SERIAL NETFLIX
O rety.
O Boże, ale mam kaca.
O Boże!
- Mam strasznego kaca. - Co wczoraj robiłaś?
- Cześć! - Nie.
- Przepraszam. - Głośno.
Delikatne, ciche głosy.
Zabawne. Dzieci mi mówią: „Ima, wyjdź.
Nie myśl o tym. Po prostu się baw”.
Więc to zrobiłam.
Fajnie.
- Elektrolity? - Byłam niegrzeczna.
Bardzo niegrzeczna.
Stwierdziliśmy, że powinnam iść do baru i kogoś poznać.
Z Ra’edem i Robertem, bo Ra’ed jest mistrzem sztuki miłosnej.
Podszedł gość. Był uroczy.
Wyglądał jak młody Tom Cruise.
Tak.
Piliśmy razem i przyprowadziłam go do domu.
Co?
W domu był mężczyzna, a my nie wiedziałyśmy?
Joy to zły pies. Powinna nas powiadomić.
Że jest tam obcy mężczyzna.
W domu jest mężczyzna?
- Tak! - Co?
Nie słyszałaś najlepszego. Zgadnij, ile miał lat.
- Trzydzieści dwa. - 39.
Dwadzieścia trzy.
- Nie! - O Boże!
Urodził się w 1999 roku?
- Jest w moim wieku. - Nie pytałam o rok urodzenia.
- Miał 23 lata. - Ja kończę 23 lata.
Oprowadzałam go i pokazałam mu pokój mojej 22-letniej córki.
Gratulacje dla mamy. Ma to coś.
Jak wszyscy w mojej rodzinie.
Rób to, co cię uszczęśliwi.
Czyż on nie jest najlepszy? Jest najlepszy.
Dzień dobry!
Roberto!
Nie krzycz.
- Przepraszam. - Co robicie?
To nie był koniec wczoraj, gdy wyszedłeś.
- Nie! - Przyprowadziłam go do domu.
Przyprowadziłaś go?
- Przyprowadziłam. - Wezmę talerz.
Wczoraj wieczorem…
- Nas nie zaprosili? - Załatwiliśmy to.
To nie powinno być w misce do zupy. Jestem rozkojarzony.
- Jestem pod wrażeniem. - Dziękuję.
- Jestem z siebie dumna. - Przypisuję to temu,
- że wmusiłem w ciebie dużo alkoholu. - Byłem bardzo wstawiona.
O rety.
Fajnie było?
Bardzo.
Czy jego penis znalazł tu dom?
- Nie. - Czemu nie?
Bo mam alergię na lateks. Musi się przebadać.
To poważny zakaz wjazdu. To nie gra słów.
Boże, wszyscy są tacy głośni.
- Cześć. - Hej! Jak się masz?
- Jestem podekscytowany. - Ja też.
- Twoje pierwsze zdjęcia. - Nigdy tego… Boże.
Moi agenci na Broadwayu kazali mi
nagrać, jak śpiewać i zrobić zdjęcia.
Jestem w studiu fotograficznym, żeby zrobić ładne zdjęcia.
Pierwszy raz będzie mi robić zdjęcia ktoś inny niż moja mama.
W tej chwili wydaje mi się to bardziej realne.
Cieszę się, że w końcu podjęłam decyzję,
by spełnić to marzenie.
Muszę porozmawiać z Julią o tym,
co to oznacza dla naszej współpracy w przyszłości.
Chcę wyglądać szczupło i młodo.
- Światło jest wyrozumiałe. - Uwielbiamy światło.
- Uwielbiamy retusz. - Tak.
- Puk, puk. - Nie!
O Boże!
- Ktoś się rozbiera. - No proszę. Cholera jasna.
Chciałam wymyślić coś, co sprawiłoby Robertowi
radość i rozbawiłoby go.
- Miło cię poznać. - Ty potrzebujesz zdjęć.
Do roboty.
Wyglądasz wspaniale!
Idę na całość, na różowo.
Pomożesz mi wybrać okulary?
Pewnie.
Ale fajnie, Robercie.
Każdy teatr miałby szczęście, gdyby grał u nich Robert.
Dziękuję, że przyszłaś.
- Tak. - Jest pewien problem.
Agenci powiedzieli mi, że to zobowiązanie na rok,
co jest problemem.
Dlaczego?
- Jeśli mam pracować w Haart Sphere… - Ile to potrwa?
Pół roku albo rok. Ja nie widzę problemu.
Prowadzę jednocześnie 20 firm.
- Wiem, że dasz radę robić to… - Ale nie jestem tobą.
- Muszę spać osiem godzin. - To problem.
Boję się,
że jeśli wybiorę Broadway, czy to wpłynie na naszą przyjaźń?
Nigdy.
- Obiecujesz? - Przysięgam na swoje życie.
Martwię się, że jeśli nie będziemy razem pracować, stracimy kontakt.
- Nie będziemy spędzać ze sobą tyle czasu. - To smutne.
Mnie też byłoby smutno, ale w naszej relacji nic się nie zmieni.
- Tym się martwię. - Tym? To się nie martw.
Naprawdę. Znasz mnie. Wspieram cię.
Jeśli tego chcesz, chcę, żebyś to zrobił.
No dobrze. Obiecujesz?
Obiecuję.
Przyjdę na premierę. Będę ćwiczyć z tobą kwestie.
Będę kibicować. Dopilnuję,
byś miał setki kwiatów w garderobie przed występem.
Mogę tam usiąść?
Tak, zaczynamy. Cofnij się trochę.
Robert, rusz się!
Piękny, delikatny uśmiech.
Już pozuje. Naturalny talent.
Wyglądają świetnie. Mamy tu gwiazdę.
- Czuję energię gwiazdy. - Robert, odczuwamy energię gwiazdy.
Nie ruszaj się. Pięknie. Tak, to wygląda cudownie.
- Mamy to? - Tak. Myślę, że to…
- Teraz zdjęcie duetu. - Tak!
Okej!
Urocze. Wspaniale.
To czarne diamenty? Mogę zobaczyć?
Spójrz, jak błyszczą. To czarne diamenty z różowym złotem.
Ale wiem, czego szukasz. Chcesz czegoś…
O rety!
…delikatnego, co mówi… - Hej, przystojniaku!
Cześć!
Jak się masz?
- Dziękuję, że przyszłaś. - Tak się cieszę.
O Boże, nie mogę uwierzyć, że to robisz.
- Kocham cię za to. - Żartujesz?
Nadszedł ten dzień.
Czas wybrać pierścionek dla miłości mojego życia.
Kto powiedział, że będziecie razem?
Wszystko, co dobre i złe w moim związku, zwalę na ciebie.
Julia będzie wiedzieć, co wybrać i pomoże mi podjąć decyzję.
Sam tego nie zrobię.
Nie mam dużego budżetu.
Dopiero zacząłem pracę. Chcę czegoś wyjątkowego.
- Zasługuje na to. - Jaki mamy budżet?
Nie wiem. Jakieś 20 tysięcy.
To sporo. To świetnie.
Tu są kamienie. Chcesz coś okrągłego?
- Spójrz. - Ale fajny!
Może coś takiego? Te czarne diamenty, ale…
- To niesamowite. - Dlaczego?
- Zaprojektowałem pierścionek. Jest nowy. - Tak.
- O Boże! - Przestań.
- To bagietki czarnych diamentów. - Niesamowite.
- O Boże. - To jest…
To jest ten.
- O Boże! - Szaleństwo.
Rob zemdleje. Ile on kosztuje?
- Niesamowite. - Blisko twojego budżetu.
Kosztuje 25 000.
Halo!
To… 20 to dla mnie dużo. 25 000?
- Skąd jesteś? - Moi rodzice są z Libanu.
- Co? - Jest Libańczykiem.
Dlatego cię polubiłem.
Daj mu 10% zniżki. Spójrz na tę twarz. Spójrz na te…
Coś dla ciebie wymyślę.
Dlatego cię tu przyprowadziłem!
- Ty to zrobiłeś. - Dobra robota.
Jak się oświadczasz? Jak mu to dasz?
- Nie mówiłem ci? - Nie.
- Zaangażowałem cały chór w szkole. - Jak w Syracuse?
Tam się poznaliśmy. Poznaliśmy się na tej scenie. Zaskoczycie Roberta.
- Wchodzę w to! - Tak! O Boże.
Dziękuję.
Potem pójdę do domu i zadzwonię do Mitzi.
Zadzwoń tutaj.
- Potrzymam cię za rękę. - To straszne.
Mam zadzwonić do Mitzi i jestem przerażony.
Kocha mnie. Wiem, że mnie kocha. Ja kocham ją.
Ale wiem, że z jakiegoś powodu nie wierzy w ten związek.
Halo?
Witaj, piękna południowa piękności. Gdzie jesteś?
Wybacz, że nie mogłem być w Austin. Wiesz, dlaczego mnie tam nie było?
- Musiałeś pracować! - Tak. Jesteś ze mnie dumna?
Zobaczmy, ile to już tygodni? Dwa?
Trzy tygodnie harowania jak wół.
Dzwonię, bo chcę cię o coś spytać.
Okej.
Wiesz, jak bardzo kocham Roberta Brothertona.
Okej.
Wybieram pierścionek dla twojego syna, bo zamierzam się oświadczyć.
Myślisz, że… Powtórz to?. Naprawdę chcesz się oświadczyć Robowi?
Tak, oświadczę się Robertowi. Wybrałem piękny pierścionek.
Nie wiem. Nie wiem, co o tym myśleć.
Trudno jest utrzymać małżeństwo.
Wszyscy mówią: „Będę cię zawsze kochał”.
Powiedz, że to nie jutro.
Obaj lubicie ładne rzeczy.
Naprawdę lubisz pracować?
Najpierw się bawisz, a potem pracujesz.
Wiesz co? Rozumiem, że cię to martwi.
Chodzi o to, że chcę się z nim zaręczyć.
Nie wiedziałam, że o tym myślicie, więc mnie to zaskoczyło.
To ważne, bym miał twoje błogosławieństwo, a ty jesteś dla mnie ważna.
Udowodnię, że mogę go utrzymać, bo będę pracował ponad rok,
zanim się pobierzemy.
Teraz jest mi lepiej.
Chciałabym, żebyście poczekali rok.
Będę ciężko pracował i zasłużę na twój szacunek.
Potem porozmawiamy o dzieciaczkach.
Bądźcie jakiś czas małżeństwem, to porozmawiamy o dzieciach.
Dzieci są bardzo…
Chcę to usłyszeć jeszcze raz, bo powiedziałaś… Chcę to usłyszeć.
Czy ty, Mitzi, dajesz mi błogosławieństwo, bym się oświadczył w poniedziałek?
Tak.
- Dziękuję. - Okej!
- Myślę, że dobrze wam razem. - Zaraz się rozpłaczę. Przestań.
- Okej. - Bardzo cię kocham, Mitzi.
- Pa, pa. - Pa, pa.
- O co chodziło z dziećmi? - Pocę się.
Powinieneś był trzymać się: „Będę pracował przez rok”.
O mój Boże, dosłownie dałaś mi scenariusz. Robiłaś to już wcześniej?
Jestem mamą.
Wiem, co ja bym sobie myślała. Była twarda.
Była twarda!
Mam poprawić nastroje?
Zdrowie.
Trzeba to uczcić!
- Na zdrowie. - Zdrowie.
- Hej! - O rany.
- To wizja. - To jest wizja.
- Miło cię widzieć. - To ekscytujące.
Dziękuję, że przyjechaliście. To kawał drogi.
To właśnie chcemy robić. O to właśnie chodzi.
Chcę planować przyszłość i pilnować sprawiedliwości.
Zacznę się zastanawiać, co z tym zrobić.
Spotykam się z Amber i chcę kupić budynek,
w którym większość mieszkań będzie darmowa.
Kobiety mogą tu przyjść z rodzinami, gdy uciekają przed agresywnymi mężczyznami
lub ze świata, w którym nie mają praw.
Mają dokąd pójść.
- Ostrożnie. - Wy pierwsi.
Wymaga remontu. Przemysłowa kuchnia.
- Zajmują dużo miejsca. - Okej.
Jest tu wiele do zrobienia albo zburzenia.
- To magazyn. - Ogromny.
To ma być miejsce dla ludzi, którzy… Co?
Chciałabym go otworzyć dla każdego, kto opuszcza miejsce,
które jest fundamentalistyczne,
gdzie nie mają praw, albo zmuszono ich do ślubu, gdy byli dziećmi.
Ważną rzeczą, którą zauważyliśmy w naszej pracy, jest to,
że ci ludzie nawet jeśli odejdą, to chcą czegoś więcej,
chcą tego poczucia wspólnoty.
Tęsknią za szabatem, yontif, śpiewaniem,
społecznością.
Musimy stworzyć tu
inną społeczność, w której poczują się wspierani,
są częścią czegoś i nie są sami.
Bo nie sądzę, by zdawali sobie sprawę z tego uczucia samotności.
Gdy wchodzisz do świata, w którym nikt cię nie zna, nikt o tobie nie słyszał.
Nie masz poczucia przynależności.
To przerażające. To okropne uczucie.
Mnie chodzi o…
- Pamiętacie Sprzątaczkę na Netfliksie? - Tak. Podobał mi się ten serial.
Jest świetny, ale też bardzo pouczający,
bo dzięki niemu zrozumiałam,
że ludzie mają cztery problemy…
kobiety, które wydostają się z takiej sytuacji…
Jeden, opieka nad dziećmi,
dwa, transport,
trzy, mieszkanie,
i cztery, edukacja.
Na dwóch dolnych piętrach zorganizuję opiekę dla dzieci,
by nie musiały martwić się o to, gdzie będzie dziecko,
jak je zawieźć do przedszkola ani o transport.
Kupię budynek obok, w którym będą nauczyciele,
psychiatrzy, psychologowie, lekarze, profesorowie,
ludzie, których potrzebujemy, by nauczyć je żyć w tym świecie,
zdobyć zawód i zrozumieć, jak przeżyć w świecie,
który jest zupełnie inny od tego, który znały.
To bezpieczna przystań.
Tak je nazwę. To miejsce, do którego można się udać.
Nie muszą płacić czynszu.
Nie muszą płacić za opiekę nad dziećmi, za edukację.
Założymy fundację i pokryjemy tyle kosztów, ile zdołamy,
i zaangażujemy w to innych.
Chcę pomóc kobietom wyjść z sytuacji, w których cierpią,
i chcę, by były wykształcone.
To było dla mnie najtrudniejsze. Nie umiałam sobie radzić w świecie.
Wielu ludzi odchodzi ze społeczności,
a potem próbuje dołączyć do świeckiego świata,
ale nie są na to gotowi, bo nie mają wykształcenia.
Potrzebują lat, by nadrobić zaległości w edukacji.
Tak.
Zaczynają naukę w pierwszej i drugiej klasie,
a kończą ją w wieku 13 lat.
- Tak. - Wielu z nich…
- …nie ma wykształcenia. - …nie potrafi funkcjonować.
Ciężko to nadrobić.
- To nie jest niemożliwe. - Ale bardzo trudne.
Zwłaszcza jeśli masz czwórkę dzieci.
- Uczysz się w miarę rozwoju… - Właśnie dlatego…
Kluczowe lata rozwoju. Dużo trudniej jest się czegoś nauczyć.
Właśnie dlatego to miejsce może być bezpieczną przystanią.
- Jestem podjarany. - Było świetnie.
- Kolejny poziom. - Chyba tędy.
PENTHOUSE HAARTÓW TRIBECA, NOWY JORK
- Puk, puk. - Kto tam?
Szlomo.
Czego się uczysz?
- Makkot. - Makkot?
Chciałem porozmawiać z Aronem o jesziwie.
W wieku 15 lat świat jest czarno-biały. Potem jest dużo szarości.
Gdy byłem w wieku Arona, byłem w jesziwie.
Mama nie chce, by tam poszedł. Ja to przeżyłem.
Jestem tu dzisiaj, jedenaście lat później.
Trochę inny.
Oczywiście, to twój wybór…
Tak, mam 15 lat, ale mam sporo doświadczenia jak na piętnastolatka.
Tak mówi każdy piętnastolatek.
Gdy Miriam miała 16 lat, wysłano ją do San Francisco,
a Ima pozwoliła Miriam robić swoje. Czemu nie może okazać mi takiego szacunku?
Nie chcę opuszczać szkoły. Chcę iść do innego liceum.
Nie da się tego porównać z drastyczną zmianą Miriam. To hipokryzja.
- To nie hipokryzja… - Właśnie, że tak.
To drastyczna zmiana. Dla Imy różnica polega na tym,
że popierała to, co wybrała Miriam. Masz rację.
Dlaczego nie może wspierać mnie i mojej zmiany w innym kierunku?
Ima wierzy w dobro czy zło. Jako twój rodzic ma prawo naciskać w jedną stronę.
- Chcę zostać nauczycielem. - Okej.
Szkoła, w której jestem, nie pomoże mi zostać nauczycielem.
Jeśli Ima chce, bym był tym, kim chcę być, to powinienem być w jesziwie.
Gdy jej się podoba, to pozwala być tym, kim się chce.
„Zaakceptuję to”. Gdy chce się czegoś innego,
umieszcza cię w miejscu, które ci nie odpowiada,
które jest sprzeczne z twoimi przekonaniami.
Liceum jest sprzeczne z przekonaniami?
- Tylko ja noszę kapelusz. - To twoje przekonanie?
Wierzysz w moc czarnego kapelusza?
Nie wierzę w czarny kapelusz. To dwie różne szkoły.
Powinna pozwolić ci być sobą…
Czemu nie mogę być sobą, tylko mam siedzieć w jej bańce?
- Jesteś w bańce? - Tak.
Możliwe, że niektóre z twoich decyzji są reakcją?
To znaczy?
Że odkąd Ima zeszła z derechu,
ty się buntujesz i chcesz tam pozostać.
Może i macie rację, ale dorastaliście w tym, co robię,
i się zbuntowaliście.
Łatwiej wam przedstawić mnie jako buntownika,
niż popatrzeć w ten sposób na siebie.
Widziałeś, że istniał konflikt między tobą a Imą.
Nie rozumiałeś jej bólu, jej doświadczeń.
A teraz trzymasz się czegoś, co przysporzyło jej bólu.
Przykro mi, że Ima miała złe doświadczenia.
Uważa, że skoro się z tym zgadzasz,
to też ją atakujesz.
Moja matka ma inne poglądy na temat religijności.
Różnimy się, ale mam nadzieję, że nadal okazujemy miłość i szacunek.
Co zabawne, jestem taki jak Ima.
Otaczają mnie ludzie,
którzy nie robią tego, co ja chcę robić.
Ima chciała być sobą w swojej sytuacji, a ja chcę być sobą.
Zadałbym te pytania Imie. Może obaj z nią porozmawiamy.
Popieram rozmowę.
BATSZEBA
Zaczniemy od pierwszego ujęcia.
- Okej. - Gotowe?
- Gotowa? - Tak.
Pięknie wyglądasz.
Dziękuję.
Do roboty.
Jestem podekscytowana, bo robię sesję zdjęciową dla Clear Cut,
mojej ulubionej marki.
To krok bliżej
do mojego marzenia posiadania własnej linii produktów
i możliwości zarobienia własnych pieniędzy.
To najlepsze uczucie.
Ale super!
Pierwsza sesja zdjęciowa.
Jestem gotowa.
Tak, podoba mi się to.
Świetnie z pierścionkami na ramieniu. Wygląda super.
Lekki wiatr.
Wygląda świetnie.
Dobrze. Mir?
Tak?
Mam obrączki. Podoba ci się?
Tak! Urocze. Podoba mi się ten mały diament.
Postanowiłam nazwać kolekcję na cześć kobiet, które mnie inspirują.
Nazwałam ten naszyjnik i bransoletkę na cześć mojej mamy.
Będzie się nazywać Julia.
Miriam spodobałby się pierścionek w kształcie serca.
Piękne kolczyki to Nathalie.
Fajny naszyjnik nazywa się Mikki.
Musiałam nazwać jeden pierścionek Batszeba.
To mój ulubiony w całej kolekcji.
Chcemy ujęcie, gdy jesteś cała w diamentach.
- Jesteśmy gotowi. - Okej.
Mam przyklejany stanik.
Co tu się dzieje? Ujęcie topless?
Na bogato.
To wygląda wspaniale!
Jestem dumna z Batszeby. Wygląda na to, że teraz wie, kim jest.
Podoba jej się to. Była w konserwatywnej i religijnej społeczności,
a teraz jest niezależną kobietą i zaszła tak daleko.
Cieszę się, że jej się udało.
- Świetnie. - Boże, spójrz na to.
Pyszności.
Ale fajnie.
Dwa lata temu zastanawiałaś się, czy chcesz nosić spodnie,
a teraz robisz zdjęcia topless podczas sesji zdjęciowej.
Zaczęłam nosić spodnie tuż przed 27 urodzinami, czyli dwa i pół roku temu.
Pamiętam cię na kolacji. Mówiłaś: „Spójrz!”.
Byłam podekscytowana.
Gdy spotykałam się z Mikki, mówiłam: „Załóż spodnie, gdy będzie Ben”.
Tak.
- Musi to zobaczyć. - „Albo skąpy strój”.
Odczuwam wielką dumę. Jestem z ciebie dumna, Bat.
- Dziękuję. - To jest niesamowite.
- Wszystko. - Kocham cię.
Jesteś bardzo niezależna
i robisz swoje, idziesz do przodu, a to jest wspaniałe.
To na pewno mój największy projekt pod względem finansowym
i na tak dużą skalę. I to z piękną biżuterią.
To pomaga mi zapewnić sobie niezależność finansową,
co mama mi wpoiła i za co jestem jej wdzięczna.
To była najważniejsza lekcja, jaką mi dała.
„Zarabiaj własne pieniądze. Nie polegaj na mężczyźnie”.
Albo kobiecie.
Słuszna uwaga.
Nie polegaj na nikim innym. Utrzymuj się sama.
Jakieś wieści o waszej sytuacji?
Nie wiem. To trudne i stresujące.
Gdy wyszłam za mąż, Miriam mówiła: „19 lat… bardzo wcześnie”.
- Tak. - Na filmie ze ślubu.
To była niepopularna opinia. Moja była niepopularna.
Mówili: „Powiedz coś miłego o siostrze”.
A ona na to: „19 lat to wcześnie na ślub”.
Myślę, że Miriam jest w trudnej sytuacji i mam nadzieję,
że nie będzie musiała wybrać, czy chce ślubu,
by zatrzymać ukochaną w kraju.
Chcę, żeby mogła podjąć decyzję o ślubie
z powodów emocjonalnych, a nie prawnych.
Rozmawiasz z kobietami, które wyszły za mąż młodo, a obecnie są rozwiedzione.
- Miałam 19 lat. A ty, 21? - Miałam 21 lat. Tak.
- To prawie nasz wiek. - Tak.
Jesteście dorosłe i musicie podejmować decyzje,
a potem żyć z konsekwencjami.
Zrobimy, co zechcemy.
- Tak. - Tak.
- Powodzenia. - Dzięki. Powodzenia.
Rozumiem, że Nathalie jest opoką Miriam
i nie tylko byłoby mi smutno,
gdyby musiała wyjechać, ale też współczułabym Miriam.
Nie umiem sobie wyobrazić, nie mieści mi się to w głowie,
że Nathalie tu nie będzie.
Okej!
To impreza z szampanem!
Zdrowie!
Niesamowite.
Chcesz pograć w karty, Szlomo?
Jasne.
W co umiesz grać?
W wojnę.
Zagrajmy w wojnę. Żartuję.
- Cześć, chłopaki. - Hej!
Gracie w karty, jak miło.
Moi chłopcy.
Moim głównym celem rozmowy z mamą jest…
rozjaśnienie sytuacji między mamą i bratem,
chcę im pomóc się zrozumieć
i poprawić stosunki między nimi.
Co się dzieje?
Gadajcie.
Myślę, że Aron chciałby coś powiedzieć.
Chcę iść do prawdziwej jesziwy.
To znaczy?
- Prawdziwej, gdzie… - Jesteś w jesziwie.
W jesziwie uczę się przez cztery godziny, a nie 40 minut.
Mam tylko 15 lat, ale wiem, czego chcę.
W mojej szkole studiuję teraz Torę, ale nie da się porównać 40 minut
do czterech godzin.
Wybraliśmy z Abbą akurat tę szkołę,
bo są tam studia religijne.
Masz wielu religijnych przyjaciół
i ludzi, którzy żyją inaczej.
Żebyś nauczył się żyć z ludźmi religijnymi i nie…
- Nie muszę chodzić do szkoły… - Rozmawialiśmy o tym rok temu,
gdy wróciłeś z obozu, a ja ci powiedziałam…
że moim obowiązkiem jako rodzica jest zadbanie o twoje wykształcenie.
To, co zrobisz, gdy skończysz szkołę, to twój wybór.
Ale tak nie jest.
- Bo masz 15 lat. - Nie pozwalasz mi robić tego, co chcę?
Tylko to, czego ty chcesz? To wolność?
Od dwóch lat jestem w liceum.
Nie potrzebuję takiej edukacji.
To dobrze, że masz rodzica.
Dlaczego nie mogę być sobą? To twój problem.
Kochana, chcę, żebyś był sobą, ale miotasz się
między judaizmem ultraortodoksyjnym i nowoczesnym.
Nieprawda.
Nieprawda? Był bardziej nowoczesny, a potem mniej?
Nie w tym…
Nie wiem, ile razy, ale trochę się wahałeś.
- Zmieniałeś zdanie. - Zgadzam się.
Zgadzam się, że edukacja w jesziwach
nie ma tego poziomu, jaki ma moje liceum.
- Zgadza się. - To nie mogę mieć korepetytora?
Nie chodzi tylko o poziom edukacji w tych jesziwach.
Nie mają szacunku dla edukacji, bo ich filozofia brzmi:
„Masz studiować Torę”.
„Niczego innego do tego nie potrzebujesz”.
Ima, znalezienie korepetytora…
Dlaczego?
Wyjaśniłam ci to. W jesziwie,
nim skończysz zajęcia… O której kończyłeś szkołę?
Wracałem do domu o 21.30.
Okej, to policzmy.
Uczysz się od ósmej rano przez 12 godzin.
Powiesz mi, że wrócisz do domu o 21.00 albo 22.00
i zamiast odrabiać lekcje do jesziwy,
poświęcisz pięć, sześć godzin na edukację szkolną?
To żart. To niemożliwe.
Jesteś w szkole, która ma zajęcia świeckie i religijne.
To idealne połączenie obu światów.
Jeśli uważasz, że korepetycje to dobre rozwiązanie,
to znajdę ci korepetytora, żeby cię uczył gemary,
ile tylko będziesz chciał.
- Ale nie umieszczę cię w jesziwie… - Dlaczego?
Bo nie zapewnią ci wykształcenia.
Mogę zdobyć wykształcenie! Tu się mylisz!
Możesz tak myśleć, ale nigdy nie byłeś w jesziwach, a my byliśmy.
Mówię ci: „Nie zostawaj rabinem”? Nie to mówię.
Jeśli to postanowisz zrobić,
to uwierz mi, Aronie,
będę cię wspierać.
Zawsze będę cię kochać.
Będę przy tobie i zawsze ci pomogę.
Do tego czasu, jako rodzic, zrobię wszystko, co w mojej mocy,
byś otrzymał edukację na miarę XXI wieku.
Nie będziesz w takiej sytuacji jak ja,
bo nie miałeś wykształcenia i nie byłeś na tym samym poziomie,
co ludzie w twoim wieku spoza społeczności.
Możesz mnie nienawidzić. Możesz być na mnie zły.
Możesz tu nie przychodzić. Możesz mnie ignorować. Możesz robić, co chcesz.
Nie zrobię tego, co złe, tylko po to, by zyskać popularność.
Wybacz, że przeze mnie płaczesz,
ale podziękujesz mi, gdy skończysz 30 lat.
Kocham Arona.
Zawsze chcę się zgadzać na to, czego chce.
To cholernie boli,
że muszę odmówić. Nie jest mi łatwo.
Ale rodzicielstwo to nie konkurs popularności. Wybaczcie.
By być dobrym rodzicem, muszę robić to, co dla niego dobre
nie to, co go dziś uszczęśliwi,
ale to, co da mu szczęście do końca życia.
- Czemu nie słuchasz? - Gdy twoja przyszłość będzie twoja,
wybierzesz, co z nią zrobić, ale wiesz co?
Będziesz miał wiedzę, by dokonać wyboru.
- Wyraziłem się jasno… - Kocham cię.
Nie zmienię ci szkoły. To niemożliwe.
Chcesz się uczyć gemary.
Dałem ci propozycję, by ktoś,
kogo wybierzesz, do ciebie przychodził. Będę tę go wozić.
Ułatwię ci to.
Ale nie przeniosę cię
i nie umieszczę w szkole, w której świecka edukacja to żart.
- Ima, posłuchaj… - Nie ma mowy.
- Czemu nie mogę chodzić do jesziwy? - Nie pójdziesz do jesziwy.
- Czemu nie mogę… - Bo powiedziałam nie.
- Byłam tam. - Mogę sprowadzić korepetytora.
- Na pewno… - Nie musisz krzyczeć.
To niczego nie zmieni.
- Wymyślimy coś. - Dobrze. Wymyśl coś z gemarą.
Kocham cię. Muszę wykonywać swoją pracę jako rodzic.
Bardzo się cieszę. Wracamy do Syracuse.
- Pójdziemy do Eggers? - Powspominamy?
Stołówka Eggers?
Robert myśli, że jedziemy na wycieczkę do Syracuse.
Ale tak naprawdę zamierzam mu się oświadczyć.
Nie ma pojęcia. Przygotowałem dla niego cały chór.
Julia i dzieciaki przyjadą go zaskoczyć.
Jestem zdenerwowany i podekscytowany.
Odczuwam masę emocji.
- Zobacz, jakie to urocze! - To Newhouse.
Ale ładnie.
- Co się dzieje? - Chyba się rozgrzewają.
- Jesteście niesamowici. - Świetni.
Nie mogę się doczekać, aż uczniowie poznają Roba i Ra’eda, bo tu byli.
- Stali tutaj… - Poznali się na scenie.
- Uczyli ich ci ludzie. - To niesamowite.
Uczyliście ich?
- Myślę, że Robert się zgodzi. - Tak sądzisz? Nie wiem.
Powiedział mi, że jeśli odmówi, to z nimi koniec.
Mówił, że ciężko na to pracował.
Jeśli Robert go odrzuci, ich związek nie będzie trwał.
Nie!
Nie chcę, by ktoś mi się oświadczył, póki nie wie, że się zgodzę.
Nie chcę żadnych oświadczyn.
Jeśli moja mama mówi, że znowu weźmie ślub,
nie stosujemy przemocy w tej rodzinie, ale uderzę ją.
Zrób to. Zrzuć mnie z klifu. To będzie szybsza śmierć.
W budynku po prawej ewoluują takie diwy jak ty i ja.
Crouse College.
Dobrze. Dziękuję.
Chciałbym zobaczyć wszystkich moich profesorów.
Musimy się ukryć.
Zaczyna się!
Schody do nieba.
Doktorze Warren! Tracę tu rozum.
Wspaniale, że akurat weszliśmy.
Miło cię widzieć, Ra’edzie.
Witaj w domu.
Hej, doktorze Warren.
Miło cię widzieć.
- Możecie z nimi porozmawiać? - Tak! Chętnie!
Piękny chór.
- To było cudowne. - Oszałamiające.
To jest Rob Brotherton.
- Hej! - A to Ra’ed Saade.
Byli wami. Mam wrażenie, jakby zaledwie kilka tygodni temu.
Wyjdź na środek sceny.
- Wiesz, jak wyjść na środek sceny? - Jasne, że wiem.
Muszę ci coś powiedzieć, ale nie mogę tego zrobić
bez pomocy naszych ulubieńców.
Wejdźcie!
O Boże, co wy tu robicie?
- Syracuse! - Cztery i pół godziny jazdy autobusem.
O Boże. Autobusem? Wszyscy wiemy, że to nieprawda.
O Boże!
Cześć!
Hej! Jak się masz, doktorze?
O Boże!
Co za zjazd, mój Boże.
Cześć.
- Co u ciebie? - Dobrze.
- Świetnie wyglądasz. - Dziękuję.
- Co się dzieje? - Dobra.
Piętnaście lat temu poznaliśmy się tu, na tej scenie,
dwóch głośnych i nieznośnych gejów.
Bardzo nieznośnych.
Moje życie zmieniło się na zawsze.
Kocham cię najbardziej na świecie.
Jesteś piękny w środku i na zewnątrz.
Dzięki tobie jestem najszczęśliwszy na świecie.
Nie mam wątpliwości, że mamy być razem
i że chcę żyć z tobą do końca życia.
Dramatyzujesz.
- I dlatego… - O mój Boże!
Spełnisz moje nastoletnie marzenie?
- Najpierw go pokaż. - Wyjdziesz za mnie?
Tak.
Ale ładny!
Kocham cię.
Zupełnie nie pamiętam, co do mnie mówił,
bo przez wiele lat w życiu myślałem,
że może nie zasługuję na miłość,
a potem ten wspaniały facet,
którego bardzo kocham, powiedział to i mnie to oszołomiło.
Pięknie. Gratuluję!
Tak się cieszę.
- Nie wierzę, że się zaręczyliście! - Ale czad!
- Tracimy go. - Zorganizowałeś to wszystko?
Witaj w rodzinie.
PRZYJĘCIE ZARĘCZYNOWE ROBERTA I RA’EDA TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
- O Boże, nowy strój! - Premiera.
Dawaj. Pracuj. Daj czadu. Idź.
Tak, królowo.
Na twoje pytanie…
- Co sądzisz? - Jest super.
Dzień dobry!
Wyglądasz oszałamiająco!
Hej! Cudownie! Pokażesz mi to?
Mamy niesamowitą grupę przyjaciół.
Wspaniale jest wiedzieć, że każdy, kto tam jest,
chce z nami świętować, chce dla nas dobrze
i cieszy się naszym nowym rozdziałem.
Myślisz, że gruby chłopak ze Środkowego Wschodu marzył o takim dniu,
gdy trzyma się za ręce
z najbardziej krzykliwym strusiem na świecie?
To mogłaby być moja nowa praca.
Skąd znasz Ra’eda?
To mój przyjaciel z dzieciństwa.
Zawsze mu mówię: „Chcę, żebyś był hetero”.
Powiedział: „Znalazłem siebie w wersji hetero. Przyjdzie”.
- Dobrze mi poszło? - Świetnie!
Zmasakrowało mi to konto. Ale jest tego wart.
- Naprawdę. - Tak!
Ładny. Daj jeszcze raz spojrzeć.
Wiesz, co powiedziała mi Senna?
Co?
- Nie wygrała na loterii. - O Boże!
To straszne.
- Tak. - Przykro mi.
Obym miała więcej szczęścia.
Mamy plan awaryjny.
Jestem niezależna finansowo i sama mogę podjąć decyzję.
Chciałbym usłyszeć, jak mówisz to Imie.
Jeśli będę musiała, to powiem.
Mogę z nią pogadać dziś. To nic takiego.
Nic takiego. To zrób to. Wyzywam cię.
Chcesz się ze mną napić gdzieś indziej?
Chcę tam być. Nie idę nigdzie indziej.
Przyjmiesz wyzwanie?
To moja matka? Tak, czuję po dłoniach.
- Cześć. - Cześć. Co tam?
Szlomo namawia mnie, żebym pogadała z mamą.
To nic takiego.
Porozmawiam z nią. To moja prawda. To moje życie.
Jesteśmy na imprezie zaręczynowej, to czemu nie?
Chcę ci powiedzieć, że jeśli Nathalie dostanie pracę
i przegra na loterii, wezmę z nią ślub.
- Kochanie. - Nie ma innego wyjścia.
Nie weźmiesz ślubu dla wizy. To nielegalne.
Nie zrobisz tego. Znajdziemy inny sposób.
Nie dla wizy. Kocham ją. Jesteśmy razem ponad rok.
To ta część, gdy mówisz, że jesteś niezależna. Przypominam ci.
Szlomo.
- Co? - Nic.
Nie byłam dwudziestolatką.
Batszeba też nie.
Ty masz na to szansę.
Wiem, że ją kochasz i że chcesz z nią być.
Nie wiesz, jak będziesz się czuła w wieku 24, czy 25 lat.
Wiem, że kiedy jesteś w takiej sytuacji, bo sama w niej byłam,
możesz myśleć tylko o tym, że chcesz pomóc tej osobie.
To…
- Nie wiem, czy tak się będę czuć. - Chcesz wziąć ślub.
Rozumiesz, co to znaczy?
Małżeństwo to poważna sprawa. To znaczy, że nie jesteś wolna.
To znaczy, jesteś czyjaś.
Zawsze będę cię kochać i akceptować. Jesteś dorosła.
Nie powstrzymam cię.
Są inne sposoby, by zatrzymać Nathalie w kraju,
zapewniam cię. Jeśli połączymy nasze umysły,
znajdziemy rozwiązanie.
Tego chcę. Nie zgodzę się na brak rozwiązania.
- Tak się czuję. - Zgadzam się.
Czy mówię, że to załatwione? Nie.
Czy myślę, że mamy szansę? Tak.
Chcę, żebyś wiedziała, że ją kocham. I zrobię to, jeśli będzie trzeba.
- Znajdziemy inne rozwiązanie. - Spróbujmy.
Bo to nie wchodzi w grę. Zatrudnimy prawnika od imigracji…
To dla mnie ważne.
Chętnie ci pomogę, bo cię znam.
Nie wierzę, że ślub cię uszczęśliwi.
- Rozumiesz? - Rozumiem.
Słuchałam cię. Rozumiem, co mówisz.
Chcę, żebyś miała dobre życie.
- Tak. - Świetnie się spisał.
- Tak. - Piękny.
O Boże, niech tak będzie!
Robert
jest najbardziej niezwykłym człowiekiem, jakiego spotkałam,
i wreszcie, po raz pierwszy w życiu, miałam najlepszego przyjaciela.
Wcześniej go nie miałam.
A potem pojawił się
ten przystojny,
ciepły, czarujący,
Kochający mężczyzna,
który wszystko polepszył.
Słyszałeś?
Na jego obronę, jest Libańczykiem.
- Tak. - Kolego.
I wiem, że będziecie mieli dzieci, o ile będę matką chrzestną.
Wszyscy to wiemy. Będą najszczęśliwszymi dziećmi
na pieprzonej Ziemi.
Popłaczę się przez ciebie! Przestań!
Bardzo was kochamy.
Mazeł tow!
Przyjaźnię się z Julią od sześciu lat,
jestem wdzięczny, że wciąż możemy być sobą i mieć tę wspaniałą relację.
Jest coś pięknego
w byciu otoczonym przez wszystkie osoby na świecie, które kochasz.
W bardzo rzadkich przypadkach, gdy dzieją się naprawdę wyjątkowe rzeczy,
zobaczysz,
którzy ludzie cię kochają i wspierają.
Nadejdzie chwila,
kiedy spojrzysz na kogoś, kogo kochasz,
i powiesz: „Dziękuję, że jesteś ze mną,
kochasz mnie
i chcesz czegoś wyjątkowego dla mnie i dla nas”.
Czy ktoś może mu nalać więcej whisky, czy co tam pije.
Teraz wiem, co robić, gdy potrzebuję uczuciowego Roberta.
Dziękuję, że przyszliście
i świętujecie z nami. Jestem szczęśliwy i widzę te łzy. Dajcie spokój…
PENTHOUSE HAARTÓW TRIBECA, NOWY JORK
Myślałem, że w tym roku firma wejdzie na giełdę.
Myślałam, że skupię się na książce
i Tygodniu Mody.
Nie przyszło mi do głowy, że będę walczyć o wolność i życie.
Czuję się jak w Monsey, gdzie zaczynałam.
Ale tej walki nie muszę toczyć sama.
Dzieci są ze mną.
Mam szczęście, że jestem twoją matką. Bardzo cię kocham.
Nic nie będzie dla mnie ważniejsze od ludzi, których kocham.
Fajne rzeczy.
Prawda? Projektuję kolekcję.
Nie przestanę wykorzystywać kreatywności, by pomagać innym wyrażać siebie.
Od dawna walczę o wolność.
To kolejny krok w mojej ewolucji.
To wzmacnia moją determinację do walki, bo nie chodzi tylko o mnie.
Chodzi o każdą kobietę.
Właśnie to chcemy zrobić. O to chodzi.
Przez ostatnie trzy lata przeszłam długą drogę.
Patrz, gdzie jesteśmy.
Ale oto jestem. Wciąż żyję. Wciąż stoję.
Nie zdejmuję nogi z gazu i muszę walczyć dalej.
Muszę się rozwijać. Muszę się ciągle zmieniać i uczyć.
To pomoże mi stać się bezczelną kobietą, którą pragnę być.
JULIA OSKARŻYŁA SILVIA O OSZUSTWO I ZNIESŁAWIENIE.
WYGRAŁA SPRAWĘ O WYŁĄCZNE UŻYTKOWANIE APARTAMENTU.
WCIĄŻ ROZWIJA FIRMY, KTÓRE POMAGAJĄ KOBIETOM.
Napisy: Agnieszka Otawska