(ซีรีส์จาก NETFLIX)
อ้าว คุณหมอยุน…
หือ
อะไรกันเนี่ย แม่เจ้า
อะไรกันเอ่ย ทำไมหมอฟันยุน ถึงออกมาจากบ้านหัวหน้าฮงนะ
ในเวลาไก่โห่แบบนี้ แถมยังเดินย่องเหมือนแมวขโมยอีก
เจ้าฮงดูชิกที่ดูหงิมๆ จริงๆ แล้วร้ายลึกหรอกเหรอ
ก็อย่างว่าล่ะนะ โลกนี้ไม่มีใครไร้เดียงสา
นัมซุก เธอยังไม่เลิกนิสัยขี้นินทาอีกเหรอ
พี่ๆ คะ ดูนี่สิ
- อะไร - อะไรเหรอ
เขาบอกว่าเธอนอนกับหัวหน้าฮงแหละ
ฮั่นแน่ๆ ยังไงจ๊ะ ยังไง
ตายแล้ว
เป็นอะไร
จริงเหรอเนี่ย
มีชาแก้แฮงก์ไหม
แป๊บหนึ่งนะ
โอย หัวฉัน
(ตอน 5)
ลนลานออกไปเลยสินะ
(ใช้ทำซุป ถั่วงอก)
เอาล่ะ
ถ้าขาดเต้าหู้ ก็ไม่ใช่ซุปกิมจิกับถั่วงอกน่ะสิ
โอเค
โอ๊ย ปวดหัวชะมัด
กระดกหนักขนาดไหนเนี่ย ถึงกับสลบตรงนั้นเลย
ปวดหัว
พี่ดูชิกจ๋า พี่ดูชิก
ฉันเคยเรียนเต้นรูดเสาด้วยล่ะ
- ฉันเหมือนคิมยอนอาเลยว่าไหม - บ้าบอ
อุ๊ยตาย
น้องปลาอูร็อก
(ร้านปลาดิบฮวาจอง)
มองนี่นะ สอง สาม
ประสาทจะกิน
รหัสประตูบ้านฉันก็คือ
แปด เจ็ด ศูนย์ เจ็ด สอง สี่
หัวหน้าฮง
ฉันเจ๋งระเบิดเลยล่ะสิ
อย่างแกร่งเลยว่าไหม
เก่งเกินเบอร์เลยเนอะ
หนึ่ง สอง หนึ่ง สอง
ฉันเก่งสุดๆ ใช่ไหมล่ะ
หนึ่งล้านยี่สิบสอง สาม สี่
หัวหน้าฮง
ฉันควรเลิกดื่มเหล้าซะ
อะไรกัน
ว่าแต่ทำไมเส้นทางมันแปลกๆ แบบนี้
ในเมื่อตะลอนไปทั่วเบอร์นั้น
แล้วทำไมถึงได้กลับไปบ้านหัวหน้าฮงอีกล่ะ
พี่ดูชิกจ๋า
หัวหน้าฮง
อะไร ทำไมภาพตัดตรงนี้
- ไปกัน - มีซอน
- วันนี้เราพักกันสักวันไหม - เอาสิ
- เอาจริงเหรอ - อือ
บิลค่าบัตรเครดิตวางอยู่บนโต๊ะนะ
- เดือนนี้ค่าบัตร… - ฉันไม่อยากรู้
ไปกันเถอะ ไปกัน
ไปกัน
มีอะไร
- ฉันมีข้าศึกบุกน่ะ เธอไปก่อนเลย - ข้าศึกอะไร
ศึกครั้งนี้น่าจะกินเวลานาน ไปก่อนเถอะ
เฮ้อ จริงๆ เลย
(ตอนขายต้องแสดงแหล่งที่มา ตอนซื้อต้องเช็กแหล่งที่มา)
- โอ้ๆ - นี่ๆ
นี่ๆ เห็นว่านอนด้วยกันเหรอ
นอนด้วยกันเหรอ
สองคนนั้นนอนด้วยกันเหรอ
เบาหน่อยสิ
เธอเดินหาวออกมาแล้วก็แคะขี้ตาไปด้วย
- สีหน้าอิ่มเอมเปรมใจ - ใช่แหง
- อิ่มเอมเหรอ - สีหน้าไงนะ
- หลับสบายไหมครับ - โอ้
- คุณหมอ สวัสดีค่ะ - สวัสดีค่ะ
- ค่ะ สวัสดีค่ะ - อ้าว หมอฟัน
- ดูชิกแน่ะ - อ้าว ดูชิก
ดีจ้ะ
ชิ่งไปแต่เช้าตรู่เลยนะ จานก็ไม่ล้าง
ตายแล้ว
เอ่อ การปล่อยให้แขกล้างจาน มันเสียมารยาทน่ะสิ
- ฉันอุตส่าห์ซื้อไวน์แพงๆ ไปให้ - มือถือฉัน…
- หมอฟันไม่ได้นึกถึงเหล้าโสมที่กินไปล่ะสิ - ไวไฟ…
เราดื่มเหล้าโสมกันด้วยเหรอ
เฮ้อ ช่างเถอะ แก้แฮงก์หรือยังล่ะ
ถ่ายรูปกันสักแชะไหม
ฉันกำลังจะไปทำงาน
แต่ไปกินข้าวเช้าด้วยกันไหม
- เมนูล่ะ - ไปกินแบบดั้งเดิมกัน
- จัดไป - ดูสิ ตัวติดกันเชียว
ทำอะไรกันตั้งแต่หัววัน
แค่ถ่ายรูปเฉยๆ
- ดูชิก - รูปเหรอ
ดูเพลียเอาเรื่องนะ ดีงามเชียว
ทำไมมาถ่ายรูป คุยโทรศัพท์กันกลางถนนเฉย
- ตรงนี้สัญญาณโทรศัพท์ดีสุด - หน้าตาดูดีนะเรา
ตรงนี้นี่แหละสัญญาณไม่ดี เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว
- ไปเถอะ - งั้นโชคดีล่ะ
- จ้า - อือ
เห็นว่าไปร้านซุปแก้แฮงก์ ร้านซุปแก้แฮงก์ล่ะ
เห็นไหม
ทุกคนทำอะไรอยู่ตรงนั้น
นี่ๆ เธอรีบมามุงด้วยคนสิ
มาๆ
เร็วเข้า เรื่องใหญ่แล้ว
- มองไม่เห็น - เราแอบแง้มดูหน่อยดีไหม
เงียบสิ
เธอเห็นไหม
- อือ - อะไรเนี่ย
- ไม่เห็นเหรอ - น่ารักเชียว
อาหารดั้งเดิมสำหรับฉัน หมายถึงกระดูกไม่ใช่เลือดวัวนะ
ขั้นสุดของซุปแก้แฮงก์คือเลือดวัวสิ
รสสัมผัสเด้งๆ อร่อยจะตาย
แถมยังมีวิตามินเอ รวมถึงธาตุเหล็กอีก
- ตอนนี้เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็น - งั้นประเด็นคืออะไร
แค่กินข้าวแบบธรรมชาติที่สุด
อันดับแรก หยิบช้อนขึ้นมา แล้วก็ห้ามมองด้านซ้ายเด็ดขาด
เอ๊ะ บอกว่าอย่ามองไง
เฮ้อ ให้ตายเถอะ
ก็ว่าตงิดๆ ด้านข้างอยู่
ทำไมถึงมีผู้ชมเยอะจังล่ะ อะไรกัน
ลือกันแซ่ดทั้งหมู่บ้านแล้ว
ว่าเมื่อคืนเรา…
หลับนอนด้วยกัน
มองไม่ค่อยเห็นเลย
ว่าแต่ว่า
ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรระหว่างเราใช่ไหม
มีอยู่แล้ว เรื่องน่ะ
อะไรล่ะ
เรื่องเหรอ
เกิดขึ้นเยอะเลยล่ะ
แหม ไม่เมาพร่ำเพรื่อเนี่ยนะ
โห ผมนี่นึกว่าเมื่อวานดูรายการวาไรตี้
ก๊งเหล้าอยู่ดีๆ จู่ๆ ก็วิ่งพรวดออกไปทั้งร้องทั้งเต้น
เอาตัวโหนราว แล้วก็บอก "ฉันเหมือนคิมยอนอาล่ะสิ"
ทีนี้ก็วิ่งอีก พอเริ่มวิ่งปุ๊บ
ก็ตะโกนว่า "พี่ดูชิกจ๋า"
เสียดายสุดใจที่เห็นคนเดียวเนี่ย
ไม่มีทางซะหรอก ฉันไม่ใช่พวกเมาเรื้อนสักหน่อย
สงสัยเมื่อวานไม่ค่อยสบาย
อ๋อ แบบนั้นไม่นับว่าเมาเรื้อนสินะ
แถมยังดื้อไม่เลิก โวยวายใหญ่โตว่าจะไปต่อก๊อกสอง
สุดท้ายก็กลับมาที่บ้านผมอีกรอบ แล้วก็ซัดคอลเลกชันเหล้าทำเองของผม
เห็นใจกันแล้วชดใช้เหล้าโสมมาซะ
ในเลือดวัวมีธาตุเหล็กเยอะสินะ
ฮะ
- อร่อยจัง - ให้ตาย
นี่
- ตายแล้ว - คุณพระ
แตะตัวเหรอ
ทำอะไรกันล่ะนั่น
เป็นเด็กเหรอ กินเปื้อนปากไปหมด
เดี๋ยวคนจะเข้าใจผิดไปใหญ่นะ
ก็ผมกลัวน่ะสิ ปากนี่แดงแจ๋ เมื่อกี้อย่างกับโจ๊กเกอร์
หัวหน้าฮงทำพังหมดแล้ว
ผมทำอะไรเล่า
ฉันกะว่าจะสยบข่าวลือ ด้วยการมากินข้าวกันอย่างวางเฉยซะหน่อย
แล้วทำไมมาเช็ดปากให้เฉยเลย
ทีนี้คงลือกันให้วุ่น ว่าเราเหมาะสมกันหรืออะไรแบบนั้น
สองคนนั้นน่ะ เคมีไม่ได้เลยสักนิดว่าไหม
ใช่ไหมล่ะ ถ้าจะให้เทียบกับเพลงนะ แบบนี้คือไม่มีท่อนฮุก
- ราบเรียบเกิน - ถูกเผง
อารมณ์แบบพ่อโบราเช็ดปากให้เจ้าโบราน่ะ
เรียกว่ารักจากพ่อได้ไหมนะ
- เนอะ - อือ คือความรู้สึกแบบนี้เลย
ใช่ ความรู้สึกนี้แหละ
อุ๊ยตาย ดูท่าเมื่อวานไม่ได้เกิดอะไรขึ้นล่ะมั้ง
ปัดโธ่ ของมันแน่อยู่แล้ว ชายหญิงอยู่ด้วยกันจะไม่เกิดอะไรขึ้นได้เหรอ
จริงๆ เลย
- ให้ตายเถอะ - พอกันได้แล้ว
ฉันก็นึกว่ามารวมตัวทำอะไรกันซะอีก เสียดายข้าวเช้าที่กินมาชะมัด
- ไม่รู้จักความเป็นส่วนตัวเหรอ - สะกดไม่เป็น
ทำไมเธอถึงได้ชอบนินทาชาวบ้านอยู่เรื่อย
เดี๋ยวนะ ฉันแค่บอกว่าเห็นก็ไม่ได้เหรอ
- เหลือเกินนะว่าไหม - อุ๊ยตาย
นั่นก็แค่ความใจกล้าแบบซื่อบื้อ
การโจมตีใครด้วยข้อเท็จจริง ก็เป็นการหมิ่นประมาทเหมือนกัน เข้าใจนะ
- เข้าใจไหม - แหม ประเสริฐจริงแม่คุณ
ทุกคนไปซะ
ไม่รีบไปอีก
โธ่เอ๊ย ไปกันเถอะ ไปๆ
ฉันต้องไปเตรียมเส้นหน่อยแล้ว ไปกัน
จะว่าไป วันนี้เมล็ดกาแฟจะมาส่งนี่
พอดีมีของที่ยังจัดไม่เสร็จ
ทำไมหมอนั่นยังอยู่อีก
ตาคนนี้
เดี๋ยวสิ ขามันไม่ขยับ
เปิดห้องใหม่แบบไร้เงายอฮวาจองแล้วจ้ะ
ต่อก๊อกสองที่หน้าร้านชำโบราจ้า
เสียดายหัวหน้าฮงของเราจังเลยค่ะ
แหงสิ เสียดายยิ่งกว่าอะไร
พูดอีกก็ถูกอีก
เทียบกับความเลอค่าของหัวหน้าฮงนะ ระดับหมอยุนนี่ขี้หมูขี้หมา
ต่อแถวรอไปเถอะ
ดูชิกเนี่ยนะ ไม่ขาดตกบกพร่องเลยสักอย่าง
สาวทุกคนในกงจิน ล้วนเคยตกหลุมรักพี่เขาสักหนค่ะ
อือ
พี่ดูชิกเป็นรักแรกฉันด้วย
- ฮะ - แล้วไง คิดว่าเป็นคุณเหรอ
เชื่อเขาเลย ยางอายหนีออกจากบ้านกันหมดสินะ
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ จะไปจับคู่ดูชิกกับหมอฟันได้ยังไงครับ
- อะไรกัน - โอ้โฮ นี่เข้าข้างคุณหมอยุนเหรอ
- แล้วมันทำไม - ฮะ ว่าไงนะ
ว่าแต่ ชุนแจคิดว่ายังไงล่ะ
คุณพี่ ผมบอกว่าไม่ใช่ชุนแจ แต่เป็นโอยุนไงล่ะ
- โธ่ - โอยุน
- อือๆ
เจ้าดูชิกน่ะ ดูชิกเขายอดเยี่ยมเลยแหละ
เนอะ
แต่หมอยุนก็พอใช้ได้ไหม
ห้ามโหวตซ้ำซ้อนนะคะ
- ตายจริง - สวัสดีค่ะ
สรุปว่า เลือกฮเยจินหรือหัวหน้าฮงคะ
ก็คือหัวหน้าฮง เขาเก่งหมดทุกเรื่อง
- ไม่มีอะไรที่หมอนั่นทำไม่ได้ - ใช่เลย เก่งไปหมด
- ใช่ไหมล่ะ แต่หมอยุนเป็นหมอฟันไง - อือ
คงหาเงินได้เป็นกองเลยถูกไหม
เลยเอนไปทางหมอยุนเยอะอยู่
หมอยุนซ่อมเป็นแค่ฟัน ส่วนเจ้าดูชิกซ่อมเป็นทุกอย่างนะ
ถูกเผงค่ะ คุณพี่
แต่ดูชิกซ่อมฟันไม่เป็นน่ะสิ โธ่
โอ๊ย เลิกพ่นทีเถอะ
คิดเงินเลยค่ะ
ทำไมล่ะ วันนี้ผมเลี้ยง
ไม่ต้อง ฉันไม่ยอมให้ผู้ชายที่ไหนก็ได้ มาเลี้ยงข้าวหรอก
ดีเลยสิ ผมจะได้ออมเงิน งั้นวันนี้หมอฟันเลี้ยงนะ
คิดเงินแยกให้ด้วยนะคะ
ทั้งหมด 8,000 วอนค่ะ
ครับ อร่อยมากครับ
แวะไปร้านพี่ชุนแจกันสักเดี๋ยวสิ
เดี๋ยวผมจะเสิร์ฟกาแฟแก้แฮงก์สุดเด็ดให้
หัวหน้าฮง
หรือว่าคุณชอบฉันเหรอ
หงุดหงิดจริง ให้ตาย
ต้องเป็นคนมโนไกลเบอร์ไหน
ถึงแปลคำชวนกินกาแฟเป็นคำบอกชอบได้เนี่ย
- เป็นโรคหลงตัวเองเหรอ - ไม่สิ ฉันแค่ถามเผื่อๆ …
เป็นความสงสัยที่สมเหตุสมผลจะตายไป
ฮะ
ก็มันจริงนี่ คุณหารองเท้าให้
แถมยังเข้ามาช่วยที่คลินิกทำฟันอีก
หัวหน้าฮงป้วนเปี้ยนรอบตัวฉันตลอด
เรื่องรองเท้าน่ะ ผมงมมาให้
ไม่งั้นมันจะกลายเป็นขยะในทะเล
ส่วนเรื่องโรคจิตแอบถ่าย เพราะคุณกัมรีโทรมาแบบรีบร้อน…
แล้วว่าไงนะ ผมป้วนเปี้ยนรอบตัวคุณเหรอ
คนที่มาหาเมื่อคืนและชวนแก้แฮงก์เช้านี้ ก็คือหมอฟันทั้งนั้น
ไม่ใช่ก็แล้วไป
ฉันแค่เช็กดูเพื่อจะป้องกันเหตุร้ายที่ไม่ได้คาดคิด
เอาตรงๆ เราไม่เหมาะกันสักนิด
ก็ตำแหน่งทางสังคมของฉันกับหัวหน้าฮงต่างกันนี่
ตำแหน่งทางสังคมเหรอ
ยิ่งคนเราอยู่ในสภาพแวดล้อมคล้ายกัน ก็จะยิ่งเข้ากันได้ดี เคยได้ยินใช่ไหม
เพราะมีทัศนคติและไลฟ์สไตล์คล้ายกัน
ก็เลยจะกระทบกระทั่งกันน้อย
แต่ว่าเราแบบ…
ฉันไม่ได้ตั้งใจจะตัดสินหัวหน้าฮงนะ
ฉันแค่พยายามทำให้ชัดเจน…
ผมว่าผมเวทนาตัวเองแล้วนะ แต่คุณนี่หนักกว่า
- หมายความว่าไง - ใช้ชีวิตให้เรียบง่ายเถอะ
แบบนั้นไม่เหนื่อยเหรอ
(ลูกอมรสกาแฟ)
ฉันพูดแรงไปเหรอ
เอาตรงๆ ก็เรื่องจริงไม่ใช่หรือไง
พูดแบบไม่ลำเอียง อย่างฉันกับหัวหน้าฮงเนี่ยนะ ไม่เข้าท่าจริงๆ
ฉันก็เหนื่อยอยู่หรอก แต่นี่ช่วยดึงสติมาแบบไม่ลำเอียงเลยแฮะ
ชาวบ้านเขาบอกว่าเสียดายหัวหน้าฮงนะ
จริงๆ เลย พวกคนกงจิน
ถึงจะเข้าข้างเพราะเป็นคนบ้านเดียวกัน แต่มันก็เกินไป
ฉันเป็นหมอนะ จบคณะทันตแพทยศาสตร์มา
หัวหน้าฮงจบจากม.โซลนะ
จบจากอะไรนะ
หัวหน้าฮงจบจากม.โซล
- อย่ามาขี้โม้ - เรื่องจริงเหอะ
ก็คือไม่ใช่มหาวิทยาลัยที่อยู่ในโซล
- แต่เป็นม.โซลเหรอ - อือ
ถ้าลองคิดดู หัวหน้าฮงไม่ธรรมดามาตั้งแต่เด็กแล้วนะ
- จริง - ใช่
- ท้องฟ้าสีดำ โลกสีเหลือง - เขาฉลาดเป็นกรดตั้งแต่ยังเด็ก
- อวกาศและเวลา ไพศาลและไร้ขอบเขต - ท่อง "อักษรจีนหนึ่งพันตัว" ได้ตั้งแต่หกขวบ
- ตะวันลับฟ้า จันทราข้างแรม - ฉันไม่เคยเห็นเด็กแบบนั้นมาก่อนเลย
ขนาดมัวแต่เล่นตลอดเวลา
แต่พอสอบทีไร ก็คว้าที่หนึ่งมาได้ทุกที
เหมือนจะเคยได้เหรียญทอง โอลิมปิกคณิตศาสตร์ด้วยนะ
ไม่ใช่แค่นั้นนะคะ เรื่องต่อสู้ก็เก่งอย่าบอกใคร
ถึงขั้นไม่มีคู่ปรับบนแผ่นดินกงจินเชียว
ก็เก่งพอตัวแหละ
แต่การชกต่อยมันใช่เรื่องน่าอวดไหม
เขาช่วยคุณจากการโดนอัดตลอดเลยนี่
คือผมนะครับ เดิมทีแล้วเป็นผู้รักสันติ ที่ไม่นิยมความรุนแรงครับ
ให้ตายเถอะ ขายขี้หน้า
จนสุดท้ายเขาก็สอบติดวิศวะม.โซล
- แถมติดเป็นอันดับหนึ่ง - ใช่เลย
เขาเป็นความภาคภูมิใจแห่งกงจิน
ถึงขั้นติดป้ายที่ทางเข้าหมู่บ้านเชียวนะ
- ใช่ คุณพี่ - แล้วก็
พี่เขาได้ทุนการศึกษาทุกปีด้วยใช่ไหม
- ใช่สิ - ถูกต้อง
ความภาคภูมิใจโดยแท้
ว่าแต่ทำไมเขาใช้ชีวิตแบบนั้นล่ะ
เอาตรงๆ ชื่อเรียกว่าหัวหน้ามันก็ดูดีอยู่หรอก
แต่ก็เป็นแค่เด็กพาร์ตไทม์ตกงานนี่
คือว่า ที่กงจินมีปริศนาลี้ลับอยู่สามอย่าง
- ปุบปับงี้เลย - ฟังนะ
ข้อแรก เหตุผลแท้จริง ที่ผู้นำชุมชนยอกับผู้ใหญ่บ้านจางหย่ากัน
นั่นสิ เหมือนจะไม่มีใครรู้จริงๆ
ข้อสอง เบาะแสตลอดห้าปีของหัวหน้าฮง
เบาะแสตลอดห้าปีของหัวหน้าฮงเหรอ
หลังจบจากมหาวิทยาลัยจนถึงตอนกลับมากงจิน
ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาทำอะไรตลอดห้าปีนั้น
มีแต่ข่าวลือที่แพร่สะพัด
(จิตวิญญาณการปฏิวัติแห่งแบคดู)
ฉันได้ยินมาว่า เขาถูกส่งไปเป็นสายลับที่เกาหลีเหนือ
ไม่ใช่นะ
ข่าวลือที่ว่าเขาปกปิดตัวตน
เพราะมาจากสำนักข่าวกรองแห่งชาติ น่าเชื่อถือที่สุดแล้ว
มีคนลือกันว่าเขาดูแลเหล่าสิงโตป่า
ที่หน่วยพิทักษ์สัตว์ในแอฟริกาด้วยไม่ใช่เหรอ
แถมมีข่าวลือว่าเขาเคยว่ายน้ำ ข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกด้วยค่ะ
ไม่ใช่แล้ว บอกว่าภูเขาไง ไม่ใช่ทะเล
เขาพิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์ โดยไม่พกถังออกซิเจนไง
ทุกคนพูดแต่เรื่องดีๆ กันเกินไปแล้ว
ข่าวลือไม่ได้มีแค่นั้นนี่ครับ
ลือกันว่าเขาเคยถูกขัง ในโรงพยาบาลจิตเวชตลอดห้าปี
แล้วก็มีข่าวลือ ว่าเขาเคยฆ่าคนจนติดคุกด้วยไงครับ
ทำไมคันหูแบบนี้ล่ะ
- ตายแล้ว - เลอะเทอะจัด
- เป็นไปไม่ได้ หัวหน้าฮงไม่ใช่คนแบบนั้น - เฮ้อ
ไอ้เด็กบ้า พ่นอะไรมาจากปากไม่รื่นหูเอาซะเลย
ไอ้หมอนี่ นั่นเพื่อนนายนะ นายเชื่อเรื่องพวกนั้นเหรอ
- แม่กุญแจอยู่ไหนแล้ว - ทำไมๆ
ฉันต้องล็อกปากเจ้านี่ให้แน่นๆ หน่อยแล้ว
- ล็อกเลย - ที่รัก ขอร้องล่ะ
ช่วยอยู่เงียบๆ ทีเถอะ
- ทำไมเล่า ก็เขาลือกันว่างั้น - เพ้อเจ้อแล้ว
ทำไมทำงี้กับผมคนเดียวตลอด หงุดหงิด
- ให้ตายเถอะ - อุ๊ยตาย
- อยู่กับหมอนั่นได้ไง - นั่นสิคะ
- สงสารเธอจัง - เป็นอะไรของเขา
นี่ เธอไปได้ยินเรื่องทั้งหมดนั่นมาจากไหน
ห้องแชตผองเพื่อนในกงจิน
แล้วทำไมในนั้นไม่มีฉัน แต่มีเธอล่ะ
ไม่รู้สิ มีแค่ฉันที่ถูกเชิญแฮะ
สรุปว่าไง ระหว่างฉันกับหัวหน้าฮง เธอเสียดายใครกว่ากัน
คนไข้ที่นัดไว้น่าจะใกล้ถึงแล้วนะ
นี่ เธอใช่เพื่อนฉันจริงไหมเนี่ย
ฉันแย่กว่าหัวหน้าฮงอีกเหรอ
นี่ ความสัมพันธ์ระหว่างคนเรา มันมีแย่ไม่แย่ที่ไหนกัน
หัวใจเรานี่สิที่สำคัญ
ฮั่นแน่ แม่คนสนแต่เบ้าหน้า
จริงๆ เลยเชียว ทีตัวเองชอบชเวอึนชอล ซะเต็มเปา รักแรกพบเอยอะไรเอย แหม
ใช่สิ ฉันมองแค่หน้าตาแบบง่ายๆ
เธอล่ะ ไม่จุกจิกตรงไหนบ้าง
เบ้าหน้า ส่วนสูง การศึกษา อาชีพ จุกจิกไปหมดซะทุกสิ่ง
ฉันคบหมดทุกคนไม่ได้ ก็เลยต้องกรองให้มากที่สุดไง
นี่ ทำแบบนั้นแล้วมันได้ผลไหมล่ะ
ขนาดเมื่อก่อนเคยตรอมตรมจากอีคังอุก ก็ยังไม่รู้อีกเหรอ
ฮเยจิน
ฉันบอกให้เอาไหมว่าเรื่องลี้ลับของกงจิน เรื่องที่สามคืออะไร
ฉันไปเข้าห้องน้ำนะ
เฮ้อ ปากหนอปาก
เฮ้ย อีคังอุก รสนิยมนายเปลี่ยนไปเยอะนะ
หุบปากเลย ไอ้เวร
นี่ เธอเป็นหมอฟันก็ไม่แย่นี่หว่า
หุ่นยัยนั่นก็พอได้อยู่หรอก แต่สไตล์นี่ไม่ไหว
ควงไปไหนก็ขายหน้าจะตายชัก
อย่างวันนี้ฉันก็นึกว่าจะรู้ทัน แล้วแต่งตัวสวยๆ ซะอีก
เมื่อกี้เจอหน้า ฉันแทบไล่กลับบ้านซะแล้ว
นี่ แต่แต่งตัวเรียบๆ ก็แปลกใหม่ดีออก
ไอ้การแต่งตัวเรียบๆ กับดูจนเนี่ย มันมีเส้นบางๆ กั้นอยู่นะ
ทั้งเสื้อผ้า รองเท้า ก็ใส่วนๆ อยู่สองสามชุดทั้งชาติ
ทนดูไม่ไหวจริงๆ
โธ่ มาชนมา ชนแก้ว
บ้าเอ๊ย
พอดีฉันมีเรื่องด่วน ฝากบอกเขาว่าฉันกลับก่อนนะคะ
คุณพี่ติดต่อหัวหน้าฮงตลอด ตอนเขาอยู่โซลก็ยังติดต่อใช่ไหม
รู้บ้างไหมว่าระหว่างนั้นเขาทำอะไร
เรื่องนั้นมันจะสำคัญอะไร
สิ่งสำคัญคือตอนนี้ดูชิกอยู่กับเราต่างหาก
แต่ยังไงก็เถอะ ฉันอยากรู้นี่นา
ตอนนั้นที่เขากลับมา มันก็แปลกอยู่จริงๆ นี่
ปัดโธ่ หนวกหู
เธอนี่ก็พูดจาเพ้อเจ้อร่ายยาวไปเรื่อย
ดอกไม้บานสะพรั่งงามหยดเชียว
นั่นสิ
ดีใช่ไหมล่ะ ที่เราปลูกดอกไม้ไว้เยอะแบบนี้
แปลกดีนะคะ สมัยสาวๆ ฉันไม่เคยเหลียวมองมันเลยแท้ๆ
ก็ตอนนั้นเรางดงามเหมือนดอกไม้แล้วไง
นั่นสินะ
โธ่ จากนี้ก็จะไม่เบ่งบานไปกว่านี้แล้ว
เหลือแต่ร่วงโรยไปอย่างงดงาม
มองทางนี้หน่อย
หือ
อะไรกัน ยกกล้องขึ้นมาถ่ายทำไม
ถ้าอยากจะถ่ายก็ถ่ายดอกไม้นี่สิ
จะถ่ายหน้าคนแก่ๆ ไปทำไม
- ฉันไม่ได้แต่งหน้าแต่งตามานะ - นั่นสิ
ไม่ต้องห่วงหรอก สวยกว่าดอกไม้ซะอีก
ตายแล้ว ปากช่างหวานซะจริง พูดจาป้อยอคล่องเชียวนะ
ถึงฉันจะเลยวัย 70 มาแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกดีที่ได้ยินคำชมว่าสวยนะ
- ไม่จริงเหรอคะ คุณพี่ - หือ
โอ้โฮ เก่งจัง
อย่างกับการแสดงรัวกลอง
- ผมจับจังหวะเก่งใช่ไหม - ใช่ๆ
การเป็นนักดนตรี มันดูออกจากของแบบนี้แหละ
เลิกยัดขนมแล้วทำงานทำการไหม
- นี่ ฮวาจอง - ทำไม
เธอ…
จะทำไงกับครูยูโชฮี
ที่นั่งอยู่เพราะอยากรู้เรื่องนั้นนี่เอง เมื่อเช้าคิวหมอยุน พอเที่ยงถึงคิวฉันเหรอ
ยูโชฮีเหรอ ทำไมคุ้นๆ กับชื่อยูโชฮีล่ะ ชื่อนี้เหมือนเคยได้ยินมานะ
ก็คนนั้นไง รักแรกของพี่ยองกุกน่ะ คุณครูที่ย้ายมาสอนที่นี่เมื่อ 15 ปีก่อน
อ้อ ใช่แล้ว
คนที่ยองกุกตกหลุมรักจะเป็นจะตาย
- คนนั้นเหรอ - ก็ใช่ไง จำได้ใช่ไหม
แต่นางกลับมาอีกแล้ว
- ถามจริง - อือ
ฉันไปสืบมาแล้ว เห็นว่ายังไม่แต่งงานด้วย
โอ้โฮ สุดยอด งั้นตอนนี้ยองกุกก็คลั่งใหญ่แล้วสิ
อีกอย่างนะ
หน้าตาสะสวยกว่ายัยนี่เยอะ
ก็สวยน่ะสิ ฮวาจอง หล่อนสวยใช่ไหมล่ะ หล่อนสวยนะ สวยจริง
แรงดีใช่ย่อย
- ทำเอาหัวหลุดแบบนี้ได้ - พระเจ้าช่วย
พอเลยนะ
จะเอาเรื่องคนที่ไม่ใช่สามีฉันแล้ว มาพูดให้ยืดยาวทำไม
แหม ฉันก็พูดเพราะเป็นห่วงเธอไง
ห่วงอะไรเหรอจ๊ะ
ถึงจะหย่ากันแล้ว พี่ยองกุกก็ยังกวนใจเธออยู่ไม่ใช่เหรอ
- พี่ยองกุกเหรอ - อือ
- พี่ยองกุก - ก็คงมีบ้างแหละ
เธอบอกว่าตัวเองเกิดต้นปี เลยมานับเพื่อนกับฉัน
แล้วทำไมเรียกจางยองกุกว่า "พี่" ล่ะ
ฉันกับจางยองกุกเกิดปีเดียวกันนะ
โธ่ พอเข้าสังคมแล้ว ก็ต้องนับอายุตามปีเกิดกันไง
งั้นฉันก็ต้องเป็นพี่เธอสิ
โอ๊ย ยัยคนนี้ เธอกับฉันเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกัน
แต่พี่ยองกุกจบมาจากโรงเรียนอื่นนี่
พอเถอะนะ
เดี๋ยวได้ตายเอาหรอก
ตายจริง
โธ่ พี่ ให้ฉันเรียกแบบนั้นไหมล่ะ
จะเรียกว่าพี่ก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันทำเองนะคะ
- แต่เธอเหมือนพี่มากกว่าอีก - เงียบไปเลย
- ฮวาจอง เธอหน้าเด็กนะ - จริง
โชฮี
เธออยากไปเดินเล่นกับฉัน
ที่ชายหาด อันนี้เชยไป
โชฮี เธอชอบดื่มกาแฟนี่
ไปดื่มกาแฟเย็น ไม่สิ
อเมริกาโน่เย็นกับฉันไหม
โอ๊ย อยากจะบ้าตาย
ส่งๆ ไปเถอะครับ ให้ตาย อึดอัดแทนจริงๆ
นี่นายอ่านตั้งแต่ตอนไหน
ขับรถเล่น ดูหนัง เดินเล่น กาแฟ
คิดคอร์สเดตมาเป็นสิบเลยนะเนี่ย
นายนี่มัน ฉันจะร้องเรียนนายเลยคอยดู
แบบนี้เรียกว่าข้าราชการละเลยต่อหน้าที่นะ
กับอีแค่ส่งข้อความ ทำไมต้องหลบๆ ซ่อนๆ ด้วยครับ
หย่ามาก็ตั้งสามปี จนหมึกในใบหย่าแห้งหมดแล้ว
ก็จริงอยู่หรอก
มีอะไรให้ลังเลล่ะครับ ได้กลับมาเจอรักแรกทั้งที
แล้วผู้ใหญ่บ้านก็โสด เธอก็โสด
ถือเป็นพรหมลิขิตเลยไหมครับ
จังหวะเวลามันเป๊ะสุดๆ เลย
รีบส่งข้อความแล้วเข้ามาเถอะครับ
นั่นสิ
ทำไมจังหวะเวลาเพิ่งมาเป๊ะเอาตอนนี้
โอ้ หยุด
หยุดๆ
โอ้ ขอบคุณมากครับ โอ๊ย ผมเกือบตายไปแล้ว
ไม่ใช่คุณที่เกือบตาย แต่เป็นกล้องตัวนี้มากกว่า
ถ้าคนตกน้ำก็แค่ช่วยขึ้นมาแล้วเช็ดตัวให้แห้ง แต่กล้องจะเจ๊งทันทีเลยนะ
กันฝุ่นกันละอองน้ำ ก็ใช่ว่าจะกันน้ำได้นะ
คุณรู้เรื่องกล้องดีเลยนะครับ
โอ๊ะ เดี๋ยวก่อน
กล้องตัวนี้มันรุ่นสุดท้ายของซีรีส์นี้ ได้ยินว่าผลิตมาน้อยเลยหายากมากนะ
ของที่หายากกว่ากล้อง คงเป็นเลนส์มากกว่า
เพราะมันผลิตมาแค่ 500 อันในโลกน่ะ
แต่พวกเรายืนห่างๆ กันหน่อยดีไหม
ครับ แล้วคุณไปหาของหายากพวกนี้ มาได้ยังไงกันครับ
ก็ลำบากตามหาอยู่นานเลยล่ะ ใช้เวลาไปหลายปีอยู่
ขายให้ผมไหมครับ ไม่สิ ขายให้ผมเถอะ ผมจะจ่ายให้สองเท่าเลย
ว้าว ช่วงนี้สำนวน "ช่วยชีวิตคนที่ตกน้ำ สุดท้ายกลับถูกทวงของของเราไป" ฮิตเหรอ
เป็นคุณ คุณจะขายไหมล่ะ
อ้อครับ ถ้าอย่างนั้น ผมขอลองจับสักแป๊บนะครับ
แค่จับเฉยๆ แลกกันลองถือ
- ตกลงไหม - จัดไป
อ้อ ดูแข็งแรงดีนะเนี่ย
ราคากล้องรวมกับเลนส์ คงประมาณ 20 ล้านวอนได้ใช่ไหม
เกินนั้นนิดหน่อยครับ
กล้องตัวนี้น่าจะวางขายตั้งแต่ปี 1957
ว้าว คุณดูแลดีมากเลยนะครับ
มูลค่ามันสูงเกินกว่าจะใช้เป็นงานอดิเรกนะ
คุณทำงานด้านนี้เหรอ
ครับ ผมก็ทำงานที่ต้องใช้กล้องอยู่ครับ
คุณถ่ายอะไรกันเหรอ
ก็ถ่ายทั้งภาพและคลิปวิดีโอด้วย
แต่ดูเหมือนคุณจะมาลงพื้นที่ถ่ายรูปนะครับ
ออกมาถ่ายรูปหน้าบ้านนี่ นับเป็นการลงพื้นที่ไหมนะ
อ้อ คุณอาศัยอยู่แถวนี้นี่เอง
ถ้างั้นคุณพอจะรู้ทางไปจุดชมวิวไหมครับ
อือ ดูนะ
ตรงทางแยกตรงนั้นให้เลี้ยวซ้าย
แล้วเดินตรงไปประมาณ 30 เมตร จะเจอร้านตัดผมชาย
แล้วเลี้ยวซ้ายตรงนั้น จะมีบันไดที่เชื่อมขึ้นไปภูเขาอยู่
ขึ้นบันไดนั้นไปก็ถึงแล้ว เป็นยังไง ไปง่ายใช่ไหม
ครับ วันนี้ผมต้องขอบคุณ ในหลายๆ เรื่องเลยนะครับ
แค่นี้เอง คนเราก็ต้องช่วยเหลือกันสิ เดินทางปลอดภัยนะ
- ครับ โชคดีนะครับ - อือ
นี่คุณ ไม่ใช่เลี้ยวขวา เลี้ยวซ้ายสิ เลี้ยวซ้าย…
โธ่เอ๊ย
นี่คุณ
เฮ้ย
ทำไมผมขึ้นมาอยู่ตรงนี้ได้เนี่ย
วิวที่นี่สวยจริงๆ นะครับ
ลมก็พัดเย็นสบายมากเลย ว้าว
คุณเป็นคนร่าเริงจริงๆ นะ มากงจินเป็นครั้งแรกเหรอ
ไม่ใช่ครับ ปีนี้เป็นครั้งที่สี่แล้วครับ
คุณซ่อนสมบัติไว้ที่นี่เหรอ ทำไมมาบ่อยจัง
ที่จริงจุดหมายของผมไม่ใช่กงจินหรอก
แต่ผมดันหลงกลางทางน่ะ
ว้าว คุณไม่คิดจะลองใช้ เทคโนโลยีสมัยใหม่บ้างเหรอ
มีทั้งระบบนำทางเอย แผนที่ในอินเทอร์เน็ตเอย
พวกมันก็ช่วยผมไม่ได้เหมือนกันครับ
แต่ถึงยังไง เพราะแบบนั้น ผมถึงได้มาเจอกงจินไงครับ
คุณเป็นจอมหลงทางที่คิดบวกสินะ
มันก็แค่หลงทางบ้าง หรือไม่ก็แค่เดินทางอ้อมเองนี่ครับ
พอใช้ชีวิตแบบนั้นแล้ว ชีวิตก็พาผมไปยังเส้นทางที่สนุกเองนะครับ
ควรรีบมีรถยนต์ขับเคลื่อนอัตโนมัติ พัฒนาออกมาเร็วๆ ซะแล้ว
น่าเป็นห่วงจริงๆ
ควรรีบพัฒนาออกมา คนแบบนี้ถึงจะใช้ชีวิตได้นะ
หิวจัง
ดูวิวสิ
ทำไมเธอทำหน้าแบบนั้น
รู้สึกขายหน้าที่ไปพูด
เรื่องตำแหน่งทางสังคม กับหัวหน้าฮงที่จบจากม.โซลเหรอ
ไม่ใช่เพราะเรื่องนั้นหรอก
แต่มีเรื่องนั้นด้วยสินะ
ขอถามหน่อยสิ คือฉันสงสัยจริงๆ
เธอไม่ได้นอนกับหัวหน้าฮงจริงๆ ใช่ไหม
นี่
แต่ก็นั่นแหละ
สาวอนุรักษนิยมอย่างเธอ กำแพงแห่งความปรารถนาคงจะสูงลิ่ว
เหมือนเมื่อคืนฉันจะภาพตัดเลย
- ตัดฉับเลยเหรอ - ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก
จำได้อยู่เป็นช่วงๆ
ฉันไปโหนตัวที่เสาไฟ
แล้วหัวเราะเหมือนคนบ้า
ฉันจะทำยังไงดีนะ
เฮ้อ ก็พอรู้อยู่หรอก
นี่ ก็แค่เลิกคิด แล้วก็ลืมๆ มันไปซะ
เธอรู้ไหมว่าทำไมการที่ภาพตัดจำอะไรไม่ได้ ถึงทำให้เป็นทุกข์
มันก็เพราะเราพยายามสุดๆ เพื่อให้จำมันให้ได้ยังไงล่ะ
ไหนๆ ความทรงจำมันก็หายไปแล้ว ฉันขอแนะนำให้เธอ
กดปุ่มลบทิ้งถาวร แล้วทำใจให้สบายนะ
- เอางั้นเหรอ - อือ
โอเค
ว่าแต่ไอ้ภาพที่ตัดไปน่ะ
คงไม่ใช่เรตฉ.ใช่ไหม
นี่
สวัสดีค่ะ
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีค่ะ
พวกคุณอยู่บ้านข้างๆ ใช่ไหมคะ
อ้อ ค่ะ
ฉันย้ายมาได้หลายวันแล้วค่ะ แต่เพิ่งได้มาทักทายเอาป่านนี้
ฉันชื่อว่ายูโชฮีค่ะ
- อ้อ ฉันชื่อยุนฮเยจินค่ะ - ค่ะ
เราทำงานอยู่ที่คลินิกทันตกรรมยุน ตรงตึกนั้นน่ะค่ะ
ถ้ารู้สึกปวดฟันเมื่อไหร่ ก็มาหาได้เสมอนะคะ
คุณพระ ถ้างั้นคุณก็เป็นคุณหมอ ที่จะมาบรรยายพรุ่งนี้เหรอคะ
อ้อ ค่ะ ใช่ค่ะ
ฉันเป็นครูอยู่ที่โรงเรียนประถมชองจินค่ะ
โลกกลมจริงๆ เลยนะคะ
อย่างนี้นี่เอง
ฝากตัวด้วยนะคะ
ค่ะ พวกเราก็ฝากตัวด้วยนะคะ
เอาล่ะ
ร้านปลาดิบฮวาจองเหรอ
เอาล่ะ
นั่งตรงไหนดีครับ
นั่งตรงริมหน้าต่างได้เลย
ที่นี่เป็นร้านเด็ดจริงเหรอครับ
โธ่เอ๊ย ก็บอกว่าใช่ไง
เอาล่ะ จะทานอะไรดี
มานั่งเลือกด้วยกันสิครับ
อ้อ ผมต้องรอรับออร์เดอร์สิ
อะไรนะครับ
อ้อ ที่นี่เป็นร้านคุณเหรอครับ
เปล่า ไม่ใช่แบบนั้นหรอก แค่ไหนๆ มาแล้วก็มาช่วยงานด้วยน่ะ
เดี๋ยวผมคิดเมนูให้เอง แบบนั้นได้ใช่ไหม
- อะไรนะครับ - รอสักครู่นะ
เดี๋ยวสิ คุณครับ เดี๋ยว…
เดี๋ยวนะ ทำไมชักชวนลูกค้าได้เนียนขนาดนี้
โธ่เอ๊ย
โห นี่มัน ใจกว้างจัง ใส่หอยแมลงภู่พื้นบ้านเป็นของแถมให้ด้วย
ว้าว ปกติแล้วคนโซลจะเข้าใจว่า เป็นแค่หอยแมลงภู่ธรรมดานะ
คือว่าผมเป็นพวกจริงจังกับเรื่องของกินน่ะ
อ้อ
ทำไมมันถึงได้นุ่มขนาดนี้ครับ
นี่ เพราะมันถูกจับมาด้วยวิธีตกเบ็ดน่ะ
ปลาหมึกที่ถูกจับมาด้วยตาข่ายดักปลา เนื้อจะแข็งเพราะมันเครียดน่ะ
- ผมอยากเอาไปออกอากาศจริงๆ นะ - ออกอากาศเหรอ
อ๋อ ที่เมื่อกี้คุณบอกว่าถ่ายคลิปวิดีโอด้วย
- ถ้างั้น… - อันที่จริงผมเป็น…
- ยูทูบเบอร์ช่องโชว์กินสินะ - อะไรนะครับ
น่าจะบอกกันก่อนสิ ผมจะได้แถมให้เยอะๆ
ไม่ใช่แบบนั้น…
อ้อ แต่ว่าคุณน่าจะต้องทำงานให้หนักแล้วล่ะ
ผมดูคลิปโชว์กินบ่อยมาก
แต่ไม่คุ้นหน้าคุณเลย
- เหรอครับ - อือ
ถ้าคุณอยากทำงานนี้ต่อไป คุณต้องหาอาวุธเฉพาะตัวนะ
ทำเรียบๆ เดี๋ยวก็ร่วงเอา
ถึงยังไงผมก็ได้ยินคนบอกแบบนั้นบ่อยๆ ครับ
ผมทำแบบเดิมตลอด คนเลยบอกกันว่าน่าเบื่อ ไม่มีอะไรใหม่ๆ บ้างเหรอ
แหงสิ สมัยนี้เขาสู้กันด้วยคอนเทนต์ไง
ลองค้นหาอะไรใหม่ๆ ดูนะ รู้ไหม
อันนี้ผมยำเองล่ะ ลองชิมดู
พูดแทงใจดำสุดๆ
ไม่รู้แล้ว
ลูกชายแม่เขียนพู่กันเก่งจริงๆ นะ
เขียนอะไรอยู่เหรอ
"ฮเวจาจองรี กอจาพิลบัน"
มีพบก็ต้องมีจาก
และเมื่อจากกันไป ก็ต้องได้กลับมาเจอกันอีก
พูดอีกก็ถูกอีก
จริงด้วย แม่ต้องดูประกาศของโรงเรียนอีจุนวันนี้
ไม่มีการบ้านเหรอ
อือ ไม่มี
วันพรุ่งนี้คุณหมอยุนฮเยจิน จะไปบรรยายเรื่องป้องกันฟันผุนี่นา
จริงสิ วันนี้ครูประจำชั้นคนใหม่ของอีจุน มาแล้วใช่ไหม
เป็นยังไงบ้าง
ผมชอบเลยล่ะ ครูทั้งสวยทั้งใจดี
จริงเหรอ ครูชื่อว่าอะไรเหรอ
ยูโชฮี
คุณครูยูโชฮี
(ฮเวจาจองรี กอจาพิลบัน)
(ข้อมูลนักเรียน)
(จางอีจุน)
(บิดา: จางยองกุก มารดา: ยอฮวาจอง)
(ข้อความใหม่)
โชฮี พี่ยองกุกเองนะ
คือว่าสุดสัปดาห์นี้เธอว่างหรือเปล่า
ถ้าพอมีเวลา ว่าจะชวนมากินมื้อเย็นด้วยกัน
เป็นไง พอกินได้ไหม
โดยรวมก็ใช้ได้เลยครับ รสชาติก็ไม่แย่ด้วย
"ใช้ได้" กับ "ไม่แย่" นี่ นับเป็นคำชมหรือเปล่า
อ้อ คือว่าพอดีผมทำงานด้านอาหารมาเยอะ ก็เลยใช้คำพูดแรงไปหน่อย
- อร่อยครับ - อ้อ
ปลาตาเดียวยักษ์เป็นยังไงบ้าง จับมาจากทะเลสดๆ เลยนะ
ความจริงแล้ว
จานนี้น่าเสียดายที่สุดเลยล่ะ
น่าเสียดายเหรอ
ช่วงนี้เป็นฤดูวางไข่ของปลาตาเดียวในทะเล ทำให้รสชาติอร่อยน้อยลง
แล้วปลาที่มีขนาดใหญ่แบบนี้ ทำเป็นปลาดิบหมักจะอร่อยกว่าแล่เป็นๆ ครับ
เดี๋ยวนะ ผมพอจะเห็นด้วยกับประโยคแรกอยู่ เพราะมันเป็นกฎธรรมชาติ
แต่ประโยคหลังนี่ยังไงๆ อยู่นะ
ถ้าจะรับรู้ถึงความสดของปลาที่เพิ่งจับมาใหม่ๆ ก็ต้องแล่เป็นๆ สิ
เดี๋ยวนะ เหมือนคุณจะเข้าใจผิด กับคำว่าหมักของผมอยู่
ถ้าการจับมาแล้วแล่เลย คือปลาดิบแล่สดละก็
การจับมาลอกหนัง นำไปห่อพลาสติกห่ออาหาร
แล้วเอาไปใส่ตู้เย็นพักไว้ 5-6 ชั่วโมง นี่คือการหมักปลาดิบครับ
ความสดใหม่ไม่ต่างกันเลยนะครับ
เดี๋ยวนะ ถ้าไม่ต่างกันแล้วจะใส่ตู้เย็นทำไม
มันเป็นเสน่ห์ของการรอคอยไงครับ
- เสน่ห์ก็มาแฮะ - เนื้อสัมผัสมันจะดีขึ้น
และรสชาติก็จะดียิ่งขึ้น
พอเถอะๆ ก็แค่พูดให้สวยหรูเท่านั้น
ผมเป็นคนที่เกิดและโตมากับทะเลนะ
ผมกินปลามามากกว่าคุณอีก
การกินเพราะรอบตัวมีให้กินเยอะ
กับการตามหาของกินดีๆ เพื่อวิเคราะห์รสชาติมันต่างกันนะครับ
โอเค งั้นเอาแบบนี้กัน
มาลองโทรถามอาจารย์แบคจงวอนกันครับ
- แบคจงวอนเหรอ - อือ
คุณรู้จักกับอาจารย์แบคจงวอนเหรอ
ครับ แถมยังสนิทกันมากด้วย เอาล่ะ
(อาจารย์แบคจงวอน)
หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้
- กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้ง - ทำไมเขาไม่รับโทรศัพท์ล่ะ
ไม่ใช่ว่าเขาบล็อกเบอร์คุณแล้วเหรอ
ไม่คิดว่าจะเป็นคนแบบนี้ ขี้โม้นะเรา
ไม่ใช่นะ เขาช่วยเหลือผมเยอะเลย เราสนิทกันจริงๆ นะครับ
ผมก็รู้สึกแบบนั้นแหละ เพราะเห็นในทีวีบ่อยๆ ถ้าบังเอิญเจอก็คงทักเขาเหมือนกัน
- ไม่ใช่แบบนั้นนะ - โอ๊ย ช่างเถอะ พอได้แล้ว
ผมไม่มีปลาดิบหมัก แต่มีน้ำข้าวที่หมักในอุณหภูมิต่ำอยู่
เดี๋ยวเอามาให้
เหมือนนักต้มตุ๋นเลย
โอ้โฮ ผม…
ว้าว ทำยังไงดีเนี่ย รู้สึกไม่เป็นธรรมสุดๆ
อาจารย์ ทำไมไม่รับโทรศัพท์เนี่ย ทำไมกัน
หมายเลขที่ท่านเรียกปิดเครื่อง
- กรุณาฝากข้อความเสียง - บล็อกเบอร์กันจริงๆ เหรอ
ตั้งแต่บัดนี้ เราจะเริ่มพักกาย และจิตใจของเราค่ะ
จงปล่อยวางเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ทั้งหมดนะคะ
หัวหน้าฮง หรือว่าคุณชอบฉันเหรอ
หงุดหงิดจริง ให้ตาย
ตั้งสติไว้ที่เดียว แล้วลดความเกร็ง ในทุกส่วนของร่างกายค่ะ
ก็ตำแหน่งทางสังคมของฉันกับหัวหน้าฮงต่างกันนี่
ฉันเป็นหมอนะ จบคณะทันตแพทยศาสตร์มา
หัวหน้าฮงจบจากม.โซลนะ
หายใจอย่างเป็นธรรมชาติ
หายใจเข้าและหายใจออก
ผมว่าผมเวทนาตัวเองแล้วนะ แต่คุณนี่หนักกว่า
ใช้ชีวิตให้เรียบง่ายเถอะ แบบนั้นไม่เหนื่อยเหรอ
นี่ พโยมีซอน เธอทำอะไรอยู่
ท้องผูกอีกแล้วเหรอ
ไม่ ตรงข้ามกัน
ตอนนี้ฉันยุ่งมากเลย ที่ต้องประสบปัญหาที่ต่างกันสุดขั้ว
- เมื่อวานเธอกินอะไรมา - อ้อ เบียร์น่ะ
เขาว่าฉันเป็นคนธาตุไม้หยิน ให้อยู่ห่างเหล้าไว้
ตลกเถอะ
เพื่อนจ๋า โทษทีนะ แต่เธอไปคนเดียวเถอะ ฉันดูท่าจะแย่
ล้อกันเล่นหรือไง
ฉันจะไปอบรมหนึ่งชั่วโมงคนเดียว โดยไม่มีผู้ช่วยได้ยังไง
ฉันหาตัวแทนไว้แล้วล่ะ
ใครกัน
เดี๋ยวไปถึงก็รู้เอง
(โรงเรียนประถมชองจิน)
ว่าไงหมอฟัน ทางนี้
ให้ตายเถอะ พโยมีซอน ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่
โชฮี
พี่คะ
คือว่า เมื่อคืนฉันส่งข้อความไปหาเธอด้วย
ฉันรู้ค่ะ พอดีเห็นว่ามันดึกแล้ว เลยไม่ได้ตอบน่ะค่ะ
อ๋อ
หลังจากนี้ไม่ว่าเช้ามืด กลางวัน กลางคืน ก็ส่งมาได้เลยนะ เธอส่งมาได้ทุกเมื่อ
อ้อ พอดีว่าวันนี้ฉันมาเข้าสังเกตการณ์ การบรรยายป้องกันฟันผุน่ะ
มันเป็นโครงการที่หมู่บ้านเราเป็นคนจัดขึ้นมา
อ้อ จริงเหรอคะ
แล้วก็ฉันน่ะ อันที่จริงแล้ว
- ฉันมีลูกชายอยู่คนหนึ่ง - พ่อครับ
อ้าว อีจุน ตายแล้ว ลูกชายพ่อ
อะไรเหรอ
ว่าไง
แม่ พ่อ นี่ครูประจำชั้นผม
หือ
คุณครูครับ นี่แม่กับพ่อผมครับ
สวัสดีค่ะ ฉันเป็นแม่จางอีจุนค่ะ
ค่ะ สวัสดีนะคะ
ฉันเป็นครูประจำชั้นของอีจุน ยูโชฮีค่ะ
ฮวาจองจ๋า ยอฮวาจอง
ตายแล้ว หล่อนไปไหนเหรอคะ
อ้อ ค่ะ เถ้าแก่เนี้ยไปโรงเรียนอีจุนน่ะค่ะ
ไปที่นั่นทำไมกัน
เห็นว่าจะมีบรรยายอะไรให้เด็กๆ ฟัง เลยไปเข้าร่วมในฐานะประธานสมาคมผู้ปกครอง
คุณพระคุณเจ้า วันนี้เป็นการเปิดศึกครั้งแรกงั้นเหรอ
โทษที ชายหญิงอายุเกินเจ็ดปีไม่ควรใกล้กัน ผมเดินใกล้คุณไปใช่ไหม
จู่ๆ ก็เป็นอะไรไป
เปล่าหรอก แค่กลัวว่าการกระทำที่สะเพร่า ของผมจะทำให้หมอฟันเข้าใจผิดอีกน่ะ
ว่าผมชอบคุณ…
พอเลยนะ
เฮ้อ โลกของเรานี่ใจดำขึ้นจริงๆ นะ
ดูจากการที่น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ถูกตีความว่าเป็นการมีใจให้ได้เนี่ย
ฉันบอกให้หยุดไง
อ้อ แล้วก็ห้ามเด็ดขาดเลยนะ ห้ามคิดว่าผมมานี่เพราะคิดถึงหมอฟัน
แค่มีงานพาร์ตไทม์หนึ่งวันเข้ามา ผมเลยตอบตกลงเท่านั้น
โธ่เอ๊ย แค่พูดผิดไปครั้งเดียว เอามาล้อใหญ่เลยนะ
อือ ว่าจะล้อสักสามเดือนสิบวัน ให้นานพอๆ กับตอนเคี่ยวกระดูกขาวัวเลย
ว่าแต่วันนี้คุณจะเป็นผู้ช่วยฉันได้จริงๆ เหรอ
คงไม่ได้มีใบประกอบวิชาชีพ ด้านทันตกรรมหรอกใช่ไหม
รีบมาเถอะ
- ฉันเอาแต่กินช็อกโกแลตและลูกอม - ฉันเอาแต่กินช็อกโกแลตและลูกอม
- จึงต้องไปหาหมอฟัน - จึงต้องไปหาหมอฟัน
- ถึงจะกลัว - ถึงจะกลัว
- ถึงฉันจะน้ำตาไหล - ถึงฉันจะน้ำตาไหล
ไม่นึกเลยว่าจะมีใบวิชาชีพนันทนาการด้วย
- แต่ว่าฉันเป็นคนกล้าหาญ - แต่ว่าฉันเป็นคนกล้าหาญ
- จึงรับการรักษาอย่างรวดเร็ว - จึงรับการรักษาอย่างรวดเร็ว
- ตอนนี้ ตอนนี้ ตอนนี้ฉันไม่ปวดฟันแล้ว - ตอนนี้ ตอนนี้ ตอนนี้ฉันไม่ปวดฟันแล้ว
- ฟันของฉันแข็งแรงและสุขภาพดี - ฟันของฉันแข็งแรงและสุขภาพดี
- แปรงฟัน แปรงฟัน เราต้องแปรงฟัน - แปรงฟัน แปรงฟัน เราต้องแปรงฟัน
- ต้องแปรงฟันอย่างน้อยวันละสามครั้ง - ต้องแปรงฟันอย่างน้อยวันละสามครั้ง
เอาล่ะ อีกครั้งนะ ปวดฟันมากเลย
- โอ๊ยๆ ปวดฟันจังเลย - โอ๊ยๆ ปวดฟันจังเลย
- ฉันเอาแต่กินช็อกโกแลตและลูกอม - ฉันเอาแต่กินช็อกโกแลตและลูกอม
- จึงต้องไปหาหมอฟัน - จึงต้องไปหาหมอฟัน
เอาล่ะค่ะ ทุกคน ฟันผุเกิดขึ้นได้ยังไงเหรอคะ
โอ๊ะ นักเรียนอีจุน
แบคทีเรียที่อาศัยอยู่ในปากของเรา ย่อยสลายน้ำตาลและแป้ง
จึงเกิดเป็นกรดขึ้นมา ทำให้ไปกัดกร่อนฟันครับ
ปรบมือ ถูกต้องจ้ะ
ปรบมือ
เอาล่ะ ทีนี้เราจะมาเรียนวิธีแปรงฟันกันนะจ๊ะ
- คุณหัวหน้าฮงคะ - ครับ
คุณหัวหน้าฮงแปรงฟันยังไงคะ
ผมแปรงฟันขึ้นลงช้าๆ แบบนี้ แล้วค่อยแปรงซ้ายขวา
โอ๊ะ เดี๋ยวนะคะ แปรงแบบนี้ไม่ถูกนะคะ
จะแปรงแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด
เอาล่ะค่ะ จับแปรงสีฟันแบบนี้
แล้วขยับแปรงให้สั่นเบาๆ
- ค่อยๆ แปรง - อ๋อ แบบนี้เหรอ
- ค่ะ - ค่อยๆ แปรง
- ต้องแปรงฟันแบบนี้นะคะ - เอาล่ะครับ
- ครับ - ค่ะ
เอาล่ะ หมอขอจบการบรรยายแค่นี้ ต่อไปจะตอบคำถามนะคะ
มีใครมีคำถามไหมจ๊ะ
- คบกันเหรอคะ - อะไรนะจ๊ะ
เคยจุ๊บกันไหมคะ
ทุกคน จะทำให้คุณหมออึดอัดใจไม่ได้สิจ๊ะ
จะแต่งงานกันไหมครับ
- ชอบเขาตรงไหนเหรอคะ - ชอบกันจริงๆ ใช่ไหมครับ
เอาล่ะค่ะ หมอจะตอบแต่คำถามที่เกี่ยวกับฟันนะคะ
ทุกคน พ่อกับแม่ฉันเล่าให้ฟัง
ว่าคุณหมอกับคุณลุงหัวหน้าฮง
เมื่อคืนวันก่อน เมื่อคืนวันก่อนพวกเขา…
จะมาปิดปากทำไม
เธอพูดแบบนั้นคุณหมอก็อึดอัดใจแย่สิ
แล้วเก้าอี้พวกนี้ให้ไปวางที่ไหนดีครับ
ปล่อยไว้เลยค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการเองค่ะ
โธ่ โชฮี เธอจะยกของหนักๆ แบบนี้ได้ยังไง…
คุณครูจะยกได้ยังไงกันครับ ผมยกให้เองครับ
- เอ่อ คือ… - ให้ตายเถอะ
ตอนอยู่ที่บ้าน ไม่เคยยกแม้กระทั่งกระถางต้นไม้
แล้วยังมีหน้ามาโชว์พาวที่นี่อีก
เดี๋ยวเถอะ ฉันโชว์พาวอะไรกัน
คุณผู้นำชุมชนยอ ไม่กลับบ้านหรือไงครับ
ทำไมคะ คุณอยากให้ฉันกลับเหรอคะ
เดี๋ยวสิ ฉันพูดตอนไหนว่าอยากให้เธอรีบกลับ
แค่ถามว่าไม่กลับบ้านเหรอ
ครูประจำชั้นของอีจุนย้ายมาอยู่บ้านข้างๆ ฉัน
แต่ทำไมฉันได้กลิ่นรักสามเส้ามาจากสามคนนั้นล่ะ
เรียกได้ว่าเอาไปทำหนังได้เลยล่ะ
คุณแม่อีจุนคะ ไม่สิ พี่คะ
ถ้าพี่ว่าง สุดสัปดาห์นี้ไปทานข้าวด้วยกันนะคะ
หือ
โชฮี เธอไม่ได้จะไปกินกับฉัน แต่จะไปกับยอฮวาจองเหรอ
พี่ก็ด้วยค่ะ
พวกเราสามคนไปทานข้าวด้วยกันนะคะ
เธอยุ่งนี่ หือ ยุ่งเนอะ
ไม่หรอก มากินข้าวกัน
- พี่เป็นอะไรคะ ไหวไหมคะ - เป็นอะไร
หือ ไม่สบายตรงไหนเหรอ
ผู้นำชุมชน จู่ๆ เป็นอะไรไป ไม่สบายตรงไหนเหรอ
โอ๊ย
คุณปวดฟันเหรอคะ
ค่ะ เหมือนจะเป็นแบบนั้นนะคะ
ตายจริง
ไม่ทราบว่าที่นี่มีห้องพยาบาลไหมคะ
ค่ะ เชิญทางนี้เลยค่ะ
ค่อยๆ เดินนะคะ
- ตายจริง - ปวดมากเหรอคะ
- ซี่นี้ก็ไม่ปวดเหรอคะ - ค่ะ
- แล้วตรงนี้ล่ะคะ - ไม่รู้สึกอะไรเลยค่ะ
จริงเหรอคะ
- ถ้างั้นไม่ทราบว่าปวดตรงนี้… - ตรงนั้นปวดค่ะ
- ปวดตรงนั้นเหรอคะ - ค่ะ
- แล้วตรงนี้ล่ะคะ - ตรงนั้นก็ด้วย
ปวดมากเลยด้วย
อ้อ
ไม่ทราบว่าปกติแล้ว มีนิสัยชอบกัดฟันหรือเปล่าคะ
ค่ะ เหมือนจะเป็นแบบนั้นนะคะ ตอนนอนก็ชอบกัดฟันด้วย
ฉันคิดว่าน่าจะเป็น อาการปวดกล้ามเนื้อเรื้อรังนะคะ
ปวดกล้ามเนื้อเรื้อรังเหรอคะ
ค่ะ เนื่องจากใบหน้าเรามีเส้นประสาทอยู่มาก
บางทีเราก็อาจสับสนว่าการปวดกล้ามเนื้อกราม
หรือกล้ามเนื้อขมับคือการปวดฟันกรามได้น่ะค่ะ
แล้วฉันต้องทำยังไงคะ
เอาเป็นว่าวันนี้ลองประคบเย็นสลับประคบร้อน แล้วพรุ่งนี้ไปที่คลินิกนะคะ
ถ้าปวดมาก จะทานยาแก้ปวดก็ได้ค่ะ
ขอบคุณนะคะ คุณหมอ
ช่วงนี้ฉันปวดบ่อยๆ เลยคิดว่าฟันผุน่ะค่ะ
ถ้าปวดตรงช่วงฟัน เราก็อาจจะคิดว่าเป็นเพราะฟันแน่นอน
แต่บางครั้งก็ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ
เพราะงั้นเวลาที่มีอาการ
ก็ต้องหาให้ได้ว่า ปวดตรงตำแหน่งไหนให้ชัดเจนค่ะ
แบบนั้นถึงจะรักษาได้อย่างถูกจุดค่ะ
นั่นสิคะ
คุณเภสัชคะ ขอยาแก้ท้องเสีย ขอยาแก้ท้องเสียหน่อยค่ะ
รอสักครู่นะคะ
คุณผู้ช่วยพโย
อ้าว เจ้าหน้าที่ชเวมาทำอะไรที่นี่คะ
ผมมาซื้อไหมขัดฟันน่ะครับ ตอนนั้นคุณบอกให้ผมใช้ทุกวันไงครับ
ค่ะ ใช่ค่ะ
ว่าแต่คุณไม่สบายตรงไหนเหรอครับ
อ้อ คือว่าฉันปวดหัวนิดหน่อยน่ะค่ะ
คุณลูกค้าคะ คุณจะรับยาแก้ท้องเสียใช่ไหมคะ
ท้องเสียหนักไหมคะ เป็นน้ำเลยไหม
คุณผู้ช่วยครับ
คุณผู้ช่วยพโยครับ
ถ้าไม่ได้เป็นหนักจนใช้ชีวิตไม่ได้ ก็อย่าทานยาเลยครับ
แค่ดื่มน้ำอุ่นให้เพียงพอ ดื่มเครื่องดื่มเกลือแร่ก็ดีเหมือนกันครับ
แทนที่จะไปบังคับให้หยุดถ่าย
ปล่อยให้มันถ่ายออกมาจะดีกว่าครับ
คุณพูดเรื่องแบบนั้น ออกมาหน้าตาเฉยได้ยังไงกันคะ
ผมพูดจากประสบการณ์ครับ มันไม่ใช่เรื่องน่าอายเลยนะ
ปกติคุณใจดีแบบนี้เหรอคะ
อะไรนะครับ
ฉันเคยคบแต่ผู้ชายเลวๆ น่ะค่ะ
อ้อ ครับ
สเปกคุณเป็นยังไงเหรอคะ มีสไตล์ผู้หญิงที่ชอบไหมคะ
สเปกผู้หญิงของผม
ไม่พิเศษอะไรหรอกครับ แค่เป็นคนที่ภายนอกอ่อนหวานจิตใจเด็ดเดี่ยว
แล้วก็เคร่งขรึม พูดจาสุขุม
มีเสน่ห์ที่อ่อนโยน อ้อ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
ผมชอบผู้หญิงที่ใส่ชุดฮันบกสวยครับ
อ้อ
คือว่าส่วนตัวแล้ว ผมเป็นพวกบ้าละครย้อนยุคน่ะครับ
อันนี้มันตรงข้ามกับฉันสุดๆ เลยนะ ไม่ได้หรอกแบบนี้น่ะ
โธ่เว้ย
ยื่นมือมาเพื่อ
- ต้องจ่ายค่าแรงสิ - ค่าแรงเหรอ
ผู้ช่วยพโยบอกว่าหมอฟันจะให้ค่าจ้างผมนะ
จริงๆ เลย พโยมีซอน ฉันหักเงินเดือนเธอแน่
เขาถึงว่ากันว่าคนรวยมักจะเคี่ยวกว่า
มีเพื่อนคนเดียวยังจะใจร้ายได้ลง
ฉันแค่พูดเล่นเหอะ
ตอนนี้ฉันไม่มีเงินสด เดี๋ยวจะโอนให้นะ
ช่างเถอะ เลี้ยงข้าวแทนละกัน ผมหิว
คุณ คุณจะกินอะไร จะกินอะไรเหรอ
แค่กินข้าวกัน ทำไมต้องขับรถมาหมู่บ้านข้างๆ ด้วย
ก็ที่กงจินมีคนรู้จักเยอะเกินไป
ไม่รู้จักใครที่นี่ใช่ไหม
เฮ้อ ไม่คลานศอกเข้าร้านไปเลยล่ะ
- นั่นสิเนอะ - หือ
ให้ตายเถอะ
เฮ้อ รู้แล้วน่า
จะกินอะไรดีนะ
- ปูหิมะไหม - ไม่เอา เอาอย่างอื่น
มาริมทะเลก็ต้องปลาดิบสิ
- เถ้าแก่เนี้ย มีปลาตาเดียวไหม - ค่ะ
ถ้างั้นตัวหนึ่งแล่เฉยๆ แล้วอีกตัวยำให้หน่อยครับ
ค่ะ รอสักครู่นะคะ
- ค่ะ - ครับ
คือว่า ตอนนั้นฉันขอโทษนะ
ฉันใช้คำพูดผิด
ตอนนั้นน่ะ เรื่องตำแหน่งทางสังคม
อ๋อ ช่างเถอะ นั่นมันเป็นความคิดคุณ จะขอโทษทำไม
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ
อ้อ จะว่าไป
ได้ยินว่าหัวหน้าฮงจบมาจากม.โซลเหรอ
ไปได้ยินมาได้ยังไง
คุณจบคณะวิศวะ ม.โซลจริงๆ เหรอ
- ทำไม เชื่อไม่ลงเหรอ - อือ
ทำอะไรของคุณ
ลองแก้โจทย์นี้หน่อย
นี่อะไร
โจทย์ข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัย
คุณอาจจะปลอมแปลงวุฒิการศึกษาก็ได้
โอเค
เอาล่ะนะ
นี่ คำตอบคือข้อห้า
- ถูกต้อง - ตอนนี้พอใจหรือยัง
ลองแก้โจทย์อีกข้อซิ
โธ่เอ๊ย ให้ตายเถอะ
เฮ้อ
ข้อนี้
ลบ 27
- แก้ข้อนี้ได้ด้วยเหรอ - คิดเลขในใจน่ะ
ข้อสุดท้าย
- ข้อสุดท้ายจริงๆ - ให้ตายเถอะ
ถูกต้อง
คุณตอบถูก
รู้ตัวใช่ไหมว่าทำตัวเป็นเด็กน้อยน่ะ
- อือ - ได้ตรวจสอบแล้วสบายใจหรือยัง
ไม่เลย อึดอัดยิ่งกว่าเดิมอีก
เก่งขนาดนี้ แล้วทำไมมาอยู่แบบนี้ล่ะ
งั้นผมควรอยู่ยังไง
อยู่อย่างซื่อตรงไง ประสบความสำเร็จเท่าที่พยายามลงไป
ฉันเป็นพวกสัจนิยม
ถ้าให้อะไรไปแล้วก็ต้องมีสิ่งที่ได้รับกลับมาสิ
และถ้าสิ่งที่ได้รับกลับมาคือเงินและความสำเร็จ
ในสายตาหมอฟันแล้ว ผมคงเป็นคนที่ไร้ประสิทธิภาพมากๆ สินะ
ฉันคงปฏิเสธไม่ได้
- เพราะงั้นหมอฟันถึงไม่ประสบความสำเร็จไง - ฉันทำไม
มุมมองของคุณแคบสุดๆ เลย
บนโลกใบนี้มีหลายอย่างที่มีคุณค่า นอกจากเงินและความสำเร็จ
ความสุข ความพอใจในตัวเอง ความสงบสุขของโลก ความรัก…
จะอะไรก็เถอะ ชีวิตคนเราไม่ใช่สมการเลขหรอกนะ
มันไม่ได้คำนวณออกมาได้เหมือนแคลคูลัส และไม่มีคำตอบที่ถูกต้องด้วย
เราแค่ได้โจทย์มา และตัดสินใจที่จะแก้ปัญหาแบบนั้น
โอ๊ย เข้าใจแล้วน่า ก็คิดอยู่ว่าทำไมวันนี้คุณถึงไม่บ่นเลย
ดีเลย ถ้าอย่างนั้นหมอฟันก็ลองแก้โจทย์สักข้อสิ
ไหน ดูซิ
ข้อนี้ดีเลย
หัวหน้าฮง ฉันได้อันดับหนึ่งในวิชาเลขนะ
คิดว่าฉันใช้ดวงสอบเข้าคณะทันตะเหรอ
จริงๆ เลย ส่งมาสิ
- นี่มันไม่ใช่สอง ต้องเป็นห้าสิ - อ้อ พลาดน่ะ
โอ๊ย ปวดหัวเลย
คนที่บอกว่าจะแก้โจทย์หายไปไหนแล้ว
เดี๋ยวนะ รอแป๊บหนึ่งนะ
โธ่เอ๊ย จริงๆ เลย
ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ทำไมถึงมาเขียนโต๊ะกินข้าวเล่นแบบนี้
เขียนซะเต็มโต๊ะ ตั้งแต่หัวโต๊ะไปถึงท้ายโต๊ะเลย
น่าอร่อยจัง ขอโทษด้วยนะคะ
เถ้าแก่เนี้ยช่วยชีวิตคุณไว้เลย
ถ้าเถ้าแก่เนี้ยมาช้ากว่านี้ ฉันก็คงแก้โจทย์ได้แล้ว น่าเสียดายจัง
ผมหงอกตรงนี้ขึ้นมาตอนไหนอีกเนี่ย
ไหนเขาว่าเวลาเท่าเทียมกับทุกคน
แต่มีแค่ฉันคนเดียวที่ดูแก่เฉยเลย
(หนึ่งข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน)
พี่คะ ฉันโชฮีนะคะ
พี่เข้ารับการรักษาเรียบร้อยดีใช่ไหมคะ
ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนนั้น เธอก็อ่อนโยนไม่เปลี่ยนเลย
(ผู้ใหญ่บ้านจางยองกุก)
(มารับถุงขยะของครอบครัวรายได้ต่ำ ของเดือนนี้ด้วยนะ)
โอ๊ะ อีจุนของเรา ฟันขึ้นแล้วนี่
จริงเหรอ
อือ อีกไม่นานฟันแท้คงทยอยขึ้นครบแน่ๆ
อยากให้ขึ้นครบเร็วๆ จัง
จริงเหรอ
แม่ไม่อยากให้เป็นงั้นเลย
ทำไมล่ะ
แม่เสียดายน่ะ
แม่ไม่อยากให้ลูกชายของแม่โต
อีจุน อย่าโตไวนักเลยนะ
ตรงนี้
ฟันขึ้นแล้ว
- ค่ะ - ขอบคุณนะคะ
กินอิ่มเลย
หัวหน้าฮง ซอสเปื้อนปากน่ะ
- ไม่ใช่ ข้างนี้ - ตรงนี้เหรอ
ข้างบน ตรงนั้น
ผมเช็ดเอง
อะไรเนี่ย เป็นอะไรของคุณ
กินเสร็จแล้วก็ลุกกันเถอะ
เป็นอะไรเนี่ย
เขาไม่ได้บอกว่าวันนี้ฝนจะตกนี่นา
อ้อ ฉันมีร่มอยู่แหละ
ฉันมักจะพกร่มไว้ตลอด เผื่อเวลาฉุกเฉินน่ะ
รอเดี๋ยวนะ ร่มฉันหายไปไหนล่ะ
หาเจ้านี่อยู่เหรอ
มันไปอยู่กับหัวหน้าฮงได้ยังไง
วันนั้นคุณลืมไว้ไง
อ้อ
กางร่มนี่กลับไปที่รถกันเถอะ
คุณบ้าหรือเปล่าเนี่ย ฉันเปียกหมดแล้วนะ
เป็นไง รู้สึกเย็นสบายบ้างไหม
ไม่เลย ทั้งไม่สบายตัว ทั้งเฉอะแฉะ
เป็นแบบนั้นหน่อยจะเป็นอะไร ปล่อยมันเป็นแบบนั้นบ้างเถอะ
เราทุกคนต่างก็เจอเรื่องไม่คาดคิดในชีวิตทั้งนั้น
อย่างตอนนี้ ถึงจะใช้ร่มยังไงก็ยังเปียกอยู่ดี
เวลาแบบนี้ก็แค่ "โธ่เอ๊ย ไม่รู้แล้ว" แล้วตากฝนไปก็พอ
มาเล่นกับผมเถอะ
- อย่านะ - ทำไมล่ะ สนุกดีออก
อย่านะ
เฮ้ย
เล่นกันสนุกเชียวนะ
ขอเวลานอก
เรามาสงบศึกกันเถอะ ฉันเหนื่อยมากเลย
โอเค ตกลง
เป็นยังไง โดนฝนแค่นี้ ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไรใช่ไหม
ไม่แน่หรอก พรุ่งนี้อาจจะป่วยก็ได้
ร้อนมากเลยล่ะ
ตอนนี้ค่อยเย็นขึ้นหน่อย
คุณยังไม่มีไข้นะ แต่ก็เผื่อไว้ กลับกันเถอะ
- หัวหน้าฮง - อือ
พวกเราน่ะ
เมื่อคืนวันนั้น
ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจริงๆ เหรอ
อือ ไม่มีนะ
จริงเหรอ
อือ
ช่วงนี้คุณยังฝันร้ายแบบเดิมอยู่ไหมครับ
ครับ
บ้าไปแล้ว ยุนฮเยจิน
มีเรื่องอะไรเหรอ
เขาดูเหมือนจะจำได้แน่ๆ แต่ทำเป็นจำไม่ได้เฉยเลย
ฉันถามเพราะอยากรู้จริงๆ นะ
เธอคิดยังไงกับหัวหน้าฮงเหรอ
ฉันรู้อยู่ว่าการจุ้นจ้านเป็นโรคที่รักษาไม่หาย
แต่ในอนาคตฉันอยากให้คุณเลิกจุ้นกับฉัน
พูดแบบนั้นมันน่าน้อยใจนะ
เข้าใจผิดแล้วครับ เข้าใจผิด
ทำไมฉันต้องเป็นเรื่องตลกของคนอื่นด้วย
ฉันอารมณ์เสียมาก ไม่พอใจสุดๆ
เหล้านั่น โอ้ แรงจริงๆ นะเนี่ย
หัวหน้าฮงทำฉันเหนื่อยจริงๆ
ฉันไม่ชอบเลยที่มีข่าวลือหลุดมาเรื่อยๆ
จากนี้ไปถ้าคุณไม่ล้ำเส้นฉันอีกก็คงจะดี
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์