Dzień dobry, Danny. Jak spałeś?
Nie wiem. Niedobrze. Chyba.
To znaczy?
Spałaś kiedyś w więzieniu?
Widziałeś zaćmienie?
Nie, tylko światło. Ale było dziwne.
Carl Jung uważał, że zaćmienia to zwiastuny śmierci.
Kto?
Psychiatra. Nie słyszałeś o nim? Całkiem znany.
Nie.
Dobrze się czujesz?
- Jesteś zdenerwowana. - Tak. Może.
Może trochę, dziś.
Dlatego jesteś niezdarna? Bo zwykle nie jesteś.
Jesteś bardzo spostrzegawczy.
Czemu się denerwujesz?
Zadam ci pytanie.
Dlaczego tu jesteś?
To znaczy?
Tutaj ze mną.
Z powodu tego, co się stało w Rockefeller Center.
Czemu o tym rozmawiamy?
Pomagasz mi przygotować się do procesu.
Bo nawet jeśli nie ja strzeliłem, jestem współwinny, jeśli popełniono przestępstwo.
Tydzień temu rozmawialiśmy o Jacku i wyjeździe do Londynu.
Wiedziałeś, że Jack do mnie przyjechał?
To niemożliwe. Jest w Londynie.
Należą do Jacka?
Jest w moim przewodniku.
Stamtąd wzięłaś jego numer. Tak go znalazłaś?
Podarłem go.
Policja go posklejała. Skąd je masz?
Danny. Twój umysł potrafi świetnie racjonalizować.
Zmieniać historie w czasie rzeczywistym.
Sprawiać, że niemożliwe jest możliwe. Robiłeś to całe życie.
Mówiłam Jackowi, że chcę, byś lepiej zrozumiał,
co my tu robimy.
Był przeciwny, ale przekonałam go, bo chce tego, co dla ciebie najlepsze.
Tak jak ja. Wierzysz w to?
- Ufasz mi? - Co masz na myśli?
To proste pytanie.
Wcale nie.
Okej. Racja.
Zauważyłeś, że się denerwuję.
Bo są pewne rzeczy, które wydarzyły się w Rockefeller Center,
o których nie rozmawialiśmy,
i boję się, że jeśli porozmawiamy, to się zdenerwujesz.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Wiem.
Chcę ci coś pokazać.
Co jest na taśmie?
Normalnie bym tego tak szybko nie robiła, ale rozprawa się zbliża.
Co jest na taśmie?
Obejrzyjmy ją razem. Okej?
Chcę już skończyć.
Przykro mi, ale nie mamy czasu.
U jubilera naprzeciwko była nowa kamera.
Dopiero niedawno znaleźli nagranie.
To jest kopia.
Oryginał jest dowodem.
Zrobiłaś z nią coś.
Nie.
To jakaś sztuczka.
To nie sztuczka.
I myślę, że dobrze o tym wiesz.
W Rockefeller Center nie było nikogo poza tobą.
Byłeś sam.
To ty strzelałeś, Danny.
Nie Ariana. Ty.
To zawsze byłeś ty.
Zaśnij.
Wielki błąd, paniusiu.
To był błąd.
Icchak?
SERIAL INSPIROWANY POWIEŚCIĄ THE MINDS OF BILLY MILLIGAN
AUTORSTWA DANIELA KEYESA
W TŁUMIE
Posłuchajcie.
Mówiłem: „Spokojnie”.
Ja nie proszę.
To jakaś bzdura. Wpuść mnie tam.
Nie boję się strażnika.
Miałeś zostawić chłopaka w spokoju.
Popełniasz straszny błąd.
Po co robisz te problemy, co? Nie będę cię słuchał!
Boże, idiota ze mnie. Nie powinienem był jej słuchać.
Wypuść mnie. Zajmę się nią.
- Wezwie strażników. - To nie byłoby dobre.
Mike, jeśli mógłbyś...
Słyszysz mnie? Chłopak był bezpieczny.
- Nie powinno cię tu być. - Danny.
Obawiam się, że on ma rację, chłopcze.
Nie powinno cię tu być. Przynajmniej nie w takich okolicznościach.
Co tu się dzieje, Jack?
Nie wysyłaj go tam. Nie da rady.
- Co to, kurwa, było? - Jak to możliwe?
Nie powinno być.
Wkurwiasz mnie! Słyszysz?
Icchak, co ty robisz?
...wkurwiasz mnie!
- Ja to zrobię. - Świetny pomysł.
Oddajmy nasz los w ręce ćpuna, bo w przeszłości to się udało.
- Pieprz się. Nie biorę. - Nie.
- Mike. - Nie. Nie, teraz nie dam rady.
Icchak.
Stój.
Wszystko trafi szlag, jeśli ją skrzywdzi.
Nie tknie jej. Nie krzywdzi kobiet i dzieci.
- A strażnicy? - Czemu ty nie idziesz,
- skoro podejmujesz decyzje? - Myślę!
Nie gadam z tobą. Za dużo kłamiesz.
Wpuść mnie tam.
Skrzywdzi kogoś, trafimy do izolatki.
Mówiłem ci, że tak będzie, gdy zacząłeś dilować.
To moja wina?
A jak byś wiązał koniec z końcem, panie Cnotliwy?
Mówiłem, że skończymy w pierdlu i patrz, gdzie jesteśmy!
Strażnicy są za drzwiami.
- Chodźmy. - Nie boję się ich.
Mam ich gdzieś?
Do kurwy nędzy, Mike!
- Przestańcie. Pogorszycie tylko sprawę. - Pomyśl o Dannym. Chodź, Mike.
Wszystko w porządku, prawda?
Danny, to ty?
Tak, wszystko w porządku.
- Jest dobrze. - Próbuję ci pomóc.
- Spokojnie. - Chodź.
- Wiem. - Odwróć się.
- Przepraszam. - Do tyłu.
Nie. Nic szczególnego. Dawaj.
Następna.
Blisko. Skup się. Jeszcze raz.
- Jeszcze raz. - Dawaj.
Mam nieszczęście.
Nie mam szczęścia.
- To samo, nie? - Tak.
Nie pozwól mu!
Jak to się stało?
Nie wchodził tu przytomny.
- Obawiam się, że system się rozpada. - Jaki system?
- My. - Dawaj. Tutaj.
Nie ma już osi. Bestia brnie do Betlejem.
Yeats.
Wybacz, że tak się wkurwiam.
Nie jesteś tu, bo jesteś świetnym rozmówcą.
Czasem potrzebujemy, żebyś się wkurwił.
Niestety tego problemu nie rozwiążą rękoczyny.
To moja wina.
Była przekonująca. Najlepsi tacy są.
Kto?
Kłamcy.
To był mój błąd.
Nie pozwolimy mu rozmawiać z lekarką?
Widzieliśmy niezbite dowody,
że ta relacja nie jest już produktywna. Nie sądzisz?
Staje się niebezpieczna.
Nie wydaje mi się, Jack.
Doprawdy? Jesteś teraz ekspertem?
Od niebezpieczeństwa? Tak.
Kiedy go obudzimy?
Gdy będziemy mieli plan.
- Jack. - Oczko.
Wiesz, co się dzieje, gdy w tym kraju
zdiagnozują ci chorobę psychiczną?
Próbują cię wyleczyć.
Według niej my jesteśmy chorobą.
By wyleczyć Danny’ego, trzeba się nas pozbyć.
To wariactwo.
Tylko dzięki nam jeszcze żyje.
Jak mówiłem, potrzebujemy planu.
Sektor C do kantyny.
Ruchy! Codziennie to samo, Jackson.
Wiesz, gdzie mogę dostać kokę?
Ciszej. Co za gnojek.
- Co to, kurwa, jest? - Ruszaj się.
- Chwila. Co to za żarcie? - Ruchy!
- Okej. - Już.
Już idę. Jezu Chryste.
Mam twoje zamówienie.
- Słucham? - To, o co pytałeś.
Chciałeś więcej. Mówiłem, że to załatwię.
Jasna cholera.
Szybko.
Kredki?
Prawie te, co chciałeś.
Co mam, kurwa, zrobić z kredkami?
Chuj mnie to obchodzi. W dupę sobie wsadź.
Nie chcę ich. Wymień się ze mną.
- Weź je. - Nikt ich nie chce.
Płać, dupku.
Za cholerne kredki? Oszalałeś?
Stary, potrzebuję koki. Pomóż mi. Proszę.
Jaja sobie robisz?
Siema?
Joł. Siema?
Joł. Co tam?
Który z was, dupki, może mi załatwić towar?
- Spieprzaj. - Czyli ty. To co?
Joł, on tak na poważnie?
Wezmę cokolwiek. Potrzebuję czegoś, żeby przetrwać.
Nie rozumiesz, co mówię?
- Spieprzaj. - O co ci chodzi?
- O ciebie, suko. - Hej!
Ten dupek wydymał Marcella.
To nieporozumienie.
Zamierzałem zapłacić. To był żart.
Nie znasz się na żartach?
Cholera.
Zniszczę cię, sukinsynu.
To było infantylne, głupie i nieodpowiedzialne.
Szlag, Jonny. Co z tobą?
- Na ziemię! Wszyscy na ziemię! - Na ziemię!
Nie będę niańczył tego dup...
Stąpamy po cienkim lodzie. Rób, co mówię.
- Co, do diabła? - Na ziemię!
- Odłóż to! - Rzuć to!
Icchak, zajmę się tym.
Panowie, pozwólcie, że wyjaśnię...
Będziesz źle wyglądał na przesłuchaniu.
Spokojnie, Fay Wray, to ja.
- Wystraszyłeś mnie. - Jezu. Masz kaca czy co?
Nie mogłam spać.
- Wyglądasz na zmęczoną. - Dzięki, to miłe.
Powiedz, że modliłaś się o cud,
bo będziemy go potrzebować.
Sędzia zgodził się z nami spotkać. Mówiłeś, że to dobry znak.
Nie, powiedziałem, że nie jest zły. W tej sprawie nic nie jest dobre.
To podejście pomaga twoim klientom?
To nie podejście, to realizm.
Muszą zaakceptować diagnozę. Jest zbyt chory na proces.
Powinien być w szpitalu. Muszą to zrozumieć.
Oni niczego nie muszą.
Rozumiem, że to byłby przełom w twojej karierze.
Próbuję mu pomóc.
Oboje wiemy, czego od tej sprawy potrzebujesz.
I to, co dobre dla ciebie, jest dobre dla mnie.
Oczywiście, że szpital byłby dla niego lepszy.
Kto chce iść do więzienia?
Zwykle prokurator lubi chodzić na ugodę.
Nie ciesz się. Kluczem jest tu słowo „zwykle”.
Teraz wszyscy chcą, by doszło do procesu.
On jest chory.
Myślisz, że ich to obchodzi? Oni są jak ty i ja,
dbają o siebie i swoje kariery.
I o to, że prasa nie da im spokoju, gdy się dowie,
że strzelec wyszedł z tego bez szwanku.
Nikt o tym nie mówi.
Mówię o leczeniu w ośrodku zamkniętym.
To bez znaczenia.
Gazety sprzedają się dzięki skandalom. A to tym będzie,
jeśli nie dojdzie do procesu.
Więc mówienie, że choruje na coś, czego psychiatrzy nie uznają,
nikomu nie pomaga.
To po co się kłopoczesz?
Mamy marne szanse, ale to jakaś szansa. I nie lubię chodzić do sądu.
O czymś jeszcze powinienem wiedzieć?
Jest wycofany, odkąd zobaczył nagranie.
Po co mu je pokazałaś?
Nie chciałam, żeby usłyszał o diagnozie dopiero podczas rozprawy.
Nie da się przewidzieć reakcji.
Mógł popaść w katatonię.
O mało mnie nie zaatakował, a mnie lubi.
Mógłby zaatakować sędziego albo prawnika drugiej strony.
- I jak to by wyszło? - Okej. Czyli wie...
Wie, że ma więcej niż jedną tożsamość?
Może dużo więcej niż jedną.
Bez jaj.
Chcę przedstawić dr. Whitmana.
Jest światowej sławy psychiatrą
i autorem artykułów w pięciu czasopismach o tematyce chorób psychicznych.
Jest też honorowym zdobywcą
nagrody E.L. Thorndike’a Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego.
Badał pan oskarżonego
pod kątem postawionej diagnozy?
Nie, Wysoki Sądzie.
Po przeczytaniu raportu dr Goodwin już nie musiałem.
Nie mogę zdiagnozować u kogoś choroby, która nie istnieje.
Poważnie?
Osobowość mnoga
nie jest chorobą uznawaną przez Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne.
- Jest wyszczególniona w ICD. - Jako forma histerii.
Nie możesz odrzucić diagnozy.
To zaburzenie, nie choroba.
Dosyć.
Nie wszyscy naraz.
Jeśli nie umie pani zaczekać na swoją kolej,
poproszę panią, by pani wyszła.
Proszę mówić dalej.
Twierdzenie, że ktoś nie może stanąć przed sądem z powodu choroby,
której większość środowiska medycznego
w ogólnie nie uznaje, w mojej opinii jest niedorzeczne.
Przykro mi, ale to moja fachowa opinia.
Dziękuję.
Chcielibyśmy pomówić o naszych odkryciach.
Czytaliśmy raport dr Goodwin. Sami się przekonajmy, okej?
Okej.
Usiądź, proszę.
W porządku?
Tak.
Co ci się stało?
Danny, wiem, że możesz się bać,
ale ci ludzie chcą ci pomóc,
nawet jeśli się tak nie wydaje.
Musisz powiedzieć prawdę, a my zapewnimy ci
leczenie, którego potrzebujesz. Okej?
To przesłuchanie ma na celu sprawdzenie, czy jesteś dobrze traktowany. Rozumiesz?
Pani mecenas?
Dzień dobry, Danny. Jestem Patricia Richards.
Jestem prokuratorką okręgową.
Mogę ci zadać kilka pytań?
Wiesz, gdzie jesteś?
W sali konferencyjnej. W Rikers Island.
Dlaczego się tu znalazłeś?
Z powodu incydentu z bronią palną w Rockefeller Center.
Rozumiesz, że masz stanąć przed sądem
- z powodu tego incydentu? - Tak.
Wiesz, co to oznacza?
Że przysięgli zdecydują, czy jestem winny, czy nie.
Dziękuję, Danny. Dobrze się spisałeś. To wszystko.
- Pana kolej. - Stan, zaczekaj.
- Jakiś problem?
- Tak. - Nie, Wysoki Sądzie.
To proszę kontynuować.
Cześć, Danny. Jesteś Dannym, prawda?
Bez komentarza.
Tak, proszę pana. Jestem Danny.
Mam tylko kilka pytań i będziesz mógł iść. Okej?
Powiesz nam, z kim byłeś w Rockefeller Center
- w dniu incydentu? - Z kim?
Było tam dużo ludzi.
Ludzi na chodnikach, wychodzących ze sklepów.
Tak, ale kto był z tobą, Danny?
Przepraszam, nie rozumiem pytania.
Z kim poszedłeś do Rockefeller Center?
To nie Danny.
Przestań.
Nikt. Byłem sam.
Ale zeznałeś, że w Rockefeller Center
byłeś z kimś. Kimś z bronią.
- Proszę nie naprowadzać. - Okej.
Byłem sam i jeśli mi pan nie wierzy,
proszę obejrzeć nagranie.
- To nie jest Danny. - Proszę o ciszę.
Dobrze.
Podczas spotkań z dr Goodwin opowiadałeś o współlokatorach,
Arianie i Icchaku. Opowiesz nam o nich?
Nawiązałem z Arianą więź, gdy tylko ją zobaczyłem,
a Icchak był razem z nią.
I nagle mieszkaliśmy razem.
Jak byś ich opisał?
Arianę i Icchaka?
Ariana jest miła, spokojna, trochę jak kot.
Delikatniejsza, jak kot burmski.
Icchak jest dziki.
Lepiej z nim nie zadzierać.
Danny, trochę się pogubiłem.
To pan pytał o Arianę i Icchaka.
Moje koty.
To nie jest Danny.
Wysoki Sądzie, to jest Jack. Jedno z alter ego Danny’ego.
Prosiłem o ciszę. Jeszcze słowo i panią wyproszę.
Proszę usiąść.
Chce pan jeszcze o coś spytać?
Nie. To wszystko.
- Zaczekaj na zewnątrz. - Pani doktor.
Dziękuję.
Wysoki Sądzie, to nie był Danny.
Ściągnęliście nas tu, byśmy słuchali, jak wasz świadomy klient
opowiada o kotach.
- Jak mówiłam... - A prosiłem, by się pani odezwała?
Proszę się szykować do rozprawy.
Wysoki Sądzie, proszę...
Stan, jeśli chcesz być w porządku wobec klienta, nie wkurzaj mnie.
A wkurza mnie, gdy mówisz.
Okej.
Okej, przyzna się do winy,
uznamy to za wykroczenie
i pójdzie na długi czas do psychiatryka.
Żartujesz, tak?
Daj spokój. To dobry układ.
Dla twojego klienta. Moi szefowie się wkurzą.
Nie da sobie rady w więzieniu. Okej? Potrzebuje leczenia.
Strzelał w tłum nieuzbrojonych ludzi i uciekł.
Jest chory, Patty. Nie widzisz tego?
Więc mu wolno?
Pójście do psychiatryka powinno wystarczyć.
Zasługuje na kredyt zaufania, co? Drugą szansę.
Założę się z tobą, Stan.
Gdy mu się przyjrzę, a przyjrzę się dokładnie...
znajdę historię przemocy.
Odkryję, że jakimś cudem mu się upiekło.
Strzelał do ludzi w biały dzień, a ty chcesz go wysłać do szpitala?
W Rikers jest pełno młodych czarnych i brązowych, którzy zrobili mniej.
Czemu im się nie upiekło?
Gdzie była ich ugoda, gdy potrzebowali pomocy?
Twój klient dostanie kredyt zaufania,
bo wymiar sprawiedliwości został stworzony
dla ludzi, którzy wyglądają jak on,
ale ja mu nie odpuszczę.
Więc nie. Nie dostanie ugody. Idziemy do sądu.
Myślisz, że wygrałeś?
Wiesz, jak jest w więzieniu federalnym?
W porównaniu z nim tu jest jak na wakacjach.
Myślisz, że Icchak go ochroni?
Icchak waży tylko tyle, ile Danny.
Jesteście jedną osobą.
Zjedzą was tam żywcem.
Mam nadzieję, że jesteś z siebie dumny, Jack.
Co teraz zrobimy?
Pójdziemy do sądu, przyjmiemy karę jak mężczyzna.
Zrobimy to, co zawsze. Przetrwamy.
Nie poradzę sobie z tym.
- Ja dam radę. - Albo nie.
A co z tym, co mówiła o więzieniu?
Nie wie, na co nas stać.
- A jeśli ma rację? - Na temat?
Może my jesteśmy problemem.
Może chłopak musi stanąć na własnych nogach.
Co ty wygadujesz?
Potrzebował nas, by przetrwać, ale może już nie potrzebuje.
Co? Wyrósł z nas?
Jack, powtarzasz, że trzeba ponieść konsekwencje.
- Tak. - Może czas, by Danny to zrobił.
To bzdura. Danny nas potrzebuje.
Może ma rację.
Rozumiesz, co sugerujesz?
Tak.
Czyli mamy po prostu umrzeć?
To źle w ten sposób się poświęcić?
Jaja sobie robisz?
Raz w życiu się zamknij, Jonny.
To niesamowite, co?
Tak bardzo kogoś kochać.
Tak bardzo chcieć go chronić, że zrobisz wszystko.
Umrzesz dla niego.
Albo zabijesz.
Wybacz, przyjacielu. On bez nas nie przeżyje.
Cześć, Danny.
Ari. Martwiłem się o ciebie.
Miło cię widzieć, Danny.
Pytają, gdzie jesteś,
i myślą, że coś ci zrobiłem.
Nic mi nie jest. Jest dobrze.
Nie, nie jest. Mam kłopoty, Ari.
Nie martw się. Wymyślimy coś.
Tak, okej.
Gdzie my jesteśmy?
Jesteś najważniejszą osobą w moim życiu. Wiesz o tym?
Straszysz mnie.
Jest między nami więź, prawda?
Tak. Jasne.
Mamy ją, bo żyję dla ciebie, Danny.
Bo jestem tobą, Danny. Wszyscy jesteśmy tobą.
Byłem sam w Rockefeller Center. Nie byłaś ze mną.
Byłam z tobą. Tutaj i tutaj.
Ale mnie zostawiłaś.
Nigdy cię nie zostawiłam. I nie zostawię.
Żadne z nas nie chce cię zostawić.
Jesteśmy tu, by ci pomóc.
To nasze zadanie.
Tym razem nie możesz spać.
Potrzebujemy siebie.
- Po co? - By żyć.
Jest pusto, gdy tam śpisz.
Czasem się zakradam, gdy nikt nie patrzy, by z tobą śnić.
Wychodzimy, gdy potrzebujesz pomocy, jesteś samotny lub się boisz.
Ja zabieram twoją samotność.
Bycie z innymi ludźmi jest dla ciebie zbyt bolesne.
Za bardzo boli. Wtedy zjawiam się ja.
- Zawsze wiedziałaś? - Co?
- Że nie jesteś prawdziwa. - Nie, zwykle nie.
Tylko gdy jesteśmy tu razem. Jak teraz.
Są inni ludzie tacy jak ja?
Nie, jesteś wyjątkowy.
Stworzyłeś nas wszystkich.
Kim oni są?
Tobą.
Każde z nich miało kiedyś cel. Ale już nie mają.
Jack nazywa ich niepożądanymi.
Icchak.
Jack zwykle się nie wychyla,
ale gdy coś wymyka się spod kontroli, on to naprawia.
W rzeczy samej.
To, co się stało z Marlinem i Adamem w tej stodole sprawiło,
że chciałeś umrzeć, Danny. Pamiętasz?
Ale nie umarłeś.
Potłukłeś się jak szklanka. Rozbiłeś na wiele kawałków.
Wszyscy jesteśmy tobą, ale odrębni.
Twoi aniołowie stróżowie. Pomagamy ci żyć.
Czemu mi to teraz mówicie?
Coś się zmieniło.
Przyszedłeś tu, Danny, świadomy.
To się wcześniej nie stało i nie powinno.
Ta kobieta chce ci nas odebrać. Chce nas zniszczyć.
- Rya. - Uważa, że jesteśmy chorobą.
Chce cię wysłać gdzieś, gdzie dadzą ci leki,
a terapia nas zabije.
Nie będziemy mogli ci pomóc.
Nie rozumieją, czego potrzebujesz, ale my tak.
Potrzebujemy twojej pomocy.
Boję się, że jeśli my umrzemy...
to ty też.
Co mam zrobić?
Musisz się jej pozbyć.
To musisz być ty, bo będzie wiedziała, jeśli to będzie jedno z nas.
Powiedz jej, że nie chcesz, by pracowała przy twojej sprawie.
Że nie powiesz, że jesteś niepoczytalny.
To pójdę do więzienia.
To nie będzie ciężki wyrok.
W końcu nikt nie ucierpiał, prawda?
Potrzebuję twojej pomocy, Danny. Jak my wszyscy.
Wiesz, co robić, chłopcze. I wiesz, że to ty musisz to zrobić.
Zuch chłopak.
Rozumiem, że nie jestem dla ciebie ważna, Jack.
I tak, mam w tej podróży swój interes.
Pewnie. Ale ciężko było mi przełknąć robienie ze mnie głupka,
szczególnie że cały czas staram się pomóc.
Wiem, że mnie tam słyszysz, Danny.
I gdybyś chciał walczyć, to byś potrafił.
Ale widocznie chcesz iść do więzienia,
bo inaczej nie odstawiłbyś wczoraj tego przedstawienia.
Proszę bardzo.
Dla tej sprawy postawiłam na szali całą swoją karierę.
Nie wiem, po co tu, kurwa, przyszłam.
Proszę.
W głowie słyszę głosy.
Są tam inni ludzie.
Błagam cię.
Pomóż mi. Proszę.
Jestem przy tobie.
JEŚLI TY LUB KTOŚ, KOGO ZNASZ, POTRZEBUJECIE POMOCY,
ODWIEDŹ STRONĘ APPLE.COM/HERETOHELP
Napisy: Agnieszka Otawska