SERIAL NETFLIX
NICEA, OBECNIE
WSZYSTKO W PORZĄDKU? ODEZWIJ SIĘ. MAMA.
Cześć.
Jak tam?
Spałeś choć trochę?
Nie wiem.
Czuję, jakby…
Jakby zaczynało się od nowa.
Tak?
Guillaume Lucchesi?
Tak.
Mówi Sylviane Conti. Mama Judith.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI HARLANA COBENA
IVRY, ROK 2005
Potem twoja kolej.
- Myślisz, że to czyni cię lepszym? - Cykasz się?
Nie. Nie muszę niczego udowadniać.
Musisz pokazać, że masz jaja.
No tak.
Ty musisz zapomnieć, że Żyd pieprzy ci matkę.
Co to ma być?
Znowu ktoś spuścił ci bęcki. Przynosisz mi wstyd.
Powiedziałeś im?
Właśnie chciałem.
Chciałeś?
No dobra.
Chcę widzieć wszystkich jutro o 18.
Mamy spotkanie przed piątkowym protestem.
Trzeba zabezpieczyć teren. Macie robić, co każę!
- Jasne? - Tak jest!
Wynocha.
Wy dwaj, zostańcie.
Starsky i Hutch. Już się nie przyjaźnicie?
Macie się trzymać razem.
Nie chcę psioczących na siebie ciot.
To moja wina. Ja zacząłem. Przepraszam.
Nie wierzę.
Ucz się od niego.
Dobra robota. Masz jaja.
Widać, że cię kryje, i to mi się podoba.
To jest solidarność.
Liczę, że się rozumiemy.
- Tak jest. - Tak.
To dobrze.
To ty pokierujesz operacją.
Mam dla ciebie plan na wieczór.
Chodź.
NICEA, OBECNIE
A więc tu się ukrywasz?
Chcesz kawy?
Nie.
Po co prosisz się o ból pleców? Nie jesteśmy na to za starzy?
Jérémy?
Mówiłem, że nie można na mnie polegać.
Jak tam Guillaume?
Stracił wszystko.
Kobietę, którą kochał, i to, jaką ją znał.
Chcę urodzić to dziecko.
I chcę, by miało ojca.
Znów chcesz o tym gadać?
Owszem, skoro w końcu się widzimy.
Wybacz, muszę…
Tak?
To ja. Dzwoniła matka Judith.
Wiedziała, że dzwoniłem, ale mąż nie dał jej oddzwonić.
Cholera.
Co zamierzasz?
Nie wiem. Mamy się spotkać.
Muszę z nią pogadać.
Dobra, jakby co, dzwoń.
Jasne, dzięki.
Muszę lecieć.
Możesz zostać.
Dzięki.
IVRY, ROK 2005
Kurwa, nie skończyłem!
Pobudka!
No już, wstawać!
O tak! Zajebiście!
A ty czego tu?
NICEA, OBECNIE
- Guillaume? - Tak, dzień dobry.
Sylviane Conti.
Judith już dawno się od nas odcięła.
Ostatni list przysłała w lutym 2018 roku.
Sama tak zdecydowała.
Kiedy mąż powiedział, że pan dzwonił,
to był dla mnie ogromny szok.
Pomyślałam sobie,
że może pan coś wie.
Jak długo byliście razem?
Dwa lata.
Niedawno poprosiłem ją o rękę.
A Alice? Co z nią? Mogę ją zobaczyć?
A kim jest Alice?
Jak to, nie wie pan, kim jest Alice?
Nie mam pojęcia.
To córka Judith.
Nie wiedział pan o niej?
Nie powiedziała panu?
Nigdy.
Ma osiem czy dziewięć lat.
Sądziłam, że pan jest jej ojcem.
Wie pan, jak zginęła Judith?
Pobito ją na śmierć.
Zmarła przez obrzęk mózgu.
I chce pan powiedzieć,
że nie wie, gdzie moja wnuczka?
I nie wiedział pan o jej istnieniu?
Kiedykolwiek widziała pani Alice?
Nie.
Mam kilka zdjęć, które mi przysłała.
Miała ten naszyjnik, gdy się poznaliśmy.
Policja wie o Alice?
Mają kopie tych zdjęć,
ale do tej pory nic nie wiadomo.
Musimy ją znaleźć! Proszę mi pomóc.
MAFIA WYRÓWNUJE RACHUNKI W IVRY-SUR-SEINE
To jakieś szaleństwo.
Twoja narzeczona miała córkę i nic nie powiedziała?
Wybacz, ale ciężko mi to pojąć.
Moja ukochana nagle znika.
Okazuje się, że była prostytutką,
jest podejrzana o podwójne zabójstwo, a teraz…
mówią mi, że nie żyje.
To już wystarczające szaleństwo, co?
Czemu miałbym nie wierzyć jej matce?
Policja jej wierzy. Zrobili kopie zdjęć.
No i ten naszyjnik.
Wiem, ale to wszystko się nie łączy.
Ale wyjaśnia, dlaczego Judith pojechała do Ivry.
Żeby zobaczyć się z córką?
Właśnie tak!
Pokażę ci coś.
To najbardziej szczegółowy artykuł na ten temat.
Ten szmatławiec?
- Serio? - Muszę pracować na tym, co mam.
Jeśli wyjedziemy teraz, wieczorem będziemy w Ivry.
Ale po co?
Możemy pogadać z kolesiem, który to napisał, wypytać go…
To niedorzeczne. Chyba nie mówisz poważnie?
Przecież to bzdury.
Tak, to niedorzeczne.
Masz rację, ale nic innego nie mam, jasne?
Mam tylko to, a do tego jestem sam.
Nie chcesz jechać? Dobra, pojadę sam.
Nie cierpię tego miasta.
Nie chcę tam wracać.
Mieszkałem tam 15 lat temu. Nie chcę o tym gadać.
Tak jej nie odzyskasz.
Wiem o tym,
ale jeśli tu zostanę, to zwariuję, rozumiesz?
Nie robię tego dla siebie, tylko dla małej.
Nawet jej nie znasz.
To córka Judith.
Ja pierniczę!
Dobra.
Jedziemy i wracamy.
IVRY, ROK 2005
- Hej. - Cześć, Żabo.
Widziałeś mamę?
Nie.
I jak?
Co mówi lekarz?
Co to jest?
Insulina.
Mam za dużo cukru we krwi.
- Coś jest nie tak z moim układem odpor… - Odpornościowym.
Tak, odpornościowym.
A co z nim?
Jak sobie z tym radzisz?
Jest w porządku.
Pożyczył mi książkę.
- Podoba ci się? - Tak.
Kiedy wrócisz do domu?
Nie wrócę, póki mama jest z tym gnojkiem.
Ciężko będzie z zajęciami.
NICEA, OBECNIE
Późno kończymy.
Gdzie jesteś?
U Sarah, koleżanki ze szkoły.
Nie pamiętam jej. Studiujecie razem?
Tak, mieszka niedaleko. Uczymy się. Tak mi wygodnie.
No dobrze.
Jesz zdrowo, a nie te śmieci?
Wrócisz w sobotę?
Zamówiłam jagnięcinę.
Inès?
Słyszysz mnie?
- Halo? - Tak, mamo.
- Pogadamy jutro. - Dobrze, pa.
HEJ, GUILLAUME. MOGĘ ZOSTAĆ JESZCZE JEDNĄ NOC?
IVRY, OBECNIE
- Cholera. - Kto to?
To nie on, tylko Inès.
Przypomina mi ją.
Kogo?
No jak to? Jej siostrę.
Dziwnie wyglądasz, kiedy jest obok.
Czujesz coś do niej?
- To przeszłość. - Dzień dobry.
- Étienne Chabaud.
- Panowie dzwonili? - Tak, dziękujemy.
Chciałem zapytać o artykuł o zabójstwie.
Nie są panowie stąd?
Pana skądś kojarzę.
Nigdy mnie tu nie było.
Chcemy zobaczyć miejsce zbrodni. Pokaże nam pan?
Kim jesteście?
Glinami?
Nie.
Lubię wiedzieć, z kim rozmawiam. To na tyle.
Proszę poczekać. Na miejscu było DNA jego narzeczonej.
Znaleziono jej ciało.
Pokaże nam pan to miejsce?
Strzały usłyszano około 1 w nocy.
Duży kaliber.
Liczba przestępstw ostatnio wzrosła, ale to…
- To na pewno mafia. - Skąd ten wniosek?
Obaj mężczyźni należeli do szajki.
Doszło do tego…
w tamtym budynku.
Siódme piętro, mieszkanie po lewej.
Pańska narzeczona
była w to zamieszana?
Nie, ale…
Może, sam nie wiem. Pan to notuje?
Jestem dziennikarzem, nie przewodnikiem. To wymiana.
A więc…
mieszkanie było na nią.
Dopiero co je wynajęła, ale nie zabiła ich.
To byli zawodowcy.
Musiał tam być ktoś jeszcze.
- Jak to? - Nie wiem.
Policja znalazła na miejscu DNA,
ale nie wie, czyje jest.
Czemu pan o tym nie napisał?
Kumpel z policji mnie o to poprosił.
Pewnie nie chcą nic mówić, póki nie mają podejrzanego.
A wiedzą, kto to był?
Wiedzą tylko, że to DNA ma taki genotyp jak pańska narzeczona.
A co to znaczy?
To był ktoś z nią spokrewniony.
Ojciec, matka, siostra, kuzyn. Ktokolwiek.
Alice?
Kim jest Alice?
- Nie, ona… - Dziękujemy panu.
Nie ma pan spotkania w redakcji?
Miłego dnia.
- Dziękujemy. - Chwila, kim jest Alice?
Możemy spróbować, ale…
- Tak? - Dzień dobry.
- Mamy pytanie. - Już wszystko powiedziałam policji.
- Chcemy zapytać, czy widziała… - Dajcie mi spokój.
Mówiłem, że tu ludzie nie gadają.
Możemy tak cały dzień.
Odpuść już. Chodźmy.
Jeśli tu była, ktoś musiał ją widzieć.
Być może.
Zobacz.
Apteka.
Jest kamera.
Patrz.
Może nagrywa okolice budynku.
„Budynek strzeżony przez firmę”.
Protest zakończy się
około 17 na bulwarze Adolphe’a Thiersa.
IVRY, ROK 2005
Komitet powitalny
stanowić będą lewacy, czerwoni, antyfaszyści i ludzie z SOS Racisme.
Raczej nie będą mili.
Panie Carrier.
Posłuchajcie.
Będą tam dziennikarze, będą mieszać
i czekać, aż wpadniemy w szał.
Mamy więc jedną zasadę.
Nie ruszamy się.
I nie wrzucać ciapatych do Sekwany.
Dobra.
A teraz weźcie to. Dostaniecie wiadra i szczotki.
FRANCJA PRZEDE WSZYSTKIM
Czemu sobie idziesz?
Nie jestem jego sługusem.
Walczy o nas! Mamy takie same poglądy!
Walczy?
W garniturze? Tą swoją próżną miną? Myślisz, że walczy?
Nie śmiej się!
Tacy kolesie gadają w telewizji, zbierają głosy,
a potem wracają do domu,
a my zostajemy na ulicy.
Nazywają to „szacunkiem”, choć nas nie szanują.
Jesteśmy ścierwem wieszającym plakaty.
Wisi mi to. Przynajmniej płacą.
A nie powinno! To wojna.
W wojnie nie chodzi o kompromisy i lewe interesy dla kasy.
Nie martw się!
Myślisz, że co będzie po proteście?
Będzie wielu antyfaszystów czekających na bęcki.
I my będziemy tam razem!
No i to się nazywa braterstwo broni!
Nie pisną ani słowa.
IVRY, OBECNIE
Czemu tak sądzisz?
Bo to gnojki.
Znasz ich?
Daco!
Co się dzieje?
Chyba ktoś nas śledzi.
- O czym ty mówisz? - Idziemy.
- Widzę, że ci się powodzi. - Kopę lat.
- Byliśmy piękni i młodzi. - I głupi.
Zostawiliśmy cię…
Nie mieliśmy wyboru.
Ojciec mówił, że zrozumiesz.
Tak było lepiej dla wszystkich.
Tyle czasu minęło.
Witajcie.
A co u ciebie?
Mam żonę i dwójkę dzieci. Dasz wiarę?
Dzięki.
A ty siedzisz w tym samym?
Mów, co u ciebie.
Przerzuciłem się na walkę o coś innego.
Cieszę się, że cię widzę, Jiheff.
Nie zajmiemy ci dużo czasu. Potrzebujemy pomocy.
Jak za starych czasów?
Zgadza się.
No dobrze, słucham.
Potrzebujemy nagrania z kamery przy aptece Klébera.
Na rogu bulwaru.
To nielegalne.
Co kombinujecie?
Kumpel musi kogoś znaleźć.
O co tak właściwie walczysz?
Słucham?
O co walczysz?
Tak się zastanawiam.
Nie jesteśmy już tacy sami.
Co się dzieje? Dlaczego przerobiłeś flagę?
Jiheff, do cholery…
Wiesz o mnie więcej niż inni.
Proszę cię o przysługę.
W imię starych czasów, jak mówiłeś.
- Mam wrażenie, że nas szantażujesz. - „Nas”? Ojciec myśli za ciebie?
Daco…
Milcz. Nie wiem, czego chcesz, ale nie jestem ci dłużny.
- Zamknij się. - Chwila, czemu go atakujesz?
Nie proszę o nic wielkiego. To mała przysługa.
Nie rób scen! Tak czy nie?
Znasz odpowiedź.
Dobra, dajmy sobie spokój.
Powiedział ci, czym się zajmowaliśmy?
Biliśmy ludzi.
W sumie bardziej ty.
Lubił skopać arabusów.
Przestań.
Nie powiedziałaś mu.
Chcesz wyciągać brudy?
To powiedz wszystko.
Masz jaja?
- Cholerny gnojek. - Wypieprzać.
Czyli…
już wiesz.
Nie udawaj, że nie słyszałeś.
Brak mi słów.
Brak ci słów?
Kurwa, Guillaume, przestań!
Wiesz, co to było?
Przed moją wielką przemianą?
Swastyka.
Patrz na mnie, kiedy mówię!
Słyszysz? Pieprzona swastyka!
I co z tego?
Co niby mam powiedzieć? Że nie chcę cię widzieć?
Że jesteś gnojkiem? To mam powiedzieć?
Co cię do tego skłoniło?
Nie rozumiem. Wyjaśnij mi.
Stary…
Od ośmiu lat pracujemy razem.
Osiem lat, dzień i noc.
Widzę, jak pracujesz z dzieciakami.
Widzę, ile miłości dajesz tym ludziom.
Nie sądzę, żebyś udawał albo robił to, by poczuć się lepiej.
Owszem, to podłe i nie do przyjęcia.
To naprawdę okropne.
Ale nie uwierzę, że nadal jesteś takim gnojkiem.
Powinieneś być księdzem.
Wiem.
Mam to po mamie.
No dobra.
Idziemy?
Zaczekaj chwilę.
IVRY, ROK 2005
Jak już nakłujesz palec,
bierzesz pasek w ten sposób,
pocierasz go,
wkładasz do urządzenia,
a potem naciskasz tu.
Tak zmierzysz poziom cukru.
Jasne? Zadzwoń, jeśli będziesz potrzebował pomocy.
- Dobrze? - Tak.
Wkurzające to.
Gdzie byliśmy?
O, tu. „Alexandre”.
„Alexandre podszedł do jaskini czarownika.
- Alchemia! – krzyknął czarownik”. - Co to „alchemia”?
Coś, co robią wiedźmy i czarownicy.
- Krzyczą: „Alchemia!”. - Mogę się wtrącić?
Alchemia to średniowieczna nauka, poprzedniczka chemii.
Dziękuję.
Nie ma za co.
IVRY, OBECNIE
Tędy.
Proszę, zadziałaj.
Szybko!
Kurwa mać.
Muszę znaleźć aptekę.
Poszukaj według daty.
Szybciej!
Pospiesz się, stary.
Znalazłem!
Moment.
Cholera.
Kurwa.
Guillaume! Idziemy!
Pascal, mamy problem.
Musimy uciekać.
Zmywajmy się.
To ta mała?
Judith nie ma z nią. Idziemy!
Zaraz. Ten facet to Fred.
Mój brat.
Musimy uciekać, ruszaj się!
Ten jest mój.
IVRY, ROK 2005
Sukinsyn!
Co za skurwiel!
Kurwa mać.
Zgubiliśmy ich.
Nie mogli uciec daleko.
Przecież liczyłeś na bójkę.
Nie możemy dać się dwóm ciotom.
Ja pierdolę!
Jacy oni uroczy.
- Stać! - A wy dokąd?
Wracajcie.
Prosimy.
Puśćcie nas.
Nie chcemy kłopotów.
Nie chcesz kłopotów? To co robisz z czarną?
Proszę, ona jest w ciąży.
- Błagam! Zabijesz go! - Morda w kubeł!
- Proszę! - Cicho.
- Mój syn jest w szpitalu z twoim bratem! - Ani słowa o nim!
Spierdalaj!
No już!
Dziwka!
Wykończ tę sukę!
Wykończ ją!
Co ty odpierdalasz?
Policja! Spadamy!
W porządku? Nic pani nie jest?
IVRY, OBECNIE
Guillaume.
Jesteś cały?
Musimy uciekać.
Czekaj.
Wynośmy się.
No już, zmywamy się.
- Co się stało? - Nie wiem.
Kurwa mać.
Cholera.
- Na nagraniu był twój brat? - Tak.
- Na pewno? Minęło dziesięć lat! - Tak, to był on.
Mama miała rację.
IVRY, ROK 2005
Miło, że wpadliście.
Robię to dla niego.
Nie mów do mnie.
Jak tam?
- Mogło być lepiej. - Nie wstyd ci?
- Mamo, proszę. - Co?
Fajnie, że brat bije ludzi?
To ma być dobry przykład?
Taki jest twój plan?
Chore towarzystwo?
Bicie ciężarnej?
To ma być dla mnie kara?
Od urodzenia marnujesz mi życie!
Nie bądź na nią zły.
Sąsiedzi z nią nie rozmawiają.
Chce wyjechać.
A co u ciebie?
Jak się masz, mały?
W porządku.
Już sam umiem mierzyć poziom cukru.
Wspaniale.
Lekarz powiedział, że może w przyszłym roku wrócę do piłki.
Super.
Przykładaj się do nauki.
I bądź ostrożny. Nie skończ jak ja.
Jasne, Żabo?
Dobrze ci w tych włosach.
Pasują ci.
No tak…
NICEA, OBECNIE
Idziemy jutro razem?
Dokąd?
Na pogrzeb Judith.
A co myślałeś?
Że puszczę cię samego?
Obiecasz mi coś?
Wróć dziś do domu.
Ktoś się o ciebie troszczy.
Joachim!
Co tam, Guillaume?
Jak tam mój kumpel, Fred?
Nie żyje. Zabiłeś go.
Chciałbym. Nie odzywał się?
Na pewno się kontaktował.
Nie żyje! O czym ty mówisz?
Nie rozumiesz? Chyba zaczynasz kapować.
Jeśli spotkasz Freda,
powiedz mu, że Ostertag chciałby z nim pogadać.
Jasne?
No i Inès.
Ucałuj ją ode mnie.
Jest strasznie podobna do siostry.
Ani słowa o niej!
Pamiętasz pierwsze spotkanie?
Dopiero przyjechałem.
Pracowałem w barze,
póki nie znalazłem prawdziwej pracy.
Byłaś z Samią na dziedzińcu.
Uśmiechnęłaś się.
Jako pierwsza od bardzo dawna
dałaś mi uśmiech.
Opowiedziałem ci o swoim życiu, o tym…
że straciłem rodziców.
I że byłem w więzieniu.
Za narkotyki.
Muszę ci coś powiedzieć.
Pewne brudne sprawy
na temat mnie
i mojej przeszłości.
Powiem ci wszystko i zdecydujesz, czy chcesz mieć ze mną dziecko.
Zgubiłeś klucze?
Wszystko gra? Co się stało?
Przyciąłem się bramą.
Co? Poważnie? Guillaume!
Nie chcę o tym rozmawiać.
Spójrz na siebie. Źle to wygląda.
Powiedz, co się stało.
Mówiłem, że nic mi nie jest.
Wybacz, to…
nic osobistego, tylko…
Brama ciągle się zacina i…
Widzę, że kłamiesz.
- Nie kłamię! - Kłamiesz.
Czerwienisz się.
Tutaj i tutaj.
Nie kłamię. I nie czerwienię się.
Po prostu jestem zły.
I czerwienisz się.
Nieprawda.
Proszę wybaczyć mężowi. Jest załamany.
Chcecie ją zobaczyć? Dobrze ją przygotowali.
Przepraszam.
A to kto, do cholery?
NA PODSTAWIE POWIEŚCI HARLANA COBENA
Napisy: Krzysztof Łuczak