Zacznijmy.
Wyobraź sobie podróż do wielkich magicznych miast
jak Evanston, Pilsen. I może pewnego dnia,
jeśli będziemy mieć szczęście, Schaumburg.
Franczyza Oryginalnej Wołowiny z Chicagolandu
pozwoli na rozpowszechnienie tej pięknej, majestatycznej kanapki z Orleans Avenue
w całym Illinois.
W imieniu swoim, Chi-Chi Zucchero,
Chuckiego DeValentino, Alberta Schnera i Cheese
obiecujemy zapewniać tę samą wspaniałą jakość Berzanno
każdego dnia.
Bez zbędnych restauracyjnych utrudnień.
Nie.
Zamilcz, Carmen.
Nie rusza mnie błękit twoich oczu.
Oczekuję twojego podpisu natychmiast.
Zgoda.
- Buongiorno, Natalia. - Buongiorno. Grazie.
Żyjesz?
Ledwo.
Tina jest na targu. Jest ciężko.
Ale chyba pociągniemy kilka dni.
Wznowiono pomniejszone dostawy mięsa.
- Dobra. - I zdołamy zapłacić ludziom.
Wspaniale.
- Jasne. - Nie wspaniale?
Gdyby każdy wieczór był taki jak wczorajszy,
to byłoby wspaniale.
Jaki mieliśmy zysk?
Żaden.
Żaden?
Jak to, kurwa, możliwe?
Musimy płacić ludziom i kupować różne rzeczy.
Trzeba było kupić nowe rury, naprawić sufit.
Zysk jest fatalny, a goście płacą już 190 od osoby.
Podnieśmy cenę.
190 to szczególna okazja, 200 to przesada.
Pamiętasz parę, która się tu zaręczyła?
Tak. Obsługiwałem ich z Neilem.
Pracują w Pellegrino.
Zaprosili cię na międzynarodowe seminarium.
Międzynarodowe?
Gdzie?
W Japonii.
Tak.
Potwierdzę za ciebie.
Muszę sprawdzić grafik.
Sweeps i ja…
dopracowujemy wykres Ścieżki do sukcesu.
Mam sporo do ogarnięcia…
Richard.
Poleć.
Kiedy ostatnio leciałeś samolotem?
Zastanowię się.
Przemyśl to i daj mi znać.
Ile dziś będzie zmian?
Wspaniale.
Powinno być dobrze.
- Jasne. - Jasne.
Ty miałeś to zrobić.
Jeszcze…
- Sprawdzę dach. - Dobrze.
- Pomóc panu? - Nie.
- Dobra. - Spoko.
Ogarnę to.
- Ty miałeś to zrobić. - Wiem.
- Wystarczyłby klucz. - Taśma by wytrzymała.
- Nie było na to szans. - Były.
Nie miałem tego narzędzia.
Co tu się stało?
Trudno powiedzieć. Po prostu przeleciał.
Kto?
Ted.
Co Ted robił na dachu?
Nie mam pojęcia.
Ale puścił linę.
To wszystko?
Tak, szef.
Więcej niż wczoraj.
- Taki jest cel. - Więcej z każdym dniem?
Tak, ale…
- Co? - Nieważne. To głupie.
Nie. Powiedz.
Wczoraj mieliśmy mniej jedzenia.
- Tak. - I było coraz gorzej.
Ale wyszło najlepiej.
Chcę to powtórzyć.
- Wydziwiam? - Nie, ani trochę.
Po wszystkim byłam taka nakręcona, że nie mogłam zasnąć.
Ja też.
Pomyślałam sobie, że mieliśmy tylko jedną rękę
albo raczej dwie związane za plecami, a i tak daliśmy radę.
Co nie? Dlatego to nie może być koniec.
Nie możemy tego przekreślić.
Musimy walczyć. Razem.
Chciałabym.
- Ja też. - Wiem.
Też wiem.
- Dlatego jesteś szefową kuchni. - Tak.
No właśnie.
Dzień dobry.
Kogo ja widzę?
Skąd się wzięła ławka?
Z piwnicy. Hydraulicy ją przynieśli.
Mogę usiąść?
Proszę.
- Wybacz, że ci nie powiedziałem. - Że kazałem ci się jebać.
Wiesz…
jedna część mojego umysłu,
ta biznesowa, miewa się teraz nienajlepiej,
bo myśli sobie, że mój bratanek
totalnie rozpierdolił mój biznes.
To dla mnie przykre.
- Wiem… - Zaczekaj.
Czuję potężny gniew.
Jest jak jebana błyskawica wylatująca mi z fiuta.
I wcale nie wyolbrzymiam.
Zrozum, zainwestowałem w ciebie.
A zostałem wyruchany wzdłuż i wszerz.
Dla jasności, to była moja decyzja,
aby wejść w ten kolorowy świat jebanego gastronomicznego burdelu.
To mój problem, jasne?
Ale nie ta część mojego mózgu
powiedziała ci, żebyś się pierdolił.
A która część to powiedziała?
Ta druga.
Część, która…
wykurwiście cię kocha.
Carm, nie chcę…
żebyś się poddawał.
Rozumiesz?
Nie możesz odpuszczać, tylko dlatego że jest ciężko.
Ani dlatego, że wuj się wkurwił i jest ci smutno.
Mamy w rodzinie poważny problem z rezygnacją.
Nie mówię o rodzince restauracyjnej.
- Tylko o naszej rodzinie. - Kumam.
Rzucałem każdą pracę, jakiej się chwytałem.
Każdą, kurwa. Nic mnie, kurwa, nie interesuje.
Kieruję się pieniędzmi. To solidna strategia.
O ironio, jestem, kurwa, spłukany.
Powtarzam, to nie twoja wina, tylko moja.
Jestem tak kurewsko spłukany, że muszę polegać na łasce
jebanej w dupę spółki inwestycyjnej Komputera i Cheese,
którzy wyłożą za mnie hajs na interes z Ebrą.
W takiej sytuacji nie ma mowy o odpuszczaniu.
Jakiego interesu z Ebrą?
Miał z tobą pogadać.
Ma pomysł na jebaną franczyzę.
Dla The Bear?
Dla The Beef.
Niewidzialne kuchnie na przedmieściach, cokolwiek to znaczy.
Ja jebię…
To świetny pomysł.
Serio?
Tak.
Wujku, zgadzam się ze wszystkim,
co powiedziałeś.
Właśnie dlatego…
muszę odejść.
Lee miał rację.
Pierwszy raz w życiu słyszę, by ktoś tak powiedział.
Tak.
W jakiej kwestii ten szczurzy ryj miał rację?
Żeby złamać schemat, trzeba złamać schemat.
O rety.
Bystrzacha, kurwa.
Restauracja sobie poradzi.
Boże, nie strasz mnie.
Ona jest wybitna.
Wiem, ale jebane restauracje nie.
Ta jest.
Skąd wiesz, młodzieńcze?
Byłem w kilku.
Mam pytanie.
Jeśli chcę się spiknąć z DD, mam cię poprosić o zgodę?
Nie rozmawiajmy o tym.
- Chcę być szczery. - Nic mi do tego.
Zjemy tylko kolację.
Dzięki, że oddzwoniłeś.
Serio?
Wiem, że dzwoniłem i zostawiłem wiadomości,
ale znalazłem pracę jako sommelier.
Wiem, obłęd. To rodzinna restauracja.
Znamy się od lat. Dziś zaczynam.
Nie, mam dobre przeczucia.
Chcę spróbować.
Doceniam twoją pomoc.
Przepraszam, jeśli cię zawiodłem.
Dam znać, jeśli kogoś dla was znajdę.
Jeszcze raz dzięki.
- Gotowy? - Jasne.
- Jazda. - Damy czadu.
Pewnie.
Jesteś przygotowany na kolejne pięć dni.
Jeśli będziesz się trzymał tego planu,
ogarniesz wszystko sam.
Super.
Podwoimy ilość kruszonki?
- Dobra myśl. - Tak.
Inaczej Carmy znowu zgarnie laury.
Właśnie.
To było inspirujące i krępujące.
Robił bardziej powalone rzeczy.
Wolę nie wiedzieć.
O kurde. Ja jebię.
Spokojnie.
Zamknij drzwi.
Co tu robisz?
Chyba mam, kurwa, atak paniki.
O kurde.
- Mam wyjść? - Nie, ale bądź cicho.
Dobra.
O czym myślisz?
O różnych rzeczach.
O śmierci? Nie wiem.
Ale…
co sprawiło, że się tak poczułeś?
Mogę polecieć do Japonii.
Zajebiście.
Nigdy nie leciałem samolotem.
Nigdy nie leciałeś.
Nigdy.
- Trochę przerażające. - Tak.
To ma sens. Samoloty są, kurwa, najgorsze.
Ty jesteś, kurwa, najgorszy.
Chodzi mi o to, że…
W chuj dużo latałeś. Powiedz coś pomocnego.
- Lotniska są do dupy. - Zawołaj Tinę.
- Wybacz. Zaczekaj. - Zawołaj Tinę!
Zaczekaj. Latanie jest spoko.
Lotniska są do dupy.
One powodują niepokój. Są tam tłumy.
Przez nie czujemy się źle. Samo latanie…
Tak.
Pewnie masz rację.
Latanie jest spoko. Jest…
uspokajające.
Domyślam się.
Jesteś w swoim świecie.
Słuchasz muzyki.
Ja słucham audiobooków.
- Mogą być audiobooki. - Właśnie.
Jasne.
Może chodzi o coś innego?
Nie wiem.
U mnie czasem lęk pojawia się,
gdy czuję, że wychodzę ze strefy bezpieczeństwa.
I zbliżam się do czegoś, co może być strefą zagrożenia.
To może być to.
Sam nie wiem. Potraktuj to jak ćwiczenie.
Dobra.
- Podoba mi się. - Tak.
Ćwiczenie na co?
Na bycie międzynarodowym biznesmenem.
Bo w sumie trochę nim jesteś.
Międzynarodowym biznesmenem.
Nie myślę o sobie w ten sposób,
ale chyba można mnie tak sklasyfikować.
Teoretycznie.
Tak.
Dobra.
Spoko.
- Możesz iść. Dzięki. - Drobiazg.
Do usług.
Kurwa.
- O Boże. - Zacięły się.
Żartujesz, kurwa?
Żartuję.
- Skubany. - Wal się.
- Wypierdalaj. - Idziesz?
- Daj mi chwilę. - Dobra.
Potrzebuję chwili.
Odzyskałem panowanie nad sobą.
Dziś porozmawiam z Carmenem.
Zajebiście. Przekaż skurwielowi plan.
- Zgadzam się. - Nie ma szans, by odmówił.
- Niemożliwe. - Wyświadczasz mu przysługę.
Podziękuje ci.
A jeśli tego nie zrobi, powiedz mu, żeby walił się na ryj.
I mu przypierdol.
Koniecznie.
Nakarmię go jego własnymi zębami.
A ja go, kurwa, potnę.
Nigdy się do chuja nie odezwę.
Jeśli odmówi, będzie, kurwa, trupem.
Pochlastam mu jebane gardło.
Mówię serio. Zabiję go, kurwa.
Nie chcę go zabić, tylko uzyskać zgodę.
Ty nie musisz. Ja go zabiję.
Panowie, zaprezentuję wam swoją przemowę.
- Jak się czujesz? - Dobrze. A ty?
Też.
To dobrze.
Co zrobisz?
Zamierzam posiekać cebulę.
Nie chodziło mi o cebulę.
A o co?
O to, czym się zajmiesz
w życiu, zawodowo i tak dalej.
Nikomu jeszcze o tym nie mówiłem, ale mam pewien pomysł.
Tak?
Tak.
Powiesz jaki?
Gdy to załatwię.
Dobra.
Masz jakieś umiejętności?
No wiesz, poza kuchnią.
- Nie wiem. - Świetnie.
Idealnie, by wejść na rynek pracy.
Co napiszesz w CV?
Przygotowywałeś kiedyś prawdziwe CV?
Wystarczy, że napiszę „stres”.
- Tak! - Może być?
I „przepraszam”.
„Przepraszam”.
„Pomocy”.
Sam nie wiem.
To powali ludzi na kolana.
Mnie by powaliło.
Gdybym to zobaczyła, pomyślałabym, że potrzebujemy dziesięciu takich jak ty.
Jakby co, tu zawsze jest miejsce.
- Tu? - Tak.
- Dzięki, szef. - Nie będziesz pracował ze mną.
- Tylko w oknie z kanapkami. - Jasne.
- Pod okiem Ebry. - Wiadomo.
- Przy Ebrze. - Mentorze.
Tak.
Wiesz co? Zaraz wrócę.
Dobra.
- Co myślicie? - Intrygujące.
Długie jak cholera.
Rzeczowe. Długie, ale dobre.
Za długie. Musisz skrócić.
Kazałbyś Ayn Rand skrócić Źródło?
Gdyby to było pięć stron na serwetkach? Owszem, kurwa.
To nie serwetki, tylko chusteczki.
Używasz nazw, których, kurwa, nie rozumiem.
Nie przejmuj się tym. Liczy się wspólna motywacja.
- Siema. - Czołem.
Carmen, proszę.
Zacznijmy.
- Wyobraź sobie podróż do magicznych… - Tak. Zróbcie to.
- Co? - Z franczyzą.
- Nie chcesz usłyszeć reszty? - Nie muszę.
Dzięki wam to miejsce działa.
Dajcie czadu.
Dzięki.
Dziękuję, Carmen.
Jedyna słuszna reakcja. I nikt nie musiał nikogo napierdalać.
Ja bym to zrobił.
Dach jest w porządku.
Wypróbujcie zlew.
Świetnie. Dziękujemy.
Dam panu wizytówkę.
- Dobra, poszedł. - Tak.
Świetnie. Wypróbujecie zlew?
Ty jesteś bliżej. Śmiało.
Ja tu pracuję i mam sporo do zrobienia, a ty jesteś ubrany jak hydraulik.
- Więc do tego pasujesz. - Tak.
Wyglądam jak kucharka, ty jak hydraulik. Zupełnie jakbyśmy się tym zajmowali.
- Jestem świadom. - Super.
Dzięki. Cipa.
- Co powiedziałaś? - Dzięki.
To było coś innego.
- Że powinieneś to zrobić? - Chyba nazwałaś mnie cipą.
- Ale mogę się mylić. - Nie.
Nie? Dobra.
Skądże.
- Jest naszą szefową. - Naturalnie.
Suka.
Znów to zrobiłaś.
Nic nie zrobiłam. O Boże.
- Co? - Chce mi się pić.
Nie wiemy, czy zlew działa, a potrzebuję wody.
Chcesz wody? Naleję ci.
- Super. - Dam radę.
- Teraz? - Byłoby fajnie.
Drobiazg.
Jestem wam bardzo wdzięczna.
Jesteście tu przez rodzinę Berzatto,
ale bardzo się cieszę, że z nami zostaliście.
Luz. Dziękujemy.
Za co?
Za twój monolog.
- To było miłe. - Co?
- Nic. - Spoko.
- Luz. - Zabieram się do roboty.
Świetnie.
Dzięki, suko.
Co to było?
Siema.
- Znasz Petera Clarka? - Co?
Znasz Petera Clarka?
Zostawił mi wiadomość. Chce z tobą porozmawiać o restauracji.
- Co z nią? - Nie wiem.
Ponoć dzwonił do ciebie pięć razy.
Nie mam pojęcia, kto to.
Tak myślałam.
Stevie przysłał mi inny numer, gdybyś zapomniał.
Nie zapomniałem.
Dzwoniłeś do niej?
Jutro.
Naprawdę odchodzisz?
Nie mogę zostać.
Nikt o to nie prosi, skarbie.
Dzwonię do Alberta.
Marcusie.
Gówno widziałeś.
Jesteś tym gnojkiem.
- Cukiernikiem. - Czemu mi to zrobiłeś?
Kiedyś potrzebowałem łyżki, by czegoś spróbować.
Nie miałem jej, więc przysiągłem sobie, że nigdy mi jej nie zabraknie.
Innym ludziom też brakuje łyżek.
Nie mogę się nimi przejmować.
A jeśli ja ich potrzebuję?
Dogadamy się.
Ebra?
Co się dzieje?
Ebra?
Jesteś lisem.
Właśnie.
Złamałeś mi serce.
Wybaczcie, idę po zmiotkę do mojego serca.
Jasne.
Roztrzaskało się.
Widział szufladę z łyżkami?
Tak.
Myślę, że lekkość jest ich największym atutem.
Tak, przepuszczają światło.
Właśnie. Nie chcemy ścisku.
Ani zasłaniania pięknego widoku potraw.
O ile się nie mylę, mamy sezon na chryzantemy.
Owszem. Skąd wiesz?
- Dobrze to wymawiam? - Chryzantema?
- Tak. - Można mówić „mama”.
- Mama? - Tak nazywamy je w branży.
Świetny sposób na maksymalizację.
Owszem.
Tulipany nie są złe, ale mamy też świetnie się trzymają.
Zróbmy przerwę. Zaraz wrócę.
- Jasne. Zaczekam. - Dzięki.
- Szef. - Szef. Wszystko gra?
Tak.
Albo jebać to. Jest świetnie.
- A u ciebie? - Też.
Fajnie.
- Nowinka. - Dobra.
Zaręczyny dwojga stałych klientów.
O której?
O 19.30. Oświadczy się po kolacji i liczy na zwiedzenie kuchni.
Dobra, Romeo.
Jakieś VIP-y?
Tak, o 17.45, 18.30 i 20.00.
Czad.
Czyli 90 minut na każdy stolik?
- Wczoraj się udało. - Powtórzmy to.
- Dobrze. - Szef.
Szef.
Wciąż mam to coś.
Dobrze.
- Wygląda wspaniale. - Pasuje?
- Cześć. - Jak tam?
Powiedzmy, że nieźle.
Na ten moment wystarczy.
Na wszelki wypadek zostawmy mniejsze porcje.
Zdecydowanie.
- Super. - Mogę ci jakoś pomóc?
- Nie trzeba. - Dzięki, szef.
Syd.
Co?
Wczoraj byłaś zajebista.
Wszyscy byliśmy.
- Brukselka Tiny? Istny obłęd. - Owszem.
Marcus odtworzył scenę z Tytanów.
Tak, byli świetni, ale ty byłaś zajebista.
Siedzę tu i patrzę na wyniki.
Zazwyczaj to najtrudniejsza część dnia.
Stresująca, nieprzyjemna i zwykle przepełnia mnie strachem.
Ale dziś się nie martwię.
Bo mamy spadochron?
Bo mamy kapitana.
Wczorajszy wieczór był jak z piekła rodem.
To prawda.
Ale sama nie wiem.
Znasz to uczucie,
jakbyś była we właściwym miejscu?
Tak.
Znam.
Fakowie, zbiórka.
- Szef. - Szef.
- Chowaliście się tam? - Nie.
- Czekaliśmy na twój sygnał. - Właśnie.
- Dziś zaręczyny. - Dobra.
Godzina 19.30, stolik 20.
Facet chce się oświadczyć po deserze.
Pójdziemy o krok dalej.
Ustawimy stolik na zewnątrz.
Nastrojowe światło, kwiaty.
Ona pracuje w oceanarium.
- Fajnie. - W piwnicy mam marynistyczny obrus.
- Użyjemy go. - Jasne.
Niech się nacieszą.
Zaprowadzimy ich do kuchni i wzniesiemy toast.
- Dobra. - Jasne?
- Tak. - Do dzieła.
- Szef. - Szef.
Muszę pokwitować odbiór.
- Zaraz wrócę. - Jasne.
Nieznany Numer
Halo?
Carmen Berzatto?
Tak, to ja.
Mówi Peter Clark.
Trudno się z tobą skontaktować.
Dzwoniłem siedem razy.
O co chodzi?
Gdzie ta jebana szkatułka?
Czy ktoś ruszał szkatułkę?
Szkoda, że tego nie widzisz, amigo.
Hej. Co jest?
- Nic. - Carm.
Dzwonił Peter Clark.
Gwiazdor.
Ten z wczoraj?
Nie było go tu wczoraj.
To kiedy był?
Kilka miesięcy temu.
Pamiętasz śnieg?
Cholera. O rany.
Chwila. To kto tu był wczoraj?
Jakiś gość.
Co powiedział?
Powiedział…
że…
Powiedział dużo.
Wybacz.
Powiedział, że jedzenie było wybitne.
I kreatywne.
Że nie da się odmówić nam talentu.
Ale?
Że nie mógł przestać myśleć o daniu z przegrzebków.
Że czuł się ugoszczony.
Że sala była pełna życia bez zadęcia i nadmiernych starań.
Mamy gwiazdkę?
Macie dwie.
Chyba powinniśmy…
zaczekać do końca serwisu.
Jak najbardziej.
Dzięki temu wszyscy pozostaną…
- Skupieni. - Właśnie.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Wzajemnie.
Dobra.
Udało ci się.
Masz wszystko?
Chyba tak.
- Dzięki za podwózkę. - Luz.
Znam wielu ludzi w Kopenhadze. Mogę cię polecić.
Dzięki. Doceniam.
Tylko nie przynieś mi wstydu.
Carmy wypadł z gry, więc któryś z nas musi go zastąpić.
Walka na śmierć i życie.
Nie mamy wyjścia.
Nie chciałbym, ale na bank bym cię zabił.
Nie.
Idę do restauracji poćwiczyć dzień wolny.
Nie dziwi mnie to.
Nie mam szans. Już wygrałeś.
Zwariowałeś. Zbieraj się.
Jasne.
Muszę ci coś powiedzieć.
Pracowałem w najlepszych restauracjach z najlepszymi kucharzami.
Ale The Bear…
ma przewagę nad nimi wszystkimi.
Ma coś, czego nie ma nigdzie indziej.
Co?
Rodzinę.
Lecę.
- Kocham cię. - Wzajemnie.
- Odzywaj się. - Dobrze.
Jestem już dużą dziewczynką.
Powiedz: „Do boju, Miśki”.
Mamo, wszystko załatwione.
Do boju, Miśki.
Tak. Tort i balony załatwione.
Nie musisz dodawać polotu.
Mamy go wystarczająco dużo.
Zjem twoje stópki.
Nie, żadnego DJ-a. Ma być skromnie.
Wykluczone. Przesadzasz.
Dobra. Też cię kocham.
Co tam masz?
Co jest?
Nic.
Szefowa kuchni brzmi dumnie.
Oficjalnie.
Jesteś ważna.
Mówiłam ci.
- Nie kłamałaś. - Nie muszę kłamać.
Możesz wrzeszczeć na ludzi i ich wyzywać?
Jasne. Zmieniłam się. Jestem totalną psycholką.
- Czad. - Co nie?
Tak.
To też bardzo pomocne.
- Bo wszystko z siebie wyrzucę. - Właśnie.
I nie będę musiała wyżywać się na tobie.
Widzisz? Nowa praca to błogosławieństwo.
Z pewnością.
Myślisz, że dam radę?
Jestem pewien.
- Kłamliwa suka. - Nie chcę cię wkurzyć.
Jestem kulturalną szefową kuchni.
Nie daję się ponieść.
I kto tu kłamie?
Hej.
Będziesz najlepszą szefową kuchni.
Nie ściemniasz?
Nigdy.
Daj buziaka.
PRZESTRZEŃ KUCHENNA ZADZWOŃ DO TONY’EGO
Proszę. Franczyza, kochani.
- Tam będą kuchenki. - Pięknie.
Z tyłu krajalnica.
Tu lodówki.
Nic tu, kurwa, nie ma.
Kumam. Przecież to niewidzialna kuchnia. Jest tu, ale jej, kurwa, nie widać.
Musisz być taki cyniczny?
Zawsze pierdolisz. Będzie świetnie.
Albercie, jesteśmy w grze.
Jest idealnie.
Zaraz wyślę ci wszystkie dokumenty.
Coś jeszcze?
Jak sobie życzysz.
Nie kłamię. Zabezpieczyłem się.
- O Boże. - Ale nie podałem jej nazwiska.
- Kuzyn Moody. - Tak jest.
Następne.
Była szpetna.
Tak szpetna, że gdy poszła do zoo, dali jej jeden bilet na wejście
- i wyjście. - I wyjście.
Wujek Red.
Nie, mój brat Zeke.
- Co? - Zeke.
To się nie liczy. Są bliźniakami.
Dobra, ostatnie.
Konia! Królestwo za konia.
- To oczywiście sir Derek Jacobi. - Zgadza się.
„Rzym to motłoch. Przynieś im śmierć, to go pokochają”.
- Dobra jesteś. - Cóż.
Co masz dziś w planach?
- Dziękuję. - Dziękuję.
Pomyślmy. To mój pierwszy wolny dzień od stu lat.
Posiedzę z tobą, będę jadła, aż zapadnę w śpiączkę,
a przez resztę dnia nie będę z nikim rozmawiać.
Brzmi idealnie.
Dziękuję. Też tak myślę.
Bardzo się starałem o tym nie wspomnieć.
Boże, przestań.
Czemu tak się uśmiechasz? Przestań.
Dobra.
Odłożę to.
Po prostu jestem bardzo dumny.
To przeogromny sukces.
I bardzo cię kocham.
Powiedziałem swoje.
Świetnie.
- Załatwione? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
- Świetnie. - Już nigdy o tym nie wspomnę.
Nie ma o czym.
- Totalnie. - Tak.
Zajebista sprawa.
- O Boże. - Tylko jem.
- Jak zwykle? - Tak.
Mogę kroić tylko jedną ręką.
Czuję, że jest ci ciężko.
Znam Sue od ponad dekady.
Jest bardzo miła.
Rozmowa z nią to istny dar niebios.
Jest świetna.
- Nie wiem. - Czego nie wiesz?
Nigdy tego nie robiłem.
Carmy, to będzie pestka.
Jesteś miły, ale też dziwny.
Masz dziwną pracę, którą wykonujesz z pokręconymi typami.
Masz o czym opowiadać.
Gdy poznałem Michelle, próbowała ukrywać,
jak psychotyczna jest jej rodzina.
Ty powinieneś zrobić na odwrót. Masz historie, traumę, mrok i jedzenie.
- Tak. - Będą zachwyceni.
To odwrotność sprzedaży domu.
Mów, że w środku straszy.
Zazdroszczę ci. Chciałbym mieć to, co ty.
Mam zwyczajną pracę.
Piękną żonę. Moi rodzice są nawet w porządku.
Nie mam nic. Ty masz kopalnię złota.
Będzie dobrze.
To bardzo pomocne. Dziękuję.
Uśmiechaj się lub nie. To już nie ma znaczenia.
To staroświeckie.
Dobra.
Zaczekasz?
- Tutaj? - Tak.
Jasne.
Dziękuję.
Powodzenia, kuzynie. Dasz radę.
Dzień dobry.
Przyszedłem do Sue.
Pańska godność?
Carmen Berzatto.
- Powiem jej, że pan przyszedł. - Dobrze. Dziękuję.
- Carmen? - Tak.
- Sue. - Dzień dobry.
- Miło mi. - Wzajemnie.
- Usiądź. - Dziękuję.
Odpręż się.
Znasz Stevena?
Tak. To mój kuzyn.
Ze strony mamy czy taty?
Mam dużą rodzinę.
Trudno to wytłumaczyć.
Rozumiem. Też mam kilku takich.
Jesteś szefem kuchni?
Byłem.
Już nie jestem.
Czytałam, że byłeś niezły.
Byłem w porządku.
Jest jak w telewizji? Mnóstwo krzyku i emocji?
- Czasem tak. - Jasne.
Oglądając programy kulinarne,
drę się do telewizora: „Zamknijcie się, do cholery!”.
Jasne. Bywa i tak.
- Dużo emocji. - Tak.
Zwracać się do ciebie Carmen?
Tak. Albo Carmy.
Carmy.
Co cię tu sprowadza?
Cóż…
Chyba zawsze byłem…
Byłem…
Przepraszam. Trochę się stresuję.
Nie ma czym.
Jasne.
Chyba…
zawsze szukałem jakiegoś…
kreatywnego ujścia.
Lubię rysować.
Lubię sztukę.
Dlatego wciągnęło mnie gotowanie.
Przede wszystkim, zawodowo.
Czy ja gadam głupoty? Przepraszam.
Skądże. Mów, co chcesz.
- Dziękuję. - Oczywiście.
- Moja rodzina miała restaurację. - Fajnie.
Dlatego w dzieciństwie…
pokochałem…
kolory jedzenia.
To, jak się zmieniają, gdy się je przygotowuje.
Kiedyś byłam z mężem w restauracji Ever.
Znasz ją?
Tak, pracowałem tam.
Oczywiście.
Przynieśli nam danie, a raczej dzieło sztuki.
Zamówiliśmy tylko mięso z groszkiem.
Gapiliśmy się na nie i skomentowaliśmy,
że nigdy nie widzieliśmy takiego odcienia zieleni.
Był…
Żywy.
Tak, to dobre słowo.
Rzucasz gotowanie.
To…
spora zmiana.
Masz jakieś pomysły, co chcesz osiągnąć albo zgłębić?
Tak.
W zeszłym tygodniu mieliśmy serwis.
Wszystko się posypało.
Od samego początku. Pogoda, wszystko.
Było naprawdę fatalnie.
Dla mnie to nie było nic nowego.
W restauracjach to norma.
Z założenia
jest w nich coś nie do zniesienia.
To niebezpieczny zawód.
Bardzo stresujący.
Bardzo…
trudny.
Przeszkody, utrudnienia są motorem napędowym.
Masz poczucie spełnienia, sukcesu, ale tylko przez chwilę,
bo potem musisz zrobić to samo, dokładnie w ten sam sposób,
ale z innym zestawem przeszkód.
Bardzo długo myślałem…
Lepiej to ująć tak,
że cały czas, odkąd się tym zajmuję,
chciałem tylko…
dotrwać do wieczora.
Przeżyć to.
Chciałem…
przetrwać.
I…
nie chciałem poznać ludzi z pracy.
Nie zależało mi na nich.
Postrzegałem ich jako…
narzędzia pomagające mi przetrwać
w kuchni.
A tamten serwis
był najgorszym, w jakim brałem udział.
Istny cyrk na kółkach.
To nie była wina personelu…
tylko okoliczności.
I…
Wiem, że gdybym…
ja wtedy dowodził,
gdybym był szefem kuchni,
pogorszyłbym sprawę.
Przetrwałbym, ale…
byłoby nieprzyjemnie.
Bo tak czułem się w tej pracy.
Sam się do tego doprowadziłem,
bo przez większość czasu
toczyłem wewnętrzną walkę,
a w moim umyśle panował istny chaos.
À propos serwisu…
wszystkim wtedy zależało.
Wszyscy bardzo się starali
i mieli w sobie tyle zapału, że…
to nie była walka o przetrwanie jednej osoby,
tylko grupy wspierających się ludzi,
podnoszących się wzajemnie na duchu.
I choć mogło się zrobić naprawdę gorąco,
wszystko mogło wymknąć się spod kontroli,
tak się nie stało.
I…
Patrzyłem, jak wszyscy walczą.
To było…
wspaniałe.
Choć było totalnie do bani,
to była największa frajda w moim życiu.
Rozumiem.
O rety.
Pytając, miałam na myśli to,
co chciałbyś osiągnąć i zgłębić tutaj.
Przepraszam.
Jako stażysta w biurze architektonicznym.
Przepraszam.
Trzymasz się?
Tak.
Nie Ma Granic
THE FRENCH LAUNDRY EVER
KOPENHAGA NOWY JORK
Wiem, że masz urodziny.
Wiadomka.
Chcę ci pokazać moją pracę,
a potem zrobimy coś fajnego.
- Zgoda? - Zgoda.
Dobra.
Ale moja praca, restauracja jest bardzo poważna.
Elegancka, profesjonalna.
Więc żadnego śmiechu.
- Jak wujek Carmy? - Zero. Co?
Jak wujek Carmy?
Dokładnie jak wujek Carmy.
W porząsiu. Skręć w prawo.
Jesteś w kuchni.
Spójrz na to.
Tutaj powstają wszystkie desery.
- Co ty na to? - Fajnie.
Skarbie, za ścianą jest włącznik światła.
Możesz cyknąć światło?
Dziękuję.
Wszystkiego najlepszego
Wszystkiego najlepszego, droga Evo
Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin
Zdmuchnij!
Proszę.
Co to?
Niezbędnik podróżnika.
Leciałam tylko raz w życiu i było okropnie.
To wszystko, co mi pomogło lub co chciałabym wtedy mieć.
Dramamine na nudności, Paracetamol na ból głowy,
TUMS na ból brzucha,
Alka-Seltzer, gdy brzuch nie boli, ale gdy czujesz, że musisz beknąć.
I pół Xanaxu. Więcej nie trzeba.
Dobra.
Zatyczki, żeby nie zatkały ci się uszy.
- Witamina C? - Tak.
Na lot tam i z powrotem.
- Dziękuję, szef. - Drobiazg.
Nie masz, kurwa, zielonego pojęcia.
Chcesz pierwszy kawałek tortu?
Chcesz?
Nie? Szacun.
Dobra, kroimy.
- Powiedz słowo, a odwołam wyjazd. - Co?
Konferencja trwa cztery dni,
loty tam i z powrotem zajmują więcej niż dzień.
Przez zmianę czasu mogę stracić jeden dzień.
Poza Tokio jest muzeum ninja,
na które chcę poświęcić dzień.
Nie chcę was zostawiać.
Rozumiem.
Ale poradzimy sobie.
Poradzimy sobie dzięki tobie.
Będziesz świetnie się bawił.
Chyba tak. Dziękuję.
Duży chcesz kawałek?
- Przywieźć ci coś? - Tak.
- Naklejki. - Naklejki.
Słodycze o dziwnym smaku.
- Dziwne smaki. - Tak.
- Albo z edycji limitowanej. - Dobra.
Jeśli zrobisz sobie zdjęcia w fotobudce,
chcę dostać jedno, na którym masz taką minę.
- Jasne. - Super.
Dorzucę też miecz samurajski.
Dziękuję.
Mikey Miałeś rację co do Misi Claire
Myślę dziś o tobie Nie Doręczono
Wszystko gra. Nie Doręczono
MŁODY GROSZEK PURÉE ZE SZPINAKU
MARYNOWANA GORCZYCA
Waniliowy.
Tata zbierze świeczki.
Ale szybko!
O rany.
O Boże. Mam.
Na pewno nikt go nie dotykał?
- Na pewno. - Jak smakuje?
- Ja pokroję, a ty nakładaj. - Dobra.
- A jak upuszczę? - Dasz radę.
- Proszę. - Dziękuję.
Chcę kawałek z brzegu.
Nie. Brzegi są dla dzieci.
Dla dorosłych środek. Takie zasady.
Środek jest najlepszy.
Jak duży chcesz kawałek?
Bardzo duży? Jasne.
Chcesz z brzegu?
Niech ktoś weźmie ten kawałek.
Waniliowy.
Ile lat kończysz? Dużo tych świeczek.
- Pięćdziesiąt. - Gratulacje.
Mama zabroniła ci jeść cukier.
Przykro mi, mam związane ręce.
- Syd. - Jeszcze prezenty.
Nikt mi nie pomaga.
- Kroję go sama. - Ja ci pomogę.
- Ten nóż jest ostry. - Chcesz inny?
To twój obowiązek.
Ale ty możesz to zrobić.
- Pomóż mi chociaż rozdawać. - Mamy dwuosobową drużynę.
Dobra.
Następny dla ciebie.
Zrobię rundkę dookoła.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk