SERIAL NETFLIX
NICEA, CZERWIEC 2010
To mój ulubiony moment.
Gasimy światło.
Nie!
Jeszcze jedno, proszę.
To było już ostatnie.
Proszę!
Nie, Inès.
Obiecałam rodzicom, że będziesz w łóżku o 20.30, a jest 21.
Co to było?
Nie wiem. Może wiatr.
A jeśli to duch?
Duch?
Wierzysz w duchy?
Nie, ale się boję.
Nie ma czego.
Może to one boją się nas.
No dobra, spać.
Masz.
Z tym nic ci się nie stanie.
Jakbym zawsze była przy tobie.
Słodkich snów.
Wyjdź!
Jaja sobie robisz?
- Koniec z tymi gierkami! - Puść mnie!
Sonia? Jesteś tam?
NA PODSTAWIE POWIEŚCI HARLANA COBENA
NICEA, OBECNIE
Znaleźli DNA Judith na miejscu zbrodni w Ivry.
Dwóch kolesi z szajki. Zastrzeleni.
Myślą, że to jej sprawka?
Nie wiem. Nic z tego nie rozumiem.
Pytali o jej rodzinę.
Wypytywali, co o niej wiem,
ale że nic nie mówiłem, uznali, że kłamię.
Myślisz, że to możliwe mieszkać z kimś dwa lata
i nie wiedzieć, czy byłby w stanie zabić?
Nie wiem.
Ale nigdy w pełni nie znamy osób, które kochamy.
Jeśli kiedyś już narozrabiała, będzie notowana.
Sprawdzimy to.
Rozumiem, ale nie zrobisz tego dla mnie?
To ważne.
Potrzebuję kartotekę Judith Conti.
Nie? No dobra.
Spodziewałem się tego.
Kto to?
Maéva.
- Halo? - Guillaume.
Mamy problem. Mama miała tajemnicę.
Zaczekaj.
Teraz nie mogę…
Opróżniła konto. Tata właśnie się dowiedział.
Przejrzał rzeczy mamy, ale niczego nie znalazł.
Wpadł w szał.
Wszystko zniszczył.
Tato?
Idziemy jeść? Już późno.
Okłamała mnie. Nigdy nie kłamała.
Też chcę to zrozumieć, tato.
Dalej, wstawaj.
Zjemy coś i pogadamy.
NICEA, CZERWIEC 2010
Inès?
Przyszli państwo, o których mówiłem.
To pan z policji.
A ta pani…
rozmawia z dziećmi.
Pokażemy ci kilka zdjęć.
Powiedz, czy kogoś poznajesz.
Jeśli nie wiesz, po prostu powiedz.
Dobrze? Dasz radę?
- Tak. - Śmiało, skarbie.
Przyjrzyj się.
Widziałaś wczoraj tego pana?
- Tak. - Znam go.
Mieszka w okolicy.
Zapomniałem nazwiska.
Od lat o nim nie słyszałem. Dawno temu doszło do tragedii.
Zabił chłopaka kamieniem.
Gdzie go widziałaś?
W ogrodzie.
Bił się z innym.
A poznałaś tego drugiego?
Nie wiem.
- Było ciemno. - W porządku, Inès.
Spróbuj sobie przypomnieć. To ważne.
Proszę pana.
NICEA, OBECNIE
Przejrzałam konta mamy.
I?
Co jest? Dziwnie wyglądasz.
Wszystko dobrze. Mów.
Sporo tego.
Tylko za ten rok 15 000 €.
Jakieś 700 € miesięcznie.
Tak samo w poprzednich latach.
Razem wypłaciła 96 000 €.
96 000 €?
Nie wierzę. Co robiła z tymi pieniędzmi?
Sprawdziłaś inne konta?
Oszczędności? Ubezpieczenie?
Nie spałeś. Wyglądasz okropnie.
Zajrzałaś do notesu?
Wszystko zapisywała.
Pokaż.
Podaj datę.
29 stycznia.
Fryzjer o 11. Café Lascaris, JMD o 15.
Co to jest JMD?
JMD…
„Jakiś małżeński dramat”?
- Dalej? - Luty.
20 lutego, onkolog.
- 25. - 25 lutego.
25 lutego…
Café Lascaris, JMD o 15.00
Dalej.
25 marca?
Café Lascaris o 15.00
Kochanek?
- Myślisz, że miała kochanka? - Nie.
„J”… Nic.
„D”?
Też nic.
A w tym miesiącu?
Żadnych wypłat.
Ale może spotkanie?
Dziś o 15.30.
Hotel Belles Rives w Antibes.
Zdążymy.
Co robicie?
Może coś zjemy?
Wybacz, tato, musimy uciekać.
- Nie macie czasu? - Pa.
Spóźniliśmy się.
Nie, zdążymy.
To ten kochanek mamy?
Dzień dobry, czeka pan na Florence Lucchesi?
- Kim jesteście, co jest? - Mamy kilka pytań.
- Pięć minut? - Dobrze.
To pan jest JMD?
Nie muszę odpowiadać.
Jean-Marie Dabiancchi. Prywatny detektyw. No dobrze.
Nie mogę mówić o pracy. Proszę dać mi spokój.
A co, wezwie pan policję? To kiepski pomysł.
Florence Lucchesi to nasza mama.
Za co panu płaciła?
Niech wam wyjaśni. Ja nic nie powiem.
Nie słyszał pan? Nie żyje.
Pracowałem dla niej osiem lat. Chciała znaleźć waszego brata.
Fred nie żyje.
Już od dziesięciu lat. O czym pan mówi?
Widzieliście ciało?
Postrzelono go i wpadł do morza.
Wiele ciał tak znika.
Mój kontakt namierzył go we Włoszech i w Czarnogórze.
Pewnie bierze udział w napadach.
W napadach?
Świadkowie rozpoznali go na podstawie zdjęć.
- Po co nam to teraz? - Nie wiem.
Możecie mi nie wierzyć.
Mama płaciła panu przez osiem lat!
Osiem lat! Na pewno pan coś ma.
Ofiary poznały go na zdjęciach!
Kłamie pan.
Kłamca.
Pieprzony kłamca.
Niedobrze mi, jak na pana patrzę.
Jak mama mogła się dać tak nabrać?
Nietrudno znaleźć brudy na Freda.
Mama chciała w to wierzyć.
Czemu w tym popieprzonym świecie
takie ścierwa mogą tak wkręcać ludzi?
Odpuśćmy, bo inaczej zwariujemy.
Zawsze ignorowałeś te patologie.
Powtarzamy in vitro.
Chcemy założyć z Lili rodzinę.
Nie zniosę już więcej bólu.
Fred nie żyje.
Skup się na czymś innym, tak jak ja.
Poczekaj, zaraz wracam.
Cholera.
- O co chodzi? - Ma pan kontakt z policją?
Może się pan dostać do czyjejś kartoteki?
Mama hojnie pana wynagrodziła, więc może pan to dla mnie zrobić.
Po tym, co mówiłaś o moim synu, idź do diabła z ciasteczkami!
Wynocha!
Przyszłam złożyć kondolencje.
Nazwałaś go zbirem!
Siałaś okropne plotki o naszej rodzinie!
Wiesz, jak czuła się moja żona? Hipokrytka!
Przestań, tato!
Proszę iść do siebie.
Przepraszam.
Przykro mi.
Dzień dobry.
Przykro mi z powodu mamy.
NICEA, WRZESIEŃ 2008
Odwiedzisz mnie?
Myślisz, że zostawię cię z tymi Katalończykami?
Pieprzyć ich.
Sonia, jedziemy!
- Pewnie będą korki. - Już idę!
Muszę iść.
Kocham cię.
Tata jest u siebie.
Chcesz herbaty?
Przytulić cię?
Chodź tu.
NICEA, CZERWIEC 2010
Drugi mężczyzna to syn sąsiadów.
Frédéric Lucchesi.
Rozpoznał go brat.
Co on tam robił?
Dowiemy się.
Państwa córka była z nim związana?
Z tym zbirem?
Na pewno ją w coś wciągnął.
Spotykała się z jego bratem, Guillaume’em.
Rozstali się, kiedy wyjechała do Barcelony.
Prawie na pewno zabił go ten sam człowiek,
którego rozpoznała państwa córka.
Szukamy ciała w miejscu, gdzie spadł.
Jedno nas zastanawia.
Nie znaleźliśmy telefonu państwa córki. Miała swój?
Tak, zawsze miała go przy sobie.
Nie rozstawała się z nim.
Tatusiu!
NICEA, OBECNIE
Guillaume?
Inès?
Przepraszam, tak bardzo ją przypominasz.
Każdy tak mówi. O co chodzi?
Dzwonek nie działał, więc pozwoliłem sobie wejść…
Kto to?
Nikt, spokojnie.
Chodź.
Chciałem przeprosić twoją mamę. Tacie całkiem odbiło.
Wróciła w takim stanie, że tata się wściekł. Lepiej go unikać.
Tak nie naprawią sąsiedzkich relacji.
Czym się teraz zajmujesz?
Studiuję psychologię.
Nie jest trudno? Dużo pracy, co?
Robię to, żeby móc zostać w domu.
Naprawdę?
Zabawne.
Nie chcesz się stąd wyrwać?
Polecieć do Australii, pić piwo?
Pewnie.
Może to zabrzmi głupio, ale…
boję się wyjechać i zostawić rodziców.
Boję się…
że zmarnują całe życie w tym domu.
To nie jest głupie.
Dzięki.
Pamiętasz to miejsce?
Bywałeś tu z Sonią.
To prawda.
Skąd wiesz?
Często za wami chodziłam.
- Patrzyłam, jak się całujecie. - Serio?
Wcale się nie zawstydziłem.
Masz dziewczynę?
Widziałam cię po pogrzebie.
Tak, Judith. Pracujemy razem.
I mieszkamy też.
Dziwnie się zachowywała.
Widziałam was przez okno.
Jak to?
Może to niedyskretne, wybacz.
Ale kiepsko wyglądała.
Odeszła.
Jak to?
W dniu pogrzebu wróciła do domu,
spakowała się i odeszła.
Nie odzywa się.
Przedtem poprosiłem: „Judith Conti, wyjdziesz za mnie?”.
Zgodziła się.
Następnego dnia odeszła.
Wybacz, nie wiedziałam.
Spieprzyłem to.
Nazywa się Judith Conti?
Brzmi znajomo.
Przepraszam, muszę odebrać.
Miło było cię zobaczyć.
Tak?
Mam kartotekę Judith Conti. Na pewno chce pan wiedzieć?
NICEA, CZERWIEC 2010
Tatusiu!
Co się stało?
Zły sen?
To Sonia. Jest tutaj.
Nie.
Nikogo tu nie ma.
Śpij.
Dobrze?
Zostań na chwilę.
- Proszę. - Na minutkę.
Połóż się i zamknij oczy.
Już dobrze.
Boję się.
Pomyśl o czymś, co lubisz.
O czymś, co cię uszczęśliwia.
Wiesz, Inès…
musisz się trochę postarać,
bo inaczej nie damy sobie z mamą rady, wiesz?
A jeśli ona znów wróci?
Sonia nie wróci.
Nie może. Jest w niebie.
Odeszła na zawsze.
Ale ja ją widzę!
Musisz mi uwierzyć, tato.
Zostawię zapalone światło, dobrze?
Koszmary nie lubią światła, wiesz?
No dobrze.
Zostawię też otwarte drzwi.
Dobranoc, skarbie.
NICEA, OBECNIE
Zaraz, zaraz, co takiego?
Między 2003 a 2007 moją narzeczoną trzykrotnie skazano za nierząd.
Nie wierzę. Coś tu nie gra.
Była zwykłą dziwką.
Cokolwiek robiła 15 lat temu…
To jej życie, jej sprawa.
Nie zmienia to tego, kim jest dla ciebie, mnie czy dzieciaków.
Tęsknię za nią.
Chcę wiedzieć, czy nic jej nie jest. Musi mi wszystko wyjaśnić…
Chcę ją zrozumieć.
Pomożesz mi?
Pytasz serio?
Pokaż tę kartotekę.
Mowa tu o barze La Tigresse, gdzie ją aresztowano.
Znasz go?
To bar z hostessami, prawda?
Zgadza się.
Pojawia się jeszcze nazwisko.
Louis Menighetti.
Pewnie jej alfons.
Zaraz, zaraz, tego nie wiemy.
No dobrze, uciekam.
Muszę jeszcze wpaść do biura.
Zadzwonię. Spotkamy się jeszcze później.
- Czekaj! - Co?
Dzięki.
- Na razie, Abdou! - Pa.
Podaj mi colę.
Cześć.
Awa! Co u ciebie?
W porządku.
- Hej. - Widziałaś Daco?
- Nie. - Minęłaś się z nim.
Jérémy i ja często się mijamy. To już prawie że norma.
Tak, wiem, mówił mi.
Naprawdę?
Szczęściarz. Mnie już nic nie mówi.
Albo zmienia temat, albo ucieka.
Przykro mi, że tak jest.
I…
Nie rozumiem.
Przykro ci, ale nadal razem pracujecie.
To dla niego idealna wymówka.
Chce zbawić świat.
Wtedy nie musi patrzeć mi w oczy
ani tłumaczyć, czemu nie chce dziecka.
Cholera.
Właśnie.
NICEA, CZERWIEC 2010
To tata.
A to ty.
- Zgadłam? - Łatwo było.
A to? To jest Sonia?
- Tata mówi, że jest w niebie. - Nie na twoim rysunku.
A twoja mama?
Mama cały czas śpi.
Nawet kiedy tata mówi jej, że jeśli nic nie zmieni,
to kiedyś zostanie w domu sama.
Tak może być.
Ludzie uciekają w sen, kiedy są bardzo smutni.
Póki nie nabiorą siły.
Ale twój tata się boi.
Może nie znalazł swojego schronienia.
Tata mówi, że duchów nie ma, ale ja ją widzę.
Kogo widzisz?
Sonię.
Boję się jej.
Dlaczego?
No dobrze.
Ludzie krzywdzą innych, gdy są na nich źli.
Albo gdy inni nas skrzywdzili.
Może zrobiłaś krzywdę siostrze?
Posłuchaj, Inès.
Siostra nie ma powodu być na ciebie zła.
Nic jej nie zrobiłaś.
To, co się stało, to nie twoja wina.
Dzieci nie mogą chronić dorosłych.
Jest na odwrót.
To dorośli muszą chronić dzieci.
Choć nie zawsze się udaje.
Rozumiesz?
NICEA, OBECNIE
Może nie żyje albo już tu nie mieszka.
Nie wygląda na opuszczony.
Masz psa?
Co?
- Cuchnie tu gównem. - Wal się!
Kup sobie odświeżacz.
Trochę szacunku, co?
To auto to członek rodziny.
W sumie…
Rozmawiałem z Awą.
Chyba chce, żebyś wrócił do domu.
Nasłała cię na mnie?
Będziesz mi wmawiał, jak wspaniale być ojcem?
Awa cię kocha.
- A ty ją. Gdzie leży problem? - O tutaj.
Nie potrafię.
Patrz!
Ktoś tam jest.
Halo?
My z urzędu.
Departament Zdrowia Publicznego.
W okolicy panoszą się szkodniki,
więc robimy deratyzację.
Tu nie ma szczurów. To mój dom, nie muszę was wpuszczać.
To prawda, ale…
Deratyzacja jest obowiązkowa. Jeśli na pewno nie ma szczurów,
potrzebujemy oświadczenia.
Potwierdzam, że tu nie ma szczurów.
Musi je pani podpisać w urzędzie.
I to dzisiaj.
W przeciwnym razie musimy wszcząć postępowanie.
Dostanie pani zawiadomienie
oraz sporą grzywnę.
Jeszcze ma pani czas. Biuro jest czynne do 13.
Inaczej sprawy się skomplikują, rozumie pani?
Pieprzeni urzędnicy.
No dobrze. Miłego dnia.
Myślisz, że się uda?
Nie wiem, ale oberwałeś zasłużenie.
Idzie.
No już, zamknij.
Guillaume.
Odłączcie mnie.
Pomóżcie mi, proszę.
Louis Menighetti?
Chcę umrzeć.
Pomóżcie mi.
Tam jest przewód.
Odłącz go.
Proszę.
Odłącz.
Ta wariatka od lat trzyma mnie przy życiu.
Judith Conti.
Coś ci to mówi?
Odpowiedz.
Kim dla ciebie jest?
Jesteś jej bratem?
Facetem?
Trafiłem.
To twoja dziewczyna.
Judith.
Mała naprawdę miała talent.
Kiedy ją poznałem,
pracowała na ulicy.
Miała 17 lat, zwiała z domu.
Zawsze to samo.
Była urocza.
Powiedziałem, że zrobię jej parę zdjęć.
To zawsze na nie działa.
Co było potem? No już, gadaj.
Zabrałem ją do siebie.
Poczęstowałem ją drinkiem. Jednym, drugim, trzecim…
Początkowo nie chciała się rozebrać.
To zabawne, jak rum z colą potrafi rozluźnić laski.
Zwłaszcza jeśli doda się tam czegoś bez ich wiedzy.
Powiedziałem jej, że może sporo zarobić, jeśli zechce.
Wystarczy, że zamknie oczy, pomyśli o czymś innym.
Judith…
I co było potem?
Potem…
Potem muszą już zarobić na swoją działkę.
Zamknij mordę! Gdzie ona jest?
Twoje komentarze są zbędne!
Gadaj, gdzie ona jest!
A skąd mam wiedzieć?
Suka uciekła z jednym z klientów.
Koleś handlował narkotykami.
Co było dalej?
Odeszła i więcej się nie odzywała?
Powalone, co?
Naprawdę miała talent
i sprawny język.
Przestań!
Jak to się odłącza?
Nie zostawiajcie mnie tak!
Pierdolcie się, gnojki!
Jego zapach…
Staliśmy blisko. Poczułam coś.
Czujesz coś do niego?
- Łączy nas więź. - Jaka więź?
On tamtej nocy stracił brata.
Oboje to przeżyliśmy.
Poza tym…
Tak?
Sonia była jego dziewczyną. Wszystko zaczyna się jakby od nowa.
Od nowa? W jaki sposób?
Jego narzeczona, Judith, również zniknęła.
Tak ma na imię?
Jej nieobecność ma jakiś wpływ na ciebie?
W sensie, czy mi się podoba?
Powiedzmy. Podoba ci się?
Nie.
Oczywiście, że nie.
Podobał mi się, kiedy byłam młodsza,
ale to nie ma związku z Judith.
Cholera, no tak! Judith Conti!
- Nie skończyłyśmy! - Muszę iść!
- Jak się tu dostałaś? - Przez balkon. Nic trudnego.
Sonia i Judith się znały.
W Barcelonie Sonia miała współlokatorkę.
Dzwoniłam do jej przyjaciółki, Charlotte Castro.
Zapytałam, czy zna Judith.
To ta współlokatorka.
- Co to wszystko ma znaczyć? - Judith ci nie mówiła?
Nigdy.
To bez sensu.
Możemy odwiedzić Charlotte.
- Cześć! - Hej.
Jestem Guillaume. Byłem chłopakiem Sonii.
Tak, pamiętam. Opowiadała mi o tobie.
Naprawdę?
Niewiarygodne.
Jesteś do niej taka podobna.
- Przepraszam. - Nie szkodzi, przyzwyczaiłam się.
Nie mam dużo czasu. Dziewczynki na mnie czekają.
Co chcecie wiedzieć o Sonii?
Chciałbym raczej zapytać o Judith.
- Znasz ją, prawda? - Tak.
Nie przepadałam za nią.
Nie była wredna, ale…
Może i była zabawna i uśmiechnięta,
ale miała w sobie coś mrocznego.
Coś bolesnego.
Sonia ją uwielbiała, ale mnie było…
dość ciężko.
Dziewczyny zaczęły często wychodzić razem,
spotykały się z podejrzanymi znajomymi Judith.
Wiecie, alkohol, haszysz…
Rozumiecie, 20 lat, Barcelona.
Każdy tak ma.
Ale to już była przesada.
Dlaczego?
To były prawdziwe bandziory.
Nie chodziło im o imprezki.
Raczej o coś więcej.
- Znowu zaczynamy później. - Mama rozmawia.
Zaczekajcie tam, zaraz przyjdę.
Po wszystkim Sonia rzuciła studia, wyprowadziła się
i straciłyśmy kontakt.
Zmieniła się. Była zupełnie inna.
Nic nas już nie łączyło.
Zerwałyśmy kontakt.
Po tym wszystkim…
To wszystko. Przepraszam, ale muszę już iść.
- Okej? - Pa.
Na razie.
Co się działo w Barcelonie?
To Inès, siostra Sonii.
To jest Daco.
- Hej. - Cześć, Inès.
Wygląda na to, że się znały.
Kto?
Judith i Sonia. Poznały się w Barcelonie. Mieszkały razem.
Ale nadal nie wiemy, gdzie jest.
Próbowaliście namierzyć telefon?
Ta niebieska flaga to jej telefon.
To tutaj.
To dokładne?
Nie, ale to gdzieś tutaj.
To jakieś wysypisko. Jak mamy go znaleźć?
Spokojnie, poszukajmy.
Cholera.
Daco!
- To on? - Tak.
Nie oddam go policji.
Zwariowałeś? Może tam coś jest.
Choćby jakieś DNA do analizy.
DNA? Czy ty widziałeś, gdzie on był? Poza tym są na nim moje odciski.
Muszę ją znaleźć.
Cholera, Guillaume. Odpuść. Odbiło ci.
Zejdź z powrotem na ziemię.
Porozmawiajmy sam na sam.
To mój przyjaciel. Słucham.
Wejdźmy do środka.
To nie spotkanie towarzyskie. O co chodzi?
Dzwoniłam do pana.
Dostaliśmy telefon z Paryża.
Znaleziono ciało Judith Conti.
Na parkingu w Ivry-sur-Seine.
Bardzo mi przykro.
Na pewno możesz zostać?
No dobrze…
To mój numer.
- Na razie. - Pa.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI HARLANA COBENA
Napisy: Krzysztof Łuczak