Mamo?
Brzuszek mnie boli.
Mamo?
- Która godzina? - Nie chcę iść do szkoły.
O cholera.
Szlag.
Ezra, idź.
Musisz się ubrać i zjeść śniadanie,
nim przyjdzie babcia. Mama ma zajęcia.
Szlag.
Czemu się nie ubrałeś?
- Co jesz? - Cześć.
Dobry.
Nie uwierzysz, ilu ludzi było w pociągu. Dokąd oni jadą?
Hej. Co się dzieje?
Czemu się nie ubrał?
Co on je?
- Brzuch mnie boli. - Kochanie.
Nie rób tak, mamo. Musi się ubrać
i iść do szkoły.
- To psychosomatyczne. - Brzuch...
To nie tak, że nie ma powodu.
Tylko nie zaczynaj.
Nie mów tak do mnie.
Nie chcę iść!
Ezra, do cholery!
Co ty wyprawiasz?
Za kogo ty się masz?
Chcę do taty.
Spokojnie. Babcia jest przy tobie.
Idź do pracy.
- Już dobrze, kochanie. - Dobra.
Już dobrze. Jest babcia.
- Musi iść do szkoły. - Zaprowadzę go.
Hej, skarbie. Przytulisz mnie?
TYDZIEŃ PO ROCKEFELLER CENTER
Dr Goodwin!
Dziekan Hughs. Nie zauważyłam.
Chyba mnie unikasz,
odkąd nie dostałaś grantu.
Rya, jesteś świetną nauczycielką. Jeśli jedna z was zasługuje...
Jedna z nas? W sensie kobieta?
Nie o to mi chodziło,
ale ponieważ to męska uczelnia...
Kobiety nie mogą uczyć mężczyzn? Sądzę, że głównie to robimy.
Racja, ale w tej kwestii masz opóźnienie.
Anoreksja jest już zawarta w DSM.
Jedna jej forma.
- Rozmawialiśmy już o tym. - To nie jest jedna choroba.
Bulimia to inna jednostka chorobowa...
Wiem, że cię to interesuje,
ale Sam Wilkes też złożył podanie o grant,
a to dzielenie włosa na czworo i on ma...
- Jądra. - Większy staż pracy.
Przykro mi, Rya, ale jeśli chcesz, byśmy poparli twój wniosek,
musisz znaleźć coś innego. Okej?
Oboje się spóźniliśmy.
Trauma przypomina podróż w czasie.
Trauma zapisuje się w naszych umysłach
jak niezmywalny tusz na papierze.
Ale w przeciwieństwie do tuszu nie blaknie z czasem.
Gdy uaktywni ją wydarzenie, uczucie albo wspomnienie,
chory natychmiast wraca do chwili zadania psychicznej krzywdy.
Wyobraźcie sobie lekarza wojskowego, który widzi masakrę w wiosce.
Dookoła słyszy krzyki osieroconych dzieci,
czuje zapach palonych ciał.
To doświadczenie go przytłacza.
Chce uciec, ale nie może, bo ma pracę do wykonania.
Ta dialektyka powoduje oderwanie od rzeczywistości.
Ale taka ucieczka ma swoją cenę.
Wspomnienie pozostaje jak próchnienie pod korą drzewa.
Nasz lekarz wrócił do domu.
Stara się nie myśleć o wiosce i żyć swoim życiem.
Idzie do sąsiadów na grilla.
Ale zabawy dzieci brzmią jak okrzyki umierających.
Mięso na grillu pachnie jak palące się ciała.
Nie może tam zostać.
Przez traumę grill staje się nie do zniesienia.
A z czasem
trauma wpłynie na jego doświadczenia i życie stanie się nie do zniesienia.
Większość ludzi, którzy cierpią na skutek traumy,
przeżywają to, czego nie widzimy.
To, co my nazywamy chorobą,
dla nich jest uzasadnionym sposobem ucieczki przed koszmarem.
Mówiąc wprost,
byliby szaleni, gdyby nie oszaleli.
Dziękuję. Widzimy się za tydzień.
Psychologia kryminalna jest dalej. Będzie odpowiedniejsza.
Chodzą słuchy, że pani jest tu najlepsza,
więc pomyślałem, że zajrzę i zobaczę, o co tyle hałasu.
Matty, pochlebiasz mi. Dobrze się bawiłam.
Ale mówiłam szczerze. Rozwodzę się.
Nie jestem gotowa na coś poważnego.
Spokojnie, tygrysie. Nie po to tu jestem.
Zaufaj mi. Potrafię przyjąć odmowę,
choć popełniasz błąd.
Błędy to moja specjalność, więc...
Chciałem ci przynieść to.
Przywieźliśmy dzieciaka.
Wielokrotne próby zabójstwa.
Może cię zainteresuje.
Dlatego tu przyszedłeś?
Tak. A co?
Myślałaś, że robię to, by znów cię zaciągnąć do łóżka?
Tak myślę.
Może masz rację.
Ale mówiłaś, że potrzebujesz prawdziwego świra do studium przypadku
- albo stracisz pracę. - To usłyszałeś?
Byłem rozkojarzony.
Słuchaj. Mamy tu prawdziwego wariata.
SERIAL INSPIROWANY POWIEŚCIĄ THE MINDS OF BILLY MILLIGAN
AUTORSTWA DANIELA KEYESA
W TŁUMIE
W powietrzu kule, wszędzie szkło, jeden ranny.
Kobieta oberwała w nogę.
Ma farta, że nie oskarżono go o zabójstwo.
Czytałam o tym w gazecie. Ponoć strzelec zaginął.
Znaleźliśmy go.
- Nie był notowany. - Nie ma odcisków w systemie.
Nie chce podać nazwiska.
Mówi, że to nie pomoże.
To jemu nie pomoże. Dasz wiarę?
Rozesłaliśmy jego gówniane zdjęcie.
Ktoś go zauważył w taksówce.
Pojechał do pensjonatu na północy stanu.
Elm Road w Elm Ridge. Nie wymyśliłabyś tego.
Według elektrowni wszystkie rachunki są na gościa z Izraela.
Zawsze płacił gotówką. Nie ma po nim śladu.
A dziewczyna? Ariana? Ładne imię.
Po niej też nie ma śladu.
Sądzę, że zabił ją i gospodarza.
- Wiemy, że lubi używać broni. - Czemu?
Musisz go poznać. Zrozumiesz.
Tak, dzieciak jest dziwny. Ale może jest naćpany.
- Nie. Ma coś w oczach. - I kto jest wariatem?
Chodzi o to, jak mówi. O jego dykcję.
- Dobór słów. - Dobór słów?
Paniusiu, musisz być dobra w te klocki.
Mówi o tym, co przykuwa najwięcej uwagi.
Zmienia sposób wysławiania. Nie okazuje skruchy.
Tak robi wariat.
Skutek przeczytania książki o seryjnych mordercach.
Co ty o tym myślisz? To on?
To nie takie proste.
Nie widzę tu czynników rozporządzających.
A natura przestępstwa nie jest spójna z...
Lub „przestępstw”.
Na podłodze w domu jest krew. Są ślady walki
- i dziura po kuli w szkle. - To poszlaki.
Tak, ale jeśli to on? Jeśli go złapaliśmy?
Mówił, dlaczego strzelał w Rockefeller Center?
Tak. Mówił, że chcieli kogoś nastraszyć.
- Kogo? - Nie powiedział. Mówi, że to nie pomoże.
I co myślisz? To twoja działka, pani profesor.
- Sprawdzę to. - Tak?
Czemu nie?
- W porządku? - Tak.
Okej.
Siema, siostro?
Cześć, Danny. Jestem dr Goodwin, ale możesz mi mówić Rya.
Czemu zawdzięczam tę przyjemność?
Siądź prosto.
Ręce.
Okej. Hej. Spokojnie.
Będę na zewnątrz.
Jak się masz?
Co my tu dziś robimy?
Po co kajdanki? Nie cierpię ich.
Wiesz, czemu tu jesteś?
A ty?
Zacznijmy od czegoś prostszego.
Powiedz, jak masz na nazwisko.
Chyba nie o to Jackowi chodziło.
Kim jest Jack?
Poddaję się. Kim jest Jack?
Może ci pomogę, jeśli ze mną porozmawiasz.
Możesz mnie stąd wyciągnąć? Nie lubię być zamknięty.
Rozumiem.
Nie powinno mnie tu być. To Ariana strzelała.
Ariana?
Gdzie jest Ariana? Bo gliny nie mogą jej znaleźć.
Jej też nie znajdą.
Dlaczego?
Myślę, że wcale nie chcesz mi pomóc.
Jak mogę ci pomóc?
Wyciągnij mnie stąd.
Zdradzić ci sekret?
Tak.
Sam mogę się wydostać.
Matty!
- To żart. - Co, kurwa?
- O cholera. Okej. - Co, kurwa?
Dobra. Ręce do tyłu, młody.
Trochę za ostro, nie sądzisz?
Hej, pani doktor. Było miło.
Do zobaczenia.
Ruszaj się. Stul pysk.
Idziemy.
Przepraszam za kajdanki.
Zaskoczyło mnie to.
Nie był taki podczas przesłuchania.
Wspomniał kogoś o imieniu Jack.
Tak. Podczas przesłuchania też. „Jack kazał ponieść konsekwencje”.
Gdy zapytałem, kto to, od razu się zamknął.
- Mi zrobił to samo. - Tak.
Oszukuje nas. Oni tak potrafią, prawda?
Przyciąga jak magnes.
To może być objaw psychozy.
Jest nieobliczalny, ciut przerażający.
Ale Frank może mieć rację.
Nie. O Boże. Nienawidzę tych słów.
Może potrzebny mu jest detoks. Daj mu kilka dni.
Będziesz wiedział, na czym stoisz.
Nie dla ciebie, co?
Doceniam to, że chcesz mi pomóc.
Na tyle, by iść na kolację?
- Nie. - Okej.
Jeśli zmienisz zdanie, co do dzieciaka...
Tak.
- Dzięki. Do zobaczenia. - Tak.
Przepraszam.
Trochę później to nie dwie i pół godziny.
Tak. Przeprosiłam.
Dla mnie to bez znaczenia.
Dla niego? Trochę stabilizacji? Wpadłaś na to?
Wspólny posiłek?
Jest zimny.
Podasz mi wino z lodówki...
Nie potrzebujesz go.
Smaczne.
Rozmawiał z ojcem.
- Cholera, mamo. To nie jego wieczór. - Nie tym tonem, młoda damo.
Nie było cię tu. Chciał z nim porozmawiać, więc mu pozwoliłam.
Muszę go wychować bez niego.
To bądź tu, by go wychować, Rya.
Rozumiem, że jest zły.
Rozumiem.
Ale nie chce ze mną rozmawiać. Nie da buziaka na dobranoc.
Spał między nami w łóżku.
Gdy słyszę, że płacze,
idę do niego, a on nie chce ze mną wrócić.
To co mam zrobić?
To, co my wszyscy.
Czyli?
Kochamy cię, nieważne, jak nam to utrudniasz.
Mamy jakiś wybór?
Ty powinnaś być świrologiem.
Wiem.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Co z etatem?
- Martin mówi, że odrzucili wniosek. - Czemu rozmawiasz z nim o moim wniosku?
Byłem dyrektorem wydziału.
Jezu, Greg.
Rya, posłuchaj.
Masz świetną intuicję.
Jesteś jednym z najlepszych terapeutów.
Ale twoja obsesja dotycząca nietypowych przypadków zniszczy ci karierę.
Nie wszystko musi być nowatorską diagnozą.
Nie pouczaj mnie. Nie jesteśmy na zajęciach.
Zrób coś mainstreamowego.
Powiedz, że skupisz się na modyfikacji zachowań.
Modyfikacji zachowań?
Albo teorii uczenia. Tam jest kasa.
Pogadam z nim.
Po moim trupie.
Pomyślałaś o tym, że twoja chęć wyróżnienia się
poprzez analizę ekstremalnych przypadków
bierze się z twoich własnych lęków,
a nie ze szczerej chęci pomocy pacjentowi?
A to się wyklucza?
Nie chcesz być doceniany za swoją pracę?
Czy oświecony egoizm jest zarezerwowany dla mężczyzn?
Czytasz za dużo gazet dla kobiet.
To kolejny sposób, by nie powiedzieć mi, że mam rację.
Jest smaczniejsze z chrzanem.
Potrafisz cytować czasopismo medyczne sprzed 20 lat,
ale nie pamiętasz, że jestem uczulona na chrzan?
Niechęć a alergia to dwie różne rzeczy.
Podać coś jeszcze?
Dla mnie martini z ginem i wódka z tonikiem, limonką i dwoma wiśniami.
Co nieco pamiętam.
Nie dzwoń do niego, gdy to nie twój wieczór.
To on zadzwonił.
Twoja matka zadzwoniła i dała go do telefonu.
Jednakże ma teraz mnie
i musi mu to wystarczyć mimo moich niedociągnięć.
Niezbyt to terapeutyczne.
Jestem jego matką, nie terapeutką.
A co do niedociągnięć, to wszyscy użeraliśmy się z twoimi.
Wiesz, Rya... nie jest z tobą łatwo.
Zmieniasz się jak w kalejdoskopie.
Nie wiadomo, na kogo się trafi.
Kurwa.
DWA TYGODNIE PO ROCKEFELLER CENTER
A jeśli przedstawię przypadek z prawdziwą diagnozą?
Czemu szukasz najbardziej skomplikowanych przypadków?
Jezus, Martin! Właśnie w tym rzecz.
Bo są skomplikowane.
Nikt im nie pomaga, tylko mówi im, że ich doświadczenia nie są prawdziwe,
a to, co czują, nie ma znaczenia, bo nie ma na to kodu w książce.
Nie musisz niczego udowadniać.
Nie traktuj mnie z góry.
Muszę opłacić jeszcze 15 lat edukacji mojego syna.
Potrzebuję tego etatu.
A oboje wiemy, że go nie dostanę,
jeśli nie opublikuję artykułu.
Jeśli przedstawię wiarygodną diagnozę, czy wydział poprze wniosek?
Jeśli potwierdzisz diagnozę, tak, poprę wniosek.
Szlag, załatwię ci krzesło z nazwiskiem.
BULIMIA NERVOSA PROJEKT BADAWCZY
DR RYA GOODWIN
To stacja WABC AM 770.
Nadajemy z Białego Domu.
To kwestia zdrowego rozsądku,
byśmy mogli zrobić wszystko, by zminimalizować naszą podatność.
Musimy się przygotować na najgorsze.
Musimy mieć pewność, że możemy szybko dystrybuować benzynę
w razie nagłej sytuacji.
Halo?
FRYTKI I RYBA CAMDEN HIGH STREET POŁUDNIE! - JACK
3 PIWA 3 SZKOCKIE
Wie pani, gdzie jest Danny?
Zna pani Danny’ego?
To mój syn.
Coś jest nie tak?
Coś mu się stało?
Możemy gdzieś porozmawiać?
- Tak, to on. - Jak może być w więzieniu?
Danny miał bliźniaka?
To Adam.
Odszedł dawno temu.
Co mu się stało?
Jest pani psycholożką?
- Chce mu pani pomóc? - Tak.
Usiądźmy na zewnątrz.
Dziękuję.
Nawet przed całą sprawą z Adamem
był bardzo wrażliwy.
A potem wyrzucili go ze szkoły.
Dlaczego?
Narkotyki i bójki.
Jedno i drugie.
Zawsze był bystry.
Był jak błyskawica.
I ta wyobraźnia.
Ale w życiu mi się nie ułożyło.
Ja i mężczyźni.
To wszystko.
Mogę spytać, jak to się stało, że zamieszkał naprzeciwko?
Nie dogadywał się z moim mężem.
Ale mój mąż nie dogaduje się prawie ze wszystkimi.
Przeniósł się tam dwa lata temu.
Pomyślałam, że to nic złego.
Mogłam mieć na niego oko.
Aż pewnego dnia zniknął.
Ale próba zabójstwa?
To nie jest mój Danny.
Wie pani, kto z nim mieszkał?
Nie wiem, kto był na stałe.
Często była tam dziewczyna. Różni ludzie.
To co? Pójdzie do więzienia?
Mam nadzieję, że nie.
Mówiła pani, że był wrażliwy.
Był humorzasty jako dziecko?
Przygnębiony? Porywczy?
Czy zmienne nastroje wzmogły się po tym, co się stało z Adamem?
Jak mówiłam, zawsze był inny.
To nie przestępstwo.
Nie, to nie przestępstwo.
Chcę o coś spytać.
To trudne pytanie, ale odpowiedź mogłaby być pomocna.
Czy coś przytrafiło się Danny’emu, gdy był chłopcem?
Na przykład co?
Gdy mówiła pani, że nie ma szczęścia do mężczyzn,
- co miała pani na myśli? - To teraz, kurwa, moja wina?
- Tego nie powiedziałam. - Co mówił, że się stało?
Nic.
Próbuję go lepiej zrozumieć.
Nie wiem, co robią ludzie.
A pani? Ludzie, którzy do pani przychodzą?
- Nie. - Nie, bo robią rzeczy,
do których wydają się niezdolni.
Candy...
Muszę iść. Spóźnię się do pracy, do szpitala.
Proszę mu przekazać, że do niego przyjdę.
- Nie jestem jego lekarzem. - Proszę zostawić kubek.
Ezra, jest dziesiąta. Idź spać.
- Muszę pomówić z Dannym. - Nie możesz.
Przenoszą go. Jedzie do Rikers.
Żadnych odwiedzających, aż tam dotrze.
- Nic nie mogę zrobić. - Kolacja dziś, bez seksu.
Muszę z nim pomówić.
Ale z ciebie ziółko. Dobra. Chodź.
Witam ponownie.
Pamiętasz mnie?
Kto by zapomniał taką twarz?
Wspomniałeś o kimś o imieniu Jack.
- Tak, co z nim? - Mogłabym z nim porozmawiać?
Mógłbyś przekazać mu wiadomość ode mnie?
Niby jak?
Nie wiem, czy zauważyłaś, ale jestem w więzieniu.
Myślałam, że możesz.
Powiedzmy, że możesz.
Powiedzmy, że mogę...
hipotetycznie.
Jeśli możesz...
Przekażesz mu, że chcę z nim pomówić?
- Tak. - Chcę pomóc.
Jasne. Załatwione.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Hej, mówią, że jadę do Rikers Island.
Jest tam tak źle?
Nie aż tak.
Wygląda, jakbyś uważała, że źle.
Dzięki, że do mnie przyszłaś.
Jasne.
To nie jest randka.
Tak... „Przynieś pizzę z pepperoni i kiełbasą,
bo dziecko śpi na górze” nie zapowiadało atmosfery.
Z dodatkowym serem?
Poszłam do tego pensjonatu, w którym mieszkał.
- Zdefiniuj „poszłam”. - Weszłam do środka.
Ktoś cię chociaż wpuścił?
Drzwi były otwarte. To lepiej?
Nie. To włamanie.
Jak znalazłaś to miejsce?
Pensjonat był przy Elm Road w Elm Ridge, pamiętasz?
- Hej. Co ty wyprawiasz, Rya? - Znalazłam jego matkę.
Słucham?
Nazywa się Danny Sullivan, a to jej adres.
Znalazłam to w kominku.
Rozpoznajesz ją?
To dziewczyna z Rockefeller Center. Jeśli rysopis jest dokładny.
Uważasz, że to są ofiary?
Może.
Ale nie ten gość.
Styl tego rysunku jest taki zdezorganizowany.
A ten obraz powtarza się w notesie.
Okej, na kogo patrzę?
To jest Big Ben... Ta wieża za nim.
Tak.
A takie okulary znalazłam w domu.
Je też ukradłaś, co?
Może to Jack.
Jack? Jack.
Który kazał dzieciakowi nie podawać nazwiska.
- Że to nie pomoże. - Racja.
Myślisz, że to jego wspólnik?
Mówiłeś, że sposób, w jaki Danny mówił,
był inny, gdy go przesłuchiwałeś.
- Tak. - Okej.
Powiedziałbyś, że miał brytyjski akcent?
Nie do końca.
Ale, tak, czasami, jak się teraz zastanowię.
A jeśli...
Danny to Jack?
Słucham?
A jeśli Danny ma rozdwojenie jaźni?
Daj spokój.
Matty, miałeś co do niego rację.
Coś w nim nie daje mi spokoju.
Jego afekt był niestabilny i zmienny.
Nazwij to intuicją albo przeczuciem, ale jest w nim coś dziwnego.
A co, jeśli Danny ma drugą osobowość o imieniu Jack?
- Która coś dla niego robi. - Robi coś dla niego? Zabija ludzi?
Przepraszam.
Może zabija dużo ludzi?
Może nie jest świadomy swoich czynów, gdy jest Jackiem.
Albo myśli, że ktoś inny to robi.
- Ty mówisz poważnie. - Jeśli mam rację,
Danny jest niewinny.
Jak to ma niby działać?
Bo przestępcą jest jego druga osobowość.
Powodzenia w wytłumaczeniu tego ławie.
- Okej. - Albo...
Twojej komisji.
To by była walidacja, tak.
I wielki, tłusty grant.
I pomogłabym wielu ludziom.
Okej. Posłuchaj. Powiedzmy...
Powiedzmy, że ma rozdwojenie jaźni.
Co wtedy?
Najpierw musiałabyś przekonać o tym jego.
Jeśli nie jest tego świadomy, a ktoś mu to powie, nim będzie gotowy,
może się załamać.
Najpierw musi komuś zaufać.
Zaufać?
I to takie proste?
Nie. Ale też tak.
I tą osobą będziesz ty?
Tą osobą będę ja.
I jak chcesz to zrobić?
Dasz mi nazwisko jego adwokata,
a ja spróbuję pogadać z Jackiem.
TRZY TYGODNIE PO ROCKEFELLER CENTER
POMOC PRAWNA
Cześć, Stan Camisa?
Nie dziś, okej? Jestem zawalony.
Chodzi o Danny’ego Sullivana, strzelca z Rockefeller Center?
- Co z nim? - Nazywam się Rya Goodwin.
Jestem psycholożką.
Detektyw Doyle poprosił mnie o konsultację
i uważam, że pański klient cierpi na rzadką chorobę psychiczną.
Tak. Dzieciak to wariat.
Wie pan...
- Takie określenia nie pomagają. - Pani wybaczy.
Po spotkaniu z Dannym stwierdzam,
że cierpi na rozdwojenie jaźni.
Chwila.
To miała Sally Field?
Sybil?
Tak, to film o kobiecie cierpiącej na to samo.
Żartuje pani, prawda?
To jakiś dowcip?
Co? Chce pani?
Panie Camisa, pański klient jest chory
i powinien być w szpitalu, nie w więzieniu.
- Co mam z tym zrobić? - Jest pan jego adwokatem.
To samo pytanie.
Nie powinien pan pomagać?
Mam działać w najlepszym interesie mojego klienta.
A gdy otaczają go świadkowie,
gdy popełnia przestępstwo, najlepsze dla niego to się przyznać.
- Nie powie pan, że jest chory? - Skazują ludzi z rakiem.
Myśli pani, że mu odpuszczą, bo gada różnymi głosami?
Czytałem jego akta.
Bo to moja praca.
Wie pan, skąd to się bierze?
Może z komiksów.
Zaburzenia tożsamości wywoływane są prawie wyłącznie
przez ekstremalne, ciągłe wykorzystywanie seksualne we wczesnym dzieciństwie.
Poznałam go. W cokolwiek pan wierzy,
powiem panu jedno, nie wytrzyma pięciu minut na północy stanu.
Pytanie, czy wyjdzie żywy z Rikers.
Może się dowiem, że jest chory,
może dostanę smutną historię, na której oprze pan sprawę.
Ale muszę z nim porozmawiać, okej?
Potrzebuję kilku sesji. Pan może to załatwić.
Albo może mi pan kazać wyjść i...
i pewnego dnia obudzi się pan z krwią tego dzieciaka na rękach,
którą będzie pan mógł polać sobie sałatkę.
Jest pani mężatką?
Rozwódką.
Okej.
Jeśli jakkolwiek utrudni mi pani życie, kończymy.
Przesłuchanie ma za miesiąc.
Ksero jest z tyłu. Na ćwierćdolarówki.
CZTERY TYGODNIE PO ROCKEFELLER CENTER
Dziękuję.
Proszę zdjąć kajdanki.
Cześć.
Usiądziesz?
Przyniosłam ci ubrania.
Świeże powietrze.
Od kilku dni nie oddychałem świeżym powietrzem.
Jak się dziś czujesz?
Nieźle.
Ale nie jesteś takim lekarzem.
Prawda?
Pokaż mi psychicznie zdrowego człowieka, a ja go wyleczę.
Carl Jung.
Wolałem go od Freuda.
Ostatnim razem nie zauważyłam akcentu.
Jesteś Anglikiem?
Uważam się za obywatela świata.
Chciałabym lepiej zrozumieć sprawę.
Informacje biograficzne. Historia rodziny.
Nie uważasz,
że gadanie o dzieciństwie jest męczące?
Bez obrazy, ale wiem, że ja tak.
Nie ma sprawy. Pomyślałam, że to pomoże obronie.
Nada kontekst temu, co się wydarzyło.
To dwójka zagubionych dzieciaków.
I nikt nie ucierpiał, prawda?
Dwójka? Jesteś bardzo bystry,
więc domyślam się,
że chciałeś, bym to wyłapała.
Nie jesteś Dannym, prawda?
Jesteś pewna, że nie siedzimy po złych stronach biurka?
Nie wiem, jak to powiedzieć, ale brzmisz jak wariatka.
Jack?
Do usług.
Gdzie jest Danny?
Jest tutaj.
Śpi, ale jest tutaj.
I nim spróbujesz mnie przekonać,
że to jakaś choroba psychiczna,
zapewniam, że jestem bardzo prawdziwy.
Jak to możliwe?
Znasz pojęcie stanu splątanego?
Nie, nie znam.
To nowa teoria w fizyce cząstek elementarnych.
Sugeruje, że separacja nie jest tym, za co ją uważamy.
To idea, że dwie cząstki mogą posiadać cechy wspólne,
nie będąc w tym samym punkcie w czasoprzestrzeni.
Zakładam, że nie jesteś ekspertką w naukach ścisłych.
Nie jestem.
Ale wiem, że Danny potrzebuje pomocy.
I chcę mu pomóc.
I sądzę, że jeśli mi się uda, to mogę go stąd wyciągnąć.
Przydałoby się.
Muszę z nim porozmawiać.
Niestety, to w niczym nie pomoże.
Dlaczego?
Danny ma kłopoty. Potrzebuje pomocy.
Wybacz brak skromności,
ale od tego są anioły stróże, nieprawdaż?
Przemyślę twoją prośbę.
Jack.
- Dziękuję za ubrania. - Wciąż mamy czas.
Nie pomagasz Danny’emu.
Straż.
Rozumiesz, że te sesje są dobrowolne?
Do zobaczenia.
- Hej. - Cześć.
- Hej. - W porządku?
Tak. Przepraszam, że późno przychodzę.
Mam coś, co powinnaś zobaczyć.
Rya, ja...
Uważam, że jesteś na dobrej drodze z Sullivanem.
Pamiętasz, co ci powiedział,
że nigdy nie znajdziesz dziewczyny?
Możesz być tego pewna.
Dobrze.
Gdy to zobaczysz. Zadzwoń do mnie.
PIĘĆ TYGODNI PO ROCKEFELLER CENTER
Dziękuję, że zgodziłeś się ze mną spotkać.
- Byłem w okolicy. - Mam nadzieję pomówić z Dannym.
Wspominałaś.
O czym dokładnie tak bardzo chcesz z nim rozmawiać?
Mówiłeś, że wolisz Junga od Freuda.
Jung powiedziałby, że nie można żyć bez zrozumienia cienia.
Sama trochę czytałam.
Ludzie, którzy dzielą jedno ciało, mają silny instynkt przetrwania.
I jakby szósty zmysł co do innych.
Spójrz na mnie.
Naprawdę na mnie spójrz i powiedz mi, czy uważasz...
że chcę skrzywdzić Danny’ego.
Jesteś trochę samolubna.
I zagubiona.
Ale nie.
Ale tak naprawdę jest odwrotnie.
Mówiłeś, że jesteś jego aniołem stróżem?
On musi zrozumieć swoją przeszłość.
To najlepszy sposób przygotowania na rozprawę.
To najlepszy sposób na to, bym mogła was stąd wyciągnąć.
Oboje chcemy tego samego. Chcemy pomóc Danny’emu.
Ale nie zrobię tego, jeśli z nim nie porozmawiam.
Okej.
Bądź delikatna.
On tak naprawdę o nas nie wie.
Nas?
Ilu was tam jest, Jack?
Gdzie jestem?
Gdzie ja jestem?
Danny?
Kim jesteś?
Chcę stąd iść.
Jesteś w więzieniu. W Rikers.
A ja nazywam się Rya.
Jestem tu, by ci pomóc.
Okej? Ja...
Wiesz, dlaczego tu jesteś, Danny?
Tak. Z powodu tego, co się stało z Arianą.
To dobrze.
Mam luki w pamięci.
Czasem się przytrafiają, ale nie tak.
To coś innego.
Wszystko dobrze.
Nie musimy teraz rozmawiać.
Możemy sobie tu posiedzieć.
Może tak być?
I może...
pooddychać.
Jesteś głodny?
Co?
Chcesz coś zjeść?
Dobrze.
DEPARTAMENT WIĘZIENNICTWA RIKERS ISLAND
Jak długo tam mieszkałeś?
Dwa lata.
To możliwe, że robiłeś coś,
czego nie pamiętasz?
Co pani pisze?
Mów dalej. Opowiadałeś o Arianie.
Dziękuję.
Rockefeller Center to był jej pomysł?
Czemu ciągle pani o to pyta?
Danny, chcesz wziąć za to winę?
Mój ojczym uważał mnie za kłopot.
Dlaczego? Co zrobiłeś?
Zapytam jeszcze raz.
Nie uważasz, że nadeszła pora, by porozmawiać o Adamie?
Czego mi nie mówisz?
Co się stało z Icchakiem? Czego nie mówisz sobie?
Gdzie oni się podziali? Napadłeś na kogoś...
Nie, Jonny napadł.
- ...by ukraść broń. - Nikogo nie zastrzeliłem.
- Czemu Londyn? - To nie oczywiste?
Emigrant z Izraela.
Amerykanka. Biznesmen z Londynu.
I twój ojciec.
- Wszyscy są w to zamieszani. - Może więcej nie zniesiesz?
Mam dość.
Czas, by poznał prawdę.
JEDENAŚCIE TYGODNI PO ROCKEFELLER CENTER
Kupiłam jajka, więc coś tu będzie rano.
- Serio? - Mam prawie 40 lat.
Starzy ludzie nie są alkoholikami?
Obrażasz mnie.
Gdzie jest Ezra?
Szlag. Miałam mu poczytać.
Co to jest?
Nie zwracasz uwagi na własnego syna.
To jest pacjent.
Chłopiec.
Ktoś go bardzo skrzywdził i muszę przekonać go, by o tym porozmawiał.
Może poświęć więcej uwagi w domu,
- a mniej... - Mamo.
Co mu się stało?
Jeśli mam rację, też nie chciałabym o tym mówić.
To wykorzystaj żółwia.
- Słucham? - Żółwia.
Gdy byłaś mała, nie chciałaś mówić o uczuciach.
Jak na ironię.
Więc twój ojciec pytał: „Jak się czuje żółw?”.
Kupił ci pluszowego. Nie pamiętasz?
Nie.
Mówiłaś, że żółw jest na coś zły,
albo smutny.
- Marvin. - Mortimer.
Twój ojciec nie był całkiem zły.
Nie. Nie całkiem.
Marty.
- Mortimer. - Mniejsza o to.
To żółw.
Idź mu poczytać.
Okej.
- Mamo. - Idę, kochanie.
Danny, może cofniemy się jeszcze trochę?
Może...
Może porozmawiamy o...
tobie, gdy byłeś małym chłopcem.
Co w tym temacie?
Opowiesz mi o dobrych czasach?
Zacznijmy od Adama.
Byliście bliźniakami, prawda?
Mama mawiała, że byliśmy nierozłączni.
Opowiedz mi o Adamie.
Co chce pani wiedzieć?
Jakieś szczęśliwe wspomnienie?
Byliśmy w podstawówce. Mój brat i ja.
To był koniec lata. Początek roku szkolnego.
Adam zawsze mnie wspierał.
Tęsknię za nim.
Co się z nim stało?
Opowiesz mi o tym?
Nie chcę... Nie chcę... Nie...
W porządku.
Mam przeczucie.
Zrobił coś dla ciebie?
Coś, co było bardzo trudne?
Coś, co zrobiłby tylko brat.
Miało to coś wspólnego z Marlinem?
Danny...
To ważne, żebyś spróbował mówić dalej.
Zawsze możemy przerwać.
Ale to ważne, żebyś próbował.
Okej.
Byliśmy w aucie.
Siedziałem z przodu.
Adam z tyłu.
Nie wiedzieliśmy, dokąd jedziemy.
Marlin miał stodołę.
Zabierał nas tam.
Ale tylko Adama do środka.
JEŚLI TY LUB KTOŚ, KOGO ZNASZ, POTRZEBUJECIE POMOCY,
ODWIEDŹ STRONĘ APPLE.COM/HERETOHELP
Napisy: Agnieszka Otawska