SERIAL NETFLIX
Było cudownie.
To prawda.
Muszę przyznać, Grant...
że marzyłam o tej chwili.
Ja też. Nie wierzę, że to w końcu się spełniło.
Gotowa na babeczki w poniedziałkowy poranek? O Boże!
- Mogę to wyjaśnić. - Właśnie.
Nie wiedziałam, że coś do siebie czujecie.
Nie planowaliśmy tego. Tak wyszło.
Byliśmy w siłowni. Grant przywrócił mi wenę do pisania.
- A potem był seks. - Nie pomagasz.
W końcu zostałyśmy przyjaciółkami, a ty uprawiasz seks z moim byłym?
- Jak mogłaś? - Naprawdę mi przykro.
Nie chciałam cię skrzywdzić, uwierz mi.
Spisałam to wszystko w pamiętniku.
Czemu nie mogę go otworzyć?
- Jest zamknięty. Potrzebuję klucza. - Tego klucza?
Jak...? Czemu...?
Mam klucz. Nie widać?
Coś się zmieniło?
To ty się zmieniłaś. Z dobrej siostry w złą siostrę.
I ty, Brutusie?
Nawiązujesz do Szekspira? Co jest grane?
Kim jest Brutusie?
Ja?
Ja jestem Brutusie!
Jak mogłaś zrobić to siostrze?
Jak mogłaś skłamać, że nie masz Instagrama?
Nie wierzę, że to zrobiłaś, Chelsea. Chelsea.
- Chelsea. - Chelsea.
Gotowa na babeczki w poniedziałkowy poranek?
Zdrowie.
- Nie śpisz, dobrze. - Nie.
- Kto tam? - Grant. Sprzed sekundy?
Mogę wejść?
Okej, jasne.
Cześć.
Chcę...
- Porozmawiać o wczoraj. - Nic się nie stało.
Coś prawie się stało.
Co ja ci mówiłem o obietnicach bez pokrycia?
Ktoś wciąż tu jest?
Cześć. Która godzina? Znowu zasnąłem w saunie.
PAKOWNIA
- Gary, wszystko okej? - O mnie się nie martw.
Nic mi nie jest.
Ręcznik spadł.
Okej, coś prawie się stało.
Ale na szczęście nam przerwano.
- Na szczęście? - Tak, na szczęście.
Straciłam nad sobą kontrolę i nie przemyślałam tego.
Dałam się ponieść emocjom.
Gdybyśmy się pocałowali, byłoby źle. Dobrze, że nam przerwano.
Nie rozumiem.
Grant, Claire i ja mamy teraz naprawdę dobre relacje.
W każdy poniedziałek rano jemy babeczki w łóżku.
A ja na to czekam.
Ja jem w łóżku hot dogi z chili. W czym problem?
Problem jest w tym...
że spotykałeś się z moją siostrą.
Nic z tego, okej? Przepraszam.
Nie możemy chociaż o tym pogadać? Wczoraj czułem się jak nigdy...
Wybacz. Muszę iść do pracy.
Wciąż nie do końca rozumiem zasady tryktraka.
A mimo to mnie rozwalasz.
- Widziałaś moją lewą skarpetkę? - Czymś się różni?
Niby nie, ale jedną wolę nosić na lewej stopie,
a drugą na prawej.
Czy to dziwne? Wystarczy tego tematu.
Jest lewa.
Coś jest pod łóżkiem.
Co to?
O mój Boże, tak mi przykro.
Nie szkodzi.
To chyba nic nie da.
Pewnie nie.
Cześć.
Jestem Grant.
Claire.
To tylko...
koszulka to prania. Musiała tam wpaść przez przypadek.
Ta plama jest paskudna. Wybacz, ale chyba trzeba ją wyrzucić.
Racja.
Rozumiem. Sam próbuję wywabić plamę z koszuli z wieczoru w Czerwonym Homarze.
Śliniak nie osłania całości.
To prawda.
- Cześć, Jayden. Jak się masz? - Wiem, prawda?
Co dzisiaj robisz?
Nie słuchaj ich. Wyglądasz świetnie.
- Nie o to pytałam. - Wszystko poza sushi mi pasuje.
O, cześć, Solana.
Jayden. Odłóż telefon.
Wyglądasz jak ja po ayahuasce,
gdy gapiłam się trzy dni na mikrofalę.
Potrzebujesz przerwy.
Teraz mam przerwę. Piję smoothie.
Claire, muszę uciekać.
Jayden, nic ci nie jest?
Ten fotel zawsze tam stał?
- To wymyka się spod kontroli. - Wiem. Masz rację.
Wczoraj wszedłem w szklane drzwi. Nie w przejrzyste.
W witrażowe drzwi w stylizowanym na katedrę barze o nazwie Barwy Grzechu.
Robię ci cyfrowe oczyszczanie. Dzień bez telefonu.
Nic z tego.
Siedzenie z telefonem to moja praca i życie.
Mam pochowane ładowarki po całym mieście, od lasu do Porta Potties.
A co z moją publicznością?
Muszę mieć z nimi interakcje albo pójdą do Logana Paula.
Wbrew naszym nadziejom wciąż żyje.
Zajmę się tym na jeden dzień.
Będę lajkować miłe komentarze, wrzucać serduszka pod flirtami
i banować rasistów.
Znasz mój system.
Sam nie wiem. Jesteś pewna?
Jayden, poradzę sobie z mediami influencera.
Zaliczyłam aplikację po dwóch godzinach snu
i wyleczyłam tremę LeBrona Jamesa poprzez reiki.
Okej.
Ale ostrzegam cię. Mój styl życia
wsysa jak bagno.
Nic mi nie będzie.
Jakie to miłe uczucie wreszcie opuścić ręce.
Są takie długie.
Zrobisz mi zdjęcie?
Albo sam sobie zrobię. Daj telefon.
- Nie. - Oddaj telefon!
Wyniosę go z domu. Nie można ci ufać.
- Hej, Jayden. - Czy te ściany zawsze miały taki kolor?
Nie wiem.
Myślisz, że coś jest jednego koloru, a potem ktoś mówi, że nie.
Nawet jeśli myślisz, że to był ten pierwszy.
Cześć.
Cześć, Dave.
Co słychać?
Nie wiem, Dave.
Może ploteczki o Stranger Things.
Może wybuchła wojna jądrowa. Nie mam jak sprawdzić!
Wiadomość od rodziców.
Coś pokręcili z lotami i przenocują w Los Angeles.
Twoi rodzice są tutaj?
Wiem, że to nagłe, ale poszłabyś na kolację z moimi rodzicami?
Chętnie bym cię im przedstawił.
Twoim rodzicom?
- Tak, będzie mi miło. - Super.
Opowiedziałem o tobie mamie. Bardzo się ucieszy.
Tata zamówi łososia i od razu tego pożałuje.
Spotkanie z rodzicami. Duża rzecz.
Cieszę się. Muszę wyjść.
Ja też.
- Do zobaczenia. - Świetnie.
Spokojnie. Każdy się denerwuje poznaniem rodziców.
Nakręcono o tym serię filmów.
Nie widziałem ich, ale na pewno wszyscy się w nich świetnie dogadują.
Masz rację. Tylko...
- Nie wiem, w co się ubrać. - Pomogę ci.
Nie tylko dlatego, że strasznie się nudzę bez telefonu,
ale też, bo cię kocham.
Osiemdziesiąt do dwudziestu.
PAKOWNIA
Nie ma cię dziś w grafiku.
O nie, to znowu sen? Proszę, nie rozbieraj się.
Co? Nie, chciałem tylko porozmawiać.
Okej. Ale jestem bardzo zajęta.
Sekcja rzeczy znalezionych dziś daje we znaki. Ktoś zgubił dziadka.
Wcale nie. Po prostu czekam, aż wnuk skończy trening.
Mój błąd. Przepraszam.
Chelsea, dla mnie wczoraj nie było tylko błyskiem w spodniach.
Chcę powiedzieć, że...
podobasz mi się.
To proste. Nie sprawię, że to zniknie.
Myślałem, że z wzajemnością. Myliłem się?
Nie. Też mi się podoba.
- Fajnie. - Ale tu nie chodzi tylko...
Wiem, że masz obawy,
ale ja i Claire to zamierzchła historia. Jak lata 90.
Jest szczęśliwa z Dave'em. Ma się spotkać z jego rodzicami.
- To duży krok z jej strony. - Właśnie.
Ale to nie zmienia faktu, że się spotykaliście. A to moja siostra.
Po prostu to wydaje się niewłaściwe, wiesz?
Pani ma trochę racji.
Gdyby któryś z moich braci
chciał się spotykać z kimś, kogo już nie kocham,
powiedziałbym: „Jasne, Stephen, Lance lub Jericho”.
To brzmi jak dość niezręczna rozmowa.
Jeśli chcesz, mogę porozmawiać z Claire.
Nie.
Daj spokój. Pozwól mu na to.
To ja powinnam z nią porozmawiać.
Wracamy do gry, skarbie. Brawo!
Chyba muszę być z nią brutalnie szczera.
Zrobisz to?
Tak, tylko muszę wymyślić, co powiedzieć.
Romans i te wszystkie pupy. Zostaję tu na zawsze.
Dzięki, że używacie kodu @JadenJayJMichaelJiang.
I... leci.
Jesteś w tym świetna.
Jayden nigdy nie odpowiada mi na komentarze, a ty to zrobiłaś.
Gdyby teraz mógł mnie zaobserwować?
Nie jestem pewna, czemu Jayden tak w to wsiąka.
To wydaje się proste.
Okej, patrz. Tu jest komentarz, który nazywa Jaydena płytkim.
To trochę boli, ale mogę nie odpisywać. Żaden problem.
Miło, że tu jesteś Solana.
Jayden z reguły mnie olewa, gdy mówię...
Źle wygląda w piżamie? Jak śmie?
Ta też się nie nadaje.
Odbiło ci, Claire. Jest wspaniała.
Tak jak pięć pozostałych sexy wersji
sukienek z Domku na prerii.
Stworzyłbym ci katalogi
i pokazał ich zdjęcia, gdybym miał telefon!
Przepraszam.
Żadna się nie nadaje!
Skarbie, przestań.
Nigdy nie panikujesz w sprawie mody, nawet gdy powinnaś.
Jak wtedy, gdy byliśmy w tle
Żon Beverly Hills i byłaś ubrana cała w dżins.
Co się dzieje? Tu nie chodzi o strój.
Zrobiłam dziś coś złego.
Jeszcze raz. Inne Skittlesy nie wiedzą, że najbardziej lubisz czerwone.
Nie o to chodzi.
Wszystko było dobrze, aż Dave nie zaczął szukać lewej skarpetki.
Czym one się różnią?
Niczym. Po prostu jedną woli nosić na lewej, a drugą na prawej.
- Jak słodko. - Wiem.
Ale jak znalazł lewą pod moim łóżkiem, znalazł też coś jeszcze.
Zaplamioną koszulkę Granta.
To jest ta koszulka?
Zawsze myślałem, że będzie...
ładniejsza.
W czym problem?
Gdy zapytał, co to, powiedziałam, że to zwykłe pranie.
Skłamałaś? Czemu?
Nie wiem, ale jak mnie zapytał, nagle poczułam się winna.
Gdy Grant dał ci tę koszulkę, mówiłaś, że chcesz tylko przyjaźni.
Wiem, ale...
Ale?
Chyba wciąż coś czuję do Granta.
O Boże, co ja zrobię?
- Uspokój się, panikujesz. - Panikuję.
- Muszę usiąść w samotności i pomyśleć. - Super. Idę z tobą.
- Widziałaś Claire? - Co nie?
Czyli widziałaś Claire?
Nie słuchaj ich, wyglądasz super.
Mówisz do mojego wewnętrznego dziecka?
Nie ma jej w domu.
Pasuje mi wszystko poza sushi.
Solana.
Hej, Chelsea, co tam?
Hej. Muszę pogadać z Claire. Widziałaś ją?
Niestety.
Okej.
Potrzebuję rady.
Pamiętasz, jak mówiłaś,
- bym olała zauroczenie Grantem? - Tak.
Wyszło coś na odwrót. Coś jest między nami.
On czuje to samo?
Tak. Jesteśmy jak współcześni Elizabeth i pan Darcy.
- To z... - Dumy i uprzedzenia. Czytasz książki.
No tak.
Muszę powiedzieć o tym Claire, zdobyć jej aprobatę.
Dobrze. Słuszna myśl. Co jej powiesz?
Nie wiem, mam tysiące pomysłów,
wszystkie się mieszają.
Gdy przygotowuję proces, lubię wcześniej odegrać rozprawę.
Dzięki temu na prawdziwej rozprawie
jestem gotowa na wszystko.
- To by ci pomogło? - Na pewno.
- Dobra, zaczynaj. - Okej.
Claire, musimy o czymś porozmawiać. Grant i ja...
Ty i Grant? Grant ci się podoba? Jak mogłaś?
Myślisz, że tak odpowie?
Nie, ale musisz być gotowa na wszystko.
A jeśli zacznie się trzęsienie ziemi...
Wiesz co? Wystarczy.
Napiszę wszystko, co powinnam jej powiedzieć,
i zabezpieczę to przed trzęsieniem ziemi,
bo teraz też mam obsesję na punkcie tego.
Jak uważasz.
Muszę wracać do telefonu Jaydena. Ale jak coś...
Ten fotel zawsze tu stał?
Tak się czuje człowiek w dziczy bez telefonu.
To sklep z roślinami. Moje miejsce do myślenia.
Wiem, po prostu... liście są takie liściaste.
Kwiaty tak kwitną. I wszystko pachnie...
kompostem.
Ale wciąż ślicznie.
Jayden, skup się.
Racja. Przepraszam. Dobra.
To poważny kryzys. Wciąż coś czujesz do Granta,
nawet jeśli wmówiłaś mu co innego.
Sobie też to wmówiłam. Wystraszyłam się i...
Okej. W porządku. To trudna sprawa.
Sama ją sobie utrudniłam.
Grant praktycznie wyznał mi miłość na kolanach, a ja go odrzuciłam.
A potem poznałam Dave'a. Dave jest wspaniały.
Zabawny, słodki, seksowny.
Fakt, jest seksowny.
Z nikim innym nie byłam tak długo w związku.
Dziś mam poznać jego rodziców.
Co zamierzasz zrobić?
A co mogę zrobić?
Iść do Granta i wyznać mu miłość?
Nie wiem, czy wciąż coś do mnie czuje.
To nie byłoby w porządku po tym, co zrobiłam.
I nie chcę zranić Dave'a.
Najlepiej będzie nie budzić licha. Niech płacze.
Posłuchaj, Claire.
Nie możesz być z kimś tylko dlatego, bo boisz się go zranić.
Prawda?
- To wszystko jest straszne. - Wiem.
Ale co byś nie zrobiła, będzie strasznie.
Myślę, że jedyne, co możesz zrobić,
to być ze sobą szczera i iść za głosem serca.
Okej.
Masz rację.
Ja teraz czuję, że powinienem odciąć się od dawnego życia
i zostać tatusiem roślinek.
- Hej. - Hej.
Rozmawiałaś już z Claire?
Nie, nie mogę jej znaleźć.
Napisałam sześć różnych wersji tego, co jej powiem o nas i o tym,
ile dla mnie znaczy. Tyle razy napisałam słowo „siostra”,
że teraz piszę „żeńskie rodzeństwo”.
Wciąż się denerwuję.
Będzie dobrze, Chelsea.
Myślę, że będzie wręcz wspaniale.
- Naprawdę? - Tak, naprawdę.
Okej.
Ale do tego czasu musimy poczekać.
Racja.
Poczekać.
Siedzimy...
i czekamy.
Zrobię rezerwację w meksykańskiej restauracji,
do której chcę cię zabrać.
- To nie jest czekanie. - Wiem, ale...
jeszcze chwila tutaj...
i cię pocałuję.
- Cześć, piękna. - Dzięki Bogu, wróciłeś.
Nie mogę tego znieść!
Miłe komentarze mieszają się z flirtami,
i z tego, co widzę, wszystkie są co najmniej trochę rasistowskie.
Cicho, cicho. Nie drżyj, maleńka. Spokojnie.
Wróciłem z cyfrowego oczyszczenia
zjednoczony z magią natury w postaci kwiatów z kwiaciarni na Melrose.
Słodka Sollalison, świat to nie tylko my sami.
Świat to ziemia, wiatr, ogień. I The Commodores!
Nie muszę już reagować na każdą drobnostkę w Internecie.
To dobrze. Timothée Chalamet właśnie ogolił głowę
i nie wiedziałam, jak to skomentować.
Co takiego?
- Jayden, widziałeś Claire? - Wyglądasz świetnie, słonko.
Wróciłaś, Claire.
Właśnie zerwałam z Dave'em.
Co?
Dobrze.
Cześć, Claire. Wróciłaś.
Możemy pogadać?
Napisy: Joanna Kaniewska