Dobra. Oto nasz problem.
Żeby Przestrzeń dla Wszystkich mogła działać w całym kraju,
potrzebujemy gigantycznej kwoty.
Nawet Molly nie ma tyle kasy.
Cóż, próbowaliśmy.
Walczyliśmy. Służba u waszego boku to zaszczyt,
ale usunę wszystkie wasze numery. Molly, chodźmy.
Nicholas, nie poddajemy się.
No dobra. A nie możecie chociaż spróbować być odrobinę ciekawsi?
Proszę o zbyt wiele?
Postanowiłyśmy z Sofią pozyskać innych miliarderów,
którzy są równie hojni, sympatyczni i nieświadomi własnej seksowności co ja.
Oto potencjalni partnerzy.
O cholera!
Zabiłem wczoraj paru takich w mojej grze wideo.
Howard, przymknij się.
To Ronald Murphy. Ma góry pieniędzy z ropy.
I dziś rano jeszcze żył.
Ma dużo ropy, bo wszyscy jego koledzy byli dinozaurami?
Arthurze, to było bardzo śmieszne.
Próbowałam się z nim skontaktować, na razie bez skutku.
- Popsuł mu się telegraf? - Boże.
Przestań. Jesteś jak Ellen DeGeneres.
- Nie? - Tak.
Kontaktowałam się też z Danielem Lee,
Malikiem Fayedem i Fullerem Channingiem, ale nie oddzwaniają.
Będzie ciężko, bo to czas w roku,
gdy wszyscy ukrywają się przed skarbówką.
Och, to Grace Fences.
Jeździłyśmy razem na wakacje.
Po rozwodzie straciłam z nią kontakt.
Ona też się rozwiodła i dostała 110 miliardów dolarów.
Aż 110? Kuzynko Molly, ty dostałaś tylko 87!
Żałuj, że nie zdradził cię jej mąż.
Grace całkowicie zniknęła.
Nie udziela żadnych wywiadów. Cisza.
Odwiedźmy ją w domu.
Nie możemy wpaść tam bez zaproszenia...
Sofio, jeśli masz ponad dziesięć miliardów dolarów,
możesz legalnie pojawiać się, gdzie tylko chcesz.
To kompletna nieprawda.
Czy ja wiem? Byłam chyba na dziesięciu Olimpiadach.
Nigdy nie kupiłam biletu.
Dobrze. To spróbujmy.
Coś musimy wymyślić, bo ten stary wampir właśnie zmarł...
Miał wypadek na deskorolce?
KASA
BRAK ŚRODKÓW
AMERYKAŃSKA GIEŁDA
PO TERMINIE OSTATNIE UPOMNIENIE
- Potrzebujemy tych pieniędzy. - Wiem.
Powinnam coś o niej wiedzieć?
Grace jest przemiła.
Może trochę sztywna, ale na pewno nam pomoże.
Kim wy, do cholery, jesteście?
Grace. To ja, Molly Wells.
Ja pierdolę! Molly!
Jak dobrze cię widzieć.
Nie wiem, czyje to okulary.
Wchodźcie. Napijecie się czegoś?
Może wrócimy później?
Nie! Boże, nie. Kończymy tu tylko brunch.
Dahveedo, wysikałeś się na podłogę? Czy to pies?
Wiesz co? Nieważne. Nie szkodzi.
To Sofia Salinas.
Szefowa mojej fundacji.
Weźcie po jednej.
Chcę wykończyć wszystko, co kosztuje ponad 50 000,
zanim Spencer po nie wróci. Skurwiel.
Dlatego tu jesteśmy.
Przykro mi w związku z tobą i Spencerem.
Niepotrzebnie! Nic mi nie jest.
Nie przejmuj się mną.
To najlepsze, co mi się przytrafiło.
- Zresztą już się z kimś spotykam. - Tak?
DJ Pandahead. Słyszałaś o nim?
Nie.
- O rany. Jest bardzo tajemniczy. - Prawda?
Grace, czy możemy porozmawiać w jakimś cichym miejscu?
Chętnie omówiłybyśmy potencjalną współpracę.
Interesy? Ze mną?
Nikt nigdy nie chce tego robić. Okej. Tak!
Hej, słuchajcie, zostanę bizneswoman!
Wyjdźmy na dwór. Do ogrodu. Chcecie?
- Okej. - Świetnie.
Po prostu uważajcie na potłuczone szkło.
I pigułki.
Dahveedo, są bezpieczne?
Dobra, AirPody podłączone. I sparowane. Słyszysz mnie?
Słyszę.
Ktoś nie pocałował mnie dziś rano na pożegnanie.
Przepraszam, ale tak słodko wyglądałaś w mojej koszulce Reby McEntire.
Nie. Wciąż jesteś na głośnomówiącym.
Nie sparowałeś. Wszystko słyszę.
Czekaj. Słucham?
Musisz podłączyć Bluetooth.
Przepraszam. Dobra. Ustawienia ekranu...
O, jest funkcja kompasu.
Całkiem użyteczne. Tu i tu. Okej.
AirPody teraz działają, kochanie?
Skąd ma wiedzieć? Dla niej brzmi to tak samo.
To nie ona tu cierpi.
To ja cierpię w związku z faktem, że jesteś istotą seksualną!
Czekaj. Przepraszam. Co mówiłeś, Howard?
Dobra. Czymś się zdenerwował.
Mogę się tu na jakiś czas schować?
Nie wyrabiam z Ar...
Masz casting. Przepraszam, przerwałem ci metamorfozę?
Nie, w porządku. Nawet nie chcę tej roli.
Co to za rola?
O rany. To casting do My Handsome Lawyer.
Nie możesz odmówić.
Czemu nie? To nawet nie jest amerykański serial.
Nie wiem, jak mnie znaleźli. Jest koreański.
Po pierwsze nie podoba mi się, jak zaakcentowałeś to „k”.
A po drugie MHL to międzynarodowy fenomen.
Zdobył BAFTA za montaż.
To bez znaczenia, bo nie mówię po koreańsku.
- Ani trochę? - Nie. Adoptowano mnie,
kiedy miałem z pół roku.
W porządku.
Mogę cię pouczyć koreańskiego.
- Naprawdę? - Tak.
Mieszkałem w Koreatown.
Nie chciałem być jakimś ignorantem.
Czy, jak mówią, mi-guk-nom.
No dobra, niech będzie.
Pewnie byłbym niezły w roli Jae-Suna,
seksownego choć nierozumianego strażnika sądowego.
O tak. No dobra. Sąd rozpoczyna obrady.
Przestrzeń dla Wszystkich odniosła wielki sukces,
ale chcemy się rozwinąć.
I...
Przepraszam. Rozprasza was to?
Spencer kolekcjonował karty baseballowe.
Już ich nie potrzebuje, skoro teraz kolekcjonuje 19-latki!
- I po Tedzie Williamsie. - Tak. Pa, Ted!
Grace, uważamy, że nasz model sprawdzi się w każdym mieście.
Tak! To niesamowite.
Gracie, skończyła nam się tequila. Musimy kupić więcej.
Jasne. Ile pieniędzy potrzebujesz?
- Potrzebuję 75 000. - Nie ma sprawy.
- Weź je z... wiadra z forsą. - Okej.
To spore przedsięwzięcie i szukamy inwestorów...
- Molly, Molly. - Tak?
Nic więcej nie mów. Kurwa, wchodzę w to.
- Naprawdę? - Oczywiście.
Jesteście inteligentne, zdeterminowane i cholernie seksowne.
Ile potrzebujecie, wypasione laseczki?
Pięć miliardzików? Dziesięć?
Jedenastka to moja szczęśliwa liczba. Możemy zaokrąglić.
Och, Eriko!
Jeśli jedziesz do sklepu, dokup lukru.
Spencer był kutasem w kwestii lukru!
To takie ekscytujące. Słyszałaś? Jedenaście miliardów.
Dzięki jej pieniądzom możemy rozpocząć ekspansję.
- Zadzwonię... - Nie możemy przyjąć pieniędzy Grace.
Dlaczego nie?
Widziałaś ją. Nie myśli racjonalnie.
Patrzę na nią i widzę siebie sprzed roku.
Potrzebuje przyjaciółki, która pomoże jej przez to przejść.
Tak jak pewna osoba pomogła mnie.
- Mówię o tobie, Sofio. - Wiem.
Spójrz na nas teraz. Jesteśmy właściwie siostrami.
- Tego bym nie powiedziała. - Wielu ludzi tak mówi.
Może wrócisz do pracy?
Ja zostanę tutaj, porozmawiam z nią trochę
i spróbuję ją uspokoić.
Dobrze. Bądź ostrożna.
Temu miejscu niewiele brakuje, by zmienić się w sektę seksualną.
Dobrze. Poprawiasz się.
Ale na początku ttam nie używaj mocnego „T”.
To coś między „T” a „D”.
Tta. Spróbuj jeszcze raz.
Ta. Ta.
Może trochę bardziej cofnij język na podniebieniu.
- Da. Da. - Teraz za daleko.
Mogę włożyć ci palce do ust?
- Co? Nie! - Chcesz tę rolę czy nie?
To jasne, że jej nie dostanę.
Zapomnijmy o tym, okej?
Mogę powalczyć o inne role.
To sequel Ekipy.
„Joł, E, ja tu kręcę TikToka.
Jedziecie wieczorem z orgią, suki?”.
To ewidentnie bardziej w moim stylu.
Skoro tak twierdzisz.
Kurwa.
Kurwa, kurwa.
Zrobisz mi jeszcze jednego drinka?
Dziękuję, Tera.
- Tera? Gdzie mój jebany kolczyk. - Grace.
Hej, Molly. Co ty tu robisz?
Wróciłaś? Jest już inny dzień?
Grace, nie mogę z czystym sumieniem przyjąć twoich pieniędzy.
Co? Dlaczego nie?
Kochanie, nie jesteś w odpowiednim stanie,
by podejmować poważne decyzje finansowe.
Uwierz mi.
Miesiąc po rozwodzie
zainwestowałam w broadwayowską adaptację musicalu Adaptacja.
- Pamiętam to. - Wiem, przez co przechodzisz.
Nie wiem, co się stało.
Co on w ogóle wyprawia?
Ta dziewczyna ma 19 lat.
Zrobiłam coś nie tak?
Nie obwiniaj się o jego kryzys wieku średniego i małego penisa.
- Zajebiście się wstydzę. - Nie.
To on powinien zajebiście się wstydzić.
Dziękuję, że przyjechałaś.
Jasne.
Mogę cię na chwilę przeprosić? Pójdę się odświeżyć.
Tak, jasne. Nie spiesz się.
Siema, co tam?
- Nie. - Spoko.
Spoko.
Okej, odświeżyłam się.
Słuchajcie! Wpadłam na genialny pomysł.
Lecimy do Reykjavíku!
Pobalujemy w klubach. Pojeździmy na łyżwach.
Pojemy trochę pingwinów. Będziemy się bawić jak pojebani!
Kto w to wchodzi? Co?
Tak? Dobra.
Grace, nie sądzisz, że powinnaś się zdrzemnąć?
Uzupełnić elektrolity?
Jesteś przezabawna. No dobra.
Wskakujemy do odrzutowca.
Na miejscu kupię wszystkim tesle
i wjedziemy nimi do jebanego oceanu!
Wiesz co? Może polecę z wami?
Posiedzę z tobą na wypadek, gdybyś potrzebowała pomocy.
Zamknij się, Molly. Tak! Bardzo ci dziękuję.
Dobra. Chodźcie. Ruszamy do...
O cholera. Dobra.
Ostrzegam, to nie jest złudzenie optyczne.
Prywatny odrzutowiec!
Nicholas, przedstawiam ci Eun-Joo.
Okej?
Masz rację, jest bardzo piękny.
Nadaje się do My Handsome Lawyer.
Przepraszam, skąd się znacie?
Eun-Joo jest kelnerką w mojej ulubionej koreańskiej knajpie.
Je tyle rzodkwi, że nazywamy go Rzodkiewkową Dziurą.
Daj spokój, nie jem jej aż tyle.
- Jesz jej bardzo dużo. - Przepraszam.
- Muszę tego słuchać? - Owszem,
bo ona zgodziła się zostać twoją nauczycielką.
Howard, nie. Już to przerabialiśmy.
Masz być grzeczny.
Eun-Joo przyjechała aż z Koreatown, a ja nie zapłaciłem za jej Ubera.
Widzimy się w sali konferencyjnej?
Odwołałaś spotkanie w sprawie budżetu?
Tak.
Okej. Dlaczego?
Nie muszę ci mówić. Nie muszę się nikomu tłumaczyć.
Dobra.
Chodzi o to, że widziałaś, jak obściskiwałem się z Willą?
Nie chcę o tym rozmawiać.
Jeśli powiesz choć słowo, zwolnię cię.
- Co? - Dobra, nie zwolnię cię.
Nie chcę z tobą rozmawiać przez resztę dnia.
Wiesz co? Może przez tydzień. Pracuj z domu.
Zostawić drzwi otwarte czy zamknięte? Uchylone?
Uchylone!
To nie... Nie wiem, jak sobie z tym poradzić.
Grace.
Kochanie, podciągnij sobie sukienkę.
Wypadają ci sutki.
Może usiądziemy i napijemy się wody?
Mam ochotę tylko na ten pluszowy tyłek.
JAK CI IDZIE Z GRACE?
KIEPSKO. CO W PRACY?
TEŻ KIEPSKO.
WIDZIAŁAM, JAK ARTHUR CAŁOWAŁ SIĘ Z WILLĄ.
- Wiesz, co słyszałam? - Nie.
Dahveedo na ciebie leci. Chce się dymać w kokpicie.
- Boże. Absolutnie nie. - Dlaczego?
Spotykasz się z kimś?
Nie.
Zdecydowanie nie.
To w czym problem?
Daj spokój, jesteś wolna.
Masz, napij się.
- Nie chcę tego pić. - No już. Lepiej się poczujesz.
Och, Grace.
- O Boże. Co w tym jest? Syrop na gardło? - I środki nasenne.
I przeciwgorączkowe.
Dobre.
Tak.
Och, mamusiu. O rany.
Jest coraz lepiej, ale wciąż jesteś bardzo kiepski.
Nawet nie próbuj wsadzać mu palców do ust.
Jest w tej kwestii bardzo spięty.
Ma strasznie dziwny akcent.
Nie jesteś Japończykiem, prawda?
Fu, nie. Jestem z Indiany.
- Rodzice nie rozmawiali po koreańsku? - Nie.
Powinieneś pojechać do Korei, żeby nauczyć się języka i znaleźć żonę.
Wybierz bardzo ubogą kobietę. Zawsze będzie cię słuchała.
Podróżuję tylko do miejsc, do których Leo zabiera swoje dziewczyny.
Chwila, chyba wpadłem na najlepszy pomysł w swoim życiu.
Może polecimy razem do Korei.
- Co? - Nigdy tam nie byłeś, ja też nie.
Polecielibyśmy na wiosnę, kiedy kwitną wiśnie.
Okej. Co tu się, do cholery, dzieje?
Jak przeszliśmy od castingu do „Powinieneś jechać do Korei”?
Nie ma opcji. Koniec dyskusji.
Niech wszyscy się odpierdolą.
Eun-Joo, jesteś bardzo miła. Przepraszam, że traciłaś czas,
ale jesteś tu dlatego, że on chce cię przelecieć.
- Arthurze... - Czekaj. Muszę coś powiedzieć.
Przeprowadziłem mały risercz
i to, co mi robisz, nazywa się slut-shamingiem.
To nie był slut-shaming.
Rób, co chcesz, w życiu prywatnym, ale nie chcę tego widzieć,
bo... to dziwne.
To nie jest dziwne. Jesteśmy z Willą dorośli.
Nawet nie byliśmy w biurze i to ledwo był francuski pocałunek.
Wszyscy jesteśmy istotami seksualnymi.
Przestań. Jesteśmy współpracownikami i potrzebujemy granic.
To, co się wydarzyło, było... nienaturalne.
Okej, to, co mi teraz robisz, nazywa się gaslightingiem.
To ty mi robisz gaslighting, bo wiem, że widziałam coś kurewsko dziwnego,
co będzie mi się śniło po nocach.
To klasyczne unikanie! Też tu o tym piszą!
Jebać wodę!
- I jebać mężczyzn! - Tak.
Zwłaszcza blondynów z australijskimi dziewczynami.
Mamy siebie.
Kocham cię. Nie odstąpię cię na krok.
To mój telefon.
Tu Molly, złotko. Mów.
- Nic ci nie jest? - Nigdy nie czułam się lepiej, ptysiu.
Co tam?
Grace właśnie wrzuciła waszą fotę w hełmach wikingów.
Jesteś na Islandii?
Tak. No ba.
- Upiłaś się? - Nie wiem.
Jesteś moją mamą?
Molly, miałaś pomóc Grace, a nie wspierać jej zachowanie.
Może Grace ma rację.
Może to my się mylimy.
Po co być dobrym, kiedy stale czujesz się chujowo
i samotnie?
Pa, mamo!
Musisz lecieć na Majorkę? Jak to?
Mieliśmy pojeździć na łyżwach.
Po to przylecieliśmy na Islandię.
Nie wzruszaj ramionami.
- Wszystko okej? - Tak. W porządku.
Zachowuje się jak palant.
Spójrz na mnie.
Zdejmij głowę i spójrz mi w oczy.
Kim ty, kurwa, jesteś?
To nie twój chłopak?
Nie, mój chłopak był Filipińczykiem.
Nie wiem, kto to, kurwa, jest.
Mam na imię Justin. We wtorki to ja jestem DJ Pandahead.
O czym ty, kurwa, mówisz?
Jest wielu DJ'ów Pandaheadów. To raczej symbol.
To komu, kurwa, pokazałam cycki?
Chcesz tego? Dobra.
- Wiesz co? - Nie, Grace.
Mam wysokie obcasy i duże cycki!
Nie chcę rozmawiać o tym, co było wczoraj.
Słuchaj... Muszę cię przeprosić.
Postawiłem cię w niezręcznej sytuacji.
W porządku. Śmiało.
Po prostu... Teraz to rozumiem.
Wiem, że nie powinienem był sugerować
wyjazdu zagranicznego na tak wczesnym etapie naszej przyjaźni.
Nie o to chodzi.
Zacznijmy od czegoś skromniejszego. Pojedźmy do Carmel,
odwiedźmy sklepy vintage, mierzmy kapelusze i się pośmiejmy.
Nie zrobimy tego.
Te wczorajsze rozmowy o Korei
rozbudziły we mnie masę emocji.
Nigdy tam nie byłem.
A teraz okazuje się, że nie umiem nawet mówić w tym języku.
Nie jestem biały, dzięki Bogu, ale nie jestem też prawdziwym Azjatą.
Czasem mam poczucie, że nigdzie nie pasuję.
I to wszystko w sobie nosiłeś?
Tak, ale nie szkodzi. Nie przejmuj się. To nie twój problem.
To mój problem i będę się przejmował, bo jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi.
Jeśli chcesz o tym pogadać, możesz na mnie liczyć.
A jeśli nie, wciąż tu jestem.
Dziękuję.
Pamiętaj o tym.
No i zawsze możemy wybrać się na wycieczkę do Sedony.
To uduchowione, piękne miejsce.
Czemu proponujesz mi gejowskie wycieczki?
- To może Disneyland? - Nie.
Palm Springs.
Idziesz w złym kierunku.
- Miami? - Chryste.
Miami zrobiło się nagle gejowskie?
- Co jest? Przyjechałem, gdy tylko mogłem. - Czekaj. Zaraz będzie.
- Kto? - Idzie.
Nie, nie.
O Boże. Miałaś rację.
Przepraszam. To koszmar. To nie jest naturalne.
Dzięki. Widzimy się na kolacji.
Tak.
Hej.
Wciąż tu jesteś?
Oczywiście.
O rany.
- O Boże. Woda jest taka dobra. - Tak.
Przykro mi w związku z DJ'ami Pandaheadami.
Nie obchodzą mnie, chciałam tylko zająć czymś myśli.
Co mam teraz zrobić? No wiesz... Co to za życie?
Wiem, że to wszystko jest przerażające, ale...
Niech zgadnę. Wszystko będzie dobrze?
Zdecydowanie nie.
Godzinę temu wyrzygałam z litr syropu na kaszel.
Więc... Nie jest ze mną najlepiej.
Ale powiem ci, że twoje życie wcale się nie skończyło.
Mój rozwód był koszmarem, ale doprowadził mnie do mojej pracy.
Dowiedziałam się o sobie rzeczy, o których nie miałam pojęcia.
Na przykład tego, że umiem prowadzić, nie tylko iść w ślad za kimś.
I że potrafię stworzyć coś dla siebie.
Chyba powinnam za to dziękować Johnowi.
- Serio? - Jasne, że nie.
Jebać tego skurwiela.
Cieszę się, że coś sobie znalazłaś. Naprawdę.
- Nawet nie wiedziałabym, od czego zacząć. - Zacznij od czegoś drobnego.
Co chciałabyś dziś robić?
Gdybyś mogła wszystko.
- Wszystko? - Co tylko chcesz. Tylko nic głupiego.
O cholera! To strasznie trudne.
Przepraszam, nie robiłam tego od 20 lat.
- Myślałam, że to jak jazda na rowerze. - Czemu ludzie to robią?
- Nie wiem. - To jak stanie na nożach.
Boże, lód jest tak nieznośnie gładki.
Naprawdę nie chcę zginąć w tej kamizelce.
Okej. Dobra. Jadę.
- Nie jesteś gotowa. - Jestem.
- Dam radę! - O Boże.
Nadjeżdża Hamilt...
- O nie. Nie dałaś rady. - Nie dałam.
O nie. Ty...
Nie dałaś rady.
Wróciłaś.
Tak, ale muszę chyba spać przez kolejnych sześć dni.
Jak Grace?
Chyba będzie dobrze.
Właśnie dzwoniła, Molly.
Chce nam przekazać całe swoje pieniądze.
Co?
Chyba dobrze, że się z nią upiłaś.
Zaznaczam, że powiedziałam wiele inspirujących rzeczy.
Tak mi się wydaje.
Sama nie wiem, wszystko jest zamglone.
Grace to nie wszystko.
Wszyscy już o tym wiedzą. Rozeszło się.
Troje innych miliarderów zadeklarowało już darowizny.
O Boże!
- Zrobimy to. - Zrobimy to!
- Przepraszam. Mam przestać? - Jestem poobijana po łyżwach.
Nie przestawaj.
To niesamowite.
Przepraszam.
- Nie przestawaj. - Okej.
Najlepsze przyjaciółki.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK