Co ma większy sens? Kable, który nie znał dzieci,
- czy Bones? - Bones to Jacob Adley.
W tamten weekend siedział w areszcie w Bristolu.
Minnet Kable zabił w Donkey Pitch.
- Powiedz, co wiesz o moim bracie. - Nie.
A jeśli widziałem go w naszym domu? Mogłem coś zrobić.
"Dwóch fałszywych policjantów przetrzymuje nas w naszym domu".
Dziś jest dzień, w którym uciekniemy!
Jeśli będziecie mieć szansę uciec, zostawcie mnie!
Domyśliłeś się już, kim jestem?
Chcę, żeby wrócił!
Chcę mojego synka!
WYSTĘPUJĄ
PUK, PUK
Ewan? Jesteś tam?
Ewan!
WILK
SCENARIUSZ
Wiesz, co to znaczy?
To znaczy, że wreszcie możemy rozmawiać!
Nie mogłem ci powiedzieć, bo wyszedłbyś z roli,
a tak mogłem działać, gdy spałeś!
Myślałem, że się domyślisz, ale nie.
I tych dwóch policjantów, Honey i Molina!
Wiedziałem, że istnieją, bo wykorzystałem ich dane, ale że przyszli?!
Ale przypadek!
Ulżyło mi, że już wiesz.
Masz mnóstwo pytań.
Wal.
Nie ma szefa?
Nie istnieje. A raczej to ja.
I zabiłeś...
- Tak. - Dlaczego?
Żeby nie przyszła do domu,
ale w sumie poradziłbym sobie z tą sytuacją, gdyby zaistniała.
Zaistniała? Zaistniewała?
Nieważne.
Tak naprawdę była moją rozgrzewką. Przed rodzinką.
Jesteś świrem.
- Wcale nie. - Pieprzonym świrem.
Nie jestem umysłowo chory.
Wiedziałbym o tym. Pracowałem w wariatkowie.
- Nie zabijaj mnie. - Nie planowałem.
W sumie...
możesz odejść już teraz.
- Ale pieszo. - Żaden kłopot.
Chcesz iść pieszo na pociąg? To zajmie godziny!
Pomyśl, jak wyczerpany dotrzesz do domu na Stroud Green.
Co pomyśli sobie twoja pani?
Po co ją w to wciągać?
Zwłaszcza że hormony buzują.
Czyli zgoda.
Osobiście odwiozę cię na dworzec,
gdy już skończę z rodzinką. Raczej późniejszym popołudniem.
Muszę się zdrzemnąć.
Czyli...
wszystkich zabijesz?
Mogą powiedzieć policji, jak wyglądamy. Tego chcemy?
Właśnie. Musi to wyglądać tak, jakby ktoś ich zniewolił,
pozabijał i uciekł. Jedna sprawa.
Mała gosposia nie pasuje do tej bajeczki, dlatego...
Pomożesz kumplowi?
Uważaj. Tędy.
Nie cieszysz się i nigdy nie byłeś tak milczący.
Obawiam się, że jesteś tu ze mną tylko dlatego,
że sugerowałem, że zabiję twoją ciężarną dziewczynę.
Tak.
Tak naprawdę...
czy bym to zrobił?
Nie wiem. To nieważne.
Ważne, co czujesz do mnie.
Bo jeśli mnie nie lubisz, nie ma sensu kontynuować.
- Możemy to zakończyć. - Nie. Muszę się tylko dostosować.
Myślę, że jesteś bardzo mądry.
Dziękuję.
I cieszyłem się twoim towarzystwem.
- Naprawdę? - Naprawdę.
I chcę ci pomóc.
Pochować ją. Potem wrócimy do domu i...
- zabijemy rodzinę. - W tym nie pomagaj. Chcę to zrobić sam.
Skoro...
jesteśmy wobec siebie szczerzy...
Wreszcie!
Co właściwie zrobiła ci ta rodzina?
O to pytasz?
To później.
- Skup się na zadaniu. - Jasne.
- Ale między nami gra? - Wszystko gra.
Jest świetnie.
To mam do ciebie pytanie.
Podoba ci się "Doktor Who"?
Bo w Cardiff mają wycieczkę po wszystkich planach filmowych i zamkach.
Nigdy nie miałem z kim iść.
Nie chciałem wyjść dziwoląga typu "Imprezka dla jednego".
Wiem.
13. Doktor nie wszystkim się podobał, a ty nie jesteś feministą,
- ale zapiszmy to sobie. - Dobrze.
Bo zapomnimy.
Chodź.
Beca!
Czas na rąbanko.
Słucham o twoim nocnym pływaniu.
Szczegóły są fascynujące.
Mnóstwo prochów, sztuczny krokodyl i od pyty kulek.
Coś przegapiłam?
Pytona.
- Nie robię ci kawy. - Nie prosiłem.
- Za 20 minut wychodzę. - Czyli ja też?
Jak nie wcześniej.
- Nie chcesz mnie tu. - Nie chcę, żebyś źle to zrozumiał.
Że nie oferujesz kawy?
Nie oferuję domu.
To może tak. Sam zrobię sobie kawę,
a potem usiądziemy i pogadamy wyłącznie o pracy.
I za 20 minut wyjdziemy.
Nie dam ci buziaka na pożegnanie.
Kawa jest tam.
Bierzesz prysznic?
Nie trzeba.
Czyli twój Bones nie jest mordercą z Donkey Pitch.
Zabrnąłeś w ślepy zaułek.
Kable jest winny. Oburęczny,
czyli jako jeden z niewielu mógł to zrobić.
Chyba że było dwóch, lewo i praworęczny.
Jezu!
- Kable się przyznał. - Wspominałaś.
Niejeden raz.
Wszedł z ulicy i zwierzył się przygodnemu gliniarzowi.
Poprosił o mnie.
Słyszał mnie w wiadomościach i uznał, że mam miły głos.
- Wiesz, że nie jest zbyt bystry. - Tak.
- Minnet Kable prosił konkretnie o ciebie? - Tak.
Z powodu wiadomości?
Koledzy mnie nie lubią, za to kamera kocha.
Kłamiesz.
Nie stałaś się przed kamerą.
Nie odpowiadałaś na pytania we własnej sprawie.
Robbie twierdzi, że twój szef to seksista, który ci zabraniał.
- W kółko mnie pokazywali. - Podobno słyszał, jak mówisz.
Nie mógł.
To skąd znasz Minneta Kable?
Trafiłem.
To o tym nie chcesz gadać.
- Co ukrywasz? - Nic, ale posunąłeś się za daleko.
Wielki błąd.
- Dlaczego? - Bo cię znam.
Znam twój koszmar.
Sprawa Donkey Pitch od początku była przegrana.
Deszcz zmył wszelkie możliwe ślady,
za świadków mieliśmy milczących nastolatków,
a do tego brakowało nam motywu. Sprawa nierozwiązywalna.
Na Kable'a trafiłam podczas innej sprawy. Był nieważnym świadkiem.
Dlatego prosił o mnie, gdy szedł się przyznać.
Matthews i ja przyjęliśmy zeznanie, aresztowaliśmy go,
daliśmy rodzinom zamknięcie.
Tydzień później pisałam raport ze sprawy, w której poznałam Kable'a,
czytałam stenogramy rozmów i zaskoczyło.
Kable ma alibi na tamtą noc.
Przyznał się dla rozgłosu.
Czasem tak robią, zwłaszcza ci głupsi.
Adwokat nie miał szans znaleźć tego alibi,
a ja nie powiedziałam Matthewsowi ani innym.
Bo po co?
Takich ludzi powinno się zamykać w więzieniu.
Kogo obchodzi jak?
Ten wzrok!
Gdy następnym razem go zobaczę, zetrę ci go pięścią.
Idziesz dziś na wizytę do Kable'a?
Nie zapomnij go spytać o jego gniazdo.
Panie Kable, jestem komisarz Jack Caffery.
Przyznał się pan do zabicia dzieciaków w Donkey Pitch.
Dlatego pan tu jest, prawda?
Gdy poszedł pan na policję, rozmawiał pan z kobietą.
Znał pan ją, prawda?
O czym rozmawialiście?
Nie napytam panu biedy.
Chcę tylko wiedzieć, o czym rozmawialiście.
Dlaczego?
Wydaje mi się, że pana nie lubi.
Chcę poznać powód.
- Bo zabiłem te dzieci. - Myślę, że już wcześniej pana nie lubiła.
Mówiła, że już wcześniej należało się panu więzienie.
Przed Donkey Pitch nie byłem zły.
To były tylko myśli.
Jakie?
Powiedziała: "Za myśli nie idzie się do więzienia".
Dlatego jej powiedziałem.
Że cały czas o nich myślę.
O kim, panie Kable?
Często tam chodziłem.
Patrzeć.
Mieć te myśli.
Lubiłem tam chodzić.
Do szkoły, panie Kable?
Na plac zabaw? Tam lubił pan chodzić?
Nie podałbym jej ulubionych, bo by mi je zabrała.
Miałem plan.
Opiekowałbym się nimi.
Trzymał je razem, bo to siostry.
Zrobiłem im miejsce do spania.
Ciepłe.
Ich własne gniazdo.
Ale już ich nie widuję.
Bo jestem tutaj.
To dobrze, prawda?
Wsiądź do auta i odjedź.
Nie bądź pałą.
Skończona pała.
Pani Anchor-Ferrers, musi mnie pani posłuchać.
Rozkuję panią. Uciekniemy. Z pani rodziną.
Ale musimy to zrobić szybko i po cichu.
Zrobiłaś to?!
Ty głupia krowo.
Zabiłaś niewłaściwego.
Dzięki. Zaoszczędziłaś mi roboty.
To byłoby niezręczne.
Mieliśmy wspólne plany.
A tak! Zapomniałbym.
Dzisiaj umrzecie.
To miłe.
- Nie ma o czym mówić. - Jest.
- To bardzo miłe. - Mamo!
Zostawię was.
- Bardzo mi miło poznać. - Mnie panią też.
Dobrze.
Żona i ja odpoczywamy od siebie. Ułoży się.
Nie opłacało się wynajmować.
I dobrze. Spędzacie razem czas.
Kiedyś to docenisz.
- Mogłeś oberwać gorzej. - To pestka.
Dziękuję.
Przesłuchasz Bonesa? Został oskarżony i zwolniony.
Ma alibi na noc morderstw. Matthews powiedział.
Bones coś wie.
Jest w to zamieszany i dobrze o tym wiesz.
- Sprawa zakończona. - Ale źle!
Mordercy są na wolności.
Nie przeszkadza ci to?
Jacyś ochotnicy?
Nie rób tego!
Proszę, nie!
Ach, te wybory!
Nie! Proszę!
Nie!
Dogadajmy się.
Oddychaj.
Głęboko.
Zaakceptuj to.
Właśnie tak. Bardzo dobrze.
Proszę, nie!
Niech moja córka nie czuje bólu.
Błagam.
Bez bólu. Cokolwiek musisz zrobić,
jakąkolwiek przemoc w sobie nosisz,
wyładuj się na mnie.
Zrób wszystko mnie, ale nie jej.
Interesują mnie Sophie i Hugo.
- Nic mi do nich. - Znałeś ich.
Przychodzili na rave'y. Sprzedawałeś im prochy.
W chwili śmierci mieli tylko 18 lat.
Para niewinnych dzieciaków.
Sophie i jej znajomi spotkali się na jakiejś farmie.
Kilka tygodni przed śmiercią.
I co?
Skrzywdzili kogoś.
Bardzo.
Ja pierdolę!
Ile do przyjazdu policji?
Alarm wyłączyłeś, ale i tak przyjadą. Ile?
Sześć minut. Aresztują cię.
Wiem, że białemu i bogatemu idą na rękę, ale ja jestem jednym z nich.
Będzie, jak powiem.
I dopilnuję, żeby ta sprawa była paskudna i głośna.
Albo może mnie nie być, kiedy dotrą, a to...
zmieni się w wypadek.
- Czego pan chce? - Spotkaliście się na farmie Hugo.
Coś się stało. Ktoś ucierpiał.
- To ma znaczenia? - Pytam.
Gdzie ona jest? Gdzie moja żona?
Zepsułbym niespodziankę!
Proszę,
powiedz mi, gdzie ona jest.
A wasze pokolenie tak ględzi o trzymaniu fasonu.
Proszę.
Bądź grzeczny i stań sobie pod ścianą.
Szybciutko.
Uważaj na zwłoki.
Hugo pieprzył jedną dziewczynę. W tajemnicy.
Nagle zjawiła się na farmie.
Hugo był pijany. Odbiło mu.
Myślał, że Sophie się dowie. Dlatego był dla dziewczyny wredny.
Chciał, żeby sobie poszła, ale była głupia i nie skumała.
- I potem... - Co?
Byli pijani. Robili to dla śmiechu. My nie.
- Mitygowaliśmy ich. - Co zaszło?
Gdzie mama?
Bądź dobrą dziewczynką, Lucia.
Co jej zrobiłeś?
Usiądź obok ojca.
Idź.
Była tam taka zagroda.
Dla zwierząt.
Oni...
ją tam zwabili.
Boisz się?
Hugo zaczął się wygłupiać. Popisywać przed Sophie.
Był jak Bones.
Hugo nie chciał tego naprawdę zrobić. Nie zamierzał.
Ale Sophie śmiała się, zachęcała go i chłopaka poniosło.
Co to ma wspólnego z Donkey Pitch?
Ona tego nie zrobiła. Była tylko dziewczyną.
Po prostu nie mogła ich zabić.
Jak się nazywała?
"Ludzie nie doceniają mojej córki".
Usiądziesz, Lucia?
"W młodości zniszczyła ogród mojej żony.
Później zaprzeczała.
Ustawiliśmy kamery, żeby tego nie powtórzyła.
Wyłącznie do naszego użytku.
Lucia na złość nam zabiła przed kamerami kota".
Nie wierzę, kurwa!
"Psychiatrzy twierdzili, że Lucię można leczyć z domu,
lecz my odesłaliśmy ją do szpitala psychiatrycznego,
bo było nam wstyd.
To był nasz największy błąd.
Wróciła dziesięć razy gorsza".
Tego nie przewidziałem.
Życie jest pełne niespodzianek.
Dziewczyna to Lucia Anchor-Ferrers.
Charakterystyczne nazwisko, które już widziałem.
Oliver Anchor-Ferrers kupił obrączki.
- A jego żona to? - Czyżby Matilda?
Brawo.
Nie wiem, czy Jimmy to Oliver, ale reszta pasuje.
Obrączka i pies Anchor-Ferrersów,
a Lucia Anchor-Ferrers zabijała w Donkey Pitch.
Anchor-Ferrers z Monmouthshire?
Tak. A co?
W okolicy zaginęła gosposia.
- Beca Van Der Bolt. - Jadę do nich.
Mam do ciebie prośbę.
Zaczekaj 30 minut. Jeśli się nie odezwę, wezwij wsparcie.
- Znowu? - Powiedz im wszystko, co wiesz.
Ufam ci.
Mój pies miał być ze mną w pokoju bluszczowym.
Wiem.
- Przepraszam, nie wyszło. - Tam były koce.
- Woda i karma pod łóżkiem. - Wiem. Wiem.
Wróciła?
A jeśli coś jej się stało?
Przepraszam.
Szczerze.
Kocham cię, skarbie.
Ja ciebie też.
Spójrz na mnie.
Reszta poszła nieźle, co?
Cieszysz się?
Tak.
Ale tak chciałam go zabić!
Zawsze wszystko psuje.
Chwila.
Gdzie moja mama? Miała tu być, żebyśmy zabili oboje.
A właśnie...
- Musimy o tym pomówić. - O czym?!
Jest też jeden drobiazg, o którym nie wiesz.
Twój ojciec spaprał rozmowę z bankiem.
- Nie przelał. - Kurwa!
- Nie moja wina. - Miałeś jedno zadanie!
- Nie zgodzę się. - I co teraz?
Tata nie zostawił mi pieniędzy. Wszystko dostanie brat.
- Posłuchaj... - Mówiłam!
Wszystko zostawił jemu, bo uznał, że sobie nie radzę.
- To nie fair! - Wysłuchaj mnie.
Skarbie? Wysłuchaj mnie.
A jeśli teraz nikt nie dostanie forsy,
bo twoja mama przeżyje?
Która, mówiąc szczerze, nie była tak straszna jak ojciec.
Siedzi na strychu i nie wie, że bierzesz w tym udział.
Łatwo nią sterować.
A potem, kiedy zmieni testament, żebyś dostała sprawiedliwą część,
może przytrafi jej się wypadek?
A potem, trochę później,
coś się stanie Kiernanowi.
Musimy być tylko trochę bardziej cierpliwi.
Wszystko się ułoży. Jak obiecałem.
- Witam. - Cześć.
Komisarz Jack Caffery.
Kiernan Anchor-Ferrers. Miło mi.
Zaginęła kobieta. Gosposia.
Beca Van Der Bolt.
O, nie! Beca?
Pytam mieszkańców, czy coś widzieli.
Rety!
Proszę wejść.
- Mogę zaproponować herbatę? - Chętnie.
- Kiepski z niego stróż. - Słucham?
Miś.
Pewnie gdzieś dokazuje.
Proszę mi mówić Kiernan.
Twoi rodzice?
Tak.
Matilda i...
- To Jimmy? - Właściwie Oliver.
Jimmy to jego ksywka z młodości.
Służył w Korpusie Łączności. Oni wszyscy się tak nazywają.
A zatem Beca Van Der Bolt.
- Pracowała dla was? - Tak.
Beca opiekuje się domem od kiedy byliśmy mali.
- My? - Siostra i ja.
- Jest w domu? - Poszła nie wiadomo dokąd.
Lucia...
zawsze miała...
problemy.
- Młodsza? - 22 lata.
Skoro ma teraz 22 lata,
to w czasie morderstw w Donkey Pitch była nastolatką.
Znała ofiary?
Nie chcę być niegrzeczny, ale co to ma do rzeczy?
Nic. Wspomniał pan o jej problemach,
a ja zastanawiam się, czy śmierć Sophie i Hugo była dla niej traumą.
- Nie przyjaźnili się. - Różne kręgi społeczne?
Wielka szkoda, że ich to spotkało.
Z tego, co słyszałem, Sophie i Hugo to były świetne dzieciaki.
Dobre.
Zawsze zastanawiała mnie ta zbrodnia.
Nie mogłem zrozumieć, jak mógł to zrobić jeden morderca.
Wydaje mi się, że tam musiał być ktoś drugi.
Coś tu śmierdzi.
Nie powinno. Nocą wyniosłem śmieci.
Znam ten smród, panie Anchor-Ferrers.
To krew?
Rzuć nóż.
Rzuć nóż!
Rzuć go.
Zamknij się.
- Już dobrze. Policja! - Jesteś jednym z nich!
- Odsuń się od okna. - Nie!
Skoczę. Wolę zginąć, niż pozwolić wam na to, co planujecie.
Jak się nazywasz?
Tylko pytam.
Lucia Anchor-Ferrers.
Komisarz Caffery. Policja z Newport już tu jedzie.
- Wcale nie. - Plan się nie powiódł.
Policja niedługo będzie.
Ilu ich jest?
Dwóch.
- To jeden. Nie wiem, gdzie drugi. - Na dole. Martwy.
- Nie. Oszukał pana. - Sam go zabiłem.
Nie żyje.
Zejdź z okna. Zejdź, Lucia.
Ty nie chcesz tego kończyć.
Za dobrze się bawisz.
Spróbuję to rozgryźć.
Ten na dole to twój... chłopak?
A ten to jego... przyjaciel.
Pewnie pracował za pieniądze.
To trwało kilka dni, prawda?
Ale to właśnie lubisz.
Tortury.
Ty i twój chłopak tygodniami dręczyliście Sophie i Hugo.
Włamywaliście się do domów, straszyliście,
- zmienialiście leki... - Pamiętaj o porno.
Racja. Niezłe.
Myślisz, że jestem szalona?
Nie jestem.
Kiedyś myślałam, że ktoś mnie ocali,
bo byłam nieszczęśliwa, a przecież wszyscy to widzieli.
Nie ocalili.
Ani rodzice, ani dzieciaki w szkole, nikt.
Gdyby choć raz coś potoczyło się inaczej!
Potem zrozumiałam,
że na ratunek trzeba zasłużyć.
Gnoi nikt nie ratuje.
A skoro jesteś gnojem,
to już nim bądź.
- Czyli jesteś po prostu zła? - Pośrednio.
Właśnie coś wymyśliłam.
Ty musisz mnie ratować.
Jesteś gliną.
A ja bardzo potrzebuję ratunku.
Bo mam straszne myśli samobójcze!
Jesteś żałosny.
Jakbym kiedyś chciała...
"Widziałem, jak w noc zabójstw w Donkey Pitch córka opuszcza dom.
Nie ma alibi. Nie powiedziałem policji.
Nie powiedziałem żonie.
Nie mam dla siebie usprawiedliwienia,
ale liczę, że poprzez swoją śmierć
jakoś to naprawię.
Niech prawda wreszcie będzie znana".
Takich ludzi powinno się zamykać w więzieniu.
Kogo obchodzi jak?
Pani Anchor-Ferrers?
Pani Anchor-Ferrers! Jestem z policji!
- Obaj mężczyźni nie żyją. - Kłamiesz!
- Jestem z policji. - Jesteś jednym z nich!
Nie. Daję słowo.
Proszę dać mi rękę. Chcę pomóc.
- Pomocy! - Jestem.
To koniec.
Koniec.
Mam wybór. Mogę panu powiedzieć prawdę o śmierci wnuczki,
o tym, co ustaliłem i co zdecydowałem.
Mój wybór może się panu nie spodobać.
Albo skłamać i powiedzieć, że nic nie odkryłem.
Ale to nie ja.
Dlatego decyzję zostawię panu. Proszę wybrać.
Jeśli pan chce, powiem panu, co odkryłem.
I co z tym zrobiłem.
Czy osoba, która skrzywdziła moją wnuczkę, skrzywdzi jeszcze kogoś?
- Nie. - W takim razie
czy reszta ma jakieś znaczenie?
Znalazł jej pan dom?
Tak. Chyba tak.
Zrobiłem, o co prosiłeś.
Pies, rodzina...
To koniec. Miałeś rację.
Proszę, powiedz mi, co się stało z moim bratem.
Mężczyzna, który pobił w więzieniu twojego sąsiada,
to mój znajomy i wiem, że to, co mówi, jest prawdą.
Ale nigdy nie pójdzie do glin.
Ivan Penderecki obserwował twojego brata, zanim go uprowadził.
Miał plan, żeby porwać Ewana, gdy ten będzie wracał ze szkoły.
Bójka pomiędzy wami,
do której doszło w domku na drzewie,
dała mu niespodziewaną okazję, by uprowadzić Ewana.
Ale to i tak by się stało.
- Kłamiesz! - Gdy Ewan wracał ze szkoły,
przechodził przez tunel
w parku obok waszego domu.
Skąd bym to wiedział, gdybym kłamał?
Ewan tak czy inaczej zostałby uprowadzony.
To nie jest twoja wina.
Wiedziałem, że to nie koszmar. To było prawdziwe.
Mogłem coś powiedzieć.
Gdybym powiedział, może nie doszłoby do tego?
Ale doszło.
Mogłem też zostać. Nie stchórzyć.
Nie powiedziałem rodzicom, co widziałem.
Myślałem, że wpadnę w kłopoty.
Potem uznałem, że to wyobraźnia.
Ile miałeś lat?
Osiem.
Pamiętasz, jak małym się wtedy jest?
- Na robocie znaleziono odcisk. - Zgadza się.
- Zgodny z odciskiem brata? - W pełni.
Te zabawki pojawiły się w 2004.
To znaczy, że brat Jacka nie zginął w 1998.
Żył co najmniej do 2004. Albo i dłużej.
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Wojtek Stybliński