(ซีรีส์จาก NETFLIX)
(สัญจรชิดขวา)
ชั้น 44
- ประตูลิฟต์กำลังปิด - คุณคะ รอเดี๋ยวค่ะ
ขอบคุณนะคะ
โอ๊ย ร้อนจัง คือว่าช่วย…
อุ๊ยตาย เหมือนเราจะอยู่ชั้นเดียวกันเลยนะ
อ๋อค่ะ
ตายจริง ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
ฉันอยู่ห้อง 4403 นะ
อ้อ ไม่ใช่บ้านฉันเองหรอกค่ะ เป็นบ้านลูกสาวน่ะ
อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
ฉันไม่ได้จะอยู่นานหรอก อีกสองสามวันก็จะไปแล้ว
- คงกลับมาจากออกกำลังกายสินะ - ค่ะ
ตายแล้ว หน้าตาก็สะสวย
ขอบคุณค่ะ
ดูเหมือนจะอายุพอๆ กับลูกสาวฉันเลยนะ แต่งงานหรือยังคะ
อ๋อ ยังไม่แต่งค่ะ
ก็นะ สมัยนี้แค่มีความสามารถ จะอยู่คนเดียวก็ได้แหละ
คือว่า ลูกสาวฉันแกทำงานที่บริษัทโฆษณา แล้วคุณทำงานอะไรเหรอคะ
อ๋อ ฉันก็ทำงานบริษัททั่วไปแหละค่ะ
บริษัทอะไรเหรอคะ
- ขอตัวนะคะ - ค่ะ
ต๊ายตาย อยู่บ้านติดกันเลยนี่นา
เอ่อ ค่ะ
โธ่ คนสมัยนี้ชอบสั่งของแบบนั้น มากินกันเยอะเกินไปแล้ว
- ถ้าห่วงสุขภาพ ทำกินเองจะดีกว่านะ - ค่ะ
เดี๋ยวฉันแบ่งเครื่องเคียงที่ทำไว้มาให้ดีไหมคะ
ไม่ต้องค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ
แค่น้ำใจก็ขอบคุณมากแล้วค่ะ
- ค่ะ - ค่ะ
- โชคดีนะคะ - ค่ะ
(คลินิกทันตกรรมโปยัน)
(แพทย์ยุนฮเยจิน)
คุณหมอคะ คนไข้คิมยอนอ๊กที่นัดไว้วันนี้มาแล้วค่ะ
โอ้ มาเร็วจังเลยนะคะ
(ตอน 1)
- สวัสดีค่ะ - ค่ะ สวัสดีค่ะ
คุณพระ เมื่อเช้านี้…
มาเจอกันที่นี่อีกจนได้นะคะ
เห็นบอกว่าทำงานบริษัท ที่แท้ก็เป็นคุณหมอนี่เอง
งั้นเราถ่ายภาพเอกซเรย์กันก่อนเลยไหมคะ
- ได้ค่ะ - ค่ะ
เฮ้อ ขอบคุณนะคะคุณหมอ
- ค่ะ - ฟันฉันมันไม่ดีอยู่หลายซี่เลย
ฉันก็กังวลอยู่เลยว่าจะใช้เงินเยอะ แต่คุณหมอใจดีแบบนี้
ฉันตั้งใจว่าถ้ามันแพงจะไม่ทำแหละค่ะ เพราะลูกสาวเป็นคนจ่ายให้
อ๋อ คุณลูกสาวคงจะเป็นลูกที่กตัญญูมากเลยนะคะ
แหม ก็ใช่ค่ะ
ถ้างั้นขอให้กลับบ้านปลอดภัย แล้วมาเจอกันใหม่ตอนนัดครั้งหน้านะคะ
ค่ะ ขอบคุณมากเลยค่ะ
- ค่ะ โชคดีนะคะ - ขอบคุณมากๆ นะคะ
ลาก่อนนะคะ
มีนิตยสารเข้ามาใหม่เหรอคะ
ไม่ต้องช่วยก็ได้นะคะ
รองเท้าคู่นี้สวยมากเลยว่าไหมคะ
ฉันเพิ่มคู่นี้ลงในตะกร้าบนเว็บไซต์
แล้วก็ได้แต่มองเฉยๆ แหละ
ทำไมล่ะคะ อย่างคุณหมอฮเยจิน ก็น่าจะมีกำลังซื้อไม่ใช่เหรอคะ
ฉันรอโค้ดส่วนลดอยู่ค่ะ
ได้ราคาถูกลงอีกสักนิดมันก็ดีกว่าไง
เฮ้อ สวยจัง
หมอยุน เรามาคุยกันสักหน่อยดีไหม
ค่ะ
เมื่อกี้นี้ ฉันดูชาร์ตของหมอยุนมา
คนไข้คิมยอนอ๊กน่ะเหรอคะ
อือ เธอแนะนำให้คนไข้ทำรากฟันเทียมซี่เดียว
ส่วนอีกสามซี่ที่เหลือก็ให้รักษาฟันผุเหรอ
ค่ะ ฉันวางแผนว่าจะรักษาฟันเดิมของเธอ เอาไว้ให้ได้มากที่สุดค่ะ
- หมอยุนนี่มักน้อยกว่าที่คิดนะ - คะ
ยังไงซะฟันพวกนั้นก็สภาพไม่ดีอยู่แล้ว คงอยู่ต่อไปได้อีกไม่นาน
เราเลยต้องทำรากฟันเทียมไว้ก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้ฟันเสียไปมากกว่านี้ไง
การจู่โจมคือการตั้งรับที่ดีที่สุด เคยได้ยินใช่ไหม
ในคลินิกเราไม่มีผู้เล่นคนไหน เก่งเท่าหมอยุนแล้วนี่
เอาล่ะ วางกลยุทธ์ใหม่นะ เข้าใจไหม
เธอเป็นคนไข้ฉันนะคะ
การวางแผนการรักษา เป็นสิทธิ์ของหมอเพียงผู้เดียวค่ะ
เคารพการวินิจฉัยของฉันด้วยค่ะ
ได้สิ ถ้าหมอยุนเชื่อแบบนั้น
งั้นก็โอเค
พยายามเข้านะ
(คลินิกทันตกรรมโปยัน)
คะ
หมายความว่าไงคะ ทำไมถึงเปลี่ยนหมอผู้รับผิดชอบล่ะคะ
ผอ.บอกว่าจะดูแลคนไข้คิมยอนอ๊กเอง
อะไรกัน ประตูก็ไม่เคาะก่อน
คนไข้คิมยอนอ๊กเป็นคนไข้ของฉันค่ะ
- คืนเธอมาเถอะค่ะ - ฮะ
ฉันไม่สนหรอกนะคะ ว่าผอ.จะดูแลคนไข้คนอื่นยังไง
แต่อย่ายุ่งกับคนไข้ฉันค่ะ
คำพูดหมอยุนดูมีอะไรแฝงอยู่นะ
พูดเหมือนกับว่า วิธีการรักษาของฉันมันมีปัญหาเลยนะ
ทำหน้าเหมือนมีอะไรจะพูดเยอะเชียว งั้นก็พูดต่อเลยสิ
ผอ.แนะนำคนไข้ที่มีปัญหาข้อต่อขากรรไกร ให้ผ่าตัดกรามบนและล่าง
แนะนำวัสดุที่ไม่มีประกันเพื่อเพิ่มค่ารักษา
ถอนฟันที่อาจรักษาได้เพื่อทำรากฟันเทียม
การปอกลอกคนไข้ คือความสามารถพิเศษของผอ.นี่คะ
ฮะ ปอกลอกเหรอ
เพราะหมออย่างผอ. คนเขาถึงได้บ่นกันว่า คลินิกทำฟันรักษาเกินเหตุน่ะค่ะ
นี่ เธอพูดจบหรือยัง
เป็นแค่คนที่รับเงินจากฉันไปเสวยสุข ริอ่านมาทำเป็นมีจิตสำนึกเหรอ
คิดว่าเงินเดือนเธอมันงอกออกมาจากดินเหรอยะ
พูดให้มันถูกสิคะ
ฉันต่างหากที่หาเงินมาเป็นเงินเดือนให้ผอ.
ในนี้มีคนไข้คนไหนมาหาผอ.บ้างล่ะคะ
ยัยนี่บ้าไปแล้วเหรอ
น้ำหมึกบนใบอนุญาตยังไม่ทันแห้ง กล้าดียังไงมาจองหองใส่ฉัน
"ข้าพเจ้าจะประกอบวิชาชีพ ด้วยความรับผิดชอบและคำนึงถึงศักดิ์ศรี
ข้าพเจ้าจะคำนึงถึง สุขภาพของผู้ป่วยเป็นอันดับแรก"
ร่ายอะไรอยู่มิทราบคะ
คำปฏิญาณฮิปพอคราทีสค่ะ จำได้บ้างไหมคะเนี่ย
คนอย่างเธอเป็นหมอได้ด้วยเหรอ
ตาฮิปพอคราทีสคงได้วิ่งพรวดออกจากหลุมศพแน่
ยัยบ้านั่น นี่ เธอหยุดเลยนะ
ฉันจะไม่ปล่อยเธอไว้แน่ ฉันจะทำให้เธอเหยียบวงการนี้ไม่ได้อีก…
เฮ้ย เธอ…
ฮิปพอคราทีส…
(แพทย์ยุนฮเยจิน)
เพราะงั้นก็เลยออกมาจากคลินิกเหรอ
อือ
แล้วคนไข้คนนั้นล่ะ
ฉันส่งเคสไปให้เพื่อนที่คลินิกอื่นแล้ว
คติประจำใจตั้งแต่สมัยม.ต้น ที่เธอยึดมั่นมาถึง 20 ปีคืออะไรนะ
"อย่ายุ่งเรื่องชาวบ้าน เอาตัวเองให้รอดเถอะ"
ก็ใช่ไง แต่นี่เธอยุ่งเรื่องชาวบ้านเกินไป ไม่สมกับเป็นยุนฮเยจินเลย
งั้นจะให้ฉันยอมโดนข่มเหรอ ฉันก็มีความยึดมั่นในฐานะหมอนะ
อ๋อ เธอก็เลยไปซื้อรองเท้าในห้าง ทันทีที่เดินเชิดออกมาจากคลินิกงั้นสิ
แน่นอนสิ เป็นการให้ของขวัญตัวเอง สำหรับการลาออกอย่างมั่นใจไง
ข้อความโดยนัยของมันก็คือ "ขอให้อนาคตเดินบนทางดอกไม้"
เรื่องข้อความเนี่ย ฉันว่าบริษัทบัตรเครดิตน่าจะส่งมาก่อนนะ
"ค่าบัตรเครดิตเดือนนี้เพิ่มขึ้นสองล้านวอนค่ะ"
- เราเลิกคบกัน - จัดไป
ทีนี้เธอจะทำไงต่อล่ะ หือ
จะเป็นคนว่างงาน ที่ติดหนี้บัตรเครดิตแบบนี้ต่อไปเหรอ
ไม่รู้แล้ว เงินจะเปิดคลินิกเองก็ไม่มี
ฉันคงต้องไปขายตัวเอง เป็นทาสบ้านคนรวยที่ไหนสักแห่งแล้วล่ะ
ถ้าได้เงินเยอะๆ ก็คงดี
แบบนั้นคงได้เป็นทาสไปจนวันตายน่ะสิ
ต้องเผาสัญญาทาสนั่นทิ้งให้สิ้นซากเท่านั้น
- ดื่มให้ตายกันไปข้างเลย - ก็ดี
หลับทั้งที่ยังไม่อาบน้ำเฉยเลย
กี่โมงแล้วเนี่ย
(ผู้อำนวยการ)
ไม่เห็นหัวกันแต่ติดต่อฉันมาแล้วงั้นเหรอ
ขาดฉันแล้วคลินิกคงไปไม่รอดล่ะสิ
เธอกล้าดีโพสต์เรื่องลงบน ชุมชนหมอฟันออนไลน์เหรอ
ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่
ฉันจะทำให้เธอเหยียบวงการนี้ไม่ได้อีก
"โพสต์" เหรอ
(ชุมชนทันตแพทย์เกาหลี)
(ขอแฉควาทบ้าอำนาขของอีมินญอง ผอ.คลิยิกโผปยัร)
(นางรักาคนไข้เกินเหจุค่ะ)
บ้าไปแล้ว ทำไงดีเนี่ย
ก่อนอื่นเลย…
ลบก่อนดีกว่า ลบ
(กรุณาป้อนรหัสผ่าน)
รหัสผ่านเหรอ
เทพธิดาฮเยจิน
(รหัสผ่านไม่ถูกต้อง)
ฮเยจินน่ารัก 1004
(รหัสผ่านไม่ถูกต้อง)
จะบ้าตาย รหัสผ่านอะไรเนี่ย
(คุณได้รับข้อความใหม่)
(ยอดจำนวน 6,982,700 วอน จะถูกหักชำระในวันที่ 20 มีนาคม)
โอ๊ย ตายแน่
(วันอังคารที่ 23 มีนาคม)
(ยุนฮเยจิน)
(ยุนฮเยจิน อายุ 34 ปี)
(คุณได้รับข้อความใหม่)
(คลินิกทันตกรรมบูยอนแจ้งผลการรับสมัคร)
(หลังจากได้พิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว เราไม่สามารถว่าจ้างคุณยุนฮเยจินได้)
นี่ ทำไงดีล่ะ
ผอ.ของเธอคงกำลังแพร่ ข่าวลือมั่วๆ ของเธออยู่แน่เลย
พอผอ.ของฉันเห็นประวัติเธอปุ๊บ
ก็รู้เลยว่าเธอคือยัยคนนั้น
ค่าบัตรเครดิตอีกแล้วเหรอ
(วันเกิดแม่)
(ซูวอน)
- ดูชิก - ครับ
ฉันขอให้ส่งคนที่ทำงานเก่งๆ มานะ
นายส่งคนเมาเรือหนักแบบนั้นมา ก็แย่กันพอดีสิ
แหมๆ หัวหน้าของเรา ยังอารมณ์ร้อนไม่เปลี่ยนเลยนะ
มีใครเก่งตั้งแต่แรกบ้างล่ะ มันต้องค่อยๆ ปรับตัวกันไปสิ
นี่ แต่ชาวประมงเมาเรือมันเข้าท่าไหมล่ะ
ที่เขาเป็นแบบนั้นเพราะยังขาดประสบการณ์ หยวนๆ ให้เขาหน่อยเถอะนะ
อุตส่าห์ดั้นด้นมาต่างถิ่นทั้งที่พูดเกาหลีก็ไม่ได้
เรื่องนั้นใครจะไม่รู้ล่ะ เข้าใจแล้ว
นายเป็นยังไงบ้าง
ลำบากเลย
เพราะเมื่อกี้เรือมันโคลงเคลง
แต่ตอนนี้แม้แต่พื้นดินก็โคลงเคลงไปด้วย
อันนั้นเราเรียกว่า "เมาบก" ล่ะ
นี่
ชาเปปเปอร์มินต์
อ๋อ
ฉันเก็บใบแล้วก็ตากแห้งเองเลย ดื่มแล้วจะช่วยให้อาการคลื่นไส้ดีขึ้น
ขอบคุณนะ
ดีไหม
อ้อ แล้วก็
พรุ่งนี้ก่อนขึ้นเรือ เสียบนี่ไว้ในหูนะ
มันจะช่วยป้องกันอาการเมาเรือได้
ขอบคุณนะครับ
ค่อยคืนแก้วให้ฉันคราวหน้านะ
- โอเค - แล้วก็
ทำได้ดีมาก
- นายก็ด้วย - มันต้องอย่างนั้น
กินข้าวกันก่อนสิ
ไว้คราวหลังครับ
อย่ากรึ๊บตั้งแต่หัววันอีกล่ะ ไม่งั้นผมจะฟ้องพี่สะใภ้นะ
ปัดโธ่ เข้าใจแล้วน่า บ่นอยู่ได้
- ไปนะครับ - อือ
รีบมาสิ ไอ้บื้อนี่
ไปกัน
- มาเร็วจังเลยนะ - จ้า
- วันนี้มีของมาใหม่เหรอ - มาตั้งแต่เช้ามืดแล้ว
- มาตั้งแต่เช้ามืดนี่เอง - มาแล้วเหรอ
- ครับ ขายดีไหม - อือ ลองชิมดูสิ
- โอ้ เอางั้นเหรอ - อือ
- อร่อยเลยใช่ไหม - อือ อร่อย
- ขอให้ขายดีนะ - ขอบใจ
น้ำร้อนไหลคล่องเลยใช่ไหม
แหงสิ ก็นายซ่อมให้ทั้งคน
- ลองชิมนี่ดูสิ - อุ๊ยตาย
ผมใช้หม้อนั่นตลอดเลย
อ้อ ดีแล้ว ใช้ดีใช่ไหมล่ะ
- ดีเลยล่ะ - อือ ดีแล้ว
ได้ข่าวว่ามีหลานแล้วเหรอ ยินดีด้วยนะ
อ้าว หัวหน้าฮงนี่เอง อยากเห็นรูปสักหน่อยไหมล่ะ
เอางั้นเหรอ ไหนดูซิ
โห ได้ฝั่งแม่มาเต็มๆ ปากนั่นเหมือนถอดมาจากตาเลยนะ
ก็ดูเปลี่ยนไปนิดหน่อยนะ
แม่
ฮเยจิน ระวังนะ วิ่งแบบนั้นเดี๋ยวก็เจ็บตัวหรอก
เข้าใจแล้วค่ะ แม่
ฮเยจิน
โห เก่งนะเรา
อือ
ค่ะ พ่อ หนูฮเยจินเองนะคะ
อือ รู้แล้ว ทำไมล่ะ มีอะไรเหรอ
อ้อ แค่โทรมาหาเฉยๆ น่ะค่ะ
แปลกนะ แกโทรมาทั้งที่ไม่มีเรื่องอะไรสำคัญ
นั่นสิคะ
- ฮเยจินเหรอคะ - ใช่
ฝากสวัสดีคุณแม่ด้วยนะคะ
ได้สิ ดูแลตัวเองนะ อย่าเจ็บป่วย
ค่ะ พ่อก็ด้วยนะคะ
น่าจะอ่อนโยนกับเธอหน่อยสิ
ทั้งที่คุณไม่ได้ใจจืดใจดำ แต่ก็แสดงออกแบบนั้นตลอดเลย
ไม่มีลูกอมเหรอ
ไม่ใช่เด็กสักหน่อย
แต่มันขมนะ
ที่รัก วันนี้วันที่เท่าไรนะ
วันนี้เหรอ
น่าจะ 23 มีนาคมมั้ง
ไม่นะ
ทำไงดี
ขอบคุณนะคะ
ว่าแต่ เจออันนี้แค่ข้างเดียวเหรอคะ
ฉันรู้สึกขอบคุณมากเลยนะคะ
แต่ว่าคุณไม่เห็นอีกข้างเหรอคะ
นี่เป็นรองเท้าที่ฉันเพิ่งใส่วันนี้วันแรกค่ะ
แพงมากเลยด้วย
คือว่า ไหนๆ คุณก็ช่วยฉันแล้ว
ช่วยหาอีกข้างที่เหลือให้ด้วยได้ไหมคะ
ดูท่าสมัยก่อนคงมีคนประเภทคุณเยอะสินะ
คะ
ไม่ไง ก็บรรพบุรุษถึงขั้น คิดสุภาษิตนี้ไว้ล่วงหน้าเลยไง
"ช่วยชีวิตคนที่ตกน้ำ สุดท้ายกลับถูกทวงของของเราไป"
ตายแล้ว ฉันไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นเลยนะคะ
พอดีฉันกลัวน้ำมาก
แล้วเห็นว่าคุณก็ดูคุ้นเคยกับน้ำดีด้วย
ฉันก็เลยจะขอความช่วยเหลือจากคุณ
ดูเหมือนคุณจะเข้าใจอะไรผิดนะ ผมไม่ได้งมรองเท้ามาให้คุณ
รองเท้านั่นมันขึ้นมา อยู่บนกระดานผมเองต่างหาก
จู่ๆ ไอ้ของวิบวับนี่มันก็โผล่มาอยู่ตรงหน้าผม
รู้ไหมว่าผมเสียขวัญขนาดไหน
ฉันไม่ได้มีเจตนาร้ายนะ แต่ก็ขอโทษค่ะ
ปกติแล้วฉันไม่ใช่คนประเภทนี้เลยนะคะ
แต่อย่างที่คุณเห็นว่าตอนนี้ฉันเท้าเปล่าอยู่
แถมฉันจอดรถไว้ไกลด้วย ช่วยฉันสักครั้งนะคะ
ถือเป็นการกดจุดนะ ดีต่อสุขภาพด้วย หลีกไป
อยากจะบ้าตายจริงๆ
เฮ้ย
สวมอันนั้นสิ
(ใช้ในห้องน้ำ)
(ร้านปลาดิบฮวาจอง)
ไม่เป็นไรล่ะค่ะ
ถ้าไม่พอใจ จะเดินเท้าเปล่าก็แล้วแต่นะ
(ใช้ในห้องน้ำ ร้านปลาดิบฮวาจอง)
ตายจริง
เจ้าหนู มันเพิ่งหลุดเมื่อกี้เหรอ
โธ่
พี่เป็นหมอฟันนะ
ขอพี่ดูหน่อยได้ไหมจ๊ะ
โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะ
หนูจะไม่เป็นไร เพราะงั้นฮึบไว้ แล้วก็อ้าปากหน่อยนะ
อันนี้มันหลุดออกมาเองเหรอ
ไม่ใช่นะครับ
มันไม่ใช่แบบนั้นครับ
แม่เจ้า
หนูใช้ถุงรองเท้าฟาดเขาค่ะ
นี่ งั้นหนูจะร้องไห้ทำไมล่ะ คนโดนฟาดเขายังเฉยอยู่เลย
พี่ขอโทษนะ เธอสุขุมเกินอายุเชียว
อ้าปากหน่อยได้ไหมจ๊ะ
อ้า
ฟันน้ำนมหลุดนี่เอง
แถวนี้มีคลินิกทำฟันไหม
ต้องนั่งรถไป 30 นาทีครับ
อ้อ จริงเหรอ งั้นบ้านเธออยู่ใกล้ๆ ไหม
เขาก็แค่ขึ้นเสียงบ่นไปเรื่อย ไม่ได้มีความหมายเลย
เพราะงั้นตอนนายพูดถึง หมอนั่นเลยบอกว่า "ครับผม รับทราบครับ"
ถ้ามันแค่ครั้งสองครั้งผมก็เข้าใจได้หรอก
บ้าเอ๊ย
โทษที
ช่างเถอะ
(ร้านปลาดิบฮวาจอง)
คุณนาย สวัสดีครับ
- นี่ นาย… - "คุณนาย" อะไรกันล่ะ
เราตัดขาดกันมาตั้งสามปีแล้วนะ
ขอโทษครับ พอดีมันติดเป็นนิสัย
คงมากินมื้อเที่ยงล่ะสิ
อือ ใช่
จะกินอะไรล่ะ
ข้าวต้มน่ะ ข้าวต้มตรงนั้น
ทำไมนายถึงไม่มากินที่ร้านฉันสักครั้งเลยล่ะ
ได้กินฟรีมาเป็นสิบปี พอถึงคราวต้องจ่ายแล้วมันเสียดายเงินหรือไง
ไม่ใช่แบบนั้นนะ
หมอนี่มันกินของดิบไม่ได้ไง เพราะหมอนี่เลย
- ผมเนี่ยเหรอครับ - นายกินของดิบไม่ได้ไง
ครับ ขอโทษทีนะครับ
ร้านฉันมีของปรุงสุกเยอะแยะนะ
แกงไข่ปลา แกงปลาพอลแล็ก ซุปสาหร่ายใส่ไข่หอยเม่น
อ๋อ ไว้มาคราวหลังนะ ทีหลังแล้วกัน
ต้องมาล่ะ ฉันจะแถมพาจอนทะเลให้
โอ้ ขอบใจนะ
ไปเถอะ
แม่
- อีจุน ตายแล้ว ลูกชายพ่อ - อีจุนมาแล้วเหรอ
จะกินอะไรดี
อะไรน่ะ เลือดเหรอ
ทำไมลูกเป็นแบบนี้ล่ะ ฮะ บาดเจ็บตรงไหนเหรอ
- มันหลุดออกมา - อะไรหลุด ทำไมหลุด
ตายแล้ว ฟันหลุด ลูกจะถอนออกมามั่วๆ ไม่ได้นะ
ไปคลินิกเร็ว รีบไปเอารถมาซิ
- ครับๆ - อยู่เฉยๆ ก่อนได้ไหม
ไปโดนอะไรมา มันหลุดเองเหรอ
แล้วผ้าก๊อซนี่ใครให้มาเหรอ
สวัสดีค่ะ
ฉันไปซื้อผ้าก๊อซที่ร้านขายยา แล้วปฐมพยาบาลให้เขาแล้วค่ะ
ไม่ต้องเป็นกังวลมากนักนะคะ
- อ้อครับ จริงเหรอครับ - ค่ะ
ว่าแต่คุณเป็นใครกัน
ถึงได้ใส่รองเท้าแตะ ที่ใช้ในห้องน้ำของร้านเราเหรอ
(ร้านปลาดิบฮวาจอง)
ตายจริง
ใครใส่ไปแล้วเอาให้คุณหมอฟันใส่กันนะ
เอ่อ คือว่า เรื่องมันยาวน่ะค่ะ
ไว้ครั้งหน้าฉันจะเอามาคืนให้ได้นะคะ
ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้เอาไปใส่ก่อน แล้วทิ้งไปเถอะค่ะ
ขอบคุณค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ
จะกลับไปเฉยๆ แบบนี้ได้ยังไง
ไหนๆ ก็มาถึงที่นี่แล้ว ทานอะไรก่อนสิคะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง
ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
คุณอุตส่าห์ช่วยลูกชายฉันไว้ ฉันคงไม่สบายใจ ถ้าปล่อยให้คุณกลับไปแบบนี้ค่ะ
เอายังไงดี ให้ฉันแล่ปลาดิบให้ไหม
ไม่เป็นไรค่ะ
ถ้าอย่างนั้น ฉันขอเป็นซุปสาหร่ายได้ไหมคะ
นี่ค่ะ
น่าอร่อยจัง
ถ้าข้าวไม่พอก็บอกได้นะ
คุณผอมมากเลย ใส่เสื้อผ้าไซซ์เอกซ์เอสใช่ไหม
ฉันไม่ได้ผอมนะคะ ฉันใส่ไซซ์เอสค่ะ
เหมือนกัน เมื่อก่อนฉันเอวเล็กเท่ามดแน่ะ
แต่มาขยายหลังคลอดลูกน่ะสิคะ
เพราะงั้นช่วงนี้ฉันเลยกินข้าวเย็น
แค่เท่านี้ค่ะ แล้วกินกับเยอะๆ เอา
คงชืดหมดแล้ว รีบทานเถอะค่ะ
ค่ะ จะทานให้อร่อยนะคะ
อร่อยมากเลยค่ะ
- เพราะน้ำมันดีน่ะค่ะ - อ๋อ
เมื่อก่อนฉันเคยทำงานที่ร้านขายน้ำมันมาก่อนน่ะ
คุณเพิ่งเคยมากงจินครั้งแรกเหรอ
อ๋อ ฉันมาสองครั้ง…
นี่ครั้งที่สามแล้วค่ะ
มาเที่ยวบ่อยๆ นะคะ
ฉันไม่ได้พูดแบบนี้เพราะเป็นบ้านเกิดฉันนะ แต่ที่นี่ดีจริงๆ ค่ะ
โดยเฉพาะทะเลนั่น สวยจะตายไป
ฉันรู้สึกว่าท่าเรือกงจิน เหมือนอ้อมกอดของแม่ที่เสียไปเลยล่ะ
ฉันชอบกงจินทุกอย่างเลย
แต่มีข้อเสียอย่างเดียว ที่ไม่มีคลินิกทำฟันนี่แหละค่ะ
ฉันได้ยินแล้วค่ะ เห็นว่าต้องนั่งรถไป 30 นาที
ค่ะ ถ้ามีคลินิกทำฟันมาเปิดที่นี่นะ
คนไข้คงต่อคิวยาวเป็นหางว่าวเลยล่ะ
เพราะมีคนแก่เยอะ เลยมีคนไข้ รักษารากฟันเทียมกับฟันปลอมเยอะเลยน่ะ
- จริงเหรอคะ - ใช่น่ะสิ
ถ้าคุณมีความคิดจะมาเปิด ก็บอกฉันได้ทุกเมื่อนะคะ
ฉันจะแนะนำทำเลดีๆ ให้
อร่อยมากเลยค่ะ
ใช่ไหมล่ะ
หัวหน้าฮง วันมะรืนช่วงบ่ายสามถึงหนึ่งทุ่มว่างไหม
- ว่าง - ดูชิก ช่วยฉันหน่อย
คืนพรุ่งนี้ แค่สี่ชั่วโมงพอ
- เช้ามืดวันมะรืนมาช่วยอีกได้ไหม - โอเค
ของที่ถามหามาถึงแล้วนะ
(ชองโฮวัสดุก่อสร้าง)
หลับอีกแล้ว หลับตลอด แล้วช่วยนอนหลับตาหน่อยได้ไหม
ให้ตายเถอะ ตกใจหมด
มาแล้วเหรอ
- ของอยู่ไหน - อ้อ ตรงนั้น
- ฮะ ตรงไหน - อือ ตรงนั้นแหละ
ไม่เห็นเลยเนี่ย
ก็อยู่ตรงนั้นไง
- ก็ใช่ไง ตรงนี้ไม่มีเลยนะ - อยู่นี่ไง
นี่ไง
ไม่ตลกเลยเหอะ
โห ดูสีสิ
เงาวับเลย
ของดีนี่คนละเรื่องเลย
แน่นอนสิ จริงๆ ฉันต้องขาย 150,000 วอนด้วยซ้ำ
แต่ฉันเอาแค่ 120,000 วอนพอ
- แค่ 90,000 วอนล่ะสิไม่ว่า - ข้ามน้ำข้ามทะเลมาเชียวนะ
- โอเค - ฮะ
ถ้างั้นรวมค่าส่งแล้ว เป็น 92,500 วอน
- ไม่ใช่ส่งในประเทศนะเว้ย - นี่ คิดว่าฉันไม่รู้จักนายดีเหรอ
ฉันรู้ดีจะตายว่านายกินกำไรไปตั้งเท่าไร
ไหนดูซิ
ทำอะไรน่ะ
- มันเปิดไม่ออก - ควักไวๆ เลย
- เหมือนนายตั้งใจนะ - คงไม่อยากให้นายมั้ง
โธ่เว้ย เลิกล้อเล่นเลย
เปิดได้แล้ว สงสัยต้องเอาไปให้คุณยายซ่อมให้แล้ว
หนึ่ง สอง
- สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด - สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด
- เก้า - เก้า สิบ
เก้าหมื่นวอน
สองพัน จ่ายเป็นเหรียญได้ใช่ไหม
- ขอแบงก์เถอะ - ฉันไม่มีแบงก์พันวอน
- เอาแบงก์ - เดี๋ยวให้เหรียญ
- ฉันขอแบงก์ - ไม่มีแบงก์พันไง
- งั้นเอาแบงก์หมื่นวอนก็ได้ - นี่ 2,500 วอน
โบนัสจำนวน 2,500 วอน
ฉันไปนะ
โธ่เว้ย จริงๆ เลย
- อะไร - หือ ทำไม
- อะไร - กลับเข้ามาอีกทำไม
- ฉันลืมเอาอันนี้ไปน่ะ - อือ
เฮ้ย อันนั้นราคา 20,000 วอนนะ ให้ตายเถอะ
โธ่เว้ย จริงๆ เลย
ปัดโธ่ ให้เหรียญสิบวอนมาอีก
(เช่ารายเดือน เช่ารายปี)
ค่าเช่าถูกกว่าโซลจริงๆ ด้วย
ฉันเปิดคลินิกตัวเองที่นี่ได้เลยนะเนี่ย
(เช่ารายเดือน 250,000 มัดจำ 10 ล้านวอน เช่ารายปี 180 ล้านวอน)
ไม่ล่ะ ฉันจะมาเปิดคลินิก ในที่ชนบทแบบนี้ได้ยังไง
โธ่เอ๊ย อยากจะบ้าตาย
นี่มันราคาตั้งเท่าไร
กลับบ้านกันดีกว่า
กลับบ้านเถอะ
อะไรเนี่ย
ทำไมสตาร์ตไม่ติดล่ะ
แบตเตอรี่หมดเหรอ
ทำไมต้องมาหมดตอนนี้ด้วย
เบอร์บริษัทประกัน…
อันนี้แน่เลย
อยากจะบ้าตายจริงๆ
เป็นอะไรอีกล่ะ
กลัวไม่รู้ว่าเป็นชนบทหรือไง
ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์แบบนี้ก็ได้เหรอ
เสียหรือเปล่านะ
ก็ไม่นะ เมื่อกี้ยังใช้ได้อยู่เลย
คงต้องไปยืมโทรศัพท์ที่ร้านปลาดิบแล้ว
โอ๊ย ปวดท้องจัง
ฉันกินข้าวเที่ยงเยอะไปเหรอ
(กาแฟตอนกลางวันและเบียร์ในคืนเดือนหงาย)
คาเฟ่เหรอ ให้ตาย
- ยินดีต้อนรับครับ - ขออเมริกาโน่หนึ่งแก้วค่ะ
- ได้ครับ - ขอโทษนะคะ ห้องน้ำอยู่ไหนคะ
จะรับเป็นกาแฟร้อนหรือเย็น…
ถึงจะหนาวตายก็ต้องกาแฟเย็นอยู่แล้ว
เธอคงอั้นมาเต็มที่แล้วสินะ
เอาล่ะ
เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย
(โอยุน อัลบั้ม 1 "กายบริหารในคืนเดือนหงาย")
รู้สึกสบายขึ้นไหมครับ
คุณคงจำได้สินะว่าเป็นใคร
ไม่นะคะ
ถ้าไม่รู้แล้วทำไมจ้องขนาดนั้นล่ะครับ
มันแค่มองเห็นเฉยๆ ค่ะ
ถึงไม่รู้จักชื่อ แต่ก็น่าจะรู้จักเพลงนะ ชื่อเพลง "กายบริหารในคืนเดือนหงาย"
เคยได้อันดับสองในรายการ "เพลงฮิตสิบอันดับ" ตอนปี 1993 ด้วยนะ
ถึงจะลองกายบริหาร ในคืนเดือนหงายที่นอนไม่หลับ
ฉันไม่รู้จักค่ะ
- ดื่มกาแฟเถอะครับ - ค่ะ
อะไรเนี่ย
รสชาติไม่ได้เรื่อง
(โอยุน อัลบั้ม 1)
เฮ้อ จริงๆ เลย
จะขอลายเซ็นเหรอ
ขอโทษนะคะ แต่ฉันขอใช้โทรศัพท์หน่อยได้ไหมคะ
ครับ เชิญครับ
ขอบคุณค่ะ
นี่เป็นเพลงที่ผมพูดถึงเมื่อสักครู่ครับ
คุณน่าจะเคยฟังมาบ้างนะ
ทำนองฟังดูคุ้นๆ บ้างไหมครับ
- ท่อนนี้ ท่อนฮุก - ขอโทษนะคะ แต่มันโทรไม่ได้ค่ะ
ทำไมจะโทรไม่ได้ล่ะครับ
หือ แปลกจัง
อ้าว เป็นอะไรเนี่ย
ใช้มือถือผมก็ได้ครับ
ขอบคุณค่ะ
แปลกจัง
อันนี้มันขึ้นว่าไม่มีบริการเหมือนกันค่ะ
อะไรเนี่ย ทำไมพากันเสียวันนี้หมดเลย
งั้นคิดเงินให้ฉันเลยก็ได้ค่ะ
อ้อ ครับ
อ้าว คุณยังไม่ได้ดื่มกาแฟเลยนะ
เสียดายของ ดื่มให้เสร็จก่อนสิครับ
ไม่เป็นไรค่ะ ช่วยคิดเงินเลยค่ะ
อ้อ จะถือกลับไปสินะ
ไม่ค่ะ แค่ช่วยรีบคิดเงินให้ฉันเถอะค่ะ
ใส่แก้วไม่นานหรอกนะ
ครับ เอาล่ะ
เป็นอะไรไปเนี่ย
(กำลังตรวจสอบ)
พอดีว่าเครื่องรูดบัตรมัน…
หรือว่าเป็นที่บัตรนะ
บัตรฉันเหรอคะ
ให้ตายเถอะ หงุดหงิดเป็นบ้า ทำไมโทรศัพท์ไม่มีสัญญาณวะ
"วะ" เหรอ จูรี พ่อบอกว่าไม่ให้พูดแบบนั้นไง
ดูเหมือนว่าเครื่องจะมีปัญหานิดหน่อย
ไม่มีเงินสดเหรอครับ
- เงินสดเหรอคะ - ครับ
ฉันไม่มีเงินสดเลยค่ะ
แค่ 4,000 วอนก็ไม่มีเหรอครับ มันแค่ 4,000 วอนเอง
พอดีว่าฉันไม่พกเงินสดน่ะค่ะ
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ แต่แค่ 4,000 วอนก็ไม่มีเลยเหรอ
เอ่อ ฉันขอโทษนะคะ
แต่ถ้ามีธนาคารอยู่แถวนี้ ฉันจะรีบไปกดมาให้เลยค่ะ
งั้นผมจะเชื่อคุณ แล้วปล่อยคุณไปเฉยๆ ได้ยังไงครับ
ถ้าไปแล้วเกิดชิ่งขึ้นมาจะทำยังไง
- ฉันจะทิ้งกระเป๋าไว้ค่ะ พอไหมคะ - ครับ
พ่อ
- หือ - พ่อ อย่ารับไว้ นั่นของเก๊
- แต่น่าจะแพงกว่า 4,000 วอนนะ - นี่ นักเรียน
กระเป๋านี้ของจริงนะจ๊ะ
โม้แล้ว
จะมีใครใส่รองเท้าแบบนั้น สะพายกระเป๋าของแท้กันคะ
- รองเท้าเหรอ - ดูนั่นสิ
"ร้านปลาดิบฮวาจอง" เหรอ
อันนี้ พอดีฉันมีเหตุนิดหน่อย…
ฉันจะทิ้งโทรศัพท์ไว้แล้วกันค่ะ พอใจไหมคะ
โทรศัพท์เหรอครับ
ขอดูหน่อย
รุ่นใหม่ล่าสุดนี่
- ดูนี่สิ รุ่นใหม่เลย - อะไรนะ
ครับ คุณไปเถอะครับ
โอ๊ย หัวร้อนเลย
เป็นเด็กเป็นเล็กไม่รู้อะไร ทำมาบอกว่าเป็นของเก๊ซะงั้น
ฉันเป็นคนให้ความสำคัญ กับเครื่องหมายการค้าจะตาย
(ธนาคารดงแฮ)
อะไรเนี่ย
(ธนาคารดูรี สาขากงจิน)
อะไรเนี่ย
เอ่อ ขอโทษนะคะ ทำไมตู้เอทีเอ็มไม่ทำงานล่ะคะ
ขอโทษค่ะคุณลูกค้า พอดีจู่ๆ เครื่องก็ใช้ไม่ได้ เรากำลังหาสาเหตุอยู่ค่ะ
ยังไม่ทราบเลยค่ะว่าจะกลับมาใช้ได้ตอนไหน
ค่ะ
คือว่า ตอนนี้ทางธนาคารก็เกิดปัญหาขึ้นเหมือนกัน
เขาบอกว่าไม่สามารถถอนเงินสด หรือโอนเงินได้เลยค่ะ
ฉันขอโทษจริงๆ นะคะ ไว้ฉันกลับไปโอนให้ที่โซลได้ไหมคะ
ฉันไม่ใช่คนที่จะชิ่งเงิน 4,000 วอนจริงๆ นะคะ
ไม่ได้
แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีคนแบบนั้นนี่ครับ
คือว่า
นี่เป็นนามบัตรของฉันค่ะ
ถ้าดูในนี้ จะมีเบอร์โทรฉันอยู่ด้วยค่ะ
(แพทย์ยุนฮเยจิน)
คุณเป็นหมอฟันเหรอครับ
ค่ะ
แต่ว่า มันอาจจะเป็นนามบัตรปลอมก็ได้ ใครจะไปรู้
- นี่ นักเรียน - พ่อจ๋า
ทั้งนามบัตร ทั้งกระเป๋าเป็นของจริงนะคะ
- ตะคอกเด็กทำไมครับ - เธอบ้าไปแล้วเหรอ
- พ่อจ๋า - เป็นอะไรไหม
อ้อ นี่
โอ้ คุณใส่รองเท้าแตะคู่นั้นด้วยแฮะ
หัวหน้าฮงรู้จักเธอเหรอ
ไม่รู้สิ จะบอกว่ารู้จักหรือไม่รู้จักดีนะ
เรารู้จักกันนี่คะ
เราเจอกันสองครั้งแล้วนี่
ทำไม มีเรื่องอะไรเหรอ
เปล่าหรอก คือผู้หญิงคนนี้ เธอดื่มกาแฟไม่จ่ายเงิน แล้วกำลังจะชิ่งน่ะ
ฮะ โธ่คุณ
ไม่นะ ไม่ใช่แบบนั้น เมื่อกี้ฉันสั่งกาแฟไป
แต่ว่าบัตรรูดไม่ได้ โทรศัพท์ก็ใช้ไม่ได้
- ตู้เอทีเอ็มก็ใช้ไม่ได้ - ใช่แล้วล่ะ
ตอนนี้โทรศัพท์ อินเทอร์เน็ต ระบบธนาคารทั้งกงจินถูกตัดหมด
ฮะ
ฮันกุกเทเลคอม สาขาชองโฮไฟไหม้น่ะ
เฮ้ย ถามจริง สุดยอดเลย พ่อลองเสิร์ชดูสิ
ก็เขาบอกว่าใช้งานไม่ได้ไง
- จริงด้วย - เห็นไหมคะ
ใช้ไม่ได้จริงด้วยแฮะ
กู้ระบบเสร็จเมื่อไหร่คะ
ไม่รู้สิ แต่น่าจะนานเลยล่ะ ตอนนี้ยังคุมเพลิงไม่ได้เลย
สุดยอด หนูต้องไปดูไฟหน่อยแล้ว
นี่ เดี๋ยวคืนนี้แกก็ฉี่ราดที่นอนหรอก
- จูรี - หนูไม่สนหรอก
- นี่ มันอันตรายนะ - ไม่หรอก
- โธ่เอ๊ย - เดี๋ยวค่ะ
สักครู่นะคะ ฉันขอเวลาสักครู่ค่ะ
ฉันขอคุยด้วยสักครู่
คุยกับผมเหรอ
- ค่ะ - อ้อ
เอ่อ คือว่าฉัน…
ฉันไม่เคยพูดแบบนี้มาก่อนเลยค่ะ
ฉันเลยคิดหนักมากจริงๆ ว่าจะเริ่มพูดยังไงดี
ฉันขอยืมเงิน 4,000 วอนหน่อยได้ไหมคะ
เอ่อ ปกติฉันไม่ใช่ คนหน้าไม่อายแบบนี้นะคะ แต่ว่า…
สถานการณ์มันยุ่งเหยิงไปหมดเลย
ในมุมของคุณ อาจจะรู้สึกว่า ฉันทำคุณเดือดร้อนก็ได้ ฉันเข้าใจค่ะ
แต่ว่า เอ่อ มันเป็นสถานการณ์ฉุกเฉิน
คุณช่วยเมตตาเพื่อนมนุษย์หน่อยได้ไหมคะ
ก็คือว่าจะให้ผมเมตตาเพื่อนมนุษย์ จะบอกว่าปกติคุณไม่ใช่คนแบบนั้นเหรอ
ใช่แล้วค่ะ ปกติแล้ว ฉันเป็นคนที่จะ ไม่ยอมเป็นหนี้บุญคุณใครเลยค่ะ
ที่คุณจะพูดก็คือ ถ้ามีความสามารถหรือเงื่อนไขอะไรที่พอทำได้
คุณก็สามารถหนีจากวิกฤตนี้เองได้เหรอ
ใช่แล้วค่ะ ถูกต้องเลย
งั้นตามมาสิ
คะ
สี่พันวอนไง
แทนที่จะให้ยืม ผมจะช่วยคุณหาเอง
ขอโทษนะคะ คือฉันตามคุณมาแล้วก็จริง
แต่จะไปหาเงินจากที่ไหน ยังไงเหรอคะ
ผ่านการใช้แรงงานที่มีค่าอย่างอุตสาหะมั้ง
คุณคงไม่ได้จะพาฉันไปที่แปลกๆ ใช่ไหมคะ
อึนชอล
อ้อ พี่ ได้ยินเรื่องไฟไหม้ฮันกุกเทเลคอมไหมครับ
อือ ได้ยินมาเมื่อกี้
ผมออกมาลาดตระเวน วุ่นวายกันไปหมดเลย
ดีแล้ว งั้นนายไปลาดตระเวนแถวร้านค้าหน่อย
วันนี้ทุกคนคงค้าขายกันไม่ได้แน่ๆ
ไปปลอบพวกเขาว่าถ้าคุมเพลิงได้เมื่อไหร่ คงมีการชดเชยให้
แล้วพี่จะไปไหนครับ
ฉันว่าจะวนไปข้างบนนั้นสักรอบดู
- ครับ แล้วจะโทรหาครับ - อือ โชคดี
(ตำรวจ)
เมื่อกี้ว่าไงนะ ที่แปลกๆ เหรอ
เปล่าค่ะ
ฉันไม่คาดคิดเลย แต่ดูเหมือนคุณจะสนิทกับตำรวจนะคะ
ก็อย่างที่เห็น
ก่อนไปหาเงิน เราแวะไปสักที่กันก่อนเถอะ
ที่ไหนเหรอคะ
ให้ตายเถอะ ไม่ยอมบอกกันเลย จะพาไปไหนก็ไม่ยอมบอก
คงตกใจที่โทรศัพท์ใช้ไม่ได้ใช่ไหม
ตอนนี้สถานีฐานไฟไหม้
รอสักเดี๋ยว มันก็จะกลับมาเป็นปกติ
ผมไปนะ
อือ
ตอนนี้พนักงานดับเพลิงกำลังดับไฟอยู่
วันนี้ไม่ต้องออกไปไหน อยู่แต่บ้านนะครับ
แล้วอันนี้ผมบอกว่าพรุ่งนี้จะมาซ่อมให้ไง
ตาขยันจริงๆ นะ
คุณยาย โธ่ เดี๋ยวผมทำให้เอง อยู่เฉยๆ เลย
ดูชิก ไปไหนน่ะ
ผมจะไปบ้านพวกคุณยายน่ะ
ไม่ต้องกังวลนะ
ไฟไหม้สายโทรศัพท์ที่อยู่ใต้ดิน เพราะงั้นไม่มีใครบาดเจ็บเลยสักคน
อ้อ แต่ว่าวิทยุยังฟังได้อยู่ใช่ไหม
ไหนคุณบอกว่าจะพาไปหาเงิน แต่ทำไมแวะกลางทางเยอะจังคะ
น่าจะให้ฉันรออยู่ที่คาเฟ่ก่อนสิ
แบบนี้น่าจะดีกว่าให้สองพ่อลูกที่นั่นจับตาดูนะ
โอเค
ตอนนี้สถานีฐานโทรศัพท์ไฟไหม้ ทำให้ใช้โทรศัพท์ไม่ได้
ตอนนี้เขากำลังซ่อมแซมอยู่ เพราะงั้นไม่ต้องเป็นห่วงมากหรอกนะ
ทำไม
จะให้ผมนั่งตรงนี้เหรอ ตรงนี้เหรอ
คุณยายจะไปไหนล่ะ
หือ
จริงๆ เลย
โธ่
อะไรกัน จะให้ผมดื่มนมเปรี้ยวเหรอ หือ
อ๋อ จะให้เอาไปแบ่งกันกินเหรอ ขอบคุณนะ
ขอบคุณค่ะ
จะดื่มให้อร่อยนะ
นั่งลงเถอะ
ผมไปนะ
คุณทำงานอะไรเหรอคะ
เมื่อกี้เหมือนคนจะเรียกคุณว่าหัวหน้าฮงนะ
เราเจอกันแค่วันเดียว แล้วคุณจะอยากรู้ไปทำไม
มาถึงแล้วล่ะ ตรงโน้นน่ะ
เอ้านี่
เดี๋ยวนะ นี่คือคุณจะบอกให้ฉัน ไปควักเครื่องในปลาหมึกเหรอคะ
อือ
เป็นไปไม่ได้
ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยทำงานแบบนี้มาก่อนค่ะ
ไม่สิ ฉันไม่เคยจับปลาหมึกมาก่อนเลยด้วย
งั้นวันนี้ก็จับให้เต็มที่ซะเลยสิ เอ้านี่
ไหนว่าต้องใช้เงิน จะไม่ทำเหรอ
เขาจะให้เท่าไรเหรอคะ
ชั่วโมงละ 8,720 วอน
ถ้าได้ชั่วโมงละ 8,720 วอน ก็เป็นค่าแรงขั้นต่ำนี่คะ
นี่คุณคะ ไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นใคร
รู้สิ คนถังแตกไง
คุณคงทำแบบนี้เพราะไม่รู้จักฉันดี
แต่ฉันเป็นหมอฟันนะคะ
ให้พูดแบบนี้จากปากตัวเองก็ยังไงอยู่
- แต่ฉันเป็นหมอฟันที่เก่งระดับต้นๆ เลย - คุณยายครับ
มาพาคนงานตรงนี้ไปหน่อย
- ทำอะไรของคุณคะ - ผมยุ่งอยู่ ขอตัวก่อนนะ
- นี่คุณคะ - ไว้เดี๋ยวมารับนะ สู้ๆ
- หือ - ฮะ
สวัสดีค่ะ
อันนี้ วิธีทำมันก็คือ
แล่ผ่าตรงกลางตัวมัน
แล้วพอมันเปิดออกแบบนี้
ก็ควักเอาเครื่องในมันออกมา
ลองทำดูสิ
แล่ผ่าตรงกลาง โอ๊ะ
ทำไมไม่ได้ล่ะ
ดูจากสภาพแล้ว คงไม่ใช่คนแถวนี้แน่ๆ
นี่ เธอรู้ไหมว่าเราผ่าท้องปลาหมึกไปทำไม
ไม่รู้ค่ะ
- ฮะ - นี่ๆ เธอบอกหล่อนหน่อยสิ
พอเราดึงเครื่องในปลาหมึกที่นี่เสร็จแล้ว
ก็จะเอาเจ้าพวกนี้ไปตากที่ลานตากแห้ง
แล้วมันก็จะกลายเป็นปลาหมึกตากแห้ง ที่คนเขากินกันยังไงล่ะ
อ๋อ
แล้วมารู้จักหัวหน้าฮงได้ยังไง
เอ่อ…
เธออยู่กับหัวหน้าฮงมาจนถึงเมื่อกี้เลยนี่
ฉันเพิ่งเจอเขาวันนี้ค่ะ
- หือ - หือ
ฮะ
โธ่ ต้องดึงเครื่องในออกให้เกลี้ยงสิ
ทำแบบนั้นได้ยังไง
อ้อค่ะ
ตายจริง
ทำแบบนั้น มันก็กระเด็นน่ะสิ
ให้ตายเถอะ จะทำยังไงกับเธอดีเนี่ย
หนุ่มสาวสมัยนี้ก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ
จะไปเคยทำของพวกนี้ได้ยังไง
พวกเขาไม่รู้อะไรสักอย่าง
แม่หนูใช้มือทำงานไม่เป็นเลยสินะ
ถ้าไม่มีฝีมือแบบนั้นแล้วจะทำมาหากินอะไรได้
ฉันไม่เคยได้ยินใครบอกว่า ฉันไม่มีฝีมือมาก่อนเลยนะคะ
ดูสิคะ ครั้งนี้ฉันทำได้ดีใช่ไหมคะ
เอ๊ะ แล้วหนวดหายไปไหนหมดล่ะ
หนวดเหรอ
โธ่ๆ
โธ่เอ๊ย
คุณเอาฉันมาทิ้งๆ ขว้างๆ แบบนี้ได้ยังไงกันคะ
ผมไปเอาค่าแรงให้คุณมา คุณคงไม่ต้องการสินะ
เดี๋ยว ส่งมาค่ะ
วันนี้คุณทำงานทั้งหมดสามชั่วโมง
ถ้าเอา 8,720 คูณ 3 ก็จะได้ 26,000…
อะไรกัน
- ได้แค่นี้จริงๆ เหรอคะ - ก็ไม่น่ะสิ
อีก 160 วอน เอ้านี่
ดูทำหน้าเข้า
คุณทำไม่ได้เสี้ยวของพวกคุณยายด้วยซ้ำ
ตอนนี้คุณควรรู้สึกผิดที่รับเงินนะ
พอได้ทำงานหนักเพื่อหาเงินแล้วเป็นไง รู้สึกว่ามันล้ำค่าเลยไหม
ตอนนี้ฉันก็ทำงานเป็นแรงงานที่ซื่อสัตย์อยู่นะคะ
คิดว่าทันตแพทย์หาเงินง่ายๆ หรือไง
ฉันฝากเงินนี้ให้เถ้าแก่ร้านคาเฟ่เมื่อกี้หน่อยนะคะ
ได้สิ งั้นผมไปนะ
อ้อ จริงสิ อู่รถ คุณคะ
ยิ้มอะไร
ไม่ทราบว่าคุณมีรถไหมคะ
"ชา" เหรอ
อือ
- นี่ไง ชา - ไม่ใช่ "ชา" นั้นค่ะ
เอ่อ…
"ชา" อะไร
ฉันหมายถึงรถ บรื้นๆ
เอาล่ะ
ฉันไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนคุณบ่อยๆ แต่ขอบคุณนะคะ
- ลองสตาร์ตดูหน่อย - คะ
- ลองไปสตาร์ตรถดู - อ้อ สตาร์ตรถ
โอ้ สตาร์ตติดแล้วค่ะ เรียบร้อยแล้วค่ะ
- ออกมาแป๊บหนึ่งสิ - คะ
ทำไมเหรอคะ
นี่ ดูนี่นะ
เห็นนี่ไหม
นี่อะไรกัน
ไปเหยียบมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
ถ่อมาถึงนี่ ทั้งที่ล้อเป็นแบบนี้เนี่ยนะ
ไฟเตือนแรงดันลมยางมันขึ้นที่หน้าปัดด้วยนะ
คือว่า ตอนมามันก็มาได้
ยังไงมันก็น่าจะไปถึงโซลได้เหมือนกันไหมคะ
คุณมีหลายชีวิตหรือไง
รออู่รถเปิดพรุ่งนี้ แล้วไปปะยางก่อนกลับเถอะ
คุณจะให้ฉันอยู่ที่นี่ต่ออีกคืนเหรอคะ สภาพนี้เนี่ยนะ
ตรงข้ามท่าเรือตรงนู้นมีซาวน่าอยู่
ค่าเข้า 9,000 วอนต่อ 24 ชั่วโมง
ถ้าสนใจจะลองไปดูก็ได้
โอ้ กลิ่นหึ่งเหมือนกันนะเนี่ย
ได้อาบน้ำแล้วค่อยโล่งหน่อย
(ร้านอาหาร)
ข้าวยำก็น่าอร่อย
ซุปเกี๊ยวใส่ต็อกกับบะหมี่เย็นก็น่าอร่อย
ฉันเหลือเงินอยู่ 13,160 วอน
ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพราะงั้นเก็บเป็น เงินฉุกเฉินไว้ 10,000 วอนแล้วกัน
ถ้างั้นเงินที่สามารถใช้ได้ที่นี่ ก็เหลือแค่ 3,160 วอนเองเหรอ
ไข่ก็อยากกิน น้ำข้าวก็อยากกิน
ฉันกินอะไรดีนะ ไข่ต้มเหรอ หรือน้ำข้าวดี
ไข่เหรอ หรือน้ำข้าว
นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย
ขอน้ำข้าวแก้วหนึ่งค่ะ
มาจริงๆ ด้วยแฮะ
อะไรกัน ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะคะ
ดูไม่รู้เหรอ มาทำงานไง
น้ำข้าวหนึ่งแก้วเหรอ
ค่ะ
พอมาคิดดูแล้วก็หัวร้อนเหมือนกันนะ
ก็ขอบคุณอยู่หรอกนะที่คุณช่วย
- แต่ทำไมพูดห้วนๆ กับฉันตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว - โอเค
โอเคอะไรกัน
ผมกำลังจะบอกให้คุณพูดห้วนๆ กับผมอยู่ แต่คุณพูดไปก่อนแล้ว
ผมโอเคนะ
ผมมีปรัชญาในการพูดห้วนๆ อยู่
ผมไม่ชอบการทำตัวเป็นทางการ แล้วมารู้สึกอึดอัดต่อกันมากเลย
แล้วช่วงนี้ความสากลก็เป็นกระแสอยู่นี่ ดูคนต่างชาติสิ
เรียกพ่อตาว่าทอม เรียกแม่สามีว่าแมรี่
ดีจะตายไป
มีปรัชญาในการพูดเหลวไหลด้วยสินะ
เอาแค่นั้นเหรอ เอาอะไรอีก
ฉันไม่ได้หิวขนาดนั้น
ดูเหมือนกระเพาะมันจะคิดสวนทางคุณนะ
ฉันกำลังไดเอตอยู่
โอเค
ใครสั่งไข่ต้มครับ
เนื่องด้วยเหตุไฟไหม้ ฮันกุกเทเลคอม สาขาชองโฮในวันนี้
ทำให้ย่านกงจิน เมืองชองโฮ เป็นอัมพาตทั้งเมืองครับ
- ออกข่าวด้วยแฮะ - ไม่เพียงแต่เครือข่ายติดต่อสื่อสาร
- ก็สมควรออกอยู่หรอก - แต่การทำธุรกรรมทางการเงินก็ใช้การไม่ได้
ใครจะไปคิดว่าฉันจะมาอยู่ในสภาพนี้ เพราะสถานีฐานโทรศัพท์ไฟไหม้กัน
- ในช่วงเวลาประมาณ 19:30 นาฬิกา - อยากกลับโซลจัง
นายกเทศมนตรีเมืองชองโฮสัญญาว่า จะแก้ไขให้กลับคืนสภาพเดิมโดยเร็ว
และจะตรวจหาสาเหตุเพื่อป้องกัน ไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีก…
จิ้งหรีดน่ะ
หัวหน้าฮง ตายแล้ว
- คุณซุกจา ลมอะไรหอบมาเนี่ย - หัวหน้าฮง
มาหาผมเหรอ
สงสัยฉันคงต้องไปอยู่ที่โซลกับลูกสาวแล้ว
ทนอยู่ที่นี่ไม่ไหวแล้ว
ทำไม มีอะไรอีกเหรอ
ฉันอายุ 70 แล้ว แต่เป็นน้องเล็ก พวกเขาเลยใช้ฉันตลอดเลย
ไปที่บ้านพี่กัมรีหน่อย พี่เขาบาดเจ็บ
รีบไปดูเร็วเข้า
- คุณยายครับ คุณยาย - หือ
คุณยาย โธ่
เมื่อกี้ก็ยังไม่เป็นอะไรเลย แล้วไปบาดเจ็บตรงไหนมา
โธ่เอ๊ย แกโวยวายเสียงดังแบบนี้ เดี๋ยวฉันก็หูหนวกเอาหรอก
ผมถามว่าบาดเจ็บตรงไหนไง
ตรงนี้ ข้อเท้าน่ะ ข้อเท้า
- ข้อเท้าเหรอ ขอดูหน่อย - อือ
โธ่ บวมมากเลย ขยับแล้วเจ็บไหม
แค่นี้ไม่เห็นใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย แค่ข้อเท้าแพลงนิดหน่อยเอง
ให้ตายเถอะ จริงๆ เลย ทำไมต้องไปตากผ้าตรงนั้นด้วย
พี่เป็นแมวหรือไง ถึงไปปีนกำแพงตอนมืดๆ เนี่ย
- โธ่เอ๊ย - เงียบปากไปเลย
กำแพงเหรอ
ขึ้นหลังมา ผมจะพาไปโรงพยาบาล
ต้องไปเอกซเรย์ดูหน่อยไม่ใช่เหรอ
จะไปเอกซเรย์อะไรกันเล่า
กระดูกไม่ได้หักสักหน่อย
โธ่ ให้ตายเถอะ ไม่เคยยอมฟังกันบ้างเลย
ไม่เคยฟังกันเลยน่ะสิ
พี่ขี้ตืดแบบนี้จนจะกลายเป็นคนรวยอยู่แล้ว
ไม่รู้ว่าจะขี้เหนียวไปเพื่ออะไร
- ให้ตายเถอะ อึดอัดจริงๆ - เธอไม่กลับบ้านหรือไง
- ไปแล้วจ้ะ ไปแล้ว - ไปเลย
- ครับ กลับบ้านเถอะครับ - เฮ้อ
ไหนผมดูหน่อย
ต้องประคบเย็นขนาดนี้ด้วยเหรอ
ช่วงที่เคล็ดแรกๆ ต้องประคบเย็นเพื่อลดบวม
- ทำไม หนาวเหรอ - หนาวอะไรกัน
แค่เย็นๆ นิดหน่อย
คุณกัมรีของเราหนาวมากเหรอ ให้ผมกอดสักทีไหม
โตเป็นหนุ่มแล้ว ยังจะมาล้อเล่นอะไรแบบนั้นอีก
วันนี้ไม่ต้องไปไหนแล้ว นอนพักเถอะ
เดี๋ยวผมเอากระโถนมาวางไว้ให้ อย่าเพิ่งออกไปห้องน้ำด้วย
ฉันต้องไปศูนย์ผู้สูงอายุนะ
ข้อเท้าเป็นแบบนี้แล้วจะไปศูนย์ผู้สูงอายุทำไม
น่าเบื่อจะตาย จะให้อยู่ทำอะไรคนเดียว
ฉันต้องไปดูละครทีวีที่นั่นสิ
- ทีวีก็มีอยู่นี่ไง - ดูคนเดียวมันไม่สนุก
- งั้นดูกับผม - ไม่ต้องเลย
แกรู้เรื่องละครหรือไงกัน
- โธ่เอ๊ย - มันก็เหมือนๆ กันหมดนั่นแหละ
ฉันหนักไหม
อือ
เขาว่ากันว่าคนเราพออายุมาก ตัวจะเล็กลงทำให้เบาลง
แต่ดูจากน้ำหนักคุณยายแล้ว ยังวัยรุ่นอยู่เลยสินะ
แกล้อคนแก่แบบนี้ เดี๋ยวก็ถูกลงโทษเอาหรอก
ว่าแต่แกมาอยู่ที่นี่ได้ด้วยเหรอ ไม่ได้รับเงินด้วย
นั่นสิ ผมกำลังว่าจะไปพักผ่อนที่บ้านเลย
แล้วจะมาที่นี่ทำไมล่ะ
มาใช้หนี้บุญคุณไง
หลังจากคุณปู่ตายไป คุณกัมรีก็หาข้าวเลี้ยงผม
ตั้ง 999 มื้อได้แล้วล่ะมั้ง
งั้นจะให้ฉันทำยังไงล่ะ
จะให้ฉันปล่อยเด็กที่เหลือตัวคนเดียว อดอยากหรือไง
ถึงยังไงก็เถอะ
ผมรู้สึกขอบคุณนี่นา
เพราะงั้นถึงผมจะเลิกงานแล้ว
คุณยายก็ยังเรียกใช้ผมได้เสมอ
หือ เสมองั้นเหรอ
เหมือนยักษ์จินนี่น่ะเหรอ
ใช่แล้ว ยักษ์จินนี่ในตะเกียง
ที่เวลาถูตะเกียงแล้วจะมียักษ์จินนี่ออกมาไง
มีของดีๆ แบบนั้นด้วยเหรอ
อือ มีสิ
โธ่ แกคงเหนื่อยแย่แล้ว
ไม่เลย คุณกัมรีของเราเบาเหมือนขนนกเลยล่ะ
โธ่
โธ่เอ๊ย
เอาล่ะ
- โธ่เอ๊ย - ฮึบ
โธ่เอ๊ย ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันจะทำข้อเท้าพลิก
- คุณกัมรี - อือ
เพราะฉะนั้นจะเจ็บป่วยไม่ได้นะ
โธ่เอ๊ย ไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย
- ถึงอย่างนั้นก็เถอะ - แค่ข้อเท้าพลิกนิดหน่อย เลิกบ่นได้แล้ว
พวกเขาดูแลกันยังไง ถึงปล่อยให้มีแมลงอยู่ในอาคารได้เนี่ย
ดาวเต็มไปหมดเลย
แม่
สุขสันต์วันเกิดนะ
เอาล่ะ การประมูลจะเริ่มแล้ว เข้าคิวมาได้เลย
เอาล่ะ แถวเรียงหนึ่งนะ
เอาล่ะ ปลามังก์ฟิชมีสองตัว
เอาล่ะ ตัวอ้วนท้วนสมบูรณ์มาก จับมาสดๆ เลย
เริ่มที่ 64,000 มีใครให้ 65,000 ไหม
เอาล่ะ หมายเลข 351 เสนอที่ 65,000 วอน
เอาล่ะ ปิดการประมูล
ชนะไปด้วยหนึ่งพันวอน
เอาล่ะ ปลามังก์ฟิชมีสองตัว
คุณเป็นคนเปิดประมูลเองหรอกเหรอ
เมื่อคืนคุณคงจะนอนหลับสบายดีนะ
เมื่อคืนคุณยังอยู่ที่ซาวน่าอยู่เลย
ไหงตอนเช้ามาเป็นคนเปิดประมูลได้
เป็นแรงงานเถื่อนใช่ไหม
ขี้ตาติดแน่ะ ได้ล้างหน้าหรือยัง
นี่ คือว่า แถวนี้พอมีอู่รถบ้างไหม
มีสิ
อยู่ตรงไหนเหรอ
วันนี้ฉันต้องกลับโซลให้ได้
ค่าเติมลมยางแพงไหม
หมื่นวอนคงไม่พอหรอกใช่ไหม
อือ พี่
อือ เดี๋ยวผมอาบน้ำแล้วไปเลย
อือ ได้ ไม่ต้องรีบนะ
ฉันถามว่าค่าเติมลมยางแพงไหม
- คุณเป็นพวกไม่มีไหวพริบสินะ - อะไร
โห บื้อกว่าที่คิดนะเนี่ย
ถ้าไม่อยากบอกก็พูดมาสิ จะมาหาเรื่องกันทำไม
น่าขำชะมัด
รอเดี๋ยวนะ
- ค่ะ - ค่ะ นั่นใช่มือถือคุณหมอยุนฮเยจินไหมคะ
อ้อ ค่ะ นั่นใครคะ
อ้อค่ะ ฉันคือคนที่อยู่บ้านข้างๆ นะคะ
คนที่คราวก่อนคุณหมอแนะนำให้ ไปที่คลินิกทันตกรรมฮยองซลน่ะค่ะ
อุ๊ย ใช้โทรศัพท์ได้แล้วนี่
คะ
อ้อ ไม่มีอะไรค่ะ พูดต่อได้เลยค่ะ
เขารักษาดีไหมคะ
ค่ะ เขารักษาอย่างดีเลยล่ะค่ะ
ฉันตั้งใจว่าจะขอบคุณคุณด้วยตัวเอง แต่ช่วงนี้ไม่เจอคุณเลยน่ะค่ะ
อ้อ พอดีฉันยุ่งๆ ค่ะ
อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
ฉันได้ยินว่าคุณหมอกับคุณหมอคนใหม่เป็นเพื่อนกัน
ฉันเลยถามเบอร์โทรคุณมา ทั้งที่รู้ว่าเสียมารยาทน่ะค่ะ
อ๋อค่ะ ว่าแต่มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ
คุณหมอคะ ฉันต้องขอบคุณมากจริงๆ นะคะ
ลูกสาวฉันต้องหาเงินอย่างหนัก เพื่อมาจ่ายค่ารักษาให้ฉัน
ฉันเป็นแม่แท้ๆ เลยรู้สึกไร้ยางอายและรู้สึกผิดมากน่ะค่ะ
แต่คุณช่วยไม่ให้พวกเขาขูดรีดฉัน
ฉันขอบคุณมากนะคะ
คุณยุ่งอยู่ ฉันคงทำคุณเสียเวลาใช่ไหมคะ
แต่ถึงยังไงฉันก็อยากขอบคุณสักครั้งให้ได้น่ะค่ะ
ขอบคุณนะคะ คุณหมอ
ไม่หรอกค่ะ
ค่ะ ถ้างั้นขอให้การรักษาเป็นไปด้วยดีนะคะ
ค่ะๆ โธ่ ฉันขอบคุณจริงๆ ค่ะ แค่นี้นะคะ
- ค่ะๆ - ค่ะ
โธ่ เธอจิตใจดีจริงๆ
จริงสิ ต้องโทรหาคอลเซนเตอร์
นี่ ยุนฮเยจิน ทำไมเธอถึงปิดโทรศัพท์ล่ะ
เธอคงไม่ได้คิดอะไรแย่ๆ เพราะหางานทำไม่ได้ใช่ไหม
ถ้าพรุ่งนี้ฉันยังติดต่อไม่ได้ ฉันจะแจ้งตำรวจจริงๆ นะ
พโยมีซอนเป็นห่วงได้โหดเหมือนกันนะเนี่ย
ฉันมาต่างจังหวัดน่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงมากนะ
- คุณหมอครับ - คุณหมอคะ
อ้าว พวกหนูๆ เมื่อวานนี่เอง
ชื่ออะไรกันบ้างนะ
อีจุนครับ จางอีจุนครับ
ชเวโบราค่ะ "โบ" แบบที่เอาไว้ผูกผม "รา" แบบในคำว่ารามยอน
จ้ะ
เมื่อวานโดนฟาดด้วยกระเป๋าใส่รองเท้า แต่ก็ยังเล่นด้วยกันอยู่สินะ
เขาไม่มีเพื่อนแถวนี้นอกจากหนูน่ะค่ะ
ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ แต่เธอไม่ได้ตั้งใจนี่ครับ
เธอเป็นเด็กดีจริงๆ นะ
ไหนๆ มาเจอหมอแล้ว หมอขอดูฟันหน่อยได้ไหม
ครับ
อ้าปากหน่อย แผลสมานดีเลย
แต่ถ้ามันโยกอีกต้องไปคลินิกหมอฟันนะ
ครับ คุณหมอ
เรื่องที่คุณหมอช่วยผมเมื่อวาน ผมจะจารึกพระคุณไว้ในใจไม่รู้ลืมเลยครับ
ผมจะทดแทนบุญคุณให้ได้เลยครับ
เธออายุเท่าไรเหรอ
เราสองคนอายุเก้าขวบค่ะ
แต่รู้จักคำยากๆ แบบนั้นด้วยเหรอ
เขารู้ตัวอักษรจีนเกินร้อยตัวค่ะ เขาเขียนพู่กันเป็นด้วยค่ะ
เธอไม่ต้องทดแทนบุญคุณก็ได้
แค่อย่าเจ็บป่วย แล้วเติบโตอย่างแข็งแรงก็พอ รู้ไหม
ครับ คุณหมอ
- เธอก็ด้วย - ค่ะ
รีบไปเถอะ
คุณหมอครับ
หือ
ขอบคุณมากจริงๆ นะครับ
ไว้มาที่กงจินอีกนะครับ
ฮะ ได้สิ
- ลาก่อนนะคะ - ลาก่อนนะครับ
ไปกันเถอะ
น่ารักจัง
เสร็จแล้วครับ
อ้อ เสร็จแล้วเหรอคะ
ขอบคุณนะคะ
- ไง ดูชิก - อือ มาแล้วเหรอ
นี่ ขอบคุณที่มาเปิดร้านให้นะ
ไม่ต้องขอบคุณหรอก พี่ ผมวางเงิน 4,000 วอนไว้ตรงนั้นนะ
- สี่พันวอนเหรอ - อือ
ค่าอะไร
คนที่กินแล้วชิ่งเมื่อวานบอกให้ผมเอามาให้พี่
จูรีบอกว่าทั้งกระเป๋า
กับนามบัตรเธอเป็นของปลอมนะ เธอคงไม่ใช่นักต้มตุ๋นสินะ
ไม่ใช่นักต้มตุ๋นหรอก
นายรู้ได้ยังไง
ก็แค่ ผมพอรู้อยู่น่ะ
นายยิ้มด้วยแฮะ ยิ้มทำไมกัน
ผมเป็นคนหน้ายิ้มอยู่แล้วเหอะ
หน้าแดงเลยนะเนี่ย
เอากาแฟสักแก้วไหม
ค่ะ
ฉันเองนะ
นั่นใครคะ
ลบเบอร์ฉันไปแล้วสินะ
แต่ถึงอย่างนั้นก็จำเสียงฉันไม่ได้ด้วยหรือไง
ผอ.เหรอ
ใช่แล้ว เธอสบายดีไหม
เห็นว่าช่วงนี้ง่วนหางานอย่างหนักเลยนี่
ผอ.ก็เหมือนจะพยายามอย่างหนักเช่นกันนะคะ
คงลำบากน่าดูที่ต้องปล่อยข่าวลือไปทั่ว ว่าไม่ให้รับฉันเข้าทำงานน่ะค่ะ
เธอคิดว่าฉันเป็นคนปล่อยข่าวลือเหรอ
ยุนฮเยจิน เธอนี่ซื่อกว่าที่คิดนะ
ฉันไม่จำเป็นต้องพูดอะไรเลยนะ
วงการนี้มันแคบและปิดกั้นมากนะ
คนที่เปิดเผยชื่อจริง แจ้งข้อมูลต่อว่าผอ. ในชุมชนทันตแพทย์เกาหลี
ใครจะไปอยากเสียเงินจ้างกันล่ะ
เธอไม่มีทางหางานได้หรอก
เพราะอย่างนั้น ฉันเลยว่า จะให้ข้อเสนออะไรสักอย่าง
มาหาฉันแล้วคุกเข่าขอร้องสิ
แล้วฉันจะยอมรับเธอ เข้าทำงานอีกครั้งเพราะสงสาร
คุกเข่าเหรอ
คิดว่าฉันบ้าหรือไง ที่จะกลับไปทำงานให้หมอเถื่อนอย่างคุณน่ะ
ฮะ "หมอเถื่อน" งั้นเหรอ นี่ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่เข้าใจสถานการณ์…
ช่างเถอะ คิดว่าถ้าฉันไม่เป็นหมอลูกจ้าง แล้วจะเป็นหมอไม่ได้หรือไง
ฉันจะเปิดคลินิกเอง
กับอีแค่คลินิก ฉันตั้งมันเองก็ได้
ยัยคนประสาทกลับ
(ท่าเรือกงจิน)
(ร้านปลาดิบฮวาจอง)
เถ้าแก่เนี้ยคะ
คุณหมอ ยังไม่ได้กลับโซลอีกเหรอคะ
คุณบอกว่าถ้าฉันมีความคิดจะเปิดคลินิก ให้มาหาไงคะ
คะ
ฉันจะเปิดคลินิกทำฟันที่นี่ค่ะ
ฮะ จริงเหรอ
ค่ะ ฉันตัดสินใจแล้วล่ะค่ะ
คุณคิดถูกแล้วล่ะ
รอเดี๋ยวนะ ถ้าอย่างนั้น…
ต้องไปสำนักงานอสังหาฯ
ไม่สิ ทำแบบนี้น่าจะเร็วกว่า
ตามฉันมา
- คุณก็เลยไปนอนที่ซาวน่าเหรอ - ค่ะ
ถึงจะดึกแต่ก็น่าจะมาที่บ้านฉันสิ
ขอบคุณที่พูดแบบนั้นนะคะ
แต่ว่าสำนักงานอสังหาริมทรัพย์ อยู่สูงขนาดนี้เลยเหรอคะ
อ้อ เราไม่ได้จะไป สำนักงานอสังหาริมทรัพย์หรอก
ตาคนนี้โทรหาฉันทำไมกัน รอสักครู่นะคะ
(ผู้ใหญ่บ้านจางยองกุก)
ฮัลโหล มีอะไร
ฮะ จะเปลี่ยนวันที่จัดงานเลี้ยงผู้สูงวัยเหรอ
ใครอนุญาตกัน
เราอุตส่าห์ไปตระเวน สำรวจคนในหมูบ้านทีละคนมาแล้ว
โอ๊ย หนวกหู ฉันจะไปที่นั่นเดี๋ยวนี้ รอฉันอยู่ตรงนั้นเลย
คุณหมอคะ ขอโทษที แต่พอดีว่าฉันมีธุระด่วน
งั้นฉันจะทำยังไงล่ะคะ
คุณเดินไปตามทางนี้ขึ้นเขาไปเรื่อยๆ แล้วที่ยอดเขาจะมีเรืออยู่
ไปที่นั่นก็พอ
ฉันติดต่อไปล่วงหน้าแล้ว เขาคงรู้ว่าเป็นคุณ
- ติดต่อใครเหรอคะ - ฉันขอโทษจริงๆ นะ
เจ้าหมอนี่จะต้องโดนดีแน่ๆ
- งั้นอย่างน้อยให้เบอร์ไว้หน่อยสิคะ - ไปเถอะ
เฮ้อ เหนื่อยจัง
ตายจริง
มีเรืออยู่จริงๆ ด้วย
ใครเอาเรือมาไว้บนเนินเขากันเนี่ย
อ้อ คนนั้นเองสินะ
ขอโทษ…
ว่าไง เจอกันบ่อยนะ
อะไรกัน ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้
เห็นว่าหาคลินิกกับบ้านอยู่นี่
ถ้างั้นคนที่เถ้าแก่เนี้ยพูดถึงคือคุณเหรอ
อือ แจ้งก่อนแล้วกันว่าผมไม่ใช่นายหน้าเถื่อน
(นายหน้าอสังหาริมทรัพย์ ฮงดูชิก)
คุณทำอาชีพอะไรกันแน่
ธาตุแท้จริงๆ ของคุณคืออะไร
ผมเหรอ
หัวหน้าฮงไง
หนูน้อย นั่งตรงนี้ก่อนนะ
(ร้านยา)
ลองอ้าปากซิ
อ้า
ตายแล้ว เลือดยังไหลอยู่เลย
หือ
ดูสิคะ
- หือ - ฉันเก่งใช่ไหมคะ
มีแค่ฉันที่รู้สึกว่าสถานการณ์นี้มันทะแม่งๆ เหรอคะ
ฉันน่ะ กินเงินภาษีประเทศชาตินะคะ
ส่วนหัวหน้าฮงก็เป็นหัวหน้าอย่างที่เรียกเลย
ต้องการตกแต่งภายในด้วยไม่ใช่เหรอ
อันนั้นผมก็คิดตามค่าแรงขั้นต่ำนะ
นี่คงไม่ได้วางแผนกันต้มตุ๋นฉัน เพราะฉันเป็นคนต่างถิ่นใช่ไหมคะ
ผู้หญิงคนนั้นคือหมอฟันจริงๆ เหรอ
โห สวยจัง
ถึงจะยุ่งๆ ก็แวะมาสักเดี๋ยวนะคะ
แล้วก็ไปโฆษณาการเปิดคลินิกด้วยไง
บนลานที่มีฝุ่นลอยฟุ้ง พวกเขาหั่นเนื้อ ต้มซุปแล้วก็โหวกเหวก
คุณคิดว่าตัวเองเลิศเลอมากล่ะสิ
นี่ คุณหมอ ชีวิตของคนเรา
มันไม่เท่าเทียมกันขนาดนั้นหรอกนะ
เข้าใจไหม
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์