Bez komentarza.
Nie, w życiu nie skomentuje tego, że John leci w kosmos.
To podchwytliwe pytanie. Bez komentarza.
Zaraz, serio zapraszasz mnie na randkę?
To takie niestosowne.
Przyślij zdjęcie.
Zająłem się pytaniami dziennikarzy.
- Wszystko ogarnięte. - Dzięki.
Nie obchodzi mnie desperacka walka Johna o uwagę.
Wzniosę się ponad to,
bo pracujemy nad projektem, który pomoże wielu ludziom.
Poranne bąbelki?
Spróbuj jeszcze raz.
Przestrzeń dla Wszystkich właśnie pozyskała pierwszy hotel.
To piękny zabytkowy budynek, który pomieści ponad 600 osób w potrzebie.
- Wypijmy za to. - Zdrowie!
- Co wy robicie? - Świętujemy.
Nieprawda. Mamy masę roboty.
Kupno hotelu to dopiero pierwszy krok.
Jest opuszczony od lat.
Musimy zająć się elektryką, hydrauliką, pozwoleniami.
Jest tam dość azbestu, by zabić całe wojsko.
W moim gimnazjum był azbest i wszystko ze mną dodrze.
Powiedziałaś „dodrze”?
Musimy się tego wszystkiego pozbyć i zająć się moją teczką priorytetów.
Więc bierzmy się do roboty.
To były babeczki z okazji moich urodzin.
Okrągłych. Kończę 30 lat.
Lekarze dawali mi góra 13 lat…
Ta historia jest chyba długawa, Ainsley. Kończy ci się czas.
Tak mówili moi lekarze, a oto jestem.
KASA
BRAK ŚRODKÓW
AMERYKAŃSKA GIEŁDA
PO TERMINIE OSTATNIE UPOMNIENIE
Na przykład teraz…
Okej. Twoje jarmużowe smoothie z kwasem foliowym…
- Dziękuję. - Odmłodzi cię.
Dużo lepszy niż zwykle.
- Co to za smak? - Gin.
To jest to. Właśnie to czuję.
- Przyszli… - Kocham Słodkie zmartwienia.
Mogę coś powiedzieć?
Jesteś totalnie jak Cher Horowitz.
O Boże. Masz rację. Mów dalej.
Pomyśl. Mieszkasz w LA.
Nie znam nikogo z lepszym stylem.
Wyruszyłaś w piękną, bezinteresowną podróż,
by pomóc ubogim i brzydkim.
Boże. Naprawdę mnie rozumiesz.
Komu potrzebne prawdziwe relacje. Kończą się fatalnie.
Dlatego kończę z facetami.
W komediach romantycznych wiesz, że będzie happy end.
To znów Sofia.
- Przysłała mi PDF. Co to jest? - Powiem ci, co to jest. To przemoc.
Sofia naprawdę musi wrzucić na luz.
Musi nauczyć się odpoczywać po pracy, tak jak my.
- Ma fatalne podejście. - Takie irytujące.
Czym jest PDF?
- Wiesz, od czego to skrót? - No?
Proszę Daj Fajrant i czasem odpuść, Sofio.
Spójrzcie tylko.
To będzie dla nas wspaniała przestrzeń. Ma ogromny potencjał.
I taką długą historię.
Wiedziałyście, że Betty Ford zerwała tu perukę Lizie Minelli?
O której będzie architekt?
Isaac? On nie uznaje zegarków.
Ale jest najlepszy na rynku.
Projektował cztery moje nieruchomości, dwa samoloty,
i robił renowację podziemnego centrum handlowego Barbry Streisand.
Molly! Wybacz spóźnienie.
Byłem już w drodze… gdy zobaczyłem starą,
piękną rotundę. Zdjęcie obowiązkowe.
Okej.
Ta rotunda wciąż tam będzie po spotkaniu. Trochę się spóźniłeś.
Tak, ale światło nie będzie to samo.
- O Boże. Przepiękna. - Prawda?
Najpiękniejsza, jaką widziałem.
Przepraszam za charakter Sofii.
Może już zaczniemy?
Wybacz, cofnąłem za daleko. To kuchnia Jennifer Aniston.
Chwila, ten żyrandol jest w zamrażarce?
Zwisa z jednej z jej starych sukni ślubnych.
Przestań.
Nie mogę. Na tym polega problem…
- Jak już zacznę… - Możemy?
Tak. Idziemy.
Tak.
Co on robi i dlaczego to tyle trwa?
Szuka inspiracji. Daj mu pracować, Sofio.
Te witraże to doskonały przykład stylu art deco.
Oprawa jest prawdopodobnie z cynku.
Zachwyca mnie zwłaszcza ta hierarchia przestrzeni.
To uczucie musimy odtworzyć w każdym pokoju.
Chciałabym, żeby wszystkie pokoje
miały łazienki i drzwi zamykane na klucz.
Możemy to zrobić? Jak to się ma do „hierarchii przestrzeni”?
Te pokoje mogą być zarówno piękne, jak i funkcjonalne.
Ci, którzy tu zamieszkają, od dawna nie mogli zaspokajać podstawowych potrzeb.
Priorytetem…
Czyli mieszkańcy nie zasługują na piękno w swoim życiu?
Słucham?
Nie.
Nie to powiedziałam.
Możesz tu umieścić gargulce czy co tam chcesz.
Ale skup się na podstawowych potrzebach.
Gargulce? Dobre! Wpiszę to do dziennika.
Jasne, że masz dziennik. Pewnie skórzany.
- Nie, bo jestem weganinem. - Oczywiście.
Dziwne, że dopiero teraz o tym wspominasz.
Kontynuujemy obchód?
Okej, lecą niezłe iskry.
Tak. O rany.
To napięcie, te kłótnie.
Pierwsza scena komedii romantycznej.
To takie ekscytujące. I dobrze, bo bałem się,
że przez cały dzień będziemy gadać o starym budynku.
- Chciałem się, kurwa, zabić. - W życiu.
Oto i on. Arturro!
Słuchaj. Przechodzisz teraz
totalnie żałosny kryzys wieku średniego.
Nie nazwałbym tego „kryzysem”. Ale tak, trafnie to opisałeś.
Doskonale. No więc mam dla ciebie niesamowitą okazję.
Jestem w trakcie tworzenia
ekscytującej nowej kryptowaluty o nazwie Kraig Qoin.
Craig pisane przez „K”.
Mogę ci załatwić pięć monet za 10 000 dolarów.
Howard, wszystko w porządku?
Po prostu bardzo potrzebuję kasy.
Wstydzę się, że mieszkam z kuzynką Molly.
Kiedyś marzyłem,
że będę prezesem własnej firmy. A teraz nawet nie stać mnie na mieszkanie.
Po prostu… Jestem naprawdę zdesperowany.
O raju, o jeny, stary.
Odpuścimy ten slang białasów? Już i tak mi smutno.
Spoczko, koleżko. Wybacz.
Cóż… Może mógłbym ci pomóc.
Jestem księgowym.
Może przyjrzałbym się twoim finansom.
I to jest biała cecha, którą popieram.
- Dobra, brachu. - O nie.
- Nie? - Nie.
- Tak nie można. Jasne.
Hej, Molly. Co myślisz o PDF-ie, który ci wysłałam?
Nie chcę odkrywać, co to takiego.
Przyszliśmy porozmawiać o czymś ważniejszym.
- O wibracjach. - O czym wy mówicie?
- Między tobą a Isaakiem. - Co z nim?
- Jest świetny, co? - Inteligentny, utalentowany singiel.
Ale nie taki singiel, że minęło dużo czasu i zastanawiasz się:
„Co jest?”.
Już wiem, co tu się dzieje. Nie jestem zainteresowana.
Jak możesz nie być?
- Jest taki przystojny. - Zgoda.
- Jasne. Obiektywnie jest przystojny. - Wiedziałam.
Ale jest też pretensjonalnym dupkiem.
To tak jak ty. Dlatego to idealne połączenie.
Nie chcę o tym rozmawiać. Jestem zbyt zajęta.
Mam spotkanie. Idźcie już.
Sofio, widziałam, że ci się podobał. Bardzo się denerwowałaś.
Dotykałaś włosów.
Dokładnie tak się zachowuję, kiedy widzę, jak Stanley Tucci je cannoli.
Wypad. Już.
- Hej. - Och, Sofia.
Zmierzam na dach hotelu. Gdzie jesteś?
- Mam plany, o które prosiłaś. - Dlatego dzwonię.
- Nie dam rady przyjechać. - Jak to?
Kazałaś mi odwołać wszystkie spotkania i pilnie przyjechać. Co…
To wygląda zupełnie inaczej. Co się dzieje?
- Czemu jest tu bar? - Bar?
Nie wiem. Może wypijesz drinka i się zrelaksujesz?
O Boże. To pułapka. Wrobiłaś mnie, prawda?
Muszę lecieć. Użyj błyszczyka.
- Kelner go ma. - Nie.
- Nie chcę być wrabiana. - Cześć. Co się dzieje?
Molly mnie tu ściągnęła. Wspomniała o nagłym wypadku architektonicznym.
Nie wiem, co to takiego. One chyba nie istnieją.
Właśnie z nią rozmawiałam. Nie przyjedzie.
Mnie zrobiła to samo.
O rany.
Czy to… jest to, co myślę? To…
- Tak. Wrobiła nas. - Wrobiła.
Chcę tylko podkreślić, że to nie był mój pomysł.
Okej. Mocno to podkreśliłaś.
Przepraszam. Po prostu Molly ma skłonność do ciągłego…
Zaskakiwania cię dziwnymi,
luksusowymi sytuacjami, na które się nie przygotowałaś?
- Współpracujesz z nią od dawna? - O tak.
Wino?
Pewnie musisz wracać do pracy.
Nie odmówię kieliszka bordeaux gratis.
Od razu wiesz, że to bordeaux?
To… To ten bukiet.
No i napis „bordeaux” na butelce.
- Nie chciałam… - To też…
Możemy wypić po kieliszku.
Będziemy to mieli z głowy, a Molly nam odpuści.
O rany. Okej.
- No to mamy plan. - Tak.
- Ty przodem. - Jasne.
Wygląda na to, że w każdym tygodniu wydajesz 96% czeku.
Sprawdźmy, czy da się coś zaoszczędzić.
Potrzeba mi trochę twardej miłości. Nie oszczędzaj mnie.
Widzę, że opłacasz 16 różnych subskrypcji na gry wideo.
Owszem. Przejdźmy do niepotrzebnych rzeczy.
Dobra. Wciąż płacisz za terapię par,
choć rozstaliście się z Tanyą wiele miesięcy temu.
Przechodzą teraz z Jaredem trudny okres.
W tym roku będziesz na trzech koncertach Beyoncé.
To dla zdrowia.
Skoro nie możesz ograniczyć wydatków, może przyjrzyj się swoim aktywom.
Nie mam aktywów, Arthurze.
Nie mam żadnych nieruchomości. W tym tkwi problem.
Aktywa to może być wszystko. Samochody, dzieła sztuki i tak dalej.
Może przejrzymy mój stary schowek?
Dobra. To brzmi obiecująco.
Mam nadzieję, że tam pójdzie lepiej niż tutaj, bo na razie…
Nie jestem pod wrażeniem.
O rany.
- O rany. - Co?
Muszę przyznać Molly, że o wszystkim pomyślała.
To jedna z moich ulubionych piosenek. Toni Braxton.
Z której jesteś części Nowego Jorku?
Skąd pomysł, że jestem z Nowego Jorku?
Uwierz facetowi z akcentem. Zdekonspirowałaś się.
Nie jestem z Nowego Jorku, tylko z dużo lepszego miejsca.
- Tak? To znaczy skąd? - Z Newark.
Newark w stanie New Jersey jest lepsze od Nowego Jorku?
O tak. Niech żyje Brick City. No i mamy Newark Museum of Art.
Mamy Uniwersytet Rutgersa.
I urodzili się tam Whitney Houston i Jason Alexander.
Sprawa zamknięta. A co, do cholery, ma Nowy Jork?
Całkiem nieźle promujesz Newark.
To chyba po raz pierwszy w historii.
Okej.
- Skąd jesteś? - Z Wembley.
To takie angielskie Newark.
- Dobra, a co jest w Wembley? - Co jest w Wembley?
Mamy niezwykłą ofertę kulinarną.
Burger King. KFC. Mamy Taco Bella.
Mogę być szczera? Kocham sieciówki.
Mogę być szczery?
Każdy budynek, który zaprojektowałem,
był zainspirowany knajpą sieci TGI Fridays z Wembley.
Wybacz, to tandetna…
Mogę dolać?
Napiję się, jeśli i ty się napijesz.
Pewnie.
Wystarczy.
Dziękuję.
Sofia pije kawę.
Ktoś tu chyba wczoraj zabalował.
Co? Nie. Położyłam się o 21.00.
Ale nie spałaś, prawda? Bo Isaac szalał…
Och, nie. Przestańcie.
Molly, więcej nie wykręcaj mi takich numerów. Nie cierpię niespodzianek.
Jasne. Wciąż cię poznaję.
Przyznaję, że dobrze się bawiliśmy.
Miałaś rację. Isaac to fajny facet. I dowcipny. Ale…
Ma ładny tyłek. Wymieniaj dalej.
- Ale nic się nie wydarzy. - Jak to?
To był wieczór godny programu Miłość jest ślepa.
Isaac nie poprosił mnie o numer. Raczej nie jest zainteresowany.
Daj spokój. Jeśli jesteś zainteresowana, ty musisz go zaprosić na randkę.
Nie. Nigdy nie musiałam tego robić.
Co? Nigdy nie zaprosiłaś nikogo na randkę?
Skąd. Spójrzcie na mnie.
Zabójcze kości policzkowe, promienny uśmiech, te nogi i włosy.
Rozumiecie. To mnie zawsze zapraszano.
Całkowicie rozumiem.
Spójrz na to, kto stoi w tej kuchni.
Wszyscy jesteśmy boscy.
Skupmy się przez chwilę na tym, jacy jesteśmy boscy.
Lubię nasze osobowości, ale kocham nasz wygląd.
Amen.
Technicznie rzecz ujmując, to molestowanie seksualne.
Ale miło to słyszeć.
Nawet my, boscy ludzie, musimy czasem przejąć inicjatywę.
Napisz do niego.
- To najprostsza rzecz na świecie. - Nie.
Podam ci jego numer.
Nie powinniśmy tego omawiać w pracy.
Przepraszam.
- Kocham twoje usta. - A ja kocham twoje usta.
Co to takiego?
Tym się nie przejmuj. Ta część jest niedostępna.
To… Pamiątki z wrestlingu.
Zbieram je od dziecka.
Niesamowite.
Jeśli chcesz je dotykać, mam rękawiczki.
Howard…
Mam wrażenie, że te rzeczy mogą być dużo warte.
Nawet nie próbuj.
Niczego tak nie kocham na świecie.
Nie kazałbym ci sprzedać córki.
A mam te przedmioty dłużej, niż ty masz ją.
Wiem, że to trudne, ale jeśli chcesz zbudować kapitał,
musisz zdecydować się na jakieś poświęcenia.
Dobra.
Zrobię to, bo jestem dorosły.
Ale Macho Man Funko Pops są nietykalne.
Jasne. Macho Man „Furkot” są nietykalne.
Macho Man Funko Pops!
Macho Man „Furkot”.
Chyba mówimy to samo.
HEJ ISAAC, TU SOFIA.
Dzień dobry. Bierzmy się do pracy.
Pierwszy temat. Napisałaś wczoraj do Isaaca?
- Nie pamiętam. - Nie pamiętasz?
Może i wysłałam mu parę wiadomości. Nie odpisał.
Nieważne. Powinniśmy skończyć…
Powiedziałaś „parę wiadomości”?
Tak, parę. Trochę ich było.
- W sumie całkiem sporo. - O nie.
Daj mi telefon. Muszę oszacować straty.
- Wrzucam to na ekran. - Nie, nie.
O Boże, nie.
Zielone. Wszystko zielone. Co ty zrobiłaś?
„To numer Isaaca, prawda?
Dostałam twój numer od Molly. Molly Wells.
Tej z pracy. Czy te wiadomości przechodzą?”.
- O rany. - Niedobrze mi.
„Słyszałeś o Macklemore?
Nie jest zły. A tak w ogóle, to ile masz lat?”.
Machająca rączka? „Czwartek, ahoj!”.
A potem Bitmoji z tobą w grzywce,
czołgającą się przed kalendarzem z pytaniem: „Czy to już piątek?”.
Chyba już rozumiemy.
„O rany, oglądam Frasiera. Ten pies jest przezabawny”.
Musisz zniknąć.
- Musisz uciec z kraju. - On ma rację.
To wszystko przez was. Mówiłam, że na mnie nie leci.
Musisz go znaleźć i z nim porozmawiać.
- Nie. Odpuśćmy. To koniec. - Nie!
To nie koniec!
Nie chcę tego… Jesteście dobrymi ludźmi.
Miłymi ludźmi.
I bylibyście cudną parą. A prawdziwa miłość istnieje, okej?
Okej.
Prawdziwa miłość istnieje!
Przepraszam.
- Piszę do Gorana. - Kim jest Goran?
To jeden z moich ochroniarzy.
Znajdzie każdego, na całym świecie.
Bez obaw. Był w słoweńskim wojsku.
Mam obawy. To poważne naruszenie prywatności.
- Dlaczego ona… - Bez takich.
Ile to potrwa? Bo musimy wrócić do…
Jest w Marty's. W centrum.
Gdzie? Po prostu jest w barze?
Typ świętuje w barze po tym, jak wysłałam mu 40 wiadomości?
O nie! Nie-e. Nikt mnie tak nie traktuje.
Znajdę tego dupka.
Ainsley, przejmujesz stery. Poprowadź zebranie.
O rany. Dobra.
Coś na przełamanie lodów.
Gdybyście mogli być dowolnym przyborem kuchennym…
Ja byłabym trzepaczką.
Tak!
Muszę przyznać, że to naprawdę mnie kręci.
Te kostiumy, ten tłum. Genialna zabawa.
Podoba mi się ta prosta energia,
ale musisz uważać z tymi replikami pasów.
O rany! Truck Harrison! Dajcie głos, to Truck!
Co tam, bracie?
Chodź tu. Stary, uwielbiam cię!
Jestem twoim największym fanem.
W dzieciństwie oglądałem wszystkie twoje walki.
Byłem nawet w 2004 roku w Fisherman's Hall w San Pedro.
Nie mogli wykurzyć tego jastrzębia z budynku.
Z kim dziś walczysz? Kogo powali Truck?
Nie mam walk od paru lat.
Co? Przecież ludzie cię kochają.
Serio, masz jedno z najlepszych ciał, jakie widziałem.
Dzięki, stary. Ale promotorzy mówią,
że się zestarzałem. Nie chcą weteranów.
Jakbym słyszał córkę i jej koleżanki.
Arthurze!
Proszę, nie zawstydzaj mnie przed moim idolem.
Hej, Truck. Więcej autografów, dobra?
Miło było cię poznać.
- Wzajemnie, Truck. - Muszę lecieć.
Dla kogo autograf?
Zachowujesz się, jakbyś występował w reklamie piwa?
O nie.
Słuchajcie.
Wspaniale widzieć was wszystkich.
Danny obchodziłby dziś 35. urodziny.
Pięć lat temu straciliśmy jedną z najwspanialszych osób, jakie znałem.
Ale to nie znaczy, że nie możemy
uczcić pamięci tej cudownej osoby.
On…
On był i nadal jest dla mnie jak brat.
ROZJEDŹ GO
Ekstra, co?
Bret Hart firmy Hasbro z 1992 roku, stan idealny.
Dobra. Może to wezmę.
Z takim podejściem nie ma mowy. Spadaj.
Howard, daj spokój. Musimy zacząć sprzedawać te rzeczy.
Dobra.
Nie mogę uwierzyć, że nie zobaczę dziś walki Trucka.
Jest legendą.
Ewidentnie ma jeszcze wielu fanów.
Tacy jak ja zapłaciliby każdą kwotę, żeby go zobaczyć.
Godzinami rozmawiałem z przyjaciółmi na Reddicie
o wielkich takich jak on.
Excalibur, B-Boy, Ricky Reyes, Human Tornado.
A teraz facet wylądował na bocznym torze.
Co za marnowanie talentu.
Ci promotorzy to idioci. Mają kasę w zasięgu ręki.
Dzień dobry. Kupi pan fragment mojego serca?
STO LAT, DANNY!
Nie mogę przejechać tą ulicą w Pasadenie
i nie pomyśleć o Dannym.
I tej fioletowej marynarce.
Wiecie, o której mówię.
Kurewsko tęsknię, stary.
Nie wiem, czy powinnam…
Proszę. Danny chciałby, żeby każdy się czymś podzielił.
- Prawda? - Śmiało.
Jasne.
Witajcie.
Cóż mogę powiedzieć, co nie zostało jeszcze powiedziane?
Ta historia o marynarce…
Cudowna. Zgadzam się. To dopiero były czasy.
Najbardziej brakuje mi…
Wszystkiego.
Był niezastąpiony.
- Tamte czasy w Pasadenie. - Tak.
O rany. Niesamowite opowieści.
Danny nie chciałby, żebyśmy przegadali cały wieczór.
- Chciałby, żebyśmy się bawili. - Tak.
Zabawmy się dla Danny'ego!
Okej.
Hej. Przepraszam, że wbiłam na imprezę na cześć twojego przyjaciela.
Żartujesz? Danny byłby zachwycony.
Cokolwiek to było…
To, co zrobiłaś…
To byłaby ulubiona część wieczoru.
Cieszę się, że uczciłam jego pamięć.
To żaden problem, ale… dlaczego tu jesteś?
Chciałam pogadać o wiadomościach, które wysłałam ci wczoraj wieczorem.
Wiadomościach?
Pewnie masz mój numer służbowy.
Wszystko okej?
Och, wszystko w porządku. To żaden problem.
Ale powinieneś wyrzucić telefon służbowy i kupić sobie nowy.
Może po prostu mi go dasz. Pozbędę się go.
Tego nie zrobię.
Okej. Dobra, to głupie.
Wysłałam parę wiadomości.
Więcej niż parę. Myślałam, że coś ostatnio zaiskrzyło
i zdziwiłam się, że się nie odezwałeś.
Świetnie się bawiłem. Naprawdę. Zamierzałem napisać.
Potem pomyślałem, że pewnie chcesz zachować się profesjonalnie.
Nie mam z tym problemu.
Czekaj. Uszanowałeś moje granice?
O rany. Skąd się wziąłeś?
Mówiłem. Z angielskiego Newark.
Jasne.
Pośpiewajmy trochę na cześć Danny'ego. Co?
- To karaoke? - Tak. Danny kochał karaoke.
Chcesz zostać?
Trzymałbym ich w piwnicy, żeby na mnie patrzyli.
O tak.
Wiesz co? Chyba wezmę wszystkich.
Chcesz kupić wszystko?
Tak.
- Dobra. - Dzięki, Truck.
Nie. Czekaj. Nie sprzedawaj kolekcji.
- To ty kazałeś mi ją sprzedać. - Wiem. Myliłem się.
Nie sprzedawaj jej.
Tego mi było trzeba.
Koniec wyprzedaży. Zawijaj się stąd, jebany zboku. Jezu.
Howardzie, chcę ci dać trochę pieniędzy.
O nie. Nie przyjmuję jałmużny.
To nie jałmużna. To inwestycja. W twoją nową firmę.
O czym ty mówisz?
Powinieneś założyć ligę wrestlingu
dla Trucka Harrisona i tych pozostałych facetów.
Mogliby znowu walczyć.
Dobra. Czyli chcesz, żebym założył własną ligę?
Chcesz zostać przedsiębiorcą? To twoja szansa.
Najlepiej się do tego nadajesz.
Nikt tak nie zna tego świata.
Jesteś pełen pasji. I możesz to zrobić.
Czy ja wiem…
- To chyba możliwe. - Tak.
Muszę tylko wynająć ośrodek dla weteranów i napisać ludziom na forach.
- Tak. - A potem mógłbym pisać fabuły.
Fabuły?
Okej. Mamy wiele do omówienia. Ale wiesz, to ryzykowna sprawa.
Na pewno mogę to zrobić?
Słuchaj. W ramach mojej smutnej „podróży wieku średniego”
uczę się słuchać intuicji.
A intuicja każe mi na ciebie postawić.
To takie słodkie.
W takim razie witam ciebie
i twoją intuicję na pokładzie.
- To nie znaczy, że macie prawo głosu. - Jasne.
A teraz pomóż mi to spakować.
Musimy to stąd zabrać, zanim zlecą się kolejne zboki.
Dobra. Dostaniesz uścisk.
Nie możesz tak przytulać Trucka, a mnie tego pozbawiać.
Nie każ mi zamykać kolejnych drzwi
Nie chcę dłużej cierpieć
Zostań w moich ramionach
- Jeśli masz odwagę - Tak!
Czy mam sobie ciebie wyobrazić?
Nie odchodź ode mnie
Nie, nie
Nie mam niczego, niczego, niczego
Jeśli nie mam ciebie, ciebie, ciebie
Whitney Houston, królowa z Brick City. Dawajcie.
Patrzysz na mnie
I widzisz moje serce
Burzysz moje mury
Mocą swojej miłości
Nigdy nie znałam
Miłości takiej, jakiej zaznałam z tobą
Sofia zaprosiła Isaaca na randkę. Zgodził się.
Tak! Udało się. Jesteśmy tacy dobrzy.
Zwłaszcza ty.
Pomagamy masom i twoim przyjaciołom. Dobra robota, Cher.
- Dziękuję. Cieszy mnie to. - I słusznie. Wiesz co?
Żeby to uczcić, przygotuję nam smoothie z ginem.
- Hurra! - Nie jest?
Nie.
Czyli mówisz, że zależy ci na mnie?
Och, Josh.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK