Kogóż to moje piękne oczy widzą?
Kto tak w ogóle mówi?
Co to tak naprawdę znaczy?
Naprawdę myślisz, że chcę teraz o tym rozmawiać?
Pomyślałem, że, biorąc pod uwagę okoliczności, to lekki temat.
Próbujesz żartować?
Chyba tak.
Danny.
Widziałaś zachód słońca?
Niebo pełne jest kolorów.
Jezu. Stąd go nie widać.
Mogę sobie wyobrazić.
Okazuje się, że jestem w tym niezły.
Danny, zostań ze mną. Pozwól mi pomóc.
Nie trzeba. Dam sobie radę.
Nie dasz.
Potrzebujesz pomocy. Pozwól mi pomóc.
Mogę cię teraz zablokować.
Fantastycznie. Brawo dla terapii.
Danny, obudź się.
Danny, wpuść mnie, proszę.
Co?
Jest cicho.
Wcześniej nigdy nie było cicho.
Danny.
Danny, obudź się.
SERIAL INSPIROWANY POWIEŚCIĄ THE MINDS OF BILLY MILLIGAN
AUTORSTWA DANIELA KEYESA
W TŁUMIE
Wsadź dzieciaki do torby.
Słuchaj. Wsadź dzieciaki do torby.
Zawiąż ciasno, żeby widzieć, kiedy przestają oddychać.
Następny.
- Hej, Stan. - Hej, Russ.
Muszę uzupełnić.
Uzupełniałeś dwa tygodnie temu.
- No i? - Stan.
Słuchaj, muszę przetrwać ten proces i z tym skończę. Okej?
Przykro mi.
- Daj spokój. - Stan.
Wstrzymujesz kolejkę.
- To bzdura. - Nie ustalam zasad.
Służyłem krajowi, a przychodzę tu jak żebrak...
- Przestań! - ...i niczego nie dostaję!
- Mam problem. - Uspokój się, bo cię wyrzucą.
- To mi się należy! - Okej. Chodź tu.
Musisz się umówić do lekarza. Okej?
Wyluzuj.
Dzięki.
Tak?
Wysoki Sądzie...
Nie dotrzymałaś terminu złożenia propozycji. Opuszczałaś zajęcia.
Kiepski widok na etat?
Rya, złożyłaś już zeznania. Zrobiłaś dla niego, co mogłaś.
Czas odsunąć się od tej sprawy.
Dobra dziewczynka.
Nie pozwól emocjom wpływać na pracę.
- Dlaczego? - Słucham?
A emocje nie są powodem, dlaczego robimy to, co robimy?
- Rya. - A jeśli nie są, to nie powinny być?
Jestem spóźniony. Do zobaczenia.
Dzięki.
Stan?
Musimy pogadać.
Myśli samobójcze są typowe. Dlaczego tego nie przewidziałam?
Nie rób tego.
Opiekowałam się nim.
Wielu ludzi zawiodło tego dzieciaka.
Nie chodzi o ciebie.
Jesteś świrologiem?
Tylko mówię.
Gdyby nie usłyszeli, jak spada z łóżka, już by nie żył.
Teraz miejmy nadzieję, że przeżyje noc.
DEPARTAMENT WIĘZIENNICTWA
Przytomny? Tyle powiedzieli?
Powinni poznać więcej słów.
- Nie tylko tyle. - Co jeszcze?
Przed końcem tygodnia może wrócić do sądu.
Co? To jakiś żart?
Jeśli chodzi o sąd,
musi wysłuchać dwóch mów końcowych i wyroku.
Na to jest dostatecznie zdrowy.
Szybko chodzisz.
- Szybko chodzisz. - Długie nogi.
A co z ławnikami?
Sędzia nazywa to opóźnieniem z powodów medycznych, a to dobrze.
Ławnicy odbierają próbę samobójstwa jako oznakę winy.
Boże, ludzie zawsze widzą w sobie najgorsze, co?
Zgadza się. Ale nie ty, co?
Nie, ale ja łykam wszystko jak młody pelikan.
- Wszystko. - Tak.
Danny. Cześć.
Dzięki Bogu.
No proszę. Zdrowy jak ryba.
Wszystko dobrze? Jak się czujesz?
Boli cię coś?
Mogę ci coś przynieść?
Danny?
Danny jest bezpieczny.
Ale go tu nie ma. I nie przyjdzie.
A za to możesz winić siebie.
Pozwól mi z nim pomówić.
Wiemy, jak to się skończyło ostatnim razem.
To nie fair.
Staram się pomóc.
Wyobraź sobie, że za kilka dni Danny będzie w więzieniu.
A wygląda na to, że to nieuniknione.
Zgodzisz się?
Zadaj sobie pytanie, czyjej pomocy najbardziej potrzebuje?
Twojej czy mojej?
Nie. Myślę, że wystarczy nam już twojej pomocy,
więc idź i znajdź sobie inny beznadziejny przypadek.
Teraz ja się tym zajmę.
Siostro, jestem zmęczony i chciałbym odpocząć.
Ale dziękuję wam za...
wizytę. Pani doktor. Panie mecenasie.
- To było... - ...bardzo miłe. Do zobaczenia.
Okej.
Wpakowałeś mnie w kolejne tarapaty, Stanley.
Laurel i Hardy. Nie? Wygląda na to, że nie.
Niewyszukana rozrywka nam nie zaszkodzi.
Mówiłem ci, że tak będzie.
To nie jest świat dla ciebie.
Nigdy nie był.
Jest zbyt okrutny.
Bądź grzecznym chłopcem i nie wychylaj się.
Nie każ mi wlewać tu wody.
Rozumiemy się?
Zjedz coś.
Nie jestem głodna.
Był już w stanie kontrolować swoje alter ego.
Jack musiał się jakoś przebić.
Może chłopak nie chciał wyjść.
Po tym, co widział?
Co robimy, Stan?
Przegramy, Rya.
Musimy coś zrobić. On...
Nie było listu?
Nie. Ale to...
Nie, czekaj. To było z nim na łóżku.
- Adam. - Adam.
Na co łykasz klonazepam jak cukierki?
Wspomnienia z wojny.
„Wspomnienia z wojny”?
To znaczy? Powiesz coś więcej?
PTSD.
Byłem młody. Byłem w Korpusie Szkoleniowym.
Byłem za młody na wysokie stanowisko i źle się potoczyło.
Straciłeś ludzi?
Tak. Straciłem dużo ludzi i biorę za to odpowiedzialność.
Nie rozumiem.
Mówiłem. Byłem w Korpusie Szkoleniowym.
Sam się zgłosiłeś i dlatego to, co się stało, to twoja wina?
- Można tak na to spojrzeć. - Pewnie.
Albo tak, że byłeś dzieciakiem i byłeś na wojnie.
- Przestań. - Prawda?
Czy ta mina mówi: „Psychoanalizuj mnie”?
W tym rzecz, Stan.
Każdy, kto został skrzywdzony, opowiada sobie jakąś historię.
„Nie powinnam chodzić sama w nocy”.
- „Zakładać miniówki”. - Nie powinienem był.
„Nie powinnam była się złościć. Pyskować”.
Bierzemy na siebie winę za złe rzeczy.
Wyobrażamy sobie, że mamy kontrolę, ale nie mamy,
bo złe rzeczy się dzieją.
Póki nie zaakceptujemy, że to nie nasza wina,
nie będziemy mogli się uleczyć.
Wszystko okej? Zawiesiłaś się?
O Boże. O to chodzi.
Weźmy na wynos. Wyjaśnię po drodze.
- Masz auto? Jest blisko? - Mam.
Będzie padać. Musimy iść. Zapłacisz?
Można to spakować?
Przegraliśmy...
Jeszcze nie przegraliśmy.
Ale powiedzmy, że tak. Dlaczego?
Bo musieliśmy pokazać wykorzystywanie tak, by przekonać ławników.
- A osiągnęliśmy coś odwrotnego. - Podziękuj za to Candy.
Ja nie jestem wiarygodna, bo Danny mi tego nie powiedział...
- Rozumiem. - Mówił o Adamie.
Co to ma być? Największe hity nieudanych zeznań?
Może mamy złych świadków.
To, co się przytrafiło Danny’emu, Adamowi,
nie było winą Danny’ego.
Ale on o tym nie wie.
Poczucie winy, wstydu
sprawiają, że nie widzi, co się naprawdę stało.
Musimy mu to pokazać.
Tak to działa z Dannym.
W tym jego piękno.
Będzie walczył, ale gdy pokażesz mu prawdę, w końcu ci uwierzy.
A jeśli on zobaczy, co się stało, to ławnicy również.
- Kolejny zjazd. - Dobrze.
WYDZIAŁ PSYCHOLOGII
Cześć. Myślałem, że masz zajęcia.
- Ten statek odpłynął. - To znaczy?
Poprosiłam dziekana o dzień urlopu, a on kazał mi wybierać.
- Przykro mi. - Kto chce być profesorem?
Są starzy. Nie chcę być stara. Nikt nie chce.
- Prawda? - Tak.
To się uda?
Ty się mnie pytasz?
Hej.
Chciałem wam życzyć powodzenia.
Wiesz, że masz przesrane, gdy kibicują ci gliny.
Dupek z ciebie, Camisa.
- Hej. - Cześć.
Frank chciał, bym ci życzył powodzenia.
- Wcale nie. - Wcale nie.
Nie zawsze jest tak, jakbyśmy chcieli.
Mówisz o sobie czy o mnie?
Włożyłaś w to całe serce.
To wiele znaczy, niezależnie od tego, co się stanie.
- Trzymaj się. - Ty też, Matty.
Tak.
- Wprowadzić ławników. - Proszę wstać.
Dziwne.
Wchodzić na boisko, gdy wiadomo, że mecz jest przegrany.
Szkoda, że nie było mnie tu wcześniej. Byłoby fajnie.
Proszę usiąść.
Panie Camisa, czy obrona już skończyła?
Jeszcze jeden świadek.
Dobrze. Proszę.
Obrona wzywa na świadka Danny’ego Sullivana.
To ty.
Czy przysięgasz mówić prawdę, całą prawdę
i tylko prawdę, tak ci dopomóż Bóg?
Tak.
Proszę podać swoje nazwisko i adres.
Daniel Sullivan. Elm Road 9, Elm Ridge, Nowy Jork.
Tylko że to nieprawda.
Jestem pewien, że to mój adres.
Nie adres, nazwisko.
Jesteś Dannym Sullivanem?
Oczywiście, że jestem Dannym Sullivanem. A kim miałbym być?
- Nie nazywasz się Jack? - Sprzeciw.
- W cokolwiek bawi się obrona... - Wysoki Sądzie,
Danny’emu przysługuje domniemanie niewinności.
To jego prawo, a w tej sprawie
powinniśmy chociaż spróbować przyjąć, że to nie jest Danny.
- Zezwalam. - Wysoki Sądzie...
Chciałbym pomówić z Dannym.
- Rozmawia pan z nim. We własnej... - ...osobie.
A skoro tu jestem, doceniłbym możliwość
opowiedzenia...
...mojej strony tej historii.
Okej, „Danny”. Mów.
Nienawidziłem mojego ojczyma.
Nim się pojawił, byliśmy...
...tylko ja i mama. A gdy się zjawił, traktował ją okropnie.
Można powiedzieć, że się nad nią znęcał.
Błagałem, by odeszła, ale się bała.
Była pewna, że ją znajdzie i skrzywdzi.
Pewnie dlatego zostałem blisko domu.
Nigdy nie przestał się znęcać. Było coraz gorzej.
Chciałem go nastraszyć, żeby odszedł.
Wiem, że to, co zrobiłem, było złe. Biorę za to odpowiedzialność.
Mam wrogo nastawionego świadka.
To pański klient.
Jak mówiłem, nie uważam, że to jest on.
Panie Camisa...
Potrzebuję trochę swobody, jeśli Wysoki Sąd pozwoli.
Panie Camisa, ośmiesza się pan.
Tak.
Zgódźmy się, że się nie zgadzamy.
To przystojny facet, zgodzisz się?
Tak.
- Panie Camisa... - Wysoki Sądzie, proszę...
Kim jest drugi chłopiec na rysunku?
To Adam.
Kim jest Adam?
Nie widzę związku.
Nie ty tu rządzisz. Masz odpowiedzieć.
To zupełnie bezsensowne pytania.
- Odpowiedz, Jack. - Nie odpowiem.
Proszę odpowiedzieć.
- Adam jest... - Był moim bliźniakiem.
Bliźniakiem Danny’ego?
Dokładnie to powiedziałem.
Okej.
Rozpoznajesz to zdjęcie?
Ze ściany w salonie Danny’ego, prawda?
- Tak. - Kto na nim jest?
To Candy. Moja mama i ja.
Czy coś na nim wydaje ci się dziwne?
Nie rozumiem.
Czemu nie rozumiesz?
Czy na tym zdjęciu coś jest nie tak?
Nie.
Zupełnie nic.
Gdzie teraz jest Adam?
Danny?
Odpowiedz na pytanie.
Umarł.
Kiedy?
Kiedy był dzieckiem.
Niemowlęciem?
Nie, gdy był dzieckiem.
To czemu nie ma go na tym zdjęciu?
- Albo tym? - Nie wiem.
- A na tym? - Nie wiem.
Albo...
Przestań!
Co mam przestać? Pytać?
- Nie mówiłem do pana. - A na tym?
Czemu na tych zdjęciach jest tylko jeden chłopiec?
Co się stało Adamowi?
- Co się stało Adamowi? - Nie.
Już ci, kurwa, mówiłem.
Panie Sullivan, proszę nie przeklinać.
Przepraszam, Wysoki Sądzie.
Tak. Umarł. Jak?
Ja...
Możliwe, że nie pamiętasz?
Chryste. O Boże.
Danny?
Co się stało Adamowi?
Hej, Dan.
Adam.
Co się stało Adamowi?
Musiał odejść.
Dlaczego?
Z powodu tego, co zrobił.
A co Adam zrobił?
Chciał, by to się stało. Chciał, by Marlin to zrobił.
Bo chciał, by wszystko było dobrze.
Bo nie chciał, żeby mama była sama.
Chciał, by Marlin...
robił z nim, co chciał.
A on go ciągle gwałcił.
Ale on tego chciał.
Więc musiałem go odesłać.
Kim jest Adam, Danny?
Moim bratem.
Ale ty nigdy nie miałeś brata, prawda?
Nie.
Kim jest Adam, Danny?
Mną.
Adam jest mną.
Nie mam więcej pytań.
Jak się wtedy czułeś?
Pamiętam ciszę.
Czy ławnicy podjęli decyzję?
Tak, Wysoki Sądzie.
Nie przywykłem do tego.
Tego, że nie słyszę głosów w głowie, które chcą mi pomóc.
Proszę, by oskarżony wstał.
Ale znalazłem coś, co mnie ocali.
Naprawdę? Co takiego?
Panie przewodniczący, proszę odczytać werdykt.
My, ława przysięgłych, uznajemy oskarżonego,
Daniela Sullivana,
niewinnym zarzuconych mu czynów z powodu niepoczytalności.
Panie Sullivan.
Danny, powiesz coś do gazety?
Powiesz co? Jak uważasz...
Nie ma za co, młody.
Kiedy mam kłopoty, przychodzi do mnie Matka Maria.
Ocaliła cię święta? Piosenka Beatlesów?
Nie.
Ty, Rya.
Ty mnie ocaliłaś.
Jak ty się czułaś?
Jakbym jednocześnie chciała płakać i krzyczeć.
Ale przede wszystkim byłam zmęczona.
To dziwne, że ja zadaję pytania, co?
Gdzie jest Ariana?
Dziękuję, że ze mną porozmawiałaś.
Gdy się oddzielasz,
łatwo przestać zwracać uwagę na uczucia innych.
- Doprawdy? - Tak.
Tęskniłem za tobą.
Ale nie mogłaś być tylko zmęczona.
Chyba byłam rozczarowana.
Nie było żadnej zwycięskiej przemowy w sądzie.
Żadnej imprezy.
Nie wygraliśmy twojej wolności, ale coś mniejszego.
Szansę.
Ale potem po prostu zniknąłeś.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY
Trudno mi było sobie wyobrazić,
że będziesz pracował z innym terapeutą.
Na logikę wiedziałam, że musisz nawiązać nową więź,
rozpocząć nową terapię, by wyzdrowieć.
PRACOWNIA ARTYSTYCZNA
Ale szczerze mówiąc, wcale mi się to nie podobało.
Też za tobą tęskniłam.
Pytałam o ciebie lekarzy, ale tajemnica lekarska.
Cały czas się o ciebie martwiłam.
To tutaj.
Aż odezwała się twoja mama.
Cześć, mamo.
Hej, Dan.
Co sprawiło, że po dwóch latach pozwoliłeś jej przyjść?
Zrozumiałem, że nieważne, ile minie czasu,
nigdy nie będę gotowy.
Musiałem stanąć z nią twarzą w twarz.
Nadszedł czas.
Jest piękny. Co to? Gwiazdy?
Świetliki.
Świetliki?
Myślałem o przeszłości.
Piękne.
Pozwalają mi malować.
Mówią, że to terapeutyczne.
Zawsze byłeś dobry,
ale to naprawdę robi wrażenie.
Mówią o wystawieniu kilku na wystawie.
Jak prawdziwy artysta, co?
Tak.
Mieszkam w Oakville.
W małym mieszkaniu.
A Marlin?
Na początku zjawiał się pijany pod moim budynkiem kilka razy w tygodniu.
Interweniowała policja.
Aż pewnego dnia przestał.
Nie widziałam go od ponad roku.
Chodzę na terapię.
Codziennie o tobie myślę.
Chcę, byś to wiedział.
Wiem, że nie byłam dobrą mamą.
Oboje to wiemy.
A to, że...
Zawiodłam cię...
I to bardzo.
Kiedy wiedziałaś?
Nie pamiętasz swojego ojca.
Tego prawdziwego.
Prawda jest taka, że nie chciałam ci o nim mówić.
Bo nie było wiele dobrego do powiedzenia.
Miałam 16 lat, gdy zaszłam w ciążę.
Siedemnaście, gdy wzięliśmy ślub.
A gdy miałeś cztery latka...
zrozumiałam, że on...
Zabrałam nas jak najdalej od niego.
Ale bycie samej...
Nie umiałam sobie z tym poradzić.
Więc gdy Marlin...
Wydawał się taki silny, godny zaufania.
Jak ktoś, kto może się nami zaopiekować.
A potrzebowaliśmy tego.
By ktoś się nami zajął.
Ja tego potrzebowałam.
Przez wiele lat mówiłam sobie, że to nie była prawda.
Że to nie mogła być prawda.
Nie mogłam zaprosić do naszego życia kolejnego takiego mężczyzny.
Ale zaprosiłam.
I przepraszam.
Za to, co pozwoliłam, by ci się stało,
nawet jeśli mi nie wybaczysz...
A nie miałabym pretensji, gdybyś nie wybaczył...
bo rodzić powinien chronić swoje dziecko.
A ja zawiodłam.
Zawiodłam cię.
I chcę, byś wiedział, że o tym wiem.
Wiem.
Cieszę się, że przyszłaś.
Może będę mogła wrócić?
Może zmienisz zdanie.
Może będę prosić dalej.
Nie będzie.
A wybaczyłbyś jej, gdyby próbowała?
Nie spróbuje.
Nie, pewnie nie.
Wszyscy robimy, co możemy.
A czasami i to nie wystarcza.
Podobno ból sprawia, że sztuka jest lepsza.
Bzdura.
Zgadzam się.
Jak się masz? Teraz.
Tak samo.
Szlag.
Ale inaczej.
- Czemu mnie nie obudziłaś? - Jesteś dorosła.
Nagle jestem?
- Proszę. - O nie. Nie ma jabłkowego?
Pójdę dziś do sklepu, bo widocznie jestem służbą.
Usiądź.
Twój pierwszy pacjent będzie za pięć minut.
Daj spokój.
Odkryłaś nową chorobę.
Nie możesz się spóźnić?
Po pierwsze, nie odkryłam.
I jestem pewna, że wiesz, jak to działa.
Nie mogę być dumna z córki?
To była duma?
Odprowadź go do szkoły.
Hej, mały. Musisz iść do szkoły.
Kocham cię.
Nie jestem już profesorką. Jestem świrologiem.
I mamą.
Staram się być dzielna.
To dużo pracy.
Terapia działa.
Radzisz sobie ze swoimi alter ego.
Jakie to uczucie?
To proces.
Staram się być dzielny.
Jesteś, Dan.
Zawsze byłeś dzielny.
Być może.
- Pani doktor. - Doktorze.
Dan, czas na kolację.
Dziękuję, że mogliśmy tu porozmawiać.
Przyjemność po mojej stronie. Miło panią poznać.
Odprowadzisz mnie?
Pewnie.
Te ogrody są piękne.
Tak, widzę je z okna.
Wszystko się zmienia z każdą porą roku.
Dziękuję, że dziś przyszłaś.
Dziękuję za wszystko.
Prologiem przeszłość jest.
Szekspir. Wiedziałam.
Wszyscy są w tobie.
Masz inteligencję Jacka, urok Mike’a, pewność siebie Ariany.
Wszyscy są tobą.
Nie wszyscy.
To znaczy?
Mam niespłacony dług.
Czas, żebym to ja był aniołem stróżem.
Jestem spóźniony. Mam nadzieję, że się zobaczymy.
Ja też.
Kiedy mam kłopoty
Przychodzi do mnie Matka Maria
I mówi słowa mądrości: Nie przejmuj się
A w mojej mrocznej godzinie Stoi tuż przede mną
I mówi słowa mądrości: Nie przejmuj się
Nie przejmuj się, nie przejmuj się
Szepcze słowa mądrości: Nie przejmuj się
A gdy ludzie ze złamanymi sercami Żyjący na tym świecie, zgadzają się
JEŚLI TY LUB KTOŚ, KOGO ZNASZ, POTRZEBUJECIE POMOCY,
ODWIEDŹ STRONĘ APPLE.COM/HERETOHELP
Pojawi się odpowiedź Nie przejmuj się
I choć może się rozstaną
Wciąż jest szansa Że zrozumieją
Że pojawi się odpowiedź Więc nie przejmuj się
Napisy: Agnieszka Otawska