یه روز ازت می‌خوان که براشون بگی دنیا چطور نجات پیدا کرد.
می‌خوان بدونن چطور قهرمانمون رو پیدا کردیم و چطور جنگیدیم.
برای این کار، باید براشون تعریف کنی دنیا قبلاً چطور بود.
تو خیلی کوچیکی که یادت بیاد دنیا چقدر سرسبز بود.
چقدر روشن و پر از امید بود.
و چقدر از خوشی خودمون کور شده بودیم،
که تاریکی زیر پاهامون رو نمی‌دیدیم.
و وقتی بالاخره اومد، فقط یه هدف داشت:
نابودی هرچیزی که خوبه.
اول مردا جنگیدن، چون مردا همین کارو می‌کنن.
جنگیدیم، خون دادیم، شکست خوردیم.
پس مادرا، زنا، دخترا، خواهرامون اسلحه به دست گرفتن.
لباس‌های کُدیاک رو پوشیدن –
و مطمئن شدن که این جنگ رو نمی‌بازیم.
فرمانده.
- بذارید رد بشن. - فرمانده.
فرمانده.
- فرمانده. - ما باهاتونیم.
زنده باد کُدیاک!
من باهاتونم، فرمانده.
ما ازتون حمایت می‌کنیم، فرمانده.
برید سر پست‌هاتون.
آتیش!
فاجعه به سمت جنوب در حال حرکت است. نزدیک به ۱۰۰ هزار کشته.
گرمایش جهانی. شکاف.
این دنیا بارها و بارها شکسته شده،
و دلایلش همیشه فرق داشته.
گاهی از فضا میان، گاهی از زیر زمین.
گاهی تقصیر آدماست. گاهی حیوونا.
گاهی، گناه شکل و شمایل نداشت.
باکتری. بیماری. انرژی.
اما اونا مرگ می‌آرن. همیشه مرگ.
ازدیاد جمعیت.
اما بعد از مرگ همیشه تولدی دوباره هست.
نابودی از طریق تجدید.
وقتی اولین شکاف ۱۵ سال پیش باز شد،
این چرخه باستانی دوباره شروع شد.
شکاف همیشه اونجا بود.
مامان زمین اونو عمیقاً توی خاک پنهان کرده بود تا از ما محافظت کنه.
تا از محبوب‌ترین مخلوقاتش محافظت کنه.
- و بعد... - جنگلا رو قطع کردیم. یخا رو آب کردیم.
شکاف رو باز کردیم و سلاخ‌ها بیرون اومدن. بلابلا بلا.
دخترم، الان کی داره داستانو تعریف می‌کنه؟
بابا، تو اینو یه میلیون بار گفتی.
می‌خوام داستان کُدیاک رو بشنوم.
صبح یکی رو شنیدی، پس... کجا بودیم؟
- نابودی جنگل‌های تایگا... - کُدیاک.
- یا می‌تونیم ریاضی کار کنیم. - کُدیاک.
- شاید جبر. یا فیزیک. - کودیاک.
خب. ساکت، ساکت.
ویلا دوباره برنده شد.
این داستان درباره اینه که چطور -
کودیاک صد قصاب رو کشت -
با یک ضربه قدرتمند تبر.
فقط یک سال بعد از اینکه شکاف باز شد، -
نیروهای ما برای اولین حمله‌شون در گلاسگو بودن.
شب‌ها طولانی، مرطوب و بادخیز بودن.
فقط همین داستان‌ها کمکشون می‌کرد دوام بیارن.
پدرم یک قصه گوی مادرزاده است.
...دندون‌هایی مثل خنجر.
اون میگه داستان‌های ما به اندازه اسلحه‌هامون مهم هستن.
مخصوصاً الان.
داستان‌ها به بازمانده‌ها امید میدن.
اونها به جنگجوها الهام میدن، -
مثل مادرم، که به جنگیدن ادامه بدن.
اونجا، تو تاریکی مرطوب.
اون اینا رو نمیگه که منو بترسونه، -
بلکه تا بهم یادآوری کنه که یه روزی من اونا رو خواهم گفت.
داستان اینکه چطور از تاریکی و مرگ بیرون اومدیم.
و نور رو پیدا کردیم.
آماده نبرد بودن.
- تو جزیره گل بود؟ - البته که بود.
هزاران گل قرمز، بنفش و زرد.
رنگ‌های باورنکردنی.
جزیره پر از نور بود.
قشنگ بود.
- مثل بهشت. - بهشت؟
نگران نباش. به نظر نزدیک‌تر میاد تا اینکه واقعاً باشه.
- تو جزیره حیوون بود؟ - اون موقع؟ خیلی زیاد.
- شاید هنوزم اونجا باشن. - خرگوش؟
خرگوش‌ها، پرنده‌ها و گورکن‌ها.
خب، تولدت مبارک.
میرم کادوها رو بپیچم.
- مامان؟ - بله، عزیزم؟
دوباره باید بری؟
توجه! به سلول‌هاتون برگردید و منتظر دستورات بعدی باشید.
این یک هشدار نیست. تکرار می‌کنم: این یک هشدار نیست.
فوراً به سلول‌هاتون برگردید.
توجه!
یادت باشه آرزو کنی.
- تولدت مبارک، عزیزم. - ممنون.
بفرمایید.
- قشنگه، مامان. - و گرمه.
اونجا سرده. به دردش میخوره.
اونجا؟
- کجا میریم؟ - خب، نوبت منه.
خب. میدونم دیگه ویلا گوریل کوچولوی من نیستی...
- بابا، من ۱۵ سالمه. - ولی تو یکی واقعی نداشتی.
خب، منم فکر کردم...
چقدر نازی. محشره.
- چیه؟ - یه سگه.
هلن تراویس از گروه جدید درستشون می‌کنه. درآمدش مال کهنه‌سربازاست.
شاید یه روزی یکی واقعی‌شو برات پیدا کنیم.
- اسمش چیه؟ - مال توئه. خودت اسمشو بذار.
وقتشه، خانم.
- پنج دقیقه. - دستور رسید.
ویلا. اینا رو جمع کن. فقط ضروریات. لباس، پوتین، قمقمه. باشه؟
و این رو هم.
- چقدر طول می‌کشه بریم؟ - الان جمع کن، ویلا.
ولی، بابا...
فقط ضروریات.
هیولاها
- عزیزم. - باشه. خوبه. خوبه.
عزیزم.
شکاف رو بستی. نمی‌فهمم.
وقتی یکی بسته می‌شه، یکی دیگه باز می‌شه.
دیگه نمی‌تونیم از خودمون دفاع کنیم.
گردان ۸ رو دو ساعت پیش نزدیک کاونتری از دست دادیم.
خدایا!
فقط تو این گروه ۱۵ تا کهنه‌سرباز هست.
هنوز می‌تونیم بجنگیم.
- اینطوری جنگیدید. جنگیدید. - بازم می‌تونم بجنگم.
گوش کن. اگه گاز گرفته شدی، یا حتی یه کم خراش برداشتی...
- بهترین سخنران. - ۷۲ ساعت گذشته. خوبه.
تو کاملاً ایمن نیستی، مهم نیست چقدر سرسختی.
- فکر می‌کنی سرسختم؟ - هستی.
ژنراتور خاموش شد. همینه.
هی، هی. خوبه.
درست می‌شه.
خوبه.
از این راه. سریع!
تو آخرین کامیون. برید، برید.
- چقدر نزدیک‌ان؟ - ۸ کیلومتری شمال.
- اونجا هیبرید هست؟ - معلومه که آره.
اگه همین الان نپری تو ماشین، تو هم یکی از اونا می‌شی.
- این میره خلیج مرسی؟ - آره.
سوار شو. من میرم جلو تا کاروان رو هدایت کنم.
- اونجا می‌بینمت، باشه؟ - مامان...
- کجا میریم؟ بابا، کجا...؟ - یه جای امن. بیا.
برام مهم نیست زنت کیه.
اگه فقط عطسه کنی یا سرفه کنی...
اگه برای من اتفاق بیفته، خودم ماشه رو می‌کشم.
سریع.
چشماتو ببند.
می‌دونی چرا مردا آلوده می‌شن، ولی ما نه؟
- به خاطر دی‌ان‌ایه، نه؟ - وقت این حرفا رو نداریم.
شما کاملاً ایمن نیستید، مهم نیست چقدر سرسختید.
درسته، نیستیم. هر کسی ممکنه آلوده بشه.
مغز مردها ساده‌ست. سیناپس‌هاشون مستقیمه.
خیابونای یک‌طرفه. عفونت سریع می‌سوزونتشون.
مغز ما مثل یه شبکه‌ست که همه جاش پخش شده.
- و به هم وصله. - ما پیچیده‌تریم.
دقیقا.
- مغز من پیچیده‌تره؟ - تو یه نوجوونی.
تقریباً فنا ناپذیری.
آماده‌ی نبرد.
- مثل کودیاک. - ولی کودیاک؟
اون زن نیست. بیشتر از ۱۰۰ تا قصابو کشته.
- حتماً یه خراش‌هایی برداشته. - کودیاک آلوده نمیشه.
شنیدم نصفش قصابه.
۱۰۰ تا قصاب؟ من شنیدم ۳۰۰ تا بوده.
- تعداد مهم نیست. - خرس خونگیش ۵۰ تا رو کشته.
خرس خونگی؟ کودیاک خودش یه خرسه‌ست. علامتشو ببینید.
اسمشو از یه خرس گرفته. بچگی تو آنکوریج پیداش کرده.
پدر من کنارش جنگیده.
اگه هر بار که یه نفر ادعا می‌کنه جنگیده یه پنی می‌گرفتم...
- بهشون بگو. - مهم نیست.
- تو جنگ برق‌آسای اسکاتلندی‌ها بوده. - هیچ‌کس زنده نموند.
نه دقیقاً.
کودیاک یه خرس داره؟ این رو بهمون نگفته بودی.
مهم نیست. همش داستانه.
اون مثل یه خرس می‌جنگه. ما هم باید همینجوری بجنگیم.
با دندون و چنگال.
اسمشو اوتسو گذاشتن چون کنار کودیاک می‌جنگه.
به خانواده خوش اومدی، اوتسو.
زود می‌رسیم، عزیزم. سعی کن یه کم بخوابی.
- چرا وایسادیم؟ - قصابا! قصابا!
عقب! عقب!
تو کامیون بمونید.
مواظب باش!
فرار کنید!
- از این راه. - بابا.
بیا. پایین. پایین.
برو. برو.
بالا، بالا، بالا.
پایین. برو.
نه!
- مامان! - بریم.
بیا. کمکت می‌کنم.
حالا خوبی.
این آخری بود. بیا.
- چی شد؟ - وقت نکردیم عکس‌العمل نشون بدیم.
سه. مردم رو از جاده خارج کنید و ببرید تو جنگل! اونجا امن‌تره!
- شنیدید. از جاده! - تو جنگل! سریع!
بیا.
همه از جاده!
چقدر وقت دارم؟ پنج، ده دقیقه؟
هر کس فرق داره. کنارت می‌مونم تا بگذره.
- اینجا امنیم. - صورتت.
نگران نباش. کار انسانه، کار قصاب نیست.
دور نیست. خلیج مرسی... - به سمت غرب. 4-5 کیلومتر.
- تا صبح می‌رسیم. - می‌تونی بدوی؟
مسابقه بدیم؟
- اسلحه‌مو بگیر. - این فقط کندشون می‌کنه.
گوش کن. ما از پسش برمیایم، ولی تو حق نداری وایسی.
حق داری بترسی، ولی نذار این جلوتو بگیره.
بذار ترس هلت بده جلو. می‌فهمی؟
دوستت دارم، ویلا. من باید اینجا بمونم.
- مامان... نه. - من می‌مونم تا بجنگم.
- گفتی با هم می‌ریم. - اونا به من نیاز دارن.
گفتی ما. گفتی ما.
- اونا به من نیاز دارن. - من بهت نیاز دارم.
من بهت نیاز دارم. خواهش می‌کنم.
هیبریدها. اونا هیبریدن. دارن میان.
- ما جلوشون رو می‌گیریم. شما برید. - بیا.
- برید. همگی برید! - نه، مامان! نه!
بیایید!
- از اونجا نه. - چی؟
- ولی بابا، ما دنبالشون میریم. - نه. بیا!
بکن.
- ادامه بده. نزدیکیم. - هنوز خیلی مونده؟
داستان‌های قبل از به دنیا اومدنت یادت میاد؟
اون روزای ماهیگیری‌مون، مال تو و مامان؟
اون موقع که هنوز ماهی بود؟
فکر می‌کردم خودت ساختشون.
طناب رو باز کن.
کوچیکه، ولی قابل استفاده‌ست.
اونقدرها هم کوچیک نیست. می‌تونیم چند نفر از اونا رو هم با خودمون ببریم.
- این راه ماست، نه راه اونا. - ولی می‌تونیم کمک کنیم.
ویلا، این راه ماست. الان نمی‌تونیم به بقیه فکر کنیم.
بیا.
دنیا اینطوری از هم نمی‌پاشه؟
خواهش می‌کنم. طناب رو باز کن.
هی.
- مال شماست؟ - نه. ما فقط دنبال غذا هستیم.
این قایق شماست.
- باشه، قایق ماست. - و منو با خودتون می‌برید.
میام. عجله کنید. بندازیدش تو آب.
بدون سوخت راه دوری نمی‌ریم.
فکر می‌کنی با باک پر ولش می‌کردم که دزدیده بشه؟
نه. موتور کاملاً خالیه.
پس بنزین لعنتی کجاست؟
تو صندوق عقب ماشین همین نزدیکیه.
باشه. بریم. بریم.
ویلا، اینجا بمون. فقط همینجا بمون.
- داریم می‌ریم. - باشه.
- تنهایی؟ - الان تنهام.
- به این فکر کردی که این یعنی چی؟ - چی رو؟
اینکه فقط روی ما تاثیر می‌ذاره.
نه روی خواهرها، مادرها و دخترهامون.
زن‌ها هم مبتلا میشن. مسئله بیولوژی مردانه‌ست.
- به کروموزوم Y حمله می‌کنه... - تقصیر ماست.
دنیا دنبال انتقام بود و می‌دونست کی رو مقصر بدونه.
از بعضی چیزا نمی‌شه فرار کرد.
- باز کن. باز کن. - فقط دارم کلیدو درمیارم.
- عجله کن. باید بریم. - اون مرد چی؟
فرار کرد. بیا. کمکم کن.
به اشاره من. یک، دو، سه.
یک سال بعد
چی میگی اوتسو؟ بریم صبحونه بخوریم؟
محکم بگیر اوتسو. نزدیک شدیم.
ببخشید، خانم مرغ دریایی. فقط سه تا ازم بگیر. خواهی دید.
یکی هم اونقدر بد نیست.
تله‌ها خالی بودن؟
چی؟
تو همیشه خوشحالی وقتی تله‌ها خالی‌ان.
- بله، هستم. - باید غذا بخوریم، ویلا.
نه فقط کنسرو لوبیا و بقایای باغ.
- و به پروتئین نیاز داری. - تو هم همینطور، لاغرمردنی.
ببین.
- خیلی خطرناکه. - آسونه، بابا.
مغرور نشو. اگه بلایی سرت بیاد...
باشه، ببرشون داخل. وقتی آماده شدن می‌خوریمشون.
هیزم بذار تو آتیش. خشک. چوب خیس دود می‌کنه.
چرا اجازه ندارم هیزم بشکنم؟
می‌تونم تبر رو مثل یه کادیاک که سر یه دشمن رو می‌بره، بچرخونم.
- برخلاف تو. - اینطوری فکر می‌کنی؟
فکر نمی‌کنی؟
- باشه، نشونم بده. - اوکی.
خوبه. نشونم بده چطور با شمشیر کار می‌کنی.
اگه بردی، اجازه داری بقیه رو بشکنی.
بیا، شروع کن.
هنوز آماده نیستی، ویلا. باید بیشتر تمرین کنی.
باشه. طعمه بود.
دیدی چی شد وقتی بهم نزدیک شدی؟
گولت زدم، از کنارم رد شدی، و من...
از پشت بهت رسیدم، از یه موقعیت برتر.
نگران نباش. یکی جدید برات می‌تراشم.
هیزم‌ها رو ببر داخل، باشه؟
غذای ویژه امروز: املت مرغ دریایی...
... با لوبیا سبز.
بیا غذا بخور.
داری چیکار می‌کنی؟
خوشم میاد چطور گذاشتش.
می‌تونی کمکم کنی؟
باشه، بریم.
- اون بهت یاد داد؟ - نه، دیدم که انجامش داد.
همانطور که تو از من یاد گرفتی شکار کنی، بدوی، بالا بری، بجنگی.
و زنده بمونی.
وقتی جنگ تموم بشه، بقیشو می‌فهمی.
- چیه؟ - زنده بمونی.
- چطور منو می‌شناسه؟ - فقط یه سال گذشته.
فقط؟ توی خیابون هم منو نمی‌شناسه.
داری یکم اغراق می‌کنی.
فکر می‌کنی کُدیک رو دیده؟
البته. چرا که نه؟
اگه با کُدیک باشه، در امانه.
خوبه.
چی میگی؟
دقیقاً همونطوریه که اون ساختش.
ممنون.
الان غذا می‌خوریم؟
باشه، فقط یکی، بعدش غذا می‌خوری، باشه؟
یه داستان، بعدش غذا می‌خوریم.
این داستان در مورد اینه که چطور...
...کُدیک خیلی دور، توی شمال بود.
هیزم جمع می‌کرد برای زمستون طولانی و یخبندان.
وقتی کُدیک هیزم جمع می‌کنه، -
مثل این نیست که ما شاخ و برگ و چوب‌های شناور جمع می‌کنیم. نه، نه.
اون می‌تونست با تبرش یه درخت کامل رو بندازه.
یه جنگل کامل.
با هر ضربه تبر -
رعد و برق توی آسمون غرش می‌کرد.
تبرش رو خودش ساخته بود -
از یه درخت بلوط پیر توی جنگل که صاعقه بهش خورده بود.
تیغه‌شو از فولاد یه سنگ معدن ولزی ساخت.
مثل الماس سخت. نشکن.
اون روز، داشت برمی‌گشت سمت اردوگاهش، -
که چیزی شنید که هیچکس قبلاً نشنیده بود.
اون اول دیدش. شکاف رو.
- و از اونجا داشتن می‌خزیدن... - قصاب‌ها.
- ولی اون نترسید؟ - معلومه که نه.
- آماده نبرد بود. - آره. و جنگید.
و صد تا قصاب رو با یه ضربه تبر کشت.
در واقع، فقط یه قصاب.
ولی اون اولیش بود، و بعدش تعداد بیشتری اومدن.
ولی اون اولیش بود، و از این یاد می‌گیریم که برای کشتن یکی...
...باید سرشون رو قطع کنی.
- گردن زدن. هیچ چیز دیگه جواب نمیده. - روش‌های دیگه هم هست.
گلوله‌ها کار می‌کنن، ولی نه به همون خوبی.
کُندشون می‌کنه، ولی نمی‌کشتشون. تموم شد. الان غذا می‌خوریم.
- این داستان‌ها... - چی؟
در مورد کُدیک...
- تو خیلی خوب بلدشون هستی. - همه پدر و مادرها بلدشون هستن.
- مطمئنی...؟ - چی؟
که تو اون نیستی؟
- ویلا. - شبیه توئه.
قدرتمند. باابهت.
- در تبر زدن ماهره. - ادامه بده.
وقتی می‌جنگیدم، می‌دونستم یه غول...
با تبری از جنس صاعقه، قصاب‌ها رو مثل کره می‌برید.
کودیاک به ما امید میده. اگه اون دنیا رو از نابودی نجات بده...
شاید تو هم بتونی.
چون اون تویی.
ویلا، این داستان‌ها مهمن.
باید بگیم چطور شکاف باز شد.
درباره‌ی قصاب‌ها، و بعد دورگه‌ها. اینکه چطور تسلیم نشدیم، -
چطور باهاشون جنگیدیم و قهرمان‌هامون رو پیدا کردیم.
و یه روز، وقتی دنیا...
... دوباره روشن، سبز و زنده بشه، -
اون‌وقت ما برمی‌گردیم.
- باور داری؟ - آره.
چرا؟
چون وقتی بهت نگاه می‌کنم، یادم میاره.
چی رو؟
امید رو.
آره. حالا بخور.
گفتی اینجا خرگوش بود. راسته؟
آره. صدها تا.
اینجا خیلی سرده.
اون رو گرم نگه می‌داره، اوتسو؟ نه، اون خز نداره.
می‌دونم که داره می‌جنگه، -
اما هر جا که باشه...
... امیدوارم گرمش باشه.
- ما رو نمی‌بینن، نه؟ - نه. مثل ما نمی‌بینن.
فکر نکنم چشم داشته باشن. حس‌های دیگه‌ای دارن.
و دورگه‌ها، قصاب‌ها ازشون به عنوان چشم و گوش استفاده می‌کنن.
یه جورایی به هم وصلن. مغز به مغز.
ولی نمی‌دونن ما کجاییم؟ تو این جزیره؟
اگه می‌دونستن، عزیزم، ما اینجا نبودیم.
- ولی مین‌ها؟ - اونا فقط یه احتیاطن.
- برای متوقف کردن قصاب‌ها؟ - برای متوقف کردن هر کسی.
اینو بخور. به انرژی نیاز داری.
چرا می‌خوان به ما آسیب بزنن، اگه ما کاری بهشون نکردیم؟
یادت میاد درباره‌ی حشرات، درباره‌ی مورچه‌ها چی یاد گرفتی؟
سعی می‌کنن زنبورهایی رو که می‌خوان وارد لونه بشن، بکشن؟
شاید اینطوره. برای اونا، ما مثل یه زنبور هستیم که به خونه‌شون حمله کرده.
اینطوری تهدید رو از بین می‌برن. ما رو.
اینجا خونه‌ی ما هم هست.
همینطوره. همینطوره.
پس، بهتره آماده باشی که براش بجنگی.
برای جنگ آماده‌ای، تازه‌کار؟
۳۳ ثانیه.
نمی‌شنوی؟ قصاب‌ها دارن میان.
- وقتی شیپور به صدا در میاد چی کار می‌کنی؟ - می‌دوم به کلبه.
۴۸ ثانیه. کلبه‌ی روی صخره کدوم سمته؟
- شمال! - چقدر فاصله داره؟
۶۵۰ متر!
تندتر، تازه‌کار. عجله کن! از قصاب‌ها دوری کن!
هیبریدها دارن میان! سگت رو می‌برن.
نجاتم بده، ویلا!
۵۹. کدوم طرف به سمت لنگرگاه قایق‌ها؟
به سمت شرق... نه، به سمت جنوب!
پشت سرت هستم. تکون بخور، تازه‌کار.
قصاب‌ها دارن میان. سریع. نزدیکیم.
یک دقیقه و ده ثانیه. چطور یه قصاب رو می‌کشی؟
- چطور یه قصاب رو بکشیم؟ - با گردن زدن.
- ولی یه هیبرید چی؟ - گردن زدن.
- کافی نیست. - مغز.
مغز باید له بشه!
یک دقیقه و بیست و دو ثانیه.
بد نیست.
می‌تونی بهتر باشی. این رو حس می‌کنی، تازه‌کار؟
دردهای جنگجو.
- خب، بعدش چی؟ - سر جای خودت.
آماده.
بزن بریم، تازه‌کار!
می‌دونم، اوتسو. اون یه هیولاست.
پاداشت.
- چون نمردم؟ - چون تسلیم نشدی.
- حشره نیستن، نه؟ - کاش بودن. پروتئین بیشتری داشتن.
- اینا چین؟ - توت‌فرنگی. امتحانشون کن.
اینا همیشه اینجا رشد می‌کردن. فکر می‌کردم از بین رفتن،
ولی این جزیره خاصه.
به نوعی زنده موندن.
- تقسیم کنیم؟ - نه. همه‌شون مال تو.
- من قبلاً خوردم. - باشه.
فقط قسمت قرمزیش.
آها.
شادی‌های کوچک زندگی.
- قبلاً بیشتر بودن. - توت‌فرنگی‌ها؟
شادی‌ها.
مادرت...
وقتی ازدواج کردیم، قبل از اینکه به دنیا بیای، قبل از شکاف،
تنها آرزوش برای عروسی یه کیک توت‌فرنگی بود.
- کیک توت‌فرنگی چیه؟ - یه کیک با خامه.
- و با توده‌هایی از اونا. - توده‌ها؟
- دوست داشت؟ - دوست داشت؟ کل کیک رو خورد.
حتی یه خرده هم برای بقیه نموند.
اون بود...
تو مهمونی‌ها مرکز توجه بود.
همیشه همینطور بود. و توت‌فرنگی رو دوست داره.
مثل تو، انگار.
بمیرید، قصاب‌ها، بمیرید!
چطور یه قصاب رو می‌کشن، اوتسو؟ آه، بله، درسته.
بهت گفتم باید سرشون رو قطع کنی. نزدیکیم.
اوتسو، دیگه از بارون و سرما شکایت نکن.
باورم نمیشه که هنوز آماده نیستم.
"به اندازه کافی قوی نیستی، ویلا. برای جنگیدن."
تا مثل مادرم بجنگم.
نه. اون فکر می‌کنه من نمی‌تونم کاری رو بکنم که اون با اون مرد کرد.
ولی اگه لازم باشه، می‌تونم بجنگم...
هی!
نه، نه، نه. وایسا! وایسا!
تکون نخور! وایسا! همونجا بمون!
وایسا! وایسا! وایسا!
وایسا!
خب. همه چی خوبه. فقط یه قدم بردار...
همه چی خوبه.
تکون نخور. یه قدم برو عقب.
فقط به پاهای من نگاه کن. یه قدم بردار.
خوبه. و بعد یه قدم دیگه.
آره. تکون نخور.
بریم جلوتر. آره.
باشه. همه چی خوبه.
همه چی خوبه.
می‌خوای بهم بگی چی شده؟
تنهایی؟
کس دیگه‌ای اونجاست؟
همه.
- همه اونجا هستن. - نه، همه چی خوبه.
نه، نه. همه چی خوبه. اشکالی نداره.
می‌دونی چیه؟ من...
می‌برمت پیش گرما. بیا گرم شیم.
آره. همه چی خوبه.
همه چی خوبه. دستمو بگیر و بریم تو.
آره. یه کم بیا توتر.
همینجا صبر کن.
فقط آتیش روشن می‌کنم، باشه؟
گرمت می‌کنم.
بفرما.
یه کم بنوش. احتمالا تشنه‌ای.
داری خونریزی می‌کنی.
احتمالا سرم به قایق خورده.
چه قایقی؟
داشتم می‌رفتم پیش مادربزرگم، بالاتر از ساحل.
باید اونجا امن‌تر می‌بود.
یه چیزی از زیر اومد.
قایق رو چپه کرد.
پدرم. برادرم. همه‌مون افتادیم تو آب.
نمی‌دونستم می‌تونن شنا کنن، و دریا هم طوفانی بود.
الان تو امنی.
اسم من ویلاست.
اسمت چیه؟
رز.
ولی همه رُزی صداش می‌کنن.
آخرین بار کی غذا خوردی، رُزی؟
باشه.
همین مونده.
- برات غذای واقعی میارم. - نه.
باید غذا بخوری. به پروتئین نیاز داری.
- فقط آتیشو روشن نگه دار. - بلد نیستم.
چرا، بلدی. فقط هیزم اضافه کن تا آتیش خاموش نشه.
نرو.
باشه.
کمی بیشتر می‌مونم.
ویلا!
ویلا! ویلا گوریلا!
مامان.
اومدی. اومدی.
باید عجله کنیم. بیا. اونا کنار قایق منتظرن.
- ولی، مامان... - باید بریم.
نمی‌تونیم همین‌طوری پدرمو تنها بذاریم.
- باید بیاریمش. - ما به جنگجو نیاز داریم.
جنگجوهایی مثل تو. اون دیگه نمی‌تونه بجنگه.
- تو می‌تونی. - من؟ ولی، مامان...
- حالا چی شده؟ آماده نیستی؟ - من...
آماده نیستی؟
من... متاسفم.
ما کاملاً مصون نیستیم.
هر چقدر هم که باهوش باشیم.
۶۵۰ متر به سمت شرق.
بابا!
خدای من. ویلا.
- خوبی؟ - خوبم.
تمام روز نبودی. تمام جزیره رو گشتم. شیپور زدم.
از بس تمرین کردم، تو بوته‌های کاج خوابم برد. متاسفم.
بشین. برات یه چیزی درست می‌کنم بخوری.
احتمالاً متوجه شدی که زنده موندن اینجا آسون نیست.
کنسروها تموم شدن. باغچه خالیه.
داریم ته مونده‌ها رو می‌خوریم، ویلا.
باید مراقب باشیم. باید باهوش باشیم.
اون تفنگ. مال اون یارو بود، نه؟
وقتی اومدیم اینجا، همه چیزو پشت سر گذاشتیم.
اون شب هیچ راه دیگه‌ای نبود.
- مامان داشت. - چی؟
اون گزینه داشت. ولی انتخاب کرد که ما رو ول کنه.
مامان مجبور بود ما رو ترک کنه -
تا دنیا رو نجات بده، و من تو رو نجات دادم.
- همتون بدید؟ - چی؟
مردا. همتون...
...بدید، چون شما آلوده می‌شید، ولی ما نه؟
نه، ویلا.
نه، البته که نه.
همه مردا بد نیستن.
دخترها هم ممکنه آلوده بشن. فقط احتمالش کمتره.
- قصاب‌ها رو کشتی؟ - آره. بهت گفتم.
اگه و وقتی لازم بشه، تو هم این کارو می‌کنی.
- دورگه‌ها؟ - آره.
اینقدر ساده نیست. اونا یه زمانی مثل ما بودن.
تو می‌تونی یه آدمو بکشی؟
اگه به تو یا مادرت به هر شکلی تهدید کنن؟
آره.
خوبه.
یکم سوپ بخور.
۶۵۰ متر مستقیم به سمت جنوب.
همین‌جوری. آروم بخور. زیاد ندارم. ازش لذت ببر.
- اینجا زندگی می‌کنی؟ - نه. من...
میام اینجا که برم. یه جور پناهگاه دخترونه‌ست.
تو هم مثل من تنهایی؟
آره.
واقعاً کجا زندگی می‌کنی؟
- می‌خوای یه چیزی ببینی؟ - آره.
دنیا این شکلی بود قبل از اینکه شکاف باز بشه.
- همه اینقدر خوشحال به نظر می‌رسیدن. - درسته.
- بابا میگه اینا ماهی‌ان. - ماهی؟
- اینا چی‌ان؟ - نمی‌دونم.
شبیه قصاب‌ها هستن.
مامانم میگفت اون موقع گل بودن.
هزاران تا. رنگ‌هایی که هیچ‌وقت ندیدی.
همه چیز زنده بود.
دنیا روشن و زیبا بود.
دلم برای بابا و برادرم تنگ شده.
نگران نباش. حتماً حالشون خوبه.
احتمالاً دارن دنبالت می‌گردن.
- اسمش چیه؟ - اوتسو.
اوتسو؟ این اسم سگ نیست؟
آره، ولی صداش می‌کنم اوتسو، چون کنار کودیاک می‌جنگه.
کودیاک مرده.
چی؟
اگه زنده بود و می‌تونست هر کاری که میگن رو انجام بده،
تا حالا برده بودیم.
اون نمی‌تونه تنها باشه.
به کمک ما احتیاج داره.
داستان دوست داری؟
این داستان درباره اولین نبرد کودیاک علیه قصاب‌هاست.
بعد از اینکه اولین شکاف باز شد اتفاق افتاد،
و کودیاک اون موقع یه رهبر بزرگ بود.
کودیاک و افرادش هر قصابی رو که می‌دیدن می‌کشتن.
فکر کردیم نبرد رو بردیم.
اون موقع بود که فهمیدن قصاب‌ها تنها دشمن نیستن.
ما با خودمون هم می‌جنگیدیم.
- پس کودیاک اولین دورگه رو کشت؟ - و نشون داد چطور باید این کارو کرد.
- باید مغزشون رو له کنی. - هیچ چیز دیگه‌ای متوقفشون نمی‌کنه.
کودیاک نمرده.
برای ما و کنار ما بجنگ.
با هم شکاف رو می‌بندیم، و دنیا دیگه از هم نمی‌پاشه.
می‌بینی. خب. باید الان برم.
غذای بیشتری میارم. می‌تونی از پسش بربیای؟
این برای توئه، تا گرم بمونی.
کی اجازه دارم برم؟
به زودی.
سریع! ۳۳ ثانیه!
سریع‌تر! بهترین رکوردت تا الانه!
بجنب، تازه‌کار!
روی کنده بمون. تمرکز کن. ادامه بده.
ادامه بده! آفرین!
می‌تونی. ادامه بده، ویلا.
زیر یک دقیقه. بهترین زمانت بود، ویلا! ادامه بده!
بهترین زمانت تا الانه.
- به چی فکر می‌کنی؟ - به قصاب‌ها یا دورگه‌ها؟
فقط بکششون!
باشه.
همین الان سر چهار تا قصاب رو بریدی.
اما الان... الان...
یه دورگه داره میاد.
من علامتت می‌زنم. اونا هم علامتت می‌زنن. و این گل نیست.
- بیا، بابا. - ولش کن. ولش کن.
- حالت خوبه، بابا؟ - من بابات نیستم!
- تسلیم میشی، دورگه؟ - دورگه‌ها هیچ‌وقت تسلیم نمی‌شن.
قایم شدن کمکی نمی‌کنه، خوک کوچولو.
خودتو نشون بده...
بابا؟
بابا؟ بابا؟
باشه. باشه.
حالت خوبه؟
پاشو. پاشو. سعی کن بلند شی.
خوبم.
- چوب‌دستم رو بده. - باشه.
آتیش رو بیشتر می‌کنم.
- سوپت رو گرم می‌کنم. - نه.
- بابا... - خوبم.
- هیچی نمی‌خوری. - چرا.
نخوردی تا برای من بمونه.
ویلا، باید جیره‌بندی کنیم تا وقتی اون بیاد.
اما اگه نیاد؟
- اینو نگو. - اما اگه جنگ رو ببازم؟
- الکی ازم محافظت کردی. - الکی نه.
اینجا بمونم و سنگ حمل کنم؟ یه شمشیر چوبی تکون بدم؟
برای جنگی تمرین کنم که بهم اجازه نمی‌دی توش بجنگم؟
فقط برای جنگیدن بهت تمرین نمی‌دم. برای زندگی کردن بهت تمرین می‌دم.
این چه زندگی‌ایه؟ مثل یه زندانه.
ما هیچی کار نمی‌کنیم، در حالی که مامان اونجا همه کار رو می‌کنه...
پنج سال.
من پنج سال جنگیدم. و مادرت همچنان می‌جنگه!
همه چیز رو از دست دادم، ویلا.
همه چیز!
هیچ‌وقت نگو که کاری نکردم.
متاسفم.
اون خیلی دوستت داره.
چرا اینجا نیست؟
به مادرت قول دادم که فقط وقتی آماده باشی بهت بدم.
امروز ثابت کردی.
این شمشیر من بود،
و حالا مال توئه.
فردا بهت یاد میدم مثل اون بجنگی.
- میرم تله‌های خرگوش رو چک کنم. - باشه، برای ناهار خورش خرگوش.
برگشتم.
امیدوارم ساردین دوست داشته باشی.
چرا اون...؟
نه.
اوتسو.
رزی؟
رزی، چرا این کارو با اوتسو کردی؟
رزی؟
حالت خوبه؟
هی!
بیا.
بیا. بیا. بیا.
امشب اینجا می‌مونیم. بذار ببینم.
زخمی شدی؟ خراشی، زخمی چیزی داری؟
چیکار کردم؟
- ویلا. - یه دختر بود. فکر نمی‌کردم...
گوش کن. به من گوش کن! دیگه مهم نیست.
اون صداشون کرد. سیگنال رو فرستاد.
قصاب‌ها و هیبریدها به هم وصلن.
اونا میدونن ما اینجاییم، پس میریم.
- کجا میریم؟ - به سمت خلیج قایق‌ها.
برای همین آموزش دیدی، ویلا.
قصاب‌ها میان و میخوان همه چیز رو نابود کنن، درست مثل اونجا.
برمی‌گردیم؟ میریم... خونه؟
نه. میریم یه جایی. یه جای دیگه.
بابا، من می‌ترسم.
بذار ترس تو رو به جلو هل بده. یادت میاد؟
بیا. ما طرف اشتباه جزیره هستیم. راه زیادی در پیش داریم.
- بهم نگفتی که میتونن شنا کنن. - اونا شکارچین.
هیچی شکار رو متوقف نمی‌کنه.
برای اونا راحت‌تره که بیان به ساحل. مین‌ها سرعتشون رو کم می‌کنن.
اینجوری به خلیج می‌رسیم. اگه وقتی مین‌ها منفجر میشن، ما اونجا نباشیم،
عجله می‌کنیم. حداکثر ۱۰ تا ۱۵ دقیقه.
- بعدش کجا میریم؟ - به سمت جنوب.
قاره رو سمت چپمون نگه می‌داریم و ادامه میدیم. جنوب بهترین شانسه.
باشه.
پاهام. بیا کمی اینجا استراحت کنیم.
همه چیز خوبه. بعد از جنگل، پنج دقیقه تا خلیج فاصله داریم.
کلاهت کجاست؟
بهش دادم.
فقط می‌خواستم کمک کنم.
همه‌ش تقصیر منه.
نه. این دنیا، و هر اتفاقی که افتاد. هیچی تقصیر تو نیست.
و اتفاقی که برای اون دختر افتاد هم تقصیر اون نیست.
فقط اتفاق افتاد.
بفرما. اینو بخور تا گرم بمونی.
پنج دقیقه دیگه، بعد ادامه می‌دیم.
- می‌خوای یه قصه بشنوی؟ - نه.
نه؟ تو کی هستی؟ با دختر من چیکار کردی؟
نه اون قصه‌های همیشگی. نه قصه کو دیاک.
می‌خوام درباره زمان‌های خیلی دور بشنوم.
زمان‌های خیلی دور؟
قصه در مورد اون.
- دردناکه. - برای همینه که باید بگی.
شایعاتی درباره وحشت‌هایی که در شمال اتفاق می‌افتاد، در حال پخش بود.
شهرهای کامل نابود شده بودند.
مردم توسط دشمنی که هنوز درکش نمی‌کردیم، قتل‌عام می‌شدند.
اما ما اهمیتی نمی‌دادیم.
ما خوشحال بودیم.
هرگز موجودی به این درخشندگی ندیده بودیم.
که اینقدر عشق داشت.
می‌دونستیم که، هر اتفاقی هم که قرار بود بیفته، -
ما همدیگه رو داشتیم.
و بی‌صبرانه منتظر بودیم تا تو رو به این دنیا بیاریم.
و وقتی بالاخره اومدی، -
تو، بره‌ کوچولوی پر از اعتماد و شگفتی، -
گریه نکردی. فریاد نزدی.
اصلا نترسیدی.
و در اون لحظه کوتاه، دنیا...
نابود نشدنی بود.
نابود نشدنی.
گفتی سخت خواهد بود.
کاش می‌گفتی چقدر سخت.
می‌دونم یه جایی اونجایی و می‌دونم که برمی‌گردی.
زود میای؟
نه به خاطر من. به خاطر اون.
کمکم کن نجاتش بدم.
من اینجام. باید بریم.
- سریع‌تر. - چقدر راهه؟
دور نیست. از این طرف برو. نزدیکیم.
بیا. از اونجا.
تو این کارو کردی؟
کو دیاک تنها کسی نیست که می‌تونه یه درخت رو با یه ضربه بندازه.
قصاب‌ها نمی‌تونن ازش رد بشن، پس باید دور بزنن.
خب، اگه ما نمی‌تونیم رد بشیم. برو، تازه‌کار.
تو اول. روی کنده.
این کارو یه میلیون بار انجام دادی. یالا. به درخت نگاه کن.
آروم. به جلو نگاه کن.
تمرکز کن. خوب.
خوب. گل صحرا.
نه، بابا!
نه! همونجا بمون!
باید مغزاشونو له کنی!
برادرش بود.
گازگرفتگی؟ زخم؟ خون؟
باشه. برو.
می‌تونی؟ می‌تونی رد شی؟
هی، کی کیو آموزش داده؟
ادامه بده. یه کم دیگه. از توی جنگل.
- خوبی؟ بیا. بلند شو. - نمی‌تونم.
- تلاش کن. - فقط یه لحظه.
پدرشونه. باید بلند شی.
ویلا. نمی‌تونم.
نمی‌تونم. تو می‌تونی.
تو می‌تونی. واسه همین آموزش دیدی.
می‌تونی!
همینه.
می‌تونم کمکت کنم.
بیا.
انجامش دادیم.
قایق هنوز اونجاست.
باشه. کمکت می‌کنم پیاده شی.
یادته چطور موتور رو روشن کنی؟
- فکر کنم آره. - یادته یا نه؟
یادمه.
طناب لنگر رو ببر، و قایق خودش تو آب غرق می‌شه.
اما، بابا، تو...
نه. نه.
- گوش کن. - نه.
بهت وقت کافی می‌دم که بری. من سرعتشونو کم می‌کنم.
- نه، من باهات می‌جنگم. - می‌دونم می‌تونی بجنگی.
این رو ثابت کردی. نه امروز. نه الان.
بذار بمونم.
بذار این کار رو واست بکنم.
تو یه جنگجویی، ویلا.
بجنگ، اما یادت باشه که دوست داشته باشی.
همه چیز رو دوست داشته باش، حتی تاریکی رو.
دنیا اینقدر خرابه، بابا. نمی‌تونم این کار رو بکنم.
دنیا خراب نیست، ویلا.
چون تو اینجایی.
همینه.
برو. خواهش می‌کنم، ویلا.
- ویلا، برو! - باشه.
فقط یه ضربه شمشیر!
باشه.
بیا، اوتسو. ما از پسش برمیایم.
نه.
نه. نه!
نه! نه!
نه!
متاسفم، اوتسو. سعیم رو کردم.
روزی ازت می‌خوان که براشون بگی چطور دنیا نجات پیدا کرد.
و تو بهشون میگی که دختری به اسم ویلا بود، -
که قوی بود و پر از امید و ترس.
ویلا از آینده می‌ترسید، اما آماده بود.
چون، مثل تمام داستان‌های خوب...
...ویلا یک قهرمان داشت.
و وقتی می‌خوان بدونن که آیا کودیاک فقط یه داستان قشنگه، -
بهشون میگی که -
کودیاک واقعیه.
قهرمانی که به ویلا امید داد.
قهرمانی که به همه ما امید میده.
بیاین!
بیاین.
پس بیاین.
این میشه داستان اینکه چطور دنیا از هم نپاشید.
ترجمه با هوش مصنوعی (gemini-flash-latest)، هماهنگ‌سازی و ویرایش: Mannix