- Cześć. - Co słychać? Wódkę z tonikiem, poproszę.
- Jasne. - Podwójną.
Jeszcze raz.
Kiepski dzień.
Wszyscy je miewamy.
Nie taki jak ja.
A ty co pijesz?
Budweisera.
- Budweisera dla kolegi. - Jasne.
Dzięki. Jestem Marlin Reid.
- Matt Doyle. - Tak.
Zraniłeś się w rękę?
Tak, mały wypadek w pracy.
To gdzie ty pracujesz?
Jeśli mogę spytać.
Pracuję w Osterville.
Dzieciak dziabnął mnie nożem.
Co?
Nie, nic. Zbyt powierzchowna jak na ranę kłutą.
Okej. Jesteś lekarzem?
Nie, gliną.
- Tutaj? - Nie, w mieście.
Jesteś daleko od domu.
Pracuję nad sprawą.
Proszę. Dziękuję.
Marlinie, powodzenia z ręką.
- Tak? - Stan, tu Matty. Rozmawiałem z nim.
Mów.
Jego żona nie mówiła prawdy.
Nie był z nią tego dnia. To nieważne.
Nie da się go zidentyfikować na nagraniu. Jego alibi to bzdura.
- Przyznał się? - Nie musiał.
A ty co? Jasnowidz?
Ma bliznę na ręce. Wygląda jak po kuli.
Dzieciak mówił prawdę. Przynajmniej o tym.
Jego ojczym tam był.
Uważam, że był celem.
Nie podobały mi się jego oczy.
- Jego oczy? - Tak.
Dzięki, detektywie. Wiszę ci piwo.
Piwo? Jestem na jakimś zadupiu. Wisisz mi skrzynkę.
SERIAL INSPIROWANY POWIEŚCIĄ THE MINDS OF BILLY MILLIGAN
AUTORSTWA DANIELA KEYESA
W TŁUMIE
Świetnie ci idzie, Dan.
Zrozumienie, po co istnieją alter ego, czemu służą,
to pierwszy krok w leczeniu.
Cofnij się myślami.
Co sprawiło, że pojawił się Icchak?
Przepraszam, proszę.
- Wystarczy. - Odpierdol się!
Proszę, Bill. Proszę.
Co jest, kurwa?
Głupi. Trzeba było słuchać kumpla.
Hej!
To przez dzieciaki ze szkoły,
- w dniu, gdy wszystko trafił szlag. - W porządku?
Tak, tylko to jest trudne.
Czuję, jakby moja głowa się wycofywała,
jakbym utknął w metalowym pudełku.
Danny, co?
To coś, co kiedyś powiedziała Ariana.
Ale nie powiedziała, tak?
Nie, ty powiedziałeś.
Wszystkie jej uczucia są w tobie.
Jak się wtedy czułeś, nim pojawił się Icchak?
Byłem przerażony.
Więc przywołałeś go, by cię chronił?
Twoja choroba postępuje.
Twoja osobowość wciąż się dzieli. Icchak i Ariana są objawami.
Zadaniem Icchaka wydaje się być reagowanie na zagrożenia fizyczne.
Szkoda, że się nie pojawił, gdy byłem młodszy.
Miałeś innych zbawców.
Koniec czasu.
Świetnie sobie radzisz, okej? Jak mówiłam.
Teraz musisz starać się pozostać sobą.
Staraj się nie wpuszczać innych, gdy szykujemy się do procesu.
Okej?
Łatwizna.
Nie, wcale nie.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Do tego się przygotowywaliśmy.
Nie, do tego ty się przygotowywałaś.
Co? Martwisz się o swój grant?
Pieprz się, Stan.
Niepoczytalność to jego najlepsza szansa.
Wcale nie. Mam ci przypomnieć nasze przedsądowe fiasko?
Bo według sześciu ekspertów
twoje rozszczepienie osobowości nie jest chorobą.
- Mylą się. - I udowodnisz to
- dzięki temu dzieciakowi? - Tak.
- Nie. - Słucham?
Dobrze się spisałaś.
Dzięki twoim rozmowom z dzieciakiem wiemy o ojczymie.
Wiemy, że kłamał i był na miejscu zbrodni.
On coś ukrywa.
A dzięki tobie my dwoje wiemy, co ukrywa.
Jeśli udowodnimy, że dzieciak obrał go za cel,
może ze słusznego powodu, to nie będzie przypadkowa strzelanina.
Musimy pokazać, że nie ma historii przemocy
i że strzelał do konkretnej osoby.
Wezwiemy gościa na świadka, postraszymy,
i może pokażemy, że dzieciak miał dobry powód, żeby strzelać.
Zarzutem nie będzie usiłowanie zabójstwa,
a napad z bronią w ręku. To jedna dziesiąta wyroku.
On potrzebuje leczenia, nie więzienia.
- Jego alter ego się wycofały... - Rya...
- ...ale jeśli nie otrzyma... - Jesteśmy w kancelarii.
Nie w szpitalu.
To, co się stanie, gdy Jonny napyskuje niewłaściwej osobie,
albo gdy Icchak wda się w bójkę, której nie wygra?
Ty się słyszysz?
- Nie przeżyje więzienia. - Odbierzesz?
Stan, on nie przeżyje więzienia.
Ma większą szansę przeżyć pięć lat niż 50.
Czy o to też chcesz się kłócić?
Potrzebuje czasu, by wyzdrowieć.
Według prawa jego choroba nie istnieje.
Pieprzyć prawo.
Prawo ma w poważaniu zdrowie psychiczne.
Jeśli nie zintegruje osobowości
i się z tym nie pogodzi,
nie ma żadnych szans.
Masz czas do rozpoczęcia rozprawy.
Rób swoje.
Napraw go. Cokolwiek. Nie będzie zeznawał.
Za dwa tygodnie
potrzebuję, by tam siedział i był grzeczny.
Jeśli wywinie coś głupiego na sali,
prokuratora pożre nas żywcem, okej?
Postaram się, by dostał racjonalny wyrok i wszyscy będą zadowoleni.
To tak nie działa.
Nie zagwarantuję ci, że będzie grzeczny.
To najlepsze, co możemy zrobić i to jest dobry rezultat.
I jeśli ci na nim zależy,
przestań go wykorzystywać, by coś udowodnić i zaakceptuj to.
Mogę jeszcze jednego na drogę? Mam ciężką rozprawę.
- Zrobił to? - Tak.
Wybronisz go?
Nie.
Może wyjdzie i zostanie mu jakiś czas na jakieś życie.
To najlepsze, na co można liczyć, co? Jakieś życie.
Tak, to najlepsze, na co można liczyć.
Przycisz to.
Ktoś tu był, Candy?
Kto?
Ktoś pytał o moją rękę?
Ktoś inny?
Nie od pierwszej wizyty.
Powiedziałam, co kazałeś, że byłam wtedy z tobą.
Wszystko, co się dzieje, jest winą obojga rodziców.
Wiesz o tym?
Wiesz, co bym dla ciebie zrobił?
Dla twojego dziecka?
Co jeszcze można zrobić?
Idź, dziwaku.
Mogę o coś spytać?
Wraca ten Anglik? Jack?
Czekaj, znasz Jacka?
Pewnie.
Miał mi pomóc wygrać z powrotem moje pieniądze.
Ale...
Dawno go nie było.
Nie pamiętasz?
Nie.
Nie dziwi cię to?
Chuj mnie to obchodzi.
Myślisz, że jesteś pierwszym wariatem?
Gość umie grać w karty i jest miłym towarzyszem.
Tylko nie ściągaj Izraelczyka.
Sullivan, masz gościa.
Chcesz się z nim widzieć?
Martwiłem się. Myślałem, że mnie nie rozpoznasz.
W gazecie napisali, że masz rozdwojenie jaźni.
Dlatego nie dzwoniłeś?
Ari...
Jesteś Jerome, prawda?
Mówiła mi o tobie.
Ona...
Myślałem, że się nie odzywasz, bo ona mnie nie kocha.
Widziałem twoje zdjęcie w gazecie
i pomyślałem, że przyda ci się przyjaciel, nawet jeśli nie chcesz mnie widzieć.
Ale ty mnie nawet nie znasz.
Nie jestem nią.
To gdzie ona jest?
Nie tutaj.
Tak.
Zawsze była w tym dobra.
W znikaniu.
Przepraszam.
- Hej, Carl. - Hej, Ari.
- Seven and seven. - Nie może być.
Cześć. Jestem Grace.
Opowiedz mi o Arianie.
Co takiego robiła?
- Była moją przyjaciółką. - Wiem, ale co robiła?
Mogła uprawiać seks.
Uprawiała seks.
A ty uprawiałeś kiedyś seks?
Nie.
Nie jako ja.
Okej. Zostańmy przy Arianie.
Wyobraź ją sobie.
Wyobraź sobie, jak się czuje.
Chciała być blisko z ludźmi, ale to ukrywała.
Była blisko, ale wtedy...
odpychała ich.
Intymność oznacza bezbronność.
A w twoim dzieciństwie nie było miejsca na bezbronność.
Nie, nie było.
Posiadanie systemu alter ego pomogło ci przetrwać.
Radzą sobie z uczuciami, z którymi ty nie umiesz.
Ale są tylko wytworami twojego umysłu. Nie są idealne. Daleko im do tego.
Czyli system nie działa?
Działał bardzo długo.
Pozwól, że spytam.
Co robiła dla ciebie Ariana?
Myślę, że była strażniczką mojej samotności.
Mojego strachu.
Tak, i twojego bólu. Całego cierpienia.
Ona działa, by poradzić sobie z uczuciami, gdy ty nie potrafisz.
Jak gdy chciałeś się zbliżyć do Annabelle.
Gdy zaatakowałem Marlina.
Tak, zaczyna przenikać do twojej osobowości. Jak oni wszyscy.
Sprawia to twoja świadomość ich istnienia.
Czytałam o nowej formie leczenia. To terapia fuzji.
To proces, który pozwoli ci zintegrować wszystkie twoje osobowości.
Kawałki ciebie na nowo się połączą.
Będziesz całością.
Pewnie nie oferują tego w więzieniu.
Nie, ale załatwimy ci najkrótszy wyrok.
Pewnie nie dość krótki.
Nie myślimy w ten sposób.
Posłuchasz mnie?
Nie, nie mam więcej, bo płacę za połowę buicka,
połowę domu i psa, którego nie widuję.
Dobra. Muszę kończyć.
Doręczyciel?
Adres jest z przodu. To może być dziwne.
Marlin Reid?
Kto pyta?
To wezwanie do sądu na świadka obrony
w procesie Danny’ego Sullivana.
Marlin był zagrożeniem,
a przeprowadzka do domu duchów oddzieliła cię od zagrożenia.
Był taki moment, kiedy interweniował Icchak?
Kiedy ochronił cię przed Marlinem?
Zamknij się. Zajmę się tym.
Nie mów tak do kobiety.
- Jesteś tyranem. - Kurwa, mam problem się skupić.
- Kurwa. - Wyobraź to sobie bez Icchaka.
Jak to ma pomóc?
Użyj wyobraźni, nie pamięci.
Zamknij oczy.
- Danny... - Zamknij się. Zajmę się tym.
Nie mów tak do kobiety.
Jesteś tyranem. Tyrani to tchórze.
Dobrze, Danny.
Wróćmy do nocy w domu duchów, o której rozmawialiśmy.
Trzymaj się uczucia,
ale staraj się być Icchakiem.
- Okej. - Bądź Icchakiem.
Jakie to uczucie?
Angelo, oddam ci broń.
Oddam ci ją, tylko... Szlag. Kurwa.
Przepraszam. Okej?
Przepraszasz? Przepraszasz, sukinsynu?
Ja bym się nie chował.
Jak się czuje Icchak?
- Jest silny? - Czuje się...
kompetentny.
- Nie! - Co my tu mamy?
Suko. Co my tu mamy?
- Kogo my tu mamy, co? - Danny!
Szlag.
- No proszę. - Proszę.
Tego chcesz?
- I kto teraz jest suką? - Nie, proszę.
Kto jest suką?
Nie.
Ty jesteś suką.
Obsikałeś się?
Uciekaj!
Annabelle.
Już dobrze.
- Jesteś bezpieczna. - Zostaw mnie.
- Jesteś bezpieczna. - Nie dotykaj mnie!
- Już dobrze. - Zostaw mnie!
- Annabelle, proszę. - Zostaw mnie!
Chodziło o mnie.
Annabelle bała się mnie.
Coś ci powiem...
Hej!
Hej, młody.
Młody!
To ty mówisz różnymi głosami, nie?
Dawaj. Zrób to dla nas.
Chcemy zobaczyć cyrk osobliwości.
Nawet nie zauważysz.
- Przestańcie! Jedzcie! - Dobra.
Mam nadzieję, że to nie problem, że wróciłem.
Spoko.
Tylko nie wiem, czego chcesz.
Nie byłem zbyt empatyczny.
Musi ci być ciężko.
Jerome. Miło cię poznać, Danny.
Ciebie też.
Wiele o tobie słyszałem.
Oby dobrego.
Głównie.
Mieliśmy swoje wzloty i upadki.
Ale wzloty sprawiały, że upadki były tego warte.
Przynajmniej dla mnie.
Nie, dla niej też.
Tak mi się wydaje.
Dzięki.
Wiesz, jak się poznaliśmy?
Zobaczyłem ją pierwszy raz,
gdy kłóciła się z jakimś dupkiem przy barze.
Więc podszedłem.
Pytam, czy potrzebuje pomocy.
A wtedy ona zaczyna mnie opieprzać,
mówiąc, że nie jest cholerną księżniczką i potrafi o siebie zadbać.
Potrafi.
Więc mówię jej,
że chciałem tylko pomóc.
Na co ona, że jeśli chcę pomóc, to zabiorę ją na parkiet.
Nim się obejrzałem,
tańczyliśmy razem jak dwie połówki tej samej osoby.
Rzadko...
spotyka się kogoś, kto rozumie sposób, w jaki się poruszasz.
To byliśmy my.
Od tej pierwszej nocy się rozumieliśmy.
Ja nie umiem tańczyć.
Masz tę umiejętność gdzieś w sobie.
Podobno mam różne umiejętności ukryte w podświadomości.
Pewnie myślisz, że zwariowałem.
Nie.
Myślę, że jesteś samotny.
Jeśli nie pójdę do więzienia, jest terapia,
która ma mi pomóc stać się nimi wszystkimi.
A ilu ich jest?
Sporo.
O rety.
Mama zawsze mawiała, że nie mam szczęścia do ludzi.
Auć.
Jak się powiedziało A, to trzeba powiedzieć B.
Ariana tak mawiała.
Od niej się tego nauczyłem.
I od ciebie.
A jeśli nie polubię tego, kim się stanę?
Wiesz, po terapii.
Całe życie próbuję to zrozumieć.
Kim jestem.
Czarnym.
Gejem.
Odważnym człowiekiem.
Tchórzem.
Awanturnikiem. Rozjemcą.
Okazuje się, że jestem nimi wszystkimi.
To nie ułatwia życia.
Bito mnie, opluwano, wyrzucano z przeróżnych miejsc.
Ale wiem, kim jestem.
I nikt mi tego nie odbierze.
Ariana wiedziała, kim jest.
Była z tego dumna.
To jest w tobie.
To część ciebie. Ona jest częścią ciebie.
Rób to, co robimy wszyscy.
Pokochaj te dobre części siebie.
A te złe staraj się ulepszyć.
Tyle możemy zrobić.
Rozumiem, czemu cię lubiła.
Flirtujesz ze mną?
Co? Nie.
Wyluzuj, stary.
Żartuję.
Rya. Wiem, że się mieszam,
ale rozmawiałem z Martinem.
Mówi, że opuszczasz zajęcia.
Wiesz, że ryzykujesz etatem.
Odpieprz się, Greg.
Czemu Londyn?
Czemu pojechałeś do Londynu?
Bo Icchak dał mi przewodnik i powiedział...
Nie. Nie ma Icchaka.
Nie wiem. Może ty mi powiesz, co myślisz?
Chcesz kawy?
- Co? - Pójdę po kawę.
Oto co ja myślę.
Myślę, że mimo najszczerszych chęci, by cię chronić,
twoje alter ego stawiały cię w coraz groźniejszych sytuacjach.
Załatwisz nam dwie kawy, Kevinie?
- Pewnie. - Dlaczego?
Jak mówiłam, choroba jest degeneracyjna.
Alter ego mogły popełniać błędy.
I w niektórych momentach dla niektórych ludzi
taki układ może zacząć zawodzić gospodarza.
Czyli pierwotnie miały mnie chronić, a teraz mi szkodzą?
System jest niedoskonały.
Nieważne, jak jest wyrafinowany, jest odcięty od rzeczywistości.
Podtrzymanie takiej dysocjacji wymaga ogromu energii.
To, co się stało z moim umysłem, wynika z tego, co Marlin zrobił Adamowi?
Ty mi powiedz.
Chwila. Co chcesz powiedzieć?
Że zrobił mi coś, czego nie pamiętam?
Myślisz, że mi też coś zrobił?
To chcesz powiedzieć?
Jesteśmy w Londynie. Chcę, żebyś to poczuł.
Ariana zniknęła.
Szukała mnie policja. Potrzebowałem pomocy.
To co zrobiłeś?
Kazałem sobie jechać znaleźć tatę.
Wersję ojca, którą sobie wyobraziłeś, gdy byłeś dzieckiem?
- Dziękuję. - Ojca, który mnie uratuje.
Jaki mały chłopiec na to nie liczy?
Jack mówił to, co chciałem usłyszeć.
Jack nie mógł dać ci ojca,
ale mógł dać ci drugą najlepszą rzecz: ojcowską miłość.
Może stworzyłeś Jacka jako formę samoratunku.
Co ci mówił? Powiedział:
„Musisz ponieść konsekwencje, Danny”?
Miło cię znowu widzieć.
Doprawdy?
Mimo twojej niechęci do bycia tu,
Danny ma kłopoty. Mam nadzieję, że mi pomożesz.
Sprawiłem, że wrócił, prawda? Kazałem mu...
Ponieść konsekwencje.
Wysłałem sam siebie do Londynu, by znaleźć wyimaginowanego ojca,
by zawieść, wysłać się z powrotem i oddać w ręce policji?
- To nie ma sensu. - Emocjonalnie ma.
Po strzelaninie intuicyjnie chciałeś uciekać,
a Icchak ci pomógł.
A potem wróciłeś, by zmierzyć się z tym, co zrobiłeś.
- Jack cię wysłał. - To jest popieprzone.
Ale chyba o to w tym chodzi.
Twoje uczucia są normalne, Danny.
Chodzi o to, że nauczyłeś się je wyrażać
przez zupełnie innych ludzi, i to jest wyjątkowe.
Szybciej powiedzieć, że popieprzone.
Wypij kawę.
Pani Richards.
Pani jest oskarżycielką w sprawie Danny’ego Sullivana?
Tak.
To mój pasierb.
Możemy pomówić w środku?
Dzień dobry, Stan. Miło, że wpadłeś.
Zabawne.
Z biura prokuratora.
Nie pamiętasz, kiedy ich poznałeś?
Mike’a i Jonny’ego.
Nie, mam wrażenie, że zawsze tam byli.
Wydają się być najbardziej podobni do ciebie.
Zgodziłbyś się z tym?
Tak, pewnie.
Stary.
Dobra.
- Okej, co teraz? - Gdzie kasa?
W kieszeni.
Okej, wrzućcie na luz.
- Na luz. - Na luz? Co to znaczy?
Wyluzujcie.
- Możesz iść... - Mógłbyś...
- Mike, weźmiesz to? - Pewnie.
Okej.
O ile ktoś nie znał cię dobrze,
nie zauważyłby różnic.
Może dlatego tak długo nikt nie zdiagnozował choroby.
Okej.
Czym się różnią?
- To znaczy? - Co dla ciebie robią?
Co robili, czego ty nie mogłeś?
Co słychać?
Śledzisz nas?
Przesyłka specjalna.
„Dom duchów”?
Co? Twój dom nie ma nazwy?
PRZYJDŹ DO DOMU DUCHÓW
Przyjdź albo przynudzasz.
Umiejętności społeczne.
Mike był...
Był świetny. Troszczył się o mnie. Wspierał.
I on...
- Był spoko. - Tak jak ty.
Wyrwałeś mi serce.
Możesz delikatniej?
Tak lepiej. Spróbuj.
- Odpieprz się. - Danny?
- Mówiłeś, że to impreza. - Tak.
Lepiej skręcę więcej jointów.
W lodówce są piwa.
A Jonny?
Danny? Jonny?
Chodź tu, przyjacielu.
Podobało ci się to, co?
Danny, co widzisz?
Nie chcę rozmawiać o Jonnym.
Co sobie przypominasz?
To spec od ucieczek, prawda?
Pomógł ci uciec z domu dzięki pieniądzom z dilowania.
Samoleczenie to forma ucieczki.
Nie chcę o nim rozmawiać.
- Dlaczego? - Bo nie.
Musisz stawić czoło wszystkim alter ego.
- To części ciebie. - Nie chcę.
- Nie mówię wyraźnie? - Daj spokój.
Rya, odpieprz się.
Dobrze.
Jesteś zły.
Tak, jestem zły.
Jakie to uczucie?
Masz kontrolę. Jak się czujesz?
- Dobrze. - Tak, to postęp.
Zaczynasz integrować najbardziej oddzielone emocje,
a z czasem będziesz w stanie je wszystkie odzyskać.
Z czasem? Ale my nie mamy czasu, prawda?
Nie, nie mamy.
Jest coś, nad czym chcę, byś się zastanowił,
kiedy przypomnisz sobie coś, co cię zdenerwuje.
Tym, co łączy wszystkie twoje alter ego,
jest to, że całe życie chciały cię chronić.
Nawet jeśli nie chcą, byśmy rozmawiali?
Uważają, że bez nich nie przeżyjesz.
I przez długi czas pewnie to była prawda.
- Ale już nie. - Ale już nie.
Myślę, że jest jakaś tajna wiadomość w tym,
że twoje alter ego chciały cię ocalić.
Jaka?
Widzisz,
one wszystkie są tobą.
W głębi duszy ty starasz się ocalić siebie.
Hej! Stój!
Mam coś dla ciebie.
Na rozprawę.
Bez jaj.
- Nowy? - Tak.
Nigdy nie miałem garnituru.
Pasuje.
Dzięki.
Cały czas tam będę.
Okej?
Tak.
Hej.
- W porządku? - Tak. Lepiej wyglądasz.
Tak?
Spokojniej.
Może to przez staranie się być jedną osobą.
Nie mogę zostać długo.
Przyszedłem ostatni raz.
Chciałem to powiedzieć osobiście.
Nie chodzi o ciebie.
Ale muszę być ze sobą szczery,
a jakaś część mnie wciąż ma nadzieję, że ona tu będzie,
co nie jest fair dla żadnego z nas.
Miło było cię poznawać, Dan.
Przykro mi, że masz kłopoty.
Nie przeszkadza mi, że za nią tęsknisz.
Ja też tęsknię.
Hej. Przyniosłem ci coś.
To talizman na szczęście.
Gdy będziesz go nosił, będzie ci przypominał, że jesteś sobą.
A bycie sobą nie jest niczym złym.
Danny.
Hej.
Ari?
Aleś ty sentymentalny.
Hej.
Tęsknię za tobą.
Wiem.
Bardzo cię kocham.
Ja ciebie też.
Chciała się pożegnać.
Dziękuję.
Do zobaczenia, Danny.
DYŻUR ODWOŁANY PROF. RYA GOODWIN
- Znowu? - Bez jaj.
To żart.
Co jest takie pilne?
Sullivan.
Co się stało?
Dostaliśmy listę świadków prokuratury.
Ojczym poszedł do prokuratury
i powiedział, że chciał chronić pasierba,
dlatego nie przyznał się, że został postrzelony.
- To bzdura. - Może.
Ale mówi, że może udowodnić, że to nie było jednorazowe
i że Danny ma historię przemocy.
Pokazał im jakąś lokalną sprawę.
Mówił, że w domu była strzelanina.
Prokuratura znalazła Annabelle Stone,
Angela Ruiza,
którzy mogą powiązać Danny’ego ze strzelaniną
oraz tym, że brał narkotyki i podjął próbę zabójstwa.
- Sukinsyn. - Jeśli tak zeznają,
to gość Danny przegra sprawę.
Wiesz, czy będą tak zeznawać?
Tak, będą. To co robimy?
Idę do prokuratury. Spróbuję załatwić ugodę.
- Dziesięć do 15 lat. - Dziesięć?
Przestań. Bo jeśli odmówi... A ja bym odmówił.
To lepiej przekonaj matkę, by zeznawała,
a ławę, że ta choroba jest prawdziwa i że Danny na nią cierpi.
- Mówiłeś, że się nie uda. - Stan!
Bo nigdy się nie udało.
A moim zdaniem to nie wygląda dobrze w sądzie.
Ale jeśli się nie uda, to dostanie dożywocie.
- Stan! - Co?
Co zrobimy?
- Co zrobimy? - Jak się wydostać?
Na wszelki wypadek.
Kurwa. No dalej.
Otworzyć drzwi!
Szlag, Sullivan. Zawsze coś.
- Chyba złamałem nadgarstek. - Do szpitala.
Boże! Kurwa.
Będzie bolało?
Gasimy światło ze dwie minuty.
Światła!
Na wszelki wypadek.
JEŚLI TY LUB KTOŚ, KOGO ZNASZ, POTRZEBUJECIE POMOCY,
ODWIEDŹ STRONĘ APPLE.COM/HERETOHELP
Napisy: Agnieszka Otawska