(ซีรีส์จาก NETFLIX)
(เอกสารยืนยันการหย่าด้วยความยินยอม จางยองกุก ยอฮวาจอง)
เราทุกคนต่างมีเรื่องที่เสียใจในชีวิต
(เดโม่ "จุดจบและจุดเริ่มต้น" โอยุน อัลบั้มที่ 2)
แต่ถึงอย่างนั้น
เราก็ไม่อาจย้อนคืนเวลาที่ผ่านพ้นไปได้เลย
(2 สัปดาห์ก่อน)
(ชองโฮดำน้ำสกูบา)
- สวัสดีครับ - อ้าว ว่าไง
(ตอน 2)
เป็นไงล่ะ กินขาดเลยใช่ไหม
ถ้าเปิดคลินิกทำฟันที่นี่นะ
แค่มองไปนอกหน้าต่าง คนไข้ก็หายเจ็บแล้ว
วิวก็ดีอยู่นะ
เดิมทีแล้ว ฮวงจุ้ยที่ดีที่สุด คือหน้าเป็นน้ำหลังเป็นภูเขา
พิงภูเขาแล้วทอดมองน้ำ
มีน้ำอยู่ก็จริง แต่ไม่มีภูเขานะ
ลืมแล้วเหรอ ข้างหลังตลาด กับศูนย์การค้าตรงนั้นเป็นเนินเขาลาดชัน
ดูเสร็จแล้วก็ไปที่อื่นกันเถอะ พอดีผมเป็นคนคิวทอง
ปัดโธ่ รอเดี๋ยวสิ ที่ฉันต้องเช็กไม่ได้มีแค่อย่างสองอย่าง
ทั้งเรื่องกันเสียง แรงดันน้ำ แสง
แอร์ตัวนี้ใช้ได้ไหม
ไม่ได้ ปกติคุณเป็นพวกน่าหน่ายใจใช่ไหม
เป็นพวกละเอียดต่างหาก
นี่ห้องอะไรเหรอ
ห้องเก็บของน่ะ
ร้านต่อไปที่เราจะไปดูอยู่ไหนเหรอ ไกลไหม
ร้านก็มีแค่ที่นี่นะ
ไหนเมื่อกี้ชวนไปดูที่อื่นไง
ก็คุณหาร้านกับบ้านนี่นา ผมเลยชวนไปดูบ้าน
งั้นจะให้ฉันดูแค่ที่นี่แค่ที่เดียวเหรอ
ใช่
สองห้องนอน หนึ่ง…
หนึ่งห้องน้ำ
แอร์ เตาแก๊ส เครื่องซักผ้า
มีเครื่องอบผ้าให้ด้วยนะ
เดี๋ยวนะ สมัยนี้ใครเขาติดวอลล์เปเปอร์แบบนี้กัน
ออกจะดีเหอะ ดูมีความเป็นเขตร้อนพร้อมด้วยสีสันฉูดฉาด
ชีวิตที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม ถ้ามาอยู่คงเหมือนเดินบนทางดอกไม้ว่าไหม
การตกแต่งภายในแบบนี้ ไม่ใช่สไตล์ฉันเอาซะเลย
แล้วสไตล์คุณมันเป็นยังไง
- บอกแล้วจะมีอะไรเปลี่ยนเหรอ - ไหนลองบอกมา
เอ่อ โดยรวมแล้วให้ความรู้สึกที่โบราณ และเป็นสไตล์ยุโรปที่เรียบง่ายไปพร้อมกัน
บนผนังบุด้วยแผ่นไม้ให้ดูเด่น ส่วนพื้นก็ปูกระเบื้องพอร์ซเลน
แล้วก็ตรงทางเข้าปูกระเบื้องสเปน ส่วนโคมไฟใช้ยี่ห้อจากเดนมาร์กก็ดี
ฟังไปก็ไม่รู้เรื่องใช่ไหม
งั้นรื้อทาใหม่หมดเลย สีขาวครีมเป็นไง
จะได้เหมือนสีฟันไปด้วยเลย
ไปทำสัญญากันดีกว่า
เดี๋ยวก่อนสิ นายบอกว่ามีเครื่องซักผ้า กับอะไรมาให้อีกอย่างนะ
เครื่องอบผ้า
เดี๋ยวนะ งั้นสรุปว่า
เจ้าของร้านกับบ้านที่เราไปดูเมื่อกี้ คือเถ้าแก่เหรอคะ
อือ
มีแค่ฉันที่รู้สึกว่าสถานการณ์นี้มันทะแม่งๆ เหรอคะ
- อะไร - ไม่ไง ก็แบบว่า
พอรู้ว่าฉันจะเปิดคลินิกทำฟัน เถ้าแก่เนี้ย
ก็แนะนำคุณให้กับฉัน
แล้วตึกที่คุณให้ดูก็ดันเป็นของเถ้าแก่เนี้ย
คือเรื่องบังเอิญเหรอ
นี่คงไม่ได้วางแผนกันต้มตุ๋นฉัน เพราะฉันเป็นคนต่างถิ่นใช่ไหมคะ
คุณหมอ ฉันเข้าใจว่าภาพที่เห็นตอนนี้ เหมือนเป็นเรื่องปั้นแต่ง
แต่เดินรอบหมู่บ้านแล้วถามทุกคนได้เลยค่ะ
พวกเราก็หน้าเดียวกับในบัตรประชาชนนี่แหละ
ถูกเลย
ต่อให้อยากต้มตุ๋นใครก็ทำไม่ได้
ฉันน่ะ กินเงินภาษีประเทศชาตินะคะ
ก็เห็นๆ กันอยู่ว่าเปิดร้านปลาดิบ จะมากินเงินภาษีได้ยังไงคะ
สงสัยคราวนี้คงเป็นตาฉันแล้ว
(ผู้นำชุมชนยอฮวาจอง)
"ผู้นำชุมชน" เหรอ
ใช่ ประเทศชาติจ่ายเงินให้ฉัน เดือนละ 300,000 วอนค่ะ
ถ้าประชุมก็ให้เพิ่มอีก 20,000 วอน
ส่วนหัวหน้าฮงก็เป็นหัวหน้าอย่างที่เรียกเลย ได้ปีละ 50,000 วอน
ช่างเถอะ ดูท่าเธอจะยังไม่เชื่อ เพราะงั้นต้องให้พิสูจน์เอง
ดูสิ ว่าถูกกว่าราคาในท้องตลาดมากแค่ไหน
(กงจิน เมืองชองโฮ)
ร้านที่คุณดูมาเมื่อกี้
เดิมทีผู้นำชุมชนเก็บเอาไว้ เพื่อขยายร้านอาหารสาขาสอง
แต่เธอก็คิดว่า "ถ้าในหมู่บ้าน มีคลินิกทำฟันสักที่ก็คงดี"
ด้วยความคิดอันใจกว้างแบบนี้ เธอเลยเสนอให้คุณไง
โธ่ อะไรกัน หัวหน้าฮงไม่ต้องพูดขนาดนั้นก็ได้
ไม่สิ ผมต้องพูดแบบนี้ ช่างเถอะ ถ้าไม่อยากเซ็นสัญญาก็ไม่ต้อง
เอาล่ะ รับไปคนละใบ
บัดนี้สัญญาของทั้งคู่ก็สำเร็จลุล่วงแล้ว
โดยทำหน้าที่เป็นผู้ให้เช่าและผู้เช่ากัน
ทำดีมาก
- หัวหน้าฮง วันนี้กี่ชั่วโมงนะ - อ้อ สี่ชั่วโมง
สี่ชั่วโมง…
นี่
อ้อ ฉันก็รู้อยู่ เดี๋ยวโอนไปให้ พกเหรียญน่ารำคาญออก
แบบนั้นก็ขอบคุณเลย
ไม่เป็นไร เข้าร้านไปเถอะ
ตามมาทำไมอยู่ได้
คนเรานี่ไม่มีกึ๋นซะเลย ผมจำเป็นต้องพูดออกมาจากปากด้วยเหรอ
หมายถึงอะไร
ก็เงินไง จ่ายเงินมา ค่านายหน้า 17,440 วอน
ให้จ่าย 17,440 วอนเหรอ
ฟังให้ดีนะ ไม่ว่างานอะไร ผมก็จะคิดตามค่าแรงขั้นต่ำ
คุณมีรายได้ก็คงรู้แล้ว ค่าแรงขั้นต่ำปี 2021 คือ 8,720 วอนต่อชม.
ผมทำงานไปสี่ชั่วโมงก็เท่ากับ 34,880 วอน
ของผู้ใหญ่บ้านคือ 17,440 วอน ส่วนของคุณคือ 17,440 วอน
ฉันมีแค่แบงก์หมื่นวอน
ผมมีเงินทอนให้หมดแหละ
เอาล่ะ
สองพัน
นี่ 560 วอน
ทีนี้เราจบกันแล้วใช่ไหม
ต้องการตกแต่งภายในด้วยไม่ใช่เหรอ อันนั้นผมก็คิดตามค่าแรงขั้นต่ำนะ
คิดว่าใครๆ ก็ตกแต่งภายในได้เหรอ
เมื่อกี้ก็บอกไปแล้วไง ฉันหัวสูงมากนะ
อะไรเนี่ย
งานติดวอลล์เปเปอร์ งานปูน งานกระเบื้อง งานน้ำร้อน งานทำความร้อน
วางท่อด้วยเหรอ
(ใบอนุญาตช่างชำนาญการช่างประปา)
งั้นสรุปว่าจ้างนะ ไปล่ะ
พิลึกคน
ฮะ กงจินเหรอ
ที่นั่นมันที่ไหนกัน
ท่าเรือกงจิน เมืองชองโฮ จังหวัดคังวอน
บ้าไปแล้ว นี่ เธอจะไปใช้ชีวิต อยู่ในชนบทแบบนั้นได้ยังไง
พี่สาวคนนี้มองการณ์ไกลไว้แล้ว
ดูนี่นะ สุดจะเลิศ
(คลินิกส่วนตัวของแพทย์ในชนบท ทำกำไรได้มากกว่าในตัวเมือง)
อะไรกัน สรุปจะไปเพราะเงินเหรอ
ไม่ใช่นะ
ก็ฉันหางานไม่ได้
อีกอย่าง อยู่โซลก็ใช่ว่าจะเปิดคลินิกเองได้
การหาเงินเป็นกอบเป็นกำในเวลาอันสั้น ก็เป็นอีกหนึ่งวิธีไง
นี่ เธอก็เลยไปเซ็นสัญญาเช่าแบบนั้น โดยไม่บอกฉันสักคำเหรอ
โทษที
เธอตัดสินใจไปแล้ว ฉันจะว่าอะไรได้
แต่ทำไมต้องเก็บของตั้งแต่ตอนนี้เลยล่ะ
เธอต้องจัดการเรื่องบ้านหลังนี้ แถมกว่าจะขายออกก็คงอีกนาน
บ้านนี้ขายไปแล้ว
เห็นว่าเดี๋ยวนี้บ้านหายาก
งั้นเธอจะย้ายลงไปเมื่อไหร่
- มะรืนนี้มั้ง - นี่
- ใจหายใจคว่ำ - นี่ เธอติดจรวดไว้กับตัวหรือไง
จะรีบอะไรขนาดนั้น
ก็มันเป็นแบบนั้นไปแล้ว
โอ๊ย เชื่อเขาเลย
นี่ ถ้าเธอไปแบบนั้น ฉันก็เบื่อแย่สิจะทำยังไง
ตั้งแต่ม.ต้น เราก็ไม่เคยแยกจากกันเลยนะ
นั่นสิ
มีซอน
เธอเอานี่ไปสิ
อันนี้น่ะ
มันน่าจะเหมาะกับเธอมากเลย เพราะว่าเธอตัวผอมบาง
ไม่ต้องเลย ใครจะไปอยากได้ของพรรค์นี้ ปัดโธ่
จะไปทำไม ไม่ต้องไปเลย
ทำไมทำให้ฉันปวดใจแบบนี้ล่ะ เล่นเอาหนักใจเลย
อย่าไปนะ เธอจะไปทำไมกัน อย่าไปเลย
- ร้องไห้เหรอ - ฉันเปล่าร้องนะ
นี่ จู่ๆ เธอก็ร้องไห้แบบนั้น จะให้ฉันจากไปทั้งที่หนักใจได้ยังไง
นี่ แล้วฉันก็ไม่ชอบไอ้ชุดนี่สุดๆ เลย
เอาตัวนั้นมาแทนเลย ตัวสวยๆ นั่น
ตัวนั้นแพงมากเลยนะรู้ไหม
- ยัยขี้งกนี่ - ลองใส่ดูนะ
- โอ๊ย พอเลย - โธ่เอ๊ย
เธอรีบไปเลยนะ ไปกงจินซะ
- ทำงานเก่งเลยนะเนี่ย - ข้างในเลย
(หัวหน้ายู ส่งด่วน)
อะไรน่ะ
- มีอะไรกัน - อ้าว พี่
อะไรเหรอ มีอะไรน่ามุงเหรอ
อ้าว ชุนแจมาแล้วเหรอ
บอกว่าไม่ใช่ชุนแจไง โอยุนต่างหาก ผมชื่อโอยุน
- ในทะเบียนบ้านก็ชื่อชุนแจอยู่ดี - โอ๊ย โอยุนไง พี่นี่จริงๆ เลย
เข้าใจแล้ว โอยุน
มีคนกำลังย้ายเข้าบ้านของผู้นำชุมชนน่ะค่ะ
เห็นว่ายังสาว เป็นหมอ หมอฟัน
อะไรกัน ผู้หญิงคนนั้นคือหมอฟันจริงๆ เหรอ
แม่หนูคนนั้นเป็นหมองั้นเหรอ
คนรู้จักเหรอคะ
ไม่สิ ก็ไม่เชิงว่ารู้จักหรอก
พอดีว่าเราติดหนี้ต่อกันนิดหน่อย
"หนี้" เหรอ ทำไม มีอะไรเหรอ
ดูทรงเหมือนจะทำอะไรไม่เป็น จะไหวไหมก็ไม่รู้
มามุงดูอะไรกันซะไกลเชียว เหนียมๆ อายๆ
อ้าว มาแล้วเหรอคะ
- มารับบทเป็นเจ้าของบ้านสินะ - ไม่มองเลย
- คำพูดฉันไม่เคยเข้ารูหูยัยนั่นมา 30 ปี - ไว้ห้องนั่งเล่นค่ะ
คุณหมอคะ
อ้อ สวัสดีค่ะ
คุณน่าจะยุ่งแท้ๆ มาได้ยังไงคะ
คุณหมอย้ายเข้าบ้านทั้งที ฉันก็ต้องมาอยู่แล้วสิ
สัมภาระเยอะเอาเรื่องนะ
ค่ะ
ตรงนั้นเป็นชาวบ้านแถวนี้น่ะ
อ๋อ ค่ะ
คาเฟ่คราวก่อนไงครับ คาเฟ่
ตอนนี้เป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว เพราะงั้นไปมาลาไหว้กันหน่อย
- ค่ะ - ทักทายกันสิ
สวัสดีค่ะ
- อันนี้วางไว้ตรงไหนครับ - อ้อ ขอโทษทีนะคะ
อันนี้วางในห้อง ตามฉันมาได้เลยค่ะ
เธอย้ายมาอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอเนี่ย
โห สวยจัง
แอบคล้ายฉันอย่างน่าแปลกแฮะ
ค่ะ พ่อ
ค่ะ ย้ายมาเรียบร้อยแล้ว
ตอนนี้ยังจัดของอยู่เลยวุ่นๆ น่ะค่ะ
ไว้ค่อยมาตอนเปิดคลินิกแล้วนะคะ
ค่ะ ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ
ค่ะ
- มาทำอะไรป่านนี้ - มายืนยันผู้ย้ายเข้าใหม่น่ะ
ทำไม กลัวว่าฉันจะย้ายหลอกๆ เหรอ
วอลล์เปเปอร์เป็นไง ผมเลือกอันที่ดีที่สุดจากในร้านมาเลยนะ
ก็ ไม่แย่นะ
- ทำไม มีธุระอะไร - ผมมีสองสามอย่างจะแจ้ง
จะมีการเก็บขยะในทุกวันพุธเก้าโมงเช้านะ
- เอ่อ แล้วตรงสุดซอย… - รอเดี๋ยวนะ
- การเก็บขยะเหรอ - ที่สุดซอยมีจุดทิ้งขยะอยู่
กล่องพวกนี้เอาไปวางไว้ล่วงหน้า ตอนค่ำก่อนจะวันรุ่งขึ้น
อือ
รหัสประตูหน้าบ้านคือ 870724
- รหัส 87… - รหัส 870724
แล้วก็ 0724
ผมตั้งไว้ชั่วคราวตอนซ่อมบ้าน คุณเปลี่ยนเองได้เลย
ว่าแต่ตัวเลขอะไรเหรอ
วันเกิดของผม
ทำไมตั้งวันเกิดตัวเองเป็นรหัสบ้านคนอื่นล่ะ
ผมคิดอย่างอื่นไม่ออก ก็เลยตั้งเหมือนกับที่บ้านตัวเอง
เดี๋ยวสิ คุณมาบอกรหัสบ้านตัวเองทำไม
ไม่รู้แล้ว ฉันไม่ได้ยิน จำไม่ได้แล้ว
อันนี้ฉันทิ้งนะ
ถ้าจะเปลี่ยนรหัสผ่าน มันก็ต้องมีของเดิมไหม
อ๋อ งั้นเหรอ น่าจะบอกกันสิ
- คุณอายุ 35 เหรอ - อือ
เป็นพี่ฉันหนึ่งปีแฮะ
นี่เรียกผมว่า "พี่" เหรอ โห ขนลุก
ถ้าเรียก "พี่" ผมฆ่าตายแน่
โอ๊ย บ้าไหมเนี่ย ขนลุกเลย
อือ ผมก็เหมือนกัน เอาล่ะ เรื่องที่จะแจ้งมีแค่นี้
มีคำถามไหม
ว่ามาสิ นักเรียน
แถวนี้มีร้านขายกาแฟที่พอใช้ได้บ้างไหม
ฉันติดนิสัยซื้อกาแฟมาดื่มหนึ่งแก้ว เวลาจะไปทำงานน่ะ
ฝั่งท่าเรือมีอยู่สองสามร้าน
แต่ร้านนั้นใกล้กับคลินิกคุณที่สุด
มีร้านใกล้คลินิกด้วยเหรอ
สี่พันวอนไง
ไม่ล่ะ
ปล่อยวางเรื่องตอนนั้นเถอะ เป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว จะเคืองต่อไปเหรอ
เอ่อ ไม่ใช่อย่างนั้นนะ
คือว่ากาแฟร้านนั้น ไม่อร่อยเลยน่ะ
ลองไปใหม่ดู
ส่วนงานก่อสร้างคลินิกต้องใช้เวลาหน่อยนะ เสร็จแล้วจะโทรไป
อือ จะใช้เวลานานแค่ไหนเหรอ
เดี๋ยวโทรไป
นานมากไม่ได้นะ
ไปซะแล้ว
เก็บขยะ วันพุธ
รหัสผ่าน 8707…
คุณพี่ได้ข่าวแล้วใช่ไหม ที่ว่าจะมีคลินิกทำฟันมาเปิด
มีใครไม่รู้บ้างล่ะ
คราวก่อน ฉันเห็นตอนเธอย้ายเข้ามา
ปรากฏว่าคุณหมอคือคนที่เรารู้จักล่ะ
เธอคือแม่หนูคนนั้น ที่หัวหน้าฮงพามาคว้านท้องหมึกคราวก่อนไง
- หือ - เรื่องจริงเหรอ
อือ ก็จริงน่ะสิ
ปัดโธ่ เป็นหมอแล้วมันวิเศษวิโสตรงไหน
ลูกชายฉันนะ เป็นนักบัญชีที่กรุงโซลล่ะ
โธ่เอ๊ย เอาอีกแล้ว มีใครในกงจินที่ไม่รู้บ้างล่ะ
พอดีเลย คุณพี่ทานข้าวไม่สะดวกเพราะฟันอยู่
คลินิกเปิดเมื่อไหร่ก็ไปดูสิ
ให้ตายเถอะ จะตายวันตายพรุ่งอยู่แล้ว
จะให้ฉันเอาเงินเยอะๆ ไปใช้กับฟันบ้าบอเนี่ยเหรอ
อย่าให้พูดเชียว ถ้าจะฝังไอ้รากฟันเทียมอะไรนั่น
แค่ซี่เดียวก็ราคาเท่ารถคันนั้นแล้ว
โธ่เอ๊ย สำหรับคนเรา เรื่องกินเรื่องใหญ่นะคะ
ตรงนั้น นั่นคุณหมอนี่นา
- หือ - หือ
ตายแล้ว
เดี๋ยวนะ นั่น…
เมื่อกี้ตรงท่อนล่าง หล่อนใส่แค่ลองจอนออกมาข้างนอกใช่ไหมคะ
ตาเธอก็เห็นแบบนั้นเหรอ
ฉันก็นึกว่าคิดอะไรพิลึกพิลั่นไปคนเดียวซะอีก
แม่เจ้าช่วย โลกนี้มันช่างวิปริตนัก
เห็นเนื้อหนังตรงนี้ของเธอหมดเลย
โธ่เอ๊ย น่าอายชะมัด
(ร้านถ่ายภาพสมัยใหม่)
หน้าตาดูดื้อเอาเรื่องแฮะ
ซ่อมเสร็จแล้วหรืออะไรยังไง
งานดีเลยแฮะ
ดีจังเลย
- หัวหน้าฮง - อ้าว
เขามาแล้ว
เข้ามาสิ
เหล้าคัมจูนี่หวานอร่อยจัง ฝีมือใครกันนะ
จะใครซะอีกล่ะ ก็ดูชิกน่ะสิ
หัวหน้าฮงทำน้ำข้าวเป็นด้วยเหรอ
เจ้านั่นทำอะไรไม่เป็นบ้างล่ะ
ไม่นับเรื่องที่หาแฟนไม่ได้นะ
คุณพี่พูดถูก ถูกเผง
ทำไมโยนขี้มาให้ผมแบบนั้นอีกแล้ว
หัวหน้าฮง
ทำไมชุดสูทนี่มาอยู่ข้างนอกล่ะ
ผมกะว่าจะทิ้ง
เดี๋ยวสิ ของดีๆ แบบนี้จะทิ้งให้เสียดายทำไม
ดูท่าจะของแพง
เอาไปให้ลูกเขยฉันใส่ดีไหมนะ
ให้ตายเถอะ เอาของที่คนอื่นเคยใส่ ไปให้ลูกเขยได้ยังไงกัน
นี่ๆ นายเอาสบู่นั่นมาสิ ฉันเป็นคนคิวทองมากนะ
ครับ เอากี่ก้อนดี
- ของฉันสองก้อน - สองก้อน
- ของฉันสี่ - โห สี่ก้อน
- ฉันเอาสิบ - สิบเหรอ โห
คุณยายมาจีของเราใจใหญ่สุดๆ เลย
ไม่ว่ากลิ่นคาวจากหมึกหรือปลาพอลแล็ก
สบู่หัวหน้าฮงขจัดได้ดีที่สุดแล้ว
- ใช่ - ยกนิ้วโป้งให้เลย กลิ่นหายทันที
นิ้วโป้งเหรอ แหม ขอบคุณนะครับ คุณลูกค้า
ในอนาคต ผมก็จะขายในราคา 500 วอนต่อไปครับ
อ้อ หัวหน้าฮง
แม่หนูที่พามาคว้านท้องหมึกคราวก่อน
- ได้ยินว่าเป็นหมอฟันเหรอ - อือ
คุณพระคุณเจ้า อย่าให้พูดเลย
- ทำไมหล่อนเป็นคนแบบนั้น - ทำไม เกิดอะไรขึ้นเหรอ
คือว่าเมื่อกี้นี้ เราเห็นหล่อนกำลังวิ่ง อยู่บนทางเดิน
สภาพหล่อนอุจาดตาซะไม่มี
ท่อนบนก็แทบจะถอดออกหมด ส่วนท่อนล่างก็แนบตัวขนาดนั้น
เห็นสะโพกตรงนี้เลย ไม่ได้น่ามองเลยสักนิดเดียว
คนเราแต่งตัวแบบนั้น ออกมาวิ่งข้างนอกไปทั่วได้ยังไงกัน
- บัดสีบัดเถลิง - โธ่
หน้าท้องตรงนี้มันโผล่ออกมาด้วยนะ
มันก็แค่ชุดออกกำลังกายเฉยๆ คนสมัยนี้เขาใส่กันเยอะแยะ
- "เยอะแยะ" เหรอ - หือ
เอ้า เอาสบู่ไปได้แล้ว
กลิ่นหอมได้ใจ ผมใส่ผงเปลือกส้มลงไปเน้นๆ เลย
ใครจะเอาอันนี้ไป โอย ร่วงซะได้
ปัดโธ่ เบี้ยวเลย เดี๋ยวหยิบอันอื่นให้ เอาล่ะ
คุณกัมรีสองก้อน
ของคุณซุกจาสี่ก้อนใช่ไหม สี่ก้อนเนอะ
คุณมาจีสิบก้อน ลูกค้ารายใหญ่
ทำไมไม่มีใครตอบผมเลย
ดูซิ
ผู้นำหมู่บ้าน
คุณหมอ สวัสดีค่ะ
ตายแล้ว โอ้โฮ
ตรงนี้ยังจัดไม่เสร็จ…
โห ทำไว้ซะสวยเลยนะ
อย่างกับบ้านคนละหลัง
รับเครื่องดื่มอะไรไหมคะ
ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็ต้องไปแล้วค่ะ
ที่ฉันมาเพราะว่า
พรุ่งนี้ที่กงจินของเราจะมีงานเลี้ยงผู้สูงวัยล่ะ ฉันเลยมาเชิญคุณหมอ
อ๋อ งานเลี้ยงผู้สูงวัยเหรอคะ
ยังไงดี มาได้หรือเปล่า
ฉันคงต้องเช็กตารางงานก่อน
ถึงจะยุ่งๆ ก็แวะมาสักเดี๋ยวนะคะ
จะได้ทักทายกันเป็นเรื่องเป็นราว
แล้วก็ไปโฆษณาการเปิดคลินิกด้วยไง
โฆษณาเหรอคะ
นี่
- ทานเยอะๆ นะครับ - จ้า
นึกถึงต้นทุนคงที่กับต้นทุนจมเข้าไว้ ยุนฮเยจิน
- มายืนขวางทางทำอะไร - ตกใจหมด
ฉันกำลังจะเข้าไป
- กล้องอะไรล่ะนั่น - วันนี้ผมจะมาถ่ายรูปในงานให้น่ะ
อันนี้ก็จ้างรายชั่วโมงเหรอ
น่าเสียดายที่มันเป็นงานอาสาทำฟรี
ห้ามถ่ายฉันนะ ฉันเป็นพวกเคร่ง เรื่องสิทธิ์ในรูปถ่ายของตัวเอง
ไม่ต้องห่วงหรอก พอดีผมเป็นพวกจุกจิกกับวัตถุที่ถ่าย
คุณหมอ ทางนี้
อ้อ ค่ะ
เชิญเลยจ้ะ
- นั่งตรงนี้สิ - สวัสดีค่ะ
คุณหมอ จำพวกเราได้ใช่ไหม
แน่นอนสิคะ ขอบคุณสำหรับตอนนั้นมากนะคะ
- เห็นว่าเป็นหมอฟันเหรอ - ค่ะ
คือว่าฉันเปิดคลินิกทำฟันที่ตึกตรงนั้น
ถ้าฟันมีปัญหาเมื่อไหร่ก็แวะมาได้นะคะ
ให้ตายสิ โลกเราดีขึ้นเยอะเลยนะ
สมัยเรา ได้แต่คร่ำเคร่งกับการใช้ชีวิต
พวกผู้หญิงไม่ได้เรียนชั้นม.ปลายหรอก
อ๋อ ค่ะ
เอาเป็นว่ากินอะไรก่อนเถอะจ้ะ
รู้สึกตั้งแต่คราวก่อนแล้ว ทำไมคนเราถึงผอมแห้งได้แบบนี้
รอเดี๋ยวนะจ๊ะ เนื้อนี่น่ะ
เอากิมจิมาห่อแบบนี้…
กินดูสิ อร่อยมากเลยล่ะ เอ้า
อ้าปากสิ อ้า
- เอาสิ - คือ…
หือ
อ้าว ทำไมไม่กินล่ะ
อ้อ คือว่าฉัน…
ไว้ค่อยกินทีหลังค่ะ พอดียังไม่ค่อยหิวเท่าไร
ที่ไม่กินเพราะห่อด้วยมือเหรอ มือคุณพี่ของเราสะอาดนะ
เอ่อ ไม่ใช่แบบนั้นนะ
คุณหมอ มาตั้งแต่เมื่อไหร่
ผู้นำชุมชน
โอย ฉันมัวแต่วุ่นๆ จนไม่รู้เลยว่าคุณมา
สวัสดีค่ะ
ฉันเห็นคุณตอนที่ย้ายบ้านคราวก่อนแล้วล่ะ
ฉันเปิดร้านอาหารชื่อกงจิน ขายจาจังมยอนค่ะ
- สวัสดีค่ะ - ค่ะ
เฮ้อ เป็นไงบ้างล่ะ พออยู่ได้ไหมคะ
ไม่ใช่อะไรหรอก
คุณมาเช่าทั้งบ้าน แล้วก็เช่าที่ทำคลินิกของยัยคนนี้หมดเลย
ได้เจอเจ้าของบ้านดีๆ ก็นับว่าโชคดี แต่เผอิญว่ายัยนี่เรื่องมากน่ะสิ
เธอพูดเหลวไหลอะไรอีก
ฉันพูดอะไรผิดหรือไง
ก็เธอมันเรื่องเยอะจริงๆ นี่
ไม่จริงค่ะ
คุณหมอ ฉันเป็นคนสบายๆ นะ
ฉันลดเงินค้ำประกันให้ เพราะคุณหมอเช่าสองที่ไง
ถ้าอยู่ไปแล้วมีอะไรไม่สะดวก ก็บอกฉันได้ทุกเมื่อนะคะ
- เอ่อ ก็มีอยู่สองสามอย่าง - อุ๊ยตาย
บอกมาเลยค่ะ ฉันจะแก้ไขให้ทันที
จริงเหรอคะ ถ้าอย่างนั้น
เปลี่ยนกระเบื้องห้องอเนกประสงค์ให้หน่อยค่ะ
ทำไม มีตรงไหนแตกเหรอ
ไม่ได้แตก แต่ร้าวนิดหน่อย
มันไม่ค่อยน่ามองน่ะค่ะ
- แล้วก็ มุ้งลวดมันมีรูค่ะ - ตายแล้ว
ขนาดแค่ประมาณครึ่งของครึ่งนิ้วก้อย
แต่ก็เป็นขนาดที่ยุงหรือแมลงวัน สามารถบินเข้าบินออกได้ง่ายๆ
- เลยกวนใจนิดหน่อยค่ะ - ตายๆ
- ที่ร้านปลาดิบขายปลาใช่ไหมล่ะคะ - ค่ะ
ฉันว่าคุณน่าจะจำเป็นต้องพิจารณา วิธีการย่างสักหน่อยน่ะ
พอเดินผ่าน กลิ่นปลามันแรงมากเลยค่ะ
แล้วฉันก็ไม่ค่อยชอบกลิ่นคาวด้วย…
พูดถูกเลย
คือว่า ฉันคือแม่ของโบรา เป็นเจ้าของร้านของชำข้างหน้านั่นค่ะ
สวัสดีค่ะ
ส่วนนี่คือสามีฉันเอง
- สวัสดีครับ - สวัสดีค่ะ
- ผมเปิดร้านขายวัสดุก่อสร้าง - อ๋อค่ะ
- ดีจังเลยนะคะมีคนสาวๆ มาอยู่ในหมู่บ้านด้วย - ใช่
คราวก่อน คุณแค่มาสำรวจร้านแล้วก็ไป
- หือ - แวะมาเที่ยวตามสบายได้ทุกเมื่อค่ะ
อ้อ คราวก่อนที่ไป มันไม่มีของที่ฉันตามหา เลยออกมาน่ะค่ะ
- ฮะ - ฮะ ไม่มีอะไรเหรอคะ
ร้านของชำของเรา มีของเยอะที่สุดในกงจินแล้วนะ
- นั่นสิ - แชมพูน่ะค่ะ
แต่เป็นยี่ห้อค่อนข้างพรีเมี่ยม
น่าจะไม่มีขายในบ้านนอกค่ะ
"บ้านนอก" เหรอคะ
ฉันแค่เข้าไปเผื่อๆ แต่ก็ไม่มีตามคาด
ไม่ต้องเก็บไปใส่ใจก็ได้ค่ะ
- ฉันสั่งมาจากอินเทอร์เน็ตแล้ว - อ๋อ
- ที่รัก ฉัน… - อือๆ
ระวังนะ
อ๋อ ไม่ยักรู้ว่าบ้านนอกใช้อินเทอร์เน็ตได้ด้วย
ฉันคงต้องเปลี่ยนวิธีย่างปลาแล้วล่ะ
โอย นั่นสิ
ร้านนั้นก็ใช้ได้อยู่นะ ยังขาดอะไรอีกเหรอ
ก็มีครบนี่
ถ้าฟันมีปัญหา…
เป็นคุณหมอจริงๆ สินะครับ
อ้อ ค่ะ
โธ่ ตายแล้ว
ตอนนั้นผมไม่น่าเข้าใจคุณผิดเลย
ขอโทษนะครับ
เราลืมเรื่องในอดีตให้หมด
แล้วก็ผมจะขอแนะนำตัวใหม่อีกที คือว่าผม…
คืนเดือนหงายที่ข่มตานอนไม่หลับ
จริงสิ คุณไม่รู้จักเพลงนี้
ผมชื่อโอยุนครับ
เป็นนักร้องครับ
ค่ะ
คือว่าอันนี้ เป็นอัลบั้มแรกของผมเอง
ของขวัญต้อนรับที่มากงจิน
- อ้อ ให้ฉันเหรอคะ - ผมให้
- ขอบคุณนะคะ - เป็นซีดีพร้อมลายเซ็น
(โอยุน อัลบั้ม 1)
ขอบคุณค่ะ
ทานไปเยอะหรือยังครับ
ค่ะ ทานสิคะ
ผู้นำชุมชน ผมขอยุกแกจังหนึ่งถ้วย
- หัวหน้าฮง - อือ
กลิ่นย่างปลาจากร้านฉัน เหม็นคาวขนาดนั้นเลยเหรอ
- ไม่นะ - ใช่ไหมล่ะ
ฉันอุตส่าห์เอาปลาสดๆ ที่จับใหม่ทุกวันมาย่าง
- ทำไม ใครว่าอะไรเหรอ - ช่างเถอะ
สวัสดีครับ ผมจางยองกุก ผู้ใหญ่บ้านกงจินครับ
วันนี้เรามีงานเลี้ยงผู้สูงวัยซึ่งกำลังจัดขึ้น
ณ หอประชุมหมู่บ้านที่กงจินของเราครับ
ด้วยความปรารถนา ที่อยากให้ทุกท่านอายุมั่นขวัญยืน
เราจึงได้เตรียมต็อกและเนื้อเอาไว้เพียบ
ฉะนั้น สำหรับท่านใดที่ยังไม่ได้มา ขอให้ท่านรีบมา
ภายในวันนี้โดยด่วนเลยนะครับ
เมื่อตอนปี 1993 ถ้าเพลงผม ไม่ชนกับของซอแทจีแอนด์บอยส์
มันคงได้อันดับหนึ่ง ใน "เพลงฮิตสิบอันดับ" ไปแล้วครับ
รู้จักเพลง "เอนี่ฮาวซอง" ที่ซอแทจีร้องไหม
- ฉันจะมอบทุกอย่าง… - รู้จักค่ะ
เห็นไหม คุณรู้จัก "เอนี่ฮาวซอง"
ถ้างั้นรู้จักสมบัติแห่งชาติ
- หมายเลขสองไหมครับ - ไม่ค่ะ
เจดีย์ศิลาสิบชั้นของวัดวอนกักซา
เรารู้แค่ว่านัมแดมุน เป็นสมบัติแห่งชาติหมายเลขหนึ่ง
แต่ไม่รู้จักอันนั้น
ดูคุณหมอสิ รู้จัก "เอนี่ฮาวซอง"
แต่ไม่รู้จัก "กายบริหารในคืนเดือนหงาย"
ก็คนเราไม่มีใครจดจำอันดับที่สองเลย
แล้วทำไมผมหัวร้อนขนาดนี้ครับเนี่ย
ผมไม่ได้จะโมโหใส่คุณหมอนะ
ไงก็เถอะ ตอนนั้นผมเลยเตรียมอัลบั้มที่สองครับ
ทุ่มจิตวิญญาณลงไป
ผมอัดไปถึงเพลงไตเติ้ลแล้วนะ
แต่ผู้จัดการของผมหอบเงินทุนค่าผลิตไปจนเกลี้ยง
ผมก็เลยไปทุกหนทุกแห่งทั่วประเทศ เพื่อจะจับไอ้หมอนั่น
จนสุดท้าย คนก็ลืมผมไปหมดครับ
ทีนี้ผมก็ตะลอนไปร้องเพลงที่ไนต์คลับ
จนมาตั้งรกรากที่นี่ ที่กงจินนี่แหละครับ
- แล้วก็ได้เจอผู้หญิงคนหนึ่งที่นี่ - ขอไปเข้าห้องน้ำนะคะ
ครับๆ เชิญเลย
ว่าแต่เข้าห้องน้ำบ่อยจัง
นี่ หมอฟัน มากินยุกแกจังสักถ้วยสิ
- ฉันไม่กิน - ทำไมล่ะ ยังไดเอตอยู่เหรอ
ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก แค่ไม่อยากกิน
ทำไมล่ะ กลิ่นหอมบาดใจออก
คุณรู้ไหมว่าที่นี่ฝุ่นเยอะขนาดไหน
คนก็เยอะมากด้วย
อาหารที่ปรุงในสภาพแวดล้อมย่ำแย่แบบนี้ ไม่ถูกสุขลักษณะเลย
เดี๋ยวก่อนนะ จะบอกว่ายุกแกจังนี่สกปรกเหรอ
ฉันก็แค่พูดเฉยๆ
กลัวคนไม่รู้ว่าเป็นคนโซลนิสัยเสียเหรอ
จำเป็นต้องจุกจิกขนาดนั้นเลย
ช่วยเรื่องมากแต่พอดีและใจกว้างหน่อย แค่นั้นก็ไม่ได้หรือไง
ทำไมฉันต้องทำแบบนั้น
ถ้าคุณยังอยากอยู่ในหมู่บ้านนี้…
อือ มีซอน เธออยู่ไหน
อ้อ ฉันกำลังซื้อของอยู่
คือว่าช่วงนี้แฟนฉันทำงานล่วงเวลาตลอด เลยไม่ค่อยได้เจอกัน
ว่าจะไปทำของอร่อยให้กิน
แหม หญิงสาวผู้อุทิศตน
นี่ อยู่ไหน ทำไมเสียงดังแบบนั้น
ผมโอยุนนะครับ วันดีๆ แบบนี้ทั้งที ผมก็ต้องจัดสักเพลงน่ะสิ
กึมชอล ลุยเลย
จัดไป
- รอเดี๋ยวนะ - เมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิ
เธอบอกว่าจะมาอยู่ข้างกายฉัน
ราวกับนกนางแอ่นที่กำลังร้องเพลง
กึมชอล
งานเลี้ยงผู้สูงวัยเหรอ เธอไปที่แบบนั้นน่ะนะ
ก็ฉันคิดว่ามันจะช่วยโฆษณาคลินิกได้
แต่ไม่น่ามาเลย
ทำไม ไม่เข้ากับเธอล่ะสิ
อย่าให้พูดเลย
บนลานที่มีฝุ่นลอยฟุ้ง
พวกเขาหั่นเนื้อ ต้มซุปแล้วก็โหวกเหวก
ยิ่งกว่านั้นนะ ทำไมพวกคุณยาย ต้องใช้มือป้อนอาหารด้วย
โห รวมสิ่งที่ยุนฮเยจินเกลียด ไว้เป็นเซตเลยแฮะ
ก็นั่นน่ะสิ
มองไปบนท้องฟ้าสีคราม
แล้วนึกถึงใครนะ
แล้วผมก็นึกถึงคุณ
เหมือนใครเอ่ย
เหมือนกับนกนางแอ่นตัวหนึ่ง
หัวใจผมบินไป…
โอ๊ย น่ารำคาญ ฉันไม่น่ามาเลย ให้ตายสิ
(ยกเลิก)
เฮ้ย อะไรกันเนี่ย
- อะไรกัน - บ้าเอ๊ย
- นี่ ใครทำแบบนั้น - กำลังได้ที่
ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ
ไม่ถูกใจสักอย่างเลย รู้งี้อยู่โซลดีกว่า ไม่น่ามาเลย
- ฮะ - หือ
ก็แบบ มีตาลุงคนหนึ่งที่เปิดคาเฟ่
คงเป็นนักร้องที่ไม่ดังน่ะ
เธอรู้จักโอยุนไหม
เนอะ เธอก็ไม่รู้จักใช่ไหม
ตาลุงคนนั้นเอาแต่เล่าเรื่องตัวเอง ทั้งที่ฉันไม่ได้ถามเลย
เห็นว่าเพราะผู้จัดการหอบเงินหนี หรืออะไรสักอย่าง เลยอดออกอัลบั้มสองมั้ง
เอาตรงๆ ข้ออ้างมากกว่าไหม
ถ้ามีความสามารถหรือความตั้งใจ ยังไงก็ต้องหาทางจนได้สิ
- ฉัน… - ไม่ต้อง ไม่เป็นไร
- ปัจจุบันสภาพนั้นก็จริง - ไม่เป็นไร
แต่การที่เขาใช้ชีวิตจมกับอดีต
มันดูขี้ขลาดแล้วก็โหลยโท่ยมาก
- แต่ก็แอบน่าสงสารนะ - ตรงไหน
ฉันสงสารคนที่ทิ้งความปรารถนา ไว้ในอดีตนิดหนึ่งนะ
ปกติแล้ว ความฝันที่ไม่เป็นจริง มันจะเหยียบย่ำใจเราจนวันตายนี่นา
อ้อ นี่ ฮเยจิน ตอนนี้ฉันต้องไปจ่ายเงินแล้ว
อ้อ จ้ะ
ตาคนนี้ เปิดไมค์ทิ้งไว้ได้ยังไง
รีบไปปิดสิ
ฮะ
โธ่เอ๊ย
พี่
- พี่คะ - พี่ครับ
ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะ ผมหาตั้งนาน
โธ่เอ๊ย ทำไมนายต้องมาด้วย ให้ตายสิ
ไปถ่ายรูปให้พวกคุณยายสิ จะตามฉันมาทำไม
ผมถ่ายไปเยอะแล้ว
พี่ ไม่เป็นไรใช่ไหม
ไม่ต้องเอาคำพูดเมื่อกี้มาใส่ใจหรอก เธอไม่รู้อะไรแล้วพูดเรื่อยเปื่อย
แต่เธอก็พูดถูกทุกคำนะ
ชีวิตฉันมันไร้ค่าพอจะได้ยินแบบนั้นอยู่แล้ว
ชีวิตพี่มันทำไมกัน
มีลูกค้าประจำที่มาเพื่อฟังพี่ร้องเพลง
มีลูกสาวแสนสวยที่ล้ำค่าด้วย
โธ่เอ๊ย เราไปหาที่เจ๋งๆ ก๊งตอนกลางวัน
เพื่อผ่อนคลายอารมณ์กันดีไหม
ฉันต้องไปเตรียมมื้อเที่ยงให้จูรี
ฉันชวนมากินข้าวเที่ยง ที่งานเลี้ยงผู้สูงวัยแต่ไม่ยอมมา
ฉันก็เลยดุแกไป
แต่ดีแล้วที่แกไม่มาด้วยกัน
ฉันไปนะ
(รับสมัครผู้ช่วยทันตแพทย์)
(คลินิกทันตกรรมเปิดใหม่ในกงจิน ต้องการผู้ช่วยทันตแพทย์ระยะยาว)
ฉันควรเย็บปากตัวเองจริงๆ
เปิดคลินิกอะไรกันล่ะ ควรรีบเก็บของด้วยซ้ำ
พัสดุมาส่งครับ คุณยุนฮเยจินใช่ไหมครับ
ใช่ค่ะ
เซ็นชื่อตรงนี้หน่อย
พัสดุมาจากต่างประเทศ นึกว่าจะมาช้า แต่มาเร็วเหมือนกันนะคะ
อือ ปกติก็แบบนั้นแหละ
แต่มันมาเร็วน่ะ
คุณทำงานสารพัดจริงๆ นะ
ทำไม ทำไมมองแบบนั้น
- คุณคิดว่าตัวเองเลิศเลอมากล่ะสิ - อะไรนะ
คงจะเรียนเก่งเพราะหัวดี แล้วได้มาเป็นหมอ
ชีวิตคุณคงจะราบรื่นมากสินะ
แน่นอนว่าคงเคยมีความทุกข์ยากบ้าง แต่ก็แค่กระเทือนนิดหน่อยเหมือนลูกระนาด
ตอนผ่านลูกระนาดนั้น
คงคิดว่า "ขอแค่มีความตั้งใจ ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้"
ถ้าเป็นเพราะเรื่องเมื่อกี้ก็พอเถอะ
ฉันไม่มีเหตุผลที่จะฟังเรื่องพวกนี้จากคุณ
ทำไม คุณเอาชีวิตคนอื่นไปพูดตามอำเภอใจ
แต่ไม่พอใจที่คนอื่นมาวิจารณ์ตัวเองเหรอ
นี่ คุณหมอ ดูเหมือนคุณจะไม่รู้อะไร
ชีวิตของคนเรา มันไม่เท่าเทียมกันขนาดนั้นหรอกนะ
บางคนก็มีชีวิตเหมือนถนนลูกรังที่ขรุขระ
และมีคนที่วิ่งแทบเป็นแทบตาย แต่ท้ายที่สุดก็เจอกับหน้าผาสูงชันด้วย
เข้าใจไหม
ทำไม ยังต่อว่าฉันไม่จบเหรอ…
มีซอน
ฉันนั่งแท็กซี่มาเลยนะ
โดนไป 200,000 วอน
มีเรื่องอะไรเหรอ
เข้าบ้านก่อนเถอะ
ไอ้คนเลว
ก็คือว่าพอเธอซื้อของเสร็จแล้วไปหา
ก็เจอผู้หญิงทำผมเรียบร้อย แสกข้างสองต่อแปด
ใส่เสื้อเชิ้ตของโกพิลซึงอยู่เหรอ
อือ
หล่อนบอกว่าเพิ่งลงเครื่องบินมา เป็นแอร์โฮสเตส
แล้วยังไงต่อ
หล่อนก็ไม่รู้เรื่อง ฉันก็ไม่รู้มาก่อน
- แล้วหมอนั่นก็คลานกลับมาพอดี - แล้วยังไงต่อ
ฉันกับหล่อนก็เลยแบ่งถุงของที่ซื้อมากันน่ะสิ
ฉันตีเขาด้วยต้นหอม ส่วนหล่อนก็ขว้างหัวหอมใส่เขา
ในนั้นไม่มีของมีคมแหลมๆ บ้างเหรอ
ในนั้นต้นหอมมันแหลมที่สุดแล้วล่ะ
เธอเป็นเพื่อนแท้ ที่ยอมให้ฉันทำลายชีวิตตัวเองสินะ
ไปกัน ไปโซลกัน
นั่งลงเลย นั่งลง
ทำไม เราต้องไปฆ่ามันให้ตายสิ
หรือว่าฆ่าไปแล้วเหรอ
หนวกหูน่า ลบประกาศรับสมัครนั่นออกซะ
ให้ที่พักพร้อมอาหาร และเพิ่มเงินเดือนให้สิบเปอร์เซ็นต์นะ
ตกลงไหม
ตกลง
นี่
(ชองโฮดำน้ำสกูบา)
(คลินิกทันตกรรมยุน)
ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงแล้ว
เริ่มต้นด้วยดีกันเถอะ
(อีเวนต์ฉลองเปิดคลินิกทันตกรรมยุน)
ฉันว่าเป็นเพราะยังโปรโมตได้ไม่ดีแน่เลย
ให้ฉันลองทำการตลาดออนไลน์ดูไหม ฉันมีคนติดตามในโซเชียล 50,000 คนนะ
(ร้านชำโบรา)
- โอ๊ะ สวัสดีค่ะ - สวัสดีค่ะ
- สวัสดีค่ะ
แม่โบรา ฉันขอซื้อแชมพูหน่อย
ชมพูที่หอมๆ นั่นมีใช่ไหม
จริงๆ เลย
มีอะไรงั้นเหรอ
นี่ เธอทำอะไรผิดมาหรือเปล่า
ทำไม
หือ
ทำไมล่ะ
- หัวหน้าฮง - ว่าไง
จ้องเธออะไรขนาดนั้น
ไม่มีอะไร ปลาแอนโชวี่วันนี้เล็กมากเลย
อันนี้ปลาแอนโชวี่เล็กน่ะ เป็นปลาแอนโชวี่เล็กก็ต้องเล็กสิ
- เล็กมาก - น่าอร่อยจัง
โห
ให้ตายเถอะ
นี่ แล้วทำไมเธอเพิ่งมาเล่าเอาป่านนี้
ถ้าฉันเล่าตอนนั้น เธอก็จะไม่มาอยู่ที่นี่นี่นา
นี่ไม่ใช่เพื่อนแล้ว นายจ้างนักต้มตุ๋นมากกว่า
ฉันจะทำยังไงดี ข่าวลือคงแพร่ไปทั่วแล้วแน่เลย
ไม่ได้การแล้วล่ะ หือ
คลินิกส่วนตัวคือธุรกิจในชุมชน แต่นี่ไม่มีทางออกแล้ว
อย่างน้อยตอนนี้ก็รีบปิดคลินิก แล้วกลับไปโซลเถอะ
จะกลับไปโซลได้ยังไง
ฉันลงทุนกับที่นี่ไปตั้งเท่าไร
ไม่หรอก รีบปิดกิจการดีกว่า
ไม่งั้นเธออาจได้นั่งอยู่เฉยๆ แล้วเสียเงินเปล่าๆ ไปเรื่อยๆ ได้นะ
เหมือนพ่อฉัน
เอ๊ะ
จะไปไหน
ไปไหนของนางอีกเนี่ย
วิ่งเหยาะๆ ในคืนเดือนหงายเหรอ
โกรธล่ะสิ ที่วันนั้นผมต่อว่าคุณไป
แต่ว่านะ
ครั้งหน้าลองเปลี่ยนชุดวิ่งเป็นแนวอื่นดูดีไหม
- ว่าไงนะ - มีข่าวลือแพร่ไปทั่วน่ะ
ว่าหมอฟันใส่ชุดลองจอนวิ่งไปทั่ว
เลกกิ้งต่างหากย่ะ
แล้วมันก็เรื่องของฉัน ฉันจะใส่ลองจอนหรือบิกินี่ แล้วจะมายุ่งทำไม
ใช่แล้ว คุณพูดถูก แต่ครั้งหน้ารบกวนเปลี่ยนสักนิดหนึ่งนะ
คุณไม่ตามกระแสยุคตอนนี้เลยสินะ
การก้าวก่ายแบบนั้นมันอันตรายไม่รู้เหรอ
รู้สิ ว่าคุณไม่ได้จะใส่มาโชว์คนอื่น แต่เป็นแค่ชุดออกกำลังกาย
- แล้วยังไง - อาจจะฟังดูหัวโบราณ
แต่ที่นี่ต่างจากโซล มีคนเฒ่าคนแก่เยอะด้วย
หมู่บ้านอะไรน่าเหนื่อยใจจริงๆ
แต่คนที่เลือกมาอยู่หมู่บ้านที่น่าเหนื่อยใจ คือหมอฟันเองนะ
เราก็ควรให้เวลาต่างคนต่างปรับตัวไหม
ผมมาคิดดูแล้ว คนเราไม่ว่าใครก็ผิดพลาดกันได้
เอาจริงๆ วันนั้นคุณก็ไม่รู้ว่าไมค์เปิดอยู่
เอาตรงๆ มีใครไม่เคยนินทาคนอื่นบ้างล่ะ
ไม่เป็นไร ไม่ต้องคิดมาก
เพราะยังไงตอนนี้คนในหมู่บ้าน ก็คงด่าหมอฟันเละเลยล่ะ
เพราะงั้นคิดซะว่าหายกัน แล้วต่อจากนี้ก็ทำดีต่อกันไว้
วันนี้ได้แจกต็อกเปิดกิจการไหม
โธ่เอ๊ย จริงๆ เลย
(ร้านปลาดิบฮวาจอง)
ผู้นำชุมชนคะ
สวัสดีค่ะ นี่เป็นต็อกเปิดร้าน
ค่ะ คุณซื้อต็อกมาด้วยสินะ
- ทานตอนอุ่นๆ เถอะค่ะ - จะทานให้อร่อยนะคะ
สวัสดีค่ะ ฉันมาจากคลินิกทันตกรรมยุนค่ะ
ทานต็อกหน่อยสิคะ
วางไว้แล้วกลับไปเถอะครับ
ลาก่อนนะคะ
เฮ้อ ทำไมมันไม่ติดเนี่ย
(ร้านชำโบรา)
สวัสดีค่ะ
ทานต็อกหน่อยนะคะ
พรุ่งนี้ฉันต้องตรวจเบาหวานน่ะค่ะ
คุณทานไม่ได้สินะคะ
ขอโทษนะคะ
ขอโทษด้วยนะคะ
สวัสดีค่ะ
คลินิกทันตกรรมยุนเปิดแล้วค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ
(ปิด)
(กาแฟตอนกลางวันและเบียร์ในคืนเดือนหงาย)
โอ๊ะ คุณหมอฟันนี่นา
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ
สวัสดีจ้ะ เด็กๆ
มาทำอะไรตรงนี้
นี่อะไรเหรอ
เม่นเหรอ
ค่ะ
ตายจริง
ก็คือจะฝากให้ฉันดูแลเจ้านี่เหรอ
ค่ะ หนูเก็บเงินซื้อน้องมา
แต่แม่บอกว่าเลี้ยงไม่ได้เด็ดขาดค่ะ
(ตลาดกงจิน)
งั้นเธอเอาไปเลี้ยงก็ได้นี่
ผมก็ตั้งใจจะทำแบบนั้น
แต่ยังไม่กล้าบอกแม่เลยครับ
แต่ถ้าได้รางวัลการแข่งขันทางคณิตศาสตร์ เขาจะลองขออนุญาตดูค่ะ
งั้นเหรอ
มันยากมากเลยนะ เธอจะทำได้เหรอ
เขาเรียนเก่งสุดๆ เลยล่ะค่ะ
ได้ร้อยคะแนนเต็มมาร้อยรอบแล้ว
จริงเหรอ ว้าว
แต่ถึงยังไงฉันก็เลี้ยงให้ไม่ได้หรอก
นี่ ลองไปขอร้องหัวหน้าฮงดูสิ หัวหน้าฮงน่ะ
เราไปลองถามมาแล้ว
แต่เขาบอกว่าไม่ได้ครับ
ทำไมล่ะ
เห็นทำตัวเก่งซะทุกเรื่อง แต่กลับปฏิเสธคำขอของเด็กๆ เหรอ
คือว่า ขอโทษนะ แต่ฉันคงเลี้ยงให้ไม่ได้เหมือนกัน
ฉันไม่ชอบสัตว์ อีกอย่าง
แค่ตัวเองยังจะเอาตัวไม่รอดเลย
เพราะงั้นลองไปหาคนอื่นดูนะ ขอโทษที
กินต็อกให้อร่อยนะ
เห็นไหม ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้หรอก
แม่ฉันบอกไว้ว่าคุณหมอ เป็นคนแล้งน้ำใจสุดๆ เลยล่ะ
เพื่อนจ๋า เงินนี่ดีสุดๆ เลย จ่ายอะไรไปก็ได้กลับมา
ไปคลินิกผิวมาแล้วเหรอ
ว้าว
นี่อะไรน่ะ เม่นเหรอ
ว้าว เธอไปได้มาจากไหน
อ้อ มีคนมาฝากเลี้ยงสักสองสามวันน่ะ
ใครมาฝากเธอเลี้ยงกัน
เอ่อ คนไข้คนแรกที่ฉันเจอที่กงจินมั้ง
พูดอะไรของเธอ เรายังไม่มีคนไข้มาทำฟันสักคน
นี่
ทำไมจดหมายมาเยอะขนาดนี้
นี่ เธอบริจาคเงินระยะยาวให้กี่มูลนิธิกันเนี่ย
โธ่ ไม่เท่าไรหรอกน่า
ไม่เท่าไรอะไรกันล่ะ
แม่เลี้ยงเดี่ยว เด็กในครอบครัวรายได้ต่ำ
สร้างโรงเรียนในแอฟริกาเหรอ
นี่ ไม่ใช่ว่าช่วงนี้ต้องรัดเข็มขัดไว้เหรอ
เราไม่มีคนไข้ด้วย ลดรายจ่ายพวกนี้ก่อนเถอะ
โอ้ แกวิ่งเก่งจริงๆ นะ
วิ่งเก่งจริงๆ
- นั่นแหละ - ให้ตายเถอะ
(กาแฟตอนกลางวันและเบียร์ในคืนเดือนหงาย)
(เวลาเปิด 8:00 ถึง 22:00 วันนี้ยกเลิกการแสดงประจำ)
พี่ วันนี้ยกเลิกการแสดงเหรอ
อือ พอดีฉันไม่ค่อยสบายน่ะ
ไม่สบายตรงไหน หนักไหม
ฮะ ปวดหัวนิดหน่อย…
เฮ้อ ว่าแต่คนเรานี่นะ ไม่ยอมดื่มกาแฟให้หมด เสียดายของจริงๆ
- ก็มันไม่อร่อยนี่ - ฮะ
กาแฟพ่อรสชาติห่วยแตกสุดๆ ของอาอร่อยอยู่หรอก
- รสชาติแหม่งๆ - นี่ จูรี เธอนี่มัน
- ทำไม ดุแต่หนู - ใช่ไหมล่ะ
พ่อไม่ได้เรื่องสักอย่าง
นี่ โอจูรี อารู้ว่าเธออยู่ในช่วงวัยแตกสาว
- ที่อยากกบฏทุกสามวิ - วัยแตกสาวเหรอ
แต่อย่าใจร้ายกับพ่อนักเลย เดี๋ยวจะเสียใจทีหลังนะ
- อะไรเนี่ย อากลิ่นเหมือนมนุษย์ลุง - อะไรเล่า
- เหม็นมาก - ไม่เลยเหอะ
กลิ่นมนุษย์ลุง
ที่ฉันพูดแบบนี้ เพราะรู้เกี่ยวกับโลกใบนี้มากกว่าเธอเท่าขี้มด
- และพูดในฐานะผู้ใหญ่ ไม่ใช่มนุษย์ลุงนะ - "ผู้ใหญ่" เหรอ
- ถึงคิ้วจะเบี้ยวแต่ก็พูดให้ดีๆ หน่อย - อะไร คิ้วหนูไม่เท่ากันเหรอ
ไม่นะ เขียนมาเป๊ะเหอะ
อะไรเนี่ย ก็เท่ากันดีเถอะ
เฮ้อ หนูเขียนออกจะสวย
จริงๆ เลย
("จุดจบและจุดเริ่มต้น" โอยุน)
(เดโม่ "จุดจบและจุดเริ่มต้น" โอยุน อัลบั้มที่ 2)
(คลินิกทันตกรรมยุน)
หวังว่าวันนี้จะมีลูกค้ามานะ
ต้องมีอยู่แล้ว นี่ เราไปแจกต็อกเปิดกิจการแล้วนะ
ต็อกเหรอ
ยินดีต้อนรับค่ะ
อือ ตั้งใจทำงานนะ
อะไรเนี่ย
ยังตั้งสติไม่ได้สินะ
จะมาหาเรื่องอะไรกันอีก
ผมมาเพราะสงสารเหอะ สภาพที่มานั่งจ๋อง
เพราะคิดว่าแจกต็อกหนึ่งก้อนก็จบแล้ว
ก็คุณเป็นคนบอกให้ทำเอง
- ไม่เห็นมีประโยชน์ - ขาดความจริงใจต่างหาก
คงจะทำหน้าฝืนใจแล้วบอกพวกเขาว่า "ฝากตัวด้วยนะคะ แวะมานะคะ"
ไม่ต้องบอกก็รู้แล้ว
งั้นจะให้ทำยังไง
- ตามผมมา - ไปไหน
จะนั่งจ๋องอยู่แบบนี้ แล้วปิดคลินิกไหม
คุณบ้าหรือเปล่า พาฉันมาที่นี่ได้ยังไงกัน
คุณเป็นลูกบ้านกงจินหมู่หนึ่ง ชุมชนห้า ก็ต้องเข้าประชุมหมู่บ้านสิ
ตอนนี้มันไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้น
- ฉันเข้าไปไม่ได้หรอก ไม่เข้า - โธ่
งั้นจะมัวหลบหน้าแบบนี้ต่อไปเหรอ
น้ำที่ทำหกไปเอากลับคืนมาไม่ได้
อย่างน้อยก็ควรพูดขอโทษที่ทำน้ำหกไปสิ
อย่าปล่อยให้รู้สึกค้างคา
รีบเข้าไปได้แล้ว ผมยุ่ง
ไม่ได้จะเข้าไปด้วยกันเหรอ
อือ ผมมีธุระต้องไปทำแป๊บหนึ่ง
เดี๋ยวสิ
ฉันจะเข้าไปคนเดียวได้ยังไง
ฉันไม่รู้จักใครสักคนเลยนะ
นี่คุณหวังพึ่งผมอยู่เหรอ
- ไม่ใช่ย่ะ - รีบเข้าไปเถอะน่า
แล้วอย่าคิดหนีเชียวนะ ผมตามไปจับกลับมาแน่
จะพึ่งพาผมเหรอ
ไม่ใช่นะ
ไม่สิ คิดว่าแค่เอาต็อกเปิดร้านมาให้ แล้วมันจะจบเหรอครับ
ฉันอุตส่าห์มองเธอในแง่ดี
แต่กลับมองร้านของเราเหมือนร้านกระจอกๆ
แถมบอกว่ากงจินบ้านนอกด้วยค่ะ
แบบนั้นมันไม่ถูกนะ ที่นี่มีประวัติความเป็นมายาวนานแค่ไหน
ประวัติความเป็นมายาวนานและยิ่งใหญ่เลยล่ะ
กงจินเคยเป็นที่ประทับของราชามังกร
แต่เธอกลับมาแก้ผ้าแก้ผ่อนวิ่งไปทั่ว
ราชามังกรคงจะกริ้วมากแน่ๆ
นั่นน่ะสิคะ
อีกอย่างตัวเองเลิศเลอแค่ไหน ถึงดูถูกคนอื่นกันคะ
ฉันเสียใจจริงๆ
ช่างมัน ตอนนี้ทุกคนก็พอเถอะครับ
พออะไรกันล่ะคะ พี่
พี่ไม่โกรธบ้างเหรอ จริงๆ เลย
นี่ เมื่อไหร่เธอจะเลิกนิสัย ชอบตีคนอื่นเวลาพูดสักที
ฉันทำแบบนั้นตอนไหน
เมื่อกี้เธอก็ทำ
คนนั่งข้างเธอทำผิดอะไร
จริงๆ เลย มากล่าวหาคนบริสุทธิ์ซะงั้น ให้ตาย
พี่ ไหนลองว่ามาซิ ฉันเป็นแบบนั้นหรือไง
โธ่เอ๊ย
แล้วทำไมพวกเธอต้องมาเถียงกันด้วย
ให้ตายเถอะ
สวัสดีค่ะ
- หือ - โอ๊ะ
- คุณหมอ - ฮะ
ไม่ยักรู้ว่าคุณหมอจะมางานประชุมหมู่บ้านด้วย
นั่นน่ะสิคะ
คนสำคัญมาทั้งที แต่ทำยังไงดีล่ะคะ หอประชุมของเราซอมซ่อ
เฮอะ
โอ๊ย หลบหน่อย หลบสิ
- โอ๊ย หนักจนหลังแทบหัก - นี่อะไรเหรอ
- ผมมาสายใช่ไหมครับ - อือ
พอดีไปเตรียมของว่างที่จะทานกันวันนี้มา
- ของว่างเหรอ - อือ
ทั้งหมดนี่ คุณหมอฟันเป็นคนเลี้ยง
- อะไรนะ - หือ
เธอมาขอร้องผมไว้
ว่าเหมือนจะทำผิดกับทุกคน เพราะอ่อนไหวกับสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย
อยากจะขอโทษทุกคน เลยขอให้ผมเตรียมอาหารให้น่ะ
แล้วก็แม่โบรา ของพวกนี้เมื่อกี้ผมไปเอามาจากร้านชำนะ
- พิมพ์ใบเสร็จไว้แล้ว - จริงเหรอคะ
แน่นอนสิ
เอาล่ะ เลือกขนมที่ต้องการได้เลย
มีทั้งขนมข้าวพอง ขนมถั่วตัด และยังมีเครื่องดื่มกับผลไม้ด้วย
คนที่ฟันไม่ดีจะได้ทานได้
มีลูกพีชเหลืองกับลูกพีชขาวครับ
- ตายจริง - ลูกพีชเหลืองเหรอ
- ทำอะไรอยู่ ไม่เอาไปแบ่งล่ะ - อ้อ ครับ
- นี่ กึมชอล - หือ
อ้อ ฉันเหรอ
นายเอาไปเท่านี้
- ส่วนนายยกไปทั้งลังเลย - ทำไมซื้อมาเยอะจัง
- ไม่เป็นไร คุณไปนั่งเถอะ - ตายจริง
- นี่ - โอ้โฮ
เอ้า รับเครื่องดื่มไปด้วย
กินกันเถอะ
- แล้วก็อันนี้… - เธอซื้อมาเยอะเชียว
งั้นหัวข้อการประชุมในวันนี้ก็หมดเพียงเท่านี้
คงไม่ลืมว่าวันเสาร์นี้ มีทำความสะอาดใหญ่กันใช่ไหมคะ
- ค่ะ - ครับ
พกอุปกรณ์ทำความสะอาดมาจากบ้าน
แล้วพรุ่งนี้เก้าโมงเช้า มาเจอกันด้านหน้าลานคัดแยกขยะนะคะ
- ค่ะ - เข้าใจแล้วครับ
ก่อนจะจบการประชุม
มาปรบมือให้คุณหมอยุนฮเยจินที่เลี้ยงขนมอร่อยๆ ในการประชุมหมู่บ้านวันนี้หน่อยดีไหมคะ
อือ
อร่อยมากเลย
เราทานอย่างเอร็ดอร่อยเลยค่ะ
ก็อร่อยดีนะ
ฉันกินเพลินเลยล่ะ
- อ้อ ครับ - ลาก่อนค่ะ
วันนี้เหนื่อยมามากนะ
โธ่ คุณกัมรีก็เหนื่อยมามากนะ
- กลับไปพักเถอะ - ครับ กลับบ้านเถอะครับ
- ไปนะ - ราตรีสวัสดิ์
- วันนี้ขอบใจนะ - พี่ชุนแจ กลับบ้านดีๆ นะ
- ผมไปนะครับ - อือ
วันนี้ขอบคุณมากนะ
ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะใส่ใจขนาดนี้
- ขอมือหน่อย - ฮะ
ยื่นมือมาหน่อย
มือเหรอ
- นี่อะไรเหรอ - ลองคลี่ดูสิ
ทั้งหมด 125,000 วอนเหรอ
พอหยิบนู่นยัดนี่ใส่กล่องมา ก็เป็นกะตั้กขนาดนั้นแหละ
โอนมานะ รู้เลขบัญชีผมใช่ไหม
เดี๋ยวนะ คือคุณจะบอกว่า
อันนี้คือคุณไม่ได้เตรียมมาเอง แล้วพูดเพื่อฉัน
- แต่ฉันต้องจ่ายเองเหรอ - แน่นอนสิ
ใครดูก็รู้ว่าหมอฟันรวยกว่า แล้วผมจะบ้าออกให้ได้ยังไง
- ทำไมมาบอกตอนนี้ - งั้นให้บอกตอนไหน
ใครขอให้คุณทำแบบนี้กัน
คุณทำอะไรของคุณ ไม่ถามกันก่อนด้วย
พูดขอบคุณได้รุนแรงต่อใจเหลือเกิน
จะประชุมหมู่บ้านหรืออะไรก็ช่าง อย่าเรียกฉันมางานแบบนี้อีกนะ
ฉันไม่ปล่อยผ่านแน่ๆ
โอนมาภายในวันนี้ด้วย ไปนะ
ฉันเตือนคุณแล้วนะ
อือ ได้รับคำเตือนแล้ว
อะไรเนี่ย
ไม่น่าขอบคุณเลย
รีบมาเร็ว
- รีบมารวมตัวกันสิครับ - สวัสดีค่ะ
- อรุณสวัสดิ์ค่ะ - เร็วเข้า ดูเวลาหน่อย
- มานู่นแล้ว - สวัสดีค่ะ
ที่รัก ผมบอกไม่ให้มาไง จะมาทำไม
- มาทำความสะอาดให้เสร็จกัน - สวัสดีค่ะ
เอาล่ะ เราจะแบ่งทีมกัน
แล้วเก็บขยะตามซอยแต่ละซอย รบกวนทุกคนด้วยนะคะ
ขอบคุณมากค่ะ เราจะเริ่มเลยนะคะ
ตายจริง เพิ่งตื่นสินะ
ค่ะ มีเรื่องอะไรเหรอคะ
คุยกันตอนประชุมหมู่บ้านแล้วนี่ ว่าวันนี้ทำความสะอาดหมู่บ้านครั้งใหญ่
คนในหมู่บ้านมากันหมดแล้ว แต่เห็นว่าเลยเก้าโมงมาแล้ว แต่คุณยังไม่มา
เอ่อ…
ฉันขอโดดครั้งหนึ่งได้ไหมคะ
พอดีเพิ่งย้ายมาที่นี่ได้ไม่นาน
ไว้ครั้งหน้าจะไปช่วยแน่นอนค่ะ
ถ้างั้นก็ได้ค่ะ
ลาก่อนนะคะ
ก็พอเข้าใจได้
หมอฟัน ออกมาหน่อย
ออกมาหน่อย หมอฟัน
น่ารำคาญชะมัด
ผมรู้นะว่าคุณอยู่ข้างในน่ะ
ผมจะไม่ไปจนกว่าคุณจะออกมา
ออกมาเดี๋ยวนี้
หมอฟัน
โธ่เอ๊ย
ออกไปเลย ออกไป โอ๊ย ออกไป
ช่วยออกไปหน่อยเถอะ บอกให้ไปไง
หัวหน้าฮง
ฉันว่าร่างกายฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไร
คงหักโหมมากไปเพราะเปิดคลินิกแน่เลย
ว่ายังไงนะ
เหมือนจะมีไข้ด้วย
อ้อ งั้นเหรอ อ้อ ป่วยนี่เอง
อยู่ไหนล่ะ รอแป๊บหนึ่งนะ
เจอแล้ว
อ้อ อยู่นี่เอง
นี่
อุณหภูมิ 36.3 องศาเหรอ
ตัวเย็นกว่าอุณหภูมิเฉลี่ย 0.2 องศานะ
คือว่า…
หรือฉันอุณหภูมิร่างกายต่ำกว่าปกติ
ยังไม่รีบออกมาอีกเหรอ
ช่วยปล่อยฉันไปได้ไหม
ฉันง่วง
พี่
ไปช่วยพวกคุณยายตรงนั้นนะ
จะไม่ทำหรือไง
ก็ทำอยู่นี่ไง จับตาดูแต่ฉันหรือไง
(คลินิกทันตกรรมยุน)
คลินิกเปิดอยู่ใช่ไหมครับ
อ้อ ค่ะ เปิดอยู่ค่ะ ผู้ช่วยพโย
- ค่ะ คุณเพิ่งเคยมาใช่ไหมคะ - ครับ
- รบกวนกรอกแบบฟอร์มก่อนนะคะ - ครับ
- นี่ค่ะ - ครับ
- นี่ครับ - ค่ะ
คนไข้ชเวอึนชอล เดี๋ยวเชิญที่ห้องตรวจนะคะ
อ้อ ครับ
สวัสดีครับ
อ้อ สวัสดีค่ะ เพิ่งเคยมาใช่ไหมคะ
พี่บอกให้ผมลองไป ผมเลยไปดู ดีกว่าที่คิดอีกครับ
งั้นเหรอ
ดูจากที่รักษาแล้วไม่เจ็บเลย เธอคงจะมีฝีมือพอตัว
แถมราคาสมเหตุสมผลมากครับ
ค่อยยังชั่วหน่อย
โอเค ทำได้ดีมาก
อือ
- ไม่เห็นมีลูกค้า - มาแล้วเหรอ
อ้อ นี่ ขอโทษนะที่จู่ๆ เรียกมา
ไม่เป็นไร ยังไงผมก็ได้ค่าจ้างอยู่แล้ว
ใครมาได้ยินเดี๋ยวก็คิดว่า ฉันจ่ายให้นายเยอะหรอก
จะเพิ่มค่าจ้างให้นายก็ไม่เอา
ผมชอบตอนนี้ที่สุดแล้ว
วันนี้นายจะออกไปตกปลานี่
เดี๋ยวทำเอง นายกลับเถอะ
ไม่เป็นไร ขอทำให้เสร็จก่อน
อ้อ พี่ แล้วผมลงไฟล์หนึ่งไว้ในคอมพิวเตอร์นะ
ไฟล์เหรอ ไฟล์อะไร
เพลงไตเติ้ลอัลบั้มสองของพี่ "จุดจบและจุดเริ่มต้น"
(อัลบั้ม 2 "จุดจบและจุดเริ่มต้น")
จะทิ้งลงถังขยะก็น่าเสียดายเกินน่ะ
เทคโนโลยีดีขึ้นเยอะใช่ไหม
ผมแปลงเป็นไฟล์ให้แล้ว ตอนนี้พี่ไม่ต้อง ฟังจากเทปเดโมเก่าๆ แล้วล่ะ
เฮ้อ นายเอาใจใส่พี่คนนี้ขนาดนี้เลย
ขอบใจนะ ดูชิก
แต่ฉันว่าจะพอแล้วล่ะ
หือ
ฉันจะเลิกใช้ชีวิตนึกถึงเรื่องอดีตแล้ว
ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่ในวัย ที่จะทำมาหากินด้วยการเป็นนักร้องแล้ว
ฉันก็ต้องจดจ่ออยู่กับปัจจุบันสิ
ฉันจะตั้งสติให้ได้แล้วจะบริหารพัฒนาคาเฟ่ให้ดี
จะได้ส่งจูรีของฉันเรียนออกแบบ เป็นแฟชั่นดีไซเนอร์ที่อยากเป็นด้วย
- พี่ - เพราะฉะนั้นแล้ว ช่วยสอนฉันทำกาแฟหน่อย
เจ้าของคาเฟ่ทำกาแฟไม่อร่อย แล้วจะค้าขายได้ยังไงล่ะ
ใช่ แถมไม่อร่อยมากด้วย
จัดไปสิ
ผมสอนโหดนะ เตรียมใจไว้ด้วย
- โอเค - อือ
- ลุกขึ้นมา - จะสอนตอนนี้เลยเหรอ
ต้องเริ่มเลยสิ ก็บอกอยู่ว่าผมสอนโหด
- โธ่ - จริงๆ เลยนะ
ฉันยังไม่กินกาแฟที่ตัวเองทำเลย
ค่ะ ขอบคุณค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ
คนไข้พัคอินซุนคะ
สวัสดีค่ะ
เพิ่งเคยมาใช่ไหมคะ
ค่ะ เกือบเสร็จแล้วนะคะ
ดูดหน่อย
ค่ะ
("วอลเดน" โดยเฮนรี่ เดวิด ธอโร)
(ฉันปรารถนาดอกไม้และผลไม้ของมนุษย์)
นี่ ทำได้ดีมากเลย คงเหนื่อยแย่ใช่ไหม
ไม่เลย ฉันมีความสุขมาก จนไม่รู้สึกเหนื่อยเลยล่ะ
นี่ ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป คงสุดยอดมาก
ก็ใช่ไงล่ะ ใช่เลย จริงๆ เลย
นี่ ว่าแต่แปลกจัง ทำไมอยู่ดีๆ คนถึงแห่มากันล่ะ
หือ
ไม่ใช่อะไร แต่มันเปลี่ยนไปชั่วข้ามคืนเลยนี่นา
ผลจากการโปรโมตในโซเชียลของฉันเหรอ
หรือไม่งั้น ข่าวลือเธอที่แพร่ไปทั่วหมู่บ้าน คงซาแล้วแน่เลย ว่าไหม
ชีวิตของคนเรา มันไม่เท่าเทียมกันขนาดนั้นหรอกนะ
บางคนก็มีชีวิตเหมือนถนนลูกรังที่ขรุขระ
และมีคนที่วิ่งแทบเป็นแทบตาย แต่ท้ายที่สุดก็เจอกับหน้าผาสูงชันด้วย
(กาแฟตอนกลางวันและเบียร์ในคืนเดือนหงาย)
คือว่า…
ฉันฟังซีดีที่คุณให้มาแล้วนะคะ
อ้อ ครับ
แต่ว่าอันที่จริง
ฉันไม่ค่อยชอบเพลง "กายบริหารในคืนเดือนหงาย" เท่าไร
ครับ
แต่ว่า
เพลง "แผลเป็นสีน้ำเงินในหัวใจ" เพราะมากนะคะ
ทำนองก็เพราะมากและฉันก็เข้าถึงเนื้อเพลงด้วย
ดีมากเลยล่ะค่ะ
อย่างนั้นเหรอครับ
คุณคงชอบเพลงแนวนั้นสินะ
เรื่องวันนั้น ฉันต้องขอโทษจริงๆ นะคะ
โอ้ วันนั้นเหรอครับ คุณหมายถึงวันนั้นวันไหนกัน
ไม่ทราบว่าเห็นหัวหน้าฮงบ้างไหมคะ
อ้อ ดูชิกเหรอครับ ดูชิกงั้นเหรอ
ตอนนี้น่าจะอยู่แถวโขดหินริมทะเลนะ
คุณจะไปถูกไหม
- เดินขึ้นไปจากท่าเรือกงจิน… - อ๋อ ฉันรู้จักค่ะ
ครับ หินรูปทรงเหมือนเต่า
ค่ะ สูบบุหรี่เถอะค่ะ
ผมว่าจะเลิกแล้วล่ะครับ
- ขอบคุณนะคะ - ขอบคุณเช่นกันครับ
ต้องเลิกแล้ว ต้องเลิกจริงๆ นักร้องต้องไม่สูบบุหรี่สิ
(อัลบั้ม 2 "จุดจบและจุดเริ่มต้น")
(3. "จุดจบและจุดเริ่มต้น")
หัวหน้าฮง
หมอฟันมาทำอะไรล่ะ
คือว่า ฉันมีเรื่องจะพูดด้วยน่ะ
ว่ามาสิ
ที่คลินิกมีคนไข้มากขึ้น
ทั้งหมดคงเป็นเพราะหัวหน้าฮงแน่เลย
ฉันลองเอาคำที่คุณพูดตอนนั้นมาคิดดูแล้ว
ฉันไม่ได้จะบอกว่าคุณพูดถูกทั้งหมดหรอกนะ
- แต่มันก็พอมีเหตุผล… - คุณพูดอะไร ไม่ได้ยินเลยเนี่ย
มาพูดตรงนี้สิ
ฉันคงปีนขึ้นไปไม่ได้
รองเท้าคุณเป็นตัวปัญหาตลอดสินะ
เอ้า
มาสิ
รอปู่นานไหม
ผมรอนานเลย วันนี้ปู่จับปลามาได้เยอะไหม
ปลามาติดเต็มแหเลยล่ะ
ปู่จับปลาจวดที่แกชอบได้ด้วย
ว้าว ผมชอบปลาจวดที่สุดเลย
เย็นนี้นะ เราย่างปลาจวดกินกันดีไหม
น่าอร่อยจัง
คุณตา ผมขอโทษนะครับ รบกวนถ่ายรูปให้เราหน่อยได้ไหม
ผมใช้ของแบบนี้ไม่เป็นหรอกครับ
มันใช้ง่ายมากครับ ส่องผ่านตรงนี้นะครับ แล้วกดปุ่มนี้ก็พอ
- จะลองดูนะ - ครับ
ไปยืนตรงนั้นเถอะ
ฮเยจิน เราจะถ่ายรูปกัน ลูกก็ต้องยิ้มสิ
แม่ป่วยอยู่นี่ เมื่อกี้แม่ก็ป่วยนี่นา
ไม่หรอก แม่ไม่เป็นไร ตอนนี้แม่ไม่ป่วยสักนิด
เอาล่ะ หนึ่ง…
สอง…
สาม
เอ้า
ขอบคุณนะครับ คุณตา
เอาล่ะ เราไปกันเถอะ
ขอบคุณมากนะครับ
เอาล่ะ
หนึ่ง สอง สาม
พวกเราก็ไปถ่ายรูปที่ร้านถ่ายภาพกันไหม
อือ เอาสิ
("วอลเดน")
(ร้านถ่ายภาพสมัยใหม่)
สมบูรณ์แบบเลย
รีบออกไปรบให้ไว
เห็นว่าวันนี้หมอฟันจะไปโซลนี่ ไปด้วยกันนะ
อะไรกัน ไปถ่ายมาตั้งแต่ตอนไหน
ไม่ใช่แฟนหรอก
ฉันไม่ได้สนใจ แต่เขาเอาแต่ตามตื๊อฉันน่ะ
จะให้ผมรอเป็นเพื่อนจนกว่าจะมาเหรอ
- ที่ผ่านมาคงรู้สึกเจ็บมากนะคะ - เป็นหนักเหรอ
บุคคลที่สามออกไปก่อนค่ะ
ผมโตขนาดนี้ได้เพราะกินข้าวที่ยายทำให้นี่
เพราะงั้นเอาเงินนี่…
มาที่คลินิกอีกครั้งนะคะ
แต่ว่าต้องเก็บเป็นความลับนะคะ
คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน