Obudź się Łap za pędzel i nałóż lekki makijaż
Ukryj blizny By wymazać wstrząsy
Dlaczego zostawiłeś klucze na stole?
Wymyśl kolejną bajeczkę Sam chciałeś
Chyba nie dajesz wiary...
Co jest, do cholery?
- Zadufane samobójstwo - Samochodzie, stój.
Z werwą!
Płaczę
Gdy anioły zasługują na śmierć!
WŁASNOŚĆ JOHNA
Jaja sobie robicie? Więc tak to ma wyglądać?
WELLS FOUNDATION BOJKOT
A więc to tak?
Samochodzie,
otwórz listę spraw.
Dodaj punkt:
„Zawlec Molly Wells do piekła”.
Zamknij listę spraw!
Ojcze, ojcze
BOJKOT
Ojcze, w twoje ręce
Składam moją duszę
Ojcze, w twoje ręce Dlaczego mnie opuściłeś?
KASA
BRAK ŚRODKÓW
AMERYKAŃSKA GIEŁDA
PO TERMINIE OSTATNIE UPOMNIENIE
Mocny manifest:
wykupiliście każdy billboard w południowej Kalifornii.
To pokazuje, jak ważny jest przekaz Molly.
No i nie wykupiliśmy każdego billboardu.
Zostawiliśmy reklamy spektaklu „Magique” Cirque du Soleil,
bo nie pozwolimy sztuce umrzeć.
Dlaczego bojkot?
Miliarderów interesują wyłącznie zyski.
W ten sposób przykujemy ich uwagę.
Uderzymy tam, gdzie boli.
Przepraszam bardzo.
- Dziękuję. - Dobra robota. Niesamowite.
Przepraszam, że pracuję dziś z domu.
Po prostu... chcę dać Arthurowi trochę przestrzeni w biurze.
Jasne. Jako twoja współpracownica
dziękuję, że radzisz sobie z tym rozstaniem w dyskretny sposób.
Jako przyjaciółka błagam, żebyś puściła farbę.
Czas na ploteczki.
Nie ma żadnych tajemnic. Oboje się staraliśmy.
Po prostu bardzo się różnimy.
Arthur używa szamponu dwa w jednym,
a moją fryzurę LACMA uznało ostatnio za eksponat sztuki publicznej.
Wiedzieliście, że się od siebie różnicie.
Wydarzyło się coś konkretnego?
Po prostu nam się nie układało. Nie stało się nic konkretnego.
Mo-mo.
Czas rozsmarować kremik.
Maro, cześć.
Jesteś tu.
To Sofia. Ode mnie z pracy.
Pracujemy.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Wczoraj trochę straciłaś kontrolę,
bo sam się posmarowałem. Mówiłaś, że ty to ty rozsmarowujesz krem.
Szaleństwo!
Nie powiedziałabym tak innemu dorosłemu, a on przecież jest dorosły.
W końcu może głosować.
Co prawda chciał Shaboozeya na prezydenta...
Pozwolę wam swobodnie wibrować, boginie.
Dzięki.
Boże.
Nie ma się czego wstydzić. Mój Boże.
Czym pachnie jego szyja?
Skórą?
Drzewami?
- Skórzanymi drzewami? - Racja.
Kogo obchodzi, że jest młody, seksowny i potężny jak stodoła.
Nikt się nie czepia, kiedy bogaty starzec umawia się z piękną młodą kobietą.
Jasne, że nie. To straszny podwójny standard.
Można by nawet twierdzić, że to akt feministycznego oporu.
Totalnie. Wywracasz role płciowe do góry nogami.
- Jestem swego rodzaju pionierką. - Może nawet bohaterką.
Kobiety powinny wspierać inne kobiety.
Maro!
Czy Sofia może powąchać twoją szyję?
Tak.
Nikusiu.
Martwię się o Arthura.
Odkąd rozstali się z Molly, nie przychodzi do biura.
O czym ty mówisz? Przecież tam siedzi.
To nie Arthur.
Serio?
No tak, czasem ciężko mi odróżnić białe twarze.
Nazywają to ślepotą beżową.
Może potrzebuje trochę przestrzeni.
Nieprawda. Kiedy przechodziłem rozstanie,
potrzebowałem cieplutkiego kosza miłości i wsparcia.
Arthur to smutny facet hetero w średnim wieku.
Dajmy mu oglądać filmiki na YouTubie, aż dołączy do jakiejś bojówki.
- Stanie się ich problemem. - Nicholas, on nas potrzebuje.
Niech będzie. Chodźmy.
Ainsley, anuluj moje zamówienie.
Wybacz, Sarah.
Co robisz?
Małe origami.
Nauczyłem się tego, kiedy surfowałem po Dżapanii.
Po prostu chciałem coś dla ciebie zrobić.
Nie musiałeś tego robić.
Ale chciałem.
Obserwowanie, jak pracujesz, było niesamowite.
Twardo stąpasz po ziemi, a jednocześnie jesteś taka piękna.
Dokładnie tak...
jak ten jednorożec.
O rany.
To ci zajęło tylko dwie godziny?
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Co chcesz robić dziś wieczorem?
Tak sobie pomyślałem,
że może zaprosiłbym paru znajomych,
żeby cię poznali?
O rany! Takie spontaniczne spotkanko w środę wieczorem?
Tak, słonko.
Co ty na to? Luz?
Luz?
Totalny luz.
Taki luz, że aż mi zimno.
Jestem jak lodzik, tatuśku.
Jestem zimna jak lód.
To znaczy „tak”?
O tak.
Świetnie.
DARMOWE SPODNIE
Źle to wygląda.
Nie mogę znaleźć kolejnego trupa.
W pewnym momencie to przestaje wyglądać na przypadek.
Hej, panowie!
Co tu robią moi ziomeczkowie?
Martwiliśmy się. Nie pojawiasz się w pracy.
To takie słodkie.
Ale wszystko git.
Wkręciłem się w naprawdę fajny projekt.
Wchodźcie!
Wiosenne porządki?
Nie. Jeszcze lepiej.
Analizuję całe swoje życie, żeby odnaleźć dokładny moment,
w którym stałem się takim smutnym, żałosnym frajerem.
Czemu masz to zdjęcie
stracha na wróble z miską starego twarożku?
To moja mama, trzymająca mnie do chrztu.
A ja na to: „Nie mów mi, że odgrzewam outfity FKA Twigs.
To upcyklingowane, wintydżowe Abercrombie.
To ty masz na sobie rurki”.
Odklejka.
Totalnie, Zoe.
Molly jest najlepsza, co?
Jest bardzo ważną osobą zajmującą się działalnością charytatywną.
Poważka? Szacunek.
Tak, to zupełnie poważne zajęcie, Jaydenie.
A wy? Czym się zajmujecie?
Jestem kreatorem chwil dla różnych brandów.
A ja jestem influ bed rottingu.
Przykro mi. Jesteś chora?
Nie.
To radykalna forma self-care’u,
leżysz w łóżku i całymi dniami gapisz się w telefon.
Odzyskujemy depresję poprzez spieniężanie jej.
A...
A ty, Abe?
Jak to z tobą jest?
O nie.
Czym się zajmujesz?
Powiedziałam coś nie tak? Wszystko okej?
Abe ma społeczną lękowość reflektorową.
Nie zadaje mu się bezpośrednich pytań.
Co?
Wszystko okej. Musi się przez chwilę wyregulować.
Odwróćmy wzrok.
Słuchajcie, wiem, co fajnego moglibyśmy porobić.
Może pójdziemy do mojej sali kinowej i obejrzymy jakiś film?
Kontrakt nie pozwala mi konsumować contentu, chyba że w łóżku.
Kochanie,
w sumie nie kręcą mnie filmy.
W sumie są takie...
zdesperowane.
Fakt. Filmy powinny być krótsze, skromniejsze i gorsze.
Potrzebuję wody kokosowej. Natychmiast.
- Leć. - Ja?
- Biegnij. - Okej.
O mój Boże.
To jest to.
To ja, latem 1997 roku na Edgefest.
Zaraz zobaczę swoją najukochańszą kapelę na świecie,
Goo Goo Dolls.
Nie. To za smutne. Spadam.
Jeśli ja muszę słuchać tej białej historii, to ty też.
To mój przyjaciel Conrad.
Byliśmy strasznie zajarani, że usłyszymy „Iris” na żywo.
A potem wydarzyło się coś szalonego.
Typ w samochodzie obok nas pyta, czy chcemy zapalić crack.
Co?
To krystaliczna forma kokainy.
Możecie go kojarzyć jako „śnieg” czy „białą damę”.
Arthur, wiem, czym jest crack.
Ciekawi mnie finał tej historii.
Natychmiast odmawiam.
Conrad się zgadza.
Wsiada z tym facetem do samochodu.
Ja wracam do domu, przerażony.
Co się stało z Conradem? Zginął? Przegapił „Iris”?
W tym rzecz.
Conrada nie spotkało nic złego.
Ma niesamowite życie, bo nie bał się ryzykować.
Przekłuł sobie brew. Zamieszkał w Kostaryce.
Ożenił się z kobietą o imieniu Marisa.
- Czemu nam o tym mówisz? - Rany.
Nie rozumiecie?
Od tamtego czasu na każdym zdjęciu noszę spodnie khaki.
Właśnie w dniu koncertu postanowiłem żyć ostrożnie.
Zdecydowałem, że będę nudnym, beżowym facetem.
Takim facetem, którego rzuciła Molly.
Szczerze?
Nie dziwię się jej.
Jesteś dla siebie zbyt surowy. Oszalałeś.
Nieprawda!
Nigdy w życiu nie czułem się taki zdrowy.
O mój Boże.
I doskonale wiem, co powinienem zrobić.
Crack.
O rany.
Jak dobrze, że namówiłeś mnie, żebym został. Dziękuję.
Zapalmy crack.
Rosja?
To nawet nie jest kraj, Zoe.
Jakby hej, powaga?
- Komedia. - Delulu.
Oporowo. Kręci mnie to wino.
To wino to baza.
- Hey, Molly. - Hej.
Mogę poprosić cię o radę. Jesteś kobietą...
Nie chcę mówić, że starszą...
ale kobietą, która lubi filmy.
Okej. Jasne, Zoe.
Mam straszne FOBO.
Od razu ci przerwę.
Nie mam pojęcia, co to jest „FOBO”. Coś jak homo, tylko kobieta?
Nie powinno się używać tego słowa.
Ale w porządku. Wybaczam ci.
Jesteś z pokolenia, w którym używało się obelg.
Chyba nie.
FOBO to lęk przed decyzjami.
Totalnie go mam z Jaydenem i Abe’em.
Chyba rozumiem, co masz na myśli.
Obaj ci się podobają.
Gadam z Jaydenem, który jest naprawdę słodki.
Ale kręcę z Abe’em.
No i seks jest niesamowity.
Serio? O rany.
Rozumiem, co w nim widzisz.
Widzę większość jego kości.
No i lubi się regulować... No wiesz...
W mojej cipce.
Chyba dość już usłyszałam.
- Szanuję twoje granice. - Okej.
Co twoim zdaniem powinnam zrobić?
Pozwól, że dam ci radę, Zoe.
W ludzkiej naturze leży pociąg do nowych rzeczy.
Ale uważaj, żeby nie wymienić tego, co wydaje ci się nudne,
na to, co błyszczące.
Bo czasem to, co błyszczące, okazuje się tym, co jest zarazem nudne.
O mój Boże.
To było bez sensu. Masz demencję?
Szczerze mówiąc,
taką mam nadzieję.
Bo chętnie bym zapomniała wszystko, co dziś mówiłaś.
Dobra, mam.
Jestem pod wrażeniem, że tak szybko załatwiasz dragi.
Ale nie możemy dawać Arthurowi dragów. Potrzebuje kumpli, nie dilerów.
Wiem.
Pokruszyłem trochę probiotyków dopochwowych Molly.
Nie będę marnował dobrych dragów na Arthura.
Dobra, czyli dajesz mu placebo.
Zgadza się.
Musi wierzyć, że zrobił coś szalonego,
wtedy mu przejdzie i wreszcie włoży spodnie.
Kocham przyjaźnić się z takim manipulantem.
Nic nie powiem
Więc czemu nie odpuścisz?
Tak, odpuszczę
O rany. Mamy to.
Okej. To się dzieje naprawdę.
Zbyt długo odwlekałem ten taniec z mamuśką koką.
Tak. Wybacz.
Nie znalazłem cracku, ale znalazłem nowy, kraftowy narkotyk.
Nazywa się „Wersum”,
bo przenosi twój umysł w zupełnie nowe uniwersum.
- Dlatego tak to nazywają. - Uniwersum.
Okej.
No dobra.
Zaczynamy.
Czas na przyprawę tatusia.
Tak.
O nie, nie.
Myśli, że tak się bierze narkotyki?
Przesadziłem?
Hej!
- To dla ciebie. - Kochanie.
Możemy porozmawiać?
Co tam, kochanie?
To był długi wieczór.
Spatki?
Tak, spatki.
Już 23.30. Jeśli się teraz położę, będę spała tylko 13 godzin.
No tak. Oczywiście.
Naimprezowaliśmy się. Mam się ich pozbyć?
- Mógłbyś? Dzięki. - Tak.
Dobra, ludzie. Aloha, dzięki za slay czilerkę.
Wajb był super, ale czas się zbierać.
Bo nasza kolejna miejscówka to Elefante Rooftop.
O Boże!
Ściągajcie Ubery Black, bo zaraz będzie prawdziwe szaleństwo!
Kolejna miejscówka? Też jedziesz?
Tak. Skoro się kładziesz...
Maro, wóz będzie za dwie minuty.
Do zobaczenia.
- Dobra. Zwijamy się. - Pa, Molly.
Powodzenia z demencją, złotko.
Dzięki, Molly.
To jakieś szaleństwo.
Był na sześciu wycieczkach do Toronto.
Kto przy zdrowych zmysłach...
Słyszycie to?
O rany.
Chyba Wersum dotarło do mojego krwiobiegu.
Słyszę puls świata.
Musisz teraz czuć potężną więź ze wszechświatem.
Czuję.
Słyszycie?
Bum. Bum.
Czad. Zaliczasz niezły trip, co?
Tak.
O Boże.
Patrzcie na to.
Dacie wiarę, że ktoś to stworzył?
- Tak. - Ten kolor, ta faktura.
To uczucie.
I te przyciski.
Sygnał.
Okej!
Wygląda na to, że osiągnąłeś przełom, którego potrzebowałeś.
Chyba już czas, żebyś poszedł spać.
Spać?
Nicholas,
nareszcie się przebudziłem!
O mój Boże.
Patrzcie, na zewnątrz jest tak pięknie.
Przyroda to dar.
A my owijamy się tymi beżowymi ścianami,
klatkami w kolorze khaki.
- Okej. - Nie jesteśmy kretami.
- Czekaj... - Nie, nie.
- Nie. - Jesteśmy odkrywcami.
- Nie potrzebujemy... - Dokąd idziesz?
Jesteśmy odkrywcami! Vaiana!
Musimy mu pomóc. Może coś sobie zrobić.
Nie możemy wezwać Ubera?
BRĄZOWE PTAKI KALIFORNIJSKICH TERENÓW SUCHYCH: PRZEWODNIK
Chciałam cię przytulić
I zabrać cię do domu
Kto mógł przewidzieć
Że się zakochamy?
Szampon dwa w jednym.
Sekret Marynarza.
Tak.
Czuję cię, Gajo!
Dzięki, że pozwoliłaś mi wtulić się w twoją pierś!
Nie zniosę takich ilości cardio. Jestem teraz w ketozie.
Nie wierzę, że minęliśmy siedem herbaciarni z bubble tea.
Musimy się ogarnąć jako społeczeństwo.
Jesteście.
Przeżyłem właśnie przepiękne objawienie.
Świetnie. Tak się cieszę. A teraz wracajmy do domu.
Zrzuciłem klapki z oczu.
Wszystko widzę teraz wyraźnie.
Boże, tak dobrze się czuję!
Serce tak szybko mi bije.
Naprawdę...
Boże, jak szalone.
To jak... Nie mogę zaczerpnąć tchu...
O cholera. Czy ja przedawkowałem?
To się dzieje, prawda?
O Boże. Potrzebuję narcanu.
Błagam! Nie mogę umrzeć.
Byłem w Toronto tylko z sześć razy!
Proszę!
Nigdy nie próbowałem herbaty. Nie wiem, jak smakuje.
- To nie były narkotyki! - O czym ty mówisz?
Nie wziąłeś narkotyków...
Wszystko jest w twojej głowie.
O czym ty mówisz? Jak to nie wziąłem?
Pochłonąłem z kilogram Wersum.
To pokruszone probiotyki dla kobiet przed menopauzą.
To po prostu bardzo silny efekt placebo.
Co?
Więc co to niby jest?
Nabijacie się ze mnie?
Nie.
Nie chcieliśmy dawać ci cracku.
Próbowaliśmy cię chronić.
Okłamując mnie?
Jestem jakimś błaznem?
Nie, nie. My...
To naprawdę pojebane.
Wracajcie do domu.
Hej, kochanie?
Co robisz?
Obserwowałam ptaki.
Dawniej się w to bawiłam.
- Nocą? - Tak.
Ale nie widziałam żadnych ptaków.
Za to wypatrzyłam trójkącik w jacuzzi.
Tak.
Upewniłam się, że nikt nie utonie.
Wszystko okej.
To ekstra.
I co?
Dobrze się dziś bawiłaś?
O tak.
- Trochę zbyt dobrze. - Ten wieczór był jak film.
Co? Czekaj.
Mówiliście, że nie lubicie filmów.
Ale dobra zabawa jest jak film?
Masz cudowny umysł.
Wiecznie dociekasz prawdy.
Możemy iść do łóżka?
Tak, oczywiście.
Ty już jesteś w pidżamie.
I cudnie wyglądasz.
Arthur się odzywał? Naprawdę się o niego martwię.
Nie, a próbowałem wszystkiego. Myślałem nawet o SMS-ie.
Nie powinieneś był go okłamywać.
A ty nie powinieneś był ściągać mnie do Doliny.
- Włosy cuchną mi fryturą. - Hej.
O Boże. Dzięki Bogu.
Pogadamy o wczorajszej nocy?
Arthurze, przepraszamy.
Nie, nie. To ja powinienem przeprosić.
Wczoraj dużo rozmyślałem.
Próbowaliście mi po prostu pomóc.
Odwiedziliście mnie, żeby sprawdzić, czy wszystko okej.
To wiele dla mnie znaczy.
Nigdy się tak nie cieszyłem na widok plisowanych spodni khaki.
Wróciły na miejsce za sprawą objawienia, które przeżyłem na boisku.
Okej. Ale nie brałeś wczoraj narkotyków.
Dlatego wiem, że doświadczyłem czegoś prawdziwego.
Ogarnął mnie spokój i zrozumiałem,
że lubię swoje spodnie.
Lubię swoje puste bajgle.
Lubię to, że nie wiem, co to jest Sydney Sweeney.
Chociaż na pewno warto odwiedzić to miejsce.
Wierz mi, jeśli kiedyś je odwiedzisz, nie będziesz chciał wrócić.
Rzecz w tym...
Owszem, nigdy nie będę facetem, z którym zwiąże się Molly.
Ale to nie szkodzi.
Jestem szczęśliwy taki, jaki jestem.
I słusznie, Arthurze.
Totalnie.
Oficjalnie nie mogę nie zgadzać się z decyzjami podejmowanymi przez Molly.
Ale uważam, że dokonała złego wyboru.
Dziękuję.
Sam nie wiem.
Może wspólna czilerka na mojej chacie
stanie się czymś bardziej regularnym?
Nie wiem. Mam sporo roboty.
A ja po prostu nie chcę tego robić.
Spoko. Nie ma sprawy.
Wyrzucę ten pomysł do kosza.
Cieszymy się, że wróciłeś.
Wszystko wreszcie wróci do normalności.
Kim są ci ludzie?
Co się dzieje?
Nie obchodzi mnie, czy ma spotkanie.
Idź po niego. Potrzebujemy prawnika na cito.
Sofio, co się dzieje?
Molly, idź do swojego gabinetu. Od razu.
Niech zadzwoni, jak tylko skończy.
- Luciana. - Ciao bella.
Proszę, zamknij... jak to się mówi?
Te ruchome... otwory w ścianie?
Obie wiemy, że znasz słowo „drzwi”, Ashlee Kate.
Jesteś śmieciem z Delaware,
a nie śmieciem z Włoch, jak twierdzisz.
Bim, bam, bom.
Kojarzysz ten dźwięk?
To bąki, które puściłaś przy śniadaniu?
Nie. To dzwony weselne.
Bierzemy z Johnem ślub w przyszłym tygodniu.
To zawsze takie pokrzepiające,
kiedy łączy siły dwoje... jak to się mówi? Psychopatów.
Będziemy jedną wielką, szczęśliwą rodziną.
John, ja i moje maleństwa.
- Jesteś w ciąży? - Nie.
Nie mogę mieć dzieci.
W mojej mieścinie wylały chemikalia,
więc wszystkie laski z Liceum Chlorofluoro Valley
są niezdatne.
„Niezdatne”? To oficjalny termin medyczny?
Firmy Johna to moje dzieci.
A ten twój mały bojkocik...
Molly, zadzierasz z moimi dziećmi.
John nawiązał łapówkarsko bliską relację z prezydentem.
Mogę dzwonić do Białego Domu, gdy tylko zechcę
i prosić, o co tylko zechcę.
A dziś chcę, żeby zamknęli ten twój kram.
To powodzenia, bo mam cały sztab prawników.
I tak się składa, że zatrudniam Erin Brockovich, tak dla jaj.
To lepiej zadzwoń do Saula, bo ta twoja fundacyjka
ma na koncie działalność przestępczą.
- To kłamstwo. - Czyżby?
Sprawdź swoją stronę, Molly.
„Różnorodność”? „Równość”? „Kobiety”?
To fatalne słowa, Molly. To nieamerykańskie słowa.
Twierdzisz, że chcesz pomóc wykluczonym społecznościom.
A co z tymi niewykluczonymi? Nic nie dostaną?
To dyskryminacja.
A dyskryminacja jest nielegalna, suko.
Oho.
Mam nadzieję, że i tak wpadniesz na ślub.
Będzie przepięknie.
Lodowa rzeźba mojego nagiego ciała wyłoni się z muszli,
ale cycuszki będą zakryte, w dobrym guście.
Cmok. Arrivederci.
Ciao bella.
Osso buco.
Ciao. Ciao.
Arrivederci.
Cholera.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK