MOAB, UTAH HAI 15 ANOS
Está alto de máis, é unha tolada.
Veña, trouleiros, preparádevos!
Eu non o vou facer, tío. Creo que vou pasar deste salto.
Hai que facelo xuntos. É o meu aniversario, o gran dous-nove.
E celebrámolo xuntos desde os cinco.
E sempre hai algo tolo.
Pero isto é demasiado para min.
- É demasiado? - Para min si, faino ti.
Xa o pillo. Vas casar, tes que ser responsable.
Celebrámolo no hotel á volta.
- Si. - Si?
Vou pedindo champaña e queixos.
- Iso! - A que si?
- Vémonos logo. - Perfecto.
Veña, socios, a por todas. Eu non vou.
Ei!
Ei, eu non vou sal…
Ai, deusiño!
Sonny! Xa vou!
- Lembra a formación! - Que carallo vou lembrar se teño medo!
Abre os brazos, coma a estrelamar.
A estrelamar non voa, déixateme de lerias!
Sonny, abre as alas.
Ei!
Iso fago!
É incrible, Huck.
Xa che dixen que podías.
Tiñas razón, tío, como sempre.
Vou pasar contigo cada aniversario, até a fin dos días.
Dáme a man, socio.
Es o meu mellor amigo.
Quérote, Huck. Quér…
Merda! Mi madriña!
Téñenche dentes afiados!
- Foime ao pescozo! - Vouche tirar da corda!
- Foiche incrible. - Incrible, o carallo.
É a última vez que me convences.
NETFLIX PRESENTA
SHERMAN OAKS, CALIFORNIA ACTUALIDADE
Quedou xenial. Vanlle dar un feixe de gústame.
Como consigo superarme? Cada día son mellor.
Olla para aquí, Ava.
Xenial, papi.
Amósallo aos amigos do cole.
Bótasme máis bagas no batido?
Claro, socio.
Antioxidantes, o que queiras, teño…
Arre demo! Hokey Pokey volveu ir ao baño na cociña.
Rapaces, o que me frustra é que sei que vós o vedes.
Veña, ho!
Síntoo, dáme un beixo.
Marcho correndo. Armando ten inspección pola mañá.
Lembra o desta noite. Vanlle dar ese premio.
- Non precisas que vaia, ou? - Claro que si.
É o teu cliente, dálle igual se non estou.
Xa, pero a min non.
- Está ben. - Si?
- Si. - Ben. Contra, e o meu iPad?
- Na mesa de noite. - Ai, grazas.
Dash, falamos do concurso de talentos?
Entón, practicaches co teclado esta mañá?
Case, pero engancheime as monólogos de Eddie Murphy.
Que risas co dos nenos que lle berraban: "Nós temos McDonald's".
Xa abonda de comedia, Dash.
O concurso é importante. Este ano son eu o director.
Toda a escola nos vai xulgar. Tes que te centrar, socio.
- Aquí tes. - Xa está.
Falo en serio. Tes que estar a isto.
Non podes facer coma se nada, é…
Non, non podo. Huck sempre se pasa.
- Ola! - Tío Huck.
Ava, Dash! Que grandes me estades!
Anda por aí o voso pai?
- Anda. - Está aquí.
- Sonny, prenda! - Aquí estou, que tal?
- Como vai todo? - Onde estás?
- En Tijuana, socio. - Tijuana?
Iamos a California e saltamos a saída.
Queriamos xogar a minigolf, pero seguimos até M´xico.
Ás veces pasa, ou?
Gustaríame falar, pero non podo.
Preparo os rapaces e saímos.
É día de voluntariado na escola e…
Viñemos aquí polo meu dous-tres.
- Buscando o show do burro. - Están os nenos.
- Que é ese show? - Nada.
- Atopamos un burro na estrada. - Xa.
Xúroo pola Virxe, o P-E-N-E máis grande que vin.
- Ben. - Que deletreou?
Deletreou "pene".
- Que fas, rei? - Non é unha bocalada.
Exacto, é unha parte do corpo.
Xa sei o que é, teño un.
- Eu tamén? - Ti non.
Se nalgún momento quixeres un, poderíalo ter.
- É complicado. - Serei breve.
O catro-catro está para caer.
Non cho pediría, pero é importante.
Levas unha vida sen vires.
- Cres que poderías? - Xa, é…
É unha idea xenial, precisa tempo para el. Ola, Huck!
Ei, que pasou, moza? Estás preciosa.
- Estrañámoste. - E eu a vós.
Oxalá puidese, Huck. Non sei que fala Maya.
Imos pasar as vacacións canda seus pais, non podo.
Contra, que mágoa. Pero enténdoo, primeiro a familia.
- Que pena. - Xa.
Abur, Huck!
- Abur, Maya. - Abur, quérote.
Tío, marcho que teño que marchar.
Alégrome de falar contigo. Moitísimo. Vémonos pronto, si?
Despedídevos e colgade.
Mándoche a info por se ao final podes
e unha foto do P-E-N-E do burro.
- Foto? - É incrible.
- Has vela. - Non mandes foto…
Merda! Hostia!
Tropecei na mesma caca.
Ava, estaste pasando. Tes que levar a túa mochila.
Non quero.
Iso non significa que non teñas que facelo.
Ás veces cómpre axudar o teu pai.
O pai de Asher Geller ten unha furgo con portas automáticas, é total.
Fillo, escoita.
Abrir a porta coas mans forxa o teu carácter.
Lección do día. Arriba.
Quen está listo para ir á escola?
- Eu! - Si.
Aprende de Ava, fillo.
- Eu!
Ei!
Sesenta segundos ou menos.
RESERVADO SR. FISHER
Garda de Cruce Lenore!
Bo día, señor presidente da AMPA.
Vamos, fillos. Para clase.
Hai que levantala.
Quérote. E a ti tamén te quero.
- Abur!
É a nosa obriga darlles opcións aos nenos.
Probade o cáñamo, moitos nenos non saben que existe.
E non é xusto.
Era o pau axeitado…
Non escoitamos, logo? Hoxe non se escoita?
Xa me encargo eu. Senta, grazas.
De acordo.
Moi ben, xa chega.
PROBAS PARA O CONCURSO DE TALENTOS!
Está ben, non ten nada de malo.
Pasando.
O carallo, Alan!
Que hostias foi iso, Alan?
Algúns temos que volver á oficina, amigo. Ola, nenos.
Pois outros pomos apercibimentos.
Ai, non…
- Si! - Un apercibimento?
Espera… Garda Lenore, viu o que fixo?
Papá! O coche de portas automáticas.
Xa o pillo, vamos. Ao coche.
Eu entraría, pero a porta pesa de raio.
Vas de chistoso?
Que che dixen? Só hai que levantala.
Levántala e tiras, así. É doado de máis. Vamos.
Skyler, fai o favor, non deixes a polenta
na olla demasiado, ponse pegañenta.
- Iso. - Vaites.
E que Dash toque o piano 20 minutos despois de cear.
- Si? - Papá, vasme matar.
Xa vou atrasado en comprensión lectora.
Dez mil horas, xa o sabes.
Non se trata de ser bo, senón boísimo.
É unha lección vital chamada Dobre B.
- Grazas, Skyler. - Páseo ben, Señor F.
Por cada cepillo que mercas en debocaenboca, doamos outro aos pobres.
O noso soño é que cepillar os dentes
nos lembre que todos formamos un mesmo mundo.
Unha persoa.
Armando!
- Por Armando. Parabéns! - Grazas.
Parabéns.
Grazas por virdes.
- Fálanos do refuxio de tartarugas. - Veredes, para min…
…Tiña ningún. E eu…
Véxote, Dash!
- Véxote. - Papá, case me fago caca do susto.
Non estás a facer o que debes.
- Veña! - É o neno.
Andas a ver monólogos e non practicas música.
Cres que es humorista,
mais no concurso conta como tocas.
- Fico vixiando, abur. - Que lindo.
Amor, déixao estar. Non pasa nada se hoxe non practica.
- Son nenos. - Si que pasa.
De que vos coñecedes?
Contratei o gran arquitecto Norman Bogart
para deseñar a miña casa, barra refuxio, en Topanga
e axiña me decatei deste xenio de aquí.
Facía ela todo o traballo.
Veña, Armando.
É así. Ti non podes dicilo, eu si.
Comezamos a enviarnos mensaxes arreo e até hoxe.
Agora teño unha casa fermosa e unha amizade máis fermosa aínda.
Este é o home de Maya, Sonny.
Ai, ola!
E ti que fas, Sonny?
Pois eu son…
- É amo de casa. - Oh.
Este non é o meu idioma, non sei o termo, pero fica na casa.
- Dáselle xenial. - Moita faena.
- Que relación tan moderna. - Abofé.
- Como vai a empresa, Raj? - Vento en popa.
Fornecemos condóns adaptados á cultura da India para reducir as ETS.
A nosa misión é erradicar as minas antipersoa.
- É unha misión fundamental! - Totalmente!
Houbo un…
Pasei o ano coas miñas nenas en Barcelona.
Abrimos catro escolas para nenos do campo.
Agora que dis iso, acordeime da miña filla, que ten cinco.
Estuda mandarín.
Imos a un restaurante chinés, ponse a falar en mandarín con eles
e sácanlle un menú secreto.
E eu quedo pampo, non sabedes?
É…
Xa podedes imaxinar, non?
Por 20 dólares á hora cría que tamén limpaba a olla a presión.
- Corazón? - Si?
A que viña o do chinés?
Ava non fala mandarín.
Hai seis meses que o estuda.
- En serio? - Claro.
É "bo día".
Ou creo que é, dío todas as mañás. E como que "a que viña"?
Tentaba introducirme na conversa.
Estou á mesa con líderes mundiais.
- De que falo? Do meu blog de crianza? - Si…
De que queres que lle fale a don condón que reparte gomas na India?
- É algo bo. - E non me fagas falar de Armando.
Armando? Como que de Armando?
- Como que "como que"? - Agarda, é Huck.
Ignórao, si?
- Igno… - Si.
Agora non quero falar.
Nin ver o pito dun burro. Nin falar do aniversario.
Xa, pero é unha mágoa non ires.
Veña, estabades moi unidos. Pasabádelo xenial os dous xuntos.
Pasabamos, si, e despois madurei.
A vida éche así. Casei, tiven fillos.
Non quero pasar un finde con el
para celebrar os seus 44 con xente de 22.
- Está ben. - Grazas.
- Volvendo ao tema Armando. - Non existe tal tema.
E o de tocarte seis segundos?
- Contáchelos? - Contei, foron seis.
Xusto na clavícula.
E amoloume, porque tes os peitos moi arriba.
- Que? - Tes os peitos arriba
e se el baixa un pouco a man, toca teta.
Era o meu ombreiro e estás a exaxerar.
Non tal!
Cres que non me decato? Vexo por onde vai.
- É unha partida de xadrez. - Que?
Ti non o entendes, non es home.
- Moi ben. - Falo en serio.
É cousa de homes.
Aínda non creo que non soubese que Ava estuda mandarín.
- Son a peor nai do mundo. - Sabes o que precisas?
Tempo de calidade cos nenos.
Ai, mira.
- Que? - Mira isto.
"Grazas por virdes". Ves?
Unha mensaxe de Armando, ves?
Ai, agarda.
Era un movemento da partida de xadrez?
Abofé que si.
Iso que é?
Mándache un gif dos Bridgerton?
Non o tomo a mal, pero é desapropiado.
- Para que o saibas. - Non quere dicir nada.
É a seguinte na nosa lista de pendentes.
Os Bridgerton? Que ganas de vela.
Pode que a vise con Armando no voo a Nova York.
Estás de broma?
Puxémola na lista, significa que a vemos xuntos.
Sabes que vin eu en vez diso? Un reality. Repetido.
Ese tempo non mo devolven.
- Síntoo, corazón. Eu… - É incrible.
Sabes que?
Teño unha idea.
Ben, desculpas aceptadas.
Non, quero contarcha.
- Como que contarma? Veña. - Non, quero dicirche o que é.
- Volve para o lado. - Si, non.
- De lado duro máis. - Moi ben.
- Podo dicir algo antes? - Bule.
Estaba pensando que podía levar a Dash e Ava
de vacacións de primavera, eu soa.
- O que? - Preciso tempo de calidade cos nenos.
- Maya… - Ti precisas tempo sen eles.
Podías ficar aquí e ter unha semana para ti.
Nunca viaxaches con eles sen min.
Son a súa nai.
- Até aí chego. - Sonny? Ola? Estarei ben.
Veña, pénsao.
- Ben, pensareino. - Ben.
- Si? - Si.
Agora preciso saber que facer. Pantalóns abaixo ou arriba?
- Abaixo. - Oh.
E que tes que pensar?
É o soño de todo home, unha semana sen familia.
O soño de todo home? As nais non precisamos descanso?
Traballo na inmobiliaria todo o día
e espérase que lles faga todo aos nenos.
Para empezar, ti e Hank compartides a custodia,
non é que non teñas tempo para ti.
Non tal, porque o cabronazo di "teño viaxe de traballo" cada dous findes,
pero só vai a CrossFit.
E agora só teño un día ao mes para quedar con todas as citas do Tinder.
- E como che vai? - A ver, fodo.
Pero fáltame tempo para acadar algo profundo.
Non hai conexión.
Só te fan anacos.
Quen me dera que Jeremiah quedase cos xemelgos o finde.
Hai anos que non fico só na casa.
Ola, Stew.
Falando de "tempo para un"…
- É valioso. - Abofé.
Pero paga a pena perder as vacacións?
Non tes vida fóra dos nenos.
- Non tal. - Si tal.
Nin caso, ser un pai entregado non é malo.
Bethany, veña. Es a criada dos teus fillos.
Diane e mais eu temos a nosa rutina.
Eu coido e ela trae o pan á casa.
Coñecemos os nosos papeis, conflito cero.
É un sistema, que funciona.
- Ben por ti. - Sistema de prisión, diría.
- Gústame a miña vida. - Que che vai gustar, ho!
Pero non hai completos?
Que andas a facer?
Estás tocando todos os bagels?
Busco os completos.
Malia queixarte de todo en cada Café dos Venres,
nunca traes nada.
Eu, pola contra,
encárgome de toda a presentación.
É o único que tes. Deixa a Maya cos nenos.
- Basta. - Non, faino.
Ou serás Garda de Cruce Lenore.
Que?
Estás a te converter nela sen sabelo.
Eu adoro a Garda de Cruce Lenore.
Xa, pero é triste. Os fillos viñan aquí.
Nai a tempo completo, concurso de talentos, AMPA.
Non tiña vida fóra de aquí.
Sóache de algo?
A ver, o marido déixaa, os nenos xa non precisan dela
e un día, sen vir a conto, preséntase co chaleco posto.
Garda de cruce non é un posto oficial.
- Ai, non? - Non.
Xa.
- Vou ser Garda de Cruce Lenore. - Si.
- Decidido, fico na casa. - Si?
- Si. - Toma!
Cómpreche un sherpa,
vou falar con Rita, que leve ela os nenos a Legoland.
E vaille parecer ben?
Estás de broma? Levo eu os pantalóns, non coma ti.
Cales son os plans, logo?
E se comezamos con algo de golf, si?
- Claro. - Comida.
Grelladas clandestinas.
- Ou o cabaré para cabaleiros. - Négome rotundamente.
- Non queres meter a cabeza en algo? - Non.
Que dis? Non vas a bares de tetiñas?
- Non vou, non. E… - E logo?
Porque me sinto coma se fose infiel.
- Non é tal. - É tal, é.
É un coqueteo inofensivo cunha profesional do corpo.
- Non. - Onde a cascas?
- Que? - Onde a pelas?
- Alégrome de verte. - Ela tamén o fai.
- Irrelevante. - Á de tres.
- Non. - Un, dous…
- Ducha. - Ducha, sabíao.
- Só repetiches o meu. - Repetín, si.
Cáscala na prisión acuática porque tes a familia sempre na casa.
A liberdade de satisfacernos en cada cuarto da casa,
por iso loitamos.
Está ben.
"Merco unha casa, cáscoa na casa."
- Non? - Si, non…
Merécelo!
- Abofé. - Abofé que si!
Será revolucionario. Imos ser amigos!
Como que "imos ser"? Somos amigos, tío.
- Pais amigos. - Desde hai sete anos.
No móbil téñote como "Papá de Dash".
- Que? - Non sabía o teu nome.
Cando sexamos amigos, cámbioo.
Auga pasada. Tes razón, metíchesme o degoxo no corpo.
- Vamos! - Tempo para min.
- Para ti. - Min!
- Para min!
Mamá, cres que os avós teñen wifi?
Estou certa, corazón. Recolle as túas cousas.
- Imos perder o voo. - Dash, o teclado.
Levamos equipaxe de man e imos esperar por unha maleta?
Veña, tenche que saír mallado no concurso.
Só che pido 20 minutos cada día, é doado.
Fixo que o resto practica nas vacacións.
Toma, Maya.
- Que é? - A epinefrina de Ava.
- Epi… Mimá. - Si.
- Como o esquecín? - De que falas?
Hai unha na mochila. Eu levo outra comigo.
Creo que tiñas razón. Non é boa idea.
Basta, estás exaxerando. Estás a respirar como unha tola.
Dicídelle á vosa nai que ides estar ben sen min.
Sinceramente, estou preocupado. Síntoo, pero papá mantennos á tona.
- Arre demo. - Oíches o que acaba…
Dash, colle o teu. Axúdame coa equipaxe.
Que fas?
- Pa, podes rematar ti a Estrela da Morte? - Non podo, non.
Esta semana é de tempo para o papá.
- Para min. Dáme cousas. - Vaites.
- Gústame o novo Sonny. - O que?
- Nunca te oíra dicir non. - Abur, ma.
- Prenda, eu vou. - Como? Digo non todo o tempo.
- Son o brazo da lei. - Da lei de Murphy, se cadra.
Nenos, ao coche. Dash, pon o seguro da túa irmá.
- Ben. Quérote. - Pásao ben esta semana, si?
- Vouno pasar ben, si. - Ben.
- Vai á festa de Huck. - Non.
Desmándate.
Non vou ir á festa de Huck Dembo. Xa non temos nada en común.
- Basta, agora tócache a ti. - Si.
- Nada de traballar. - Tempo de calidade cos nenos.
- Prometido. - Ben.
- Quérote. Marcha, abur. - Voute estrañar.
- Abur, papi! - Quérovos!
- O cinto? - Estrela da Morte.
A cabeza dentro, vaicha levar un coche.
- Dentro! Quérovos! - Abur, amor!
A gozar, Seal.
PORNO VINTAGE BUSCAR
Desculpa? Preciso autenticar uns documentos.
Déixame ver.
E se imos ao rexistro… privado?
- Papi! - Ai, deusiño!
Non entres, Ava.
- Merda! - Pecha os ollos.
Veña, non entredes.
- Por que está papá espido? - Está a xogar… soíño.
Desculpa, esqueceu o peluche. Sigue e termina, sentímolo!
Son Alan.
Al Capone!
Que tal, tío? A que hora é hoxe o tee?
- Ai, Sonny, esquecino. - Que?
- Tiven un imprevisto e… - Que? Onde estás?
- En Legoland, filliño. - Legoland?
O plan era facernos bos amigos esta semana, que pasou?
E se chamas a Tapacacha Stew?
Nin por nada do mundo.
Tranqui, está todo controlado.
Abofé! Sube a montaña ti só.
Sube dúas.
Vai ao club de striptease e mete a cara nun bo par de…
Fóra da cama! Que vos dixen, señoritos?
Vai rañala, pa.
- Ola. - Ola. Reserva?
Non, veño só.
Éntrame un grupo agora.
- Ben, onde? - Aquelas tres.
Ola!
Apúntate.
Para min, peito afumado.
A salchicha de porco? Próboa.
Pon que hai costela?
- As de alá? - Si.
Telas escondidas.
Ponme dúas máis desas.
A ver como queda cando o pechas?
Bótalle dúas máis.
Así!
Quero entrar.
Teño un cupón con cinco dólares de desconto na entrada.
Non me preocupa.
- Listo. - Vou.
Por que non lle damos emoción?
Dez golpes por persoa, cinco galloufos por buraco?
- Si. - Se queres.
Vaites, quedei un pouco curto.
- Si. - Un pouco, pero quedo con el.
- Seguro? - Si.
Bo tiro, Kimmy.
Xesús!
Xa comín peito, costelas, porco.
Non me lembro de que era isto. Espero que animal. Se cadra, non.
Poderíanlle pór cu humano que eu non o notaría.
Ai, deusiño, estades ben?
Coqueteo inofensivo.
Señor Fisher, parecíame vostede.
Son Skyler.
A neneira?
Trafulcástesme, estou certo.
- Decidiches ti os golpes. - Xa o sei.
- Pásache por machista. - Non é así.
E idadista e racista.
- Non! - Si!
Todo ben?
Claro que si, todo ben.
Mimadriña querida!
Desculpade.
Logo deixo a opinión en Yelp.
Que saibades que foi…
Ola!
Que tal a viaxe?
A verdade, foi superdoada.
- Ai, si? - Si.
Dash xa debe ter visto o especial de Bill Burr como cen veces.
Chamas porque os nenos queren un conto por FaceTime?
- Xa están durmindo. - Vaites.
Amor, estás no cuarto de Dash?
Estou? Ai, pois si, esquecérao.
Non me digas que estás coa Estrela da Morte.
- Tiñas que divertirte. - Foi un segundiño.
Reláxame.
De acordo, quérote.
E eu a ti.
- Abur. - Aburiño.
PAIS AMIGOS
QUE TAL, SONNY? QUE ENVEXA!
ESTARASE MATANDO A PALLAS.
Basta, por favor.
Que non vou facer que?
Vaiche boa.
REI, ÚLTIMA CHAMADA PARA A FESTA DO GRAN 44!
Xa está!
- Ola, amigo! Viches a Huck? - Ola, que tal?
Contra, cacho barco!
Huck si que sabe.
Sonny, rei!
- Velaquí está. - Chegaches.
- Cheguei. Parabéns! - Grazas, socio.
Olla para ti, que ben estás. Ei… Contra! Veña, ho!
Non levas nada posto.
Estou que non cago.
Ao chegar, só quería espirme e nadar.
E o resto de tolos? Uníronse decontado.
- Bon. - Ei, xente!
Saudade o meu amigo, Sonny Fisher!
Ola, Sonny!
Ola!
- Tampouco levan roupa? - Queres bañarte espido?
- Non. - Veña, en equipo.
Como co traxe de alas.
Non che me apetece.
Non pasa nada.
Alégrome tanto. Hai moito que non nos viamos.
- Socio, había… - Tres anos.
- Si que hai moito. - Xa.
Queres unha toalla? Ou algo?
- Estou ben. - Vale.
- Alégrome de que viñese. - Claro, tío.
Maya marchou cos nenos á casa dos seus pais.
Díxenlle: "Marcha, preciso descansar."
- Papi precisa tempo solo. - Xenial.
- "Vós ao voso", así que… - E nós ao noso.
Como nos vellos tempos?
A min non me ameaces con pasalo ben.
- Estou listo. - Olla para aí! Mira quen vén!
Quen?
O GRAN 44! #FESTARACHADADEHUCK
Colle un burrito mentres me cambio.
Ese é o teu bus?
É, estache ben, non si?
E… o barco? Non temos barco?
Que barco?
Ola, trouleiros!
Como moitos sabedes,
creo que os uniformes son a clave do éxito de todo serán.
- Sempre. - Gostades do traxe?
- Gostamos! - Hai para todos.
Ide buscar os bolsos da roupa. Levan o voso nome.
Que tal?
Coido que vou ir pedindo un chopo de "té".
- Como que de té. - De té… quila.
- Píllalo? Tequila, ho. - Tequila!
- Exacto. - Xa o pillo.
Socio, que tal vas?
- Somos Kabir e Trini. - De que coñecedes a Huck?
Sentámonos xuntos no coworking.
Vaites, moi ben.
Deixaches a axencia de publicidade?
Levo un par de anos sen ir.
Eran dinosauros.
Montei algo meu.
Sinerxía de marcas e integración vertical, outro nivel.
Lóxico, si.
Moi ben.
É Sonny, non?
Huck contounos que es amo de casa.
- Son. - É inspirador.
Xa.
- A miña muller é arquitecta. - É alucinante.
Eu gravaba datos no Citibank mentres seguía coa música,
mais despois do segundo fillo,
dixen: "É mellor ficar cos nenos en vez de pagarlle a alguén."
- Un home de verdade. - Total.
E que tocas?
O teclado.
Chámanme Dr. Silk.
Son cantautor de adulto contemporáneo.
- É modesto. - Adoro.
Sonny sacou un álbum.
É marabilloso.
Vaites!
Facédeme caso, outro nivel.
Estás en Spotify?
- Non. - En Soundcloud?
- Non. - E como se escoita?
- Pois… - Iso.
Estou en CD.
Non adoito facelo, pero mándovos un.
- Non teño onde poñelo. - Eu teño un reprodutor.
O meu pai ten algo.
Un brinde polo meu Sonny. O mellor amigo do mundo.
PITA POR HUCK
ILLAS SAN JUAN WASHINGTON
Oe, Dash.
Dash, atento.
Pon o índice no fío e tira para faceres un nó corredío.
- Falo ti por min? - Si, ho!
Papá!
Dash, vai practicar co piano. Teu pai vaiche preguntar.
Pero papá non está.
E que?
Sabes canto lle importa o concurso.
Maya, estás a tirarlle do pelo á nena.
Non se nos dá todo ben, sabes?
- Xa, mamá, déixame intentalo. - Que? Claro…
- Un aeroplano acaba de aterrar. - Vaites!
Un aeroplano? Quen é?
Mirade.
Ei, Maya!
- Maya, son eu! Armando. - Oh.
- Armando! - Ola!
Que fas aquí?
Xa, non? Sorpresa.
Maya faloume das marabillas desta parte do mundo,
así que vin ver…
Si.
…e atopei unha illa que creo que vou mercar.
- Oh. - O que?
- En serio? - Si.
Penso de verdade que é o proxecto que agardabas.
- Podes montar a túa empresa. - O que?
Pódote roubar esta tarde?
Quero os teus ollos nese terreo.
Prometinlles aos nenos que ía tomar un descanso do traballo.
- Claro. - Si.
Tes razón, non quero perturbar o descanso familiar.
A non ser que…
Non sei, se cadra, poden vir Dash e Ava?
- Ei, Dash? - Si?
Gustaríache pilotar un aeroplano, rei?
E tanto que si!
Aí o tes.
O GRAN 44
A ver, xente, escoitade.
Deille moitas voltas a como celebrar os 44
e por mor da pandemia
pasamos demasiado sen gozarmos do tempo xuntos.
- Si. - Esta semana non vai sobre min.
- Vai sobre nós. - Moi ben.
Si, si.
Imos volver ás orixes, aquí mesmo,
no implacable, pero maxestoso…
- Oh. - O maxestoso deserto de California!
Pídome prime no baño e na ducha.
Toma!
Benvindos a Huckchella. O Burning Man de noso.
Deseñeino eu mesmo, a efixie son eu.
Que carallo é isto?
- Listo, Geno? - Si?
- Tres, dous… - Esperade.
Onde está Sonny?
Sonny, ponte adiante, ho. Veña.
- Non fai falta. - É así a foto.
- Non teño que facelo, non… - Collédeo! Arriba!
Si!
Xenial!
- Está? - Está.
Sen iso non había foto.
Buscade as vosas cousas e escollede yurt. As mulleres, primeiro.
- Geno, até dentro de cinco días. - Cinco.
Como? Cinco días? Estamos no medio da nada.
- Imos volver ás orixes. - O que?
Ficamos co esencial. Vai ser a mellor semana da túa vida.
- Eu… - Colle esteira. Seis por yurt.
- Seis por…? - Que ben!
- Un segundo. - O mellor, que feliz son.
- Vai ver. Gústache a miña estatua? - Huck, agarda.
Sen cobertura. Non pode ser!
Non pillo nada.
É unha chaque-chila con correa.
- Merda. - Oh.
Estase pondo de moda.
Velaí está!
- Adoro como vas. - Non sabía cal era o estilo.
Así que optei polo estilo hotel, pero hei facer que funcione.
Xa o estás facendo, coma sempre.
Veña, xente guapa, a organizarse.
Sei que aínda é cedo, pero hai que pensar na cea.
Aí falaches. Que preparaches? O de sempre?
Hai filetes, carne de Wagyu? Que hai?
Non, imos procurar a nosa comida. Levanta por aí.
Eu son apicultor, pero procúrome comida no tempo libre.
Se tedes preguntas, xa sabedes.
Eu teño unha, que é: "Por que vos moneades de min?"
Xa abonda, vin as neveiriñas, sei que aí hai comida.
Hai entremeses. O prato forte depende de nós.
Collede machete e cesto, e a procurar comida!
A procurar comida!
Hai que cazar a comida?
Un momentiño, Huck? Desculpa?
- Que? - O baño.
- E os baños móbiles? - Estanche aí.
- Son caldeiros. - Baños portátiles, bárbaros.
- Portátiles, que? - Baños.
Colles un, evacúas, botas os refugos na beira do camiño.
Vou prender a casa de suar.
Boa sorte, coidado cos crótalos.
- Que? - Cómense, mais son perigosos.
Coidado cos…
Incrible.
QUE TAL O TEU "TEMPO PARA MIN"?
GARDA DE CRUCE SONNY
Moi maduros.
Pórlle pene a un Lego, moi ben.
A ver como vos quedades.
GOZANDO CO MEU SOCIO @THEDEMBOKID'S
Mirade o meu Insta, cabróns.
Ai, deusiño, que raio.
Teño que ir xa.
Que car… Pero…
Isto que é?
Basta, fasme cóxegas.
Que garras me tes, eh? Es riquiño igual.
Pequeniño…
Ei, cousiña.
Es un gatiño que mete medo, eh?
Ai, Señor.
Aquí che vai, é o que queres, non?
Vouno deixar no chan.
A rañala!
Axuda!
León!
- Garfo de ensalada, normal. - Cantos pratos.
- Coitelo, así. - Socorro!
É un león!
Que pasa?
Písame o rabo un león!
Estes zapatos non valen un can, merda!
- É o Sonny? - Socorro! Huck!
Vaime comer! Hai un león que me quere comer!
Está a perseguilo un puma.
Teño medo!
- Dálle zapatilla! - Corre, Sonny!
- Fóra de aquí! - Písame o rabo un león!
Acudídeme!
Písame o rabo! Déixame en paz!
Mimá.
- Merda! - Mimadriña!
Non, Sonny!
Ai, Señor.
Que miras?
Veña, pécora.
Aquí está.
Non son chocolate!
Solta!
Fóra! Se tes fame, vai por aí!
Saca de aquí!
Tes fame?
Crías que era un coello negro?
Socio, iso foi total! Puxécheste en plan primitivo.
Abofé.
Abofé que si.
Sabes que? Ela será a gata grande, pero eu téñoche diante un gran can.
- Aquí tedes o gran can. - Bravo.
Oíches?
Son o gran can!
Merda!
Son o gran can!
Sonny, tranquilo. Tes un chisco de sangue nas costas.
Como que sangue? Rabuñoume? Gaduñoume un pouquiño?
Hostia.
Teño unha pomada.
- Ponme un pouco. - Mimá.
Non sei se serve.
- Tira unha foto. - Seguro?
Teño que vela. O normal é poñerlle un chisco enriba.
Faina cicatrizar.
- Bótalle un ollo. - Si, a ver. Que…
- Tentou sacarme o espiñazo. - Respira.
Foi un ataque planeado.
Sonny. Non está ben!
- Tranquilos. - Sonny?
Levámolo ao campamento.
Témoste, Sonny. Desmaiouse? Non pasa nada.
- Respira. Si, desmaiouse. - Veña, está ben.
Mimá!
Chegou o bar cru.
Chopo de "té", Gran Can?
Arriba!
Polo Gran Can!
Un, dous, tres, escada.
Bravo, vas ti.
Non, vou eu.
Pois dálle. Agarda, é voso pai. Xa vai. Ola!
Quería chamarvos
para ver que tal estabades, corazón.
Estamos xenial, hoxe pasámolo ben. E ti?
- Ben. - É Sonny.
Ben é quedarse corto, estou na festa de Huck.
Fantástico, amor. Alégrome.
Somos primitivos no deserto.
Xa teño alcume e todo. Chámanme Gran Can.
- Pois sei o que quere dicir. - Gran Can!
Viu para ficar.
- Amor, estou… - Papá!
- Practicaches para o concurso? - Mellor aínda.
- Fomos en aeroplano. - Foi xenial!
- Armando levounos á súa illa privada. - Dáme o teléfono.
Rebobina, dixeches "Armando"?
Pásame con túa nai, si? Quero falar con ela.
- Ola, amor. - Ola.
Non mencionaches que ía ir.
Amor, non o sabía. Apareceu sen avisar.
Quería a miña opinión sobre a illa que está pensando comprar.
E mamá vaille deseñar un refuxio de tartarugas.
Que? Que quere dicir iso?
Íate chamar cando deitase os nenos.
Suxeriume deixar o traballo
para abrir o meu negocio, con el como primeiro cliente.
Aí o tes.
O último que lembro é que querías pasar tempo cos nenos.
E agora andas de illa en illa…
- Dáme. - …con Don Dental…
- Sé amable. - …andando por aí…
- Sonny, son Gil. - Merda.
- Tes que entendelo. - Xa estamos.
Maya gana o pan
e ti encárgaste da casa.
Eu adórote, socio, pero non mexes fóra do testo.
Sabes que, Gil? Rexeito os consellos de parella
e todo tipo de consellos dun traidor.
- Que? - Pois iso.
- Dun traidor! - Que?
- A quen traizoou o avó? - A ninguén!
Falamos do pasado verán? O campo de golf de Illa Orca?
Fixeches todos os putts a dous metros.
- Fala do golf, é parvo. - Non eran bólas dadas!
Non eran tal, papi!
Non é culpa miña que non teñas collóns de rexeitar os putts, mexericas.
- Non teño collóns? - Ben, Maya…
Vouche dicir algo dos meus collóns!
Dos meus collóns ben grandes e negros.
- Acabouse, pásocho. - Loitei contra un puma!
Non acabaches porque eu non acabei. Colle. Gil?
- Ímosche dar as boas noites, amor. - Pásame a Gil!
Collóns non tes ti.
Ei, Sonny.
Onde andabas?
Falando con Maya. Fun buscar cobertura.
- En serio? - Era para ver que tal.
Estaba cos nenos, tempo de calidade.
Cos pais, como quedamos. E vai e aparece Armando, un cliente.
Só o sei, porque o dixo Dash.
E seu pai chamoume mexericas.
- Pasa de todo. - Non son un mexericas, eu…
Acouga.
- Xa, eu… - Respira, céntrate.
- Si. - Maya non está.
- Nin os nenos. - Xa.
- Estás no deserto, comigo. - Estou.
Así, céntrate.
Hostia.
Sonny, vaste pór tolo
co convidado que conseguín.
- Tes un convidado sorpresa? - Teño.
Para ti. Chegan cedo, pero vas adorar.
- Quen é? Dimo. - Vas adorar.
Huck, ho. Escribinche. Esfumácheste.
Que va, estaba a tope preparando esta festa, fago 44.
Non quero ser estragafestas, pero non é fito ningún.
Se non fose polo colega, que o puxo no Insta,
non sabería onde te agochabas.
Non me agochaba.
Perdín algo? É a sorpresa?
Permíteme presentarme.
Stan Berman, de Rendas Alternativas.
- E a miña colega, Dorit. - Shalom.
Shalom a ti tamén. Eu son Sonny Fisher.
Cando vin que preparabas unha troula tan elaborada,
malia deberme 47 000 dólares,
decidín facerche una visita con Dorit.
A ver, tiña problemiñas de liquidez
e el ofreceuse a pagar.
- E así. - Xa.
Non, Huck, non paguei nada.
Deixeiche o diñeiro e ti négaste a devolvermo.
Así que Dorit vai inflixir algo de dor corporal.
Stan, meu. Pensaba que eramos amigos.
E somos, pero deixei ben clariño a miña estrutura de pagos.
É un malentendido.
Non sabía que era tan urxente.
Dáme un día, déixame mover uns cartos.
Voucho pagar.
- Un día? - Si.
De acordo.
- Mimadriña! - Si, grazas!
- Ves que razoable é. - Vaime dar algo.
Non cortes nada, rompe un dedo. Despois marchamos.
De que falas? Tiñamos un trato, déchesme un día.
Dixeches que si, escoitámolo todos.
Huck, sentirías a presión de pagar
sen violencia física?
- Non coa mesma urxencia. - Exacto.
Estades en boas mans, Dorit é precisa de raio.
Os dedos na madeira, por favor.
Huck, un segundo.
- Non o fagas. - Díxomo ela.
- E aquí… - Escoita, Do… Como era?
É Dorit, como "Dorito" sen "o". Veña, ho, contrólate.
Agarda! Vai dicir algo crucial, creo.
- Agarda! - Que?
Non pode ser, síntome responsable.
- Non é culpa túa. - Basta, Huck. Deixa…
Es ti o responsable?
Chegastes aquí grazas á miña foto.
- Xa. - Si!
- Dorit, adórote! - Grazas.
Es un amor. Xa cho dixera!
Máis comprensiva ca el.
Ai, Señor!
Por que berra o miúdo?
Dixo que era o responsable.
De traervos aquí, Dixit.
Dorit!
"Dorit", dácheme boa perda!
Merda!
Dorit, tes que consultarme esas cousas.
Dixo responsable.
Mimá, que noxo! Parece un Cheeto fundido!
Síntoo, Sonny, pero mira, xa temos o dedo, non si? En paz.
Dorit, fas o favor de queimar o campamento?
- Ou teño que supervisalo? - Que?
Dixeches que xa tiñas o dedo. Por que queimar nada?
Fixeches unha efixie enorme, con todo o que me debes.
Que imaxe dá do meu negocio?
Acabou a festa, si? Recolle e págame.
- Ai, deusiño, Huck, - Non o vai facer.
Síntoo, Sonny.
Prométovos que Dorit é unha delicia cando a coñeces.
Estamos de festa!
- Acabou! Á casa! - A efixie non!
Non a iamos queimar até o xoves!
Tranquilo todo o mundo, pero correde!
Non te preocupes.
Agora débesme 47 000 dólares e un iPhone.
Que?
Xente!
Síntoo moito.
É un malentendido. De feito, é un tema de contabilidade.
Non quería que a semana rematase así.
Geno lévavos aos Ánxeles. Até a próxima.
- Pasámolo ben. - Grazas.
- Nada. - Festa o finde que vén.
Dixeches: "Gino lévavos aos Ánxeles"
Ti non ves?
Non, debería mirar se se salvou algo.
Pido un Uber.
A festa foi lume, socio.
Se cadra, mellor non usar "lume".
- Quería dicir… - Entendo o sentimento.
Abur, Huck!
Se queres podo ficar contigo
e axudarche a mirar o que queda.
Non, xa fixeches abondo. Síntome fatal polo dedo.
Veña, ho. Dime por onde comezo.
Por aquí?
Comezamos polo que xa non está ardendo?
Polo que bota fume?
Abur!
Ai, Señor.
As neveiriñas. Aí van 2500 que xa non recupero.
Gastaches 2500 en neveiriñas?
Por que gastas tanto co buraco que tes?
Non sei que me pasa.
Vai máis alá das neveiras, seguro.
O certo é que non deixei a axencia.
Botáronme.
- Que? - Botáronme.
Ceo cun cliente,
acabamos de chola en San Miguel de Allende.
E Recursos Humanos di: "Non. Ola?"
Non queren pagar 17 000 por unha cea.
Tentei montar unha empresa e non pasei do básico.
Toquei fondo e as festas desmandáronse.
Era un intento de evadir a soidade.
Por que non me chamaches?
Chameite, mandeiche mensaxes. E sempre pasabas de min.
E xa o pillo, ti estás nesta nova etapa marabillosa.
Non tiñas tempo para min, enténdoo.
Non, Huck.
Chamábasme as once da noite para saírmos.
As nove estou na cama.
Sen contar que, se saio,
de que vou falar cun apicultor?
Non é o meu mundo. Monto Legos e limpo cus.
Sonny, estás a triunfar.
Tes unha muller brillante e dous nenos incribles.
Calquera mataría pola túa vida.
Ti, non.
Estás de broma?
É o meu soño.
É que quero facer un Clooney.
Iso que é?
George Timothy Clooney? O solteiro máis cobizado?
Fixo vida de solteiro até os 50.
Casou con Amal e tivo xemelgos,
home de familia sen pestanexar.
- Facer un Clooney. - Xa o pillo.
Sinto ter pasado de ti, tío.
E odio que tardásemos tanto en falar.
Non?
Tranquilo, estamos a falalo. Es o meu mellor amigo.
Xa é auga pasada.
Si.
Auga pasada, tes razón.
Síntoo, socio.
- Mimadriña. - Que?
O bar cru, intacto.
É un sinal, Sonny.
- Vai todo a mellor. - Que…
Gardámolas e marchamos. Non vou deixar 4000 $ de marisco.
Gastaches 4000 en marisco?
Contra, como fede aquí dentro.
Chego a saber o dos moluscos e non vos levo.
Síntoo, pero foi coma se Deus me mandase coller as ostras.
- Non pode ser. - Que?
Topanga, a próxima saída.
É a de Armando.
É onde vive o Rei dos Cepillos de Dentes.
- É a partida de xadrez. - Claro.
- Eu movo, el… - Teño que velo.
- A Armando? - Amósamo.
Vou.
- Mimá, está tremendo. - Pasa o móbil, quero ver.
Non creo que… Huck!
- Quero a opinión feminina. - Mimá!
- Foderíalo? - Onde hai que asinar?
Basta, abonda. Devolvédeme o…
- Décheslle un gústame na foto? - Dei, que bombón.
Sonny.
- Estes magnates sonche predadores. - Que?
Vai polos teus, vai ti polos seus.
- Pois… - Ten muller? Moza?
Eu ofrézome. Que?
Por ti rompería fogares.
- Ben. - Nunha semana sedúzoa.
Sabes que?
Algo ten.
- Sae aquí. - Por esta?
Por esta, axiña.
Non che soan os intermitentes ou que?
Tío, teño feito moitas parvadas, pero na tartaruga non che vou foder.
- Fodiches nunha tartaruga? - Non é o que che vou pedir, Huck.
Para o tipo é da familia.
Así que pensaba collelo e deixalo libre.
Deixalo fóra da porta, non sabes?
Cando volva de San Juan, quen sabe onde andará este.
- Vai ficar desfeito. - Cabreado.
Pesan máis do que parece.
- Temos unha. - Desde cando?
Desde que os nenos ían á gardería, fixéronnos coller unha polo verán.
Os nenos adórana, non o entendo.
Mostran cero emoción.
Non son boas mascotas. Non reaccionan.
Non fan nada.
Veña, amigo, o mundo é teu.
- Colleu algo de impulso. - Abofé.
- Que trapallada. - Marcha!
Se che son sincero, penseino mellor.
Acabo de imaxinalo cruzando a 405. É imposible que sobreviva.
- Grazas a Deus. - Si.
Eu igual, pero ías a máis non dar e calei.
Abonda con saber o que lle poderiamos facer a Armando.
- Abaixo. - Que?
- Agarda un segundo. - Que?
Que? Estou a falar co Gran Can.
Se non atacamos a familia, podémoslle fuchicar na casa.
Que, a ver…
- Es o Gran Can? - Son o Gran Can!
- Non sexas cagón. - Non son tal.
- Son o Gran Can! - E como fai?
Iso era o Gran Can?
Abofé, estache listo.
- Fóra. - Que se fai sen sal? Tírao.
- Isto éche bo. - Tírao.
Este non, hai que moer. Imos tardar a vida.
Voulle subir a temperatura.
- Dálle calor, arriba. - Viño estragado.
Borra todo.
Frasier, Two and a Half Men.
Vive cos pais ou que?
- Será a que usa? - Por abaixo?
Queres os collóns volta e volta?
A que sabe a salsa, Armando?
- Deus. - A cu negro, seguro.
Aburiño.
- Levámolo a outro nivel? - Dálle.
Un pastel na cisterna.
- Aí falaches. - Xa.
Iso que é?
Ciscar na cisterna do váter.
Un cirolo!
- Xa. - Un zurullo.
Pero teño que preparalo.
Contra, non ten cisterna.
E por que non lle cagas na cama?
Que boa opción, sempre fuches o das ideas.
Vouno facer.
Vouche levar os zapatos do pé esquerdo.
Un deste, outro deste.
- Gran Can, deixaches o agasallo? - Abofé que si.
Iso? Parece o caramelo na cama dos hoteis.
Fun ao baño no deserto.
Non tiña materia prima, pero algo saíu.
Que fas?
Non imos nese plan.
Só facemos falcatruadas, con algo de malicia.
Pero iso, non.
- Non queres devolverlle… - Non.
- Fágoo por ti. - Que non…
Non rompas máis pratos. Agarda no coche.
De acordo.
- Adoro o teu entusiasmo. - Grazas.
Como lle vas pagar a Stan Berman?
Vou fuxir do país.
- Que? - Stan é mala xente.
É o Carniceiro de Beverly Hills. Seica bota corpos no porto.
Iso é unha tolemia.
Un amigo mudouse para Bos Aires.
Vive con catro pesos.
Marcho, paso desapercibido, mándolle cartos a Stan.
Vas marchar? Estás tolo.
Agora que volveramos a acción.
Quédanos un día, o mellor da miña vida.
Non ten que acabar, a festa pode seguir.
Acabouse. Fago couch-surfing. Non temos onde seguir de festa.
E se houbese un lugar?
- Non. - Chama a Geno
Que leve o bus para Sherman Oaks, a festa segue na miña casa.
Huckmóbil de camiño. E Kabir ten as normas da túa casa.
- Está ao tanto. - É…
Ai, Deus, se é unha roda, pagádela.
Son do club de automóbiles.
Tío, se che digo que a festa vai ser épica…
- Si. -…vaino ser.
Imos armar unha boa.
Vas ver.
Ímola armar.
- Que armas aí atrás? - Saíde do coche!
Tedes que ver isto.
- Pagámoscho, que che pasa? - Mirade! Abaixo!
- Ai, deusiño. Morreu? - Non sei.
Podería ter cen anos!
Ai, deusiño!
- Non trae mal karma? - Pestanexou.
- Que? - Si.
- Víchelo? - Aí o tes.
- Ola. - A ver.
Se pestanexa, aínda podemos salvalo.
Só hai que metelo no coche e levalo ao hospital animal.
Non imos meter esa besta mutilada no meu Nissan novo.
Sé razoable.
Vai feder máis esta besta que 200 ostras no maleteiro?
Centrémonos no problema, agora non se trata de ti.
Sácatame de diante!
- Ei! - Empurraches o Gran Can?
- O cadeliño de chihuaha? - É un can máis grande.
Guau, guau, chaíñas. Ládrase así.
- Non hai tempo, veña. - Méteo.
Colle a tartaruga!
Métete no coche!
- Non me mandes. - Pois fai algo útil.
Xesús.
Vamos!
Contra, tede coidado!
- Cala! Xa o sabemos! - Pois non se nota.
Que di de facer?
Cubrir a boca.
Soprarlle polo nariz con toda a forza, premendo cos beizos.
Mira a foto!
Resístese, non o deixa pasar!
Xa o teño.
Si.
Máis boca.
- Moco de tartaruga. - Mimá!
Teño un aquí.
- Que noxo. - Acorda!
Non lle deas así! Hai que ser delicado.
Cúbrelle a boca, sopra con coidado, respiración constante polos buracos.
- Chegamos, xentiña. - Espera. Que?
- Basta! Non. - Téñoo.
Veña, vén un coche.
- Frea! Temos unha tartaruga ferida. - Espera!
- Podes ti? - Vou!
Vamos, panocos.
Espera.
- Espera. - Que?
Arre demo! Isto fixéstelo vós?
- Non. - E quen foi?
Armando Zavala! Arranca!
Lévao antes de que morra!
Lévao para dentro!
Vai estrañar os zapatos do pé esquerdo?
É unha idea xenial, Huck.
A ocasión píntana calva.
Tes un bo colchón.
- O teu primeiro cliente. - Teño que consultalo con Sonny.
Xa se amañará, eu non vexo problema ningún.
- Agás, o problemón. - Cal?
Pois que xa case non vexo a Dash e Ava.
Se monto o meu negocio, non vou estar nunca na casa.
Se queres afastarte aínda máis dos nenos,
xa sabes a resposta.
Grazas, mamá, por outro recordatorio…
- Non… - …de que son unha nai deixada.
Corazón, dásme envexa.
Dásme envexa,
porque a túa parella axúdache a acadar os teus soños.
E iso que quere dicir, rula?
- Ti non me axudaches. - Abonda.
Teño unha novela erótica a medio escribir.
Unha novela erótica?
- Contén moito sexo. - E eu que culpa che teño?
É complicado escribir sobre un home que colle unha muller polas tetas…
- Mamá! - …mentres nadas en cueiros sucios!
Esta conversación tornouse incómoda e surrealista,
pero mamá, sei o que queres dicir.
Grazas.
Se fose un pai e tivese que tomar esta decisión,
nin sequera se falaría do tema.
E Sonny mais eu facemos un bo equipo.
Aí tes razón.
Podo facer isto.
Si que podes.
Mira, é Armando.
Débenche pitar os oídos, xusto falaba de ti.
- Si? - Sonny atropelou a Snappy.
- Que Sonny fixo que? - Que fixo Sonny?
- Sonny atropelou a Ole Snappy. - Quen diaños é Snappy?
- Non sei. Quen é Snappy? - A tartaruga máis vella de Armando.
Vai ir preso? Ves o que fixo?
- Así non vai atopar choio. - Asasino.
- Thelma, sacamos os zapatos na casa. - Que parvada.
Huck, estes quen son?
Socio, puxen o batsinal no Insta.
Parece que tivo éxito. Mellor pórse cómodos.
Pon os cousiños en xeo.
Pensaba que…
Chegou o Gran Can.
- Que tal? - Que pasa, socio?
Huck avisoume. Acordoei os cuartos dos nenos.
Puxen carteis de sacar os zapatos.
- Xa. - Pero na túa tele había porno dos 90.
Vin un pouco, érache tan xeitoso que até tiña argumento.
- Ah. - Sonny!
- Ei! - Que?
- Alan, que fas aquí? - Seguín o teu socio en Insta.
Vin que a festa viñera para aquí.
- O magnetismo era forte. - Viñeches de Legoland?
Rita dorme como unha pedra.
Estarei de volta cando acorden os nenos.
Só por saber, iso é cocaína?
Non che é o GTA. Son as menciñas do TDAH do neno.
- E canto metiches xa? - Bastante.
Non é a primeira vez.
- Si que o é. - Ben.
Que fas?
Levo demasiado tempo mentíndome.
Sabes? Fago eu todo.
Rita mándame todo o tempo, nunca estou só.
Non vou volver a Legoland.
- Non dixen nada. - Non quero.
Non che vou.
- Ben. - Chegarei cando acorden os nenos.
Sr. Fisher!
Vin a súa dirección no post e quedei en plan,
"Troula co Sr. F."
Vai tomar un chopo comigo, Sr. F. Voullo buscar.
Por favor, non fai falta.
- Estás ben? - Non.
- Que pasa? - Toda esta xente na casa.
- Esperaba menos. - Pensaba menos.
Pasei o día bebendo, a cabeza dáme voltas, fedo a merda de tartaruga
e nin sequera sei se sobreviviu.
- Se non vive, fixémola boa. - Abonda, si?
Hospital Animal.
Escoite, vin dous idiotas descargar unha tartaruga.
Está ben? Recuperouse?
A que abandonastes como a vítima dun tiroteo?
- Xa sabía eu que nos ían pillar. - Fixésteslle moito mal.
Veña, no digas iso.
- Sairá desta. - Que?
Que dixeches?
- Que vai saír desta. - Si!
Si!
Como te chamas, paspán? Para a factura.
Son Armando Rato Pérez, estúpido. Engádemo na conta.
Mimadriña.
- Comezamos de cero. - Si.
A mensaxe que estaba esperando.
Cal?
É sorpresa.
Organízate e lávate, fedes a merda.
- Xa sei. - Veña, ho!
Levo a xente para o patio. Bule!
Ola a todos!
- Está sendo un aniversario inesquecible… - Abofé! Si!
…que un invitado fixo aínda máis especial.
Gran Can!
Es ti, socio.
Cando o meu amigo e irmá me dixo que viña ao meu aniversario,
organicei algo especial.
Non tiñas por que.
Movín fíos e agora
hónranos coa súa presenza
un dos artistas máis importantes
e heroe persoal de Sonny…
Seal!
Que?
Grazas, irmán.
O máis grande!
Ola, Sherman Oaks.
Antes de comezarmos,
hai un doutor na sala?
Son residente de dermatoloxía.
En realidade, preciso unha especialidade concreta.
Chamando o Dr. Silk
Éche este! É o seu nome artístico.
Veña, sube.
- Queres que… - Quere actuar contigo.
Non me vaciles, Huck.
Mira o que atopei no teu armario.
Bravo!
- Cacho chaqueta. - Mimadriña.
- Que tal, Dr. Silk? - Ben, son superfan.
- Grazas. Estás listo? - Estou.
A desmandarse un pouco.
Veña, ho…
Di que nos imos desmandar.
- Listo? - Si.
Dous, tres e…
Tíñao programado no sinte.
Arre demo!
- Eu? - Dálle, Silk. Listo?
- Desmándate! - Mimá!
Sr. F.! Bravo!
Faino ben e todo!
Xa cho dixera!
Si!
Axuda aquí, Silk. Listo?
Un, dous, tres.
Ven aquí, Sonny!
- Malláchelo! - Grazas.
E eu pensando que Seal era branco.
- Tío! - Até hoxe.
- Sonny! - Que?
- Foi incrible. - Grazas.
Que che pasou no deserto? Es outro home!
Olla para aquí.
Nada de papá de Dashiell.
Somos amigos, de verdade!
- Significa moito. - Ben.
Cal era o teu apelido?
Sete anos.
Washington?
- Non. - Vaites, é Carter.
Non é, non.
Johnson?
Dis apelidos de negros ao azar.
- Abofé. - É Fisher.
- Fisher. - Si, Fisher.
- Como Derek. É negro. - Aínda así significa moito…
Está ben, tío.
- Que conexión. - Xa.
Voulles montar un Lego aos nenos.
- Non, iso non, Alan. - Velaí o tedes.
- O nivel máis alto superado. - Ola, Dr. Silk!
Ti! Vas cancelar o voo.
Que?
- Cancélao. - Non, que?
Non marchas a Bos Aires,
porque che vou pagar a débeda con Stan Berman.
É unha oferta incrible, pero non. Débolle 47 000 dólares ao tipo.
Xa o sei e non me importa.
Témonos apoiado sempre, ou non?
Abofé.
E sempre sacas a mellor versión de min.
Eu e Maya temos un diñeiriño extra.
Tes que llo preguntar antes.
E logo? Ela non me consultou o de Armando.
Ía comprar o Honda Odyssey 2022,
mais este investimento é mellor.
- En serio? - Claro que si.
Mimá, non me chistaba ir para Arxentina.
Chámao, antes de mudar idea.
Veña, ho, chámao.
Poño o número de conta.
- Correcto. - Listo, pam.
- Xa se fixo. - Ben.
Sonny, es todo un mensch.
Parabéns, Huck. Es libre.
Sen palabras, meu Sonny.
É Seal?
Fun ao concerto en Tel Aviv do 2017.
Incrible, voulle pedir un selfie.
Seal!
Contra, Seal?
Fíxome o favor, é un bombón.
- Perdón, Gran Can? - Si?
Igual che interesa,
hai un feixe de adultos espidos no jacuzzi.
Grazas por avisar. Contra!
- Sen criticar, pero… - Ei!
Jill! Tapacacha Stew! Non! Parade!
Sonny, métete.
- Que? - Si.
Veña, ho!
Basta, si?
- Papi! - Que?
- Mami, papá está fóra. - Mimá… Ei!
Mi madriña, mira ti. Que facedes aquí?
Aínda estabades alá cando falamos.
Tróuxonos Armando no seu G5, impresionante.
Por que mataches a Ole Snappy?
Que? Ese quen é? De que falades?
A tartaruga.
Armando mandou un vídeo no que a atropelades.
- Eras ti, sen dúbida. - Snappy? Pero está vivo.
- Ai, si? - Si, está ben.
É un malentendido, vou falar coa vosa nai.
Voullo explicar. Vaites! Velaí a vén.
- Bomba vai! - Vaites.
Bethany, non!
Mi madriña.
Ai, non.
- Madonna! - O albo era ben pequeno, pero…
Estou ben!
Para arriba.
Para arriba, si.
Que pasa? Intentei falar contigo.
Que raio facías na casa de Armando?
Non me fagas preguntas, porque eu tamén teño preguntas.
Que facía Armando con vós?
- Xa cho dixen. - Non.
Non falamos!
- Falamos! - Díxencho!
Dixen que era unha partida de xadrez.
Vasme dicir que puxeches un coello a cagarlle na cama porque…
Para aí, non foi un coello. A merda era miña.
- Xogo xadrez ao nivel máis alto. - Cagácheslle na cama?
Estás orgulloso?
- Home, foi á mantenta. - Que pasou, guapa?
- Ai, Huck. - Canto hai que non te vía.
Adoro o xersei, esa cor quedaríame fatal.
- Grazas, dásnos un minuto? - Abofé.
Un segundiño, Maya.
Podo dicir que casaches co máis grande?
Non sei que fixen para merecer un amigo así,
pero acudiume e non o vou esquecer.
E como o fixo exactamente?
- Cóntocho logo. - Non, cóntamo agora.
Moi resumido.
Debíalle moitos cartos a un logreiro.
A cousa pintaba mal.
Sonny interferiu e salvoume. Grazas, irmán.
- Grazas. - Non, a ti.
Póndevos ao día e dáme un beixo.
Grazas, que gusto verte.
Meu.
Ídolo.
Ninguén ten tanta intuición coma ti.
Antes de falares, quero dicir algo.
Está ben.
Tes que entender o seu problema. Estaba a punto de marchar.
Canto lle pagaches ao logreiro?
Queres unha cifra? Non hai problema.
- Dáma. - Claro.
- Canto? - Foron 47, creo?
Décheslle 4700 dólares? Por que o fixeches?
Non foron 4700.
- Corenta e sete…
Logo, 47 que?
Corenta e sete mil dólares.
Dixeches 47 000 dólares?
Iso dixen, iso lle dei.
Mi madriña, agarda.
- Papá! - Dash! Espera!
- Estás ben? - A miña Estrela da Morte!
Catro meses de traballo co Lego…
tirados!
Corazón, busca a túa irmá, porque marchamos.
Déixao aí, que xa cho arranxo eu. Coidado.
Oíches, xa miro eu as pezas rotas e…
Vaites, marcha. Está ben.
Maya, onde vas?
Veña, Maya.
- Dash, escoita. - Que?
Vai quedar mellor ca nunca.
Máis che vale non romperlle a coiraza a Hokey Pokey, aviso!
Non o fixen adrede.
Que… Maya!
Maya, veña!
Está ben, Maya!
Non quixeron ficar?
Estou mareado, necesito auga.
Queda comigo un anaco. Necesitas aire.
Un momento, que é iso?
Frea, ho! Que hai nenos!
Ei!
Cago na cona!
Arre demo!
Ei!
Ai, deusiño! Que?
Fillo de puta!
Ei, tío! Para!
Abonda!
Que che fixen eu, eh?
Mimá!
Que ten contra o Carro Dourado?
Non lle fixen nada a ninguén. Ti víchelo?
Rei, seica chegou a hora do Honda Odyssey 2022.
Que?
Delito de fuga.
O seguro págache o cambio.
Era o meu socio, Wade. Vanlle os camións.
Fíxome o favor.
E ti tes coche novo para o final da semana.
Déixame darlle unha volta.
O Odyssey ten que ser teu.
Xa, pero déixame procesalo.
Déixame procesalo todo.
Déixame pensalo.
Estás así por Maya, pero cando vexa o coche, volverá namorar.
Dáme un segundo.
- Está ben, só quero… - Que troula.
Huck deume o teu disco.
Se atopo un reprodutor, dareille unha escoita.
- Grazas, meu. - De nada.
O Lyft chega en nada, mellor se o arranxamos xa?
Ai, claro que si.
Un set boísimo, meu.
De nada. Adiós.
Adiós, Seal.
Pásasllo á discográfica?
Desculpa polo maimiño.
Non te me achegues tanto.
Seal pediu un Lyft, se iso non é ser humilde…
Por que lle deches un cheque?
- Que? - Que de que? Falaches dun favor.
- Fíxonos un favor, si. - E a que vén o cheque?
O tipo cobra cen mil por 20 minutos en festas corporativas.
Para nós fixo todo o set por 12 500.
- Custa a metade da efixie. - Non é un favor, logo.
Contra, tío.
Non cambias.
Es un desastre.
- Vaites. - Si.
- Non te cortes. - Xa está.
Non te vou perder por diñeiro, voulle devolver todo a Stan.
O noso acabou.
Que? Se acaba de comezar.
Ía todo tan ben, que pasa?
Outra cousiña, Huck. Non es George Clooney.
Non te lle pareces en nada.
El ten un negocio millonario como pasatempo.
E ti mentres que fas? Compras chándais en Etsy.
Os meus chándais gustan moito.
Es triste, tío.
E vouche dicir máis… Seal? Estamos de chola?
Ola a todos, un segundo da vosa atención.
- Gran Can! - É hora de marchardes.
Aínda non.
Fóra todo o mundo.
- A Legoland, non! - Bule, que xa vas tarde.
Merda!
Os da piscina, fóra!
Dez minutiños.
Non, fóra! Todos.
Marchade, agora.
Grazas. Síntoo.
Grazas.
Vémonos.
Por fin. Mimá. Só.
Merda.
Unha festa moi divertida. Alégrome moito de velo.
Non veñas.
Señor… Chegou o meu Uber.
- Teño… - Non me fago responsable.
Boa noite.
Maya, vou devolver os cartos. Prométocho.
Sonny, é o diñeiro,
é entrar na casa de Armando.
Sinto que non te coñezo.
Primeiro, non son así.
Sábelo ben. É a influencia de Huck.
Si? Fíxome facer parvadas que xa non fago.
Acabouse, son o Sonny de sempre.
O Sonny superpapá.
Pero igual non é o que queres.
Por que o dis? É o que quero.
Maya, podes volver?
Necesitamos darnos un tempo.
Imos volver.
Busca outro sitio onde ficar.
Teño unha idea.
Que ca…?
Fica con nós.
Estás de chola?
Durmiches no cuarto da lavadora?
Claro. Ben pensado, Rita vaime rifar cando acorde en Legoland sen min.
Vaime deixar sen PS5.
Fóra de aquí.
Quérote, Son.
Meu!
Grazas por deixarme ficar.
Maya e eu falamos, sabes?
E quedamos en que nos viría ben un pouco de espazo.
Fica canto queiras, Gran Can.
- Agradézocho. - A miña casa é túa.
Pasa. Gústache o mel?
Porque lle boto esa merda a todo. Probaches o mel frito?
ENSAIO FINAL HOXE!
Quérovos centrados, todo o mundo concentrado.
O concurso é a semana que vén, hai que demostrar quen somos.
Si?
Linus, conto contigo.
Está ben.
Dous, tres, dous, tres, catro…
Ava, veña, hai que marchar!
Ma, non quero larpeiradas, quero un batido.
- Queres… - Papá sempre me fai un.
Sabes que? A mazá ten máis fibra.
- Toma, mami. - Xa es grande, podes levala ti.
Veña, vamos. Merda…
Mamá! Veña!
Xa vou!
- É o teu? - Abofé!
- Non … - Sabes o peor?
- Que? - Non paguei nada.
Cubriuno o seguro.
- Contra! - Mira, mira!
- Ola! - Nin tocaches a porta, meu!
Perfecto! Imos ser os reis do trívial.
- Meus! - Imposible que teña 44.
Cando sexa tope vello, non quero durmir no sofá dun mozo.
Gran Can non ha ver os cartos xamais.
Non.
Na residencia do avó igual buscan xente.
- Si! - Daríaselle ben.
As avoas adoraríano.
Que parvo!
Si, madurasexual.
Contra.
Snappy.
Ola.
Vin só para desculparme.
Estaba fóra de control.
Deixei que o noso se me fose das mans.
Que "noso"?
O tirapuxa, a partida de xadrez.
- A rivalidade. - Rivalidade?
Meu, fuches ver a Maya en aeroplano cando estaba cos meus nenos.
- Quería a súa opinión. - Por que?
Por que é tan valiosa?
É unha das mellores arquitectas do mundo.
E tamén, a miña mellor amiga.
- A túa mellor amiga? - Somos "mellos", Sonny.
Contra.
Son Sonny Fisher, ola.
Non sabía que tiñas moza.
Síntome un…
- Xa. - …papahostias.
Xa.
Podedes ser o que queirades.
Calquera cousa, o que vós queirades.
E todos os…
PAPÁ CHAMADA FACETIME…
Meu, que tal?
Ola, papá.
Adiviña quen cerra o concurso.
- Estás listo? - Estou.
Ti, fillo.
O bo de que teu pai sexa o director.
Imaxino.
Agora a seguir practicando, don Cerrador.
Si, don Cerrador.
Veña, quérote.
- Boa noite. - Abur!
Merda.
Vaia!
Contra!
Linus
Iso foi unha merda.
Comezamos de novo, desde cero.
Xa escoitastes o Sr. Fisher. Outra vez.
Exacto.
Esta vez, ponlle corazón.
Sei que anda por aí.
Lévame ás nubes. Vamos! Dous, tres, catro.
Para, fai un descanso.
Porque non… Estás canso.
CONCURSO DE TALENTOS ESTA NOITE
Dámoslles a volta para que a xente as vexa.
- O home do momento, que emoción. - Fago o que podo, Garda de Cruce Lenore.
Pódesme cubrir o mes que vén mentres vou de vacacións?
O meu marido lévame a Barbados polo noso aniversario.
Marido? Non está divorciada?
Adiviño?
Son unha muller triste que compra chalecos reflectores en Amazon?
A xente fala, eu pecho os oídos.
Sonny, levo 35 anos felizmente casada.
E ser garda de cruce, pois…
non é tan emocionante como cando era axente do FBI.
Pero adoro contribuír.
Ti ben sabes do que falo.
Moita merda.
Condenado Alan.
Sen medo, socio.
Dash!
Ola.
Chámome Dash.
O Silk Pequeniño.
Vou tocar "A Thousand Miles", de Vanessa Carlton.
Perdón, vaime saír.
Déixame axudarche.
Un segundo. Amósocho.
Mira, lémbralo?
- Mira as mans. - Pa.
- Xa as miro, pero… - Ben.
Para xa!
Como que para? Veña, ho.
Non quero tocar esta canción.
Odio o piano! Oxalá non me obrigases.
Desculpa, papá, non quería…
Tes razón.
Convertín isto en algo meu e non debería ser así.
Só quería organizar o mellor concurso de talentos.
Pola mesma razón que presidín comités
e supervisei excursións.
Só quero…
Quería que me valorásedes.
E ao facelo, apartei a xente máis importante da miña vida.
Os que quero, ti, a túa nai e…
Os amigos.
Non estou orgulloso de todo o que fixen.
Caguei na cama do cliente da miña muller.
Si, deixeille un pastel quentiño na almofada.
Por que? Non sei.
Roubeille os zapatos esquerdos. Substituílos está difícil.
Pasei unha espátula polo cu e deixeina no seu sitio.
Espero que non a usase, porque se non, comeu cu.
E sabedes que? Iso acabouse, a partir de hoxe.
A partir de xa. Alan?
- Si? - Socio, comeza por ti.
Ademais de substituír a Garda de Cruce mentres vai de vacacións co marido,
toda unha novidade, porque me dixeches que divorciara…
É o que me dixeron… Mentirán.
O meu fillo, Justin, contoumo el.
- Agora é culpa súa. - Non.
…quero que te encargues do Café dos Venres.
- Adxudicado. - Grazas.
- Rula! - Pode!
E para os nenos que non pasaron a selección,
vinde amosar o voso talento, porque diso se trata.
Trátase de pasalo ben e sinto que tentase impedilo.
E fillo, déboche unha desculpa enorme.
Enorme.
- Síntoo e quérote. - E eu a ti.
Socio, escoita. Fai o que ti queiras facer.
Canta, baila,
o que sexa, pero pásao ben.
E agora quítome do medio.
Marcho. A por eles, fillo!
Con vós, Sonny Fisher.
O mellor pai do mundo.
Grazas.
O tipo leva unhas semanas malas.
Pasou as vacacións só,
queimou os aforros familiares,
case mata unha tartaruga e destrúe o seu matrimonio.
Home, a ver…
Si que aproveitaches o tempo para ti.
Vexo que ris, Alan Geller.
Deuche permiso a parenta?
Queredes máis chistes?
Fasme sitio?
Claro.
Bonito discurso.
Grazas.
Mira, Maya,
sinto que lle prestase os cartos a Huck sen consultalo.
Sonny, o que máis me doe…
Non sei, é que sempre falamos esas cousas.
Xa.
Deberías chamar a Armando
e considerar o traballo,
comezar o teu negocio.
Non sei, Sonny…
o xeito en que coidas da nosa familia é…
É duro.
Dash ten razón…
mantesnos á tona.
Non podo imaxinarme montando o meu propio negocio sen ti
no meu equipo.
Maya, prométocho,
tes o meu apoio.
Quérote, Sonny.
E eu a ti.
Como rexeitei este rapaz?
Rexeitáchelo?
Son un cretino.
Stan Berman? Isto que é?
Acabo de recibir unha alerta, Stan Berman devolveume os cartos.
Vai todo ben? Igualmente, quería falar contigo.
Pasou algo no concurso de talentos
que me fixo pensar en cousas que fixen
e que che dixen, e non tiña razón.
Quero desculparme.
Pero non así, cara a cara.
Onde estás, Huck?
No porto?
Ai, deusiño, Stan está a piques de despezalo.
Xa vou, Huck!
Mimá, Huck está nun apuro. Precisaba reforzos, non sabía quen chamar.
Aquí estou Gran Can. A quen mallamos?
- A ninguén. - E para que trouxen isto?
Trouxen nunchakus, un taser e spray pementa.
Que fas? Non che é por aí.
- Iso que é? - Estrelas ninja.
Dáme… dúas.
Eddie, primeiro as lagostas e despois, as armas.
Vanse derreter. Bule, bule. Hai que marchar, si?
- É Dorito. - A mala pécora?
- Esa. - Pégolle?
Non, ten un lanzachamas.
- Merda! - Veña, ho.
Agacha.
Iso é sangue?
Ai, deus, soa a serra.
- Mimá! - Huck!
- Ao rescate! - Veña!
Teño estrelas ninja e a Thelma!
Menos mal.
Que facedes?
- Como? Thelma, en garda. - Vou.
- Miña rula. - Estás vivo.
Alégrome de vervos. Que pasa?
Tío, pensaba que te estaban matando.
Vin un tipo cheíño de sangue.
Faciamos daiquiris de amorodo, parvo.
Por que fas daiquiris?
É o meu traballo. Que cres que fago?
Fixen un trato con Stan Berman para devolverche os cartos
e pagarlle traballando.
Vai de negocios a Iemen, así que é onde me mudo.
Iemen?
Iemen, si.
Pero a túa vida está aquí.
- Ai, si? - Si.
Non teño carreira nin familia
e tiñas razón, Sonny, tampouco son Clooney, e tanto ten.
Deixa de compararte con Clooney.
Dígoche o que aprendín hoxe no concurso?
A valorarme polo que son, e a xente que quero tamén.
O teu don é unir xente, é o que se che dá ben.
Non me fagas isto.
- Non estou… - Non me fagas isto.
É a miña saída, metinnos nisto e teño que sacarnos.
Fóra da proa, vou atrancar os zapóns… e cousas desas de barcos.
Que? Huck, escóitame, por favor.
Teño faena.
Só abres e pechas, non estás atrancando nada.
Escoita, hai outra saída.
Es xenial organizando festas. Dáseche ben.
Sabes o que fago eu ben? Entreter nenos.
O meu plan é: devolvémoslle os cartos a Stan
e ti e mais eu montamos un negocio de festas de nenos.
En nada recuperamos os cartos. Sácote deste barco.
Deixamos todo isto atrás. Que che parece?
Quérote, socio. Non quero ir a Iemen.
- Xa o sei. - É perigoso!
Vamos, idiotas! Acabo de deixarlle ao logreriro un cagallo enorme na cama.
Como se che ocorre?
Pensei que iamos repetir as falcatruadas,
en plan, como tradición?
Sabes canto tardei en pór a mesa?
Canto tardamos en estragala?
- Esta lagosta ten que ser libre. - Si!
Gústalle o picante.
Mirade.
As bocas, pásamas polo cu.
- Entre as cachas. - Bocas do cu.
- Mimá. - Vaina comer.
Un chisco de pementa do pito? Atentos!
Listo, a ver que che parece a pementa do pito.
- Que fas? Para. - Moerche pementa no pito.
- Por? - Querías pementa no pito.
Así a cabronada fasma a min.
Arre demo, como pica.
Hai que marchar.
Veña.
Quérovos.
Levo este, vamos. Teño pementa no pito.
- Marchamos. - Síntoo.
- Veña! - Si.
DRSSSILK - SONNY FISHER SUPERPAI - GRAN CAN
LEGOS - PAPIXANTAR
MAYA FISHER LANZA A SÚA FIRMA
DRSSSILK: ORGULLO DE MULLER
DEMBO/FISHER PRODUCTIONS DRSSSILK: NOVA EMPRESA E LOGO
DRSSSILK: PARABÉNS, PRINCESA!!
Poñede os xantares en orde cebra, tigre, cebra, tigre.
- Flúe mellor. - Oído!
Pero Stew! Mimá, adoro o novo look.
Xa non me podedes chamar Tapacacha Stew.
- O mellor é que a Jeremiah encántalle. - Que?
Chámame pequeno Howie Mandel.
Así que…
Sonny! Inspireime na porno vintage para estes pantalóns, socio.
Nótase!
Traio té xeado.
- Non preguntes, ma. - Xusto a tempo.
Grazas.
Maya, Sonny,
a vosa relación foi unha inspiración para min.
Ai, deusiño.
Así que tedes que ser os primeiros en ver a miña novela erótica.
Oh, Detrás da Raíña.
Si.
- Líchelo, papá? - Lelo? Vivino nas miñas carnes.
- Basta. Podemos falar? - Vou por bebida.
- Queredes que o firme? - Non.
As tartarugas son as mellores mascotas.
Algunha pregunta?
Ei, "mello"! Que tal? Pásalo ben?
Sonny, meu. Benvindo. A miña casa é a túa.
E o baño está alá.
Xa sei por que o dis.
Estame ben.
Alan, ola!
- Ola. - Son Skyler, do club.
- Ola! - Canto tempo.
- Contra! - De que vos coñecedes?
- Do club. - O Club do Café.
É barista.
- Nun club de café? - Abofé que si.
- Deberías pasar, pronto. - Pasarei, preciso café.
- É o mellor café. - Está boísimo.
- E que pides no Club do Café. - Unha gotiña.
Sinto unha conexión seria coa túa amiga Jill.
- Que ben, gústame. - Ola, Jill.
- Ola, Jill! - E o teu exmarido?
Vivo, eu que sei.
E os dous fillos pequenos?
- Cóidanse sós. - Alégrome de que todos estean ben.
- Estamos ben. - Dous fillos?
- Ten o seu. - Que?
- Padrasto Huck. - Non.
É moi Clooney.
- Que bombón. - Adoptou fillos?
Non, Clooney non ten fillos adoptados.
Vouno facer.
Antes dos 60…
- Valo facer? - …vou ter uns deses.
Teño que afastalo de Jill.
Subtítulos: Jeiry Castellano