(ซีรีส์จาก NETFLIX)
ฮเยจิน
ค่ะ
ถ้าฉันกลับไปที่กงจินอีกรอบ ขอเวลาให้กันหน่อยได้ไหม
เวลาเหรอคะ
ฉันให้ได้อยู่แล้วค่ะ
ต้องให้จริงๆ นะ
ฉันมีเรื่องต้องบอกเธอจริงๆ น่ะ
อะไรนะคะ
ไฟทางซ่อมแล้วนี่
ฮัลโหล ฮเยจิน ฟังฉันอยู่หรือเปล่า
อ้อ ค่ะ รุ่นพี่
ถ้ามาที่นี่เมื่อไหร่ก็ติดต่อมานะคะ
ฉันจะเลี้ยงของอร่อยๆ ให้ได้
ได้สิ ไว้ไปแล้วเจอกันนะ
ค่ะ ขับรถปลอดภัยนะ รุ่นพี่
- อือ - ค่ะ
ใคร ใครคะ
ใครน่ะถึงเข้าบ้านคนอื่นโดยพลการ
ที่นี่ติดตั้งระบบรักษาความปลอดภัยไว้หมดนะ แป๊บเดียวตำรวจก็มาแล้ว
คิดว่าฉันไม่ได้เช็กเรื่องนั้นมาเหรอ
เมื่อวานฉันติดตั้งแล้วย่ะ
- เธอทำอะไรกับโทรศัพท์อยู่น่ะ - คะ
จะแจ้งตำรวจเหรอ
ทีนี้ก็ไม่มีใครมาช่วยเธอได้แล้ว
อะไรวะ
อยู่นิ่งๆ
คืนนี้เหมาะแก่การจับคนชั่วนะ ว่าไหม
หมอฟัน เป็นอะไรหรือเปล่า
- บาดเจ็บตรงไหนไหม - ไม่มี
- ไม่เจ็บตรงไหนจริงๆ ใช่ไหม - ฉันกลัว กลัวมาก
ครับ ที่นี่บ้านเลขที่ 14 ถนนอับนารู หมู่บ้านกงจิน
ฮเยจิน
หัวหน้าฮง
เฮ้อ เหลือเกินจริงๆ
- เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ - กลับบ้านเถอะครับ พวกโรคจิตน่ะ
โธ่เอ๊ย สมควรเน่าตายในคุก
เกือบเป็นเรื่องใหญ่แล้วไหมล่ะ
- คนแบบนั้นต้องกินข้าวแดงในคุก - ระวังหัว
- เชื่อไหมล่ะ - อะไรกันเนี่ย
(ศูนย์ฉุกเฉิน)
(ตอน 10)
โชคดีที่เส้นประสาทไม่เสียหาย แค่เย็บแผลก็น่าจะพอ
รอตรงนี้ก่อน ผมจะไปเตรียมตัวมาครับ
ค่ะ ขอบคุณนะคะ
ค่อยยังชั่ว
ไม่เจ็บเหรอ
ทำไมจะไม่เจ็บล่ะ กระดาษบาดมือยังเจ็บเลย
แต่มีดเล่มเบ้อเริ่มเท่านี่ ประมาณ 30 เซนได้ไหมนะ โอ้โฮ
อย่าเล่นใหญ่
แค่มีดปอกผลไม้ ที่ใบมีดยาวไม่ถึง 15 เซนเองเหอะ
ผมห่วงว่าคุณจะตกใจ
แต่กลัวคนไม่รู้ว่าเป็นหมอเหรอ ใจเย็นกว่าที่คิดอีก
รอยช้ำนั่นอะไร บาดเจ็บเหรอ
อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก
จะไม่มีอะไรได้ไง คุณบาดเจ็บเนี่ย ดูสิ
บาดเจ็บหนักแค่ไหน ไม่เจ็บบ้างเหรอ
ทำไมตอนคุณหมอมาถึงอยู่เฉย ไม่ยอมพูดอะไรเล่า
ก็หัวหน้าฮงเจ็บหนักกว่าฉันอีก
หมอฟัน
ร้องไห้เหรอ
โอ๊ย ฉันตกใจแทบแย่
ก็แบบ คุณน่ะพุ่งเข้าไปหา
คนที่มีมีดอยู่ในมือได้ยังไง
โธ่ ก็ผม…
ผมห่วงว่าคุณจะบาดเจ็บน่ะสิ
จริงๆ เลย
รุ่นพี่
โปรดิวเซอร์จี
ฮเยจิน เธอเป็นอะไรไหม
รู้ได้ยังไงคะว่าฉันอยู่ที่นี่
อ้อ คือว่าฉัน…
ฉันลืมของไว้นิดหน่อยน่ะ
แล้วก็เห็นรถตำรวจ คนในหมู่บ้านก็เสียงดังโหวกเหวก
พอได้ยินว่าทั้งสองคนอยู่โรงพยาบาล ฉันก็รีบมาทันที
- อ้อ - อือ
หัวหน้าฮง นายบาดเจ็บหนักเหรอ
เปล่าหรอก แค่เฉียดๆ นิดหน่อย
แต่ดูเหมือนโปรดิวเซอร์จี จะช็อกกว่าเราอีกนะ โอเคไหม
เปล่าหรอกๆ ฉัน ฉันไม่เป็นไร
เฮ้อ กังวลแทบแย่
แต่โล่งอกจริงๆ ที่ไม่เป็นอะไรมาก
คือ เอ่อ…
คือว่าฉันลืม…
ลืมหยิบแท็บเล็ตไปด้วย
ฉันต้องมาเอาฮาร์ดไดรฟ์แล้วขับรถกลับเลย
ในเมื่อเห็นแล้วว่าทั้งสองคนไม่เป็นอะไร งั้นฉันกลับล่ะ
จะกลับตอนนี้เลยเหรอคะ
อือ เธอคงจะตกใจมาก ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะ
หัวหน้าฮง ขอบคุณที่ช่วยฮเยจินนะ จากใจจริงเลย
ไม่เป็นไรหรอก
ฉันไปล่ะ
เอ่อ ค่ะ รุ่นพี่คะ
พร้อมเย็บแผลแล้วครับ รบกวนญาติออกไปหนึ่งคนนะครับ
รับการรักษาให้เรียบร้อยนะ
เอ่อค่ะ
กระโจนเข้าหามีด แต่ดันกลัวเข็มฉีดยามันใช่เรื่องไหม
คนที่เคยโดนน้ำซุปลวกปาก เห็นน้ำเย็นยังสะดุ้งเป็นธรรมดา
ขอบใจนะ
ปุบปับเลยเนี่ยนะ
ฉันแค่รู้สึกว่า
ยังไม่ได้ขอบคุณอย่างเป็นทางการน่ะ
คุณทำแบบไม่ทางการไปแล้วไง
ดูนะ สายตาของคุณตั้งแต่เมื่อกี้
เป็นสายตาที่รู้สึกขอบคุณสุดซึ้งเลยล่ะ
ตาฉันมันบอกอะไรได้ที่ไหน
ทีนี้เอาไงต่อ
อะไร
หมายถึงคืนนี้ไง บ้านคุณกลายเป็นจุดเกิดเหตุไปแล้ว
อ๋อ
ยินดีต้อนรับ ยังไม่เคยมา ไม่สิ นี่ไม่ใช่ครั้งแรก
ครั้งที่สามแล้ว
ครั้งที่สามน่ะ เลขสามเป็นตัวเลขที่ดี ในหลายๆ เรื่องนะ
จาจังมยอนสามอย่าง
แข่งหาผู้ชนะที่ได้สามเกม
ในเพลงก็มีบอกว่าลูกสาวคนที่สาม ของบ้านชเวจินซาสวยที่สุด
อะไรกัน
ยังไงซะแบบนี้ก็ดีกว่าอยู่บ้านคนเดียว
ผู้ช่วยพโยก็ไปโซลด้วยนี่
อือ
วันนี้คิดซะว่าที่นี่คือบ้านตัวเอง ขาดเหลืออะไรก็บอกผม
ฉันอยากเปลี่ยนชุดสักหน่อยน่ะ
อ๋อ
งั้นผมไปบ้านคุณแล้วหยิบชุดมาให้ดีไหม
หรือไม่งั้น จะใส่ชุดผมแทนไหม
จะพอดีไหมนะ
- จะเล็กเกินไหม - คงจะใหญ่เกิน
เสร็จแล้วเหรอ
เหมือนชุดจะใหญ่เกินนะ
ใหญ่ที่ไหน พอดีเป๊ะอย่างกับสั่งตัด
หมอฟันนี่นะ โอ้โฮ ไหล่กว้างดีเชียว
ไหล่กว้างบ้าบออะไร ใหญ่โคร่งเบอร์นี้
หัวหน้าฮงไหล่แคบน่ะสิ ถึงได้พอดี…
เฮ้อ พูดให้จบก็ไม่ได้
ดื่มนี่สิ
นี่อะไรเหรอ
ชาคาโมมายล์ ไม่มีอะไรทำให้จิตใจสงบ และหลับสบายเท่านี้แล้ว
รีบซดก่อนจะเย็นซะ
ถ้าไม่อร่อย โดนแน่
- ทำอะไรเนี่ย - ปัดโธ่ ห่มไว้เถอะ
วันแบบนี้จับไข้ได้ง่ายๆ เชียวล่ะ
กล้ามเนื้อคุณก็คงช็อกมากแน่ๆ
เดี๋ยวนะ จะเอาผ้าห่มมาทำอะไร ในฤดูร้อนที่ร้อนจัดแบบนี้
ไม่เป็นไรหรอก
โธ่ ตะคริวกินแล้วนั่น ถึงบอกให้ฟังผมไง
ไหนดูซิ เจ็บมากไหม
ทำอะไรเนี่ย
ทำไม ไม่ได้ล้างเท้าเหรอ
เปล่าสิ ล้าง ล้างแล้ว
งั้นก็ค้างอยู่ท่านี้นิ่งๆ
ถ้าไม่รีบนวดให้คลาย อาการเกร็งจะยิ่งหนัก
ถ้าไม่รู้จะทำอะไร ร้องเหมียวก็ได้นะ
เหมียว เหมียว
เลียจมูกด้วยสิ
ไม่ต้อง พอแล้วน่า เหมือนจะหายดีแล้ว
จริงเหรอ ไม่เป็นไรแน่นะ
อือ
เอาล่ะ
ว่าแต่เอาชุดไหว้ออกมาทำไม ทำพิธีไหว้ใครเหรอ
ปู่น่ะ
เมื่อไหร่ล่ะ
พรุ่งนี้ ไม่ใช่สิ
เลยเที่ยงคืนมาแล้ว งั้นก็วันนี้
จำเรื่องคุณปู่ได้เยอะไหม
ไม่นะ นึกไม่ค่อยออกหรอก
ผมอยากจดจำทุกอย่างไว้ไม่ให้ตกหล่น
แต่ชักจะเลือนรางเรื่อยๆ
น้ำเสียง แววตา และมือของปู่…
ปู่ผมมือหยาบมากเลยนะ
สมัยหนุ่มๆ ทำงานบนเรือ พอพ่อแม่ของผมเสียไป
ท่านก็เปิดร้านขายน้ำมัน จะเอาอะไรมานุ่มล่ะ
แต่ว่ามือท่านใหญ่มากแล้วก็อบอุ่นสุดๆ
ผมโตมาด้วยมือคู่นั้น
หัวหน้าฮง สมัยเด็กเป็นตัวปัญหาใช่ไหม
ดูในรูปเหมือนเขียนไว้บนหน้า ว่า "เจ้าจอมซน" นะ
ถูกเผง ผมเที่ยววอแวไปทั่วทั้งหมู่บ้าน
ถ้าพวกคุณยายตากปลาหมึกทิ้งไว้ ผมจะแอบขโมยมากิน
แล้วก็เตะฟุตบอลกลางแจ้งตลอด จนกว่าต้นคอจะร้อนจนแดงแจ๋
- บอลเหรอ - อือ ผมชอบเล่นฟุตบอลสุดๆ
อ้อ ผมก็เคยมีรองเท้าที่รักมาก เหมือนของหมอฟันด้วยนะ
รองเท้าฟุตบอลสีน้ำเงิน
อ๋อ
ตอนนี้ยังชอบฟุตบอลอยู่ไหม
ไม่ล่ะ ตอนนี้ไม่เล่นแล้ว แถมไม่ดูด้วย
ทำไมล่ะ
เพราะฟุตบอลนั่น…
ไม่สิ เป็นเพราะผม
ปู่ก็เลยมาจากไป
ท่านหัวใจวายน่ะ
แต่ผมไปเจอท่านช้าเกิน
ถ้าผมไม่ออกไปข้างนอก…
เพื่อเชียร์ฟุตบอลโลกละก็
ถ้าเป็นแบบนั้น คุณปู่คงจะไม่เสียชีวิต
อย่าบอกนะว่าคิดแบบนั้นมาตลอด
การสมมติแบบนั้นไม่มีประโยชน์หรอก
โลกนี้มีตัวแปรตั้งมากมาย
และนั่นก็เกินขอบเขตที่เราจะควบคุมได้
เพราะงั้นไม่ใช่ความผิดของหัวหน้าฮง
คิดอะไรงี่เง่าแบบนั้นมาตลอดเลยเหรอ
คุณปู่คงโกรธควันออกหูอยู่บนสวรรค์แล้วมั้ง
ท่านโกรธจัดมากไหมนะ
อย่าให้พูดเลย
ว่าแต่ หัวหน้าฮง
เล่าเรื่องตัวเองเป็นครั้งแรกเลยแฮะ
นั่นสิเนอะ
คนที่ผมเล่าเรื่องแบบนี้ให้ฟัง
คุณคือคนที่สองในชีวิต
คนที่สองเหรอ
ผมนี่ไม่ได้เรื่อง
แค่ชาไม่น่าพอ
ดื่มหมดแล้วใช่ไหม
คนที่สองเหรอ
- ขอบคุณครับ - ทานให้อร่อยค่ะ
พี่คะ ฉันฟังรายการวันนี้แล้ว
ฉันด้วยค่ะ เสียงพี่บาดใจมาก
อ๋อ ขอบใจนะ
- ตายแล้ว - โอ๊ย หล่อไม่ไหว
พี่เขาคุยกับเราด้วย
ที่รัก ทำไมวันนี้แต่งตัวสวยเชียว
น่าจะแต่งแบบนี้มาตั้งนานแล้ว
อะไรกัน เธอแต่งตัวมาสวยขนาดนี้ เพราะวันนี้เป็นวันเกิดพี่งั้นเหรอ
- ไม่มีทางซะหรอก - ว่าไงนะ
อย่าสำคัญตัวผิดเลย
ฉันไม่ได้แต่งสวยเพื่อนาย แต่เพื่อตัวฉันเอง
- "นาย" เหรอ - อือ นายนั่นแหละ
สำหรับคนที่ต่อให้เอาชุดแพงๆ มาใส่แค่ไหน
แต่เนื้อแท้ก็ดูไม่แพงอยู่ดีแบบนายน่ะ
ฉันเสียดายตัวเองสุดๆ
นี่ ไม่แพงงั้นเหรอ
ตอนนั้นเธอได้ยินหมดแล้วสินะ
เดี๋ยวพี่อธิบายทุกอย่างให้ฟังเอง ไปหาที่เงียบๆ คุยกันนะ
ไม่ล่ะ ฉันไม่เหลือเวลาในชีวิตที่จะให้นายแล้ว
แค่สามเดือนที่เสียไปก็มากพอแล้ว
ฮเยจิน ฮเยจิน
รุ่นพี่
รอเดี๋ยวนะ
ขอบคุณนะคะ รุ่นพี่
สวยดีนะ รองเท้านี่น่ะ
รองเท้าคู่นี้
ฉันใช้เงินสอนพิเศษสองเดือนซื้อมาเลย
ตอนแรกก็มือสั่นนิดหน่อย แต่ก็ตัดใจซื้อมาค่ะ
พอมาลองคิดๆ ดู
ฉันก็ไม่เคยซื้ออะไรให้ตัวเองเลยค่ะ
ดีแล้วล่ะ คนเราต้องมีของขวัญทางใจกันบ้าง
แต่ว่าของสวยๆ คงมีหนามกันหมดสินะ
ไม่นึกเลยว่าจะเลือดอาบตั้งแต่วันแรกที่ใส่แบบนี้
- รอเดี๋ยวนะ - หือ
- เจ้านี่นะ… - เดี๋ยว…
ถ้าทำให้นิ่มลง มันก็จะดีขึ้น เอาล่ะ
ทุกอย่างมันก็ยากตอนแรกทั้งนั้นแหละ
ไม่ว่ารองเท้า หรือความสัมพันธ์
นี่
สบายดีจัง
- ไปกินข้าวกันไหม - ดีค่ะ
- ไปกัน - ค่ะ
กินเพลินเลย
อือ เพลินจริง
ฉันนึกถึงหัวอกคนทำอาหารหรอกนะ
คุณเอาแขนเจ็บๆ มาทำทำไมกัน ฉันเสนอแล้วว่าจะทำเอง
อ๋อ ผมจะไม่มีวันปล่อยห้องครัวไว้กับคุณอีก
ทำไมล่ะ
เหมือนจะมีสายเข้านะ
(มีซอน)
อือ มีซอน ไปถึงปลอดภัยไหม
- อือ - การผ่าตัดของแม่ล่ะ
เมื่อกี้แม่เข้าห้องผ่าตัดไปแล้ว
คุณหมอบอกว่าไม่ใช่การผ่าตัดใหญ่
ไม่ต้องกังวลมากไป
ทุกอย่างจะเรียบร้อย ไม่ต้องกังวลนะ
เธอล่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
อ๋อ ที่นี่เรียบร้อยดี
อือ ฉันสบายดี
เธอไม่ต้องมาหรอก อยู่กับแม่เท่าที่ต้องการเลย
วันหยุดไม่มีกำหนด
เดี๋ยวก็รู้
ฉันจะวางสายแล้ว
เธอนอนก่อนเลย
อือ
นี่ครับ ดื่มนี่หน่อยสิครับ
- ขอบคุณค่ะ - ครับ
คุณควรกลับได้แล้วนะ พรุ่งนี้ต้องทำงานนี่คะ
วันออกเวรครับ แล้วผู้ช่วยพโยล่ะ
อ้อ หลังจากเสร็จการผ่าตัดแล้ว
ฉันจะรอแม่ฟื้นก่อน
แล้วค่อยสลับกับน้องตอนเช้ามืดค่ะ
ฮเยจินบอกว่าไม่ต้องกลับไป
แต่ฉันก็ควรไปทำงานนี่คะ
งั้นพรุ่งนี้กลับกับผมนะ
เอ่อ
ถ้าอยู่จนถึงเช้า คุณคงจะเพลียมากแน่ๆ
อีกอย่าง เมื่อกี้ก็บังเอิญเจอพ่อของฉันอีก
ไม่เป็นไรครับ ผมเป็นห่วงผู้ช่วยพโยยิ่งกว่าตัวเองอีก
วันนี้คุณน่าจะเหนื่อยมากแล้ว พักสายตาสักเดี๋ยวก็ยังดีนะครับ
ถ้าคุณแม่ออกมาแล้ว ผมจะปลุกทันทีเลย
เจ้าหน้าที่ชเวน่าจะเหนื่อยกว่าฉันอีกนะ
ผมชินกับการเข้าเวรกะดึกแล้ว
ไม่หวั่นหรอกครับ
ยืนทำอะไรอยู่ เข้ามานอนสิ
ฉันแย่งที่นอนของคนบาดเจ็บแบบนี้จะดีเหรอ
ผมจะคิดซะว่ายกที่นอนให้คนขวัญเสียแล้วกัน
งั้นก็ได้
ว่าแต่คงจะไม่มีใครโผล่พรวดมาอีกใช่ไหม
มีผมนี่ไง
ไม่ ไม่ใช่ที่นี่ บ้านฉันน่ะ
อ๋อ ถ้าคุณต้องการ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมติดตั้งประตูรั้วให้
ถ้ามันข้ามประตูรั้วมาล่ะจะทำยังไง
งั้นเดี๋ยวกางรั้วลวดหนามให้ ไม่สิ
วางกับระเบิดแทนแล้วกัน
ผมจะบอกว่าทำใจให้สบายเถอะ
- แม่จ๋า - อะไรน่ะ
อะไรกัน
- ลมพัดน่ะ ลม - ลมเหรอ
เฮ้อ วันนี้พัดแรงเป็นพิเศษแฮะ ให้ตาย
- ลมพัดเหรอ - อือ
จู่ๆ ก็พัดมาเฉย
- อะไรอีกเนี่ย - ปัดโธ่ ตกใจหมด บูกยองเอ๊ย
- เฮ้ย บูกยอง… - บูกยองนี่ใคร
โธ่เอ๊ย ใจหายใจคว่ำ
ชื่อเจ้าขาว หมาของหัวหน้าหมู่บ้านประมง
- อ๋อ - เฮ้อ เจ้านี่กินอะไรผิดสำแดงมา
หอนอย่างกับตัวเองเป็นหมาป่ามาหลายวันแล้ว
อ้อ เจ้าบูกยอง ฝันดีนะ
- นอนเถอะ - บูกยอง…
ทีนี้ก็นอนซะนะ
- อือ - ผมจะอยู่ข้างนอก
อือ
ก็คือ จะโต้รุ่งอยู่ตรงนี้ว่างั้น
ก็คนมันนอนไม่หลับจะให้ทำยังไง
หัวหน้าฮงนอนสิ
นอนลง เดี๋ยวผมทำให้หลับภายในห้าวิ
- ทำยังไง - นอนลงเดี๋ยวก็รู้
เอาล่ะ
อะไรน่ะ กลอนเหรอ
อือ สำหรับคนที่ห่างไกลจากหนังสืออย่างหมอฟัน
นี่ล่ะยาชั้นดี
ฉันอ่านหนังสือมาเถอะย่ะ
งั้นบอกชื่อหนังสือที่ตราตรึงใจมาในห้าวิ
- ห้า สี่… - ทำไมยังไม่อ่านอีก
เอาล่ะ ถ้างั้นอ่านแล้วนะ
เอ่อ…
จะฟังเฉยๆ ก็ได้
หรือหลับไปเลยก็ยิ่งดี
"ยามเฝ้าประตู
'อยู่ตรงนี้ไม่ได้นะครับ'
การพูดแบบนั้นคืองานของผม
การปฏิเสธเป้าหมายของคุณคืองานของผม
การปฏิเสธคุณในวันต่อมาก็คืองานของผม
การเฝ้ารอคุณในวันต่อมาเพื่อจะปฏิเสธคุณ
ก็คืองานของผม
การตกหลุมรักคุณ
ขณะที่เฝ้ารอคุณในวันต่อมา
ก็คืองานของผม
ดังนั้น การปฏิเสธความรักของตัวเอง…"
หัวหน้าฮง
เรื่องคุณปู่น่ะ
คุณเล่าให้ใครฟัง
เป็นคนแรกเหรอ
มีแล้วกัน คนคนหนึ่ง
เป็นคนที่อบอุ่นมากๆ เลยล่ะ
เวรเอ๊ย
ฮะ คนร้ายที่บุกเข้าบ้านคุณหมอยุนเมื่อวาน
กับไอ้คนที่พยายามจะลักพาตัวครูยูโชฮี คือคนเดียวกันเหรอ
- ใช่แล้ว - แม่เจ้า
ฉันเพิ่งกลับจากไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจมา
- เหลือเชื่อ - ร้อยตรีคิมบอกว่า
มันมีคดีติดตัวตั้ง 11 คดี
- คุณพระ - มี 11 คดีเหรอ
ลำพังเสื้อผ้าผู้หญิงที่มันขโมยไป ก็ค้นเจอเป็นคันรถ
ใช่แล้ว จำยกทรงสีแดงที่เคยเล่าได้ไหม
คนที่เอาไปคือไอ้หมอนั่น
ในรายการหลักฐานมียกทรงฉันอยู่ด้วย
เกือบฆ่าไอ้ชั่วนั่นแล้ว
- มันต้องขโมยชุดเดรสฉันไปด้วยแน่ - ใช่
ตายแล้ว ถ้างั้นเจ้าคนชั่วนั่น มาอยู่ที่กงจินตั้งแต่เมื่อไหร่
เห็นว่าสองเดือนได้แล้วค่ะ
ดูแล้วน่าจะว่อนไปทั่วหลังถูกปล่อยตัว
แต่สันดานเดิมเปลี่ยนกันไม่ได้ไง
แม่เจ้าโว้ย ไอ้หอกหักนั่น
คนใจทรามแบบนั้นต้องโดนฉีกแขนฉีกขาซะ
ไอ้เวรตะไลนั่น ไอ้ชั่วช้า
- มันต้องโดน… - ถ้าไปโรงพักจะได้เจอตาลุงนั่นไหมคะ
ยัยเด็กนี่ไม่รู้จักกลัว…
วันนี้วันอาทิตย์อีกแล้วเหรอ ทำไมมาอยู่นี่
แกต้องไปโรงเรียนสิ
- โอ๊ย บ่นอยู่ได้ - ไปโรงเรียนนะจ๊ะ
- ไปเร็วๆ - เดี๋ยวก็สายอีกหรอก
- พี่จ๋า - แกนี่…
ตายแล้ว
เดี๋ยวหนูจะแชตไปหา เล่าเรื่องเมื่อวานมาให้ละเอียดยิบ ไปนะคะ
- อ้าว หมอ - คุณหมอ เป็นอะไรไหมคะ
สวัสดีค่ะ
ได้ยินเรื่องเมื่อวานแล้วตกใจแทบแย่
เห็นว่าแขนหัวหน้าฮงโดนคมมีดมา
คงเจ็บน่าดู ทำไงดีล่ะ
โธ่ ตายแล้ว หมอคะ
หน้าซีดหน้าเซียวภายในข้ามคืนเชียว
- เป็นอะไรไหมคะ - โธ่ ข่าวลือไปไวเหมือนติดปีกอีกแล้ว
เอ้า ดูนะ ผมไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง
ส่วนหมอฟัน ก็อย่างที่เห็นเลย เหมือนจะไม่ได้เป็นอะไร
หัวหน้าฮงพูดแทนฉันทำไม
อือ แกหลีกไปเลย
ฉันไม่เป็นไรค่ะ
ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะคะ
ไม่หรอก ในฐานะเจ้าของบ้าน ฉันละอายใจเหลือเกิน
เดี๋ยวยื่นเรื่องติดตั้งระบบให้ทันทีเลย
- ใช่ ทำให้เลย - ขอบคุณค่ะ
เอาเป็นว่ากินยาคลายกังวลนี่ก่อน
เวลาเสียขวัญ ถ้ากินเจ้านี่เข้าไปสักเม็ดนะ
จะช่วยให้จิตใจเย็นลงได้ทันทีเลย กินสิ
นั่นแหละ กินดูสิ
- ขอบคุณนะคะ - จ้า
แหม กินเก่งเชียว
ขมหน่อยนะ เคี้ยวให้ละเอียดก่อนกลืนล่ะ
คุณกัมรี ผมด้วยสิ ของผมล่ะ ไม่มีเหรอ
โธ่ พอดีที่บ้านมีอยู่เม็ดเดียวน่ะ
เดี๋ยวฉันซื้อให้นายกินทีหลัง
คุณหมอ อันนี้ฉันพกมาจากที่ร้าน
ดื่มน้ำผสมน้ำผึ้งหน่อยนะคะ
อะไรเนี่ย ทำไมหยิบมาขวดเดียว
- ไอ้หมอนี่ - ก็มันมีแค่ขวดเดียว
ว่าแต่ นี่กำลังจะไปทำงานเหรอครับ
วันแบบนี้ควรจะหยุดพักหรือเปล่า
คือฉันต้องเปิดคลินิกน่ะค่ะ
งั้นรอตรงนี้เดี๋ยวนะครับ ผมจะไปชงกาแฟมาให้
- กาแฟโปรดของคุณหมอ อเมริกาโน่เย็น - ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ
ผมอยากชงให้ไงครับ รอเดี๋ยวนะ
อ้าว แล้วผมล่ะ
- แล้วผมล่ะ ผมล่ะ - ไม่ต้อง
เดี๋ยวนะ ว่าแต่ว่า
ไหงเมื่อวานหัวหน้าฮงถึงไปช่วยหมอได้ล่ะ
ฉันก็โล่งใจไปหลายเปลาะอยู่นะ
หรือว่าจะอยู่ด้วยกันสองต่อสองกลางดึก
ขอฟังก่อนแล้วกัน
ใช่ไหมล่ะคะ ตอนนี้ทั้งคู่ก็โผล่มาด้วยกันอีก
แหม จริงๆ เลย
ถือเป็นสถานการณ์ที่น่าสงสัยอย่างแรงได้ไหม
จะหัวเราะคิกคักอะไรกันเบอร์นั้น
หัวเราะเพราะสงสัยน่ะสิ
เฮ้อ
ผมคิดไปเองไหม ว่าทุกคนเป็นห่วงหมอฟันมากกว่าผมอีก
ตามมาทำไมอยู่ได้
เดี๋ยวได้ไปเข้างานที่คลินิกพร้อมกันหรอก
อือ ก็กะว่างั้น
ทำไมล่ะ
ไหนๆ ออกมาแล้วก็ขอกาแฟฟรีสักแก้ว
วันนี้เปรี้ยวปากอยากซดกาแฟสำเร็จรูปหวานๆ
กาแฟสำเร็จรูปที่คลินิกฉันอร่อยนะ
- ยุนฮเยจิน - พี่ดูชิก
อ้าว อึนชอล
มีซอน
อะไรเนี่ย ทำไมคู่นี้มาด้วยกัน
เห็นว่าเมื่อคืนเกือบงานเข้าทั้งคู่เหรอครับ
เธอเป็นอะไรไหม
เมื่อวานตอนโทรคุยกันทำไมเธอไม่บอก
ฉันกลัวว่าเธอจะห่วงน่ะสิ
ฉันไม่ได้เป็นอะไรนี่นา
คุณแม่ไม่เป็นไรใช่ไหม
อือ การผ่าตัดของแม่ราบรื่นดี
เพราะได้เธอช่วยไว้แท้ๆ
โล่งอกไปทีนะ
ฉันบอกให้อยู่เฝ้าแม่ไง
ทำไมรีบกลับมาแบบนี้ล่ะ
นี่ ฉันมาก็ดีแล้วไหม
เกิดเรื่องวุ่นวายข้ามคืนแบบนี้
เฮ้อ จริงๆ เลย
จากนี้ฉันจะไม่ห่างเธอแม้วันเดียว
ขอติดหนึบกับเธอเหมือนหมากฝรั่งเลย
ฉันเคยเห็นฉากนี้
ผมด้วยครับ
ว่าแต่พี่ไม่เป็นไรแน่เหรอ เห็นว่าแขนบาดเจ็บ
ทำไมๆ เจ็บตรงไหน ตรงไหนเหรอ
ปล่อยฉัน ปล่อย
- เธอกลัวไหม - อือ
- พี่ร้องไห้เหรอ - น่ากลัวมาก
- แหงล่ะ - แต่ว่า…
เธอกับเจ้าหน้าที่ชเวเป็นไงมาไงเหรอ
หือ อ๋อ
เขาไปส่งฉันถึงโรงพยาบาลที่โซลน่ะ
แล้วก็รออยู่ข้างๆ ฉันจนแม่ผ่าตัดเสร็จ
วันนี้ก็กลับมาด้วยกัน
อะไรของหล่อนยะ
ไหนว่าโดนเท นี่มันไฟเขียวสุดๆ เลยนี่
เมื่อวานเรานั่งด้วยกันที่หน้าห้องผ่าตัด
จู่ๆ ฉันก็นึกถึงอดีตขึ้นมา
ช่วงที่พ่อฉันเข้าโรงพยาบาล
ตอนนั้นพิลซึงไม่เคยมาเยี่ยมเลยสักครั้ง
กลัวว่าถ้าแนะนำตัวกับตัวพ่อแม่ฉันแล้ว
พวกท่านจะพูดเรื่องแต่งงาน
ไอ้บ้านั่นควรจะโดนฆ่าตายตั้งแต่ตอนนั้น
เอาตรงๆ ตอนแรก ฉันถูกใจเบ้าหน้าคุณอึนชอลแหละ
ปกติแล้วใจของฉันจะเต้นรัวๆ ให้หนุ่มรูปหล่อเหมือนดาราฮ่องกงใช่ไหมล่ะ
- อือ - แต่ทำไงดีล่ะ ทีนี้
ตอนนี้ฉันชอบเขาจริงๆ ซะแล้ว
นี่ แบบนั้นยิ่งดีไปใหญ่ไม่ใช่เหรอ
พี่คะ ฉันไม่เคยคิดกับพี่ไปมากกว่า…
พี่ชายค่ะ
ต่อไปฉันก็อยากให้เรา เป็นพี่ชายน้องสาวที่ดีต่อกัน
นายคงไม่รู้หรอกว่าทำไมฉันถึงขอหย่ากับนาย
ใช่แล้ว ไม่รู้ต่อไปตลอดชีวิตเถอะ
อยู่อย่างไม่รู้ต่อไป
โอ้ ใจหายใจคว่ำหมด
ตกใจอะไรขนาดนั้น ทำอย่างกับเห็นผี
โอ๊ย เจ็บหน้าอก เครียดเลย
กลัวใครไม่รู้ว่าป๊อดเหรอ
มาทำอะไรที่นี่
ฉันมีเรื่องทางการจะมาแจ้งค่ะ
อ๋อ เหรอครับ งั้นเชิญนั่งตรงนั้นครับ
ทราบเรื่องเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ที่เกิดขึ้นเมื่อวานแล้วใช่ไหมคะ
อือ เอ่อ ทราบครับ
ก็คือว่าจากการหารือของคณะผู้นำชุมชน
เราตัดสินใจจะจัดตั้ง หน่วยลาดตระเวนในหมู่บ้านค่ะ
จึงเรียนมาเพื่อโปรดทราบ
ผู้ใหญ่บ้านก็ไปหารือกับทางศาลากลาง
ว่าให้ติดตั้งกล้องวงจรปิด กริ่งฉุกเฉิน
แล้วก็พวกไฟทางเพิ่มนะคะ
- ทำไมไม่ตอบล่ะ - เข้าใจแล้วน่า
อย่าสักแต่พูดนะคะ
ฉันจะเริ่มนับตั้งแต่วันนี้ว่าจะใช้เวลากี่วัน
เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน
จะไปแล้วเหรอ
ก็จบธุระแล้ว จะนั่งอยู่ทำไม
แต่ฉันยังไม่จบ
มาคุยเรื่องส่วนตัวกับฉันหน่อย
- เรื่องที่เธอพูดเมื่อวาน… - ฉันไม่มีอะไรจะพูดแล้ว
- นี่ ฮวาจอง ฉันทำอะไร… - ฮัลโหล
อือ แม่โบรา
อือ ได้สิ
วันนี้ต้องไปอยู่แล้ว
ได้สิ ได้ๆ จ้า
อะไรกัน ฮะ
มันคืออะไรกันแน่ คืออะไร
คืออะไรเล่า ทำฉันสงสัยจนจะลงแดงตายอยู่แล้ว
บอกทีเถอะ บอกฉันมา บอกมานะ
ซ่อมให้เถอะ ซ่อมให้หนูเถอะนะ
พ่อ
นี่ ชเวโบรา
คุณพ่อคุณแม่อุตส่าห์เปลี่ยนที่นอนเปื้อนฉี่ให้
ทำงานเหน็ดเหนื่อยจนมือกับเท้าแทบสึก
เธอทำแบบนั้นได้ไง
อีจุน อาไม่เป็นไรหรอก
ฉันจิตใจเมตตา ฉันคือพระโพธิสัตว์
เครื่องเล่นเกม จะเอาเครื่องเล่นเกม
อะไรกัน ภาพที่คุ้นตาและเงียบสงบเช่นนี้
- ว่าไง - โอ๊ะ อาหัวหน้าฮง
จ้า หวัดดี
โบรา ใครทำโบราของเราแบบนี้
อาจ๋า พ่อไม่ยอมซ่อมเครื่องเล่นเกมให้หนู
อ๋อ อย่างนั้นเหรอ โบราของเราก็เลยเสียใจเหรอ
โอ๋ น้ำตาเม็ดเป้งเลยเนี่ย
แต่ว่าโบราจ๊ะ ไม่ใช่ว่าพ่อเขาไม่ซ่อมให้หรอก
เขาซ่อมไม่เป็นน่ะ
พ่อหนูเด๋อน่ะ
ไม่ว่าจะด้วยกรณีใด
- ฉันจะไม่ละทิ้งความสำรวม - อาจะซ่อมให้หนูเอง
อาเป็นอัจฉริยะไง
เครื่องเล่นเกมอยู่ไหน จุน ส่งมาให้อาหน่อยสิ
ขอบใจนะ
ไหนดูซิ เจ้านี่เองสินะ เข้าใจแล้ว
ขอไขควง
คนโดนมีดจ้วงอย่างนาย ดูแข็งแรงดีนะ
- ยังไง ผิดหวังเหรอ - เปล่า
แค่จะบอกว่าโล่งอกไปที
ก็คนมันเป็นห่วงไง
- ฉันมีของจะสั่งนะ - อย่ามา
- มันก็คือ… - อือ ยุนกยองจ๋า
จ้า ฉันจะโทรมาแจ้งปิดร้านน่ะ ร้านวัสดุก่อสร้าง
- มันก็คือ… - อ๋อ เธอยุ่งอยู่เลยให้ฉันหุบปากเหรอ
- มันก็คือ… - ฉันก็รักเธอจ้า
- มันก็คือ… - อย่าเชียวนะ
- นี่… - บอกให้เงียบ
- ฉันจิตใจเมตตา - พ่อหนูเป็นคนแบบไหนนะ
- คนเด๋อ แล้วอาล่ะ - ฉันคือพระโพธิสัตว์
(ใบสั่งสินค้า อุปกรณ์ล็อกหน้าต่าง)
โอ๊ะ นั่นมัน
เหมือนจะเป็นรถโปรดิวเซอร์จี
(นักเขียนวัง)
ฮัลโหล
โปรดิวเซอร์จีเป็นอะไร
ป่านนี้โปรดิวเซอร์หลัก ยังไม่โผล่มาห้องตัดต่อ สติยังดีไหม
ไม่ สติฉันไม่อยู่กับตัว
อะไรเนี่ย อยู่ไหน
กงจิน
ฮะ ทำไมนายยังอยู่ที่นั่น
อย่าบอกนะว่า
เพราะเครื่องรางเรียกเรตติ้ง
คุณหมอยุนเหรอ
เรารู้จักกันมาเจ็ดปีแล้วนะ
เพิ่งเคยเห็นนายเป็นแบบนี้
จีซองฮยอน
ถ้ากัปตันสั่นคลอน รายการจะดิ่งลงเหวนะ รู้ใช่ไหม
ขอโทษที
นักเขียนวัง หยวนๆ ให้ฉันสักวันนะ
แค่วันนี้วันเดียว
ฉันจะเป็นแบบนี้แค่วันนี้ ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปฉันจะตั้งสติให้ดี
แค่วันนี้วันเดียวนะ
ต่อไปแยกเรื่องส่วนตัวออกจากงานด้วย
ฉันต้องเป็นเพื่อนร่วมงานนายไปถึงไหน
(หัวหน้าฮง)
ญาติก็ไม่มีสักคน
ทำพิธีไหว้อยู่คนเดียวหรือเปล่านะ
ไม่กลับบ้านเหรอ
อ๋อ ฉันมีเรื่องที่ต้องทำนิดหน่อย เธอกลับก่อนเลย
ให้ฉันรอไหม
ไม่ต้องหรอก เธออดนอนคงจะเพลียแย่
กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ
งั้นเธอก็กลับมาก่อนฟ้าจะมืดเกินนะ
ถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรมาทันทีล่ะ
เข้าใจแล้ว กลับไปเถอะ
อือ
ผู้ช่วยพโย
ถ้าพอมีเวลาว่าง
ดื่มกาแฟกับผมสักแก้วไหมครับ
ไหนว่าชวนมาดื่มกาแฟ
อ๋อ อันนั้นเป็นการพูดเชิงสำนวนน่ะครับ
ปกติผมชอบเครื่องดื่มที่รสเหมือนยาสมุนไพร
ที่ผมขอพบคุณในวันนี้ก็เพราะ…
ผมมีเรื่องจะบอก
อันที่จริง ฉันก็มีเรื่องจะบอกเหมือนกันค่ะ
อะไรนะครับ งั้นคุณผู้ช่วยพโยพูดก่อนเลย
ค่ะ
เอ่อ
ฉันอยากขอบคุณเรื่องเมื่อวานอีกครั้งน่ะค่ะ
ไม่เป็นไรครับ ผมแค่ทำเรื่องที่สมควรทำเท่านั้น
ใช่ไหมล่ะคะ อาชีพของคุณอึนชอล เป็นเหมือนไม้เท้าของประชาชน
และคุณก็แค่ช่วยเป็นไม้เท้าให้ฉัน ที่เดินกะเผลกเป็นเวลาสองวันหนึ่งคืน
ใช่ไหมล่ะคะ
อะไรนะครับ
ฉันเคยคบแฟนมาหลายคนค่ะ
ตอนที่คุณอึนชอลพูดว่าคนสมัยนี้ มีแฟนกันง่ายๆ ในพริบตา ฉันก็เสียใจอยู่
แต่คุณพูดถูกแล้ว
ตอนแรกฉันก็ไม่ได้คิดจริงจังกับคุณอึนชอลหรอกค่ะ
แต่ว่า
ความรู้สึกนั้นมันก็ก่อตัวขึ้นมาเรื่อยๆ ค่ะ
ขืนปล่อยไว้แบบนี้ ฉันกลัวว่ามันจะซึมลึกในหัวใจ
เหมือนซุปเนื้อที่ใช้เวลาเคี่ยว 48 ชั่วโมง
แบบนั้นไม่สมกับเป็นฉันเลย
- คุณผู้ช่วยพโยครับ - เพราะงั้น…
เพราะฉะนั้น…
ฉันตัดสินใจแล้วค่ะ ว่าฉันจะเป็นคนตัดใจเอง
อะไรนะครับ
ฉันจะค่อยๆ ตีตัวออกห่าง เพื่อไม่ให้คุณลำบากใจเองค่ะ
ดังนั้นคุณอึนชอลเองก็ทำตัวตามสบายกับฉันต่อไป
คิดซะว่าฉันเป็นพลเมืองคนหนึ่งก็พอค่ะ
(แป้งทอด ใบงาชุบแป้งทอด)
อยู่ข้างในไหมนะ
- อยู่ข้างนอก - โอ๊ย ตกใจหมด
เฮ้อ เล่นซะตกอกตกใจ ช่วยให้สุ้มให้เสียงหน่อยสิ
สอดแนมเป็นงานอดิเรก โทษชาวบ้านเป็นงานถนัดเหรอ
นี่คือลานหน้าบ้านผมนะ
ลมอะไรหอบมาล่ะ
คุณบอกว่าวันนี้เป็นวันทำพิธีไหว้คุณปู่นี่
แขนเจ็บแบบนั้น จะทำอาหารได้ยังไง ฉันเลยซื้อแป้งทอดมา…
หัวหน้าฮง
- คุณหมอยุนก็อยู่ด้วย - ผู้นำชุมชน สวัสดีค่ะ
พี่มาได้ยังไง
อ้อ ทำแป้งทอดกินเล่นเพราะเหงาปากน่ะ แต่ทอดไว้เยอะไปหน่อย
เอาไปจัดขึ้นโต๊ะไหว้วันนี้สิ
เหงาปากอะไรถึงทอดมาเยอะขนาดนี้
ไม่มากมายอะไรหรอก
ไล่จากชั้นหนึ่งนะ เนื้อชุบแป้งทอด ฟักทองชุบแป้งทอด
- ปลาจวดชุบแป้งทอด - ปลาจวด
ปลาพอลแล็คชุบแป้งทอด เต้าหู้ทอด แล้วก็เนื้อบดชุบไข่ทอด อยู่ในนี้ครบตามลำดับ
ปัดโธ่ ไหนว่าไม่มากไม่มาย แบบนี้ปิ่นโตชั้นเลิศเลยเหอะ
อย่างน้อยๆ ก็ต้องให้ได้เท่านี้
เมื่อ 20 ปีก่อน ครอบครัวฉัน…
รับช่วงต่อร้านน้ำมันของคุณปู่ จนมีกินมีใช้เชียวนะ
บุญคุณนี้ขอตอบแทนไปชั่วลูกชั่วหลาน
ตกลงกับอีจุนแล้วเหรอ
สำนวนจีนที่แกชอบที่สุดคือ "ทดแทนบุญคุณผู้ล่วงลับ" ล่ะ
- ฉันไปนะ - ขอบคุณนะ พี่
- กลับดีๆ นะคะ - ขอบใจนะ
- อือ - อือ
ขอบคุณนะ
อ้อ เมื่อกี้หมอฟันว่ายังไงนะ
คือว่าฉันซื้อแป้งทอด…
- ตายจริง - สวัสดีค่ะ คุณยาย
ตายแล้วๆ คุณกัมรี อะไรเนี่ย
- ส่งมาสิๆ - หัวหน้าฮง
นี่ปูหิมะแดงน่ะ
- ตายจริง - คุณหมอก็อยู่ด้วย
เดิมทีต้องเอาปลาหมึกมาจัดโต๊ะไหว้ แต่ช่วงนี้เป็นนอกฤดูกาล
ฉันเลยทำปูนึ่งมาแทน
- โธ่ - ฉันผัดผักมาให้จากที่บ้านด้วย
- โธ่ คุณมาจี - หัวหน้าฮง
นี่เป็นซุปหัวไชเท้าใส่เนื้อวัว เพิ่งต้มมาเดือดๆ ยังร้อนอยู่
คุณซุกจา มันหนักจะตาย
- อันนี้ปลาพอลแล็คกับปลาตาเดียว - อือ
- ขอบคุณครับ พี่ - อือ
อันนี้เป็นพุทราจีนกับเกาลัดค่ะ
พ่อโบราแกะเกาลัดมาให้เรียบร้อย
โธ่เอ๊ย เดินเหินก็ไม่สะดวก แล้วแบกมาให้ทำไม
- ดูชิก - อ้าว พี่
อันนี้แอปเปิลกับสาลี่
- ตายจริง - เจอข้างทางเลยเอามาให้
- ระวังๆ - ตายจริง
ฉันทำอาหารไม่เป็นน่ะ
เลยซื้อขนมฮันกวากับยักกวามา
- อ้าว คุณหมอ อยู่นี่ด้วยแฮะ - สวัสดีค่ะ
โธ่เอ๊ย คนในหมู่บ้านนี้เนี่ยนะ รู้ไปซะทุกเรื่องเลย
พูดอย่างกับไม่รู้มาก่อน
นายทยอยไปเตรียมจัดโต๊ะไหว้เถอะ
อือ ก็ต้องแบบนั้น
ให้ฉันช่วยไหม
ไม่หรอก ผมต้องทำเองสิ
ขอบใจนะ
เราคนกันเองน่า
เรามีเวลาเหลือเฟือ
โอ้ ภาพนี้แปลกใหม่แฮะ
ใช่หมอฟันที่ผมรู้จักจริงไหมเนี่ย
ไม่ใช่ว่ามีใครปลอมตัวเป็นคุณมานะ
แหม มุกเชยซะไม่มี
เลิกชวนทะเลาะแล้วเอาไปจัดซะ
อย่าเพิ่งนะ
- ทำอะไรน่ะ - คุณซื้อมาให้ปู่ผมทานไม่ใช่เหรอ
อ้อ ก็ใช่อยู่
ซื้อจากร้านแป้งทอดในตลาดใช่ไหม
ปู่ผมชอบใบงาชุบแป้งทอดร้านนี้มาก
หมอฟันเข้าใจเลือกนะเนี่ย
(ขอให้ไปสู่สุคติ)
ฉันกลับก่อนดีกว่า
คุณใช้เวลาอยู่กับคุณปู่เถอะ
ถ้าอยากอยู่ จะอยู่ก่อนก็ได้นะ
ฮะ
ถ้าคุณอยากอยู่น่ะ
ปู่ครับ
อาหารเต็มโต๊ะเลยใช่ไหมล่ะ
คนทั้งหมู่บ้านหอบมาให้เยอะแยะไปหมดเลย
ปู่เลือกกินของที่ปู่อยากกินได้เลยนะครับ
มีของโปรดปู่เพียบ
หมอฟันก็ทักทายด้วยสิ
อ้อ สวัสดีค่ะ
ฉันชื่อยุนฮเยจินนะคะ
เอ่อ ฉันเป็นหมอฟัน อายุ 34 ปีค่ะ
ฝากตัวด้วยนะคะ
เล่นเกมแนะนำตัวอยู่เหรอ
ก็คุณบอกให้ฉันทักทายท่านไง
รออีกสิบนาทีแล้วกินข้าวกัน
ปู่ผมเป็นคนกินข้าวเร็วมากนะ
หัวหน้าฮงพูดภาษาถิ่นด้วยแฮะ
ก็ที่นี่เป็นบ้านเกิดผม สมัยเด็กๆ ผมพูดตามคุณปู่ถึงได้พูดเป็น
อ้อ ถึงว่าล่ะ
แต่มาคิดดูแล้ว ไม่คุ้นเลยที่เอาปูมาจัดขึ้นโต๊ะไหว้
ผมก็เพิ่งเอามาจัดขึ้นครั้งแรกและปู่ก็ชอบซะด้วย
อ๋อ คุณกับปู่คงชอบกินอะไรไม่เหมือนกัน
หัวหน้าฮงไม่ชอบกินปูนี่นา
ผมเหรอ เปล่าสักหน่อย
ไม่นะ ตอนนั้นคุณบอกว่าไม่ชอบนี่
จะกินอะไรดีนะ ปูหิมะไหม
ไม่เอา เอาอย่างอื่น
อ๋อ ตอนนั้นเป็นเพราะผมขี้เกียจแกะน่ะ
ผมชอบกินอยู่ แต่เวลาแกะมันยุ่งยาก
มีอย่างอื่นให้กินอีกตั้งเยอะ
อ๋อ
อะไร
นี่คุณ
แกะให้ผมกินเหรอ
ไม่ไง ก็ตอนแขนปกติดี คุณยังไม่กินเลย
แล้วแขนเจ็บคงจะแกะเองได้หรอก
จะกินให้อร่อยนะ
อือ
อุ๊ย
คุณวางแผนไว้แบบนี้ใช่ไหม
ไม่ใช่นะ โอ๊ะ มันกระเด็นไปติด แถวๆ ลักยิ้มข้างขวาของคุณแน่ะ
- ไหน ตรงนี้เหรอ นี่เหรอ - ตรงนี้ หยิบมากินสิ
อือ
โธ่เอ๊ย จริงๆ เลย
หมอฟัน ถ้าขนาดนี้ คุณคงจงใจแล้วล่ะ
- ไม่ใช่นะ ไม่ใช่ ฉันพลาดจริงๆ - ว่าไง
ครั้งนี้ฉันจะแกะดีๆ รอกินล่ะ
จริงนะ
ทั้งปูเอยกุ้งเอย พวกสัตว์ทะเลเปลือกแข็งกินยากแฮะ
เทียบกับที่ลงทุนแกะแล้ว
ได้เนื้อมาแค่นี้เอง
แต่มันอร่อยนี่สิ
นั่นสิ พอมาคิดดูแล้ว คนที่ทำเรื่องยุ่งยากแบบนี้ให้
ก็มีแค่ปู่คนเดียวนี่แหละ
ใช่แล้ว การแกะเปลือกไม่ใช่เรื่องปกติทั่วไปนะ
ถ้าไม่รักกันจริงก็ทำให้ไม่ได้หรอก
เอ่อ…
คือว่า ตอนนี้…
ถือเป็นกรณีพิเศษที่ไม่อาจปฏิเสธได้น่ะ
ก็หัวหน้าฮงเจ็บเพราะฉัน
อือ ใช่แล้ว ใช้เวลารักษาสี่อาทิตย์กว่าจะหายดี
โอ๊ย เจ็บ
- กินเถอะ - อือ
อร่อยนะเนี่ย
อร่อยจริงๆ
รอก่อน เดี๋ยวผมไปส่ง
ไม่เป็นไร คุณต้องเก็บกวาดอีกตั้งเยอะ จะไปส่งทำไม
นั่นมันก็เรื่องหนึ่ง แต่ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว แถมมีเรื่องเมื่อคืนอีก
บ้านฉันอยู่ใกล้แค่เอื้อมนี้เอง
แล้ววันนี้มีซอนก็อยู่ด้วย
- ฉันโทรหาเธอระหว่างทางก็ได้ - ยังไงก็ ผม…
ไม่ต้อง ไม่ต้องออกมาส่ง
ฉันไปนะ ไม่ต้องมาส่ง
เดี๋ยว…
ฉันพูดอะไรออกไป "รัก" เหรอ
จริงๆ เลยฉัน ยุนฮเยจิน เธอพูดอะไรของเธอเนี่ย
ฉันควรเย็บปากตัวเองจริงๆ
อ้าว ฮเยจิน
รุ่นพี่
รอฉันอยู่เหรอคะ
อือ
น่าจะโทรมาสิ
ไปโซลกลับมาแล้วเหรอคะ
อะไรนะ ก็ อือ ไปมาแล้ว
ฮเยจิน ที่ฉันเคยขอเวลาไว้ ถ้าฉันไปโซลกลับมาน่ะ
ฉันขอเวลาตอนนี้เลยได้ไหม ว่างหรือเปล่า
- ตอนนี้เหรอคะ - อือ
ไปกินข้าวกันเถอะ ฉันหิว
อ้อ ค่ะ
รุ่นพี่ ขอโทษด้วยนะคะ พอดีฉันกินข้าวมาแล้ว
กินคนเดียวได้ใช่ไหม
อือ ได้อยู่แล้ว
รีบกินก่อนน้ำแข็งละลายเถอะ
ได้สิ
- ฮเยจิน - ค่ะ
ฮเย ฮเยจิน
ค่ะ
คือว่า…
นี่ ฮเยจิน
ค่ะ ฉันฮเยจินเอง
อ้อ
ให้ตายเถอะ
ขอโทษนะ แต่เธอช่วยส่งสัญญาณ "แอ็กชัน" ให้ฉันหน่อยได้ไหม
"แอ็กชัน" เหรอคะ
อือ ฉันก็เตรียมตัวตั้งใจซ้อมมาอยู่
แต่พอต้องปฏิบัติจริงแล้วยากเหมือนกัน
ฉันวานหน่อยนะ
ถึงจะไม่รู้ว่าเรื่องอะไร
แต่ก็ "แอ็กชัน"
ฮเยจิน ตั้งแต่เกิดมา ฉันมีเรื่องที่นึกเสียใจอยู่อย่างหนึ่ง
เรื่องนั้นก็คือ…
คืออะไรคะ
เอ่อ คือว่า…
อันที่จริง
รุ่นพี่ หรือว่า…
หือ
รุ่นพี่มีปัญหาเรื่องเงินเหรอคะ
ฮะ เปล่า ไม่ใช่แบบนั้นหรอก
ถ้าหากว่าเป็นเรื่องนั้น
ถึงจะไม่มากมายอะไร แต่ฉันก็ช่วยได้นะคะ
เรื่องที่ไม่ได้สารภาพความในใจกับเธอน่ะ
ฉันเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ที่ 14 ปีก่อนไม่ได้สารภาพรักกับเธอ
แต่ฉันก็ได้มาเจอเธออีกครั้งที่กงจินแห่งนี้
เอ่อ ฉันคิดหนักอยู่นานเลยล่ะ
ว่าความรู้สึกของฉัน เป็นความรู้สึกที่ตราตรึงในอดีต
หรือว่าจะเป็นความรู้สึกใจเต้นในปัจจุบัน
เพราะงั้นข้อสรุปที่ได้ก็คือ
ฉันชอบเธอนะ
เท่าที่เคยชอบเธอเมื่อก่อนเลย ไม่สิ
มากกว่าตอนนั้นซะอีก
ฉันชอบเธอมากนะ ฮเยจิน
ไม่เป็นไร เอ่อ…
เธอไม่จำเป็นต้องลำบากใจนะ
ฉันไม่ได้จะให้เธอตอบฉันตอนนี้หรอก
ก็แค่อยากบอกก่อนจะสายเกินไปน่ะ
เพราะครั้งนี้ ฉันไม่อยากเสียใจทีหลังแล้ว
คัต
นี่มัน เฮ้อ สุดๆ เลย
โอ้ ตอนนี้ค่อยกินข้าวลงหน่อย
ฮเยจิน ฉันจะกินคนเดียวให้หมด
ค่ะ ทานเถอะค่ะ
โอ้โฮ น่ากินมากนะเนี่ย
อร่อยของแท้
คุณปู่
วันนี้เพื่อนผมมาเลยหนวกหูไปหน่อยใช่ไหม
ยัยนั่นเป็นคนแบบนี้แหละ
เป็นคนพูดมากและยังหัวเราะเก่งด้วย
อยู่ด้วยแล้วทำเอาคนอื่นไม่มีสติเลยล่ะ
แต่ถึงยังไง
พอยัยนั่นกลับไปก็รู้สึกโหวงๆ แฮะ
ทำไมกลับดึกจัง
อ้อ ฉันไปเจอรุ่นพี่ซองฮยอนมา
เขามารออยู่หน้าบ้านน่ะ
ดึกดื่นป่านนี้เขามีธุระอะไรกัน
ทำไม มาสารภาพรักเธอหรือไง
พโยมีซอน
ตั้งแต่พรุ่งนี้เตรียมเปลี่ยนงานซะ
แค่หยอกเล่นเองถึงขั้นไล่เพื่อนออกเลยเหรอ
ฉันจะให้เธอไปเปิดสำนักหรอกย่ะ ยัยแม่หมอพโย
ถามจริง
ใช่ไหมล่ะ ฉันพูดถูกใช่ไหม
บอกแล้วไงว่าจีซองฮยอนชอบเธอ
อะไรเนี่ย ทำไมคนที่เพิ่งถูกสารภาพรักมา ถึงทำหน้าแบบนั้น
ฉันแค่รู้สึกสับสนนิดหน่อย
มีอะไรให้สับสนอีก
การงานก็ดี ฐานะก็ดี นิสัยก็ดี
ตรงสเปกของยุนฮเยจินทุกอย่าง
แล้วเขายังเป็นคนที่เธอเคยชอบอีกนี่
ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งเหมือนพรหมลิขิต
แล้วในที่สุดก็ได้รับคำสารภาพรักอีก
แล้วเธอจะมานั่งลังเลอะไร
ก็แบบ…
อย่าบอกนะว่าเพราะหัวหน้าฮง
ถามจริง
ไม่ใช่นะ เอาเป็นว่าเลิกพูดเรื่องฉันเถอะ
แล้วเธอล่ะ
กับคุณเจ้าหน้าที่ชเวเป็นยังไงบ้าง
ฉันบอกเขาไปแล้ว ว่าจะตัดใจ
- ว่าไงนะ - คุณเจ้าหน้าที่ชเวพูดถูกแล้วล่ะ
ฉันเป็นพวกไม่จริงจังใดๆ และกลัวความสัมพันธ์ที่จริงจังด้วย
เดี๋ยวนะ ในที่สุดเธอก็ได้เจอคนที่ชอบจริงๆ ทั้งที
แล้วเท่าที่ฉันมอง ก็ดูมีโอกาสว่าจะไปได้สวยด้วย
เธอจะมาตัดใจเองเนี่ยนะ
ทำไมเราถึงได้เป็นแบบนี้นะ
เขาถึงบอกว่าศีลเสมอกันคบกันได้
สุดสัปดาห์นี้เราไปโซลกันดีไหม
โซลเหรอ
ไม่ไง อยู่ที่นี่ไปก็มีแต่จิตใจว้าวุ่น
ฉันอยากไปเปลี่ยนบรรยากาศคลายเครียดหน่อย
ไปชอปปิงด้วย หาของอร่อยๆ กินกันด้วย
อือ ไปหมกตัวอยู่ในโรงแรมกันด้วย
- ไชโย - ไชโย
ไปกันๆ ไปโซลกันเถอะ
เย่
นี่ ฉันมีความสุขมาก ถึงโซลแล้วทำอะไรก่อนดี
จะทำอะไรก่อนได้เล่า ก็ต้องไปเยี่ยมคุณแม่เธอก่อนสิ
ไม่ต้องหรอก แม่ออกจากโรงพยาบาลแล้ว ไปอยู่ที่บ้านน้านู่น
แม่เห็นหน้าฉันติดกันสองวัน จนบ่นว่าเบื่อหน้าฉันแล้วล่ะ
งั้นเหรอ
ถ้างั้นทำอะไรกันดี เธออยากทำอะไร
ชอปปิงไหม เอ่อ ไม่เอาๆ
ไปเล่นสระว่ายน้ำที่โรงแรมดีไหม
อ้อๆ เราไปนวดที่สปากันดีกว่า
นี่ จะคิดมากทำไม ทำมันทุกอย่างไปเลย
แหม สมแล้ว ยุนฮเยจินของเราฉลาดจริงๆ
- นี่ - หือ
เธอน่ะ พอจะมาโซลก็ตั้งใจทำผมเชียวนะยะ
ม้วนผมมาซะเลิศเชียว ตอนนี้น่ะ
อือ วันนี้ฉันม้วนผมออกมาสวย…
ทำไมๆ
- ทำยังไงดี - ทำไม
ให้ตายเถอะ เหมือนฉันจะลืมถอดปลั๊กเครื่องม้วนผม
ว่าไงนะ
ทำยังไงดีล่ะ ต้องย้อนกลับไปไหม
อยากจะบ้าตาย
อะไร เธอจะทำอะไร จะโทรหาใคร
- หือ - โทรเรียก 119 เหรอ
เปล่า จะโทรไปวานหัวหน้าฮง
อ้อ เรายังมีหัวหน้าฮงอยู่นี่เนอะ
ไม่ได้ ไม่ได้นะๆ
โทรหาหัวหน้าฮงไม่ได้ วางสายด่วน
- ไม่ได้นะ ไม่ได้ - คุณหัวหน้าฮงเหรอคะ
ไม่ได้นะ ไม่ได้ ไม่ได้จริงๆ นะ ไม่ได้ๆ
ไม่ได้นะ
โอ๊ย หมอฟันอยู่ข้างๆ ใช่ไหม ฝากปิดปากหน่อย
คุณหัวหน้าฮง ช่วยรับงานพาร์ตไทม์เร่งด่วน ให้เราหน่อยได้ไหมคะ
งานอะไร
อันดับแรกเลย รบกวนไปที่บ้านของเรา
แล้วเข้าไปในห้องฮเยจิน คุณจะมองเห็นโต๊ะเครื่องแป้งอยู่
วานถอดปลั๊กเครื่องม้วนผมบนโต๊ะเครื่องแป้งทีค่ะ
อะไรนะ พูดอะไรเนี่ย คุณก็ทำเองก็ได้นี่
อ้อ คือว่าพวกเราเดินทางมาไกลน่ะค่ะ
- ที่ไหนล่ะ - โซลค่ะ
ไปโซลเหรอ แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่
กลับพรุ่งนี้ค่ะ
เพราะงั้นช่วยเราสักครั้งได้ไหมคะ
นั่นมันบ้านของคุณผู้นำชุมชน เราจะเผาบ้านเธอไม่ได้นี่นา
โอ๊ย เข้าใจแล้ว เดี๋ยวจัดการให้ ทำแค่นั้นก็จบใช่ไหม
- ค่ะ เขาบอกว่าจะทำให้ - เดี๋ยวก่อนๆ
หัวหน้าฮง คือว่านะ พอคุณเข้าบ้านไปแล้ว
แค่เลี้ยวซ้ายแล้วถอดปลั๊กออกก็พอ
ห้ามมองอย่างอื่น…
ตัดสายไปแล้ว
ให้ตายเถอะ
โอ๊ย ไม่รู้แล้ว
ไม่รู้แล้วๆ
ไปไหนไปกัน
ฉันได้ทำงานพาร์ตไทม์ไปทั่วจริงๆ
ใจเย็นไว้ ที่จริงนายก็คาดไว้แล้วนี่
ฉันไม่เคยคาดหวังว่าเธอจะเป็นคนสะอาด ถูกสุขอนามัยเลยสักนิด
ใช่แล้วล่ะ
โธ่เอ๊ย จริงๆ เลย
อะไรเนี่ย
นี่ล้อกันเล่นเหรอ
นี่คิดว่าตัวเองฝึกหมาให้ทำตามคำสั่งอยู่หรือไง
ปัดโธ่ ไม่ไหวเลย
ไหนดู
ตรงนี้ด้วย
ไหนดูซิ
แล้วก็อันนี้
เรียบร้อย
ฮเยจิน ตัวนี้เป็นไง เหมาะกับฉันไหม
อือ น่ารักจัง ดูเหมาะกับเธอนะ
ใช่ไหมล่ะ เพราะคนใส่ชุดดูดีไงล่ะ
คงต้องลองหน่อยแล้ว
อือ ลองใส่ดู ตรงนี้มีห้องลองอยู่
จริงเหรอ งั้นรอเดี๋ยวนะ น่ารักจริงๆ
ดูเหมาะกับเขาอยู่นะ
- ฮเยจิน - ว่าไง
อือ สุดยอดเลย ลองหมุนตัวหน่อย
หมุนตัวเหรอ
สวยตาแตก ใส่สวยไม่ไหว
ฉันไม่ชอบคู่นี้ นี่ เราไปตรงนั้นกัน
- อือ - ตรงนั้นเหมือนจะสวยกว่า
นี่ ตัวนี้เป็นยังไง
สีม่วงโทนนี้เลิศ ดูให้หน่อยสิ
เป็นยังไง อร่อยไหม
อือ อร่อยจนขนาดที่ว่า
ถ้าพวกคุณพี่หยุดหายใจไปข้างๆ ฉันก็คงไม่รู้เพราะมัวแต่กิน
ต้องแช่งกันแบบนั้นด้วยเหรอ
เธออยากให้ฉันซี้แหงแก๋หรือไง
ฉันแค่เปรียบเปรยเฉยๆ
แล้วคุณกัมรีล่ะ
พอจะกินได้ไหม
ให้ตายเถอะ คนเรากินของพวกนี้ไปทำไมกัน
หวานแหลมอย่างเดียว เฮ้อ เย็นจนเสียวฟันไปหมดแล้ว
แต่คุณกัมรีกินเยอะสุดเลยนะ
โธ่เอ๊ย นั่นก็เพราะอากาศร้อนต่างหากเล่า
นี่ ห้องน้ำอยู่ไหนเหรอ
อ้อ ทางนั้น อยู่ทางนั้นน่ะ
คุณพี่ ฉันไปด้วยสิ
เธอจะต้องตามฉันมาเข้าห้องน้ำด้วยหรือไง
ฉันก็ปวดเหมือนกันนะ
โธ่ คงต้องเปลี่ยนชามใหม่ให้แล้ว
- เจ็บนะ - แหงสิ
แล้วแกไม่กลัวเจ็บเหรอ ถึงไปรับมีดแทนเธอ
ก็แค่สถานการณ์มันพาไปเฉยๆ
ดูชิก แกน่ะ มีใจให้คุณหมอฟันใช่ไหม
โอ๊ย เป็นอะไรไปอีกเนี่ย
ผมกับหมอฟันเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น
ปีนี้ฉันจะอายุ 80 ปีแล้ว
ฉันดำลงไปใต้น้ำลึก จับหอยเป๋าฮื้อและหอยเม่นมาทั้งชีวิต
จนตอนนี้แม้แต่ใจคนที่ยากแท้หยั่งถึง ฉันก็อ่านออกหมด
ทั้งที่มีเธออยู่เต็มหัวใจ
แล้วทำไมแกถึงยังดื้อไม่เลิกล่ะ
ดูชิก ชีวิตคนเราอาจจะดูเหมือนยืนยาว
แต่พออยู่ไปอยู่มา มันสั้นมากนะ
สลัดความคิดไร้สาระไปให้ไกล
แล้วซื่อตรงต่อตัวเองเถอะนะ
รู้ไหม
(ร้านปลาดิบฮวาจอง)
โชฮี
มันอาจเร็วไปหน่อยสำหรับมื้อเย็น
แต่ก็ดีกว่ากินช้าใช่ไหมล่ะ
ฉันกำลังหิวอยู่พอดี จะทานให้อร่อยนะคะ
ไม่รู้ว่ามันจะเค็มไปไหม
รสชาติกำลังดีค่ะ
ทางตำรวจติดต่อฉันมาแล้วค่ะ ว่าพี่เข้าไปเป็นพยานให้ปากคำ
ขอบคุณนะคะ
โชคดีหน่อยที่จับมันได้
ทั้งเธอกับคุณหมอยุนเกือบซวยซะแล้ว
ค่ะ
ที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้างล่ะ
คุณแม่เธอล่ะ ตอนนั้นคุณแม่หมดสติไปกะทันหันเลยนี่
ท่านเสียไปเมื่อปีที่แล้วค่ะ
หลังหมดสติ ท่านก็ร่างกายไม่แข็งแรงมาตลอด
ฉันเลยไปคอยดูแลท่าน
คุณแม่คงพยายามอย่างหนัก เพื่อจะอยู่เคียงข้างลูกสาวให้นานๆ สินะ
ส่วนเธอคงไม่ต้องพูดถึง
แล้วพี่ชายล่ะ เธอมีพี่ชายอยู่คนหนึ่งนี่
พี่ฉันย้ายถิ่นฐานไปอยู่อเมริกา ตั้งแต่สิบปีที่แล้วค่ะ
เธอก็ตัวคนเดียวสินะ
คงกลับมาที่นี่เพราะเหงาแน่เลย
เธอชอบกินกิมจิซอกบักจีมากนี่นา
ตอนย้ายมาอยู่ห้องเช่าเรา เธอก็กินอย่างเอร็ดอร่อย
พี่ยังจำได้อยู่อีกเหรอคะ
คงเพราะฉันเป็นคนให้ความสำคัญ กับการกินมากที่สุด
ถึงจำแต่เรื่องนั้นได้แม่นยำ
เพราะงั้นฉันถึงเข้ากับจางยองกุก ที่เซื่องซึมเบื่ออาหาร
ตลอดทั้งสี่ฤดูไม่ได้น่ะสิ
พี่คะ
เรื่องพี่ยองกุก ฉัน…
ก็พอได้ยินมาบ้าง
มันไม่ใช่ความผิดของเธอสักหน่อย
แม่ครับ
ทำไมชอบปล่อยให้พื้นลื่นจังล่ะ
คุณครูครับ
สวัสดีจ้ะ อีจุน
สวัสดีครับ
จางอีจุน วันนี้ไปเล่นมาสนุกไหมล่ะ
- มาแล้วเหรอ - อือ
อยู่กินข้าวก่อนไหมล่ะ
ไม่เป็นไรๆ ฉันมีธุระด่วน ขอตัวก่อนแล้วกัน
ขอให้สนุกกันนะ
เฮ้อ
ไม่เป็นไร
เขาไม่ตายหรอก กินไปเถอะ
พอได้มานั่งที่นี่แล้วดีจังเนอะ
พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมใครๆ ต่างก็อยากอยู่อพาร์ตเมนต์ริมแม่น้ำฮัน
งั้นเหรอ
อะไรยะ ทำไมตอบแบบขอไปทีล่ะ
พอไม่ได้มานานๆ เข้า
แม่น้ำฮันก็ดูเล็กกว่าที่ฉันเคยคิดไว้อีก
หือ
ก็แบบ พอมาเทียบกับ ทะเลกงจินแสนกว้างใหญ่ที่เห็นทุกวันไง
อ๋อ
เราไม่ได้กินอาหารคอร์สมานานแค่ไหนแล้วนะ
ตายแล้ว กลิ่นเนยนี่
ฮเยจิน นี่ล็อบสเตอร์เชียวนะ
ชีวิตเราดีเวอร์ มีความสุขมาก
ทำไมจู่ๆ ขำล่ะ
อ้อ พอเห็นล็อบสเตอร์แล้ว ฉันก็นึกอะไรขึ้นได้น่ะ
คือเมื่อไม่นานมานี้ ฉันกินปูหิมะแดงกับหัวหน้าฮงมา
แต่ตอนที่ฉันแกะเนื้ออยู่ มันกระเด็นไปเปื้อนหน้าตานั่น
โธ่เอ๊ย จริงๆ เลย
เธอไม่เคยกินปูหิมะแดงถูกไหม
เจ้าล็อบสเตอร์นำเข้าจากต่างประเทศนี่ เทียบไม่ติดเลยล่ะ
หรือเพราะว่าเพิ่งจับสดๆ จากท่าเรือกงจินนะ
เนื้อถึงได้หวานและนุ่มลิ้น
ขนาดไม่ได้จิ้มซอสอะไรก็อร่อยถึงรสแท้
- ยุนฮเยจิน - หือ
เธอแปลกตั้งแต่ตะกี้แล้ว
ทำไมเหรอ
เธอดูไม่เป็นเธอเลย
เมื่อกี้ ตอนเข้าไปที่ห้าง
เธอทำตัวเหมือนรูดบัตรเครดิต ไปจนเต็มวงเงินแล้ว
แต่ไม่ได้ซื้อรองเท้าหรือเสื้อผ้าสักชุด
เอาแต่ส่องเสื้อผ้าผู้ชายอยู่ได้ แปลกจริงๆ
ยัยนี่ ฉันทำแบบนั้นตอนไหน
ตอนนี้ก็เป็น
นี่ แต่ละคำที่พูดออกมาก็มีแต่ "กงจินๆ "
เธอเอาแต่พูดถึง "กงจิน" ตลอดเวลา
ก็นั่นน่ะสิ
ไม่ได้มาโซลตั้งนาน ทำไมฉันเป็นแบบนี้
ไม่ได้การแล้ว
เอ่อ ถ้าอยากสลัดคราบสาวชนบทออก
พอกินข้าวเสร็จแล้ว เราไปสปากัน
อือ ดีเลย
อร่อยเหาะ ฉันว่าจานนี้อร่อยเด็ดจริงๆ
นี่ ฝนตกแล้ว
ไม่เห็นบอกเลยว่าฝนจะตก
หรือจะเป็นฝนไล่ช้าง
เราต้องไปลานจอดรถด้วย
เธอมีร่มใช่ไหม
แค่นี้เอง วิ่งฝ่าไปกันเถอะ
อะไรนะ
ยุนฮเยจิน ทำไมเธอทำตัวแปลกๆ ไม่หยุดล่ะ
ตรงไหนเหรอ
เธอไม่ชอบเปียกฝนที่สุดในชีวิตแล้วนี่
เกลียดเข้าไส้ เพราะมันไม่สบายตัวและเฉอะแฉะ
คุณบ้าหรือเปล่าเนี่ย ฉันเปียกหมดแล้วนะ
เป็นไง รู้สึกเย็นสบายบ้างไหม
ไม่เลย ทั้งไม่สบายตัว ทั้งเฉอะแฉะ
เป็นแบบนั้นหน่อยจะเป็นอะไร ปล่อยมันเป็นแบบนั้นบ้างเถอะ
เราทุกคนต่างก็เจอเรื่องไม่คาดคิดในชีวิตทั้งนั้น
อย่างตอนนี้ ถึงจะใช้ร่มยังไงก็ยังเปียกอยู่ดี
เวลาแบบนี้ก็แค่ "โธ่เอ๊ย ไม่รู้แล้ว" แล้วตากฝนไปก็พอ
นี่ เธอเป็นอะไรไป
หาเจอที่ไหนเนี่ย
เก็บได้ข้างถนนน่ะ
- เป็นอะไรไหม - หัวหน้าฮง
อือ คุณไม่เป็นไร
ร้อนมากเลยล่ะ
คงมีใครมาสร้างความโรแมนติกสินะ
สวยแบบไม่มีประโยชน์
อย่าไปนะ
อย่าทิ้งฉันไว้
แล้วจากไปนะ
หมอฟันเหรอ
หมอฟัน เป็นอะไรไหม
เป็นอะไรหรือเปล่า บาดเจ็บตรงไหนไหม
ฮเยจิน
นี่ เธอเป็นอะไรไป
ทำไมจู่ๆ เดินฝ่าฝนออกมาแบบนี้ เหมือนคนเสียสติเลย ทำฉันกลัวจริงๆ นะ
วันนี้ยังใส่ชุดลายดอกออกมาอีก เป็นอะไรของเธอเนี่ย
มีซอน
ฉันว่าฉันคงต้องไปแล้ว
ไปไหน
กงจิน
ว่าไงนะ
เดี๋ยวฉันโทรหานะ
โธ่เว้ย ยุนฮเยจิน ยัยบ้านี่
นางรู้ใจตัวเองแล้วสิท่า
ยินดีด้วยนะที่อัปเลเวลแล้ว
ยัยเพื่อนยาก
แล้วฉันจะกลับยังไงเนี่ย อยากจะบ้าตายจริงๆ
หัวหน้าฮง
หัวหน้าฮง อยู่ข้างในไหม
(หมอฟัน)
หัวหน้าฮง
หมอฟันเหรอ
มาที่นี่ได้ไง ไหนว่าจะกลับพรุ่งนี้
ฉันมีเรื่องที่ต้องบอกวันนี้ให้ได้น่ะ
ฉันชอบคุณ
ฉันชอบหัวหน้าฮง
ฉันเป็นคนประเภทที่วางแผนชีวิตตัวเอง
ไว้ล่วงหน้าจนถึงอายุ 99 ปีเลยล่ะ
เป็นพวกรักความเป็นส่วนตัว ที่ไม่ชอบให้ใครมาล้ำเส้น
ชอบรองเท้าราคาแพงๆ ด้วย
ตรงข้ามกับหัวหน้าฮงสุดขั้วเลยใช่ไหม
ทั้งกรุ๊ปเลือดและบุคลิกภาพของเรา
คงไม่มีอะไรที่เราเข้ากันได้เลยมั้ง
เราสองคนคงจะต่างกันมาก
เหมือนเพนกวินที่กินเคย กับหมีขาวที่จับสิงโตทะเลกิน
แต่ฉันไม่สนเรื่องพวกนั้นแล้ว
ฉันชอบหัวหน้าฮง
หมอฟัน ผมน่ะ…
ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น
ฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณหรอก
เอ่อ…
ความรู้สึกของฉันเอาแต่เอ่อล้นออกมา
จนรู้สึกเหมือนมันจะระเบิดตอนไหนก็ไม่รู้
ฉันทำอะไรไม่ได้แล้วน่ะ
ผมด้วย
ตอนนี้ผมก็…
ทำอะไรไม่ได้แล้วเหมือนกัน
ชอบไหมล่ะ
อือ ชอบมากๆ หลังจากนี้ผมจะใส่มันเตะบอลทุกวันเลย
เลิกชื่นชมรองเท้า
แล้วเป่าเทียนบนเค้กได้แล้ว
ไม่นะ ต้องขอพรก่อนสิ
ขอให้ผมอยู่อย่างมีความสุข กับคุณปู่ไปนานๆ นะครับ
น้ำตาเทียนหยดหมดแล้ว รีบเป่าเทียนเถอะน่า
ผมจะไม่ขออะไรมากมาย
แต่ช่วยให้คำขอของตาแก่คนนี้ ให้เป็นจริงด้วยนะครับ
ในอนาคต ถ้าดูชิกของเราต้องเหลือตัวคนเดียว
ก็ช่วยส่งคนดีๆ มาอยู่เคียงข้าง เขาจะได้ไม่เหงา
ตอนที่ผมไม่อยู่ด้วยเถอะ
ขอแค่ส่งคนดีๆ สักคนมาให้ก็พอครับ
เอาล่ะ หนึ่ง…
สอง…
สาม
งั้นเด็กผู้หญิงในตอนนั้น
คือหมอฟันเองหรอกเหรอ
เราเลื่อนการคบกันไปก่อนสักสองสามวันนะ
ทำไมล่ะ พอจะปฏิเสธเขา ก็รู้สึกเสียดายขึ้นมาเหรอ
ฉันแค่อยากเคารพทั้งความทรงจำที่เคยมีกับรุ่นพี่ และช่วงเวลาที่จะใช้ร่วมกับหัวหน้าฮง
ในอนาคตน่ะ
ฉันโดนฮเยจินปฏิเสธมา เธอบอกว่ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว
วันนี้เราสองคนเริ่มคบกันวันแรกหรือเปล่า
หมอฟันชอบถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้เองเหรอ
หัดปิดประตูบ้านให้สนิทหน่อยนะ
หัวหน้าฮง
ผมใช้ชีวิตมา 34 ปีโดยไม่มีคุณ
แต่หลังจากรู้จักคุณ หนึ่งวันของผมก็ยาวนานเหมือนชั่วนิรันดร์
คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน