SERIAL NETFLIX
NICEA, CZERWIEC 2010
- Cześć, młody. - Fred.
Jeszcze pracujesz? Nie wierzę!
Nie zdążymy pogadać.
- Już wychodzisz? - Tak.
Wkurzył mnie. Mam już dość.
Może spróbujesz? Dla mamy.
Po co ci studia z zarządzania?
Kto ci to wbił do głowy? Tylko muzyka!
Przestań, bo nie wytrzymam!
Dobra, masz.
Sonia wróciła?
Nadal zakochany?
Przecież to idiotka.
- Nie mów tak. - No co?
Idiotka, skoro cię zostawiła.
- Nie… - Nie?
No już, głowa do góry.
Uciekaj!
Szybko!
To wariat!
NA PODSTAWIE POWIEŚCI HARLANA COBENA
NICEA, OBECNIE, DZIESIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
Jeszcze nie śpisz? Musimy wstać wcześniej na pogrzeb.
Miałem zły sen.
W porządku?
Nie bardzo.
Siedzieliście do późna?
Tak, Sergio nalegał jeszcze na drinka.
Wiesz, mieliśmy odprawę.
No tak.
Co ci się stało?
Szłam w pośpiechu przez Parc du Ray i się przewróciłam.
- I to solidnie. - Tak.
- Co tam robiliście? - Wieźliśmy dzieciaka do Gorbelli.
- To nie nasz rejon. - To prawda.
Stęskniłem się.
Już jestem.
Dobrze?
Jak tam, trzymasz się jakoś?
Choć ty nie zaczynaj.
Już twoja siostra traktuje mnie jak starca.
Skąd!
Wkurzył się, bo chciałam prowadzić.
- Zaraz wrócę. - Dobra.
Alexandre.
- Dzięki, że jesteś. - Moje kondolencje.
Lubiłem twoją mamę.
- Co się stało? - Dzwonił Sergio.
Nie dam rady zostać dłużej, przepraszam.
Musisz już iść?
Jeszcze nie. Zostanę chwilę, ale nie na wieczór.
Co jest grane?
Grupa dzieciaków pobiła imigranta i ukradła dwa tysiące.
Nie ma dokumentów ani dowodów, nie może tego zgłosić.
Sergio chce odzyskać kasę, zanim ją wydadzą.
Nie poradzą sobie sami?
- Choć tym razem? - To moja sprawa.
Dobrze, zostanę, przepraszam.
Nie, nie szkodzi, tyle że ja nocuję tutaj.
Nie zostawię taty samego.
Zobaczymy się jutro.
Poradzę sobie. Jestem duży.
Będzie dobrze.
Gdyby Florence tu była,
powiedziałaby, że przemówienia to nie dla mnie.
Tyle że nie ma jej już z nami.
Powiem krótko.
Florence przez sześć miesięcy walczyła z rakiem,
ale już wcześniej coś w niej zgasło.
Przeżyła…
inną, jeszcze większą tragedię.
Śmierć naszego syna, Frédérica.
Nie pogodziła się z jego śmiercią.
Nasza rodzina rozpadła się
w dni śmierci Frédérica.
- A dziś… - Po co to robi?
- …pogrążyła nas żałoba. - Nie teraz.
Żałoba to nie proces.
To rana, która się nie goi.
Rana, którą miała Florence, pozostała z nią…
na zawsze.
Zabiła ją rozpacz.
Teraz spoczywa w pokoju z Frédérikiem.
Nie dam rady. Nie chcę!
Trochę skłamałem.
Nie powiedziałem, że oszalała przez śmierć twojego brata.
Podasz mi koszulę od piżamy?
Dziękuję.
Tato…
Jak tam?
A ty?
Dasz sobie radę? Zostać?
Nie, jedź.
Nie lubię, kiedy jeździsz po nocy.
Mama zawsze tak mówiła.
Tak że…
Przytul mnie.
Mocniej.
Poczekaj.
Mama mówiła coś jeszcze.
Zawsze jest czas na komplement.
To…
prawdziwe dzieło kolekcjonerskie z lat 80.
Zabrałem go z pokoju Maévy.
Kupiony na najlepszym targowisku w okolicy.
Wiesz, jaki ze mnie romantyk.
Chciałabyś zostać moją żoną?
Mówisz poważnie?
Ja…
Dobrze, że pytasz, bo jest coś jeszcze…
Powaga to moje drugie imię.
Wyjdziesz za mnie?
Już jestem twoja.
JEDŹ POWOLI, SKARBIE! KOCHAM CIĘ!
To była moja żona!
No tak, „twoja żona”…
Co chcesz powiedzieć?
Ślub z tobą nie był szczytem marzeń.
Skup się na swoim życiu, a nie doradzasz mi!
Ty pieprzony dupku!
ZAWSZE BĘDĘ CIĘ KOCHAĆ.
Hej, skarbie, to ja. Wracam do domu.
Liczę, że wszystko dobrze.
No dobra, całuję.
Oddzwoń, jak to odsłuchasz.
I daj znać, czy przynieść coś do jedzenia.
Zjadłbym konia z kopytami.
Kocham cię, pa.
Judith?
Ty tutaj? Wybacz, że nie wpadłem wczoraj. Trzymasz się?
- Tak. - W porządku?
Tak. Widziałeś Judith?
Nie.
Cholera.
Pojechała wczoraj do nagłego wypadku.
Dzieciaki obrobiły imigranta.
Nic mi o tym nie wiadomo.
Dzieciaki z Saint-Roch ukradły kolesiowi kasę.
Sergio chciał ją odzyskać.
Nic nie wiem. Wczoraj był spokój.
W domu jej nie ma. Cały dzień do niej dzwonię.
Nie ma jej auta…
Nie wiem, gdzie jest.
Spokojnie, zadzwońmy do Sergia.
NICEA, PAŹDZIERNIK 2017
Proszę.
To Judith. Będzie z nami pracować.
- Hej. - Cześć.
Przepraszam…
- Guillaume, miło mi. - Wzajemnie.
Guillaume obstawia rejon między Trinité i Ariane.
Opowiadałem Judith, jak tu pracujemy.
Naszym biurem jest ulica.
Naszą siłą jest obecność, brak pośpiechu…
Poznajemy ludzi, rozmawiamy…
Nie jesteśmy glinami. Muszą o tym wiedzieć.
Guillaume, wdrożysz Judith?
Oprowadź ją po Ariane.
Jadę po dzieciaka, który nie chce iść do sądu.
Może być ciężko.
- Kto to? - Isaac Kouadio.
Jego ojciec powiedział, że wisi mu, czy pójdzie za kratki.
Cudownie! To dobre na początek.
- Wszystko jasne? - Tak.
Mam jeszcze inną sprawę. Możemy?
Pewnie.
Przepraszam, usiądź sobie.
Dzięki.
- Co jest? - Mam mieszane uczucia.
Zabawne, to samo mówiłem osiem lat temu,
kiedy pojawiłeś się tutaj ulizany.
Chodzi o to…
W czym problem? Masz z nią pochodzić dwie godziny.
Zabierz ją choć raz.
NICEA, OBECNIE
Siła bierze się z nóg.
Nie trzeba być silnym.
Sergio!
Dokończ zajęcia, proszę.
- Hej! - Cześć!
- Co tam? - Gdzie jest Judith?
Nie była z tobą na pogrzebie?
Dzwoniłeś do niej wczoraj, bo miałeś sprawę.
Coś z jakimś imigrantem.
Co? Tak ci powiedziała?
Dzwoniłeś do niej czy nie?
Coś ty! Od trzech dni jej nie widziałem.
A przedwczoraj na odprawie? Piliście do 2 w nocy.
Piliśmy? Co ty bredzisz?
Odprawa jest w przyszłym tygodniu.
- Dzięki. - Luzik.
Nie martw się.
Sprawdź ostatnią wiadomość.
„Zawsze będę cię kochać”.
No tak.
Co?
Tak się mówi przy odejściu, żeby złagodzić ból.
Niemożliwe. Oświadczyłem się jej po pogrzebie.
Rozpłakała się.
Wyczułbym coś.
No tak.
Znam ją. Powiedziałaby mi.
- To co zamierzasz? - Nie wiem.
A ty nie wracasz do domu?
Nie wiem.
Co masz na myśli?
Nie będę ci zawracał głowy swoimi problemami.
- Przestań, powiedz. - To skomplikowane.
- Co się stało? Powiedz! - Cholera!
Od dawna śpisz w biurze?
Jakiś czas.
Między mną i Awą nie jest dobrze.
Codziennie pracuję z dzieciakami. To moje życie.
Ale żeby mieć własne?
To mnie przeraża.
Naoglądałem się dzieciaków z patologicznych rodzin,
więc chyba boję się być złym ojcem.
Przestań.
Będziesz świetnym ojcem.
- Naprawdę? - Pewnie.
- Serio? - No raczej.
Setki razy jej to mówiłem.
Wie, że nie chcę dzieci.
A ona radośnie oświadcza mi, że jest w ciąży.
I oczekuje, że się ucieszę?
Mam pogratulować?
Nie chcę mieć dzieci.
Nie będę udawał.
Ale rozumiem ją. Wiem, że ze mnie dupek.
- Zdecydowanie. - Cholera.
Nie, ale…
Wal się, stary.
Ja pierniczę.
Kurwa mać!
NICEA, PAŹDZIERNIK 2017
Marlboro! Camel!
Isaac!
- Co tam? - Co chcesz?
- Nie palę. - Nigdzie nie idę.
- O której to? - Odpuść.
Sędzia już uznał mnie za przestępcę. Nigdzie nie idę.
Jak ma zmienić zdanie, jeśli się nie pojawisz?
Mógłbyś udowodnić swoją niewinność.
Może się nie udać, ale jeśli nie pójdziesz, to koniec.
- Bez ryzyka nie wygra się na loterii. - Co to ma do rzeczy?
Po prostu spotkaj się z sędzią.
Powiedz, że siedzisz w bibliotece, a rozrabiasz, jak jest zamknięta.
Może zmieni zdanie.
„Oczytany złodziejaszek! To tacy istnieją?”
Co czytujesz?
A to kto? Kolejna nowa?
Powieści graficzne? Manga?
Odczep się, dobra?
- Odstraszasz mi klientów. - Isaac.
To koniec! Sędzia zobaczy czarnego z Ariane.
- O której? - O 8.
- Widzimy się o 7. - Nie wstanę.
O 7, przystanek Pont-Michel.
Jak myślisz, przyjdzie?
Zobaczymy.
Ja będę na pewno.
Czemu nie powiedziałeś mu, kim jestem?
Nie należysz do zespołu.
Powiedziano mi co innego.
Chwileczkę.
Czemu chcesz to robić? To naprawdę ciężka praca.
- Ty to robisz. - Nie mam wyboru.
- To moje życie. - Moje również.
To nie są słodkie dzieciaczki, które trzeba wycałować.
Są wściekli.
Ich życie jest do dupy.
Czekają cię bezsenne noce.
Ale nie można ich zostawić, bo się stoczą.
Rozumiesz?
Czas pracy jest nienormowany.
Zapomnij o wolnym, o zajęciach z jogi.
Musisz powiedzieć chłopakowi, że nie masz dla niego czasu.
- Jesteś na to gotowa? - Owszem. I nie mam chłopaka.
Chodźmy.
Dokąd?
Znasz dzieciaki uzależnione od kleju?
Dziewczyny gwałcone przez grupę dwunastolatków?
Dzieciaki z bronią zgrywające twardzieli?
- Nie. - Nic z tego?
A jeśli któryś napluje ci w twarz?
Albo nazwie dziwką?
- Albo złapie za tyłek? - Bywało gorzej.
Jestem silniejsza, niż myślisz.
Sprawdź mnie, to się przekonasz.
Poważnie?
Zdejmij tego motyla.
- To podróbka. - Widzisz u mnie biżuterię?
Nie, prawda?
Załóż to.
Rany.
- Tak? - Zakładaj.
- A teraz chodź. - Tak lepiej?
Tutaj sporo dilują.
- Znasz ich? - Nie wszystkich.
Chodzi o to…
żeby nawiązać kontakt.
Tylko rozmawiamy. Bez moralizowania czy oceny.
I jeszcze jedno.
Nigdy nie mów, że jesteś z opieki.
Pod żadnym pozorem. Taka jest zasada.
A ty dokąd?
Chcesz czegoś?
- Nie, dzięki. - To co tu robisz?
Umówiłam się.
Na pewno nie tu. Wynocha.
Idź gdzie indziej.
- Wypieprzaj! - Dobra.
- Przepraszam. - Marnujemy czas.
Głupia jesteś? Wynocha!
Rozumiem, że wam przeszkadzam, ale czekam na kogoś.
Nie ruszę się stąd.
Nie czaisz? Wypierdalaj!
- Wypad. - Spokojnie.
Wynocha stąd.
Cholera.
Rozumiem, że wam przeszkadzam.
- Cześć. Jak tam, skarbie? - Jest z tobą?
Tylko rozmawiamy.
- Proszę pani. - Wszystko gra.
- Rozmawiamy. - Dokumenty, proszę.
Bez obaw, wszystko gra.
Nie martwię się. To moja praca.
- Dokumenty. - Dlaczego?
- Dokumenty. - Czemu ciągle ich nękacie?
- Przestań. - Proszę się nie mieszać. Łapać go!
Brać go. Chcecie się zabawić?
Spokojnie!
- Pod ścianę. - Dobra!
I co, fajna zabawa?
Odwrócić się, ręce na ścianę.
Morda w kubeł.
NICEA, OBECNIE
ZAWSZE BĘDĘ CIĘ KOCHAĆ.
JA CIEBIE TEŻ, PANI LUCCHESI.
JUDITH, ODPISZ, PROSZĘ.
ADRES NIEZNANY. WYSYŁANIE NIEUDANE.
Cholera.
Co robisz, Guillaume?
Ja pierniczę.
Potrzebuję jej akt, żeby ją znaleźć.
Mam.
Idziesz?
Jest z Draguignan.
A może najpierw kawa?
- Proszę. - Dzięki.
DRUKOWANIE
- Dzień dobry, pani Conti? - Tak?
Chciałbym rozmawiać z Judith.
- Nie ma tu żadnej. - Dobrze.
Przepraszam. Miłego dnia.
Tu dom państwa Conti…
Nie wiesz, gdzie szukać?
Zawarliśmy pakt.
Pakt?
Co masz na myśli?
Nie pytaliśmy o swoją przeszłość.
Wiedziałem tylko, że nie ma kontaktu z rodzicami.
Mi to pasowało. Jakbym z nią zaczął nowe życie.
Rozumiesz?
Żadnych miłostek, związków.
Jakby urodzeni w dniu spotkania.
I ty to uszanowałeś?
Owszem.
Ale ona nie. Wiedziała o mnie wszystko.
NICEA, PAŹDZIERNIK 2017
On pracuje w opiece. Co tu robi?
- To prawda? - Tak.
To twoja koleżanka?
To jej pierwszy dzień. Nie złość się.
- To czemu nie powiedziałeś? - Nie pytałeś.
Moja praca polega na rozmawianiu z ludźmi.
- Nie to, co twoja. - Ach tak?
Co za idiota.
Czemu nie pokazałeś legitymacji?
Nie robi się tego przy dzieciakach.
To bez sensu.
Ale ty mogłaś ugryźć się w język.
To miał być test, tak?
Posiedzimy tu do jutra.
Gliny nie lubią pracowników opieki.
Rozumiesz?
Co ty do mnie masz?
O co pytasz?
Od początku mnie nie polubiłeś.
W czym problem?
Nie mam z tobą problemu.
- Żadnego? - Żadnego.
Dzień dobry.
- Mogę rozmawiać z Judith? - Judith?
To jakaś pomyłka.
Przepraszam. Miłego dnia.
Tak, Sergio?
Guillaume. Przyjedź, szybko.
- Hej. - Cześć, Sergio.
Précieuse?
Cześć.
Powiedz im to, co mnie.
To narzeczony Judith.
Była tutaj.
Miała ze sobą torbę.
Spieszyła się.
Przyszedł jakiś koleś.
Chciał zabrać jej torbę,
ale mu przywaliła, więc sobie poszedł.
Kiedy to było?
W czwartek.
Skąd wiesz?
Akurat była tu karetka.
Przyjeżdża w każdy czwartek.
Rozdają igły, tampony…
Warto wtedy tu być.
Jesteś pewna, że to była Judith?
Tak, to była ona.
Upuściła torbę. Miała w niej kasę.
Kasę?
Wiał wiatr i trochę ją rozwiało.
Zebrała ją i schowała do kieszeni
i do torby.
I przewróciła się.
Tamtej nocy wróciła w brudnych dżinsach.
Dzięki!
Co tak późno?
Szłam w pośpiechu przez Parc du Ray i się przewróciłam.
NICEA, PAŹDZIERNIK 2017
Wszystko gra?
Judith, co się dzieje?
Spokojnie.
Oddychaj.
Masz inhalator?
Jestem przy tobie.
Oddychaj! Co mam zrobić?
Oddychaj.
Usiądź.
NICEA, OBECNIE
Halo?
Hej, Weego.
Kto mówi?
Kolega Judith z pracy. Jest może z tobą?
Miałem dzwonić tutaj, jeśli nie będzie odbierać.
Jest z tobą?
Halo?
- Czego chcecie od Weego? - Znasz go?
Wpada tutaj.
Czasem załatwia sprawy.
To pośrednik.
Pośredniczy między ludźmi.
Niczym tani pociąg.
Znam go.
Kręci się tam, gdzie koka.
Jak już trochę zarobi,
znika na dwa lub trzy dni.
Znasz Weego?
Weego?
Przepraszam. Weego?
- Zatrzymaj się! - Chcemy tylko pogadać!
Stój!
Nie jesteśmy glinami!
Chcemy pogadać!
Co ty wyprawiasz?
Kurwa mać.
Co za gnojek.
Co go łączy z Judith?
Nie mam pojęcia.
Musisz mi pomóc.
W porządku?
Po wszystkim?
Cholera.
Przestraszyłaś mnie.
Myślałem, że umrzesz.
Ciągle mi się to zdarza.
W porządku?
Już raz straciłem dwoje bliskich, bo się spóźniłem.
No już.
- Zmykajcie. - Która godzina?
Już 7.
Cholera, Isaac!
Ja pierniczę, spóźniliśmy się.
„My”?
No co jest? Wstałem.
Nie zdążymy w 20 minut.
Niedaleko mam auto.
Szybko!
Co mam powiedzieć sędziemu?
Że lubię książki o II wojnie światowej
i Tolkiena, i chodzę na warsztaty pisarskie?
Właśnie tak.
Tylko bądź uprzejmy.
„Dzień dobry, Wysoki Sądzie”. „Do widzenia, Wysoki Sądzie”.
O niczym nie zapomniałaś?
Nie słuchaj jej. Przesadza.
Powiedzieć o kolekcji emblematów samochodowych?
Świetny pomysł.
To pomoże przełamać lody.
Dzięki.
Pójdę z nim, żeby go przypilnować.
Dobra, to ja skoczę do domu wziąć prysznic.
Przyda ci się.
Mną się nie przejmujcie. Co powiedzieć sędziemu?
Dobra, idziemy.
Czyli mam tę pracę?
Sam nie wiem. Zastanowię się i zadzwonię.
WOLNOŚĆ
NICEA, OBECNIE
Guillaume Lucchesi?
Porucznik Céline Celoria.
- Dobry wieczór. - Detektyw Chomard.
Sam jej szukam. Nie wiem, gdzie jest.
Strasznie się martwię. Gdybym wiedział…
Jak brzmiała jej ostatnia wiadomość?
Napisała, że zawsze będzie mnie kochać.
I nic więcej?
Nie zachowywała się dziwnie?
Powiedzcie mi, co się dzieje, a nie owijacie w bawełnę.
Proszę odpowiedzieć.
Zachowywała się normalnie.
Jak zwykle.
Jak na co dzień.
O co chodzi?
Te zdjęcia zrobiono dwa dni temu w Ivry-sur-Seine.
To byli mężczyźni związani z szajką.
Pod paznokciami mieli włosy.
Badania DNA wykazały, że należą one do Judith Conti.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI HARLANA COBENA
Napisy: Krzysztof Łuczak