Το 2019, μια τρέλα κατέκλυσε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης:
η δοκιμασία της ηλικίας.
Χρήστες ανέβαζαν φωτογραφίες με γερασμένα τα πρόσωπά τους,
χρησιμοποιώντας την εφαρμογή FaceApp.
Ακόμα και διάσημοι ακολούθησαν τη μόδα.
Άνθρωποι έβλεπαν το μέλλον τους για πρώτη φορά
και πάθαιναν…
Θεέ μου!
…λιγάκι σοκ.
Θεέ μου!
Δεν το πιστεύω!
Οι νέοι γενικά δεν θέλουν να σκέφτονται
ότι μια μέρα θα γεράσουν.
Οι φωτογραφίες ήταν σαν να έβλεπαν έναν ξένο,
και αυτήν την άρνηση
οι ερευνητές κατάφεραν να τη μετρήσουν.
Για μια μελέτη, άνθρωποι μπήκαν σε τομογράφο
κι έπρεπε να σκεφτούν τέσσερα πράγματα:
τον εαυτό τους σήμερα,
έναν άγνωστο σήμερα,
τον ίδιο άγνωστο σε δέκα χρόνια
και τον εαυτό τους σε δέκα χρόνια.
Ο εγκέφαλος ενεργοποιήθηκε όταν σκέφτηκαν τον τωρινό εαυτό τους,
πολύ λιγότερο όταν σκέφτηκαν τον άγνωστο.
Δεν υπήρξε μεγάλη αντίδραση ούτε για τον μελλοντικό μας εαυτό.
Είμαι ο Χαλ Χέρσφιλντ, καθηγητής στη Σχολή Διοίκησης του UCLA.
Ήταν ο βασικός ερευνητής της μελέτης.
Ψυχολογικά, οι άνθρωποι δεν ταυτίζονται με το ποιοι θα είναι στο μακρινό μέλλον.
Αυτή η μελλοντική εκδοχή τους φαίνεται σχεδόν σαν ένας ξένος.
Έτσι, ο Χαλ άρχισε να ερευνά κάτι που δεν περίμενε ποτέ,
τη σύνταξη.
Έλεγα: "Ακούγεται πολύ βαρετό".
Αλλά μετά, αυτό με έκανε να ψάξω και να σκεφτώ
τι είναι αυτό που αποτρέπει τους ανθρώπους να παίρνουν αποφάσεις
που μακροπρόθεσμα θα βοηθήσουν.
Αν κοιτάξετε τους αριθμούς παγκοσμίως,
δεν έχουμε πάρει αποφάσεις που φροντίζουν τους μελλοντικούς εαυτούς μας.
Σε πολλές πλούσιες χώρες,
ο μέσος 65χρονος έχει εξοικονομήσει αρκετά για να ζει καλά
μέχρι τα 70 του,
αλλά αναμένεται να ζήσει πάνω από τα 80.
Αυτό σημαίνει έλλειμμα τρισεκατομμυρίων δολαρίων στις οικονομίες.
Και μέχρι να συνταξιοδοτηθούν οι μιλένιαλ, αναμένεται να έχει αυξηθεί.
Στις ΗΠΑ, πάνω από 100 τρις δολάρια.
Οι πιο πολλοί δεν θα διατηρήσουν το βιοτικό τους επίπεδο στη σύνταξη.
Πολλοί θα πέσουν από το βιοτικό επίπεδο της μεσαίας τάξης
σχεδόν σε επίπεδα φτώχειας όταν θα συνταξιοδοτηθούν.
Νιώθω απαίσια, για να πω την αλήθεια.
INΓΚΡΙΝΤ
Δεν είχα την ευκαιρία να μαζέψω χρήματα για τη συνταξιοδότηση.
Είναι δύσκολο να ξέρεις αν αυτό που κάνεις τώρα είναι αρκετό.
Είμαι τρομοκρατημένη.
Έχουμε μια κρίση στα χέρια μας.
Οι ειδικοί λένε ότι για μια άνετη σύνταξη,
ένας Αμερικανός μεσαίας τάξης πρέπει να μαζέψει σχεδόν 1 εκ. δολάρια.
Αν σας ακούγεται άπιαστο,
δεν είστε οι μόνοι.
Το ένα τέταρτο του εργατικού δυναμικού στις ΗΠΑ δεν έχει οικονομίες.
Ίσως ονειρευόμαστε ότι στα γηρατειά
θα χαλαρώσουμε,
αλλά ποια είναι η πραγματικότητα;
Μας παίρνει οικονομικά να αποσυρθούμε;
Χάρη στην εξέλιξη της ιατρικής,
ηλικιωμένοι άντρες και γυναίκες έχουν καλύτερη υγεία
και μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής.
Το 92% των Αμερικανών δεν εξοικονομεί αρκετά για τη συνταξιοδότηση.
Πρέπει να διασφαλίσουμε
ότι οι ηλικιωμένοι Αμερικανοί
έχουν τους πόρους και τη στήριξη που χρειάζονται.
Οι τιμές τροφίμων και ενοικίων έχουν αυξηθεί.
Πού θα βρεις τα λεφτά για να ζήσεις;
ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗ
Το 1933, η Αμερική βρισκόταν στο έλεος της Μεγάλης Ύφεσης.
Σχεδόν ένα τέταρτο των εργατών δεν είχε δουλειά
και οι μισοί ηλικιωμένοι ζούσαν σε φτώχεια.
Η μιζέρια της χώρας ξεχύθηκε στους δρόμους, όπως ποτέ άλλοτε.
Αυτό είδε ο δρ Φράνσις Τάουνσεντ ένα πρωί
κοιτώντας έξω από το παράθυρο στην Καλιφόρνια.
Το θέαμα τον έκανε να συντάξει μια ριζοσπαστική πρόταση
για να εξαλειφθεί η φτώχεια στους ηλικιωμένους.
Τώρα που το σκέφτηκες και μελέτησες τα στοιχεία μου,
τι λες, Ερλ;
Θα το ονομάσουμε Σχέδιο Τάουνσεντ, τι λες;
Εντάξει.
Κατά τον Τάουνσεντ, οι πολίτες άνω των 60
έπρεπε να έχουν εγγυημένο εισόδημα 200 δολαρίων από το κράτος,
το οποίο μεταφράζεται σε 4.000 σήμερα.
Ο Τάουνσεντ βγήκε στον δρόμο λέγοντας
ότι όλοι είχαν δικαίωμα στη συνταξιοδότηση.
Εκείνα τα χρόνια, για πολλούς, το σύστημα συνταξιοδότησης ήταν…
Δούλευες ως τον θάνατο.
ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΘΗΚΕ ΕΝ ΕΙΡΗΝΗ
Κάποιοι τυχεροί είχαν συντάξεις, μα αυτό εξαρτιόταν από το επάγγελμα.
Η ιδέα της σύνταξης είναι απλή.
Σε αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες σου,
ο εργοδότης σε στηρίζει οικονομικά από τη μέρα της σύνταξης μέχρι τον θάνατο.
Αρχικά, αυτό ίσχυε για τον στρατό
και μετά για άλλες βιομηχανίες.
Αν δούμε το σύγχρονο σύστημα συνταξιοδότησης σαν σκαμπό,
οι συντάξεις ήταν το πρώτο πόδι.
Μα αφού οι πιο πολλοί δεν είχαν πρόσβαση, το σχέδιο του Τάουνσεντ έπιασε.
Μέσα σε δύο χρόνια, είχαν δημιουργηθεί 7.000 λέσχες Τάουνσεντ στη χώρα,
με 1,5 εκατομμύριο μέλη.
Ήταν ένα ολόκληρο κίνημα και πίεσε τον Πρόεδρο να νομοθετήσει
την πιο σαρωτική κοινωνική μεταρρύθμιση στην αμερικανική ιστορία.
Αυτό το μέτρο κοινωνικής ασφάλισης
δίνει κάποιου είδους προστασία σε εκατομμύρια πολίτες.
Στην ουσία, όποιος παίρνει μισθό, τώρα πληρώνει και κοινωνική ασφάλιση.
Πληρώνεις κυριολεκτικά μπροστά
και όταν βγεις στη σύνταξη,
περιμένεις από τους εργαζόμενους να κάνουν το ίδιο για σένα.
Αυτός είναι ο δεύτερος πυλώνας της συνταξιοδότησης.
Και τότε, επαναπροσδιόρισε τον ρόλο της κυβέρνησης,
ως δίχτυ ασφαλείας για τους πολίτες.
Αλλά δεν ήταν αυτό που ήθελε ο Τάουνσεντ.
Δεν θα έπαιρναν όλοι 4.000 τον μήνα.
Το σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης αντικαθιστά κατά μέσο όρο
περίπου το 40% των εισοδημάτων προ συνταξιοδότησης.
Αν βγάζεις τον μέσο μισθό, δηλαδή περίπου 4.000 τον μήνα,
θα λαμβάνεις περίπου 1.500 τον μήνα από την Κοινωνική Ασφάλιση.
Η Κοινωνική Ασφάλιση θα σε βοηθήσει ως έναν βαθμό στη συνταξιοδότηση.
Ακόμα κι αυτό το ποσοστό καλύπτει σχεδόν το ένα τέταρτο του προϋπολογισμού.
Δεν έχουμε άλλη λύση.
Η συνταξιοδότηση στοιχίζει.
Γι' αυτό υπάρχει τρίτο στήριγμα,
οι δικές σου οικονομίες.
Κάποτε, πολλοί συνταξιούχοι κάθονταν άνετα στο σκαμπό με τα τρία πόδια,
και γεννήθηκε μια νέα βιομηχανία για τη φροντίδα τους:
κοινότητες συνταξιούχων που έμοιαζαν με θέρετρο.
Η πρώτη, η Σαν Σίτι,
διέθετε μια τεράστια πισίνα,
κοινωνικές δραστηριότητες,
μαζορέτες.
Η συνταξιοδότηση υπήρχε μόλις λίγες δεκαετίες
όταν ονομάστηκε δεύτερη παιδική ηλικία,
περίοδος διασκέδασης.
Είναι μια εικόνα με την οποία μεγαλώσαμε πολλοί,
κι ας ήταν οικονομικά απρόσιτη.
Ώσπου μια ανακάλυψη το 1980 άρχισε να ταρακουνάει το σύστημα.
Με λένε Τεντ Μπένα.
Είμαι γνωστός ως ο πατέρας του 401K.
Το 1980, ο Τεντ δούλευε ως σύμβουλος επιδομάτων στην Πενσιλβάνια,
όταν έπεσε σε μια νέα ενότητα του φορολογικού κώδικα.
Η ενότητα 401, παράγραφος Κ,
επέτρεπε στους εργοδότες να δίνουν μπόνους στους εργαζόμενους
καθυστερημένα, προ φόρου.
Ο Τεντ συνειδητοποίησε
ότι κι ο εργαζόμενος μπορεί να δίνει τον μισθό στον εαυτό του
καθυστερημένα και προ φόρου.
Για να πείσουν τους εργαζόμενους,
οι εργοδότες θα μπορούσαν να συμπληρώνουν κάποια από τα ποσά.
Είχε εφεύρει ένα νέο σύστημα συνταξιοδότησης,
το 401Κ.
Όμως, αντίθετα με τη σύνταξη που εγγυάται ένα συγκεκριμένο ποσό,
με το 401Κ, η μόνη εγγύηση είναι το ποσό που δίνεις εσύ.
Το πώς το επενδύεις και το χρηματιστήριο επηρεάζουν το αποτέλεσμα.
Το σύστημα 401Κ μετέφερε την ευθύνη
από τον εργοδότη κατευθείαν στον εργαζόμενο.
Πολλοί εργοδότες εγκατέλειψαν τα πλάνα συνταξιοδότησης,
ενώ το 401Κ απογειώθηκε.
Καθώς η διαπραγματευτική δύναμη των εργατών μειώθηκε τη δεκαετία του '80,
έγινε υποκατάστατο των καλών συντάξεων.
Σήμερα, οι μισοί Αμερικανοί εργάτες έχουν πρόσβαση στο 401Κ.
Ποτέ δεν υπήρξε η πρόθεση να γίνει το 401Κ το εθνικό μας σύστημα συνταξιοδότησης.
Αλλιώς θα το λέγαμε…
Εθνικό Σύστημα Συνταξιοδότησης.
Το 401Κ, νομικά, αποτελεί απλή συγκυρία.
Και η επικρατούσα άποψη είναι
ότι δεν αποδίδει.
Το 401K δεν αποδείχτηκε ωφέλιμο για τους περισσότερους Αμερικανούς.
Οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν έχουν μαζέψει αρκετά για τα γηρατειά.
Τριάντα χρόνια μετά, πώς πηγαίνει το πλάνο του 401Κ;
Τζιλ, νομίζω είναι ώρα να πούμε ότι το 401Κ απέτυχε.
Το βασικό πρόβλημα με το σύστημα 401Κ είναι
ότι η αποταμίευση για τη συνταξιοδότηση είναι δική σου ευθύνη.
"Κάν' το μόνος σου".
Δηλαδή, πρέπει να γνωρίζεις οικονομικά για να αυξήσεις τις επενδύσεις σου
και να προσέχεις τις υψηλές προμήθειες.
Επίσης, πλέον πρέπει να αποταμιεύουμε περισσότερα.
Τις ένδοξες μέρες του τρίποδου σκαμπό,
η συνταξιοδότηση ήταν μόλις πέντε ή δέκα χρόνια.
Σήμερα, μπορεί να είναι δεκαετίες.
Πολλά περισσότερα χρόνια ζωής.
Όλοι βρίσκουν διαφορετικό τρόπο να πληρώσουν για τα παραπάνω χρόνια ζωής,
με βάση τη δουλειά τους, τα χρήματα που βγάζουν
και τι κάνουν με αυτά.
Αλλά αν είσαι ένας μέσος άνθρωπος που ελπίζει να φτάσει το ένα εκατομμύριο,
πρώτα θα χρειαστείς ατομικό συνταξιοδοτικό λογαριασμό,
και το 401Κ είναι μία από τις πολλές επιλογές.
Έχω τέσσερις συνταξιοδοτικούς λογαριασμούς.
Έχω το 401Κ, τον παραδοσιακό λογαριασμό.
Έχω τον αφορολόγητο.
Επενδύω σε αμοιβαία κεφάλαια.
Σε μένα συμμετέχει ο εργοδότης.
Έχω ταμιευτήριο. Υπάρχουν προγράμματα μετοχών.
Η όλη ιδέα του πώς να το κάνεις μπορεί να σε μπερδέψει.
Και να σε πανικοβάλλει.
Η συμβουλή των ειδικών είναι:
αν ο εργοδότης σου προσφέρει το 401Κ με κάτι επιπλέον,
καλό είναι να δεχτείς.
Τελικά,
το πιο σημαντικό είναι να εξοικονομείς,
ξεκινώντας το συντομότερο και ιδανικά με πάγιο τρόπο,
για να μπαίνουν λεφτά στην άκρη κάθε μήνα χωρίς να το πολυσκέφτεσαι.
Αλλά η απόφαση να κάνεις κάτι τέτοιο για το μέλλον
είναι δύσκολη.
Έχω να επιλέξω ανάμεσα
σε κάτι που θέλω να κάνω τώρα
και στο να κάνω θυσίες για το καλό του μελλοντικού εαυτού μου.
Γιατί να το κάνω αυτό;
Δεν τον ξέρω τον τύπο.
Με τους συνεργάτες μου σκεφτόμασταν
πώς να κάνουμε τους ανθρώπους να ταυτιστούν
με τον συνταξιοδοτημένο εαυτό τους.
Μία σκέψη ήταν
να προσπαθήσουμε να κάνουμε τον μελλοντικό εαυτό πιο ζωηρό.
Μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο να γνωρίσει τον μελλοντικό εαυτό του;
Έτσι, ο Χαλ έκανε ένα πείραμα
στο οποίο δημιούργησε τα ηλικιωμένα άβαταρ των συμμετεχόντων.
Αυτό ήταν το 2011. Η τεχνολογία τότε δεν ήταν τόσο καλή όσο το FaceApp.
Δοκιμάσαμε να δούμε αν η έκθεση στις ηλικιωμένες εικόνες τους
θα τους έκανε να θέλουν να αποταμιεύσουν.
Κι αυτό ακριβώς βρήκαμε.
Μετά, οι συμμετέχοντες ήθελαν να κάνουν διπλάσια αποταμίευση
από ό,τι μια ομάδα ελέγχου.
Η αλήθεια είναι ότι συνέχεια κάνουμε θυσίες για ανθρώπους που αγαπάμε.
Για τα παιδιά, τους γονείς μας,
τους συντρόφους μας, γιατί τους συμμεριζόμαστε.
Άρα, αν μπορέσουμε να νιώσουμε λίγο τον μελλοντικό εαυτό μας,
ίσως θελήσουμε να κάνουμε θυσίες σήμερα
για το καλό μας αργότερα.
Όμως, τα ψυχολογικά κόλπα μας φτάνουν μέχρι ένα σημείο.
Το 60% των Αμερικανών εργαζόμενων βγάζει λιγότερα από 50.000 δολάρια τον χρόνο.
Το κόστος για τη φροντίδα των παιδιών είναι κοντά 9.000 ετησίως.
Αν προσθέσουμε φαγητό, ενοίκιο, λογαριασμούς,
τα νούμερα δεν βγαίνουν.
Και για πολλούς, τα νούμερα δεν έβγαιναν ποτέ.
Ακόμα και στο απόγειο των συντάξεων, οι πιο πολλοί εργάτες δεν έπαιρναν.
Κι όταν δημιουργήθηκε η Κοινωνική Ασφάλιση,
αγρότες και οικιακοί βοηθοί αποκλείστηκαν από τα επιδόματα,
ήταν δουλειές που έκαναν κυρίως μαύροι.
Και σήμερα, πολλοί άνθρωποι χωρίς χαρτιά πληρώνουν ένα σύστημα
που δεν σκοπεύει να τους δώσει πίσω.
Πληρώνω τους φόρους μου και συνεισφέρω στην κοινωνική ασφάλιση,
αλλά επειδή δεν έχω χαρτιά, δεν μπορώ να διεκδικήσω τίποτα.
Τα τελευταία 40 χρόνια,
όταν είχαμε την αύξηση των ατομικών λογαριασμών,
επωφελήθηκαν οι υψηλότερα αμειβόμενοι, δηλαδή το 20%.
Επειδή είχαν τα λεφτά για αυτούς τους λογαριασμούς και γλίτωναν φόρους.
Έτσι τα λεφτά αυξάνονται πιο γρήγορα.
Οι φτωχοί δεν μπορούν.
Εξαιτίας αυτού του συστήματος,
η μεσαία τάξη δεν θα μπορεί να διατηρήσει μια ποιότητα ζωής
και οι άνθρωποι με χαμηλό εισόδημα θα είναι πολύ φτωχοί στη σύνταξή τους.
Εκατομμύρια άνθρωποι δουλεύουν πολύ σκληρά,
αλλά ακόμη κι έτσι δεν τα βγάζουν πέρα.
Όταν εγώ δυσκολεύομαι να αποφασίσω αν πρέπει να ξοδέψω αυτήν τη στιγμή
ή να κρατήσω τα χρήματα για το μέλλον,
είναι κατανοητό ότι πολλοί εργάτες, ειδικά από τα χαμηλότερα εισοδήματα,
πρέπει να ξοδέψουν σήμερα.
Ακόμα κι αν τα κάνεις όλα σωστά και μαζεύεις όλη σου τη ζωή,
και πάλι οι οικονομίες σου μπορεί να εξαφανιστούν λόγω κρίσης, όπως το 2008.
Η κάθετη πτώση στη Γουόλ Στριτ
χτύπησε εκείνους με τα ήδη προβληματικά 401Κ.
Οι πτώσεις του χρηματιστηρίου έχουν διαβρώσει τις συντάξεις.
Ένας λογαριασμός ήταν στις 88.000 και μετά έπεσε
στις 50.
Είχα πάντα μια καλή καριέρα και δεν μου αξίζει αυτό.
Συγγνώμη.
Δεν πειράζει.
Επειδή υπήρχε αυτό το αφήγημα ή η αντίληψη
ότι η σύνταξη είναι δική μας ευθύνη,
έχουμε στην Αμερική μια τεράστια ομάδα ανθρώπων που πλησιάζει τα 65
με ένα βαθύ αίσθημα ντροπής και άγχους.
Βασίζομαι σε εράνους και οργανώσεις
στις οποίες κάποτε έδινα με αφθονία.
Αν νιώθω ντροπή; Φυσικά.
Εξετάζω την πιθανότητα να επιστρέψω στο εργατικό δυναμικό
για να ενισχύσω λίγο ακόμα τη σύνταξή μου.
Εξαιτίας των δυσκολιών στη ζωή μου,
με βλέπω να δουλεύω μέχρι τα 70.
Ειδικοί λένε να δουλεύουμε περισσότερο.
Βοηθά την οικονομία
για τον απλό λόγο ότι αυξάνει το εργατικό δυναμικό.
Πρέπει να δουλεύουμε περισσότερο.
Αν οι ηλικιωμένοι δουλεύουν πιο πολύ,
η οικονομία και η παραγωγικότητα θα ανέβουν
και θα πλουτίσουμε.
Με εκνευρίζει αυτή η ιδέα.
Το ότι ζούμε περισσότερο δεν σημαίνει ότι πρέπει να δουλεύουμε περισσότερο.
Κάποια στιγμή, οι άνθρωποι πρέπει να έχουν την επιλογή
να ξεκουραστούν και να κάνουν πράγματα πέρα από την εργασία τους.
Και στην Αμερική σήμερα, αυτό για πολλούς δεν αποτελεί επιλογή.
Το άλλο πρόβλημα είναι ότι δεν ζούμε όλοι περισσότερο.
Τα ποσοστά μακροβιότητας είναι τόσο άνισα,
που όλο αυτό το σκεπτικό αποτελεί προσβολή για τους περισσότερους Αμερικάνους.
Οι πιο πολλοί δεν θα μαζέψουμε ένα εκατομμύριο, όσο κι αν προσπαθήσουμε.
Η ασφάλειά μας στα γηρατειά είναι η συσσώρευση
όλων των προνομίων και των δυσκολιών μας.
Φοιτητικά δάνεια, πιστωτικές κάρτες, ανεργία, χαμηλοί μισθοί,
ιατρικοί λογαριασμοί, ενοίκιο, η κληρονομιά που δεν έλαβες…
Μαζεύονται.
Σχεδόν 100 χρόνια πριν, ένα κίνημα κατέκλυσε την Αμερική.
Έγινε ο εθνικός μας στόχος
να έχουν όλοι οι ηλικιωμένοι καλή υγεία και ασφάλεια.
Πρέπει να αποδεχτούμε ότι σε αυτήν τη χώρα
έχουμε την ασφάλεια του πλούσιου και την ασφάλεια του φτωχού.
Η κυβέρνηση έχει την ίδια υποχρέωση απέναντι και στους δύο.
Τη δεκαετία του '80, όταν πειραματιζόμασταν
με το σύστημα "κάν' το μόνος σου",
το έκανε κι η Βρετανία.
Και το 2000, άρχισαν να εμφανίζονται τέτοιου είδους ρεπορτάζ.
Η σύνταξή μου είναι 87,50 λίρες την εβδομάδα.
Και με αυτά τα λεφτά πρέπει να πληρώσω νοίκι και να επιβιώσω.
Έχω καλή οικογένεια.
Στις γιορτές, τους ζητάω ρούχα.
Πήγαν αντίθετα από το αμερικανικό σύστημα
και υποχρέωσαν τους εργοδότες να παρέχουν συνταξιοδοτικό σύστημα.
Και το σύστημά τους λέγεται…
Εθνικό Συνταξιοδοτικό Ταμείο,
NEST, δηλαδή φωλιά.
Έχει σήμα ένα αυγό σε φωλιά.
Είναι σαν υποχρεωτικό 401Κ,
στο οποίο αναγκαστικά αποταμιεύεις το 8% του μισθού σου,
5% από τη μισθοδοσία και 3% από τον εργοδότη.
Αν έβγαζες ένα μέσο εισόδημα ύψους 49.000 δολαρίων τον χρόνο
και επένδυες αυτό το ποσό για 40 χρόνια,
όχι μόνο θα έφτανες το ένα εκατομμύριο, αλλά θα το ξεπερνούσες.
Θα μπορούσαμε να φτιάξουμε το αμερικανικό σύστημα σε μια νύχτα.
Θεσπίζοντας ένα υποχρεωτικό σύστημα αποταμίευσης για τους εργαζόμενους.
Ή επεκτείνοντας την Κοινωνική Ασφάλιση.
Θυμηθείτε ότι χρηματοδοτείται από τη μισθοδοσία σας.
Τώρα, γίνονται κρατήσεις 6% για τη χρηματοδότησή του.
Οι υψηλόμισθοι δεν πληρώνουν φόρο κοινωνικής ασφάλισης
για πολλά από τα λεφτά τους
γιατί, μόλις βγάλεις 137.900 δολάρια μέσα στη χρονιά,
σταματούν να τους φορολογούν για την υπόλοιπη χρονιά.
Αυτός είναι ο φθίνων φόρος.
Αν είσαι πολύ πλούσιος, φτάνεις το πλαφόν σε μια εβδομάδα,
κι αν δεν ξέρεις τι έχεις, σε μια μέρα.
Ακόμα προσπαθούν να συνέλθουν από το πρωτοχρονιάτικο πάρτι
και ήδη έχουν πληρώσει τον φόρο Κοινωνικής Ασφάλισης.
Καλή χρονιά!
Αν φορολογούσαμε τα κέρδη τους όπως κάνουμε με τους υπόλοιπους,
θα έρχονταν πολλά χρήματα στο σύστημα,
θα λύναμε τη φτώχεια και θα αυξάναμε τα επιδόματα.
Η κρίση της συνταξιοδότησης
ουσιαστικά επιλύεται πιο εύκολα από άλλα προβλήματα.
Πιο εύκολα από την κλιματική αλλαγή.
Από την ιατρική ασφάλεια.
Πρέπει να προσεγγίσουμε τα ερωτήματα με έναν πιο ολιστικό τρόπο.
Το θέμα της σύνταξης δεν επηρεάζει μόνο τους συνταξιούχους.
Επηρεάζει όλη την οικογένεια.
Έχει υπάρξει τρομερή πρόοδος τα τελευταία χρόνια
για το τι σημαίνει να ζεις καλά καθώς μεγαλώνεις.
Όπως αυτό το γηροκομείο στο Σιάτλ
που συνεργάζεται με έναν παιδικό σταθμό.
Εκεί που οι πολύ μεγάλοι και οι μικροί
περνούν τις μέρες τους μαζί.
Μ' αρέσει να τα αγκαλιάζω και να τους τραγουδάω.
Ξεκινάει το κίνημα Βίλατζ…
Ήδη υπάρχουν πάνω από 300 κοινότητες σε όλη την Αμερική.
…όπου ηλικιωμένοι συγκεντρώνουν πόρους για πρόσβαση σε υπηρεσίες συλλογικά.
Έτσι μπορούν να κάνουν ό,τι και στις κοινότητες συνταξιούχων,
ενώ ζουν στα σπίτια τους.
Στη Χαβάη, διαφορετικές γενιές ζουν μαζί σε κοινότητες,
όπου οι ηλικιωμένοι απολαμβάνουν πολιτιστικά δρώμενα.
Στις ΗΠΑ, αυτό το είδος οικογένειας ήταν κάποτε σύνηθες,
αλλά όταν τα θέρετρα συνταξιούχων άρχισαν να αυξάνονται,
ξεκίνησε και η πτώση του.
Μας πούλησαν ένα όνειρο,
αλλά η αλήθεια είναι ότι πολλοί από εμάς θα βασιστούμε σε οικογένεια και φίλους.
Αυτό είναι το τέταρτο πόδι στο σκαμπό, και ήταν από πάντα.
Σε αυτήν τη χώρα, η αντιμετώπιση της συνταξιοδότησης και της γήρανσης
έχει να κάνει με τον φόβο των γηρατειών και της αναπηρίας
και ο τρόπος που το αντιμετωπίζουμε είναι η άρνηση.
Αποκαλύπτει πολλά για την κοινωνία μας,
την πολιτική, την κουλτούρα μας, που έπρεπε να έχουμε αλλάξει.
Ενώ οι περισσότεροι δεν θα δούμε τη χαρούμενη εκδοχή της σύνταξης…
Αν βρούμε λύση για τους πιο αδικημένους,
εκείνους που έχουν υποφέρει τον περισσότερο καιρό,
τότε θα προστατευτούμε όλοι.
Υποτιτλισμός: Μαριάννα Κοτζιά