SYMPATYK
O co chodzi?
Chciałem się upewnić.
W sprawie?
Buły.
Co cię sprowadza tak późno?
Przepraszam.
Przyjechałeś aż tu tylko po to?
Rób, co należy. Wiesz, co trzeba zrobić.
Wracajmy do łóżka.
Śmierdzi gorzałą.
Tak było? Piłeś?
Towarzyszu komendancie! Jak możecie pytać?
Daruj sobie. Co było później?
Przekazałem Bonowi wymijające słowa generała,
a on tylko się zaśmiał. "Cały generał. Czegoś się spodziewał?
Nigdy nie mówi, co robić, ale lepiej to załatw, bo on załatwi ciebie".
Towarzyszu komendancie, to znowu podżegacz!
Nie dają sobie beze mnie rady.
Niedługo wrócę. Dajcie mu pióro i papier.
W takich sytuacjach masz trzy opcje.
Co wybrałby generał?
Publiczną egzekucję, nieszczęśliwy wypadek,
czy zniknięcie?
Publiczną egzekucję udającą wypadek.
Czyli napad z bronią w ręku.
Tak to zaaranżuję.
To moje zadanie. Generał poprosił mnie.
- Nie masz doświadczenia. - A ty masz?
Mówimy o zamachu.
To nie skok ze spadochronem i karabinem.
Widzisz...
Nie byłem zwyczajnym spadochroniarzem.
Co?
Słyszałeś o programie F-6?
Co?
Wybacz. Nigdy wam nie powiedziałem.
To była tajna operacja. Wiesz, co to znaczy.
F-6. "Ponury żniwiarz".
Przeraziłem się. Mój przyjaciel był szkolonym zabójcą,
który wymordował dziesiątki naszych towarzyszy.
Ale poczułem też ulgę.
Nie tylko ja kłamałem przez te wszystkie lata.
I przyda mi się jego doświadczenie.
Spójrz. Czas na słodycze.
Widzisz? Codziennie to samo.
Powtarza to od tygodnia.
Wiesz co?
Zrobiłeś się bardzo gadatliwy. Co z tobą?
Powiesz coś?
Powiedziałeś, że za dużo gadam.
Południe. Jak w zegarku.
No tak, urodziły im się bliźniaki. Chłopcy? Chłopiec i dziewczynka?
Nie wiem. Kurwa!
Co z tobą?
Musiała przyprowadzić pieprzone dzieci?
Ten pierdolony wózek!
Nie chcę ich widzieć.
I tak byś ich zobaczył. Na święcie długowieczności.
Na czym? Serio?
Dostaliśmy zaproszenie.
Przywiózł je do sklepu.
Mama Buły kończy 80 lat. Powiedział:
Założę się, że mnie przeżyje.
Ciekawe, co u Mana.
Jeśli się nie wydostał,
pewnie go teraz torturują
w obozie reedukacyjnym.
Cholera.
Bon, nie!
Stój! A jeśli ktoś zobaczy?
Mała uliczka, łatwy wjazd na autostradę.
Popularna okolica. Jeśli zabierzemy mu portfel,
policja pomyśli, że to nieudany napad.
Oszalałeś? Chcesz to zrobić tutaj? Przy jego rodzinie?
Rozejrzyj się. Idealne miejsce.
Auto, ściana, kanał – otoczymy go.
Jeden strzał za ucho albo w czoło,
zależy jak się odwróci.
To będzie przykra scena. Widziałeś kiedyś rozpryśnięty mózg?
Mój ulubiony widok.
Wiesz, czego nie znoszę? Gdy wlatuje do ust.
Czarne grudy i stężała krew.
Syn wyszedł do pracy,
a synowa zabrała dzieci na spacer.
Jestem tu sama. Jak zawsze.
Może wrócimy innym razem.
Przyjechaliście aż tutaj i już pojedziecie?
Nie wychodziłaś gdzieś, ciociu?
Nie, nie.
Major pokochał słodycze.
Nie, to na sprzedaż.
Chce się wzbogacić. Jak prawdziwy Amerykanin.
Okropna ze mnie gospodyni.
Nie możemy tego zrobić na podjeździe. Nie przy jego matce.
Wiedziałem, że to dla ciebie problem.
Wszystko usłyszy.
Pomyśli, że to trzaśnięcie drzwi.
Mów ciszej. Ma dobry słuch.
Przecież to staruszka!
Możemy już iść?
Nie, mam coś dla was. To coś wyjątkowego.
Muszę chować przed synem.
Ciastka Paille d’or, z malinami.
Mówiłeś, że czego nie lubisz jeść? Przed chwilą, na zewnątrz.
Słucham?
Jakiś grudek...
ze stężałą krwią.
Układamy menu na moje przyjęcie w sobotę.
Kaszanki. Bon nie lubi kaszanki.
Kaszanki?
To coś w rodzaju naszego tiet canh.
To święto długowieczności,
nie podalibyśmy czegoś takiego.
Kapitanie, dlaczego nie masz żony?
Jesteś przystojny i bystry.
Wie ciocia, dlaczego.
To? Nonsens. To Ameryka!
W tym kraju nikogo nie obchodzi, że jesteś bękartem.
Obiecaj, że nie przyjdziesz sam.
- Co cię tu sprowadza? - Pomyślałem, że wpadnę.
Musimy dodać kolejną zasadę. Żadnych niespodziewanych wizyt.
Ładnie wyglądasz.
Ty też, jak na kogoś, kto pomyślał, że tylko wpadnie.
Byłaś kiedyś na święcie długowieczności?
Nie. Może widziałam je w odcinku Star Treka?
Mam z tobą iść?
Jeśli się zgodzę, jak mnie przedstawisz innym gościom?
Jakkolwiek odpowiem, będzie źle.
To nie pułapka.
Spokojnie. Za bardzo się spinasz.
Czy to znaczy, że ze mną pójdziesz?
Zadzwonię wieczorem.
Serce się łamie.
Czy ty...?
- Śledzisz mnie? - Skąd, to przypadek.
Stąd moja zaskoczona mina.
- Masz psa? - To? Dobry rekwizyt.
Nikt nie zwraca uwagi na homoseksualistę z psem.
Homoseksualistę?
Jestem tym, kim muszę być. Tak jak ty.
To wyposażenie CIA?
Powiedzmy, że jest bardzo podejrzliwy.
À propos, potwierdzono domysły generała?
Twój człowiek w Sajgonie coś znalazł?
Uspokój jego obawy.
Dlaczego? Bo go potrzebujemy.
Teraz jest tylko bezsilnym klaunem, czyż nie?
Wciąż jest królem. Klaunem w koronie.
Przestań się miotać i dostarcz mi dowody.
Tobie też się to przyda.
Sam wspomniałeś o słodyczach.
Zatkaj nimi generałowi gębę.
Dowody?
Możemy wezwać majora do Żółtej flagi,
trochę go poturbować.
Ale co zrobimy, jeśli zaprzeczy?
To Ameryka. Pamiętaj.
Gdybyśmy tylko byli w Wietnamie,
gdzie można torturować cywilów.
Mam to teraz podnieść?
Praworządny homoseksualista by sprzątnął.
Chryste. Masz rację.
Nie. Nie jedz. Jezu.
- A jeśli nie znajdę dowodów? - Sprawdzisz następnego podejrzanego,
a później następnego i kolejnego.
Aż coś znajdziesz.
Jeszcze jedno. Możesz coś z tym zrobić?
Idziemy.
Ignorując fakt, że cierpliwość to największa cnota szpiega,
postanowiłem spytać Mana po raz ostatni.
Major był niewinny. Tak niewinny jak inni w tej armii.
PROGRAM DLA MŁODZIEŻY
WESPRZYJ NASZYCH PRZEDSTAWICIELI
NED GODWIN DO KONGRESU
Wciąż żadnych wskazówek
czy zabić majora.
To było milczące „nie” czy „tak”?
Co on tu wciąż robi?
Umieram z głodu.
Mówiłem ci.
To nie takie proste.
Musimy go śledzić przez... miesiąc.
A to kto?
Koleś z wykałaczką zawsze oznacza kłopoty.
Pieprzyć to.
Majorze?
To nie to, co myślisz.
A co myślę?
To mój wspólnik.
W czym?
Cóż...
Będę szczery.
Zająłem się eksportem.
Tego?
Przeterminowane słodycze.
Sprzedaję po niższych cenach.
Wspieram czarny rynek w Sajgonie
i destabilizuję ekonomię komuszego reżimu.
W Sajgonie?
Twierdzi pan,
że sprzedaje naszym popsute amerykańskie słodycze?
Nie są popsute!
Minęła data ważności,
ale nie są zepsute!
Tak jak moja mama, wciąż są świeże!
Nie mów generałowi. Nie zrozumie.
- Może on... - Proszę.
To nowy świat.
Możesz zajść wszędzie, wspiąć się na każdą górę,
jeśli najpierw się dorobisz.
W Ameryce nie musimy być Chinolem i bękartem.
Jeśli oddasz się tej ziemi,
zostaniesz Amerykaninem.
A jeśli nie...
będziesz duchem błąkającym się między dwoma światami.
Na zawsze.
Mądre słowa.
W ramionach człowieka, którego miałem zabić,
pomyślałem o jego matce.
Daleko doszedłeś?
"W ramionach człowieka, którego miałem zabić,
pomyślałem o jego matce".
Na pewno jesteście uchodźcami?
Znasz azjatyckie rodziny.
Ale ciekawe, skąd miał na to wszystko.
Panno Mori.
Zaraz wrócę.
Zdrada.
Czyja?
Czy to nie jasne?
Major?
Jak śmie upokarzać ojca przed naszymi ludźmi?
I jak major śmie jej pozwalać kurwić się na scenie?
Nie przeżywałbym tego upokorzenia,
gdybyś, kurwa, zrobił swoje!
Pomyślałem, że pozwolę mu świętować 80. urodziny matki.
"Pozwolisz"?
Kim ty jesteś, żeby mu na coś pozwalać?
Dziękuję.
Proszę zająć swoje miejsca.
Panie i panowie,
przygotowałem wyjątkowy prezent dla mojej matki.
Mamo...
Gdy dotykam mego pępka,
pamiętam,
że byliśmy połączeni pępowiną.
Lana.
Nie jestem już tamtą uczennicą.
Gratulacje.
Od dziś nie jesteś też chyba
"czyjąś córką".
A ty?
Przestałeś być "czymś adiutantem"?
Oby.
- Masz piękny głos. - Dziękuję.
To córka generała, to znaczy Lana.
A to moja szefowa,
to znaczy dziewczyna, panna Mori.
Sofia.
Napijmy się. To przecież impreza.
Idę z tobą. Chcesz margaritę?
Jeśli dają.
Jesteś moim domem, moim sercem.
Gdziekolwiek byłem...
ty byłaś ze mną.
Dziękuję, synku.
Święto długowieczności nie może się obyć bez słów gościa specjalnego.
To komandos, który służył z nami przez cztery lata
i który wciąż o nas walczy w Kongresie.
Powitajmy naszego przyjaciela, kongresmena Neda Godwina!
Cholera!
Napalmowy Ned.
Dziękuję, majorze.
Przerwałem panu, przepraszam.
Proszę zerknąć na kartkę.
Witamy, panie kongresmanie.
Pańskie oddanie naszym ludziom jest wyraźne jak blizny na pańskiej dłoni.
Te?
Są niczym
w porównaniu z ranami zadanymi waszej ojczyźnie.
To prawdziwy zaszczyt tu być
i świętować długowieczność tej wspaniałej wietnamskiej damy.
Proszę przyjąć ten prezent
jako symbol braterstwa między naszymi krajami.
Gdy walczyłem z Vietcongiem,
to ręcznie wykute amerykańskie ostrze było moim najlepszym sojusznikiem.
Uratowało mój śnieżnobiały tyłek.
Nóż w prezencie przynosi pecha.
Ucina relacje.
Fiut.
To prezent.
Proszę wziąć.
Widząc wasze dumne twarze,
przypominam sobie coś ważnego.
Amerykańską obietnicę przyszłości.
Obietnicę amerykańskiego snu.
Obietnicę, że Ameryka jest krajem wolności i niepodległości,
krajem bohaterów, którzy nie przestają bronić przyjaciół
i niszczyć wrogów.
Pewnego dnia Ameryka odzyska świetność,
dzięki odważnym imigrantom takim jak wy.
I wtedy usłyszy wasze prośby.
Zaoferuje pomoc.
Zapewniam generała Tronga,
który na północy dzielnie walczył u mojego boku.
Kraj, który straciliście, znowu będzie wasz.
Niech żyje Wietnam!
Komunizm nie wygra. Zatriumfuje kapitalizm.
Niech żyje Wietnam!
Ameryka! Wietnam!
Zdrowie.
Inspirujące słowa.
Co więcej, prawdziwe.
I hojny prezent – osobisty nóż.
Nie. To tylko...
dobra kopia.
Kongresmanie, to młody człowiek, o którym mówiłem.
Mój szef do spraw komunikacji.
Jak pan widzi, jest mieszanego pochodzenia.
A tak.
Wstańmy do zdjęcia.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Moje bliźnięta.
To Spinach. W kreskówce Popeye
zjada szpinak i staje się wszechpotężny.
A to Broccoli. Imię przyszło samo.
Siła i zdrowie.
To nie jest kraj dla słabeuszy.
Świetne imiona. Zapadają w pamięć.
Gratulacje.
Pański biznes? Chcę dołączyć.
Urocze, prawda?
Idź do drugiego rzędu.
Bo?
Myślisz, że dam cię sfotografować w tej spódnicy?
Wszyscy zobaczą twoje nogi! Pospiesz się!
Przepraszam.
Zabawna przemowa.
A to dlaczego?
Wolność i niepodległość, demokracja.
Partia Komunistyczna ma podobny slogan.
Slogan jest jak garnitur. Każdy może go włożyć.
Niezłe. Mogę użyć?
Ciekawy ten twój przyjaciel.
Otwarcie flirtuje z kontrkulturą.
Nie jesteśmy przyjaciółmi.
To już wszyscy?
Wszyscy są?
Czekajcie!
Ktoś wyłączy tę kulę?
Bądź zdrowa, mamo!
Ludzie cię kochają!
Synu, słuch wciąż mam dobry.
Bliźniaki! Uśmiech!
Urodzili się tu. Mów po angielsku.
- Spinach, Broccoli, ser! - Uśmiech!
Ser!
Amerykanie obsypywali nas słodyczami.
Uzależnili nas.
Pakuje pan przeterminowane słodycze,
a on je wysyła do...
Hongkongu.
Nasz człowiek w Koulunie
je przepakowuje jako przybory szkolne z Korei Północnej.
Jasne.
I wysyła do Sajgonu.
Nikt nie ruszy przyborów podarowanych
przez socjalistycznego alianta.
Przyklej sobie na zderzaku.
AMERYKA: KOCHAJ ALBO SPADAJ
Dzięki.
Spójrz na nas.
Dwóch prawdziwych Amerykanów.
Za tydzień
będziemy świętować nasz pierwszy Dzień Niepodległości.
Podobno to niezła impreza.
W tym roku nawet większa,
bo rok przed dwóchsetleciem.
Całe niebo wypełnią fajerwerki!
Fajerwerki.
Chiński wynalazek.
Fajerwerki są głośne, ale lepiej się zabezpieczyć.
A, tak.
Zdurniałeś? Co to za buty?
Jestem nowicjuszem!
Powinieneś wiedzieć,
że nie nosi się takich butów do bluzy.
Trochę rozsądku.
Tylko pomyśl.
Gdzie zatrzymasz Bułę?
Chyba...
Zanim otworzy drzwi?
Będzie zrelaksowany.
Jeśli wtedy wyciągniesz broń, pobiegnie do drzwi.
Widzisz?
Podprowadź go do miejsca między autami
zanim strzelisz.
Wiem.
Co dalej? Powiedz.
Każę mu się odwrócić.
Nie. Przypilnuję, żeby się nie odwrócił.
Nie, każę się odwrócić.
Nie pociągniesz za spust, gdy spojrzysz mu w twarz.
Wybrałeś ją celowo?
SMACZNEGO BURGERA
Pomyślałem, że go rozbawię.
Bo?
Zbyt ironiczna?
Majorze.
Hej!
Ten zapach!
Dzięki.
To Halloween,
że rozdajesz smakołyki w przebraniu?
Wyglądasz ja prawdziwy białas!
Idź tam.
Mój biznes rozzłościł generała?
Podzielę się z nim. Po połowie.
- Mówiłem, żebyś się nie odwracał! - Kiedy?
40-60. Dobra, 20-70.
Dziesięć dostaniesz ty.
Odwróć się.
Miałem się nie odwracać.
Rób, co każę, kurwa!
Nie jesteś człowiekiem, który zastrzeli kogoś, kto patrzy ci w oczy.
A zwłaszcza kogoś, kto wciągnął cię
na pokład samolotu do wolności.
Koniec fajerwerków.
Odsuń się, Bon! Ja się tym zajmę!
Szybko!
Zamknij się, idioto!
Nie wymawiaj mojego imienia!
Proszę, nie.
Halo?
Zrobione.
Świetnie.
Napiszesz za mnie mowę pogrzebową?
Słucham?
Urządzą pogrzeb
i czuję, że poproszą, żebym przemawiał.
Kto inny?
Spróbuj.
Jak za dawnych czasów.
Dobranoc.
Dlaczego wybrałeś śmierdzącego duriana na prezent?
Cuchniesz, umyj włosy.
Myślisz, że był agentem?
Co mnie to?
Czegoś był winny.
Świr.
Czyli jesteś gotów o tym rozmawiać.
Świetnie. Czekałem na tę chwilę.
Wróćmy do początku.
Oto nasz przeciwnik.
18 MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Słyszałeś o atakach bombowych w Binh Duong?
Użyto zegarka jako zapalnika.
Mówisz o podwójnej detonacji,
w której zginęli ratownicy?
Czyli to... Zegarmistrz?
To był dobry pseudonim, gdy działał solo.
Teraz jest liderem zespołu.
Z takim wyczuciem czasu
musi mieć kreta.
Nie tak go sobie wyobrażałem.
Puściliśmy mu ponad sto piosenek,
by sprawdzić, kiedy zareaguje.
I niestety tej słucha od pięciu dni, non stop.
Te komuchy wolą słuchać
pierdów niż muzyki country.
Ale nie powiedział ani słowa.
Nie możemy go złamać.
Dlatego tu jesteś. Zrób coś.
Wykaż się kreatywnością.
Zatańcz ze mną!
Już wystarczy. Wystarczy.
Dość.
Przestań.
Nie wyłączajcie! Kocham tę piosenkę!
Jest zbyt okrutna dla kogoś, komu nie udowodniono winy.
Ej, Jankesi!
Słyszycie to?
My, żółtki, zawsze jesteśmy winni.
Dlatego najpierw strzelacie, potem pytacie.
Każecie nam wierzyć, że byliśmy źli
już w łonach naszych matek.
Wyskakujemy z nich już jako Vietcong.
Nie mogę cię wypuścić,
ale mogę sprawić, że będzie ci wygodniej.
Puszczę ci pieśni rewolucyjne.
Załatwię papugę do towarzystwa.
Przyniosę bugenwillę?
Ptaki.
Kwiaty.
Pierdol się.
Ci rzeźnicy z CIA?
Mają podręcznik do tortur.
Mamy?
Jest skomplikowany i precyzyjny
jak twoje szwajcarskie zegarki.
Wszyscy się łamią.
A teraz...
Wiemy, że masz kretów
w naszych szeregach.
Powiesz, kim są.
Po co to odwlekać?
Amerykanie mają ci usmażyć jaja
tysiącem woltów?
Wiesz, jak w CIA nazywają
penisy więźniów, który przeszli ten proces?
Węgorze elektryczne.
Będziesz się modlił o śmierć.
Zdradzisz każdego towarzysza i wszystko, w co wierzyłeś,
a wciąż będziesz żył.
Będziesz się czuł tak winny...
że znów będziesz się modlił o śmierć.
Wiem, czego chcę.
Jeśli spełnisz moje życzenie,
powiem, co chcesz wiedzieć.
Tak!
Tutejsze jedzenie...
to jebana tragedia.
Chcę na śniadanie gotowane jajka.
Na twardo.
Czy...
trzy wystarczą?
Nie wzywasz medyka?
No tak.
Stój bezczynnie!
No dalej!
Za późno.
Dalej. Dalej!
Straciliśmy go.
Spryciarz.
Wiedział, że jeśli obierze, nie utknie mu w gardle.
Co? Nie jest brudne.
Skorupka jest jak plomba.
Doskwierało ci poczucie winy
za śmierci Zegarmistrza i Buły.
W naszym świecie nie ma miejsca na takie luksusy.
Tutaj masz prawo do jednej porcji poczucia winy,
wybieraj.
Szpieg jest wieloma rzeczami na raz –
towarzyszem i wrogiem.
Inaczej trafiasz na złą stronę przesłuchania.
Chociaż teraz rozumiem,
że nie mogłem tego uniknąć.
Czy pytanie może być rozkazem?
Nawet jeśli tak, po fakcie nie ma już mocy.
Czy to konieczne?
Długo się śmiałem z wiadomości Mana.
To pytanie, które sobie zadawałem tysiące razy.
Ale moje było teraz w czasie przeszłym.
Czy to było konieczne?
Major Oanh był ofiarnym i skromnym człowiekiem,
który wykonywał swoje obowiązki wobec kraju i rodziny, nigdy się nie skarżąc.
Powtarzał bliskim,
by zostali Amerykanami.
Bo jeśli się tu nie zadomowią,
będą jak duchy,
na zawsze błąkające się między dwoma światami.
Odwieźć pana do domu?
Widzisz ten garb na drzewie?
Wygląda jak ptasie gniazdo.
Wiesz, że jest pełne szczurów?
To szczurze gniazdo.
Kurwa!
Nienawidzę szczurów!
Co za brudne miasto.
"Kochaj albo spadaj!"
Sprytnie.
Motywowana rasowo zbrodnia czwartego lipca – bardzo sprytnie.
Ale wiesz co? Jesteś mocno pokręcony.
Wszystkiego nauczyłem się od ciebie.
Był winny.
Znaleźliśmy list w jednym z pudeł.
Szyfr był tak banalny,
że chłopaki z Langley złamali go w 20 minut.
Co napisał?
Przejrzał cię.
Proszę.
CHYBA MNIE PODEJRZEWAJĄ
MAM GO ZABIĆ?
Skąd wiesz, że chodzi o mnie?
Pamiętasz, że w sklepie
wspomnieliśmy, że ktoś oskarżył cię o szpiegostwo. Zgadnij kto.
Głupiec. Wybrał kogoś, komu ufamy najbardziej.
Witamy w świecie szpiegów.
Jeszcze jedna rundka.
Absurd, co?
Kto to? Podoba mi się.
Zgadnij.
The J.B.’s.
Mój prymus. Świetna robota.
Dzięki.
Dokąd teraz?
Do następnego portu naszej podróży.
Dopiero się zaczęła.
Nie możesz wiecznie pracować dla generała.
Czas na ważniejsze zadanie.
Marco. Jedynka?
Tędy proszę.
To środowisko naturalne najbardziej niebezpiecznej istoty świata,
białego człowieka w garniturze.
Witaj w grill-barze,
instytucji fundamentalnie amerykańskiej.
Ale twoje zadanie jest fundamentalnie wietnamskie.
Proszę.
Profesor zainspirował kolejny projekt naszego przyjaciela.
Czytał mój artykuł w The New Republic
o pierwszych wypadach Zielonych Beretów na północy
i wykorzystał pomysł.
Naśladownictwo to najwyższa forma pochlebstwa,
ale wolałbym wynagrodzenie.
Teraz żąda sprzętu, który mogę zapewnić
dzięki układom z Gwardią Narodową.
Czołgów, śmigłowców...
O kim mowa?
Dotarłem. Co słychać?
- Tędy proszę. - Modnie spóźniony?
Wszystko dobrze? Nasz tajny sojusz.
Jesteś moim Wietnamczykiem?
- Przepraszam, kim pan jest? - Serio?
- Jego pierwsze pytanie? - Nie wiesz?
To Nicos Damianos.
- Nie słyszałeś o Połączeniu? - I Połączeniu 2?
A. Jasne.
Nie znasz...?
Zna filmy, ale nie twarz.
Właśnie.
Ale widziałeś filmy?
Jedną czwartą pierwszego.
Znudziłeś się i wyszedłeś?
- Taki z ciebie krytyk? - Alarm bombowy.
Ewakuowano kino.
Proszę nie zdradzać zakończenia.
Ale żłopie. Zaraz się nawali.
Spokojnie.
Mimo wszystko, podoba mi się ten dzieciak. Jest rezolutny.
- Jesteś? - Szalenie.
Głęboko sięga?
- Rezolutność? - Nie, twoja krew.
Bo szukam stuprocentowego żółtka.
A ty wyglądasz na rozrzedzonego.
Kolacja i przedstawienie.
- Mieliśmy nadzieję, że nam pomożesz. - I jego filmowi.
- By zapewnić rzetelność. - Powiedzmy.
Byłbyś rodzajem tłumacza.
Mediatorem między światem orientalnym a okcydentalnym.
Generał tak dobrze o panu mówi.
Proszę zrobić wszystko, co konieczne.
Teraz konieczne wydają się przeprosiny
za te obelgi.
Wyluzuj, młody. Zapomnij o przeprosinach.
Ale dam ci szansę życia.
Wolałbym szansę niż przeprosiny.
Niezła propozycja.
Przypieczętujemy to?
- Spokojnie. Zdrowie. - Zaczniemy od jazdy próbnej.
Mogę najpierw przeczytać scenariusz?
Nie zaczynaj teraz, nie odłożysz.
Jest genialny.
Coś słodkiego? Club Room?
Jasne.
Dobry pomysł.
Ty i ja przeciwko światu
Czasem tak się czuję
Ty i ja przeciw całemu światu
Gdy wszyscy odwracają się I odchodzą stąd
Ja zawsze będę przy tobie
Pamiętasz, kiedy przyjechał cyrk?
Tak bardzo bałaś się...
Damy się tak nie traktuje.
Chodź tu, skarbie.
Ojciec nie uczył cię finezji?
Był Francuzem, prawda?
Witaj, dziwko.
Przeczytałem trzy zdania i wróciłem do wioski mojego dzieciństwa.
Słyszałem szum bambusów.
Byłem w domu.
Kundel z trzynastoma odbytami!
Kto jest moim ojcem?
Dlaczego jestem kundlem?
Niczym nie jesteś w połowie.
Jesteś wszystkim podwójnie.
A gdy jedno z nas odejdzie
A drugie będzie musiało żyć dalej
Zostanie nam tylko pamięć
I wspomnienia
Cięcie, kopiujemy, poszła.
Akcja.
Nasze wspólne dni
Kochaj albo spadaj.
Ty i ja przeciwko światu
SMACZNEGO BURGERA
NA PODSTAWIE POWIEŚCI VIETA THANHA NGUYENA
Tekst polski: Jakub Morawa