Το 1958 το Φρέσνο της Καλιφόρνια αναπτυσσόταν γρήγορα.
Είχε ένα όμορφο κέντρο,
ένα νέο εμπορικό κέντρο
και επεκτεινόμενα προάστια.
Ήταν, με λίγα λόγια, μια αρκετά συνηθισμένη αμερικανική πόλη
και το τέλειο μέρος
για ένα από τα πιο τολμηρά πειράματα του καπιταλισμού.
Τον Σεπτέμβριο
60.000 κάτοικοι έλαβαν ταχυδρομικά ένα μικρό ορθογώνιο πλαστικό,
με ανάγλυφα το όνομα και τη διεύθυνσή τους,
έναν μυστηριώδη αριθμό, μια ημερομηνία λήξης,
και το όνομα BankAmericard.
Σας στέλνουν ξαφνικά μια πιστωτική, που δεν είχατε ποτέ.
ΛΟΥΙ ΧΑΪΜΑΝ
Και σας λένε ότι αυτό το πλαστικό έχει μέσα 500 δολάρια.
Πάνω από 4.500 δολάρια σε σημερινά λεφτά.
Μπορούσες να τα ξοδέψεις όπως ήθελες κι έτσι, οι πιστωτικές
ελευθέρωσαν τους καταναλωτές για να ξοδεύουν ελεύθερα, όπως ποτέ πριν.
Τις πουλούσαν ως το τέλειο πακέτο.
Πολυτέλεια και ευκολία, δύο σε ένα.
Σύντομα, εκατομμύρια άνθρωποι απέκτησαν BankAmericard
και τη λάτρεψαν.
Με αυτήν αγόραζαν όλα τα αγαθά της μεσαίας τάξης.
Αλλά πολλοί δεν πλήρωναν το χρέος τους στην Bank of America.
Τα πρώτα χρόνια, η τράπεζα έχασε περίπου 15 εκατομμύρια δολάρια,
και αποφάσισε ότι δεν θα ξανασυμβεί.
Σήμερα, ο κλάδος αξίζει τρισεκατομμύρια
και χιλιάδες διαφορετικές πιστωτικές κυκλοφορούν σε όλο τον κόσμο.
-Δέχεστε Master Charge, σωστά; -Master Charge; Βεβαίως.
Για δεκαετίες, οι κάρτες προωθούνταν ως εισιτήριο για συναρπαστική ζωή.
Είναι όπου θέλεις να είσαι, ακόμα και πρώτη σειρά, κέντρο!
Για πολλούς, όμως,
το όνειρο που τους υποσχέθηκαν έχει γίνει μάλλον εφιάλτης.
Τέσσερις στους δέκα Αμερικανούς έχουν χρέη πιστωτικών
και ένας στους δέκα θα πεθάνει προτού τα πληρώσει.
Τελικά, οι πιστωτικές κάρτες μας ελευθέρωσαν;
Και πώς μπορείς να αποφύγεις τις παγίδες;
Πού μπορεί μια αξιοπρεπής οικογένεια να ζητήσει βοήθεια;
ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Όλοι ανησυχούν για τα χρέη.
Νιώθεις ότι κάθε μήνα κάνεις ένα βήμα μπροστά, αλλά δύο πίσω.
Είναι δύσκολο να υπολογίσεις τον τόκο που χρεώνεσαι μηνιαίως,
και υπάρχει ετήσιο επιτόκιο,
μηνιαίο, ακόμα και ημερήσιο.
Τι θα κάνουμε, Τζον;
Πρέπει να πληρώσουμε τους καθυστερημένους λογαριασμούς.
Δεν ξέρω, αγαπητή μου, αλλά θα βρούμε τρόπο.
ΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ
Η πίστωση είναι απλή, αλλά ριζοσπαστική ιδέα.
ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΩΣΗΣ
Υπάρχει κάποιος με έξτρα χρήματα που θέλει να τα δανείσει,
και κάποιος που χρειάζεται χρήματα τώρα
και θα τα επιστρέψει αργότερα.
Η αντιστοίχισή τους ήταν πάντα κινητήριος δύναμη της οικονομίας.
Όσοι έχουν οικονομίες συχνά επενδύουν ή τις δανείζουν,
ελπίζοντας σε μερίδιο του κέρδους.
Αυτό προϋποθέτει τη λύση ενός κεντρικού διλήμματος.
Του κινδύνου.
Πίστωση σημαίνει δάνειο,
και προέρχεται από τη λέξη "πίστη".
Πριν τις πιστωτικές, για να αγοράσεις κάτι αξίας
θα πήγαινες στην τράπεζα να ζητήσεις δάνειο.
Και θα σε έκριναν με τρία κριτήρια.
Την ικανότητά σου να το εξοφλήσεις…
Ο κος Μόρτον έχει κατάστημα στην πόλη,
είναι γνωστός ως ικανός επιχειρηματίας.
Αν έχεις κεφάλαια για να το πληρώσεις ή κάτι να υποθηκεύσει η τράπεζα…
Τι εξασφάλιση μπορείτε να δώσετε για το δάνειο;
Και την υπόληψή σας.
Αφού ο κύριος Μόρτον είναι γνωστός ως αξιόπιστο άτομο,
η τράπεζα είναι σχετικά σίγουρη
ότι ο κύριος Μόρτον θα αποπληρώσει το δάνειο.
Δεν ήταν επιστημονικός τρόπος να κρίνεις τον κίνδυνο,
οπότε, αυτοί που κυρίως έπαιρναν δάνεια…
Ήταν "υπεύθυνα άτομα".
Δηλαδή λευκοί που ανήκαν στη μεσαία τάξη.
Αλλά μετά ήρθαν οι υπολογιστές.
Ξαφνικά, τεράστιες ποσότητες δεδομένων έγιναν διαθέσιμες στις τράπεζες,
για να σκεφτούν σε ποιον θα δανείσουν.
Οι τράπεζες πλέον δεν βασίζονται σε φήμες,
αλλά σε διαβαθμίσεις πιστοληπτικής ικανότητας:
Περίπλοκα στατιστικά μοντέλα
που προβλέπουν πόσο επικίνδυνο θα ήταν να σας δανείσουν.
Λένε ότι δεν είναι πολύ δίκαιο ή μια πραγματική πρόβλεψη,
ΦΑΡΝΟΥΣ ΤΟΡΑΜΠΙ
αλλά αυτό έχουν οι τράπεζες, ειλικρινά,
για να σας κρίνουν με τον ίδιο τρόπο που κρίνουν όλους τους άλλους.
Η πιο συνηθισμένη διαβάθμιση στις ΗΠΑ κυμαίνεται από 300 ως 850.
Πάνω από 700 σημαίνει καλή πιστοληπτική ικανότητα.
Είστε αξιόπιστοι.
Αλλά αν έχετε κάτω από 650, είστε υψηλότερου ρίσκου.
Οπότε, με καλή βαθμολογία είστε υποψήφιοι
για τα καλύτερα πιστωτικά προϊόντα.
Εμφανίζεται κι όταν κάνετε αίτηση για να νοικιάσετε σπίτι.
Ο ιδιοκτήτης θα ελέγξει το ιστορικό σας
για να βεβαιωθεί για εσάς.
Αυτά τα στοιχεία δεν είναι μόνο αριθμοί.
Δείχνουν τι είδους άνθρωποι είμαστε.
Πώς αποκτάς εύκολα πιστωτικό ιστορικό;
Με πιστωτική κάρτα.
Τα δεδομένα βοήθησαν τον κόσμο να πάρει πίστωση
και τους δανειστές να βγάλουν πιο πολλά λεφτά.
Με λένε Ελένα Μποτέια.
Δούλεψα στην Capital One πέντε έτη.
Οι εταιρείες πιστωτικών καρτών κάνουν χιλιάδες πειράματα τον χρόνο,
για να βρουν πώς να βγάλουν πιο πολλά από κάθε πελάτη.
Που σημαίνει ότι ο καθένας μας παίζει ένα παιχνίδι με διαφορετικούς κανόνες.
Υπάρχουν δύο βασικές ομάδες πελατών.
Οι πληρωτές και οι οφειλέτες.
Ο πληρωτής εξοφλεί τον λογαριασμό του κάθε μήνα.
Ο οφειλέτης δεν το κάνει.
Αν δούμε τους Αμερικανούς ενηλίκους, το 40% είναι οφειλέτες.
Το 40% είναι πληρωτές,
και το υπόλοιπο 20% δεν έχει καν πιστωτική κάρτα.
Ιδανικά, θέλετε να είστε πληρωτής.
Στο θέμα της κάρτας, να είστε βαρετοί.
Πληρώνετε έγκαιρα
και προσπαθήστε να μην αφήνετε υπόλοιπο.
Αυτά τα άτομα παίρνουν καλές προσφορές
με ανταμοιβές και άλλα προνόμια,
ίσως και προστασία από απάτες…
Αυξάνοντας ταυτόχρονα τη βαθμολογία τους.
Είναι πολύ ευχαριστημένοι με τις κάρτες.
Αλλά ο εκδότης της κάρτας δεν είναι στην ομάδα σου.
Παίζεις εναντίον του.
Γι' αυτό λένε ότι έχουν άλλο όνομα για τους πληρωτές.
Αν πληρώνεις τα χρέη σου, είσαι άχρηστος για τον τραπεζίτη.
Άχρηστοι.
Είναι άχρηστος πελάτης.
Δεν βγάζουμε λεφτά από αυτόν.
Αυτό δεν είναι εντελώς αλήθεια.
Για κάθε χρήση της κάρτας,
ο έμπορος χρεώνεται με προμήθεια διεκπεραίωσης,
που συνήθως κυμαίνεται
από λίγο κάτω από το δύο τοις εκατό
μέχρι και τέσσερα τοις εκατό.
Αν είστε πληρωτές,
ο εκδότης της κάρτας δεν κερδίζει από σας,
αλλά από τη χρήση της κάρτας που κάνετε.
Δείτε την American Express Black, αγαπημένη των πλουσίων και διασήμων.
Αν δεν είναι λεφτά, λάθος αριθμός Black Card, το επισκεπτήριό μου
Στο εμπορικό τρέχα Έρχεται η Black Card
Σου δίνω την Black Card Δίχως κανένα όριο
Το 2014 ένας Κινέζος δισεκατομμυριούχος αγόρασε αυτό για 36 εκατομμύρια δολάρια
και το έβαλε στην κάρτα του.
Με μέση εμπορική προμήθεια τρία τοις εκατό,
η American Express μπορεί να τσέπωσε πάνω από ένα εκατομμύριο από την πώληση.
Ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος.
Οι τράπεζες διεκδικούν πλούσιους πελάτες.
Κάποιοι το λένε "ο πόλεμος των ανταμοιβών",
και ενδεχομένως η νικήτρια είναι αυτή:
Η κάρτα Chase Sapphire Reserve.
Όταν πρωτοεκδόθηκε το 2016,
είχε μπόνους εγγραφής αξίας 1.500 δολαρίων.
Έγινε τόσο δημοφιλής,
που τελείωσε το μέταλλο από το οποίο φτιαχνόταν.
Μέσα σε λίγους μήνες…
Η νέα πιστωτική της JPMorgan Chase θα μειώσει τα κέρδη της.
Η Chase χάνει 200 με 300 εκατομμύρια.
Οι ζημίες οφείλονται στα πλουσιοπάροχα δώρα
που προσφέρουν για να την προωθήσουν.
Όμως, δεν την ένοιαζε.
Ήταν τόσο πετυχημένη,
που μας κόστισε 200 εκατ., αλλά θα έχουμε καλή απόδοση.
-Κι άλλα ψεύτικα νέα. -Ναι.
Μακάρι να ήταν ζημία 400 εκατ. δολ.
Επειδή το μπόνους εγγραφής ήταν μια φορά,
ενώ η χρήση της κάρτας
σε βάθος χρόνου θα υπερκαλύψει το κόστος των προνομίων.
Όμως, υπάρχει ένας τύπος χρήστη καρτών από τον οποίο ο κλάδος χάνει λεφτά.
Ο χάκερ.
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου χάκερ πιστωτικών καρτών.
ΜΠΡΑΪΑΝ ΤΖAΝΓΚ
Θα έλεγα ότι εκμεταλλεύομαι
όλες τις ευκαιρίες που υπάρχουν.
Εντάξει, παιδιά, έτοιμοι για το Τέξας!
Έμεινα δωρεάν στο Bellagio, επειδή χρησιμοποίησα πιστωτικές κάρτες.
Ταξίδεψα αεροπορικώς κι έμεινα σε ξενοδοχεία
που δεν φανταζόμουν ποτέ.
Μπαχάμες, Όστιν, Νέα Υόρκη, Λος Άντζελες.
Ο Μπράιαν είναι σούπερ χρήστης πιστωτικών.
Χρησιμοποιεί τα κόλπα του εκδότη υπέρ του,
για να μεγιστοποιήσει τις ανταμοιβές χωρίς προμήθειες και τόκους.
Θα έλεγα ότι χρησιμοποιώ πολύ περίπου 13 πιστωτικές κάρτες,
αλλά συνολικά στην κατοχή μου νομίζω ότι έχω 20 με 30 κάρτες.
Τις οποίες φυλάει σε ειδικά ντοσιέ.
Εδώ είναι οι κύριες κι εδώ οι επικουρικές.
Αυτή είναι μια χρυσή κάρτα. Είναι 24 καρατίων.
Και τις οργανώνει σε ένα υπολογιστικό φύλλο.
Έχω καταγράψει 14 κάρτες στο φύλλο μου,
αλλά οι έξι χρειάζονται περισσότερη προσοχή.
Έχω ενάμισι με δύο εκατομμύρια πόντους.
Χρησιμοποιώ πολλές από τις κάρτες μου,
ανάλογα με το είδος της σεζόν ή την κατηγορία αγορών που θέλω να πετύχω.
Σίγουρα χρειάζεται πολλή δουλειά για να τα παρακολουθείς αυτά.
Αυτά τα προνόμια πληρώνονται εν μέρει από τους εμπόρους.
Γι' αυτό δεν δέχονται κάποιες κάρτες.
Το κόστος της American Express είναι πολύ υψηλό.
Γι' αυτό πολλοί δέχονται μόνο μετρητά.
Δεν θέλουν να πληρώνουν προμήθειες.
Αλλά οι πιστωτικές κάρτες κοστίζουν και στους καταναλωτές,
γιατί τα μαγαζιά αυξάνουν τις τιμές τους ανάλογα.
Αν έχεις μια ακριβή κάρτα, καλύπτεις το κόστος με τα προνόμια,
αλλά αν έχεις απλή κάρτα
ή πληρώνεις με χρεωστική ή μετρητά,
απλώς πληρώνεις πιο πολλά
κι έτσι επιδοτείς τους χρήστες των ακριβών καρτών.
Μια μελέτη έδειξε ότι οι χρήστες μετρητών δίνουν σε κάθε οικογένεια χρηστών κάρτας
πάνω από 1.000 δολάρια κάθε χρόνο.
Βλέπουμε ότι προκαλεί μεγάλη ανακατανομή πλούτου
από φτωχότερες σε πλουσιότερες οικογένειες.
Οι φτωχότερες οικογένειες συνήθως είναι οφειλέτες,
το πιο επικερδές είδος πελάτη για τους εκδότες καρτών,
χάρη σε ένα μικρό πραγματάκι που λέγεται τόκος.
Πείτε ότι δώσατε 1.000 δολάρια για ψυγείο, ένα στρογγυλό ποσό.
Στη λήξη του λογαριασμού,
το ψυγείο θα σας κοστίσει ακριβώς αυτό το ποσό.
Τα 1.000 δολάρια ήταν μια δωρεάν προκαταβολή,
ένα δάνειο χωρίς τόκο.
Ας πούμε ότι δεν μπορείτε να το εξοφλήσετε.
Την επόμενη μέρα, τα 1.000 δολάρια που δεν πληρώσατε τοκίζονται.
Πόσο; Εξαρτάται
από το ΣΕΠΠΕ σας ή Συνολικό Ετήσιο Πραγματικό Ποσοστό Επιβάρυνσης.
Αν έχετε πολύ καλή βαθμολογία, μπορεί να είναι 12%,
αλλά φτάνει μέχρι και 23%.
Ο μέσος όρος είναι περίπου 16%
και αυτό το ποσό ανατοκίζεται ημερησίως.
Κάθε μέρα, το υπόλοιπό σας θα αυξάνεται λίγο.
Μετά θα έρθει ο λογαριασμός.
Αυτόν τον μήνα θα χρωστάτε άλλα 13 δολάρια.
Μα δεν πληρώνετε τόκο μόνο στο κεφάλαιο των 1.000 δολαρίων.
Πληρώνετε τόκους επί των τόκων.
Κάθε μήνα, το χρέος σας θα μεγαλώνει λίγο πιο γρήγορα.
Έναν μήνα μετά, θα χρωστάτε τόσα.
Έναν χρόνο μετά, θα χρωστάτε τόσα.
Κι αν συνεχίσετε να μεταφέρετε τα αρχικά 1.000 δολάρια, τελικά…
Οι τόκοι που θα έχετε πληρώσει θα υπερβαίνουν το αρχικό κεφάλαιο.
Υπάρχει λόγος που η Παλαιά Διαθήκη και το Κοράνι απαγορεύουν την τοκογλυφία,
που στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ως τόκος.
Ο Δάντης είχε ξεχωριστή θέση στην Κόλαση για τους τοκογλύφους.
Είναι στον έβδομο κύκλο, με τους δολοφόνους.
Ο τόκος μπορεί να είναι διαβολικός.
Και οι Αμερικανοί χρήστες καρτών πληρώνουν πιο πολύ τόκο.
Το 2019 πλήρωσαν 121 δισεκατομμύρια δολάρια
κατευθείαν στις τσέπες των εταιρειών.
Οι εταιρείες καρτών δεν θέλουν αυτούς που εξοφλούν όλο το υπόλοιπο κάθε μήνα.
Ούτε θέλουν αυτούς που δεν πληρώνουν ποτέ.
Αλλά ανάμεσα στα δύο άκρα είναι το καλύτερο σημείο,
το σημείο όπου οι τράπεζες βγάζουν πολλά λεφτά από αυτά τα δάνεια.
Κι έχουν αρκετά κόλπα για να το κάνουν να συμβεί.
Πρώτα, πρέπει να διαλέξεις την κάρτα τους.
Η αποστολή καρτών σε ανυποψίαστα άτομα είναι πλέον παράνομη,
αλλά αντ' αυτού οι εταιρείες στέλνουν αμέτρητες προσφορές ετησίως,
με δελεαστικές προτάσεις, ανάλογα με το πού σας κατατάσσουν.
Στους πληρωτές προσφέρουν
κάρτες με ελκυστικά προνόμια.
Αλλά αν πιστεύουν ότι είστε οφειλέτης,
θα σας στείλουν κάτι τέτοιο:
Μια δελεαστική αρχική προσφορά, άτοκη για τον πρώτο χρόνο.
Ο καταναλωτής, από ψυχολογική άποψη…
Όταν μου προσφέρουν αυτές τις ανταμοιβές…
ΧΑΛ ΧΕΡΣΦΙΛΝΤ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΙΚΟΣ ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ
σκέφτομαι τις δωρεάν παροχές.
Μπαχάμες, Όστιν. Εντελώς δωρεάν.
…δύο εκατομμύρια πόντους.
Αρχίζω να σκέφτομαι τι θα πάρω,
και όχι τι θα πληρώσω για να αποκτήσω τις παροχές.
Όπως τα λεφτά που πρέπει να ξοδέψεις για να πάρεις τις ανταμοιβές.
Ή το υψηλό επιτόκιο αργότερα.
Και η πίστωση που σου δίνουν; Δεν είναι επειδή σε θεωρούν αξιόπιστο.
Όταν οι καταναλωτές βλέπουν πληροφορίες,
υποθέτουν ότι είναι εκεί για κάποιο λόγο, ότι αυτός που πήρε την απόφαση
με θεωρεί αρκετά αξιόπιστο,
ώστε να μου δώσει τόσο υψηλό πιστωτικό όριο.
Το επιχειρηματικό μοντέλο που χρησιμοποιούν
με πελάτες χαμηλότερης βαθμολογίας
λέγεται "από τα χαμηλά στα ψηλά".
Σε ξεκινάει με χαμηλό πιστωτικό όριο και το αυξάνει σταδιακά,
επειδή οι πιο πολλοί χρησιμοποιούν την αύξηση
σχεδόν σε απόλυτο συγχρονισμό.
Συνήθως ο διπλασιασμός του ορίου σημαίνει διπλασιασμό του χρέους.
Μερικές φορές οι καταναλωτές είναι μυωπικοί,
έχουν στενή αντίληψη.
Είναι επικεντρωμένοι στο σήμερα, στο τώρα.
Είναι πολύ εύκολο να ξοδεύεις πολλά με την πιστωτική.
Υπάρχουν έρευνες για τον "πόνο της πληρωμής".
Αυτό που δείχνουν είναι
ότι διάφοροι τρόποι πληρωμής
μπορεί να είναι λιγότερο ή περισσότερο ψυχολογικά επώδυνοι.
Μια μελέτη έδειξε
ότι περιοχές του εγκεφάλου σχετικές με τον πόνο και τον φόβο
είναι πιο πιθανό να διεγερθούν αν δεις κάποιον να πληρώνει με μετρητά,
παρά αν τον δεις να πληρώνει με κάρτα.
Και μόλις μαζευτούν χρεώσεις ενός μηνός,
παίρνεις τον πρώτο σου λογαριασμό.
Μάλλον θα μοιάζει κάπως έτσι:
Πάνω δεξιά έχει ημερομηνία λήξης,
υπόλοιπο και ελάχιστη πληρωμή.
Συνήθως είναι το 3% του συνολικού χρέους σου
ή 25 δολάρια, όποιο είναι μεγαλύτερο.
Καλώς είναι εκεί, για να ξέρετε πόσα πρέπει να πληρώσετε
για να μη βρεθείτε σε αθέτηση.
Αλλά αυτό μπορεί, ως αποτέλεσμα,
να ωθεί πελάτες να πληρώσουν λιγότερα από όσα θα πλήρωναν,
επειδή κολλάνε στο ποσό που βλέπουν
στο αντίγραφο λογαριασμού.
Αυτό λέγεται αγκίστρωση. Είναι μια τάση του εγκεφάλου μας
να προτιμά την πρώτη πληροφορία που δέχεται.
Ένα πλοίο αγκυροβολεί ρίχνοντας την άγκυρα στο νερό,
κάτι που συγκρατεί το πλοίο. Φυσικά, το πλοίο κινείται,
αλλά δεν απομακρύνεται από την άγκυρα.
Αυτό συμβαίνει και στον εγκέφαλό μας, όταν βλέπουμε την ελάχιστη πληρωμή.
Μένουμε κοντά σ' αυτόν τον αριθμό.
Αν πληρώσατε το ελάχιστο ποσό για εκείνο το ψυγείο,
κάποτε θα το ξεπληρώσετε,
αλλά θα πάρει σχεδόν πέντε χρόνια
και θα σας κοστίσει 400 επιπλέον δολάρια.
Το λένε "ο δρόμος του πουθενά". Έχετε κολλήσει στην ελάχιστη πληρωμή,
που αφαιρεί μόνο ένα μικροσκοπικό ποσό από το υπόλοιπό σας κάθε φορά.
Ο νόμος τώρα απαιτεί οι λογαριασμοί να έχουν αυτό,
έναν πίνακα που σου λέει πόσα εξοικονομείς πληρώνοντας πιο πολλά.
Το ενδιαφέρον σ' αυτό είναι
ότι ο λογαριασμός δεν ενθαρρύνει κανέναν
να πληρώσει το μέγιστο που μπορεί.
Έρευνες που έκανα εγώ και άλλοι έδειξαν ότι ο κόσμος
τώρα κολλάει στις επιπλέον πληροφορίες.
Ίσως πληρώνουν πάνω από το ελάχιστο,
αλλά ίσως να πλήρωναν πιο πολλά, αν αυτές οι πληροφορίες δεν ήταν εκεί.
Και υπάρχουν πολλά άλλα εμπόδια
που μας βάζουν οι εταιρείες πιστωτικών,
όπως μακροσκελή, περίπλοκα συμβόλαια γεμάτα ψιλά γράμματα,
όπου κρύβουν κάθε είδους επιβαρύνσεις.
Για καθυστέρηση πληρωμής, μεταφορά υπολοίπου σε άλλη κάρτα
ή για χρήση της κάρτας σε ΑΤΜ.
Δεν είναι τυχαίο που τόσο πολλοί είναι καταχρεωμένοι.
Και για πολλούς, δεν είναι το παιχνίδι στημένο.
Είναι όλο το σύστημα.
Δουλεύοντας για τον κλάδο των πιστωτικών είχα πολύ καλή εικόνα της λειτουργίας του,
αλλά δεν ένιωθα ότι καταλάβαινα γιατί οι πελάτες επέλεγαν να δανειστούν.
Και στην τελική, ήθελα πραγματικά να καταλάβω
αν οι πιστωτικές βελτίωναν τις ζωές τους.
Στην ποπ κουλτούρα συνδέονται με την πολυτέλεια, την ελευθερία…
Μου έδωσε πιστωτική.
…τα ανέμελα ψώνια.
Μπεκς!
Διακόσια δολάρια για εσώρουχα!
Τα εσώρουχα είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα.
Αλλά στην πραγματικότητα ισχύει το αντίθετο.
Οι περισσότεροι στους οποίους μίλησα
δεν τη χρησιμοποιούσαν για υπερβολικά πράγματα.
Τη χρησιμοποιούσαν για πράγματα που ήταν απλά, για καθημερινά έξοδα.
Ίσως γι' αυτόν τον λόγο, το χρέος σε πιστωτική σε στιγματίζει.
Σε μια μελέτη, οι καταναλωτές δήλωσαν τα στεγαστικά τους επακριβώς,
αλλά το χρέος τους σε πιστωτικές κατά 40% λιγότερο από όσο ήταν.
Οι περισσότεροι ξεπληρώνουν τα χρέη τους,
μέχρι να αντιμετωπίσουν κρίση.
Ξαφνικά δεν έχεις δουλειά ή αρρωσταίνεις
και προστρέχεις στην κάρτα για να καλυφθείς.
Είναι γνωστό ότι λίγοι από μας έχουν αποταμιεύσεις,
και δεν έχουμε ούτε μικρά ποσά για ώρα ανάγκης.
Δηλαδή ούτε 400 δολάρια.
Το 30% των Αμερικανών δεν καλύπτει έξοδα έκτακτης ανάγκης 400 δολαρίων.
Το επόμενο καλύτερο είναι η πίστωση.
Πολλοί χρησιμοποιούμε τις κάρτες σαν ταμιευτήριο,
σαν κουμπαρά που σπάμε σε ώρα ανάγκης.
Αυτός είναι ένας πολύ ακριβός τρόπος να πληρώσεις για τα προβλήματά σου.
Αυτή είναι η πραγματική διαφορά ανάμεσα στο σύστημα των ΗΠΑ
και κάθε άλλης βιομηχανικής χώρας.
Ότι όταν οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν κρίση τους αφήνουμε μόνους,
λέγοντάς τους να καταφύγουν στις κάρτες.
Κατά την κρίση του 2009,
οι ΗΠΑ πέρασαν νόμο που απαγόρευσε τις χειρότερες πρακτικές του κλάδου.
Σταματήσαμε τις αναδρομικές αυξήσεις χρεώσεων
που εμφανίζονται ξαφνικά χωρίς λόγο.
Αυτός ο νόμος μείωσε δραστικά κάποιες προμήθειες που πληρώναμε.
Κατά μία εκτίμηση, οι Αμερικανοί εξοικονόμησαν 12,6 δις δολάρια ετησίως.
Αλλά νομίζω ότι από τότε που ψηφίστηκε αυτός ο νόμος,
το αποτέλεσμα ήταν η μετακίνηση των εταιρειών
από ένα μοντέλο βασισμένο σε προμήθειες
σε ένα μοντέλο βασισμένο σε τόκους.
Φυσικά, υπάρχει ένα φανταστικό μήνυμα σχετικά με τις πιστωτικές.
Θα πληρώσω με κάρτα.
Ότι θα είναι ένα εργαλείο για να βελτιώσεις τη ζωή σου,
να κάνεις όνειρα, να χτίσεις ένα καλύτερο μέλλον.
Αυτό δεν είναι λάθος, αλλά…
χρειάζεται να ακολουθήσεις κάποιους σημαντικούς κανόνες.
Μην αφήνετε την κάρτα να επιλέξει εσάς.
Βρείτε την καλύτερη για τις ανάγκες σας, και με το χαμηλότερο επιτόκιο.
Ξεκινήστε με τα απλά. Μάθετε πότε έρχονται οι λογαριασμοί.
Μάθετε τη βαθμολογία σας.
Εστιάστε σε αυτά τα μικρά και θα δείτε
ότι μπορείτε να έχετε πιο πολλά οφέλη από όσα φανταζόσασταν.
Χρησιμοποιήστε την κάρτα σας σαν να ήταν μετρητά.
Λένε ότι αν χρωστάτε μονίμως, αυξάνεται η πιστοληπτική σας ικανότητα.
Αυτό είναι μεγάλος μύθος, δεν ξέρω ποιος τον ξεκίνησε.
Ας το ξεκαθαρίσουμε.
Είναι πάντα καλύτερο να εξοφλείς το υπόλοιπό σου κάθε μήνα. Τέλος.
Χρησιμοποιώ τις κάρτες μου σαν χρεωστικές. Δεν αφήνω ποτέ υπόλοιπο,
ακόμα κι αν έχει μηδενικό ΣΕΠΠΕ.
Αλλά αν βρεθείτε χρεωμένοι,
υπάρχουν τρόποι να ξεφύγετε από αυτό.
Ξεκινήστε με ένα επίπεδο τη φορά.
Δυσκολευόμαστε να σκεφτούμε μεγάλους αριθμούς.
Μας είναι πιο εύκολο να σκεφτόμαστε μικρότερες ποσότητες.
Αν έχετε χρέος 10.000 δολαρίων
και θέλετε να το εξοφλήσετε σε δύο χρόνια, αυτό είναι 5.000 τον χρόνο.
Πόσο είναι σε μηνιαία βάση;
Πόσο σε εβδομαδιαία, ημερήσια βάση;
Μετά, αυτοματοποιήστε τις πληρωμές σας.
Αξιοποιήστε εργαλεία που κάνουν τη ζωή εύκολη και σίγουρη.
Αν το αυτοματοποιήσουμε και πούμε
"Κάθε μήνα, αυτό το ποσό βγαίνει από τον λογαριασμό μου",
τότε, έχω μόνο μία απόφαση να πάρω.
Μια πιστωτική κάρτα είναι ισχυρό εργαλείο.
Και στις στιγμές εκείνες που έχετε δυσκολίες,
μπορεί να σας στηρίξει.
Αλλά είναι εύκολο και να ξεφύγετε,
κι αυτό δεν είναι προσωπική αποτυχία.
Είναι ο τρόπος που σχεδιάστηκε το παιχνίδι.
Υποτιτλισμός: Ελιάνα Τσακίρη