W porządku?
Tak. Musiałam zajarać.
Ty nie palisz.
Nie wiem. Wyszłam się przewietrzyć.
Na pewno?
Tak.
Nie odzywałaś się cały serwis.
Byłam skupiona.
- Nie podoba mi się to. - Mnie też.
W czym rzecz?
Powiedz.
Gadałam z Pete’em.
Tak.
- Chciałem o tym pogadać. - No to wal.
Dobra.
Powinienem był...
Odchodzisz.
- To nie tak. - Rezygnujesz.
- Nie. - Zostawiasz mnie.
- Z tym syfem. - Bzdura.
- To nie tak. Syd, czy możesz... - Dowiedziałam się od Pete’a.
- Zaczekaj. - Więc...
Proszę. Daj mi chwilę.
Tak będzie lepiej dla restauracji.
Jest najważniejsza.
Super.
Super?
Tak.
Skoro tylko tyle masz mi do powiedzenia.
Tylko tyle?
To nie wystarczy. Musisz się wytłumaczyć.
Próbuję.
- Tak będzie lepiej? - Myślałem, że się ucieszysz.
- Ucieszę? - Tak!
Niby czym?
- Restauracją, która, kurwa, traci kasę? - Wcale nie.
Wyciągnę nas z długów.
- Wyjdziemy z tego na czysto. - Dziękuję za propozycję.
- Nie rób tak, kurwa. - Jak?
- Proszę. - Jaki jest, kurwa, plan?
Jak zamierzasz wyciągnąć nas z długów,
w które sam nas wpędziłeś?
Nie wiń mnie za wszystko. Coś wymyślimy.
Nie za wszystko. Może za 50 do 75 procent.
- Na czym właściwie polega twój plan? - Mamy już odpowiedni zespół.
Robimy to dobrze.
Dobrze, z odpowiednim zespołem, ale i tak chcesz odejść?
Próbuję wyjaśnić.
Możesz się zamknąć?
Chociaż, kurwa, na chwilę.
Nie tak.
To mi, kurwa, pomóż.
W życiu robiłem tylko to.
Nie umiem nic innego.
Dlaczego to mój problem?
Próbuję ci wyjaśnić.
Że to mój problem?
Że nie powinien nim być.
Wyjaśnij.
Myślę, że zrobiłem to, żeby nie musieć robić innych rzeczy.
Otworzyłeś restaurację?
Zostałem kucharzem.
To była ucieczka?
Właśnie.
To witaj w jebanym klubie.
Nie wiem, co ci powiedzieć. Uwielbiasz to.
Kiedyś uwielbiałem.
Już nie?
Nie.
Mam wrażenie, że już nic mnie nie inspiruje.
Nic nie tworzę.
Chryste.
Ty to uwielbiasz.
Z jakiegoś pojebanego powodu – owszem.
To nie było pytanie.
Dlatego znoszę wszystkie twoje wysrywy.
- Jak ten. - Rozumiem.
Co właściwie rozumiesz?
Myślę, że...
sam utrudniałem sobie życie.
Żeby nie mierzyć się z rzeczywistością. Jestem tego świadom.
Umyślnie tworzyłem przeszkody.
Przeszkody?
- Tak. - Na przykład?
- Cóż... - Zmieniające się codziennie menu?
- Tak. - Brak komunikacji?
- Brak umiejętności przepraszania? - Właśnie.
I bycie kurewsko wrednym?
- Zgadza się. - Jasne.
Tak, ale nie udawaj, że sama nie chciałaś stąd spierdolić.
O czym ty, kurwa, mówisz?
- Sydney... - Nie chcę o tym rozmawiać.
Bo nie o to tu, kurwa, chodzi.
Nie.
- Znam Adama od dawna. - Wal się.
- Wiesz o tym? - Wiem.
Możesz przestać?
- Nie umiesz palić. - Nauczę się.
Zamierzałam ci powiedzieć.
Ale zrobiło się dziwnie i wszystko się popierdoliło.
- Miałam dość. - Rozumiem, czemu to zrobiłaś.
- Bzdura. - Serio.
- Nie. - To oczywiste.
Powinnam była ci powiedzieć. Przepraszam.
- Spoko. - To nie było w porządku.
I to jest właśnie, kurwa, tego efekt.
Wybacz, że ci nie powiedziałam, ale zachowywałeś się jak świr.
- Wiem. - Jak totalny pojeb.
- Próbuję cię przeprosić. - Za co?
Za zrujnowanie firmy i besztanie Richiego?
Rozumiem, sam chciałbym odejść.
- Kumam, kurwa! - Wiem.
Ale musisz skumać, że jest mi przykro, że do tego doszło.
I że przez to wszystko przeszedłeś.
Nie w tym rzecz!
- W tym! - Nie! Przestań.
Wiem, że to, kurwa, niewygodny temat!
I bardzo mi przykro, że twoja rodzina musiała przez to przejść.
Proszę, przestań.
- Ty, Nat i Richie musicie tu pracować... - Przestań!
...i sobie z tym radzić.
Nie przestanę, kurwa. Wybacz.
Bo to okropne.
I domyślam się, że dla was to jebany koszmar.
Przykro mi, że cię to spotkało,
ale wyżywasz się na restauracji, na ludziach,
na firmie i na mnie, to pojebane!
Wiem! Dlatego muszę odejść.
Dlaczego, kurwa?
Żeby przestać.
Jak?
Myślę...
że sam postawiłem sobie wiele przeszkód.
Żeby nie mierzyć się z innymi tematami.
A muszę to w końcu zrobić.
Ale już mnie to nie ogranicza.
Już się nie boję. Już nie uciekam.
To świetnie.
- Myślisz? - Oczywiście.
To świetnie, że Adam chce cię w swojej restauracji.
To wielka szansa.
Bo jest całkiem niezły.
- Nie bądź dupkiem. - Nie jestem.
Taka prawda. Jest, kurwa, niezły.
Ty jesteś lepszy?
Zdecydowanie.
Gratulacje.
- Ty też. - Wal się.
Jesteś taka, jaki nigdy nie będę.
Co ty pierdolisz?
Poważnie. Liczysz się z innymi.
Pozwalasz sobie na uczucia.
Zależy ci. Jesteś urodzoną liderką i nauczycielką.
I robisz to wszystko ze szlachetnych, kurwa, pobudek.
Rozumiem. To świetna okazja.
I zajebisty hajs.
Możesz zatrudnić, kogo chcesz.
Ale tutaj wszystko wreszcie zaczyna się kleić.
Restauracja ożywa.
Pracuje w niej siedem osób,
które wskoczą za tobą w pieprzony ogień.
I zrobię, co w mojej mocy, żeby pomóc wam osiągnąć sukces.
Ale wszystko dobre, co się tu wydarzyło,
zaczęło się, gdy tu przyszłaś.
I jeśli restauracja ma przetrwać...
to tylko z tobą.
Jak możesz tak mówić?
Wierzę w ciebie bardziej niż w siebie.
Jezu.
Dlaczego?
Bo jesteś Miśkiem.
- A jeśli się mylisz? - Nie.
- A jeśli? - Nie.
Zmieniasz zdanie co 10 sekund.
Nie w tej kwestii.
To dlaczego odchodzisz?
Nie potrzebujesz mnie.
Wiem, ale nie w tym rzecz.
Powinieneś tu, kurwa, być.
Stosujesz autosabotaż i uciekasz, gdy jest dobrze.
- To nie fair, kurwa! - Wiem.
- Walczę z tym. - Ale dlaczego to robisz?
- Żeby coś zmienić. - Jesteśmy partnerami!
- Przyjaciółmi! - Przyjaciele tak nie robią!
Co się tak, kurwa, drzecie?
Znika.
Spoko. Posprzątasz sama.
Odchodzi z jebanej restauracji!
Co?
Tak.
Odchodzisz?
Na emeryturę.
Jasne.
Na emeryturę? Masz 12 lat.
Mam, kurwa, dość.
Czego?
Restauracji.
Naćpałeś się?
Nie. Mam, kurwa, dość.
Jasne.
Spoko. Powodzenia, admirale. Przyślemy ci zegarek.
Mówię poważnie.
Wiem. Oczywiście. Kontynuujcie.
Co oczywiście? Co ty gadasz?
Wiej. W tym jesteś dobry.
Co to ma, kurwa, znaczyć?
To znaczy, że dostajemy po dupie.
- Więc wypierdalaj. - To nie tak.
To nie tak!
- Klasyczny eskapizm. - Bzdura.
- Reakcja walki lub ucieczki. - Wcale nie, wyciągnę nas z długów.
Wyjdziemy z tego na czysto.
Restauracja jest najważniejsza.
Chrzanisz.
- Dlatego to robię! - Tak samo traktujesz rodzinę.
- Chodź, Syd. - Richie.
Przepraszam.
- Wysłuchaj mnie. - Pierdol się.
Próbuję ci coś powiedzieć.
- Wal się! - Próbuję przeprosić!
- Nie chcę tego słuchać! - Nie pozwalasz mi!
- Próbuję coś powiedzieć. - W dupie mam twoje przeprosiny.
Syd, przejrzę grafik. Może da się skrócić zmiany.
Wyświadczasz nam przysługę, rezygnując z pensji.
Dzięki.
Byłem na pogrzebie Michaela.
Słucham?
Wejdę do środka.
- Nie powinnam... - Zostań, proszę.
Czemu mi to mówisz?
Powinienem był to zrobić wcześniej.
- Co, kurwa, próbujesz ugrać? - Jestem szczery.
- Usiłujesz mi dojebać? - Nie.
Nie ma tu chłodni.
- To nie tak. - Nie wkurwiaj mnie.
- Próbuję coś wyznać. - Zniszczę cię.
- Richie, przestań. - Nie chcę spiny.
- Rozjebię cię. - Spokojnie. Richie, przestań.
Uspokój się, do kurwy nędzy.
- Proszę. Przestańcie. - Dobra.
Byłeś na pogrzebie?
- Tak, byłem. - Dobra.
W co byłem ubrany?
Co?
Wiedziałbyś, gdybyś tam był.
Nie wiem, w co byłeś ubrany.
Nie mam pojęcia.
Wszedłeś tam bez słowa? I nikogo nie widziałeś?
Wszedłem na chwilę.
Wyszedłem.
I siedziałem w aucie.
Dlaczego?
Nie zniósłbym tego.
Co ty nie powiesz.
Nie ty jeden, kurwa.
Wiem. To było haniebne. Wstydzę się tego.
Przykro mi. Przepraszam.
Masz pojęcie, jakie to było dla mnie trudne?
Jestem świadom.
Ona...
mówiła o tym, jak...
próbowaliśmy sobie z tym poradzić.
Ale nie wiedzieliśmy jak. Ty, ja i Sug.
Zaczekaj. Jaka ona?
Ja.
- Wcześniej rozmawialiśmy. - Kumam. Mów dalej.
Po powrocie nie wiedziałem, co zrobić.
Byłem zajebiście wściekły.
Tkwiłem w martwym punkcie. Wykurwiście się bałem.
Nie wiedziałem, co zrobić.
Ani jak sobie poradzić.
Gdybym cofnął czas, pewnie zachowałbym się tak samo.
Nie wiem.
Ale dziś o tym myślałem.
I w końcu dotarło do mnie,
jak do tego wszystkiego doszło i jak bardzo mi przykro.
Przykro mi, bo zrozumiałem, że...
Że co?
Że ty też kogoś straciłeś.
Myślałem, że masz do mnie żal.
Tak było.
Dlaczego?
Bo...
Należałeś do rodziny.
Znałeś moich bliskich.
Spędzałeś z nim czas.
I naprawdę go znałeś.
Też go znałeś.
To nie to samo.
Nie tak dobrze jak ty.
Nie wiedziałem, co mu odjebało.
Rozumiem.
I...
Próbowałem go namówić, żeby z kimś porozmawiał.
No wiesz.
Myślałem, że...
jeśli zostanę w barze,
będę go mieć na oku.
Ale zawiodłem.
Nie zawiodłeś.
Tak się czułem.
Richie, nie zawiodłeś.
Myślałem, że dlatego nie przyszedłeś.
Na pogrzeb?
Nie.
Przestań, kurwa. Nie palisz.
Kogo to teraz obchodzi?
Właśnie. Dawaj.
Też miałem do ciebie żal.
Domyślam się.
Kocham twoją rodzinę.
A oni kochają ciebie.
On cię, kurwa, kochał.
Wiem.
Wiesz, że ciebie też kochają.
Wiem, ale to co innego. Jestem kuzynem.
Jesteś kimś więcej.
Boże, jesteś jebanym kretynem.
Pracuję nad sobą.
Tak?
Tak.
Jak?
Dlatego czuję, że muszę odejść.
Tęskniłem za tobą.
Co?
Gdy cię tu nie było.
Zastanawiałem się,
gdzie jesteś i co robisz,
czego doświadczasz.
Kiedyś Mikey i ja pojechaliśmy na wycieczkę.
Mieliśmy coś podrzucić Jimmy’emu.
Pływaliśmy po jeziorze za miastem.
Słuchaliśmy zajebistej muzy.
Przez pół godziny czuliśmy się...
Bo ja wiem? Idealnie.
Lepiej już być nie mogło.
Tylko ja i mój kumpel.
W podróży służbowej. Żyjemy chwilą.
Pomyślałem: „Kurwa.
Tak musi wyglądać życie Carmena”.
Myślałem, że tak się czułeś.
Nie.
Nie było tak.
Zazdrościłem ci.
Kupiłem jebaną książkę kucharską.
Poważnie?
Tak. Byłem ciekaw, o co tyle szumu.
Jaką książkę?
Francuska pralnia.
- Popierdolona. - Fakt.
To nie książka kucharska, tylko test na inteligencję.
Pieprzony okrągły szablon? Ja jebię.
Fakt, to nie takie proste.
Pomyślałem, że ten dzieciak jest jebanym geniuszem, skoro to ogarnia.
Nie sądzisz, że to błąd ot tak to wszystko porzucić?
Nie wiem, jaki jestem.
Co masz na myśli?
Nie wiem, kim jestem poza kuchnią.
Ale restauracja...
Wszystko będzie dobrze.
Jasne.
Wiem.
Skąd wiesz?
Skąd wiem? Wciąż mamy ciebie.
Nie mów, że też odchodzisz.
To zależy.
Od czego?
Od warunków współpracy.
Jasne. Wal.
- Z jednej strony Jimmy. - Rozumiem...
A z drugiej
ja, Nat i Richie.
Dobrze. Jeśli tego chcesz.
Tego potrzebuję.
W porządku.
Jasne.
Zgoda.
Wchodzisz w to?
Nie chcę być...
ambasadorem dnia św. Patryka.
- Że co? - Co to ma, kurwa, znaczyć?
Doceniam gest, ale...
To mój dom. Nigdzie się nie wybieram.
Kto ma, kurwa, czas na gesty?
Mówicie poważnie?
Carmy?
Jak najbardziej.
Tak jest, szefowo. To jebany zaszczyt.
Jako oficjalny partner mam jedno pytanie.
Jak, kurwa, mamy utrzymać to miejsce?
Ja jebię. Chciałam spytać o to samo.
Coś wymyślimy.
Na bank.
Co robicie?
Co się stało?
Rozmawiałaś z Pete’em?
- O czym? - O umowie.
Nie. Obowiązuje tajemnica. Co się dzieje?
Co jest?
Odchodzi.
Z restauracji. I chyba w ogóle z branży.
Był na pogrzebie Mikey’ego.
Carm?
Napisy: Krzysztof Kowalczyk