Odbierzesz?
To sprzedawcy czasopism. Dzwonią do wszystkich w okolicy.
Odebrałaś mój garnitur?
Jest gotowy. Odbiorę go po drodze do domu.
Dzięki.
Znowu dzwonił niejaki Stan. Powiedziałam, że jesteś u pacjenta.
Trzeba przyznać, że jest wytrwały.
Sam nie wiem, kochanie. Jest ciasny.
Wygląda, jakby był ciasny?
Nie patrzysz.
Mówili, że poszerzyli go, ile mogli.
Pieprzone czasopisma.
Zdradzasz mnie z kimś, Candy?
Halo?
Słuchaj,
nie odbieraj telefonu, póki nie skończy się proces.
Rozumiesz?
Okej.
POSZUKIWANIA PODEJRZANEGO W SPRAWIE STRZELANINY
SERIAL INSPIROWANY POWIEŚCIĄ THE MINDS OF BILLY MILLIGAN
AUTORSTWA DANIELA KEYESA
W TŁUMIE
DEPARTAMENT WIĘZIENNICTWA
Ruchy. Nie mam całego dnia.
Miała dać ci przypinany krawat. Zdejmiesz?
Wysoki Sądzie, mogę prosić o chwilę?
Chodź tu.
Jest dobrze.
Nie jest.
BOGU UFAMY
Okej. Posłuchaj.
Uspokój się, bo w tej sali nie ma ani jednej osoby, której opinia się liczy.
Jeszcze nie ma.
Przełóżmy. W lustrze jest łatwiej.
Proszę. Teraz wyglądasz jak przykładny obywatel.
- Jesteśmy gotowi. - Wprowadzić ławę przysięgłych.
Proszę wstać.
Dzień dobry. Nazywam się Patricia Richards.
Jestem zastępczynią prokuratora generalnego
i reprezentuję stan Nowy Jork.
Jak powiedział sędzia Posner,
to ja na tej sali muszę udowodnić oskarżonemu winę.
Zrobię to z chęcią.
Zrobię to z chęcią, bo dowód w tej sprawie jest niepodważalny.
Bezsprzeczny.
Jest nagranie. Są świadkowie.
Jedynym, czego nie ma, jest wątpliwość.
Dnia 18 maja tego roku oskarżony, Daniel Sullivan,
wymierzył z pistoletu o kalibrze .38 w tłum ludzi i strzelił sześć razy.
Troje zostało rannych. Reszta miała szczęście.
Jedynym powodem, dla którego to nie jest proces o zabójstwo,
jest to, że Daniel Sullivan kiepsko strzela.
Powinien trafić za kratki.
Ale gdy dowody są łatwe do wskazania i niezbite,
zastanawiam się, co zrobi obrona.
Nie mogą zaprzeczyć faktom,
więc spróbują odciągnąć waszą uwagę, rzucając nieudowodnione twierdzenia
o chorobie, którą nazywają zaburzeniem dysocjacyjnym tożsamości.
Wyrażę się jasno,
taka choroba nie istnieje.
To wymyślone zaburzenie jak z filmu z Sally Field.
Mogliby twierdzić, że oskarżony jest latającą zakonnicą.
O działania pana Sullivana obrona oskarża jego alter ego.
Rozumiem, skąd ten pomysł.
Czyż wszyscy nie chcielibyśmy oskarżyć kogoś innego o nasze błędy?
Przejechanie na czerwonym? Czek bez pokrycia? Oskarż alter ego.
Zdrada małżonka?
Ciekawe, jaka by była reakcja.
Wyobrażacie sobie wymiar sprawiedliwości,
gdyby za każdym razem, gdy ktoś popełni przestępstwo,
mówił: „To nie ja”.
O to tutaj chodzi.
Te argumenty obrony zakrawają na desperację.
Są niebezpieczne.
Bo podważają fundamentalną zasadę naszego systemu prawnego i społecznego:
odpowiedzialność osobistą.
Jesteśmy odpowiedzialni za nasze czyny.
Oskarżony jest winny, a wina domaga się kary.
Inaczej nie ma sprawiedliwości.
Dziękuję.
Pan Camisa, obrona.
Niepodważalny. Bezsprzeczny. Niezbity.
Mogę się zastanawiać, po co w ogóle tu jestem.
To była dobra mowa otwierająca.
Fundamentalne zasady.
Oto fundamentalna zasada.
On jest niewinny.
Domniemanie niewinności. To jest jego prawo.
Muszę to powtórzyć z powodu tego, co usłyszeliście.
Pozwólcie, że zacznę od powiedzenia jasno i wyraźnie.
Danny Sullivan nikogo nie postrzelił.
Był tam. Przyznaje.
Ale nie pociągnął za spust.
Danny to dobry dzieciak, ale chory.
Panie i panowie ławnicy, nikt nie wymyśla choroby.
Wiem, jak to brzmi.
Zaburzenia dysocjacyjne tożsamości.
Na początku sam miałem problem to zrozumieć.
Ale zamiast rzucać żarty o zakonnicach, bo to jest łatwe,
zachowałem otwarty umysł, co jest trudne.
I o to was proszę.
Byście mieli otwarte umysły.
Wysłuchali ekspertów.
Wysłuchali świadków, bo jeśli to zrobicie,
dojdziecie do tego samego niepodważalnego,
bezsprzecznego, niezbitego wniosku, co ja,
czyli że Danny nie miał kontroli nad swoją chorobą i swoimi alter ego.
Tak, ma ich wiele.
Bo został skrzywdzony w niewyobrażalny sposób, który go zniszczył.
Rozbił jego umysł na kawałki.
I nie, nie są kartą wyjścia z więzienia.
Są prawdziwe i nie są Dannym.
Wysłanie Danny’ego do więzienia za przestępstwo popełnione przez alter ego
jest jak skazanie kogoś z was za zbrodnię popełnioną przeze mnie.
Choroba Danny’ego występuje rzadko
i jest wynikiem wykorzystywania seksualnego w dzieciństwie.
Szczerze mówiąc, ma szczęście, że żyje. Choroba pomogła mu przeżyć.
Rozumiem. To dziwne. To trudne.
Ale proszę, miejcie otwarte umysły.
Prokuratura ma rację w jednej sprawie.
W tym procesie chodzi o odpowiedzialność, ale nie osobistą,
tylko naszą jako społeczeństwa.
Chcecie pomówić o fundamentalnych zasadach?
To może zacznijmy się o siebie troszczyć?
Może zaopiekujmy się tymi najbardziej zranionymi,
tymi najbardziej bezbronnymi wśród nas?
Wszyscy zawiedli tego dzieciaka.
Jego rodzice, nauczyciele, sąsiedzi, przyjaciele, społeczność.
Wszyscy go zawiedliśmy.
A teraz naszą odpowiedzialnością jest naprawienie tego.
Nie proszę was o uwolnienie Danny’ego.
Proszę, byście nie wysłali go do więzienia,
a do szpitala, w którym otrzyma pomoc.
Pomoc, której potrzebuje. To jest nasza odpowiedzialność.
Dziękuję.
Udamy się na przerwę, a potem wysłuchamy świadków oskarżenia.
Proszę odprowadzić ławników.
Byłeś całkiem niezły.
Tak? To nie ma znaczenia.
Szlag! Candy nie oddzwania
i zignorowała wezwanie, co jest przestępstwem.
Boi się. Czuje się winna.
Tyle w tym wstydu, że pewnie sama go wypiera.
Myślisz, że obchodzi mnie, jak ona się czuje?
Wynik tego procesu zależy od diagnozy,
a wiarygodność diagnozy od pokazania, że Danny był wykorzystywany.
Właśnie to tam powiedziałem.
Jeśli ktoś tego nie zezna przed sądem, to już po nas.
Mam związane ręce, bo on nie może zeznawać
przez to, co odwalił na przesłuchaniu.
- To był Jack, nie Danny. - Ktokolwiek to był,
zaprzeczy wykorzystywaniu i przyzna się,
co byłoby złe.
Wiem o tym.
- A ty? - Wiesz, że nie mogę tego powiedzieć.
Danny nie powiedział, że był wykorzystywany. Nigdy.
- Tylko Adam? - Tylko Adam.
To bezużyteczne.
Co zrobimy?
Musisz ją przekonać.
To nie zależy ode mnie.
Czy matka nie powinna kochać swojego dziecka?
Nie.
Ale to by nam pomogło.
Co?
To, że go kocha.
Oskarżenie wzywa Marlina Reida.
Jak opisałby pan relację z pasierbem?
Napięta, choć przykro mi to mówić.
Nie jestem idealny.
I może czasem byłem dla niego zbyt surowy.
A innym razem może za mało.
Dzieciaki, które widuję w Osterville, w większości nie miały ojca.
I chciałem nim być dla Danny’ego.
Proszę opowiedzieć o Osterville. Trudna praca?
Satysfakcjonująca. Te dzieciaki spotkało to, co najgorsze.
Nie uwierzyłaby pani, co przeżyły w domach, na ulicach.
Popełniły błędy.
Ale w swojej pracy uwielbiam to, że wciąż są dziećmi
i nie jest za późno, by wróciły na właściwą ścieżkę.
Tak pan myśli o Dannym?
Nigdy nie przestanę w niego wierzyć, ale nie jest już dzieckiem.
Zważywszy na waszą relację, wie pan, dlaczego zrobił to, co zrobił?
Nie mam pojęcia.
Prawda jest taka, że tu nie ma przyczyny.
Gdy wszczynał bójki w szkole, okradał mnie,
sprzedawał czy brał narkotyki...
Przyczyną był Danny.
Jeszcze jedno pytanie.
Czy po postrzeleniu
doniósł pan na pasierba władzom?
- Nie. - Dlaczego?
Bo chciałem go chronić.
Bo pomimo wszystko...
Kocham go jak syna.
Nie mam więcej pytań.
To był dramatyczny pierwszy dzień procesu,
gdy dziewięciu świadków zidentyfikowało Sullivana,
łącznie z jego ojczymem,
wychowawcą w zakładzie poprawczym, Marlinem Reidem.
Był pan celem?
Nie wiem. Ale najtrudniejsze jest to...
Ładnie pachnie.
Jeszcze 20 minut.
Jak wyglądał?
Chudo. Nie wiem. Nie rozmawialiśmy.
Jak wypadłem?
- Żartujesz, prawda? - Co?
Próbuję postępować słusznie.
Dzieciak do mnie strzelił.
Jezu.
Idę wziąć prysznic.
Przestań dzwonić. Nie będę zeznawać.
Mama?
Danny.
Chciałam do ciebie przyjść.
W porządku.
Przepraszam.
To nie twoja wina.
Przepraszam.
To nie jest prawdziwa diagnoza.
To niestworzona teoria z filmu.
Co pan myśli o Dannym?
Powiem to samo, co powiedziałem ławnikom.
Uważam, że pan Sullivan symuluje.
Działa w złej wierze, by uniknąć kary.
A mówiąc prościej?
Udaje, by nie iść do więzienia.
Próbowałem go uspokoić.
I jak poszło?
Nieidealnie.
Zaskoczył mnie, złamał mi nos i go ukradł.
Próbował pan odzyskać broń?
Tak. Poszedłem do jego domu. Byłem wkurzony.
Ale znaliśmy się, więc pomyślałem, że się dogadamy.
Zdążyłem powiedzieć „dzień dobry”, nim zaatakował mnie kijem.
A potem do mnie strzelił.
- Nie mam więcej pytań. - Panie Camisa.
Mam tylko jedno pytanie, panie Ruiz. Zna pan Danny’ego od wielu lat.
Czy w tym czasie wydawał się panu normalny?
Normalny?
Ten chłopak to świr. Największy, jakiego znam.
Nie mam więcej pytań.
Bałam się.
Nigdy go takiego nie widziałam.
Potem usłyszałam strzał.
Co sobie wtedy pomyślałaś?
Że go zabił.
Uważałaś, że Danny Sullivan jest zdolny popełnić morderstwo?
Wtedy tak.
Nie mam więcej pytań.
Cześć, Annabelle.
Czy Danny był kiedyś wobec ciebie brutalny?
Nie.
- Czułaś, że nie jesteś bezpieczna? - Nie.
Był wredny? Agresywny?
Nie. Nigdy.
Jaki był Danny, którego znałaś? Twój przyjaciel.
Był słodki.
Cichy. Nieśmiały.
Zazwyczaj.
- Zazwyczaj? - Czasem nie był nieśmiały.
Był rozkojarzony.
Chciałbym przedstawić dowód rzeczowy numer cztery.
Proszę.
Rozpoznajesz ten rysunek?
Tak, Danny go narysował.
To ty?
Tak.
Jest dobry.
Tak, jest dobry.
Naprawdę mu na tobie zależało, co?
Mnie na nim też.
Wcześniej zeznałaś...
mówię o nocy z panem Ruizem...
powiedziałaś: „Nigdy go takiego nie widziałam”.
Jak jesteś w stanie połączyć tę noc, tego Danny’ego z tym, którego znałaś?
Z tym słodkim i cichym, nigdy agresywnym, nieśmiałym, ale nie zawsze.
Który to narysował.
Nie wydaje się być tą samą osobą, prawda?
Nie.
Nie mam więcej pytań.
- Proszę o powtórkę. - Proszę.
Czy według twojej wiedzy w czasie, kiedy go znałaś,
incydent z panem Ruizem
był jedynym razem, gdy Danny był agresywny?
Sprzeciw, brak związku.
Pytanie ma na celu wykazać historię przemocy.
Oddalam.
Czy incydent z panem Ruizem był jedynym razem,
gdy Danny Sullivan był agresywny?
Nie.
W liceum miałam chłopaka, Billa.
Danny był zazdrosny.
Pobił go. Bill wylądował w szpitalu.
Drugi dzieciak też.
Tłumaczyłam sobie, że jest dziwakiem.
Może Bill na to zasłużył.
Teraz nie jestem pewna.
Nie mam więcej pytań.
Wyprowadzą twojego syna bocznym wyjściem.
Wyjście frontem trafia do gazet. Nawet gdy idzie dwa razy dziennie.
Chcesz się z nim zobaczyć?
Nie, nie tak.
Dobrze, że przyszłaś.
Za rogiem jest bar.
O tej porze są tam głównie prawnicy.
Nie wiem, czego ode mnie chcecie.
Powiedz, że będzie zeznawała.
Przyszła. To postęp.
Postęp jest dla tych, co mają czas.
Tworzą obraz dzieciaka,
który strzela do miłego ojczyma,
przy okazji rani kilku niewinnych ludzi,
a teraz udaje, że słyszy głosy, by nie trafić do więzienia.
Niezwykle przekonujące.
Po czyjej jesteś stronie?
Teraz przegranych.
Za późno, by zmienić?
Widzi go dziś, swoje dziecko w sądzie i wraca do niego.
Zostaje z nim.
Boże, jak tak można?
Może nie potrafimy radzić sobie sami.
Wiesz, że w mózgu mamy receptory chemiczne,
które świecą, gdy nawiązujemy kontakt z człowiekiem?
- Tak? - Włączają się, byśmy czuli,
że jesteśmy bezpieczni.
Tylko czasem inni ludzie nie są dla nas bezpieczni.
Amen.
Mam przeczucie, że powiesz żart o byłej żonie.
Rozważałem to.
Mów dalej.
Ludzie ranią siebie nawzajem na wiele sposobów.
Nie znasz nawet połowy.
Gdy bólu jest za dużo, jak w przypadku Danny’ego, umysł się rozpada.
Ale większość ludzi...
unika bólu w konwencjonalny sposób:
alkohol i narkotyki, seks. To uruchamia receptory.
- To działa. - Tak jak bycie z niewłaściwą osobą,
bo przynajmniej ból jest znany.
Uważam, że jeśli relacja może cię zniszczyć,
to czasem relacja może też uzdrowić.
Nie mów, że miłość jest odpowiedzią.
To mówię.
To jak opowieść Jacka o strzale.
Strach przed bólem jest gorszy o bólu.
Jacka? Wymyślonego Jacka?
Tak.
Wszyscy zostaliśmy zranieni.
Niektórzy bardziej.
I możemy mieć tendencję pozostawać w niewłaściwych związkach.
Receptory się uruchamiają, mówią, byśmy nie ryzykowali tym, co mamy.
Chodź tu.
Nawet jeśli moglibyśmy znaleźć lepszą relację, zdrowszą.
Wolimy zostać z bólem, który znamy, niż znowu zostać zranieni.
Ale mamy wybór.
Prawda jest taka, że zawsze go mamy.
Musimy tylko pamiętać, by spróbować wybrać.
Pamiętać, że inni ludzie mogą nas zranić,
ale mogą też nam pomóc.
Szukanie pomocy, proszenie o pomoc,
to sposób na pozbycie się bólu.
To nie jest łatwe.
To trudne.
WRACASZ DO DOMU
Przerażające.
Musimy być odważni tak jak Danny
i poprosić o pomoc.
Nie musimy być sami.
Wyłączyć światło.
Poznaliśmy się w klubie Danceteria.
Opowiedz mi o niej. Jaka była?
Ariana była wyjątkowa.
Jej sposób poruszania. Uśmiech.
Była opalizująca.
Wszyscy chcieli z nią być.
Chłopcy, dziewczęta.
Wiedziała o tym. Wykorzystywała to.
Panie Williams, widzi pan tu Arianę?
Nie.
Nie?
Rzecz w tym, że on nią nie jest. Już nie.
Skąd pan wie?
Bo jest inny.
Inaczej siedzi. Jest taki skulony.
A jego oczy wszystko zdradzają.
Ariana miała twarz pokerzysty.
Nie pokazywała żadnych emocji.
Nie mówiąc o tym, że Danny jest hetero.
Czyli znasz Danny’ego? Poznałeś go?
Poznałem go w Rikers kilka tygodni temu.
Przeczytałem o nim w gazecie i poszedłem tam.
Chyba po prostu chciałem to zrozumieć.
I co znalazłeś w Rikers?
Nieznajomego.
Łączyła pana relacja seksualna z oskarżonym?
Łączyła mnie relacja z Arianą.
Nie pytam o to, jak o sobie mówił.
- Pytam, czy... - Sprzeciw. Odpowiedział.
Oddalam.
Mogę zadać to pytanie w bardziej obrazowy sposób.
Tak.
- Gdzie? - Sprzeciw, brak związku.
Pytam o naturę ich relacji.
Oddalam.
Gdzie?
W męskiej toalecie.
Jak romantycznie.
Mógł tam ktoś wejść?
Uprawialiście seks na widoku?
W kabinie.
Panie Williams, nigdy pan nie jadł z oskarżonym.
- Nie widział jego domu? - Nie.
- Poznał przyjaciół? - Nie.
- Rodzinę? - Nie.
Najbardziej intymne chwile przeżywaliście w kabinie w toalecie.
Jak dobrze mógł pan znać tego mężczyznę?
Nie było „mężczyzny”.
Była Ariana i znałem ją.
Czy w klubach, w których pan bywa, są nieujawnieni geje?
- Którzy mają coś do ukrycia? - Pewnie.
To skąd mógł pan widzieć, że Ariana to nie zwykły alias?
Przykrywka. Kłamstwo.
Ja stawiam.
Panie Camisa...
Stan. Mam tu otwarty rachunek. Powiedz jej, Sam.
Jest mi winny pieniądze.
Często tu przychodzę. Proszę.
Przegramy, Candy.
Zaburzenia dysocjacyjne tożsamości wywołuje jedna rzecz,
a nie możemy udowodnić, że się wydarzyła.
Gorzej, Danny zaprzecza, że się wydarzyła.
To jak tłumaczenie, że gość ma nerwicę frontową,
gdy on twierdzi, że nie był na wojnie.
Na tym opiera się cała nasza obrona.
To macie kiepską obronę.
- Candy... - Mogłeś to przewidzieć.
A jak myślisz, dlaczego ciągle do ciebie dzwonię?
Dzwonienie nie jest strategią prawniczą.
Wezwałem cię na świadka, to już jest.
A ty to zignorowałaś.
Mogę prosić sędziego, by cię ukarał.
Proszę, zeznawaj.
Powiedz, co się stało Danny’emu.
Czy ty zdajesz sobie sprawę, jakie właśnie rzucasz oskarżenie?
- Twój mąż to chory człowiek... - Nie chodzi o niego, tylko o mnie.
Niech sąd mnie ukarze.
Umysł jest czymś niezwykłym, zdolnym do niewiarygodnych przeobrażeń.
Nie tylko w kontekście głosów, ale i ciał. Umiejętności.
Gra na instrumencie albo w szachy,
znajomość obcego języka, zmiana atmosfery.
Tych rzeczy nie da się udawać.
Dotyczy to różnych ludzi.
Każdej rasy. W każdym wieku.
Ci ludzie niczego nie zyskają
na diagnozie, która jest stygmatyzowana.
Ta choroba jest prawdziwa.
A pacjenci, którzy na nią chorują, cierpieli w niewyobrażalny sposób.
- Zasługują na empatię i współczucie. - Jak cierpieli?
Nie każdy może powiedzieć, że ma kilka tożsamości?
Literatura mówi jasno.
Taką diagnozę stawia się,
jeśli pacjent doznał poważnego urazu w dzieciństwie,
zwykle na tle seksualnym.
W momencie, gdy był najbardziej bezbronny...
potrzebował ochrony...
został zdradzony przez kogoś, komu ufał.
Umysł dziecka nie jest w stanie sobie z tym poradzić.
Nie rozumie wszystkich sprzeczności.
Dlatego psychika się rozpada i powstaje pierwsze alter ego.
Dziecko znika.
Jego miejsce zajmuje ktoś nowy.
Ktoś lepiej przygotowany do życia w przerażającym świecie.
I tak to się zaczyna.
To mechanizm obronny przed strasznym, niepojętym bólem.
Opowie pani o Dannym?
Poznałam go na posterunku po jego aresztowaniu.
Tylko to nie był Danny, a Jonny.
Kim jest Jonny?
Jednym z alter ego Danny’ego. Specjalistą od ucieczek.
Gdy zdjęli kajdanki, pojawił się Jonny.
Czy te opisy
rzekomych osobowości Danny’ego są faktami czy spekulacjami?
To moja ocena medyczna.
Czy Danny powiedział pani, że może mieć kilka osobowości?
Nie, ale to...
Czy to nie pani pierwsza mu o tym powiedziała?
Tak, bo jego objawy wskazywały na poprawność diagnozy.
Pani tak twierdzi.
Ale wiele od tego zależy, prawda?
- Nie rozumiem. - Kto płaci za pani badania?
Jak pani zarabia?
Moją pracę finansują granty.
- Takie jak grant Reilingów? - Tak.
- Który skończył się rok temu. - Tak.
Czy to prawda, że uniwersytet odrzucił pani prośbę
o dodatkowe fundusze?
Nie mają ich zbyt wiele, ale będę prosić ponownie na wiosnę.
- Ma pani etat? - Powinnam dostać go za rok.
Nie ma pani funduszy,
skończyły się pieniądze z grantu i nie ma pewności etatu,
czyli można by rzec, że to decydująca chwila w pani karierze?
- Sprzeciw. - Wycofuję pytanie.
Czy można by rzec, że głośna sprawa jak ta
mogłaby być dla pani szansą?
Na wyrobienie sobie nazwiska.
- Nie uważam pacjentów za szanse. - Nie?
To dlaczego poszła pani na posterunek?
Dlatego, że łączyła panią relacja seksualna z detektywem,
- który pani o tym powiedział? - Sprzeciw.
Podtrzymuję. Radzę uważać.
Wycofuję.
Czemu pojechała pani do Rikers za oskarżonym?
Jest takie określenie na prawników, którzy w ten sposób szukają klientów.
- Hieny. - Sprzeciw.
- Podtrzymuję. - Ujmę to inaczej.
Gdy wchodziła pani na posterunek, co miała pani nadzieję znaleźć?
Niczego nie szukałam.
Przykro mi, ale trudno mi w to uwierzyć.
Dostaje pani cynk na temat dzieciaka. Rzuca pani wszystko.
Przejechała pani pół Manhattanu.
- Czym? Autobusem? Metrem? - Metrem.
Chce pani powiedzieć, że nie siedziała pani w metrze
z nadzieją, że to ten pacjent?
Dzięki któremu będzie pani sławna.
Dzięki któremu pozna panią cały kraj.
- Nie. - Sprzeciw.
Kto by pomyślał, udało się.
Świadek nie jest tu oskarżonym.
Podtrzymuję. Proszę kontynuować.
Okej. Ostatnie pytanie.
Obrona twierdzi...
Pani twierdzi, że powodem powstania wielu tożsamości u Danny’ego
była napaść seksualna w dzieciństwie.
Czy podczas którejś z sesji z oskarżonym
powiedział pani, że był molestowany seksualnie?
Doktor Goodwin, czy ktokolwiek pani powiedział,
lub czy oskarżony twierdził, że był molestowany seksualnie?
Proszę odpowiedzieć tak lub nie.
Doktor Goodwin?
Nie.
Nie mam więcej pytań.
Doktor Goodwin?
Co pani powie klientowi?
Co ma pani na swoją obronę?
RESTAURACJA LJ
Wykorzystywałaś go?
To całkowicie mija się z prawdą.
A Camisa? To go przerosło.
- To dobry prawnik. - Jest pomocnikiem.
Haruje jak wół.
Sypie się.
A kto nie?
- Czemu tu jesteś? - Wiem, jak to się skończy.
Wiem, kogo oskarżycie.
Ale to bzdura. To wy go zawiedliście.
Candy, ja...
Zrobiłam dla twojego syna wszystko, co mogłam.
Mam złamane serce, ale czyste sumienie.
Ja też.
Gdyby tak było, nie przyszłabyś tu za mną.
I mylisz się.
Nigdy bym cię nie oskarżyła. Nigdy.
Bzdura.
Miałam pacjentkę, Annę, gdy byłam rezydentką pierwszego roku.
Anna została zgwałcona sześć razy przez sześciu różnych mężczyzn
w ciągu ośmiu lat.
I miała 19 lat.
Jak to wyjaśnisz?
Występuje pewne zjawisko. Okropne zjawisko.
Ofiary przemocy żyją dalej.
Uciekają tylko po to, by wykorzystał je ktoś inny.
Gdy słyszę te historie, myślę: „Mój Boże, ci biedni ludzi.
Najbardziej nieszczęśliwi ludzi na ziemi”.
Tylko że nie chodzi o szczęście.
To popieprzony wybryk natury.
Bo jako dzieci są zmuszani do obcowania z seksualnością.
Są szkoleni do bycia wykorzystywanymi.
Drapieżnicy seksualni świetnie potrafią znaleźć sobie ofiarę.
Wychwytują sygnały, których inni nie zauważają.
Te sygnały mogą być chemiczne, psychologiczne, behawioralne, niewerbalne.
Dla nich są jak neony.
A jedną rzecz będę ciągle podkreślać.
Nic z tego nie jest pod kontrolą ofiary.
Nic nie jest winą ofiary.
Ty i Danny byliście ofiarami,
a sądzę, że Marlin nie jest pierwszym drapieżnikiem.
To nie jest twoja wina.
I bardzo ci współczuję. Naprawdę.
Bo nie zrobiłaś nic, by na to zasłużyć.
Więc nie, nie winiłabym cię.
Za nic.
Ale mam nadzieję, że jeśli będziesz zeznawać,
to może wreszcie przestaniesz winić sama siebie.
Marlin.
Rozumiesz, o co prosisz?
Wina albo żałoba...
co jesteś w stanie znieść?
Robisz za dużo bekonu. To mi nie służy.
Robię go, bo go lubisz.
Tak, żyć też lubię, więc rób mniej.
Bądźmy szczerzy, mógłbym trochę schudnąć.
Musimy się o siebie troszczyć.
Na razie.
Cześć, kochanie.
Pomyślałem, że wpadnę. Zobaczę, jak sobie radzisz.
Nie jestem głupi. Wiem, dlaczego tu jesteś.
Wiem, co powiesz.
Nawet ci nie powiem, byś tego nie robiła.
Rób, co chcesz.
Ale nie wykonałbym swojego obowiązku jako twój mąż, gdybym ci nie powiedział,
że to, co mówisz...
że to okropne kłamstwo natychmiast zmieni twoje życie.
Ludzie gapiący się w sklepie, szepty w całym mieście.
„Jaka matka by na to pozwoliła?”
Na pewno stracisz męża.
Pewnie stracisz też pracę i dom.
A co najgorsze, stracisz iluzję tego, kim jesteś.
A bez niej ludzie będą widzieć tylko to, na co pozwoliłaś i co przyznałaś.
To zobaczy Danny.
Jego też stracisz.
Jaki był Danny jako dziecko?
Był dobrym chłopcem. Uroczym.
- Ale zawsze był inny. - To znaczy?
Był nadwrażliwy. Delikatny.
Świat to okrutne miejsce, a my mieliśmy tylko siebie.
Pani Reid, będę musiał zadać pani kilka trudnych pytań.
Proszę się nie śpieszyć z odpowiedzią.
Uważa pani, że pani syn, Danny, był wykorzystywany seksualnie?
Sprzeciw.
O ile nie widziała tego na własne oczy, to są tylko spekulacje.
Ludzie są zwykle wykorzystywani potajemnie i bez świadków.
Jeśli matka dziecka nie jest wiarygodnym świadkiem
w sprawie swojego dziecka, to kto jest?
Oddalam. Proszę dalej.
Czy uważa pani, że Danny był wykorzystywany seksualnie?
Nie.
- Przepraszam. Zapytam ponownie. - Nie był wykorzystywany.
Pani Reid, rozumiem, że to dla pani trudne.
Przypominam, że zeznaje pani pod przysięgą.
Na pewno nie był wykorzystywany?
Sprzeciw.
Niczego pani nie słyszała?
Odpowiedziała.
- Nie widziała pani... - Podtrzymuję.
Pani Reid?
Nie.
Nie mam więcej pytań.
Pani Richards.
Nie mam pytań.
Świadek jest wolny.
Ogłaszam przerwę do jutra.
Proszę wyprowadzić ławników.
Proszę wstać.
Danny, wstań.
Włóczyliśmy się po wrzosowisku W deszczowy dzień
Poszliśmy do pensjonatu Który razem znaleźliśmy
Gospodarz dał nam tosty i herbatę I opowiedział nam kawał
Pamiętam ogień w kominku
A ty pamiętasz dym
Biegliśmy przez łąkę A dzwonki się nam kłaniały
Trzęśliśmy się w letnim wietrze A lato się nie kończyło
Poszliśmy nad mały strumyk W okolicy rzeki
Pamiętam szumiące wierzby
A ty pamiętasz komary
Spacerowaliśmy po targowisku W cieniu było 30 stopni
Warzywa i owoce Kusiły pięknie ułożone
Możemy podzielić się wspomnieniem
Jak wszyscy kochankowie
Ja pamiętam pomarańcze
A ty pamiętasz kurz
Jesienne liście lecą z drzew I zima już się zbliża
Ale wiosną i latem Śmialiśmy się aż nam minął rok
Dwa szczęśliwe serca Które biją jednym rytmem
Gdy ja myślałam, że my to „my”
Byliśmy sobie „ja i ty”
JEŚLI TY LUB KTOŚ, KOGO ZNASZ, POTRZEBUJECIE WSPARCIA,
ODWIEDŹ APPLE.COM/HERETOHELP
Napisy: Agnieszka Otawska