(ซีรีส์จาก NETFLIX)
ฉันชอบคุณ
ฉันชอบหัวหน้าฮง
ฉันเป็นคนประเภทที่วางแผนชีวิตตัวเอง
ไว้ล่วงหน้าจนถึงอายุ 99 ปีเลยล่ะ
เป็นพวกรักความเป็นส่วนตัว ที่ไม่ชอบให้ใครมาล้ำเส้น
ชอบรองเท้าราคาแพงๆ ด้วย
ตรงข้ามกับหัวหน้าฮงสุดขั้วเลยใช่ไหม
ทั้งกรุ๊ปเลือดและบุคลิกภาพของเรา
คงไม่มีอะไรที่เราเข้ากันได้เลยมั้ง
เราสองคนคงจะต่างกันมาก
เหมือนเพนกวินที่กินเคย กับหมีขาวที่จับสิงโตทะเลกิน
แต่ฉันไม่สนเรื่องพวกนั้นแล้ว
ฉันชอบหัวหน้าฮง
หมอฟัน ผมน่ะ…
ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น
ฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณหรอก
เอ่อ…ความรู้สึกของฉันเอาแต่เอ่อล้นออกมา
จนรู้สึกเหมือนมันจะระเบิดตอนไหนก็ไม่รู้
ฉันทำอะไรไม่ได้แล้วน่ะ
ผมด้วย
ตอนนี้ผมก็…
ทำอะไรไม่ได้แล้วเหมือนกัน
ฉันไปแล้วนะ
เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนสิ กลับไปเฉยเลยได้ไง
ไม่สิ ก็ฉันพูดครบหมดแล้ว
และได้ยินทุกอย่างแล้ว
แต่ผมพูดไปประโยคเดียวเอง
อ๋อ แต่การกระทำถึงขั้นนี้แล้ว ถึงฟังไปก็คง…
ผมชอบคุณ
คุณสารภาพรักอย่างไม่ห่วงอะไรแบบนั้น
ถ้าผมปล่อยผ่านไปก็เท่ากับป๊อดสิ
ผมเองก็…
ชอบหมอฟันเหมือนกัน
มันกลายเป็นแบบนั้นแล้ว ไม่สิ มันเป็นแบบนั้นไปแล้ว
งั้นเราก็จูบกันแล้ว
บอกชอบกันแล้ว
- ทีนี้จะเป็นไงต่อ - จะเป็นไงได้เล่า
ก็แบบนี้น่ะสิ
ไปกัน
ว่าแต่ผมคือเพนกวิน ส่วนหมอฟันคือหมีขาวใช่ไหม
อะไรนะ
ไม่ไง ใครๆ ก็ดูออกกัน ทั้งนิสัยหรือว่ารูปร่าง
โธ่ แค่สิงโตทะเลซะที่ไหน อย่างคุณน่ะจับคนกินเลยมั้ง
นี่
ตอนนี้เลย ตอนนี้แหละ โอ้ ดูสายตานั่นซะก่อน
คนอะไรน่ารำคาญ
โอเค จับผมกินเรียบร้อย
จริงๆ เลย
ใส่คู่นี้คงปวดข้อเท้าแย่
ไม่ซะหน่อย วันนี้เป็นวันสำคัญนี่นา
ถึงบ้านแล้วแฮะ
นั่นน่ะสิ
งั้นแปลว่าเราเริ่มคบกันตั้งแต่วันนี้เหรอ
ก็นะ จะทำเครื่องหมายไว้บนปฏิทินก็ได้
เอ่อ ไม่สิ เราเลื่อนการคบกันไปก่อน สักสองสามวันนะ
ฮะ ทำไมล่ะ
ก็แบบว่า รุ่นพี่ซองฮยอนมาสารภาพรักฉันน่ะ
เดี๋ยวนะ ทำไมหมอฟัน ต้องยกประเด็นนั้นมาพูดตอนนี้
ในจังหวะที่เราเพิ่งเริ่มคบกันเนี่ยนะ
โทษที
ผมเดาไว้แล้วแหละ แต่ไม่นึกว่าจะสารภาพแล้ว
- เขาสารภาพเมื่อไหร่ - วันอังคารมั้ง
ถ้าวันอังคารก็วันครบรอบการตายของปู่ผมนี่
ปล่อยสิ
เดี๋ยวนะ อุตส่าห์มาสวัสดีปู่ผมด้วยกัน แต่วันนั้นไปอยู่กับเขาเหรอ
ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น รุ่นพี่เขามารออยู่ที่หน้าบ้านก็เลย…
ช่างเถอะ สรุปที่บอกว่าต้องการเวลา หมายถึงยังไม่ให้คำตอบเขาเหรอ
ทำไมล่ะ พอจะปฏิเสธเขา ก็รู้สึกเสียดายขึ้นมาเหรอ
โธ่ ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย
- หัวหน้าฮงหึงเหรอ - "หึง" เหรอ
หึงอะไรเล่า
คือผมน่ะกำลังพูดถึงท่าทีที่คนถูกสารภาพรัก
ควรจะรับมือให้เป็นต่างหาก
ถ้าอีกฝ่ายเสิร์ฟลูกมาก็รับไว้สิ จะหลบเพื่อ
คุณควรจะตอบไปให้ชัดเจนในทันทีสิ ว่าลูกนั้นลงหรือออกสนาม
ไม่สิ งั้นหัวหน้าฮงล่ะ
ทั้งที่รู้ว่ารุ่นพี่คิดยังไง ทำไมยังอยู่เฉยอีก
ไม่ใช่ว่าต่อให้มีคนอื่นมาชอบฉัน คุณก็ไม่สนใจหรอกเหรอ
ก็เพราะตอนนั้นผมไม่นึกว่าจะชอบคุณขนาดนั้นไง
ขนาดนั้นคือขนาดไหนเหรอ
ก็แบบ ก็มากอยู่
ถึงขนาดที่คุณจะไม่เสียใจ ทั้งในเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพเลยมั้ง
โธ่เอ๊ย ต่อให้อธิบายหวานหยดย้อย ก็ยังไม่สาแก่ใจฉันเลย
- คลุมเครือแบบนั้นคืออะไรเนี่ย - ก็คือว่า
เท่า เอ่อ เท่าทะเลสาบไบคาล
ไบอะไรนะ
- ทะเลสาบไบคาล - ทะเลสาบไบคาล
คุณนี่เก่งแต่เรื่องเรียน ส่วนความรู้รอบตัวต่ำกว่าเกณฑ์อีก ให้ตาย
อยากโดนเทก่อนได้คบเหรอยะ
โอ๊ย แล้วจะทำยังไงกับโปรดิวเซอร์จีเนี่ย โปรดิวเซอร์จีน่ะ
พรุ่งนี้เจอกันแล้วเดี๋ยวฉันจะบอก
เจอกัน สองต่อสองเหรอ
เจอกันสามคนได้ที่ไหนล่ะ
เฮ้อ จริงๆ เลย
ฉันไม่ชอบอะไรที่ก้ำกึ่ง
ฉันแค่อยากเคารพทั้งความทรงจำ
ที่เคยมีกับรุ่นพี่ และช่วงเวลา ที่จะใช้ร่วมกับหัวหน้าฮงในอนาคตน่ะ
เพราะฉะนั้น วันนี้ถือว่าเรายังไม่ได้คบกัน
พูดเองเออเองถนัดเหลือเกินนะ
ฉันจะไม่โทรหาจนกว่าจะเคลียร์เรียบร้อย
หวังว่าหัวหน้าฮงก็จะไม่โทรมานะ
อย่าเชียวนะ ถ้าโทรโดนดีแน่
เข้าไปเถอะ รีบเข้าบ้านไปเลย
เชื่อเขาเลย
น่าหงุดหงิดชะมัด
เมื่อกี้พูดว่ายังไงนะ
ทะเลสาบไบคาลเหรอ
ทะเลสาบไบคาล
(หิมะสีครามแห่งไซบีเรีย ปกคลุมทะเลสาบไบคาล)
คิดไปไกลกับฉันขนาดนี้เชียวเหรอ
ฮัลโหล
ไหนว่าไม่ให้โทรหา แล้วรับสายทำไม
หมอฟันนั่นแหละ ไหนว่าจะไม่โทรมา
เปล่าหรอก พอดีจู่ๆ ก็มีเหตุให้โทรน่ะ
อะไรล่ะ
ฉันลองค้นหาข้อมูลทะเลสาบไบคาล
รอเดี๋ยวนะ
"ทะเลสาบไบคาล คือทะเลสาบที่เก่าแก่ที่สุดในโลก
ซึ่งมีอายุกว่า 25 ล้านปี
ด้วยระดับความลึก 1,743 เมตร
จึงเป็นทะเลสาบที่ลึกที่สุดในโลกด้วย"
ความรู้สึกของหัวหน้าฮงที่มีให้ฉัน มันขนาดนี้เลยเหรอ
วางแล้วนะ
วางจริงเหรอ
ไม่จริง
โอ๊ย จริงๆ เลย
ว่าแต่นะ หมอฟัน
เป็นคนน่ะหัดเก็บกวาดห้องบ้างเถอะ สภาพนั้นคืออะไรเนี่ย
ไม่นะ ปกติแล้วห้องฉันสะอาดจะตาย
แต่วันนี้ฉันรีบออกไปก็เลยไม่ได้เก็บห้องน่ะ
ข้ออ้างน่ะพับเก็บไว้ก่อน เดินไปที่โต๊ะหนังสือซิ
- โต๊ะหนังสือเหรอ - อือ
แป๊บนะ อือ มาถึงแล้ว
รูปครอบครัวในกรอบรูปนั่น จำได้ไหมว่าใครถ่ายให้
ไม่นะ แต่จำได้ว่าร้องไห้หนักมาก
คนอย่างคุณที่จำไม่ได้ว่าตัวเองถอดปลั๊กหรือยัง
ผมคงหวังมากไปสินะ
ทำไมล่ะ
เดี๋ยวนะ จำไม่ได้จริงเหรอ
ก็คุณปู่กับเด็กผู้ชายตัวกะเปี๊ยกไง
ตอนนั้นผมพยายามแทบแย่เพื่อให้คุณยิ้มออก
แปลว่าเด็กผู้ชายที่เต้นท่าขาปูนั่น
คือหัวหน้าฮงเหรอ
ใช่ ผมเองแหละ
ตายแล้ว ได้ยังไงกัน จริงเหรอ
โลกจะกลมไปไหน
ตกใจซะใหญ่โต ป่านนี้แล้วคุณยังจำผมไม่ได้ด้วยซ้ำ
ถ้าอย่างนั้น ฉันจะตามหาเด็กผู้ชายคนหนึ่งเจอไหมนะ
ผู้ชายเหรอ
สมัยฉันอยู่ม.ปลาย
เอ่อ ตอนฉันหนีออกจากบ้าน มาที่ร้านสะดวกซื้อที่นี่
ตอนนั้น เด็กผู้ชายคนหนึ่งจ่ายเงินให้ฉัน
อย่าบอกนะว่าร้อยวอน
อย่าบอกนะว่านั่นก็หัวหน้าฮง
งั้นเด็กผู้หญิงม.ปลายนั่นคือหมอฟันเหรอ
ใช่หัวหน้าฮงจริงๆ เหรอเนี่ย
ฉันขนลุกแล้วนะ
ขนลุกจริงอะไรจริง
เหมือนปาฏิหาริย์สุดๆ
ไม่หรอก แค่บังเอิญ
แผ่นดินกงจินก็เล็กแค่นี้เอง
แค่นี้นะ
สุดท้ายเราก็โคจรมาเจอกันแบบนี้จนได้
(ตอน 11)
ตรงช่วงนี้ใส่ภาพอินเสิร์ตนะ
ฉันว่าเราเน้นตรงนี้อีกหน่อยน่าจะดี
โอเค
ย้ายส่วนนี้มาไว้ข้างหลัง
เอ่อ ทำให้เห็นแบบย้อนกลับ…
(ฮเยจิน)
แป๊บนะ
อือ ฮัลโหล
ฉันว่าอันนี้ทำแบบย้อนกลับดีกว่า
เฉลยเหตุผลตอนหลัง แบบนั้นน่าจะสนุกกว่านะ
ปลุกความอยากรู้ในตัวของผู้ชม
แล้วค่อยเฉลยเหตุผลแบบหักมุมเหรอครับ
อันนี้ตัดออกเถอะ
คือว่า ขอโทษจริงๆ นะ ขอเวลาแป๊บเดียวเดี๋ยวฉันกลับมา
- จะไปไหน - รับรองว่ากลับมาตอนเย็นแน่นอน
พักกันไปก่อนนะ เดี๋ยวค่ำๆ ฉันจัดการให้เสร็จ
จริงเหรอครับ พักได้จริงเหรอ
อือ พักไปเลย ตกลงนะ
โอ๊ะ เกิดอะไรขึ้นกับคนบ้างานครับนั่น
- น้ำใส่น้ำแข็งครับ - อ้อ ครับ ขอบคุณครับ
คุณดูร้อนๆ นะ อากาศร้อนมากเนอะ
ครับ พอดีผมรีบมาด้วย แถมอากาศก็ร้อนจัด
อ๋อครับ รีบมา
แต่ดูแล้ววันนี้ไม่มีการถ่ายทำนี่นา
ครับ ไม่ได้ถ่ายทำ แต่ผมมีนัดด่วนน่ะ
อ๋อ แบบนั้นนี่เอง
อ้อ
- อ๋อ ผมต้องสั่งอาหารเนอะ - อ้อ เอางั้นเหรอครับ
กาแฟสองแก้วครับ อเมริกาโน่เย็น
โอเค อเมริกาโน่เย็น
คือว่าถ้าอยากทานอย่างอื่นนอกจากกาแฟ เชิญที่ด้านนั้นนะครับ
สั่งได้ทุกอย่าง วันนี้ผมจะแถมฟรีจัดเต็มให้เลย
ขอบคุณนะครับ ผมติดหนี้คนที่กงจินหลายเรื่องเลย
แหม ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก แต่ถ้ายังรู้สึกติดค้างผมไม่เลิก
ก็โปรดจำชื่อของผมไว้ และแนะนำ ให้รายการ "ชูก้าพีเพิล" ช่องเจเคบีซี
บอกว่านักร้องชื่อโอยุน
- รอไปออกรายการ "ชูก้าพีเพิล" อยู่ - ครับๆ ได้
คุณหมอมาแล้วเหรอครับ
ทางนี้สั่งอาหารรอแล้ว
- อ้อค่ะ - เชิญทางนี้
ผมชื่อโอยุนนะครับ
โอยุนครับผม
มาแล้วเหรอ
รุ่นพี่ ขอโทษนะคะที่จู่ๆ ก็นัดมาเจอ
ไม่เป็นไรๆ เจอกันแบบไม่ทันตั้งตัวก็ดีออก
ตื่นเต้นดีด้วย
ความรู้สึกตอนนี้คล้ายกับตอนก่อนจะดูใบเกรดเลย
ถึงจะรู้สึกได้ ก็ใช่ว่าผลลัพธ์จะเปลี่ยนไป
แต่ก็กลัวที่จะเปิดออกมาดู
โอเค
ฉันพร้อมแล้ว
ไม่ว่าผลจะเป็นยังไงก็พร้อมยอมรับเต็มที่
พอมาเจอรุ่นพี่ ฉันก็นึกถึงวันเก่าๆ เยอะมากค่ะ
ที่จริง ฉันอยู่ของฉันมาโดยไม่ได้นึกถึงอดีตเลย
ตอนนั้นฉันรู้สึกตัวเองรันทดนิดๆ
ต้องทำงานหาเงินประทังชีวิต
แถมต้องชิงทุนการศึกษาด้วย
ใช่แล้วค่ะ
เวลาจะกินข้าวยังไม่มี
ก็เลยพกไส้กรอกสองสามชิ้นติดกระเป๋าไว้ เวลาไปไหนมาไหนตลอด
ไม่เคยหลับเกินห้าชั่วโมงต่อวัน
อยู่แบบดิ้นรนทุกวันเหมือนถูกไล่บี้
คนแรกที่เข้าใจฉันที่เป็นแบบนั้นคือรุ่นพี่ค่ะ
คนที่คอยถามสารทุกข์สุกดิบ คอยห่วงอาหารการกินของฉันในแต่ละมื้อ
กินข้าวกัน
ไปค่ะ
คำว่า "กินข้าวกัน" ของรุ่นพี่
บางวันก็หมายถึง "กินข้าวกัน"
(กินข้าวกัน)
บางวันก็หมายถึง "ไปเล่นสนุกกัน"
บางวันก็หมายถึง "ทำได้ดีแล้ว"
ฮัลโหลค่ะ
กินข้าวกัน
หรือบางวันก็หมายถึง "มามีความสุขกัน"
ฮเยจิน
เหมือนคาถาเลยล่ะค่ะ คำสามพยางค์นั้น
สำหรับฉัน คนที่รู้สึกว่าด้อยค่า
หลังความสัมพันธ์รักงี่เง่านั่นจบลง
ไปกินข้าวกันไหม
- ดีค่ะ - คำว่า "กินข้าวกัน" จากรุ่นพี่หลายครั้งนั่น
ปลอบโยนฉันได้มากมายเหลือเกิน
ที่จริงฉันเองก็เคยชอบรุ่นพี่ค่ะ
แต่ว่าความรู้สึกของรุ่นพี่และหัวใจของตัวเอง
รู้ทั้งรู้แต่ฉันก็ทำเป็นไม่รู้
ฉันไม่มั่นใจน่ะค่ะ
เพราะรู้สึกเหมือนว่ารุ่นพี่ดันมาเห็นฉัน ในสภาพโหลยโท่ยที่สุด
ที่ตอนนั้นไม่ยอมซื่อตรงกับความรู้สึก
ฉันใช้ชีวิตโดยนึกเสียใจมาตลอดค่ะ
เพราะฉะนั้น
อย่างน้อยตอนนี้ ฉันก็อยากซื่อตรงต่อรุ่นพี่ค่ะ
ขอโทษนะคะ รุ่นพี่
ฉันมีคนที่ชอบแล้ว
โล่งอกไปที
ที่เธอไม่ลังเลใจ
เหมือนยุนฮเยจินกับตัวฉันในอดีต
แล้วกล้าพูดออกมาตรงๆ แบบนี้
โล่งอกไปที
แต่ว่าฮเยจิน เธอน่ะ
ไม่ได้โหลยโท่ยสักนิดนะ
ถึงจะรองท้องแต่ละมื้อด้วยไส้กรอก
และสวมรองเท้าคู่เก่าๆ แต่ว่า
เธอเปล่งประกายในแบบของเธอ
เธอที่ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ในทุกเสี้ยววินาที
และรู้จักรักษาตัวตนความเป็นตัวเองไว้อยู่เสมอ
ฉันชอบที่เธอเป็นแบบนั้น
การที่เธอมาเป็นรักแรกของฉัน มันช่าง…
เป็นเกียรติเหลือเกิน ฮเยจิน
ฉันก็ด้วยค่ะ รุ่นพี่
พ่อ น้ำแข็งจะละลายหมดแล้ว ไม่ไปเสิร์ฟกาแฟเหรอ
รีบไปสิ
ความรู้สึกมันบอกว่าไม่ควรไปน่ะสิ
พ่อร้องไห้เหรอ
- เปล่าร้องสักหน่อย - ร้องเห็นๆ ร้องอยู่นี่ไง
รีบยกไปเสิร์ฟสิ
รุ่นพี่
ขอบคุณสำหรับเครื่องรางนะคะ
ถ้าฉันบอกให้เธอเก็บไว้
คงจะลำบากใจเกินไปใช่ไหม
ก็นะ ถ้าเจ้านี่เป็นที่พึ่งทางใจให้เธอได้ แค่เวลาสั้นๆ ก็ดีพอแล้ว
ขอบคุณมากนะคะ
ต่อไปในวันข้างหน้า ฉันก็จะขอบคุณไปอีกนานแสนนาน
หัวหน้าฮง มาที่นี่ทำไม
หัวหน้าฮง
หัวหน้าฮง มาคุยกันหน่อย
โอเค ตามนั้น
ทำยังไงดี
สองคนนั้นจะต่อยกันแย่งฉันไหมเนี่ย
เป็นเรื่องแล้วไหมล่ะ
โธ่เอ๊ย หัวหน้าฮง
คงเพราะรับน้ำหนักไม่ไหวมั้ง ขามันก็เลยบอบบางสุดๆ
อือ ที่พูดมาเข้าเค้าอยู่ ยังไงก็ต้องปลอดภัยไว้ก่อน
ฉันโดนฮเยจินปฏิเสธมา เธอบอกว่ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว
ไม้นี่น่ะ เดิมทีขาแบบนี้บอบบางอยู่แล้ว
มันผุแล้วหรือเปล่าเนี่ย
โอ้โฮ อันนี้ต้องเปลี่ยนยกชุดแล้วล่ะ
ฮเยจินไม่ได้บอกว่าเป็นใครหรอก
แต่ฉันว่าคนคนนั้นคงไม่ได้เรื่อง
เรื่องนั้นนายรู้ได้ยังไง
ต้องบอกถึงจะรู้เหรอ ก็คนมันสัมผัสได้ ความรู้สึกน่ะ
ใช้ความรู้สึกมาตัดสินคนอื่น แล้วก็สรุปเอาเอง
ปกติโปรดิวเซอร์จีเป็นคนแบบนั้นเหรอ
แบบนั้นหุนหันพลันแล่นซะไม่มี
ดีกับฮเยจินด้วยล่ะ
ทำให้หัวเราะเยอะๆ
หาอะไรอร่อยๆ ให้กิน
เพราะฉันเป็นคนเรียบง่ายหรือเปล่านะ ไม่ชอบอะไรที่ซับซ้อนซะเลย
การบวกลบคูณหาร ความสัมพันธ์ของคนเราเนี่ย โอ๊ย
ปวดหัวเกิน
ฉันชอบฮเยจิน
แต่ว่า ดูเหมือนว่าฉันจะชอบหัวหน้าฮง
มากกว่าที่คิดอีก
สมัยเรียนฉันเกลียดฟังก์ชันตรีโกณมิติเข้าไส้
สำหรับฉัน รักสามเส้าเนี่ยไม่ไหวเลย
ฉันก็ไม่ได้เกลียดนายหรอกนะ แต่นายแค่ขยันป่วนเฉยๆ
เกลียดโปรดิวเซอร์จีที่ไหนล่ะ
ตอกพลาดเลยเนี่ย
ดูนี่สิ ดู ว่าตัวเองป่วนแค่ไหน เห็นไหม ป่วนยืนหนึ่ง
ฉันถึงบอกให้สังเกตการณ์อย่างเดียวไง ยังตะบี้ตะบันจะทำอีก
ไม่เห็นขาที่นายทำพังเหรอ
ไม่ได้ยินที่ฉันบอกเมื่อกี้เหรอ ไม้น่ะ ก็บอกว่าไม้มันผุแล้ว
ช่างมันเถอะ
ถ้าว่างเมื่อไหร่ก็ช่วยสอนเล่นเซิร์ฟหน่อย
ได้สิ ว่างวันไหนก็บอกแล้วกัน
วันนั้นจะได้หาอย่างอื่นทำ
โธ่เอ๊ย ไอ้ตัวแสบนี่ เดี๋ยวเหอะ
อันนี้ดูท่าจะยังใช้ได้นะ นึกว่าไม้ผุแล้วซะอีก
เหมือนฉันจะซ่อมไม้ที่ผุได้
อย่ามายิ้มนะ เดี๋ยวมีใจให้
ปกติฉันเป็นคนหน้ายิ้มอยู่แล้ว
ไม่รู้ทำไมมีแต่คนห้ามไม่ให้ฉันยิ้ม
รีบทำเข้าสิ เร็ว
อยากทำก็ทำ ไม่อยากก็ไม่ต้อง
อ๋อ เพราะฉันไม่เคยซักผ้าเลยสักครั้งเหรอ
ไม่ใช่สิ
แต่ฉันก็เคยล้างห้องน้ำ แล้วก็ตัดหญ้ามาหมดแล้ว
อ๋อ เพราะฉันนอนกรนเกินไปเหรอ
ไม่ใช่สิ ถ้าเหนื่อยๆ นางกรนหนักกว่าอีก
เหตุผลในการหย่าที่ฉันไม่รู้คืออะไรกันแน่ล่ะโว้ย
- ทำอะไรครับ - ตาเถร ตกใจหมด
นายมาทำไม นี่วันอาทิตย์นะ
ผมมาเพราะเรื่องถุงขยะจำกัดปริมาณครับ
ผู้นำชุมชนยอยุ่งๆ ก็เลยไม่ได้มารับไป
ไหนๆ นึกได้พอดี ผมเลยมารับไปแทน
เดี๋ยวนะ ยัยนั่นเป็นถึงผู้นำชุมชน
มัวทำอะไรอยู่ ของแค่นั้นก็ไม่ยอมมารับเนี่ย
เธอจะมารับวันจันทร์ก็ได้ พอดีผมจะไปกินข้าวเลยมาหยิบไปให้
ไอ้นี่ เจ้าหน้าที่รัฐทำงานเสาร์อาทิตย์ที่ไหนกัน
ทำห้าวันไม่รู้เหรอ
นายกลับบ้านไปเถอะ ฉันจะเอาไปให้เอง
ไม่สิ ก็ผมบอกจะเอาไปให้ เพราะไหนๆ ก็จะไปกินข้าวไงครับ
ไปกินร้านอื่นสิ เดี๋ยวเถอะ
- ครับผม - โธ่เว้ย
น่ารำคาญจริงๆ ให้ผู้ใหญ่บ้าน ไปหาด้วยตัวเองแบบนี้มันใช่เรื่องไหม
- เดี๋ยวผมไปเอง… - โธ่เว้ย หงุดหงิด
เป็นอะไรของเขาน่ะ ปวดกบาลแทน
ผู้นำชุมชนจู ไม่เจอกันตั้งนานแน่ะ
มาอุดหนุนบ่อยๆ หน่อยสิ
รู้แล้วน่า
ว่าแต่ ปีนี้ผู้นำชุมชนยออายุเท่าไรแล้วนะ
- ฉันเหรอ - อือ
ฉันเลย 40 มาแล้ว จู่ๆ ถามเรื่องนั้นทำไม
รุ่นน้องที่สนิทกับสามีฉัน
เป็นพ่อม่ายเมียตายน่ะ
อายุ 44 แถมไม่มีลูกด้วย
เป็นนิติกรล่ะ
เปิดสำนักงานใหญ่ยักษ์ อยู่หน้าศาลากลางชองโฮเชียว
โอ้โฮ โปรไฟล์เลิศเนอะ คนแบบนั้นจะมาคบฉันเหรอ
เท่าที่ได้ยินสเปกของเขามานะ
ใช่เธอเป๊ะเลย
ผู้หญิงตัวเล็ก น่ารัก ใช้ชีวิตลุยๆ
เขารักเด็ก เพราะงั้นถึงเป็นแม่ลูกติดก็ไม่มีปัญหา
โอ้โฮ ใช่ฉันเป๊ะเลย ฉันชัดๆ
งั้นยังไงดี สุดสัปดาห์นี้นัดเจอกันเลยไหม
อะไรนะ
ว้ายตาย
ผู้ใหญ่บ้านจางมาทำอะไรที่นี่เอ่ย
ครับ พอดีผมมีธุระ
อ๋อ มีธุระ
ผู้นำชุมชนยอ ได้ชื่อว่าเป็นผู้นำชุมชน ก็ควรทำงานที่ได้รับมอบหมายให้เต็มที่สิ
ผมต้องบริการเอาถุงขยะจำกัดปริมาณมาให้ถึงที่ ในวันอาทิตย์ไหมครับ หือ
ใครใช้ให้ผู้ใหญ่บ้านเอามาให้ล่ะ
ฉันบอกแล้วว่าจะไปรับวันจันทร์
คุณควรมารับตั้งแต่วันศุกร์แล้วสิ
ผมมาเพราะคุณบอกยุ่งหรอกนะ
แต่กลับนั่งเมาท์มอยเรื่อยเปื่อยแบบนี้
ถ้าจะทำแบบนี้ก็สละตำแหน่งผู้นำชุมชนสิ
ค่ะ ยังไงฉันก็จะดำรงตำแหน่งแค่วาระนี้
แม่เจ้า
รบกวนแจกจ่ายภายในพรุ่งนี้นะครับ
ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ
- สวัสดีนะคะ - ครับ
สรุปว่า…
ให้นัดวันเลยไหม หือ
ฉันจะปิดเป็นความลับไม่ให้ผู้ใหญ่บ้านจางรู้
ไม่ดีกว่า เมื่อกี้ฉันล้อเล่นน่ะ
ฉันไม่คิดจะแต่งงานใหม่หรอก
ฉันชอบที่ได้อยู่กับอีจุนแบบตอนนี้
โธ่เอ๊ย เสียดายแทน หนุ่มคนนั้นใช้ได้เลยนะ
รับไว้แค่น้ำใจแล้วกัน
ไม่ได้มีเรื่องกับรุ่นพี่ใช่ไหม
รุ่นพี่ว่าไงบ้าง พูดถึงฉันไหม
พูดว่าอะไร ว่าอะไร ว่าอะไรบ้าง
ลงสมัคร "โชว์มีเดอะมันนี" ซีซันหน้าเถอะ คุณมีพรสวรรค์การแร็ปอยู่
- ฉันถามว่ารุ่นพี่พูดอะไรไง - เดินไป
สองคนคุยอะไรกัน
จีซองฮยอนบอกว่าชอบผม
ว่าไงนะ
บอกว่าชอบผมมากกว่าคุณ
โกหกแล้ว
โธ่ ผมน่าจะถ่ายสีหน้าเมื่อกี้ไว้
หมอฟันแสดงสีหน้าเก่งจัง รวมๆ แล้วบันเทิงดี
อย่ามาเล่นมุกสิ สรุปพูดว่าอะไร
บอกให้ผมดีกับคุณน่ะ
เขารู้ทุกอย่างอยู่แล้ว
คุณโชคดีจังที่มีรุ่นพี่ดีๆ
อือ ดีมากเลยล่ะ
เฮ้อ ยังจะมาเออออทันทีทันใดอีก
ทีนี้ก็เรียบร้อยใช่ไหม
ไม่ ยังไม่เรียบร้อย
โอ๊ย อะไรอีก ยังเหลืออะไรอีกเล่า
เรื่องที่เราตกลงคบกัน เก็บเป็นความลับก่อน อย่าเพิ่งให้คนในหมู่บ้านรู้นะ
คิดว่าจะทำได้เหรอ ยังไงก็โดนจับได้
ไม่ได้เด็ดขาด
ขนาดตอนเรายังไม่เป็นอะไรกัน ยังวุ่นวายใหญ่โต
ขืนเราเปิดตัวว่าคบกัน
ข่าวลือสารพัดคงว่อนไปทั่วแหง
ได้ที่จัดงานแต่งแล้วบ้างล่ะ ท้องป่องบ้างล่ะ
ปัดโธ่ ตอนนี้หมอฟันนั่นแหละที่มโนเกินพิกัด
แล้วเวิ่นเว้อไปเรื่อย จินตนาการไม่เข้าท่า
- แค่ยกตัวอย่าง ตัวอย่างน่ะ - อ๋อ
ยังไงซะเรื่องนี้ก็ต้องกลืนลงท้องไปเลย
กลืนเหรอ เราทอดแป้งทอดกินกันไหม เหมือนข้างนอกฝนใกล้จะตก
- ฉันจริงจังอยู่ - ผมก็จริงจัง
เพราะผมรู้ว่าต่อให้เราลงแรงแค่ไหน ก็เสียแรงเปล่าอยู่ดี
ผมนี่แหละควรไปออก "โชว์มีเดอะมันนี"
พยายามหน่อยสิ อย่าเพิ่งตบมุก
จะลองดู แต่ยังไงก็ไม่ได้ผลหรอก
เฮ้อ รู้แล้วน่า ผมจะทำทุกอย่างตามที่หมอฟันขอมาเลย
พอใจหรือยัง
อือ
ถ้าอย่างนั้น วันนี้เราสองคน เริ่มคบกันวันแรกหรือเปล่า
ก็นะ จะมองแบบนั้นก็ได้แหละ
โธ่ แต่ว่านะ ถ้าคบกันอย่างจริงจัง อะไรๆ จะเปลี่ยนไปนักหรือไง
ก็เปลี่ยนน่ะสิ
อะไรล่ะ
จะทำแบบนี้ก็ได้
แบบนี้ก็ได้ด้วย
แถมทำแบบนี้ได้อีก
- นี่ หมอฟัน - หือ
หมอฟันชอบถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้เองเหรอ
ผมจะซื้อหนังสือเล่มหนึ่ง ที่เข้ากับหมอฟันให้
ชื่อว่า "กามารมณ์" ของฌอร์จส์ บาตาย
- ฌอร์จส์… - บาตาย
- บาตาย… - "กามารมณ์" ของบาตาย
- "กามารมณ์" เหรอ - อือ
เนื้อหาเกี่ยวกับอะไรล่ะ
เนื้อหาแบบนี้ไง
ดีจังเลย
เฮ้อ ดีจัง
ตกใจหมด
น่ารำคาญจัง
หัดปิดประตูบ้านให้สนิทหน่อยนะ
มีซอนจ๋า
ขายหน้าล่ะสิท่า
ขอบคุณที่เตือนนะ
จะระวังให้มากขึ้น
มีซอนจ๋า รักนะ
เข้าไปแล้ว
สงสัยเราเปิดประตูค้างไว้
- อือ ต่อไประวังหน่อยนะ - อือ
ฌอร์จส์ บาตาย
"กามารมณ์" เหรอ มันโป๊ไหม
ประมาณนั้น
ไม่สามารถติดต่อเลขหมาย…
ไหนว่าจะกลับก่อนค่ำไง
โอ๊ะ
ตายจริง
- อ้าว โปรดิวเซอร์จี - อ้าว ผู้ใหญ่บ้าน
มาทำอะไรที่นี่ครับ
ผมสิที่ต้องเป็นฝ่ายถาม
วันนี้ไม่มีถ่ายทำนี่นา มาทำอะไรที่นี่ล่ะ
เอ่อ คือเรื่องมันยาวนิดหน่อย
ถ้ามาคนเดียว งั้นมานั่งกับผมไหมครับ
ผมนั่งด้วยได้แน่นะ
ได้สิครับ
อันที่จริง
วันนี้ผมก็มีเรื่องอัดอั้นใจนิดหน่อย เลยกะว่าจะมาก๊งคนเดียว
- นั่งสิครับ - ครับ
โอ้โฮ มีแต่ของน่ากินทั้งนั้นเลย
- ขอแก้วอีกใบครับ - ครับ
ชนแก้ว
เพราะแบบนี้แหละผมถึงชอบกินเหล้า
ไอ้ความรู้สึกที่แอลกอฮอล์ไหลผ่านท้องแบบนี้น่ะ
ไหลปรี๊ดเหมือนกระดานลื่นเลยครับ
ใช่ครับ รู้สึกสบายท้อง แล้วก็ทำให้ข้างในที่ปั่นป่วนอยู่สงบลงได้
รู้สึกเหมือนได้ฆ่าเชื้อด้วย
คุณโปรดิวเซอร์ของเรา เครียดหนักเลยใช่ไหม
ผมอ่านออกหมดแหละครับ
ในฐานะคนที่แบกรับหน้าที่หลัก
คนที่เป็นผู้นำอย่างเรา มันมีบางอย่างที่สื่อถึงกันได้ จริงไหม
ไม่ว่าจะเป็นความลำบากจากงาน หรือความรับผิดชอบต่างๆ
ถูกครับ ทำงานมันก็ยากนั่นแหละ
แต่ที่ยากกว่านั้นก็คือคน
จิตใจคนเรายากแท้หยั่งถึงจังครับ
นั่นแหละ นั่นแหละที่ผมจะสื่อ
ไอ้ความสัมพันธ์อะไรนี่ ทำไมมันซับซ้อนเบอร์นั้น
ยุ่งเหยิงพันกันหมด
ต่อให้หาปมเพื่อจะคลายออก
ก็หาไม่เจอว่ามันซ่อนอยู่ตรงไหน
แถมพอตัดให้ขาด มันก็ดันพันกันยุ่งใหม่อีกรอบ
ใช่ครับ ผมเห็นด้วยเต็มร้อยเลย
ตอนที่เห็นครั้งแรกนะ
ผมนึกแล้วว่าต้องเข้ากับคุณโปรดิวเซอร์ได้
เราเพิ่งจะได้มาก๊งกันเอาตอนนี้
นั่นน่ะสิครับ
- ผมรินให้สักแก้วนะ - อ้อ ครับ
นี่เลย คุณโปรดิวเซอร์ของเรา
หล่อนตอบรับคำชวนจากแม่สื่อ
บอกว่า "นั่นฉันเป๊ะเลย"
แล้วก็หัวเราะคิกคักๆ
ไอ้ผมก็ไม่เคยรู้ว่าหล่อนขำง่ายขนาดนั้น
สีหน้าที่มองมาที่ผม มีแต่บึ้งตึงทั้งปีทั้งชาติ
พ่นแต่คำพูดเจ็บแสบเหมือนลิ้นเคลือบยาพิษมา
ส่วนผมนะครับ
เคยคิดว่ามันคือโชคชะตา
คิดว่าที่ผมได้มากงจิน
คือการที่ฟ้าลิขิตมาให้ผม…
ได้เจอเธอคนนั้นอีกครั้งครับ
แล้วโชฮีน่ะ
ทำไมถึงหายต๋อมไปแบบนั้นก่อนฉันจะแต่งงาน
แล้วเพิ่งโผล่มาตอนนี้ล่ะ
ไม่ใช่สิ
ทำไมยอฮวาจองถึงต้องขอฉันหย่าเอาตอนนั้นด้วย
เฮ้อ จังหวะนรกชะมัด
จังหวะ
ถูกต้องเลยครับ
ไอ้จังหวะที่ว่า
มันขยันหลบหลีกผมอยู่เรื่อย
อย่างน่าเศร้า
โธ่เอ๊ย
อันนี้มัน…
มันซักออกยากนี่หว่า
ใช่ไหมครับ
เอ่อ
ว่าแต่ คุณโปรดิวเซอร์
เราจะไม่มีแขกรับเชิญผู้หญิงมาบ้างเหรอครับ
ถ้าซีซันสอง
มีเกิร์ลกรุ๊ปมาบ้างนะ ผมว่าดังระเบิด
อ้าว เถ้าแก่ครับ
มาแล้วเหรอ
เถ้าแก่โอยังไม่มาหรือไง
เป็นเมียร์แคตเหรอ เขายังไม่มาหรอก หดคอก่อนนะ
วันนี้ฉันขอเป็นมอคค่า วิปปิ้งครีมเยอะๆ
ทำไมล่ะ น้ำตาลตกแต่เช้าเลยเหรอ
เปล่านะ ฉันหวานเกินไปต่างหาก
น้ำตาลในเลือดทะลักแล้ว
อยากเข้ามาไหม
- เข้าไปได้เหรอ - อือ
- เอาล่ะ ดูซิ - ว้าว
ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้เลย เป็นแบบนี้นี่เอง
ดูแต่ตาก็พอนะ อย่าลุกลี้ลุกลนจนได้เรื่องล่ะ
จ้า
อันนี้วิปปิ้งครีม
อ๋อ อันนั้นคือวิปปิ้งครีมนี่เอง
ใส่อันนี้เข้าไป
- ว้าวดีแฮะ - แล้วใช้เครื่องนี้ตีฟอง
- โอ้ - โอ๊ะ อันนี้…
วันนี้ไม่เชื่อฟังเฉย
ชุดเป็นอะไรไหม เปื้อนหรือเปล่า
ไม่เลย ฉันไม่เป็นไร ตายแล้ว กระเด็นเข้าหน้าหมดแล้ว
- จริงเหรอ - เดี๋ยวฉันเช็ดให้
- ตรงนี้ แหม น่ารักจัง - ตรงนี้ล่ะ
แก้มไง ตรงนี้ด้วยสิ
ตรงนี้เหรอ น่ารัก
ตรงนี้ ตรงนี้ล่ะ
หัวหน้าฮงพูดแรงเกินไปไหม ช่างเถอะ ฉันไม่กินกาแฟแล้ว
น่าหงุดหงิดชะมัด
เดี๋ยวนะ คุณหมอ ทำไมถึง…
เฮ้ย ดูชิก แก
แกพูดอะไรออกไปน่ะ ปากแจ๋วอะไรถึงโดนตบหน้าหันแบบนี้
โอ้โฮ ร้อนเลย
ทำไมมาเร็วจังล่ะ
มาเร็วมันก็บ่นอีกเว้ย
แกบอกให้ฉันตั้งใจเรียนนี่
ผมถามไปงั้นแหละ
นึกจะตบก็ตบเฉย
(หมอฟัน)
หัวหน้าฮง วันนี้มีงานพาร์ตไทม์ที่ไหนอีกไหม
ไหนดูซิ งานแรกเลยคือที่ร้านอาหารจีนกงจิน
โอ๊ย ท้องเอ๋ย ท้องไส้ฉัน
โอ๊ย เหมือนมีใครเดินผ่านมา แล้วเอาคราดเหล็กมาถากท้องฉัน
อื้อฮือ กลิ่นเหล้า
กระดกโซจู
ผสมกับมักกอลลีมาสินะ
อย่าพูดเรื่องเหล้า
ทานนี่หน่อยสิครับ ซุปปลาค็อด
รสจัดจ้าน บรรเทาอาการแสบร้อนในท้อง
ตัวเองออกจะคออ่อน ก๊งซะหนักทำไมก็ไม่รู้
ลองดูซิ
เฮ้อ ค่อยรอดตายหน่อย
ว่าแต่นายเอานี่มาจากไหน
ซื้อ ซื้อมาครับ ผมออกไปข้างนอกมา
- เพื่อ - จะเพื่ออะไรล่ะครับ
ก็เพราะผู้ใหญ่บ้านเป็นคนสำคัญแห่งกงจิน
ต้องระวังไม่ให้แตก ห้ามก่อประกายไฟ
เป็นอะไรที่ห้ามระเบิดเด็ดขาดในกงจิน
ชนวนระเบิดน่ะ
ฟังยังไงก็คำด่านะนั่น
ปัดโธ่เอ๊ย อุตส่าห์หามาให้กินก็บ่น
เอาล่ะ ซดอีกสิครับ
- ร้านนี้ใช้ได้เลยแฮะ - ค่อยๆ นะ
(คลินิกทันตกรรมยุน)
จาจังมยอนมาแล้วจ้า
หัวหน้าฮง
มาแล้วเหรอๆ
พรุ่งนี้ไม่ได้ทำงานที่ร้านอาหารจีนใช่ไหมคะ
จู่ๆ ถามทำไม
ฉันรบกวนหน่อยนะ
ช่วยทำงานพาร์ตไทม์ร้านอาหาร ที่ร้านอาหารเกาหลี ตะวันตก ญี่ปุ่น บุฟเฟต์
ให้มันหลากหลายหน่อยเถอะค่ะ นะ
มื้อเที่ยงของฉันไม่ใช่การกินไอศกรีมสักหน่อย
ตอนนี้อาหารจีนมีให้เลือกกินไม่กี่อย่างเอง
นี่ พโยมีซอน
เธอก็ชอบอาหารจีนนี่ ออกจะอร่อย
เอาเป็นว่ารับเรื่อง
ขออภัยที่เป็นต้นเหตุให้การบริโภคอาหาร ของผู้ช่วยพโยไม่เป็นสุข โทษทีนะ
ไม่เป็นไรหรอกค่ะ มันจะเป็นความผิดของหัวหน้าฮงได้ไงล่ะคะ
เป็นความผิดของฉันเองด้วย ที่มีเพื่อนที่คุมตัวเองไม่ได้
เดี๋ยวนะ สองคนนี้จับฉันมาอยู่กลางวง แล้วผลัดกันซัดทีละหมัดเชียว
เดี๋ยวเส้นอืด กินให้อร่อยนะ
จะไปแล้วเหรอ
โอ้โฮ ไม่ใช่เล่นๆ เลยนะ
แม่คุณเอ๊ย
หัวหน้าฮง
ตามมาทำไม ไปกินสิ
ฉันอยากเห็นหน้าต่ออีกหน่อยน่ะ
ทำอย่างกับไม่เคยเห็น เมื่อเช้าก็เจอกัน
เมื่อกี้นี้ขอโทษจริงๆ นะ ก็คนมันลน
หือ เจ็บใช่ไหม
ไม่ใช่ข้างนั้นสิ ข้างนี้
ข้างนี้เหรอ เจ็บไหม เดี๋ยวเป่าเพี้ยงให้นะ
- หัวหน้าฮง - ดีขึ้น…
ฉันทำเกี๊ยวทอดฟรีไว้ ว้าย
โอ๊ย
พระเจ้าช่วย
- ตายแล้ว ดูชิก - ลืมหยิบเกี๊ยวทอดมาได้ไง
รู้ไหมว่าฉันชอบเกี๊ยวทอดกรอบๆ แค่ไหน
จะบอกว่าฉันสั่งทังซูยุกมากิน เพราะเกี๊ยวทอด ก็ไม่เวอร์เกินจริงสักนิด
โอ๊ย หมอฟัน
คุณหมอยุนเป็นพวกชอบใช้ความรุนแรง กว่าที่คิดอีกนะคะ
ฉันเอาเกี๊ยวทอดมาให้แล้วค่ะ
ขอบคุณค่ะ ทำงานให้มันดีๆ สิ
หมอ…
เพราะแบบนี้ฉันถึงไม่แจกของฟรีไง
จะมาส่งเองทำไม ผมเอามาให้เองก็ได้
อย่าไปเที่ยวเล่นกับนางนะ ไม่ได้การ ไปเถอะ
กล่องเบี้ยวแล้วนะ
โธ่ ไม่เป็นไร ของแค่นั้นเอง
- โธ่เอ๊ย เจ้าดูชิก - ขอบคุณนะ
โธ่ๆ
โอ๊ย ยังเจ็บอยู่เลย ให้ตาย
เฮ้อ หมอฟันนี่เหลือเกินจริงๆ ตายยากนะ คนเรา
สวัสดีครับ
หัวหน้าฮง โกรธหรือเปล่า
เปล่าเลย
ถ้าโกรธเพราะเรื่องแค่นี้ก็แย่สิ
ความโกรธ ความคับแค้น ความอัดอั้น ความฉุนเฉียว
จะว่าไงดี มันซับซ้อนกว่านั้น
โธ่ ขอโทษนะ เจ็บใช่ไหม
หมอฟันบอกมาตามตรง อยากคบกับผมแน่นะ
ไม่ใช่ว่าอยากฆ่าผมเหรอ
ไม่ไง ก็นั่นไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นเถ้าแก่เนี้ยโจไง
เข้าใจฉันใช่ไหม
เข้าใจสิ จะให้ทำไงได้ในเมื่อคุณไม่อยากเปิดตัว
เรื่องนั้นสำคัญกว่าอยู่แล้ว
ตอนนี้อยู่ไหนล่ะ
ผมเหรอ ร้านชำโบรา
เข้าใจแล้ว อยู่ตรงนั้นนะ เดี๋ยวฉันจะแวะเข้าไป
ไม่ต้องล่ะ วันนี้ไม่อนุญาตให้เข้าเยี่ยม มาไม่ได้นะ ห้ามเลย วางแล้ว
เดี๋ยวเจอกันนะ
น่ารักไม่ไหว
ฉันผิดไปแล้ว ฉันสมควรตาย ฉันผิดไปแล้วจริงๆ
โอ๊ย ตกใจหมด
ถ้าจะคุกเข่าขอโทษ ก็คุกเข่าให้นักเขียนวังที่อยู่โต้รุ่งเถอะครับ
ผมเพิ่งมาถึง
นักเขียนวัง เอายังไงดี
จะทุบตีหรือกระทืบก็ตามแต่บัญชาเลย
วันนี้ฉันยอมให้นักเขียนวังลงโทษทุกอย่าง เอาเลย ชกเลย ซัดมาสักเปรี้ยง
โดฮา ทำไมคุณเขาเล่นใหญ่เบอร์นั้น
ฉันหิว เลี้ยงข้าวเลย
รูดบัตรตัวเองนะ ไม่เอาบัตรบริษัท
ได้เลย อยากกินอะไรสั่งมา ฉันจะเลี้ยงทุกอย่างเลย
- ร้านบะหมี่แฮชอง - เข้าใจแล้ว
ทำอะไรอยู่ สั่งสิ
อือๆ มือถือของฉัน มือถืออยู่ไหนนะ
มือถือล่ะ มือถือ
รอเดี๋ยวนะ
เจอแล้ว ฉันสั่งมารวมๆ ทั้งบะหมี่เย็นปลาดิบกับบะหมี่เย็นแบบน้ำนะ
สั่งเกี๊ยวหม้อไฟกับซี่โครงตุ๋นด้วยนะ
- ครับ - อือ
- หัวหน้าฮง - เดี๋ยว ไม่ต้องเข้ามาใกล้เลย
- ทำไมล่ะ - เพื่อป้องกันตัวเอง
จากนี้เวลาอยู่ข้างนอก ห้ามเข้าใกล้ในระยะสองเมตร
ถ้าสองเมตรก็เท่านี้เหรอ
สองเมตรที่ไหนเล่า ไม่ถึงเมตรด้วยซ้ำ
ดูเหมือนหน่วยวัดที่หัวหน้าฮงกับฉันนึกถึง จะต่างกันนิดหน่อยนะ
ผมอยากให้คุณอิงตามหน่วยมาตรฐานสากลนะ
"ผมอยากให้คุณอิงตามหน่วยมาตรฐานสากลนะ"
- หัวหน้าฮง - หือ
สุดสัปดาห์นี้ ไปเดตกับฉันอย่างเป็นทางการดีไหม
เดตเหรอ
อยากทำอะไรตอนไปเดตล่ะ
ตอนที่ไปเดตกัน
เราก็ไปเดินเล่น
กินข้าวด้วยกัน
และถ้าใจของหัวหน้าฮงเรียกร้อง
ก็ทำอย่างอื่นด้วย
อย่างอื่นเช่นอะไร
- อย่างอื่นเหรอ - แบบนี้น่ะเหรอ
อย่านะ
- ทำไมล่ะ - ผมฉันยุ่งหมดแล้ว
สวยจะตาย ทำไมล่ะ
อย่าสิ
- ช่วยเลิกทำให้ฉันกังวลได้ไหม - ขอโทษนะ
บอกให้หยุดไง อย่ามากวนประสาท
ทำไมรู้สึกอุ่นๆ ล่ะ
ว้าว เลือดกำเดานี่นา
ต่อไปอย่ามาทำแบบนี้อีกนะ
ให้ตายสิ
ขอโทษนะ
เห็นใช่ไหม ตอนที่คุณหมอยุนเอาหัวโหม่งมัน
ไม่มีความลังเลเลยสักนิด
นั่นสิ ขนาดนั้นก็เรียกได้ว่า…
เกลียดเข้าไส้เลยเหอะ
ฉันไปก่อนนะ
ค่ะ สู้ๆ นะ พี่
ไปเถอะ
(หัวหน้าฮง)
(เลือดกำเดาหยุดไหลหรือยัง ฉันขอโทษนะ)
- ขอโทษด้วยจริงๆ - คุณหมอ คนไข้มาแล้วค่ะ
ค่ะ
ขอโทษ
ฉันรู้สึกผิดจะตายอยู่แล้ว ขอโทษจริงๆ หัวหน้าฮง
(ทั้งแก้ม ทั้งหน้าแข้ง แล้วยังจมูกอีก ขอโทษนะ หัวหน้าฮง)
นี่ ไม่กลับบ้านกลับช่องเหรอ
- มีซอน - ว่าไง
ทำไมหัวหน้าฮง ถึงไม่อ่านข้อความมาห้าชั่วโมงแล้วล่ะ
คงยุ่งอยู่ใช่ไหม
เดี๋ยวนะ ถึงจะยุ่งแค่ไหน
แต่เป็นไปได้เหรอ ที่ไม่มีเวลาอ่านข้อความเลย
โกรธฉันหรือเปล่านะ
บล็อกฉันไปแล้วเหรอ
ไม่เห็นขึ้นว่า "อ่านแล้ว"
บล็อกกันหรือไง
ขอโทษนะ เพื่อนสาว
เรื่องอะไร
สมัยที่มีแฟน ฉันเคยเป็นแบบนี้ต่อหน้าเธอไม่เว้นแต่ละวัน
เฮ้อ เธอจะเหม็นขี้หน้าฉันแค่ไหนนะ
ของแบบนี้ต้องเจอกับตัว ถึงจะสำนึกผิดทันทีทันควัน
- เธอเหม็นขี้หน้าฉันเหรอ - อือ
ฉันน่าหมั่นไส้หรือไง
กลับบ้านก่อนนะ
ปัดโธ่ ทำไมเขาไม่อ่านข้อความเนี่ย คาใจเหลือเกิน
ไม่อยู่บ้านเหรอเนี่ย
ฉันควรรอง้อเขาก่อนแล้วค่อยกลับไหมนะ
จริงๆ ก็สะอาดสะอ้านต่างจากสารรูปแฮะ
ฉันลืมคนหน้าตาแบบนี้ได้ยังไง
หน้าตาเหมือนเดิมไม่มีผิด
น่ารักจุ๊บจิ๊บ
เฮ้อ น่ารักจะตายอยู่แล้ว
น่ารักชะมัด
อ่านหนังสือเยอะๆ แล้วดูเท่ไม่หยอกแฮะ
"มนุษย์อยู่ได้ด้วยอะไร"
เอาล่ะ เข้ามาเลยๆ เข้ามากันเลย
- อือ - อะไรกัน
- พวกคุณพี่อยากลองใช้เทียนที่หัวหน้าฮงทำ - ไม่ได้มาคนเดียวเหรอ
- ทำยังไงดี - มันดีสุดๆ เลยค่ะ
- ดีขนาดนั้นเลยเหรอ - ไม่ต้องสาธยายเลยล่ะ
พูดถึงการรับประกันคุณภาพ ก็ต้องผลิตโดยฮงดูชิกนี่แหละ
ทำไมไฟเปิดอยู่ล่ะ
มาๆ รีบเข้าบ้านเถอะ
- ไฟเปิดอยู่แฮะ - เข้ามาๆ
ตายจริง นี่ก็ดึกแล้ว
เดี๋ยวๆ บ้านผมฝุ่นหนาเตอะไปหมดเลย
ฝุ่นปลิวว่อนเลย
แขกคนสำคัญมาบ้านทั้งที
รอข้างนอกสักแป๊บได้ไหม เดี๋ยวผมไปหยิบออกมาให้
โธ่ หัวหน้าฮง ตอนนี้ฉันปวดฉี่จะราดแล้ว
เดี๋ยวๆ รอเดี๋ยว
- เดี๋ยวนะ - ปัดโธ่
เฮ้อ ตรงนั้น..
- ตรงนั้นใช่ไหม - อือ ห้องน้ำอยู่นั่น รู้ใช่ไหม
นั่งตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวผมหยิบให้
ห้องของผมรก อย่าเข้าไปล่ะ
ให้ตายเถอะ รกอะไรกันล่ะ
ฉันน่ะ ไม่เคยเห็น…
เด็กหนุ่มคนไหนที่รักความสะอาดเท่าแกแล้ว
ไม่หรอกๆ วันนี้ของรกจริงๆ
แกพูดขนาดนี้ เล่นเอาซะฉันอยากเห็นเลยแฮะ
ไม่ได้นะ
โธ่เอ๊ย ก็สะอาดออก ทำเป็นพูดไป
อ้อ สงสัยผมจะทำเก็บกวาดห้องไปแล้ว
แหม ให้ตายเถอะผมเนี่ย ช่วงนี้เป็นโรคหลงๆ ลืมๆ น่ะ
รีบไปดูเทียนหอมกันเถอะ
- อือ - ไปกัน
เอาล่ะๆ เร่เข้ามาๆ สินค้านี้ไม่ได้มีทุกวันนะครับ
ถ้าจะให้พูดถึงเทียนหอมนี้แล้ว ก็ถือเป็นผลงานชิ้นเอกที่ผมเลือกใช้…
แต่วัตถุดิบจากธรรมชาติ ทั้งน้ำมันถั่วเหลือง ไส้เทียนไม้
แถมยังใส่น้ำมันอะโรมาเข้าไปไม่ยั้ง กลิ่นหอมเตะจมูกเชียวล่ะ
- เอ้านี่ ลองดมดูนะ - อือ
จริงด้วย กลิ่นหอมหวานดีจัง
หอมดอกไม้ฟุ้งเชียว
- ใช่ไหม - อือ
อ้อ มาแล้ว
อารมณ์ดีจริงๆ วันนี้ผมไม่ขาย
เทียนพวกนี้ผมให้ฟรีๆ เลย
- หือ - หอบกลับได้เลย
คนละสองอัน เอาล่ะ รับนะ
ตายจริง
ไม่สิ ขนไปให้หมดนี่เลย
- ให้หมดเลยเหรอ - อือ ขนไปให้หมด
โอเคแล้วใช่ไหม รีบกลับบ้านไปลองจุดดูนะ
ต้องลองเอาไปจุดเอง ถึงจะรู้ว่าดีแค่ไหน
- อือ - กลับกันได้แล้ว
- กลับบ้านกันๆ - หือ
- เชิญทางนี้เลย - ได้สิๆ
- ต้องรีบกลับบ้านไปลองจุดเองดูสิ - อือ
กลับบ้านเถอะๆ
วันนี้ผมคงออกไปส่งไม่ได้
กลับบ้านกันดีๆ นะ
- ต้องเก็บกวาดบ้านน่ะ - อือ
- กลับกันเถอะ
ของดีจริงๆ กลิ่นหอมใช่ไหม คุณซุกจา
- อือ - ใช่แล้ว
- กลับบ้านกันดีๆ นะ - อือ
ครับ
หัวหน้าฮงดูแปลกๆ ไหมคะ วันนี้ไม่เสิร์ฟน้ำข้าวหมักด้วย
ก็นั่นน่ะสิ มีธุระด่วนอะไรหรือเปล่า
คุณพี่ทั้งหลายคะ ถ้าจุดเทียนหอมนี้นะ
จะดับกลิ่นอับในห้องได้เกลี้ยงเลยล่ะ
คราวก่อนที่หลานของฉันมาเยี่ยม
แกบ่นว่าบ้านของฉันมีกลิ่นคนแก่ด้วย
เธอก็เลยน้อยใจน่ะเหรอ
นิดหน่อยค่ะ
ไม่มีอะไรต้องน้อยใจหรือขายหน้าหรอกน่า
กฎของธรรมชาติผู้ให้กำเนิดก็อย่างนี้
ไม้ใกล้ฝั่งร้อยปีอย่างเรา จะไปหอมเหมือนดอกไม้ได้ยังไง
เพราะแบบนี้เราถึงต้องอาบน้ำบ่อยๆ
และไปแช่น้ำร้อนบ่อยๆ ด้วย
ถ้าใช้สบู่ของหัวหน้าฮง กลิ่นตัวก็จะหายเกลี้ยง เห็นผลทันที
คุณพี่คะ ถ้างั้นพรุ่งนี้ เราไปโรงอาบน้ำกันเถอะ นะคะ
- ดีไหมเอ่ย - โอ๊ย ฉันร้อน จะมาเดินชิดอะไรขนาดนี้
ไม่ต้องมาเกาะฉัน
หมอฟัน หมอฟัน
หมอฟัน
พวกคุณยายกลับกันแล้วเหรอ
มาทำอะไรตรงนี้ น่าจะโทรบอกก่อนสิ
จะให้ติดต่อมา คุณก็ต้องรับโทรศัพท์ด้วยสิ ข้อความก็ไม่เห็นจะอ่าน
อ้อ วันนี้ผมยุ่งๆ น่ะ
โอ๊ะ มือถือของผมอยู่ไหนล่ะ
มือถือหายเหรอ
คงอยู่ไหนสักที่แหละ คุณออกมาก่อนเถอะ
อือ
ฉันนั่งยองๆ นานไป ดูท่าตะคริวจะกิน
เอาล่ะ มานี่มา
- จะทำอะไรน่ะ - เอาล่ะ
- ทำอะไรของคุณเนี่ย - โอเคแล้วใช่ไหม
ไม่หนักเหรอ
หนักสิ เท่าข้าวสารหนึ่งกระสอบเลย
ฉันจะลงแล้ว
ไม่เอา อยู่แบบนี้สักแป๊บเถอะ
จริงๆ เลย
- หัวหน้าฮง - หือ
ถึงจะยุ่งยังไงก็อ่านข้อความด้วยสิ
ฉันไม่ชอบเวลาที่ติดต่อไม่ได้
อือ ได้เลย
ไหน พูดมาอีกซิ
มีอะไรที่ไม่ชอบอีกไหม อะไรที่หมอฟันไม่ชอบบอกมาให้หมด
- ที่ฉันไม่ชอบเหรอ - อือ
อ้อ มีอยู่ การโกหกน่ะ
ฉันอยากให้เราไม่มีความลับต่อกัน
- หัวหน้าฮง - หือ
เดินไปข้างหน้าสักสามก้าวซิ
หือ ทำไม
- ฉันอยากจะบ้าจริงๆ - ทำไม
คุณทำสัญลักษณ์วันแรกที่เราคบกันไว้ในปฏิทินเหรอ
ไม่ใช่นะ ไม่ได้มีอะไรหรอก พูดจริงๆ
ไม่มีอะไรที่ไหนกันล่ะ น่ารักมากเลย
ไม่ใช่นะ ไม่ใช่จริงๆ แค่สัญลักษณ์อื่นน่ะ
มีซอนโทรมา
ทำไมเสียงเรียกเข้าดังจัง
จริงสิ หมอฟันอยากได้เทียนหอมด้วยไหม
- เทียนหอมเหรอ - เดี๋ยวหยิบกลิ่นยูคาลิปตัสให้
ดีกับคนเป็นโรคจมูกอักเสบนะ จมูกโล่งเลย
อ้อ
ฉันไม่ได้เป็นโรคจมูกอักเสบ แต่ก็ขอบคุณนะ
โธ่เอ๊ย ให้ตายเถอะ ยัยพโยมีซอน โทรมาไม่รู้เวล่ำเวลา
จากนี้ไปต้องปิดเสียงไว้แล้ว
ทำเทียนหอมต้องมีใบประกอบวิชาชีพไหม
ก็ต้องมีอยู่แล้ว
บอกมาตามตรงนะ คุณมีใบประกอบวิชาชีพกี่ใบกันแน่
ไม่รู้สิ เยอะมากจนนับไม่ไหว
งั้นยกตัวอย่างอันที่แปลกที่สุดมาหน่อย
อันที่แปลกเหรอ
ขอคิดก่อน นักให้คำปรึกษาเยาวชนระดับสาม
- ผู้แนะแนวธรรมเนียมปฏิบัติ - อือ
อ้อ ใบอนุญาตประกอบอาหารจากปลาปักเป้า
ใบอนุญาตจัดเก็บทำความสะอาด แล้วก็ ใบอนุญาตสอนพับกระดาษสี
ใบอนุญาตสอนพับกระดาษสีเหรอ ของแบบนั้นต้องมีใบอนุญาตด้วยเหรอ
กระดาษสีหนึ่งแผ่น สามารถบรรจุทั้งจักรวาลได้เลยนะ ยัยขี้มูกกัง
ขี้มูกกังอะไร ซกมกไม่ไหว จริงๆ เลย
พูดเกินไปแล้วนะ เดี๋ยวเถอะ
โอ๊ย แขนผมๆ มือๆ
- ปล่อยก่อนๆ - อย่านะ ปล่อย
- อะไรเนี่ย - หมอยุนบ้าไปแล้วเหรอ
- เดี๋ยวแขนดูชิกก็หักหรอก - โอ๊ย ผมกลัวหมอฟันจริงๆ
- ตายจริง - ทำไมแรงเยอะขนาดนี้
ฉันก็พอได้ยินเรื่องมาอยู่ คุณหมอยุนทำเกินไปแล้วนะ
- อะไรคะ - ยังจะมาถามอีก เมื่อกี้เราเห็นนะ
คุณจับหัวหน้าฮงซะแรงเชียว
ขนาดศัตรูที่อาฆาตแค้นกันยังไม่ทำขนาดนี้เลย
ใช่แล้ว เมื่อกี้ที่ร้านชำ คุณหมอก็โหม่งแบบนี้จนเขาเลือดกำเดาไหล
- อ้อ เตะข้อพับด้วย - แล้วยังตบหน้าอีก
ตายจริง แม่เจ้า โดนตบด้วยเหรอ มันเรื่องอะไรกัน
ไม่ใช่นะคะ คือว่าฉันกับหัวหน้าฮงแค่คุยกัน…
ไม่ล่ะ ไม่ได้การแล้ว ขืนปล่อยไว้แบบนี้ เนื้อตัวหัวหน้าฮงน่วมกันพอดี
จริงๆ ฉันก็แค่ตั้งใจจะบอกให้สนิทสนมกันไว้
แต่คุณหมอทำล้ำเส้นเกินไป
ช่วงนี้ทั้งสองคนห้ามมาเจอกันนะ
- อือ แบบนั้นดีเลย - โอเค ใช่แล้วๆ แล้วก็ไม่ต้องสบตากันด้วย
เดินเลี่ยงกันเหมือนอีกคนไม่มีตัวตน
โธ่พี่ กงจินแคบแค่นี้ จะทำแบบนั้นได้ยังไง
นี่ ไม่ต้องห่วงนะ เราจะจัดการทุกอย่างเอง
ใช่แล้ว ทำได้น่า
คุณหมอไปกับเราค่ะ
โอเค ไปกัน ดูชิกนายนำหน้าไปเลย
- เป็นไปได้เหรอ เลี่ยงไม่ได้หรอก - ทำไมปล่อยให้เธอทำร้ายอยู่ได้
- นี่ กึมชอล - ไม่ต้องเลย ปล่อยพวกเขาไป
- ปล่อยไป - เราไปแล้วนะ
- มันสมควรโดนอีก อีกสักป้าบ - นายนี่นะ
โอ๊ย เจ็บนะ เจ็บ
ฉันตีก็เจ็บ โดนเธอตีก็เจ็บ ใครตีเจ็บกว่ากันล่ะ
- มันไม่ใช่แบบนั้นนะ - ให้ตายเถอะ
(กาแฟตอนกลางวันและเบียร์ในคืนเดือนหงาย)
คุณหมอมาแล้วเหรอครับ
สวัสดีค่ะ
- ว่าไง - หัวหน้าฮงอยู่นิ่งๆ เลย
มีอะไรทำก็ทำไป ฉันรับออร์เดอร์เอง
ฉันขอกาแฟดริปค่ะ กาแฟเย็น
โอเค กาแฟดริปแบบเย็นหนึ่งแก้ว
รับเมล็ดกาแฟเอธิโอเปียเยอกาเชฟ ที่คุณหมอชอบไหม
- ผมได้ยินน่า - อือ ตามนั้น
นั่งรอข้างหลัง…
อ้อ นั่งแล้วกระโปรงจะยับน่ะค่ะ
อ๋อ
- นี่ หัวหน้าฮง - หยุดเลยๆ
จะไปชวนเขาคุยทำไมล่ะครับ
ต่อจากนี้ทั้งสองคนห้ามคุยกัน
เห็นตีกันทุกวันนี่นา รักษาระยะห่างไว้
คือว่า พี่
- หือ เรียกฉันเหรอ - อือ
- ผมทำโทรศัพท์หาย - โทรศัพท์เหรอ
อือ ช่วงนี้คงติดต่อผมไม่ค่อยได้ จนกว่าจะตามหาเจอนะ
- อือ - ผมเพิ่งซื้อมาได้ไม่นาน
ก็เลยอยากลองตามหาดูไปก่อนสักสองสามวัน
อือ ก็คงต้องแบบนั้น
เพราะงั้นถ้าติดต่อไม่ได้ก็ไม่ต้องเป็นห่วงผมนะ
ฉันจะเป็นห่วงนายทำไม แค่ห่วงจูรีคนเดียวก็ยุ่งแล้ว
- วันนี้วันอาทิตย์เหรอ - อา สวัสดี สวัสดีค่ะพี่
สายป่านนี้แล้ว ทำไมแกถึงเพิ่งลงมา
จะไปโรงเรียนสายแล้วนะ
เบาใจเถอะว่า อย่างน้อยหนูก็ไปโรงเรียน หนูไปนะ
โอ๊ย เหนื่อยกับมันจริงๆ
เฮ้อ ปวดหัวจี๊ดๆ เลย
ฉันจะทำยังไงกับมันดีนะ ดูชิก
- ยังไงแกก็น่ารัก… - อย่ามองที่อื่น มองฉันสิ
ผมจะชงกาแฟน่ะ เมล็ดกาแฟอะไรนะ
เมื่อกี้สั่งอะไรนะ
- เอธิโอเปีย - เอธิโอเปีย
- เอธิโอเปียนะ - กาแฟดริปค่ะ
- กาแฟดริป - กาแฟดริป
เพิ่งจะคบกันไม่เท่าไรเอง ก็ต้องพลัดพรากกันแล้ว
ทำไมหัวหน้าฮงต้องทำมือถือหายด้วย ให้ตายเถอะ ส่งข้อความหาก็ไม่ได้
ฉันอยากได้ยินเสียงหัวหน้าฮงจัง
โอ๊ย รำคาญย่ะ
บรรพบุรุษของเราถึงได้ยอดสุดๆ ไปเลยไง
เมื่อก่อนไม่มีโทรศัพท์มือถือด้วย แล้วพวกท่านคบกันจนมีลูกมีหลานได้ยังไงนะ
มีซอน มื้อเที่ยงของเราวันนี้…
หูฉลามกับซุปข้าวตังเผ็ด
ถ้าต้องจำใจกินอาหารจีน งั้นขอฟาดเมนูแพงที่สุด
อ้อ ค่ะ ที่นี่คลินิกทันตกรรมยุนนะคะ ขอจาจังมยอนสองที่
- ค่ะ - หูฉลาม
หัวหน้าฮงจะมาแล้ว
รำคาญย่ะ
เถ้าแก่เนี้ยโจมาส่งเองเหรอคะ
อ้อ ช่วงนี้หัวหน้าฮง ถูกสั่งห้ามมาส่งอาหารที่นี่
ถ้าลั่นวาจาแล้ว เราทำจริงน่ะ
ว่าแต่ทำไมสั่งสองถ้วย ไม่สั่งหมูราดซอสเปรี้ยวหวานล่ะ
ไม่งั้นก็มากินที่ร้านสิ
เฮ้อ เหนื่อยจริงๆ ต้องมาส่งจาจังมยอนสองถ้วยเนี่ย
ทำไมชอบตีคนอื่นนะ
ถ้าอย่างนั้น ถ้าเราขึ้นเรือ แค่ทีมงานที่เคยบอกไว้กับสมาชิกอีกสองคน
ก็ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ
ถ้าแค่นั้นไม่มีปัญหาครับ
วันนั้นทะเลจะโอเคไหมครับ เห็นว่าอากาศสดใส
ก็น่าจะพอมีคลื่นอยู่บ้าง
แต่จะทำยังไงได้ ก็ต้องทานยาแก้เมาเรือกันไว้ แปะแผ่นแก้เมาที่ใต้หูด้วย
นี่ๆ โปรดิวเซอร์จีเป็นอะไรไหม
เป็นอะไรไป
- ไม่สบายตรงไหน - รุ่นพี่ เหงื่อซ่กเลย
- เป็นอะไรไหมครับ - นี่ เป็นอะไร
ข้าวกล่องเมื่อตอนเที่ยงอร่อยมาก ฉันก็เลยสวาปามเร็วไปละมั้ง
ฉันไม่เป็นไรจริงๆ
อย่ามายืนอยู่ตรงนี้เลย ออกไปหาที่นั่งเถอะ
หรือจะกลับบ้านก่อนก็ได้
ตอนนี้ยังจะพูดออกมาได้นะ
ฉันจะทิ้งคนป่วยไว้ได้ยังไง
ตอนนี้ฉันไม่ป่วยแล้ว
ไม่ นายป่วย
ท้องอืดเฉียบพลันกับผีสิ
ฉันรู้หรอกว่านายป่วยที่ใจ
ผมไปจ่ายเงินไว้ล่วงหน้าแล้วครับ
รุ่นพี่มีประกันไหมครับ ถ้างั้นก็ต้องออกเอกสารนะ
โดฮา นายจัดการรวดเร็วดีนะ
ตอนอยู่สถานีก็หัดทำให้ได้แบบนี้สิ
ก็คุณพ่อเคยนอนโรงพยาบาลอยู่นาน
ผมก็เลยเชี่ยวชาญด้านนี้ครับ
จริงๆ ผมควรได้เรียนคณะแพทย์ แต่ขาดไปคะแนนเดียวเลยสอบไม่ติด
อะไรเนี่ย
ไปเรียนหมอซะ ไป
หัวหน้าฮง
โอ้ เดี๋ยวนะ
ทำไมถึงเจอหน้ากันยากแบบนี้
ก็นั่นน่ะสิ หกชั่วโมงที่ผ่านมาสบายดีไหม
ไม่สบายสักนิด
แล้วมือถือล่ะ หาเจอไหม
- ยังเลย - งั้นก็ซื้อใหม่ไปเลยสิ
จะไม่ติดต่อกันเหรอ
มันยังติดสัญญาอีก 20 เดือนน่ะ ขอเวลาหาถึงวันนี้อีกวันนะ
นั่นหมายความว่า จะอยู่แบบติดต่อไม่ได้แบบนี้ต่อไปเหรอ
เปล่านะ ไม่ใช่แบบนั้น เดี๋ยวผม…
- คุณหมอคะ - ดูชิก
มายืนทำอะไรตรงนี้ ตีกันอีกแล้วเหรอ
- เปล่าๆ - เปล่าค่ะ ไม่ใช่
คุณหมอ ฉันได้ยินหมดแล้วค่ะ
เพื่อสันติสุขของกงจินแล้ว ช่วยรักษาแนวสงบศึกชั่วคราวด้วยค่ะ
เดี๋ยว นี่ไม่ใช่พื้นที่ความมั่นคงร่วมสักหน่อย พอเลย
- ที่รัก จับแยก - จับแยก
- คุณหมอ ไปกับฉันค่ะ - นายมากับฉัน
- เดี๋ยวฉันเลี้ยงหวานเย็น - นี่
- ฉันไม่ชอบหวานเย็นค่ะ - ยุนกยอง
- นี่ ยุนกยอง - งั้นชอบอะไรคะ
- ไว้เจอกันนะ - ค่ะ บ๊ายบายค่ะ
เดี๋ยว…
ทำอะไรน่ะ
นอนลงสิ
ฉันยังไม่ง่วงนะ
แล้วจะยังไง ให้ฉันใช้กำลังบังคับให้นอนลงไหม
ไม่ต้องๆ เดี๋ยวฉันนอนเอง
โอ๊ย ปวดท้อง
ฉันไม่ได้ทำแบบนี้เพราะโปรดิวเซอร์จีหรอกนะ
ถ้าจะล้มป่วยก็รอจนรายการฉายจบก่อนเถอะ
รู้แล้วน่า
ถ้ารู้ก็นอนพักซะ
ขอบใจนะ
ฉันรู้ว่าเธอเป็นห่วงฉันมาก
และรู้ด้วยว่าคอยช่วยฉันบ่อยๆ
ขอบคุณจากใจเลยนะ
ฉันไม่นึกว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ในชีวิต
จีซองฮยอนที่ล้มวัวกินทั้งตัว ถูกหามเข้าห้องฉุกเฉิน
เพราะท้องอืดเฉียบพลันเนี่ยนะ
คงเป็นตราบาปชั่วชีวิต
ฉันก็คิดว่ามันน่าขำและไร้สาระมาก
สงสัยฉันคงทุกข์จริงๆ แหละ
ตอนนี้ฉัน…
กำลังตัดใจจากรักแรกเป็นครั้งที่สองอยู่
พอมาเจ็บซ้ำตรงแผลเดิม
มันก็เจ็บไม่ไหว
เอาพอดีๆ ได้ไหม
ถ้ายังวัยรุ่นอยู่ มันก็เป็นแค่ไข้ใจ
แต่ตอนนี้นายอายุ 35 แล้ว เดี๋ยวก็ได้ตายพอดีหรอก
ก็นั่นน่ะสิ
เอาล่ะ หลับตาลงได้แล้ว
รับทราบครับ
ฉันต้องเชื่อฟังที่นักเขียนวังบอกสิ
นอนแล้วนะ
(คลินิกทันตกรรมยุน)
ไหน ดูซิ
เอ่อ
คุณเจ้าหน้าที่ชเวมาทำอะไรที่นี่คะ
ผม…
คือว่า…
ผมมาขูดหินปูนได้ไหมครับ
อ้อ ขูดหินปูน
ค่ะ รอสักครู่นะคะ
ได้ครับ
ครับ
ดูเหมือนว่าคุณจะตื่นเต้น กอดหมอนนี่ไว้นะคะ
อ้อ ขอบคุณครับ
อ้าปากนะคะ
ฉันจะเบามือให้มากที่สุด
แต่ถ้าระหว่างทำรู้สึกไม่ไหวก็ยกมือขึ้นนะคะ
ครับ
- รู้สึกอึดอัดตรงไหนเหรอคะ - เอ่อ…
คือว่าผม
ไม่ได้ไม่ชอบคุณมีซอนหรอกนะครับ
ผมแค่อยากค่อยๆ ทำความรู้จักคุณเท่านั้น
ผมรู้ว่า
คุณมีซอนจะเข้าใจที่ผมพูดนะครับ
ฉันไม่เข้าใจว่าคุณพูดอะไรอยู่
ถ้าคุณไม่อึดอัดตรงไหน งั้นฉันขูดเลยนะคะ
ครับ
คิดว่าคุณมีซอนจะฟังออกซะอีก
เจ้าหน้าที่ชเวว่ายังไง
- หือ - เขามาที่นี่ทำไม
ไม่รู้สิ
อะไรเนี่ย พโยมีซอน อารมณ์ดีเชียวนะยะ
ยิ้มปากจะฉีกถึงหูแล้ว
เจ้าหน้าที่ชเวพูดอะไรล่ะสิ
ความลับย่ะ
นี่ ทีฉันยังเล่าให้ฟังทุกอย่าง แล้วเธอจะขี้โกงไม่เล่าแบบนี้เหรอ
โอ๊ะ อีกสิบนาที จะถึงนัดของคนไข้ฮยอนยองมกนะคะ คุณผอ.
พโยมีซอน บอกกันหน่อยสิ
คุณหมอต้องผ่าฟันคุด เพราะงั้นเตรียมตัววอร์มแขนไว้เลยนะคะ
จริงๆ เลย ฉันอยากรู้นะ เขาบอกว่าอะไร
จะไม่บอกกันจริงๆ เหรอ
ต่อมเผือกกระตุกยิกๆ แล้ว
ให้ตายเถอะ ยิ้มระรื่นหน้าบานเชียว
อะไรเล่า
เธอนี่นะ
ยิ้มเรื่องอะไร
ความลับจ้ะ
ยัยคนขี้โกง ฉันจะไม่เล่าอะไรให้เธอฟังแล้ว
จะไม่เล่าแม้แต่เรื่องเดียว
เป็นอะไรของนาง
คิดถึงจัง
อยากเจอเขาจัง
คิดถึงจัง
อยากเจอแล้ว
ฮัลโหลค่ะ
หมอฟัน
หัวหน้าฮง
หัวหน้าฮง ตอนนี้คุณอยู่ไหน เราจะได้เจอกันเมื่อไหร่
วันนี้คงยากน่ะ
คืนพรุ่งนี้ตอนประชุมหมู่บ้าน ทุกคนจะไปรวมตัวกันที่หอประชุมหมู่บ้าน
ไว้เจอกันตอนนั้น มาบ้านผมนะ เข้าใจไหม
เดี๋ยว ฮัลโหล หัวหน้าฮง หัวหน้า…
พรุ่งนี้เลยเหรอ
ฉันจะรอถึงพรุ่งนี้ได้ยังไง
ฉันจะทนถึงพรุ่งนี้ยังไงดี
มันน่าน้อยใจ น้อยใจชะมัด
วันนี้จะได้เจอกันแล้ว
อือ ใส่ตัวนี้แหละ
ไหนดูซิ
เวลาหนึ่งวันยาวนานจริงๆ
ให้ตาย
โธ่เว้ย
อีกแค่สองชั่วโมงครึ่งเท่านั้น
ใจเต้นตึกตักๆ
เดี๋ยวนะ พระอาทิตย์…
ทำไมพระอาทิตย์ไม่ขยับเลยเนี่ย
ก็ขยับอยู่นี่
เฮ้ย ให้ตายเถอะ โธ่เอ๊ย
มีซอน พี่สาวคนนี้ไปเดตก่อนนะ
บ๊ายบาย
เกินไป
พวกที่ได้ลิ้มรสการมีแฟนทีหลัง ถึงคลั่งรักจนไม่รู้เดือนรู้ตะวัน
มีความสุขจังนะ มีความสุขเหลือเกิน
เพิ่งเคยเดตครั้งแรกหรือไง
ถึงจะลองกายบริหาร ในคืนเดือนหงายที่นอนไม่หลับ
เพียงสายลมแห่งชีวิตที่พัดกระหน่ำเข้ามา
ดูชิก ไปประชุมหมู่บ้านกัน
- เป็นอะไรไป - พี่ ขอโทษที
วันนี้ผมไม่ค่อยสบาย
ช่วงนี้นายหักโหมไปหรือเปล่า
นั่นสิ อยู่ๆ ผมเป็นอะไรไปนะ
ฝากบอกว่าผมคงไปร่วม ประชุมหมู่บ้านไม่ได้หน่อยนะ
ได้ เข้าใจแล้ว ฉันจะบอกให้
กลับเถอะ ไม่ต้องห่วง
เฮ้อ ผมควรไปร่วมด้วยแท้ๆ
กลับเถอะน่า ไม่ต้องห่วง
ผมกลับก่อนนะ
- โอ๊ย เป็นอะไรนะ เรา - ไปเถอะ
ทำไมไม่มากันสักทีเนี่ย จริงๆ เลย
โอ้ พี่ ไม่สิ ผู้ใหญ่บ้าน ทางนี้ๆ
ให้ตาย เธอมีเรื่องอะไร ถึงต้องให้ฉันถ่อมาถึงที่นี่ด้วย
โธ่พี่ ฉันมีเรื่องวาระสำคัญ ถึงได้เรียกประชุมหมู่บ้าน
มันเป็นเรื่องสำคัญ ผู้ใหญ่บ้านก็ต้องมาสิ อ้าว ฮวาจองมาแล้ว ฮวา…
คุณครูยูก็มาด้วยแฮะ
ก็ต้องมาด้วยสิ โชฮีก็เป็นชาวบ้านกงจินเหมือนกัน
- อือ - สวัสดีค่ะ พี่นัมซุก
"พี่" เหรอ ตายจริง มนุษยสัมพันธ์เป็นเลิศ
เมื่อก่อนเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น
แค่ไม่มีโอกาสได้สนิทเฉยๆ
ฉันมนุษยสัมพันธ์ดีนะคะ ถ้าสนิทกัน ฉันเป็นคนตลกด้วย
จากนี้ก็ฝากตัวด้วยนะคะ
ค่ะ เป็นคนตลกดีนะ เข้าใจแล้ว
พี่คะ สวัสดีค่ะ
อือ ฉันสบายดี
กินข้าวอิ่ม หายใจคล่อง นอนหลับปุ๋ยเลยล่ะ
แต่อึไม่ออกนี่
หือ
ยัยคนนี้ พูดอะไรของเธอ
หน้าเหลืองขนาดนี้คงใช่แน่ๆ
ชอบท้องผูกนี่นา
ฉันชอบท้องผูกที่ไหนกัน
ฉันแบ่งยาดอกแดนดิไลออนให้ไหม
- ยาดอกแดนดิไลออนอะไรเล่า - จะโมโหทำไม
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีค่ะ
วันนี้ฉันเป็นตัวแทนฮเยจินค่ะ
ผู้ช่วยพโย ดีแล้วล่ะ ดีแล้วที่มา
ดีแล้วที่มา วันนี้สวยนะเนี่ย
ตายจริง พี่ๆ คะ
- พวกเรามาแล้วค่ะ - สวัสดีครับๆ
โบรา สวัสดีจ้ะ
เอาล่ะ
ทักทายผู้ใหญ่ให้สมกับ เป็นเด็กจากประเทศผู้ดีแห่งตะวันออก ปฏิบัติ
สวัสดีค่ะ
- จ้ะ - จ้า
เก่งมาก
- แล้วอีจุนล่ะคะ - นั่นสิ
อีจุนอยู่กับพวกป้าๆ ที่ร้าน
เห็นว่าอยากแก้โจทย์เลขน่ะ
หนูอุตส่าห์เอาเจลลี่มาแบ่งกินกับอีจุน
- นั่นสิ - ทางนี้
- อ้าว สวัสดีครับ - สวัสดีค่ะ
มาทำอะไรกันตรงนี้ ไม่เข้าไปกันล่ะ
มามัวยืนอยู่ข้างนอกกันทำไม อยากบริจาคเลือดให้ยุงนักเหรอ
ว่าแต่วาระการประชุมวันนี้คืออะไร
- อ๋อ - ฉันมาสายไหม
- ว่าไง - รอฉันอยู่เหรอ
ใช่น่ะสิ
มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ
อ้อ ทุกคนคงสงสัยว่า วาระการประชุมในวันนี้คืออะไรใช่ไหมคะ
อ้อ วาระของวันนี้ก็คือ
อะไรเหรอ
หัวหน้าฮง
ฉันคิดถึงคุณมากเลย
ผมก็ด้วย
ไม่ชอบเลยที่เรามาเจอกันไม่ได้แบบนี้
ผมก็ด้วย
อยากเจอทุกวันเลย
อยากได้ยินเสียงทุกวัน
อยากกอดคุณทุกวันด้วย
ผมก็ด้วย
หัวหน้าฮงพูดเป็นแต่คำว่า "ผมก็ด้วย" เหรอ
ผมใช้ชีวิต 34 ปีมาโดยไม่มีคุณ
แต่หลังจากรู้จักคุณ หนึ่งวันของผม…
ก็ยาวนานเหมือนชั่วนิรันดร์เลย
ยุนฮเยจิน คุณนี่ยังไงกัน
คุณทำอะไรกับผมเนี่ย
ช่วยเรียกฉันอีกทีสิ
- อะไรนะ - ชื่อฉันน่ะ
ฮเยจิน
ยุนฮเยจิน
ฉันเคยได้ยินคนเรียกชื่อฉัน มาหลายหมื่นหลายพันครั้ง
แต่ครั้งนี้ฟังดูไม่คุ้น
เหมือนได้ชื่อใหม่เลย
แหวะ ทนดูไม่ไหวแล้ว
- ยัยนี่ท้องไส้ไม่ค่อยดี - ขอโทษทีนะ พอดีแกอ้วกน่ะ
- หัวหน้าฮง มาทำอะไรตรงนี้ - มาเจอกันตรงนี้เฉยเลย
คือว่า ทุกคนกำลังเข้าใจผิดนะ
คือ คือว่านะ ทุกคนเข้าใจผิดแล้ว
- อ้อ - เข้าใจผิดสินะ
- อ้อ ค่ะๆ - เข้าใจผิด
เอ่อ ก็คือ…
ในประเทศอีกฟากโลก การกอดกันแค่นี้เป็นแค่…
พวกเราคบกันค่ะ
- แม่เจ้า - หมอฟัน
- สุดยอด - ฉันไม่อยากปิดบังอีกแล้ว
ความลับอะไรช่างมัน
ฉันอยากเป็นแฟนหัวหน้าฮงอย่างเต็มตัว
เราตกลงเป็นแฟนกันแล้วค่ะ
- แม่เจ้า - อือ พวกเรารู้อยู่แล้ว
อะไรนะคะ
- ว่าไงนะ - ประมาณสี่วันได้แล้วมั้ง
ไม่ใช่สักหน่อย สามวัน
ตรงนี้ๆ เดี๋ยวฉันเช็ดให้นะ
- จริงๆ เลย - น่ารักจัง
เปื้อนตรงนี้หมดเลย
ต้องเอาของแถมมาให้คุณหมอยุนด้วย
ตามมาทำไม ไปกินสิ
อ้อ ฉันอยากเห็นหน้าต่ออีกหน่อยน่ะ
เมื่อกี้นี้ขอโทษจริงๆ นะ เจ็บใช่ไหม
- ไม่ใช่ข้างนั้นสิ ข้างนี้ - ข้างนี้เหรอ
เดี๋ยวเป่าเพี้ยงให้นะ
- สู้ๆ นะ พี่ - ไปเถอะ
โธ่เอ๊ย พี่ดูชิกลืมโทรศัพท์ไว้แฮะ
หือ
ฉันขอโทษนะ หัวใจ
- หัวใจเหรอ - หัวใจเหรอ
เห็นไหม ฉันพูดถูกไหมล่ะ บอกแต่แรกแล้ว
คู่นั้นเล่นละครตบตาเพื่อปกปิดว่าคบกันอยู่
เราบอกทั้งคู่ไปเลยดีไหมครับว่ารู้เรื่องหมดแล้ว
ไม่ได้ เราต้องทำให้ทั้งคู่พูดออกมาเองสิ
ยังไงล่ะ มีวิธีดีๆ เหรอ
ก็แบบว่า…
- อะไร - อะไรเหรอๆ
ก็ทำให้เป็นหนุ่มเลี้ยงวัวกับสาวทอผ้าไง
เพิ่งคบกันใหม่ๆ ถ้าเราไม่ให้เจอกัน
คู่นั้นจะกระวนกระวายแค่ไหนกันล่ะ
คงจะร้อนรุ่มใจ จนรักกันกว่าเดิมอีกมั้ง
- ตายแล้วๆ - สมกับเป็นยอฮวาจอง
ถ้างั้นเรามาสร้างสะพานนกกางเขนกันดีไหม
แบบนี้เลย
ให้ตายเถอะ
ทุกคนหยุด
ออกปฏิบัติการ
นายลืมไว้
ทีหลังดูแลข้าวของตัวเองให้มันดีๆ หน่อยสิ
ไอ้นี่
เดี๋ยวเรามีเรื่องต้องคุยกันยาวนะ
ไม่ได้นะ ฉันมีครอบครัวต้องดูแลนะเว้ย
นี่ พโยมีซอน ทำไมเธอไม่บอกกันล่ะ มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง
ฉันไม่รู้เรื่องจริงๆ นะ แค่ตามมาเอง พูดจริงๆ
ทุกคนเห็นใช่ไหมคะ
ฉันรู้อยู่เต็มอก แต่ก็ยังปิดปากเงียบเก็บเป็นความลับได้
โจนัมซุกคนนี้พูดจริงทำจริงนะคะ
ทำดีแล้วล่ะ
เธอไม่เอาไปพูดให้เสียเรื่อง คู่นี้ถึงไปได้สวย
หัวหน้าฮง ยินดีด้วยนะ
ว่าแต่ไปไงมาไง ถึงมาลงเอยกับคุณหมอแบบนี้ได้เนี่ย
คุณหมอ ฉันก็ขอยินดีด้วยนะคะ
ดีแล้วล่ะ
ดีแล้วจริงๆ
ตอนนี้ฉันไม่หวังอะไรอีกแล้วล่ะ
ตายแล้ว
ดีจริงๆ
ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณทุกคนมากนะ
ถ้างั้น เราขอน้อมรับแรงเชียร์สุดใจของทุกคน
แล้วจะตั้งใจคบกันให้ดี
ว้าว เจ้าฮงดูชิก
อะไรเนี่ย จับมือประสานนิ้วอวดกันเหรอ
บัดสีบัดเถลิง มาหวานต่อหน้าคนอื่นได้ไง
ทำไมล่ะครับ หวานบาดใจดีออก
พ่อ หนูอยากอ้วกอีกแล้ว
- ตายแล้ว - นี่
ทั้งที่ชอบกันขนาดนั้น อดทนมาจนป่านนี้ได้ยังไงเนี่ย
เพราะฉะนั้นแล้ว ทุกคน…
อย่ามาเป็นกขค.เรานะคะ
- ไม่ขัดหรอกจ้ะ - แหม ตายแล้ว
หัวหน้าฮงเองเหรอเนี่ย
วันนี้เจ้าหญิงแห่งดินแดนดวงดาว ได้พบเจ้าชายที่มาจากท้องทะเลค่ะ
เจ้าชายทำให้เจ้าหญิงที่กำลังร้องไห้อยู่ หัวเราะออกมาได้ดังๆ
ฉันหวังว่าเธอจะได้กลับไปชายหาด และเจอกับเจ้าชายอีกครั้ง
ยุนฮเยจิน จริงๆ เลยนะ ไม่ว่าจะตอนเด็กหรือตอนโต
รสนิยมเลือกหนุ่มๆ ไม่เคยมีเลย
เจ้าชายเหรอ
เริ่มคบกันวันแรกวันนี้
แต่มันดูโล่งๆ อยู่นะ
รอแป๊บ
แต่นแต๊น
- อะไรล่ะเนี่ย - บักเก็ตลิสต์
- ไม่โรแมนติกเหรอ - ตรงไหน
อุคริ
รีบไปอาบน้ำเถอะ
อาบ อาบน้ำเหรอ
ถ้าวันนี้เจอรุ่นพี่ซองฮยอนก็ฝากดูแลเขาหน่อยนะ
แบ่งน่องไก่ให้เขาด้วย
น่องไก่ที่ฉันตามหาอยู่นี่เอง
ฮเยจินเป็นห่วงนายมากนะ
บอกว่าหน้านายซีดเซียว ผอมลงด้วย
ฉันเล่นตัวแค่ครั้งเดียว ก็ถอดใจทันทีเลยเหรอคะ
คุณมีซอน
ปกติแล้วผมเป็นคนชักช้าครับ
นี่ รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงนายแค่ไหน
อยู่ๆ ก็ติดต่อไม่ได้ ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย
หัวหน้าฮง ฮง
อ้อ โทษที
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์