่ได้น่ะสิ
ฉันเป็นแค่ผู้ปกครองชั่วคราว
โบรากับอีจุนต้องเลี้ยงได้ดีแน่ๆ
อ้อ อีกอย่าง ที่จริงแล้วเจ้าจืดชืด
ยังโกรธเวลาฉันแตะตัวอยู่เลย หนามตั้งชันเชียว
โอ๊ะ งั้นแปลว่าตอนนี้ หมอฟันไม่เหมือนเจ้าเม่นแล้วสิ
หือ
ก็เมื่อก่อนคุณเคยพองขนแหลมๆ
แต่ตอนนี้ ถึงจะลูบแบบนี้ก็ไม่พองขนแล้วไง
อะไรเนี่ย
คุณเปลี่ยนไปมากนะ
ต่างจากคนที่ผมเคยเจอตอนแรกเยอะมาก
- ต่างไปยังไงเหรอ - หือ
ฉันดูเปลี่ยนไปเหรอ
ผมพูดโดยภาพรวมน่ะ
โอ๊ย เหนื่อย เด็กๆ มาแล้ว ผมไปเอง อยู่นั่นแหละ
- แต่ว่าฉัน… - ไม่สิ ต้องถืออันนี้ออกไป
เจ้าจืดชืดไม่ชอบอากาศหนาวนะ
อุณหภูมิพอเหมาะคือ 26 องศาเซลเซียส
ปูผ้าห่มที่อยู่ข้างในให้ด้วยล่ะ
โอ้โฮ โบรากับอีจุนคงดีใจแย่ที่ได้เพื่อนใหม่
อาคะ ดีใจสุดๆ หนูจะไปเล่นที่บ้านอีจุนทุกวันเลย
ตอนนี้ก็มาทุกวันอยู่แล้วนี่
ยังไงฉันก็จะไปทุกวันอีกนั่นแหละ
ก็ได้
ไว้หนูจะพาเจ้าจืดชืดไปเล่นบ้านคุณหมอนะคะ
ได้จ้ะ มาที่บ้านอาหัวหน้าฮงดีกว่า
ช่วงนี้ที่นั่นเป็นฐานทัพของหมอ
เฮ้อ คนเดียวไม่พอยังจะรับสมาชิกเพิ่มอีก
ก็ได้ แวะมาเล่นสิ อาจะทำของกินอร่อยๆ ให้
งั้นหนูขอเป็นไส้ย่างกับหนังหมูย่างนะคะ อา
จัดไป
นั่นไม่ใช่อาหารที่เด็กป.สอง อายุแปดขวบสมควรจะกินนะ
โบราเป็นประเภทชอบกินผลิตภัณฑ์พลอยได้น่ะ
อ้อ สุดยอดไปเลย
- ทุกคนมากันครบแล้วใช่ไหม - อือ
เอาล่ะ สำหรับทุกท่านที่เข้าร่วม การประชุมหมู่บ้านวาระฉุกเฉินในครั้งนี้
- ขอบพระคุณยิ่ง - ยินดีจ้า
สรุปว่าเรื่องอะไรกันแน่ ถึงได้สั่งคนงานยุ่งมาแบบนี้
จังหวะที่ผู้ใหญ่บ้านจางแย่งซีน ที่จริงเราควรคุยธุระเสร็จแล้ว
สรุปว่าคืออะไรล่ะ อยากรู้จะแย่แล้ว รีบบอกหน่อย
นั่นน่ะสิ เรื่องอะไรกัน
ไม่ใช่อะไรหรอก พอดีโปรดิวเซอร์จีซองฮยอน ขอร้องผมมาเรื่องหนึ่ง
- จู่ๆ เนี่ยนะ - โปรดิวเซอร์จีเหรอ
ในการถ่ายทำรอบนี้ เราตั้งใจว่าจะเชิญผู้สูงอายุในหมู่บ้าน
แล้วก็เลี้ยงข้าวน่ะ
- เลี้ยงข้าวเหรอ - อือ
ส่วนของกิน จูนกับอินอูจะลงมือทำเอง ว่าจะเชิญมาสักห้าท่าน
- ห้าท่านเหรอ - อือ
อ้อ จูนอยากให้คุณยายกัมรีมาให้ได้
เห็นว่าอาหารที่กินตอนนั้นอร่อยมาก
โอ้โฮ พ่อหนุ่มคนนั้นจิตใจดีแฮะ
นั่นสิ หัวหน้าฮงช่วยเลือกสี่คน
ที่เหมาะกับการออกรายการทีวีให้หน่อยนะ
สี่คนเหรอ จัดไป
เพราะฉะนั้น เราจะเชิญคุณกัมรีไปแน่ๆ แล้วหนึ่งคน
ตายแล้ว ไม่เห็นต้องขนาดนั้นเลย
ฉันจะได้ออกทีวีรอบที่สองแล้วเหรอเนี่ย
ชอบใจล่ะสิท่า
เอาล่ะ ตามที่โปรดิวเซอร์จีไหว้วาน วันนี้ผมจะเลือกทั้งหมดสี่คน
- ฉันนี่ - ฉันๆ
- หนูค่ะ - ฉันนี่ไง ฉันคือโอยุนเชียวนะ
- ฉันๆ - ฉันนี่แหละ
เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนนะ ใจเย็นก่อน
แน่นอนว่าต้องเป็นฉันสิ ฉันคือผู้ใหญ่บ้านแห่งกงจินเชียวนะ
ไม่ใช่สิ การถ่ายทำอยู่ในเขตห้าของเรา
เพราะงั้นผู้นำชุมชนสามสมัยซ้อน อย่างฉันนี่สิเหมาะ
นี่ เธอเป็นพวกคขจ. ไม่เหมาะกับรายการทีวีหรอก
ฮะ คขจ. มันคืออะไร
เคร่ง ขรึม จริงจัง รวมเป็นคขจ.
ศัพท์ใหม่พวกนี้ยังไม่รู้ จะเอาอะไรไปออกทีวี
รายการทีวีต้องมีคนพูดเก่งอย่างฉันไปออก เรตติ้งถึงจะพุ่งปรี๊ด พุ่งปรี๊ดเลย
- ก็จริงนะ - ถ้าอยากได้เรตติ้งดีๆ ต้องทำไงล่ะ
- ต้องมีเซเลบไง - เซเลบเหรอ
- พ่อ พอเถอะ - ฉันคือโอยุนนะ
ถ้าโอยุนไปออกทีวีนะ
คงติดคำค้นหาเรียลไทม์อันดับหนึ่ง เป็นประเด็นร้อนทุกหย่อมหญ้าแหงๆ
ไม่ ไม่ได้
- ต้องเป็นฉันสิ - ทำไมๆ
นี่เป็นรายการที่ถ่ายในกงจิน
คนท้องถิ่นในกงจินก็ต้องไปออกสิ
- เข้าใจแล้ว นั่งลง - ไม่
ฉันต้องไปออกแล้วทำให้เห็นว่า คุณยายก็ยังสวยแบบนี้ได้
- โธ่ คุณซุกจา - ถ้าเรื่องหน้าตาต้องยกให้ผม
เจ้าดูชิกน่ะมันหล่อเรี่ยราด
ถ้ามาพิจารณากันชัดๆ เบ้าหน้าผมก็พอไปวัดไปวาอยู่
ฉันนอนไม่หลับตอนกลางคืน เพราะห่วงเจ้าเมล็ดข้าว
จะหน้าตาเหมือนคุณเนี่ย
- ก็หลับปุ๋ยนี่ - ฉันค่ะๆ
ฉันใกล้จะคลอดแล้ว ถ้าได้ออกทีวี
คงจะเป็นของขวัญชิ้นใหญ่ให้เจ้าเมล็ดข้าวค่ะ
- ว่าไหม - แม่ หนูอยากออกทีวีด้วย
ใครจะติ่งพันธุ์แท้เท่าหนู ร้องเพลงได้ด้วย
ได้โปรดกลับมาหาฉัน มันเป็นเพียงความรู้สึก
สรุปก็คือ อยากออกกันทั้งหมดถูกไหม
- หนูค่ะ หนู - ไม่ หนูสิ
- ฉันสิฉัน - ต้องฉันสิ
- มีอะไรจะพูดเหรอ - ไม่นับฉันนะ
- ฮะ - ฉันก็ไม่เอาค่ะ
ผมก็ขอบายครับ
- เย่ หมดคู่แข่งไปสาม - ได้โอกาสแล้ว
งั้นยกเว้นสามคนนั้น ทุกคนอยากไปออกกันหมดใช่ไหม
ค่ะ หนูเองๆ
- งั้นมีแค่วิธีเดียว - อะไร
วิธีที่ยุติธรรมที่สุดและทุกคนยอมรับผลได้ นั่นก็คือ
จับสลาก
- ฮะ - ให้ตาย
- ถามจริง - ต้องเป็นฉัน
- ไม่ได้นะ - จับสลากแบบนี้ไม่ได้สิ
เดี๋ยวก่อนๆ ต้องตัดผู้นำชุมชนยอออกสิ
ผู้เข้าท้าชิงจะทำหน้าที่เป็นผู้ดำเนินการได้ไง
หัวหน้าฮงเป็นผู้ดำเนินงาน ส่วนฉันเป็นแค่ผู้ช่วย
ถ้าเกิดฉันขี้โกง ฉันยอมเปลี่ยนนามสกุลจากยอเป็นนัมเลย
- โอ้โฮ - ก็ได้
เอาล่ะ งั้นเราจะเลือกสุดยอดสี่อันดับแห่งกงจิน
โดยมีเซนเตอร์ของเรา คุณกัมรี เป็นตัวเต็งเบอร์หนึ่งนะครับ
ผู้ที่จะได้เข้าร่วม "ตั๊กแตนหมู่บ้านริมทะเล" เป็นสมาชิกคนแรกก็คือ
เอาล่ะ ขณะที่กำลังลุ้นกัน ขอให้ทุกคนเงียบลงก่อน
- ลำดับแรก… - ให้ตายเถอะ
- เอ่อ เป็นดาวเด่นแห่งกงจินเนอะ - ค่ะ
- โอ… - หนูๆ
ชุนแจ
- โอยุน ยินดีด้วย - ยินดีด้วย
- อาซาราเบีย โคลอมเบีย - อะไรน่ะ
จูรี พ่อจะได้ออกทีวีแล้ว
น่ารำคาญ ไปไกลๆ เลย
เอาล่ะ ถ้างั้นเราจะเลือกรายที่สองเลยนะครับ
- เอาล่ะ - คนที่สอง
ได้สลากมาแล้วนะครับ
โอ้โฮ คนนี้ไหวพริบเฉียบสุดๆ
- ฉันแน่ๆ - ไม่ ฉันๆ
โจนัมซุก
ว้าย ตายแล้ว แม่จ๋า แม่เจ้าเอ๊ย ค่ำคืนนี้ช่างงดงาม
ฉันจะประกาศความงามแห่งกงจินให้โลกรู้
ยินดีด้วยครับ ยินดีด้วย งั้นเรามาต่อที่รายที่สามกันเลย
เอาล่ะ สมาชิกรายที่สามก็คือ…
โอ้โฮ ช่วงนี้งานยุ่งน่าดู
- ค่ะ - เหนื่อยแย่เลย คนนี้
ขอบใจนะ ฉันเหนื่อยมามากจริงๆ แกนี่เพื่อนยากสุดๆ
เอาล่ะ ฮัมยุนกยอง
ดีชิบเป๋งเลยโว้ย
เอ่อ ที่รัก ว่าอะไรนะ
นิสัยเดิมโผล่แล้วไหมล่ะ
- อุ๊ยตาย ฉันดีดไปหน่อยน่ะ - โอ้ พระเจ้า
ขอบคุณนะคะ ต้องเป็นประสบการณ์ก่อนคลอดที่ดีมากแน่ๆ
ขอโทษนะ เด็กๆ
- งั้นก็เหลือคนสุดท้ายแล้วนะ - คนสุดท้าย
ใบสุดท้าย
- ตัวเอกมาตอนท้ายไงคะ - ถูก ตัวเอกมาแล้ว
- จูรีแน่ๆ - เอาล่ะ รัวๆ
- หนูนี่แหละๆ - ท่ามกลางความคาดหวังอย่างสูง
- ได้โปรด - เอาล่ะ ตัวเอกคนสุดท้ายก็คือ
- ดูซิ - หนูๆ
- โอ๊ย หงุดหงิด - ฮะ
ทำไมแผ่นสุดท้ายต้องเป็นจางยองกุกด้วย
- ฮะ - อะไรเนี่ย
ฉันเหรอ ฮะ ฉันจริงเหรอ
เพราะแบบนี้คนเราถึงควรจิตใจงามไง
- แบบนี้ทุจริตแล้ว - ใช่ นายนั่นแหละ
- ดีใจเนื้อเต้นล่ะสิ - เย่ ดีจัง
- ไม่ได้ๆ ฉันรับไม่ได้ - ถามจริง
อีกเดี๋ยวจะเข้าไปแล้วนะครับ ไม่ต้องเกร็ง
- ทำตัวตามปกติได้เลย - ค่ะ
นี่ ทำไมทุกคนหน้าเกร็งกันขนาดนี้ล่ะ
คลายกล้ามเนื้อใบหน้ากันหน่อย มา อ้าปาก
ฉันออกทีวีเป็นครั้งที่สองแล้ว
ก็เลยไม่ตื่นเต้นอะไรมากมาย
ยาคลายกังวล…
ฉันไม่ลนเลยสักนิด
ฉันกับนายกเทศมนตรีถึงขั้นแชตคุยกัน จะตื่นเต้นอะไร
- เขามองอะไรน่ะ - ฉันคือโอยุนนะ
รู้ไหมว่าฉันเคยแสดง ที่สนามกีฬาโอลิมปิกยิมนาสติก ว่าไงล่ะ
เชื่อมือฉันได้
ห่วงคนอื่นได้นะ แต่ไม่ต้องห่วงฉันหรอก
ตอนนี้ฉันปกติดีสุดๆ
- ฉันไม่เป็นไรเลยค่ะ -นี่ ยุนกยอง
อย่าเกร็งคอสิ
- ที่รัก - หือ
ฉันคงไม่คลอดกลางกองถ่ายใช่ไหม
คงไม่หรอก
จะตื่นกล้องอะไรกันนัก
- ปัดโธ่ - คงไม่คลอดเนอะ
หัวหน้าฮง รายการเราจะไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
ไม่แน่
- ไปๆ - ไปกัน
ค่ะ ไม่ต้องห่วง
- สวัสดีครับ - ครับ
- ผู้ใหญ่บ้านนะครับ - สวัสดีค่ะ
แม่ร่วง
โอ๊ย ตายแล้ว
- เป็นอะไร - ไม่เป็นไรนะ
ขอประทานโทษครับ
- ขอโทษนะครับผม - ตายจริง
ค่ะ
อร่อยเหลือเกิน
- ค่ะ อร่อยจัง - นั่นสิ
รสชาติเป็นไงครับ
- ฮะ ถามฉันเหรอคะ - ครับ
เอ่อ อร่อยมาก ก็คือว่า
ความสดนี่อย่างกับเพิ่งจับจากทะเลกงจิน…
อ้าว หมูสามชั้นนี่นา ตายจริง
ดูเหมือนจะตื่นกล้องมากนะ
- ว่าแต่ไม่ร้อนเหรอคะ - ครับ ก็ร้อนอยู่
ฉันอุตส่าห์ไปเสริมสวยที่ร้านมา แต่ตอนนี้เหงื่อไหลไม่หยุด
ผมยังสวยอยู่ไหมคะ ถ้าตรงนี้หลุดลงมาล่ะแย่เลย
เหมือนว่าผมตรงนี้มันยุ่งๆ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
พี่ มือๆ เอามือลง
สู้ๆ อือๆ
- เอามือลง - ไม่ต้องห่วง
- ทำไมเธอเสื้อเปียกล่ะ - สู้ๆ นะ พี่
นัมซุกเอ๊ย
- อันนี้พาจอนครับ - โอ้โฮ
ทานตอนร้อนๆ นะครับ
- ว้าว น่ากินจัง - ขอบคุณค่ะ
- จานโปรดของเธอเลยนี่ - ค่ะ
- ทานให้อร่อยครับ - ทานให้อร่อยนะครับ
- โอ๊ย เวร ร้อนบรรลัย - ตกใจหมด
ขอโทษนะครับ
อันนั้นน่าจะต้องตัดออกนะ
ใส่เสียงปี๊ดแทรกได้ไหม
จะว่าไปก็ขอบใจมากจริงๆ นะ ที่เชิญเรามาแบบนี้
อันนี้ปูดองที่ฉันทำมาเองจากบ้าน
เลอค่า นั่นเลอค่ามาก
- ขอบคุณครับ - ไว้เก็บอินเซิร์ตทีหลัง
คุณยาย ผมจะกินให้อร่อยนะครับ
ขอบคุณครับ คุณยาย
ทุกคนครับ เรามารวมตัวกันแบบนี้แล้ว จะขาดเสียงเพลงไปไม่ได้เนอะ
ผมจะร้องสักเพลง ให้กับเหล่านักร้องรุ่นน้องของเรานะครับ
- นักร้องเหรอ - กล้องหลักตัวไหนนะ
กล้องจับอยู่ทุกตัว เต็มที่เลยครับ
- จัดเลย พี่ - ได้
นักร้องค่ะ นักร้อง
ฉันไม่สามารถรับมือกับหัวใจที่ลุกไหม้ดวงนี้ได้
- รับมือไม่ได้ - พักนี้ฉันมีเรื่องให้ขอโทษโปรดิวเซอร์จีเพียบ
ทำไมเล่า ฉันออกจะชอบนะ
สนุกแบบดิบๆ ไม่ปรุงแต่งไง
รวมพี่นัมซุกด้วยเหรอ
ก็ทำให้ฉันร้องไห้ออกมาไม่หยุด
- เดี๋ยวตัดต่อเนี้ยบๆ - รบกวนที
- หนาวจัง - พี่คนนั้นแกจิตใจดี
- เกลียดคืนนี้ - โบกไม้โบกมือไม่เลิกเพื่อร้องลูกคู่
อ้าว เข้ามาสิ
โธ่ เหนื่อยแย่เลย
การถ่ายทำวันนี้เป็นไงบ้าง
ในเชิงปรัชญานั้น คือการรักษาเกียรติของมนุษย์คนหนึ่งไว้ไม่ได้
แต่ถ้ามองในแง่ของรายการวาไรตี้ ก็คงจะสนุกอยู่
อากาศร้อนซะด้วย เหนื่อยแย่เลยล่ะสิ
มานี่สิ ฉันจะกอดคุณเอง
ที่จริงไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้น ถ้างั้นก็…
เก่งมาก
มีซอน มีซอนจ๊ะ
รำคาญลูกตาชะมัด
มีซอน นี่…
แหม
โอ้โฮ ให้ตายเถอะ ยุนฮเยจินชอบเขาเบอร์นั้นเชียว
หัวปักหัวปำเลย แม่คุณ
เฮ้อ ฉันควรจะหาห้องเช่าใหม่ และย้ายออกไปได้แล้วมั้ง
คุณอึนชอล
ผู้ช่วยพโย
จะไปไหนคนเดียวครับ
อ้อ พอดีที่บ้านมีแมลงสาบอยู่คู่หนึ่ง
แมลงสาบเหรอ ผมจะไปจับให้เดี๋ยวนี้
ไม่ต้องค่ะๆ ไม่ใช่อย่างนั้น
ไอ้พวกนี้มันขยายพันธุ์ได้ไม่ธรรมดานะครับ
ขืนปล่อยไว้ สุดท้ายพวกมันจะครองโลกเรา
- ฮเยจินกับหัวหน้าฮง - ฮะ
คู่นั้นจู๋จี๋กันอยู่ที่บ้าน ฉันเลยออกมาค่ะ
อ๋อ
งั้นคุณผู้ช่วยจะไปไหน
รถขายไก่หมุนค่ะ
เมื่อกี้ตอนเลิกงานฉันเห็นจอดอยู่
ถ้างั้นเดี๋ยวผมไปส่งถึงที่เองครับ
- ไปกันครับ - ค่ะ ก็ได้
โอ้ ระวังครับ
ทางไม่สะดวกแฮะ
ไปที่บ้านหัวหน้าฮงดีไหม
ไม่ได้หรอก เดี๋ยวผมต้องไปแล้ว มีปาร์ตี้เลิกกอง
อ๋อ รุ่นพี่ซองฮยอนก็ไปด้วยเหรอ
อือ ก็แน่สิ
รุ่นพี่ซองฮยอนอาการเป็นไงบ้าง
หือ จู่ๆ ถามทำไม
คราวก่อนที่เจอกัน หน้าตาพี่เขาดูซูบซีด
เจอโปรดิวเซอร์จีเหรอ เมื่อไหร่
อ๋อ คราวก่อนฉันไปทำงาน แล้วก็เจอกันแป๊บหนึ่งน่ะ
อ๋อ
พี่เขาบอกให้ฉันกินข้าวกินปลาทุกมื้อ แล้วก็ยิ้มให้เหมือนตอนปกติ
แต่หน้าตาเขาดูซีดเซียว ฉันรู้สึกไม่ดีน่ะ
ผมไม่เห็นรู้เรื่อง
ไม่สิ หน้าตาดูซูบซีดลง
เอาเป็นว่าถ้าวันนี้เจอรุ่นพี่ซองฮยอน ก็ฝากดูแลเขาหน่อยนะ
อ้อ ถ้าสั่งไก่ทอดก็แบ่งน่องไก่ให้เขาด้วย
แล้วผมล่ะ ให้ผมกินคอไก่ไหม
ตายแล้ว หัวหน้าฮง ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ไม่ใช่นะ
- ฉัน… - ช่างเถอะๆ
ถ้าเป็นห่วงกันขนาดนั้นก็ไปดูแลเองเลยสิ จะมาใช้ผมทำไม
ไปเสิร์ฟน่องไก่สักสองชิ้น
ไม่สิ ไปเลาะกระดูกออกให้ซะเลย เขาจะได้กินคล่องๆ
- หัวหน้าฮงงอนเหรอ - งอนบ้างอนบออะไร
ผมแค่เสนอแนะอย่างสมเหตุสมผล
ถึงขั้นเป็นห่วงผู้ชายคนอื่นต่อหน้าแฟนแบบนี้
คุณก็ควรจะไปดูแลเองเลยไง
ผมไม่ได้รู้สึกอะไรจริงๆ
ไม่สิ ไม่ใช่แบบนั้น ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ หัวหน้าฮง
- ช่างเถอะ ผมไปล่ะ - เดี๋ยวสิ หัวหน้าฮง
เอ่อ ไม่ใช่แบบนั้น…
ฉันทำอะไรผิดไหมเนี่ย
แค่ถามเฉยๆ เอง
ถ้าจะให้สุกแบบอร่อยๆ ต้องรออีกสักห้านาที รอได้ไหมครับ
อ้อ ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะรอ เอาสองตัวนะคะ
- สองตัวนะ - ค่ะ
รับทราบครับ
คุณอึนชอล ฉันซื้อให้หนึ่งตัว รับไปนะคะ
ไม่ครับ ไม่ต้องหรอก
รับไปเถอะค่ะ เพราะมันเป็นเมนูที่มีความหมายต่อเรา
นี่น่ะเหรอครับ
- ทำไมกัน… - ก็ของขวัญชิ้นแรกที่คุณอึนชอลให้ฉันไงคะ
ครับ ผมให้เพื่อเป็นการตอบแทน ที่ถูกลอตเตอรี่ด้วยเงินห้าพันวอน
งั้นที่ฉันซื้ออันนั้นให้คุณอึนชอล มันดูหมายความว่ายังไงคะ
เรื่องนั้น…
ผมไม่แน่ใจ
โอ๊ย อึดอัดแท้ ทำไมมันอึดอัดแบบนี้
แกก็อึดอัดใช่ไหม แทบจะบ้าตาย ว่าไหม
"คือว่าผมไม่ได้ไม่ชอบคุณมีซอนหรอกนะครับ
ผมแค่อยากค่อยๆ ทำความรู้จักคุณเท่านั้น"
ฉันจำประโยคนี้ได้แม่นเพราะกลัวจะลืม
คุณฟังรู้เรื่องหรอกเหรอครับ
แน่นอนสิคะ
ฉันเล่นตัวแค่ครั้งเดียว ก็ถอดใจทันทีเลยเหรอคะ
ไม่ได้ยอมแพ้นะครับ ปกติแล้วผม…
เป็นคนชักช้าครับ
ผมหัวไม่ดีก็เลย…
อ่านหนังสือวันละ 15 ชั่วโมงตลอดห้าปี เพื่อได้เป็นตำรวจ
ถึงผมจะวิ่ง 50 เมตรไม่เก่ง
แต่วิ่งมาราธอนถึงเส้นชัยมาห้าครั้งแล้ว
นิสัยไม่ยอมถอดใจกลางคันของผม ไม่แพ้ใครจริงๆ ครับ เพราะฉะนั้น…
ผมไม่ได้ยอมแพ้เรื่องคุณมีซอน
จะน่าอึดอัดไปไหน
เพราะแบบนี้ฉันถึงไม่คบผู้ชายนิสัยดีไง
น่าอึดอัดแบบนี้ เราจะคบกันรอดเหรอคะ
ขอโทษครับ
ผมขอโทษจริงๆ ครับ
โอ๊ย อึดอัดแทน หงุดหงิดจริงๆ
- ทำไมฟังไม่เข้าใจล่ะเนี่ย - อะไรนะครับ
เธอไม่ได้ปฏิเสธคุณ แต่ตอบตกลงต่างหาก
ตกลงทั้งไก่หมุน
และตกลงคบเป็นแฟนด้วย
- เข้าใจไหม - อ้อ
ขอบคุณในหลายๆ เรื่องเลยนะคะ
ไม่ต้องทอนค่ะ
โธ่เอ๊ย คุณนี่ ทำเอาคนดีๆ อึดอัดจะแย่แล้ว
เราไปกินไก่หมุนที่กำแพงกันคลื่นกันค่ะ
อะไรนะครับ ถ้าอย่างนั้น…
พวกเรา…
ฉันต้องขอคุณเป็นแฟนกับปากตัวเองด้วยเหรอ
ไม่ครับ คุณมีซอน
ได้โปรดเป็นแฟนผมอย่างเต็มตัวด้วยครับ
ทำไมต้องเล่นใหญ่เบอร์นี้ด้วย
- ลุกขึ้นมาเถอะค่ะ - ขอบคุณครับ
ผมจะดีกับคุณให้มากๆ
เข้าใจแล้ว ลุกเถอะค่ะ ลุกขึ้นมาเร็ว
- ลุกขึ้นมาเร็วค่ะ คนมองอยู่ - ครับ
เดี๋ยวผมถือให้เอง
ไปกันเถอะครับ
- เถ้าแก่ ขอบคุณนะครับ - โชคดีนะ
คบกันดีๆ ล่ะ หือ
เราไปนะครับ
วัยหนุ่มสาวนี่ดีจริงๆ
ทำไมฉันต้องอิจฉาด้วยเนี่ย
วันนี้ทุกคนทำได้ดีมากนะครับ
- ครับ - ค่ะ เหนื่อยกันมามาก
ผมขอขอบคุณทุกคนอีกครั้งนะครับ
โดยเฉพาะคุณยุนกยอง เหนื่อยมามากจริงๆ กำหนดคลอดเมื่อไหร่คะ
อ้อ เดือนหน้าค่ะ
แต่ฉันเครียดมากเลย เจ้าเมล็ดข้าวของฉันใกล้คลอดแล้ว
แต่คลินิกสูตินรีเวชที่ไปฝากครรภ์ ปิดกิจการไปแล้ว
- ทำยังไงดีล่ะคะ - คลินิกสูตินรีเวชชองโฮปิดไปแล้วเหรอ
อีจุนของเราก็คลอดที่นั่นนะ
เพราะที่นี่ไม่ค่อยมีคนหนุ่มสาว เลยไม่ค่อยมีใครต้องคลอดลูก
กิจการไม่ดีเลยเปลี่ยนเป็นคลินิกผิวหนังแทน
- อ้อ - งั้นจะทำยังไงครับ
ก็ต้องเดินทางไกลหน่อยค่ะ
โรงพยาบาลที่ฉันฝากท้อง เดินทางด้วยรถยนต์ตั้งชั่วโมงครึ่ง
น่าจะลำบากแย่เลยนะคะ
ลำบากอะไรครับ
ยังไงคนขับรถพาไปก็เป็นผม ส่วนเธอก็แค่นั่งอยู่เฉยๆ
นี่ นายน่ะ
ว่าแต่ว่า พอได้ลองมาทำดูเองถึงรู้ การถ่ายรายการนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ
อือ ยากมากเลย
ตัวเองก็ทำได้ไม่ดี แล้วยังจะหน้าด้านไปออกอีก
"หน้าด้าน" เหรอ ด่าฉันหน้าด้านหรือไง
เธอน่ะ รู้ไหมว่าตัวเองเป็นคนพูดจาปากเสียน่ะ
โอ๊ย พอได้แล้วๆ เจอกันทีไรก็ทะเลาะกันตลอด
เดี๋ยวฉันตั้งเวทีให้ตรงนี้ ทั้งคู่ไปดวลกันให้รู้แล้วรู้รอดเลย
แหม ทำเป็นพูดว่าจะตั้งเวทีให้
แล้วใครกันนะที่พูดตะกุกตะกักต่อหน้ากล้อง
เหมือนเทปคาสเซ็ตพังแล้วที่บ้านฉันเลย
นี่พูดถึงฉันอยู่เหรอ
นี่ เธอช่วยระวังคำพูดหน่อยได้ไหม จริงๆ เลย
เธอเองก็ระวังมือตัวเองหน่อย
- โธ่เอ๊ย - เมื่อไหร่จะเลิกนิสัยชอบตีคนอื่นสักที
- ก็เธอพูดแบบนี้จะไม่ให้ฉัน… - เจ้าพวกนี้ พอได้แล้ว เลิกทะเลาะกัน
- ฉันนั่งข้างยัยนี่ไม่ได้แล้ว - เลิกตีกันสักทีเถอะ
เอานี่ นกพิราบ สัญลักษณ์แห่งสันติสุข ที่เพิ่งขึ้นจากเตามาหมาดๆ
- หือ - ล้อเล่นน่ะ
นกพิราบ
เชิญทานไก่ทอดที่หน้าตาเหมือนนกพิราบสิ
- แล้วคุยกันต่อเถอะครับ - ครับ
น่องไก่นี้ต้องมอบให้โปรดิวเซอร์จีของเรา ที่เหนื่อยมากที่สุดในวันนี้
โอ้ ขอบคุณครับ
น่องไก่ที่ฉันตามหาอยู่นี่เอง
- เอ่อ สงสัยวันนี้ดูชิกจะอดข้าวมา - เขาก็ทำงานหนักเหมือนกัน
- จริงด้วยๆ - คงจะหิวสินะ
แต่ค่อยยังชั่วที่มีน่องไก่สองน่องนะครับ
ทานเลยค่ะ
- ขอบคุณครับ - ฉันตามหาน่องขวาอยู่
เฮ้ย หมอนี่เป็นอะไรไป ทำไมถึง…
เฮ้ย ไอ้เวรนี่
คายออกมาเลย
เถ้าแก่ครับ ไม่เป็นไรครับๆ ผมชอบอกไก่มากกว่าน่อง
- อกไก่เหรอ อกไก่นะ - ครับ
- เอ้านี่ - โอ้ ครับ ขอบคุณครับ
วันหลังเลือกไก่ตัวใหญ่ๆ หน่อยสิ
กัดสองคำก็หมดแล้ว
ไก่ตัวเล็กเนอะ
ตัวเล็กถูกกว่าไง
แบ่งสักชิ้นสิ
ก็ยังแย่งคนอื่นกินเก่งเหมือนเดิม
ขออีกชิ้น
ไหนว่าขอชิ้นเดียวไง ให้ตายเถอะ เอาไปให้หมดเลย
หัวหน้าฮง
โกรธอะไรฉันหรือเปล่า
โกรธอะไรกันเล่า
โกรธจริงๆ สินะ ดูทำเข้า
เรื่องอะไรล่ะ
ถ้าไม่พอใจอะไร ก็บอกมาตามตรงเถอะ
ฮเยจินเป็นห่วงนายมากนะ
บอกว่าหน้านายซีดเซียว ผอมลงด้วย บอกให้นายกินข้าวบ้าง
- ถึงได้หน้าบูดปากยื่นแบบนั้นสินะ - ไม่ใช่นะเว้ย
ปากยื่นอะไรล่ะ
เฮ้อ น่าอิจฉาจริงๆ
น่าอิจฉาเป็นบ้า
ฉันก็อยากลองหึง ไม่ใช่ให้เธอสงสารหรือเป็นห่วงดูบ้าง
แบบว่าถ้าเธอพูดชื่อผู้ชายคนอื่นต่อหน้า
ฉันก็อยากลองอาละวาด โวยวายเสียงดังกับเขาบ้าง
ตอนนี้เข้าใจหรือยังล่ะ
ว่าน่าอิจฉาแค่ไหนที่ได้แง่งอนกันแบบนั้น
นายได้ส่งบัตรเข้าชม รายการ "แก๊กบิ๊กลีค" ให้พ่อแม่หรือยัง
จริงด้วย ต้องส่งให้นี่นา
- รีบๆ ส่งให้พวกท่านเลย - รู้แล้วน่า
แล้วก็เพิ่มน้ำหนักหน่อยเถอะ
แฟนฉันจะได้ไม่เป็นห่วงนายอีก
แต่ก็รู้สึกดีนะที่อย่างน้อยเธอเป็นห่วงฉัน
นายอยากตายหรือไง
- ไม่… - นักเขียนวังก็ออกมาด้วยเหรอ
- ค่ะ ฉันจะออกมาสูดอากาศ - อ้อ
จะมานั่งแบบนี้ทำไม เอวยิ่งไม่ค่อยดีอยู่
เรื่องของฉันน่า
เข้าไปเอาเก้าอี้มาให้ไหม
ไม่ต้องเลย จู่ๆ มาแกล้งเป็นห่วงกันเฉย
"แกล้ง" อะไรล่ะ ฉันเป็นห่วงจริงๆ นะ
ถ้านักเขียนวังเจ็บป่วย รายการเราก็ชะงักทันที ฉันก็ต้องดูแลอย่างดีสิ
อะไรเนี่ย แล้วนายออกมาทำไม
ข้างในนั้นตีกันครับ
ไม่ได้ตีกันหรอก ปกติก็เสียงดังแบบนี้แหละ
เธอไม่ได้มีความเคารพฉันแม้แต่ปลายเล็บเลย
ถ้าอยากให้เคารพ นายก็ต้องทำตัวให้น่าเคารพสิ
- ตายแล้วๆ - ทำตัวเด็กแบบนั้น เป็นผู้ใหญ่บ้านได้ไงกัน
เดี๋ยว นี่ ทำไมเธอถึงโยงไปเรื่องนั้นได้
นั่นสิ ไหงไปเรื่องนั้นได้ ไม่เคยจะเคารพคนอื่นเลย
นี่ แล้วเมื่อกี้เธอดูหมิ่นฉันนะ
ฉันมีความภูมิใจในฝีปากตัวเอง เธอมาพูดแบบนั้นได้ยังไง
"แค่นั่งเฉยๆ แล้วจะลำบากอะไร" งั้นเหรอ
เคยรู้บ้างหรือเปล่าว่าท้องแก่มันลำบากขนาดไหน
กินข้าวโพดคั่วไปเลย
ผมคงบ้าไปแล้ว ขอโทษนะ
- พูดแบบนั้นได้ยังไง - ก่อนกลับปิดร้านให้ฉันด้วยล่ะ
- ฉันไปดีกว่า จริงๆ เลย - อือ พี่กลับก่อนเลย
- "หน้าด้าน" งั้นเหรอ - ใช่แล้ว
ถ้าพวกเราชิ่งกลับ คงดูไม่ดีใช่ไหม
อือ ไม่ได้หรอก ฉันจะกลับคนเดียว
อะไรเนี่ย ขี้โกงชะมัด
ฉันไปนะ โชคดีล่ะ
เธอตกลงคบกับเจ้าหน้าที่ชเวแล้วเหรอ
ก็แบบว่า…
ก็นะ ถึงฉันต้องสอนเขา ตั้งแต่เริ่มนับหนึ่ง สอง สาม
แต่น่ารักจริงๆ
มันแปลกใหม่ดี ดูน่าสนุกด้วย
แม่เจ้า นี่ ฉันขนลุกเลยเนี่ย
ยินดีด้วยนะ ดีใจด้วยจริงๆ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย
ตอนนี้พวกเราก็ไปเดตด้วยกันแบบเป็นคู่ๆ ได้แล้ว
หัวหน้าฮงกับคุณอึนชอลสนิทกัน
ไว้เราไปเดตคู่กันเถอะ
- เดตคู่เหรอ - อือ ไปตั้งแคมป์กันดีไหม
- ได้สิ ตั้งแคมป์ก็เข้าท่าดี - เนอะ
ตั้งแคมป์นอนในรถ
(หัวหน้าฮง)
ตั้งแคมป์นอนในรถต้องทำยังไงนะ
ถ้ายังไม่นอนก็ออกมาหน่อย ผมอยู่หน้าบ้าน
รอเดี๋ยวนะ
ไปไหนน่ะ
คุณออกไปแบบนั้นแล้วมาหาทำไม
นั่งลงสิ
มาสั่งให้คนอื่นนั่งซะงั้น
ผมขอโทษนะ
ขอโทษเรื่องอะไร
ทั้งที่รู้ใจคุณ แต่ก็เอามาจับผิด
หึงไม่รู้เรื่องรู้ราว งอนคุณ โกรธคุณอยู่คนเดียว
แล้วปิดประตูปึงปังออกไป
แล้วก็เพิ่งจะมา…
ขอโทษป่านนี้
เก็บทุกเม็ดเลยแฮะ
ทำไมทำแบบนั้นล่ะ ไม่สมกับเป็นคุณเลย
ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ผมนึกว่าตัวเองเป็นคนง่ายๆ สบายๆ
แต่พอมาคิดดูแล้ว ผมทำตัวเด็กและน่าสมเพชมาก
ผมแย่งน่องไก่โปรดิวเซอร์จีมากินด้วย
- ถามจริง - อือ โธ่เอ๊ย
ขี้แพ้ไม่ไหวเนอะ
เหมือนกำลังค้นพบตัวตนที่ไม่รู้จักเข้าทุกวันๆ เพราะยุนฮเยจินเลยจริงๆ
ฉันด้วย
ฉันก็กำลังค้นพบเสน่ห์ของหัวหน้าฮง ทุกวันๆ เหมือนกัน
และสิ่งที่ค้นพบในวันนี้
คือคุณน่ารักชะมัด
น่ารักสุดๆ
น่ารักอะไรกันล่ะ ผมจะไปน่ารักได้ยังไง
ผมน่ารักเหรอ
ยุงน่ะ
ไม่ต้องมาโกหกเลย
- น่ารักจัง - น่ารักเหรอ
น่ารักมาก
- งั้นแปลว่ารับคำขอโทษแล้วใช่ไหม - ไม่รู้สิ
ทำไมล่ะ ไหนว่าผมน่ารักไง ผมขอโทษจริงๆ
- หัวหน้าฮง - ไม่ต้องวิ่งๆ เดี๋ยวผมไปหาเอง
ไม่ไง ก็ฉันตื่นเต้นมาก จนยั้งใจตัวเองให้เดินมาไม่ได้
ฉันดูเป็นไงบ้าง
สวยจึ้ง มองเห็นคุณคนเดียว มาตั้งแต่ 100 เมตรเลย
- ฉันใส่ชุดสีชมพูมาด้วย - สีชมพูเหรอ
สวยนะเนี่ย
- สวยเหรอ - อือ
- หัวหน้าฮงขับนะ - ผมเหรอ
- อือ - ไหนว่าไม่ให้คนอื่นขับรถคุณไง
อ้อ ฉันขับมาสักพักแล้ว มันก็ไม่ใช่รถใหม่แล้ว
อีกอย่าง เราก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลนี่
ก็ได้ ผมขับเอง
อะไรกัน ผมกะจะเปิดประตูให้นะ
อ้อ ฉันเป็นคนใจร้อน เลยรอให้ใครมาเปิดประตูรถให้ไม่ได้น่ะ
เข้าใจแล้ว ระวังมือนะ
เอาล่ะ คุณคาดเข็มขัดนิรภัยแล้ว
ล้อหมุนแล้วนะครับ
มีความสุขขนาดนั้นเชียว
อือ ฉันชอบที่ได้นั่งรถเล่น ชอบที่ได้ออกไปเที่ยว
ชอบคุณด้วย ชอบหมดเลย
แล้วยังไง สิ่งที่คุณอยากทำในวันนี้คืออะไร
ก่อนอื่นเลย เรามีที่หนึ่งที่ต้องแวะกัน ระหว่างทางไปโซล
โอ้โฮ โอเค
ทำไมหอศิลป์ถึงสวยจังล่ะ
นั่นสิ
รู้จักที่นี่อยู่แล้วเหรอ
เป็นยังไง ที่นี่สวยมากเนอะ
อือ ดีจัง มีเอกลักษณ์ดี
ว่าแต่หมอฟันมีความรู้ด้านศิลปะอยู่แล้วเหรอ
เปล่า ความรู้เป็นศูนย์
แล้วทำไมการมาหอศิลป์ เป็นหนึ่งในสิ่งที่อยากทำล่ะ
ก็มันดูมีอะไรดี
หือ
การที่ได้มาชื่นชมงานศิลปะกับแฟนที่หอศิลป์
มันฟังดูเท่ดี
เท่มาก
ผมชอบรูปวาดที่เรียบง่ายแบบนี้ มากกว่ารูปที่อลังการงานสร้าง
การแต่งเติมให้ดูเก๋อาจจะง่าย
แต่การถ่ายทอดสาระสำคัญ ผ่านสิ่งที่ดูธรรมดาแบบนี้ ยากมากนะ
เท่จริงๆ
หัวหน้าฮงดูรูปวาดเป็นด้วยเหรอ
ไม่เป็นเท่าไรหรอก แต่ก็สนใจบ้าง
เคยลงเรียนวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ สมัยมหาวิทยาลัยด้วย
ประวัติศาสตร์ศิลปะเหรอ
ทำไมล่ะ คุณเคยมีแฟน เรียนอยู่คณะศิลปกรรมหรือไง
ว้าว พระเจ้า ดูภาพวาดนี้สิ
รู้สึกถึงจิตวิญญาณที่แฝงอยู่ของศิลปินเนอะ
- ผมน่ะ… - ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องหน้าตาย
เคยมีแฟนอยู่คณะศิลปกรรมสินะ
นี่เล่นบทเศร้าอยู่เหรอ
ไม่รู้สิ ภาพนี้มันช่าง…
เธอแก่กว่าหรือเปล่า หรือว่าเด็กกว่า
- อายุเท่ากันเหรอ - ทะ…
ทิศตะวันออก อยู่ทางนั้นนี่
ว้าว คราวนี้เรามาดูภาพวาดนี้กัน ดูสิ ชื่อผลงาน "แฟมิลี่" ครอบครัว
เมื่อกี้เราดูไปแล้วไง
อายุเท่ากันสินะ
- ผมถูกใจหอศิลป์นี้จัง - เธอสวยไหม
- ให้ความรู้สึกธรรมชาตินิยมสุดๆ - คงไม่ได้ดูรูปวาดแล้วนึกถึงเธอใช่ไหม
- คงไม่ได้คบกันลึกซึ้งขั้นนั้นมั้ง - แบบว่า รูปวาดที่ดูธรรมชาตินิยม…
วันนี้ใครก็หยุดฉันไม่ได้
ฉันเป็นม้าเซ็กเธาว์ อย่าห้ามกันล่ะ
น่าเสียดาย ถ้าที่นี่เป็นสนามแข่งม้า ผมคงวางเดิมพันกับคุณเลย
ไปเลย ไปสิ หน้าเดิน
ลุยเลย
แต่ที่นี่แปลกๆ นะ ใช่ที่นี่แน่เหรอ
อือ ที่นี่คือถิ่นของฉันในวันนี้ล่ะ
ฉันจะแปลงโฉมคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ให้เป็นสไตล์ของยุนฮเยจินเอง
โอ๊ย บ้าหรือเปล่า ไม่เอาด้วยล่ะ
- ผมชิ่งดีกว่า - โธ่ น่าสนุกดีออก
ไม่นะ ไม่สักนิด ผมไม่ชอบอะไรแบบนี้ที่สุดเลย ผมลงไปก่อนนะ
แต่มันอยู่ในบักเก็ตลิสต์ที่ฉันอยากทำนะ
อะไรเนี่ย
เด็กดีที่หนึ่ง
ผมไม่อยากได้เสื้อผ้าจริงๆ นะ
แต่ฉันอยากได้
- วันนี้มาลองใส่ดูสักสิบชุดกัน - อะไรนะ สิบชุดเหรอ
หมายความว่าคุณจะให้ผมขนชุดเข้าไปลอง แล้วออกมาให้คุณดู
ทำแบบนั้นสิบรอบเหรอ
ใช่
โอ๊ย ฮเยจิน ดูสิ ผมคลื่นไส้มาก รู้สึกเหมือนจะอ้วกเลย ฮเยจิน
ห้องน้ำอยู่ทางนั้น ส่วนห้องลองชุดอยู่ทางนี้
ถ่ายเรื่อง "ผู้หญิงบานฉ่ำ" เหรอ ผมคือจูเลีย โรเบิตส์หรือไง
แล้วหนังเรื่องนั้นก็ฉายตอนปี 1990 นะ ซ้ำซากจำเจสุดๆ
หนังซ้ำซากแบบนั้น เดี๋ยวนี้เขาเรียกว่าคลาสสิกนะ
ว่าแต่หัวหน้าฮงชอบดูหนัง แนวโรแมนติกคอมเมดี้หรอกเหรอ
หงุดหงิดจริงๆ ให้ตาย
น่ารักชะมัด
ฉันเป็นริชาร์ด เกียร์ล่ะ
ชุดนี้ก็สวย
หัวหน้าฮง รอก่อน
เป็นยังไง
- ใส่สวยจัง สวย - ผมว่าชุดนี้โอเค
- เอาชุดนี้ไหม - ลองใส่สีกรมดูหน่อย
- เอาชุดนี้เถอะ - ไม่เอา
ลองใส่สีกรมดู เมื่อกี้ตัวนั้นก็สวย
ไมเคิล แจ็กสันมาเอง
เซ็กซี่สุดอะไรสุด เซ็กซี่
- โอเค เอาตัวนี้เนอะ - ไม่ๆ
- ลองชุดสีเทา ไม่เอา - ตัวนี้ก็โอเค ทำไมล่ะ
ไม่เอา ชุดนี้เหมือนไมเคิล แจ็กสันเกินไป
มันอาจจะดูเวอร์เกินได้
- ผมว่ามันโอเคนะ - รีบลองเร็ว
ลุคแดนดี้
แต่ชุดนี้มันร้อนมากนะ
- โทษที - คุณมาเปิดทำไมเนี่ย
ชุดนี้ไม่ได้แล้วล่ะ โป๊ไป
ขอชุดต่อไป ตัวนี้ไม่โอเค
- ชุดนี้… - เดี๋ยว
- มันเป็นรูเหรอ - ชุดนี้มัน…
ชุดนี้แบบ…
หัวหน้าฮง ชุดนี้คงไม่ไหว
- ไม่ได้ - ไม่ไหวไหมล่ะ
สวยเลยๆ สวยมาก ตัวนี้ก็ใส่สวย
- ผมลองต่อไม่ไหวแล้ว - สวยมากเลย ใส่สวยดี
- พอกันเถอะ ผม… - โอ๊ะ กางเกงจะยับนะ
เข้าใจแล้ว เอาเป็นตัวแรกกัน
- ลองใส่ดูอีกที - ตัวแรกเหรอ
อือ ลายตาราง ลองตัวนั้นดู…
- เอาตัวนั้นไปจ่ายเงินเลย - ไม่ ลองใส่ดูอีกที ฉันจำไม่ได้
- ไม่ล่ะๆ - เหมือนเอวจะหลวมด้วย
ไม่ ใส่พอดีเป๊ะเลย
อือ เข้าใจแล้ว ใส่ออกมาให้ดูหน่อย
ไม่นะ คือว่า…
จะให้ฉันใส่ให้เหรอ
- นี่ครับ - ครับ
เดี๋ยวจ่ายด้วยบัตรนี้นะคะ
ไม่เอาๆ เดี๋ยวผมจ่ายเอง
ไม่ได้
การซื้อเสื้อผ้าให้แฟนก็อยู่ในสิ่งฉันที่อยากทำนะ
แล้วอีกเดี๋ยวก็วันเกิดหัวหน้าฮงแล้วนี่
สุขสันต์วันเกิดล่วงหน้าไง
อ้อ ใกล้วันเกิดผมแล้ว
ได้เลย งั้นผมจะขยันใส่นะ
อือ
- แฟนคุณเท่จังครับ - ครับ
เสร็จแล้วจะไปไหนต่อ
- ต้องไปกินของอร่อยๆ กันไง - ของอร่อยเหรอ
เดี๋ยวนะ ฉันมีที่ที่ต้องแวะไปก่อน
- แวะเหรอ - อือ
- ขอดูเส้นนี้หน่อยค่ะ - ค่ะ คุณลูกค้า
ส่งมา เดี๋ยวผมถือให้
เป็นไงบ้าง
ว้าว สวยนะเนี่ย เหมาะกับคุณเป๊ะ
- สวยเหรอ - อือ
- ขอเป็นเส้นนี้ค่ะ - ได้ค่ะ
- เดี๋ยวไปดูเส้นใหม่ให้นะคะ - ค่ะ
ฉันแปะโป้งสร้อยเส้นนี้ไว้นานแล้วน่ะ
ชอบขนาดนั้นเลยเหรอ
อือ ฉันชอบของสวยๆ ทุกอย่างบนโลกในนี้
- ถ้างั้น ผมจะ… - เรามีเส้นใหม่พอดี
มีเหรอคะ
ราคา 5,550,000 วอนค่ะ
ชำระแบบไหนดีคะ
- เดี๋ยวจ่ายด้วยบัตรนี้นะคะ - ค่ะ
- รูดเต็มเลยค่ะ - ค่ะ ได้เลย
ฉันซื้อแล้วๆ
เพชรแท้สินะ
ก็เพชรแท้น่ะสิ ฉันไม่นิยมของปลอม
อีจุนไม่รับโทรศัพท์เลย อยู่ที่ร้านหรือเปล่านะ
ไม่รู้ว่าจะเค็มไปไหม
ไม่ครับ ถูกปากเขาอยู่
ขอโทษด้วยที่เอามาคืนให้ช้านะครับ
อะไรเนี่ย
ทำไมหมอนั่นมาอยู่ที่นี่
กระติกนั่น…
ทานนี่หน่อยสิครับ
จริงๆ ไม่ต้องเอามาคืนก็ได้
- กลับก่อนนะครับ - ค่ะ กลับดีๆ นะ
- ครับ - ค่ะ
โอ๊ย ใจหายใจคว่ำ
ผู้ใหญ่บ้าน
ที่นายจะบอกก็คือ
ฮวาจองเป็นคนให้ซุปแก้แฮงก์นั่นมาเหรอ
ครับ เธอได้ยินว่า ผู้ใหญ่บ้านไม่สบายเพราะเมาค้าง
ก็เลยฝากมาให้ครับ
ยัยนั่นวางแผนอะไรเนี่ย
ถึงผู้นำชุมชนยอจะพูดจาขวานผ่าซาก
แต่ก็ใส่ใจผู้ใหญ่บ้านมากนะครับ
ไม่ต้องพูดเลย ไอ้นี่ ใส่ใจกับผีน่ะสิ
เอาของเหลือมาให้มากกว่า
ปัดโธ่ ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ
ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย
อะไรอีกเนี่ย ว่าไง นี่ นายรู้อะไรมาอีกใช่ไหม
ความจริงแล้ว…
ว่าไงล่ะ
ทีนี้เราไปหาข้าวอร่อยๆ กินกัน
ฮงดูชิกเหรอ
พี่แทกยอง
นายจริงๆ ด้วย ไอ้หมอนี่ ไม่เจอกันนานแค่ไหนแล้วเนี่ย
นั่นสิพี่ ไม่เจอกันนานเลย
อ้อ มีคนมาด้วยสินะ สวัสดีครับ
สวัสดีค่ะ
นี่ รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงนายแค่ไหน
อยู่ๆ ก็ติดต่อไม่ได้ ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย
ตอนนี้อยู่แถวไหนล่ะ
อ้อ ผมกลับไปอยู่บ้านเกิดน่ะ
อ๋อ งั้นเหรอ
นี่ พี่ย้ายที่ทำงานแล้ว
อันนี้นามบัตร ถ้านายว่างก็โทรมาเบอร์นี้นะ
ยุ่งอยู่พอดี คงต้องไปแล้ว ขอโทษที
- ผมไปก่อนนะครับ - ค่ะ
อย่าลืมโทรมาล่ะ
ใครเหรอ
อ้อ รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยน่ะ
อ๋อ รุ่นพี่คณะเดียวกันเหรอ
ไปกินข้าวกันเถอะ
หัวหน้าฮง วันนี้เราทำตามบักเก็ตลิสต์ไปตั้งหลายข้อ
แบบนี้อีกไม่นานคงทำครบ 100 ข้อแน่ๆ
แต่ไม่ต้องห่วงนะ
ฉันคิดเพิ่มได้ 200-300 ข้อ จนถึง 1,000 ข้อเลยล่ะ
ฉันมีอะไรที่อยากทำกับหัวหน้าฮงเยอะแยะไปหมด
หัวหน้าฮง ฟังฉันอยู่หรือเปล่า
หัวหน้าฮง
ฮง
อ้อ โทษที คุณพูดว่าอะไรนะ
ไม่มีอะไร แค่จะบอกว่ากินให้อร่อยน่ะ
อือๆ
คือว่าความจริงแล้ว จริงๆ ผมบอกไม่ได้นะเนี่ย
ไม่เป็นไรหรอก พูดมา
ยาบำรุงที่ดีกับข้อต่อตอนนั้นน่ะ
ผู้นำชุมชนยอเป็นคนให้มาครับ
อะไรนะ
เธอขอร้องให้ผมทำเหมือนว่า…
ผมเป็นคนให้เอง
ทำไมยัยนั่นถึงทำอะไรที่ไม่เคยทำนะ
ตายจริง ผู้ใหญ่บ้านจองเป็นอะไรเนี่ย
กินเหล้าคนเดียวซะด้วย
เปล่าหรอก ไม่มีอะไร
แค่อยู่บ้านแล้วรู้สึกอึดอัด แถมอยู่คนเดียวก็ไม่มีอะไรทำ
พี่มานั่งดื่มด้วยกันไหม
ไม่ล่ะ ฉันต้องขายของสิ แต่ไม่มีลูกค้าเลยแฮะ
ขอไปหยิบเบียร์ก่อน
- ชน - ชน
หน้าร้อนก็ต้องเบียร์สดนี่แหละ
โอ้ หวานจริงๆ
สำหรับผู้ใหญ่บ้านจาง เหล้าก็คงรสเหมือนน้ำผึ้งอยู่แล้ว
หือ
อีจุนไง
แกได้รางวัลจากการแข่งขันทางคณิตศาสตร์มานี่ หน้าตามีความสุขสุดๆ
ไม่เท่าไรหรอกน่า ก็แค่ได้ที่สองของจังหวัดคังวอนเอง
ส่วนจูรีของฉัน
แกเดินบนทางคู่ขนานกับการเรียนน่ะ
ไม่เป็นไรหรอกน่า ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องใส่ใจหรอก
ยังไงจูรีของฉันก็สวยนี่นา
ใช่ แค่นั้นก็พอแล้วล่ะ
- ตาแกเป็นทรงอัลมอนด์ด้วย - ใช่เลย
แล้วแก้มก็ป่องแบบนี้
นี่นะ จูรีถอดแบบพี่สะใภ้มาเลยล่ะ
ผมว่ายิ่งแกโตก็ยิ่งเหมือนเข้าไปใหญ่
นั่นน่ะสิ
เดี๋ยวนี้นะ พอมองดูจูรีแล้ว
ก็ยิ่งคิดถึงโซยอนของฉันเข้าไปอีก
ว่าแต่พี่ยังคิดถึงพี่สะใภ้อยู่เหรอ
คิดถึงสิ
ฉันจะเลี้ยงดูจูรีให้ดี แล้วเฝ้ารอวันที่จะได้ไปเจอกับโซยอน
โธ่เอ๊ย เป็นไปไม่ได้น่า
พี่แต่งงานมาตั้งกี่ปีแล้ว หือ
ไม่สิ พี่สะใภ้ก็จากไปตั้งกี่ปีแล้ว
พี่ยังรู้สึกเหมือนเดิมได้ยังไง
ผู้ใหญ่บ้านจาง ทำไมชอบถามคำถามเดิมๆ ล่ะ
ผมเหรอ เคยถามตอนไหน
นายเคยถามฉันแล้ว เมื่อสองปีหรือสามปีก่อนนี่แหละ
วันนั้นเราก๊งด้วยกันไง
โกหกน่า โม้แน่ๆ ขี้โม้จริงๆ
พี่แต่งงานมาตั้งกี่ปี หือ
ไม่สิ พี่สะใภ้ก็จากไปตั้งนานแล้ว
พี่จะยังรู้สึกเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงคิดถึงเธอ
รักเธออยู่แบบนั้น เป็นไปได้เหรอครับ
ฉันพูดจริงนะเว้ย
ครับๆ
ฉันน่ะนะ ฉันน่ะ
ภาพความทรงจำตอนที่ฉันกับโซยอน เดินเข้างานแต่งงานด้วยกัน
ฉันยังคงจำได้แม่นยำ
ฉันน่ะนะ
ให้สัญญาไว้ว่าจะรักเธอไปตลอดชีวิต
รักบ้าบออะไรกันครับ ความรักอะไรเล่า
พี่ เราแค่แต่งงานกัน เพราะความผูกพันกันต่างหาก
ผมคิดแบบนั้นตั้งแต่ตอนที่แต่งงานแล้วนะ
หือ แบบว่าถึงวัยที่ต้องแต่งงาน อะไรงี้
แล้วรักแรกก็จากไป
ผมก็แค่…
ตกกระไดพลอยแต่งๆ ไปอย่างนั้น
กับเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกันเฉยๆ เอง
แม่ยายของผม…
แม่ของฮวาจองท่านเสียไปตอนนั้นไง
ผมสงสารที่เธอต้องอยู่คนเดียวด้วย ก็เลยแต่งๆ ไป
ฉันคิดถึงโซยอนจริงๆ
- โธ่เว้ย - โธ่ พี่ อย่าน้ำตาแตกสิ
เพราะฉะนั้นนะ พี่ การแต่งงานมันไม่เห็นจะอะไรเลย
ไม่ได้วิเศษวิโสสักนิด
และไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรเลยด้วย
ก็แค่…
มันก็แค่น่าเหนื่อยหน่าย
ตอนนั้น
เรากระดกกันไปเยอะมาก ฉันเมาภาพตัดจนแทบจำอะไรไม่ได้
อ้อ จริงด้วย
ฉันจำได้ว่าผู้นำชุมชนยอ มาลากผู้ใหญ่บ้านจางกลับบ้าน
ฮวา ฮวาจองมาที่นี่เหรอ
อือ
ตอนนั้นอยู่ดีๆ ฝนก็เทลงมา เธอก็เลยเอาร่มมาให้
เดี๋ยวนะ
ฮวาจอง ไม่สิ ผู้นำชุมชนยอถือร่มอยู่ในมือ
แต่ทำไมตัวเปียกโชกแบบนั้นล่ะ
หรือว่าฉันจำผิดเหรอ
(กาแฟตอนกลางวันและเบียร์ในคืนเดือนหงาย)
ที่รัก ฉันกลับมาบ้านตอนไหนเหรอ
กระดกไปเท่าไรเนี่ย เมาจนจำอะไรไม่ได้เลย
หือ เธอต้มซุปปลาพอลแล็คเหรอ
ไม่มีอะไรแก้เมาค้างได้สุดยอด เท่าซุปแก้แฮงก์ของเมียฉันแล้ว
แหม ที่รัก สุดยอดเลย
โธ่เอ๊ย
ทำอะไรเนี่ย
บ้าไปแล้วเหรอ
ฉันบอกแล้วใช่ไหม ว่าไม่ให้ถอดถุงเท้าม้วนกลับด้าน
อะไรนะ ถุงเท้าเหรอ
เธอบ้าไปแล้วเหรอ ทำแบบนี้กับอีแค่เรื่องถุงเท้าน่ะนะ
ฉันบอกไปตั้งหลายรอบแล้วนี่
ว่าไม่ให้ถอดถุงเท้ากลับด้าน
ไม่ให้โยนทิ้งไปทั่ว
ย้ำไปตั้งกี่ครั้งแล้ว ฉันเป็นแค่คนใช้…
ที่คอยซักถุงเท้าให้เหรอ
ขอแค่นั้นมันยากมากหรือไง
เวลาที่นายใส่มันแบบนี้
ก็แค่ถอดแบบนี้ แล้วใส่ตะกร้า มันยากเย็นมากหรือไง
เลิกถอดถุงเท้ากลับด้านได้แล้ว
อย่าโยนไปทั่วบ้านด้วย
อย่าถอดถุงเท้ากลับด้าน แล้วโยนทิ้ง…
ไปทั่วบ้านได้แล้ว เลิกทำแบบนั้นสักที
เลิกทำแบบนั้นซะ
ไอ้เบื๊อกเอ๊ย
ฉันมันบ้าไปแล้ว
ทั้งหมดเป็นเพราะฉันเอง
เป็นเพราะฉันเอง
เข้าไปในบ้านก่อนไหม
ฮะ ไม่ดีกว่า มันดึกแล้ว
อ้อ จริงด้วย
คุณขับรถทางไกล คงเหนื่อยใช่ไหม
- รีบกลับไปพักเถอะ - อือ
- ขอบคุณสำหรับของขวัญวันนี้นะ - เล็กน้อยน่า
- กลับเถอะ - อือ ผมกลับนะ
อือ
ทำไมหัวหน้าฮงถึงซึมไปล่ะ
หรือเขาจะรู้สึกว่าฉันอวดรวย
เพราะสร้อยคอแท้ๆ เลย
ฉันทำให้เขาลำบากใจหรือเปล่านะ
ทำไมซื้อของเยอะแบบนี้เนี่ย
(หมอฟัน)
อรุณสวัสดิ์
คิดถึงแต่เช้าเลย
เขาว่าวันนี้อากาศจะร้อนมากล่ะ
ดื่มน้ำเยอะๆ แล้วกินข้าวให้ครบทุกมื้อนะ
ถ้าคิดถึงฉัน ก็ไม่ต้องทนนะ วิ่งมาหาได้เลย
- อือ คุณด้วย - "อือ คุณด้วย"
"อือ คุณด้วย" เหรอ
- มีซอน - หือ
คือว่านะ ฉันอุตส่าห์ส่งข้อความไปหายาวเป็นหางว่าว
แต่เขาตอบมาแค่สามคำ
เธอคิดว่าไง
หือ เขาคงทำงานอยู่มั้ง
ถึงจะทำงานอยู่ก็เถอะ แต่ตอบสั้นไปไหม
เขาเสียความรู้สึกเพราะฉันหรือเปล่านะ
คิดมากอะไรขนาดนั้น
หัวหน้าฮงก็พูดจาแบบนี้อยู่แล้ว
งั้นเหรอ
โอ๊ย ให้ตายเถอะ
ทำไม
- จริงๆ เลย - มีอะไร
นี่ ฉันส่งข้อความหาเขาแบบนี้ ใส่หัวใจ รัวอีโมติคอนไปตั้งเยอะ
แต่เขาตอบกลับมาแค่ "อรุณสวัสดิ์ครับ" เนี่ยนะ อยากจะบ้าตาย
ที่นี่ค่ายทหารเหรอ โรงพักหรือไง เห็นฉันเป็นรุ่นพี่ เป็นหัวหน้าเหรอ
จะใช้ภาษาเป็นทางการทำเพื่อ
เจ้าหน้าที่ชเวก็พูดจาแบบนี้อยู่แล้ว
จริงๆ เลย ปวดใจชะมัด
เส้นนี้ออกจะสวย
หัวหน้าฮง
- อือ หมอฟัน มีเรื่องอะไร - ต้องมีเรื่องถึงจะโทรหาได้เหรอ
หัวหน้าฮง เดี๋ยวเรามากินมื้อเย็นด้วยกันไหม
ทำยังไงดีล่ะ วันนี้ผมน่าจะเลิกงานดึก ติดไว้วันหลังนะ
อือๆ เข้าใจแล้ว ช่วยไม่ได้นี่เนอะ
อือ
วางสายไปแล้ว
ใช่จริงๆ เขากำลังตีตัวออกห่างฉันอยู่
เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย ที่กระแสตอบรับภายในออกมาดี
ไม่ใช่แค่ดีเฉยๆ นะครับ ดีระเบิดต่างหาก
นี่ๆ ห้ามมโนไปก่อนล่วงหน้า
ว่าแต่คุณนักเขียนของเรา ที่ควรมาฟังข่าวดีด้วยไปไหนซะแล้ว
โอ๊ะ
โปรดิวเซอร์ยังกยองมิน ช่องทีซีบีไม่ใช่เหรอครับ
ผมมีเพื่อนทำงานอยู่ที่นั่น
เห็นว่าช่วงนี้กำลังเตรียมรายการวาไรตี้ใหม่ โทรมาจีบนักเขียนวังไม่หยุดเลย
แต่ก็ค่อยยังชั่วที่กระแสตอบรับดี
ถ้าเธอมาฟังด้วยกันคงจะดีน่าดู
เอ่อ ที่เธอบอกว่ามีนัด ก็คือนัดกับโปรดิวเซอร์ยังกยองมินเหรอ
ใช่
เธอนี่นะ ยังฮอตเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
ทำไม เขาตั้งใจมาจีบเธอให้ไปทำงานด้วยเหรอ
อือ จีบหนักเหมือนนกยูงที่รำแพนหาง
และร้องเรียกฉันเหมือนนกขมิ้น
ไม่หรอกมั้ง
จริงๆ นะ
ฉันเลยว่าจะรับข้อเสนอของเขาดู
หือ
เราทำงานด้วยกันถึงแค่รายการนี้
แล้วบ๊ายบายกันเถอะ
- ทำไมปุบปับล่ะ - ทำไมอะไรกันเล่า
เราทำงานด้วยกันมาเจ็ดปีนะ ถึงเวลาแยกย้ายได้แล้ว
ขืนเป็นแบบนี้ ฉันคงย่ำอยู่กับที่แน่ๆ
ฉันก็ต้องเปลี่ยนอะไรใหม่ๆ บ้าง
งั้นก็มาเปลี่ยนกับฉันเถอะ
มาลองทำรายการรูปแบบอื่นที่ต่างไปดู
ฉันก็อยากลองดูเหมือนกัน
ฉันจะไม่ทำงานกับนายแล้วล่ะ
ขอยุติแค่ตรงนี้
ถ้าเป็นเพราะฉันทำตัวงี่เง่าเมื่อไม่นานนี้
ฉันจะไม่ทำแบบนั้นแล้ว
จะยอมขอโทษโดยไม่แก้ตัวอะไร
ขอโทษนะ
ก็จริงอยู่ที่ฉันผิดหวังในตัวนายแวบหนึ่ง แต่ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก
งั้นเพราะอะไรล่ะ
เป็นเพราะฉันเอง
เพราะงั้นอย่าคิดหาเหตุผลว่าเป็นเพราะนายเลย
จีซองฮยอน
นายเป็นโปรดิวเซอร์ที่เก่ง แถมยังเป็นคนดีอีกด้วย
ต่อให้ทำงานกับนักเขียนคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน ก็ทำออกมาได้ดีอยู่แล้ว
ฉันขอตัวก่อนนะ
มาทำอะไรตรงนี้ รอผมอยู่เหรอ
กลับดึกจริงด้วย
บอกแล้วว่ามีงาน ทีหลังโทรมาสิ
- ออกไปกันเถอะ - ฮะ
ไม่เข้าบ้านเหรอ
ฉันมีเรื่องจะพูดนะ
วันนี้ไปคุยกันข้างนอกเถอะ
จะไปไหนล่ะ
ยังไม่ถึงอีกเหรอ เราจะไปไหนกัน
ไปถึงก็รู้เองล่ะ
จะพาไปไหนกันแน่
ตรงนี้ ที่นี่แหละ
นี่อะไรน่ะ
- หัวหน้าฮงเตรียมไว้เหรอ - อือ
อันที่จริงหลอดไฟไม่พอ เมื่อกี้ผมเลยกลับไปเอาที่บ้าน
โธ่เอ๊ย ผมกะว่าจะตกแต่งให้สวยอีกหน่อย
แล้วดึกๆ ค่อยไปรับคุณมา
ทำไม ไม่ชอบเหรอ
ถอนหายใจเพราะโล่งอกน่ะ
ฉันเห็นหัวหน้าฮงดูอารมณ์ไม่ค่อยดี เลยคิดว่าเป็นเพราะฉัน
ฮะ
ฉันกลัวว่าคุณจะลำบากใจกับฉัน เพราะสร้อยคอน่ะ
อะไรนะ โธ่เอ๊ย
หัวน้อยๆ ของคุณคิดอะไรอยู่เนี่ย
คิดไปไกลซะงั้น
มานั่งตรงนี้สิ
- น่ารักมาก - สวยใช่ไหม
- อือ - เดินระวังด้วยนะ
ฮเยจิน
หือ
คุณไม่ต้องมากังวลว่าผมคิดจะยังไง ในทุกการกระทำของคุณหรอก
คุณแค่ใช้เงินที่ทำงานหามาอย่างหนัก มาซื้อของขวัญให้ตัวเอง
จะมานั่งเกรงใจผมทำไม
ผมไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น
เพราะฉะนั้น อยากทำอะไรคุณก็ทำเลย
ขอโทษนะ
ฉันโยงมั่วไปเองเฉยเลย
คงกลัวว่าตัวเองอาจทำอะไร ที่ไปสะกิดปมของหัวหน้าฮงเข้าน่ะ
ผมค่อนข้างใจกว้างอยู่แล้ว
สมแล้วที่เป็นแฟนฉัน
เพราะงั้น คุณเลยไม่ใส่สร้อยคอที่เพิ่งซื้อมา เพราะผมน่ะเหรอ
อ้อ ฉันขายสร้อยเส้นนั้นไปแล้วน่ะ
- ฮะ - ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี
เลยโพสต์ขายในเว็บไซต์ขายของมือสอง
- ส่งพัสดุไปแล้วล่ะ - งั้นสร้อยเส้นนั้นก็ไม่อยู่แล้วเหรอ
- อือ - ได้ที่ไหนกันเล่า
- ทำไมล่ะ - คือว่า…
นี่อะไรเหรอ
เปิดดูแล้วจะรู้
สวยเวอร์ๆ ตายจริง
ผมทำเองกับมือเลยนะ
- จริงเหรอ - อือ
สวยมากเลย
ที่จริงผมอยากซื้อสร้อยเส้นนั้นให้คุณ แต่มันแพงมาก
ผมก็เลยทำกล่องใส่เครื่องประดับ เพื่อให้คุณเอาไว้สร้อยนั่นแทน
แต่สร้อยไม่อยู่แล้วแฮะ
ไม่นะ ฉันมีสร้อยเส้นอื่นเพียบเลย ต่างหูก็มีเป็นโหล
ไม่นานก็คงใส่จนเต็ม
ขอบคุณนะ หัวหน้าฮง
- สวยมาก - ชอบไหม
อือ
ที่นี่สุดยอดไปเลย
ใช่ไหมล่ะ ที่นี่คือทะเลที่ผมชอบที่สุด
ถึงคุณอาจจะคิดว่า "ทะเลก็เหมือนกันหมด" ก็เถอะ
ไม่นะ ไม่เหมือนสักหน่อย
เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่มีความหมายขึ้นมา มันจะกลายเป็นสถานที่พิเศษ
ที่นี่เป็นทะเลที่หัวหน้าฮงพาฉันมา
เพราะแบบนั้น ที่นี่เลยเป็นทะเลที่ฉันชอบ
ฉันชอบทุกๆ อย่างที่อยู่ที่นี่ในตอนนี้มากเลย
กองไฟ
เสียงคลื่น
เสียงทะเล
กลิ่นของฤดูร้อน
ดวงดาว
แล้วก็คุณ
มากกว่าสิ่งอื่นใดในโลก
ฉันชอบคุณที่สุดเลย
เพราะงั้น ผมจะเป็นคนพูดคำนี้ก่อนเอง
ยุนฮเยจิน
ผมรักคุณนะ
ฉันก็ด้วย
ฮงดูชิก
ฉันรักคุณ
(ดูชิก ฮเยจิน บักเก็ตลิสต์)
(ข้อหนึ่ง ให้ของขวัญที่ทำด้วยตัวเอง)
คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน