- We dachten dat jullie allemaal dood waren. - Je vrouw is daarbinnen.
- Haar zus is bij haar. - Er is die nacht iets gebeurd.
Het lijkt erop dat jullie allemaal zwanger zijn geworden.
- Is dat een camera? - Ja.
Ze filmen ons.
- Je denkt niet dat ik moedermateriaal ben.
De baby heeft mijn DNA...
maar niet de jouwe.
- "Twee jaar na de geboorten leefden we een geheim leven.
We vertelden niemand wat we doormaakten.
Ochtend.
Goedemorgen.
"Onze wereld werd kleiner.
Onze wereld werd Midwich.
We raakten gewend aan ons leven.
Ben aan de regels gewend.
We konden zien dat onze kinderen bijzonder waren.
Niet normaal voor hun leeftijd.
Maar wij hielden van hen, en zij ook van ons.
We zeiden tegen onszelf dat we gelukkig waren.
Dat alles goed was.
En toen op een ochtend veranderde alles."
Zonnig?
Wat doe je?
Ik kom.
23, 24,
26, 27, 28,
29, 30.
Ik kom eraan, klaar of niet!
Nu, waar zouden deze kleine boefjes kunnen zijn?
Hm.
Zouden ze hier kunnen zijn?
Nee, ze zijn hier niet.
Wat dacht je van...
Hm.
Ik vraag me af of...
Misschien zijn ze weer naar beneden gegaan.
- Mama! - Shhh!
- Heb je gevonden! - Aanval!
Pak hem!
Kom hier jij!
Kom binnen, allemaal.
Welkom iedereen.
Welkom op je nieuwe school.
Als je me wilt volgen.
Voorzichtig.
Dus het doel van vandaag...
is voor jou om te weten waar alles is,
klaar voor je start volgende week op school.
Dit is waar jullie kinderen jullie wetenschappen zullen leren.
Je voert experimenten uit in de klas...
- Wauw. - Ik weet.
- ...evenals het gebruik van ons prachtige terrein
om het planten- en insectenleven te bestuderen.
En we zijn momenteel onze IT aan het upgraden
met de hulp van afdeling 300.
Wat denk je, Evi?
Ik vind het leuk.
Ik dacht dat je zou.
- Deze kamer is speciaal ontworpen en op maat gemaakt
om aan de behoeften van de kinderen te voldoen.
Daar hebben ze hun rusttijd.
We weten inmiddels allemaal dat ze graag een beetje slapen
in het midden van de dag.
En we zijn ervan overtuigd dat dit de focus vergroot
en productiviteit.
- Is dit ook waar ze tijd kunnen hebben om te lezen.
Ik weet dat ze daar nu al enorm van genieten.
- Ja. Dat gebeurt na de lunch.
Dat is echt goed.
Ik heb het uitgeprobeerd met Nathan, en hij lijkt er echt van te genieten.
- Ja, we hebben gemerkt dat alle kinderen daarop reageren.
Dank je.
- Je broer zal zo jaloers zijn.
- Volg me alsjeblieft naar de receptie.
Let op.
Sorry, oom Paul.
- Nee, eigenlijk is Nathan gestruikeld
over iets heel interessants hier.
Deze plaats werd gebruikt voor kinderen
die tijdens de oorlog uit Birmingham werden geëvacueerd.
Het is dus niet de eerste keer dat deze plek wordt gebruikt
voor een speciaal doel.
Je kunt nog steeds de schuilkelders onder de school zien.
Oké, laten we nu verzamelen in de grote zaal
en we kunnen de kinderen hun uniformen geven.
Hallo.
Is je vader daar?
Charlotte.
Wie is dat?
Een...
W-wat doe je hier?
Ze heeft me laten komen.
- Vergeet niet je uniformen en sporttenues op te halen.
Nutsvoorzieningen...
Wacht even. Daar.
- Ochtend. - Ochtend.
- Hoi. - Hallo.
- Hoi. - Hallo, Zoë.
Heeft meneer Clyde u de rondleiding gegeven?
O ja. Hij hield ervan.
- Centrum van de aandacht, zoals gewoonlijk.
- Ik, um -- Ik wilde je eigenlijk alleen maar bedanken.
Maar ik deed niets.
Jij deed.
Ik had er in het begin echt moeite mee
met de -- het hele ding, het experiment.
Iedereen vond het moeilijk.
Niet iedereen.
Kijk naar mij, mama.
Je ziet er geweldig uit, schat.
Het past echt bij jou.
Je ziet er geweldig uit.
- Nee, ik denk dat dit een noodzakelijk cadeau was voor Cassie.
Ze is een natuurtalent.
Ik moest wat harder werken.
En nu?
Oh nu.
Hannah is alles wat ik in de wereld wil.
Wat was dat?
Misschien waren het alleen de lampjes?
Dat zijn niet alleen de lampen.
Zijn wij dat?
Wie is zij?
Ik weet het niet.
Charlotte!
Wat doe jij hier?
Er is een dame bij papa.
Ze kwam in een auto.
Dat is haar kleine meisje.
Heeft papa nog iets gezegd?
Hij... Hij zei dat ze alleen moesten praten.
Kom met mij mee. Kom op.
Ja, dit is Haynes.
Er is hier iets aan de hand.
Tilly!
Hou op!
Tilly!
Hou op! Kom op. Kom op, volg mij.
Tilly, dat is genoeg!
Dat is genoeg.
- Hannah, je kent dit meisje niet.
Laten we gaan. Kom op.
- Wie is dat? - Ze is nieuw voor mij.
Ik ben zo terug.
Hoi.
Ik ben Susannah Zellaby.
Het spijt me, ik weet je naam niet.
- Heb je mijn dochter? - Ja, ze zit net in de auto.
Kunnen we praten?
- Dit is gewoon een klein misverstand.
Ik ben er zeker van.
- Als we alleen konden zijn...
- Je komt niet uit Midwich, of wel?
Nee.
- Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik het vraag.
Maar was je hier de nacht van de Blackout?
Susannah is bij de moeder.
- Ik regel haar papierwerk.
We hebben onderdak nodig. Laat haar niet vertrekken.
Wat weten we van haar?
Ze werkte als consultant
over de raadscampagne van Stewart McClain.
Hoe de fuck hebben we dat gemist?
Hé, lieverd.
- Hannah, kijk me aan. - Hoi.
Het is oke. Vertel ons gewoon wat er is gebeurd.
Niemand zal boos worden.
Hoe kende je dat meisje?
We hebben haar altijd gekend.
- Ik wilde de baby helemaal niet hebben.
Ik ging naar de kliniek, maar ik kon het niet.
Dus toen hadden Stewart en ik deze overeenkomst.
Hij zou me geld geven, en ik zou haar alleen opvoeden.
Zo gemakkelijk was het.
Het was prima.
Het was natuurlijk vermoeiend, maar Sunny is geweldig.
Ze heeft nooit problemen gehad.
Ik ben zo blij dat ik haar heb gehouden.
Ik kan mijn leven nu niet meer zonder haar voorstellen.
Je moet gemerkt hebben dat ze...
Nou, ze is gegroeid
veel sneller dan normale kinderen.
- Ja, maar ik ging naar twee verschillende dokters,
en ze zeiden allebei dat er niets was om je zorgen over te maken.
Waarom wist ik hier niets van?
- Sorry.
- Wie is dit? - Ik ben rechercheur Paul Haynes.
Maak je geen zorgen. Je hebt niets verkeerd gedaan.
Maar we willen graag dat je in Midwich blijft
voor een tijdje, als dat goed is.
Waarom?
- Er zijn bepaalde procedures die we moeten doorlopen.
Tests die we op Sunny moeten uitvoeren.
We stoppen je in een hotel.
Nee, dank u wel.
Ik denk dat we thuis beter af zijn.
Het spijt me, Amrita.
Het is -- Zo simpel is het niet.
Dit hele gebeuren is een zorgvuldig bewaard geheim.
Niet mijn probleem.
Kom op, Zonnig!
Je hebt je vader ontmoet, maar nu is het tijd om te gaan.
Ik wil hier blijven.
Doe niet zo dom, Sunny.
Ik wil de anderen zien.
Welke andere bedoel je?
De anderen.
Hannah, Joe, Connor,
Lily-Grace, Nathan, Ezra,
Milo, Louis, Olive, Adnan...
Stop daarmee, Zonnig.
...Juliet, Livy, Chuka,
Andreas, Lucy, Flora,
Kingston, Jamie, Winston...
We zijn klaar om verder te gaan.
Nu, op de schermen voor je zijn enkele afbeeldingen.
Evie, wil je met ons beginnen, alsjeblieft?
En kies een foto.
Uitstekend.
Nu, de rest van jullie, klik op de foto die Evie heeft gekozen.
Dat is onmogelijk.
Uitstekend.
Laten we opnieuw spelen.
Sunny, nu is het jouw beurt om een ​​andere foto te kiezen.
Wel verdomme?
Waarom zijn we hier?
Niemand vertelt ons iets.
- Verslaat me. Ik sms Paul, maar geen antwoord.
Wie is eigenlijk de moeder?
Ze komt uit Londen.
Sarah is buiten zichzelf.
Ik denk dat ze hem eruit zal schoppen.
Hoe lang gaat het duren?
Het is goed.
Eh, badkamer?
Stuur de scans naar Wimbledon.
- Hoi. - Wie ben jij?
Een...
Ik ben een van de Blackout-moeders.
Ben jij de moeder van het kind van het cricketveld?
Black-out mama?
Noem je jezelf zo?
Het is een soort afkorting.
Nou, ik hou er niet van.
Het is raar.
Het is een rare situatie.
Ik wil gewoon weggaan.
Ze laten me niet toe.
Ik ben Zoë.
- Amrita. - Hoi.
Wat is deze plek?
- Het heet Ward 300. Het is voor de kinderen.
Zij...
test ze, volg hun ontwikkeling.
Jezus.
Ja.
- Ik heb altijd geweten dat ze anders was.
- Wat vond je speciaal aan haar?
Ik weet het niet.
Ze had dit, uh, greep op mij.
Als een spreuk, weet je?
Alsof alles wat ik nodig had haar was.
Ja.
- Deze vrouw die ik sprak zei dat ze willen dat we in Midwich blijven.
Zoals, permanent.
Ze bood aan me te betalen.
Ze betalen ons allemaal.
En ze zijn -- En ze houden ons de hele tijd in de gaten.
Niemand gaat ergens heen.
Wat bedoelt u?
- Nou, ik heb Midwich niet meer verlaten sinds Hannah werd geboren.
Niemand van ons vertrekt.
Ik ben gestopt met werken, ik zie geen oude vrienden.
Familiebezoeken worden tot een minimum beperkt.
We doen alsof het een keuze is, maar dat is niet zo.
We sluiten ons langzaam af van de wereld.
Ik heb dit aan niemand verteld.
Er kwam een ​​keer een man bij het huis.
Maar een keer.
Hij zei dat hij een dokter was, maar ik denk niet dat hij dat was.
Hij en Sunny spraken een uur, en toen ging hij weg.
Als ze de hele tijd van me wisten,
waarom hebben ze niets gezegd?
Ik zou hier niet moeten zijn.
- Geef me je nummer. Alstublieft.
Ja.
- Amrita, als je weg wilt, moet je gaan nu het nog kan.
Ik begrijp het niet.
Hoe kan dat zijn?
- Ik weet dat het verontrustend is, maar het bewijs is duidelijk.
Als een kind iets leert, weten ze het allemaal.
Het is een bijenkorf.
De kennis zendt,
zonder de noodzaak van taal of expressie.
- En waarom wisten we dit niet eerder?
- Of het is nog niet eerder gebeurd,
of ze hebben het verborgen.
- Oké. Heel erg bedankt, iedereen.
Je kinderen komen er nu doorheen.
Dus, hoe deed hij het?
Verdomd briljant, nietwaar?
- Ik heb ze goed begrepen, nietwaar, oom Paul?
Heb het gehaald, maat.
Nu ga je naar huis met mama, en ik zie je later, oké?
- Oké. - Akkoord.
Doei.
Ik moet terug.
Ik, uh, moet voor de nieuwe moeder zorgen.
Mam, wat is er aan de hand?
We weten het nog niet zeker.
Een soort van subliminale communicatie
tussen de kinderen.
Houd dat voor nu voor jezelf.
mama.
Kom op.
Hanna?
Wat is het?
Evi.
Waarom draag je die jas?
Je gaat pas over een week naar school.
Ik wil het dragen.
Dat is mooi.
Heeft oma het je verteld, mama?
Over ons?
Ja.
Dat deed ze, een beetje.
ik gewoon...
hoor de gedachten van mijn vrienden, dat is alles.
Maakt het je bang?
Nee.
Nee natuurlijk niet.
Ik hou meer dan ooit van je, oké?
Oké?
Het is een bijenkorf.
...of ze hebben het verborgen.
- Heb je gevonden!
Aanval!
- Ik heb ze goed begrepen, nietwaar, oom Paul?
Ik ga naar Westcott.
Regel een vergadering voor maandag -- alle ouders.
Zeg niets tot dan.
Je bent dol op hem, nietwaar?
Ja, denk ik.
En de moeder?
Wat moet dat betekenen?
- Het is oke. Ik veroordeel je niet.
Rot op naar Londen, wil je?
Wat is het?
- Ik dacht dat je hier eens naar moest kijken.
Het was eerder vandaag.
- Het kan gewoon een ongeluk zijn geweest.
- Je was er niet. Je hebt haar gezicht niet gezien.
Ik hoorde ze praten in Ward 300.
Ze hadden het over één geest.
Alsof ze allemaal één wezen zijn.
Waarom hebben we hier ooit mee ingestemd?
Waarom hebben we dat stuk papier getekend?
Rustig maar. Oké?
Ze is een geweldig kind.
Ga daar niet terug.
Hoi!
Mama houdt niet meer van me.
Wat?
Natuurlijk doet ze dat.
Nee. Alleen jij.
- Het spijt me dat ik je in het hotel heb gehouden.
Het is nog maar voor een paar dagen.
Zeker.
Een...
Ik kan er zelf komen.
- Ik moet ervoor zorgen dat je in orde bent.
- Hoi! - Hoi.
Oke?
- Oom Paul, kunnen we "Hide and Seek" spelen?
Niet nu, Nathan.
Slechts één spel, alstublieft.
- Nathan, je kunt met Lily-Grace spelen
als Mary-Ann morgen langskomt, oké?
- Het werkt niet met Lily-Grace.
- Het is "verbergen en zoeken". Natuurlijk werkt het.
- Nee, dat niet. Ze zal weten waar ik me verstopt.
Wat bedoelt u?
Je zou het haar moeten vertellen.
Vertel me wat?
Hannah, liefje, de thee is klaar!
Gaat het?
Middag.
- Heb je over het nieuwe meisje gehoord?
- Ja. - Waarom wisten ze niets van haar?
Stelletje verdomde amateurs.
- Ik heb gehoord dat er misschien een ontwikkeling is geweest bij de kinderen.
- Het heeft toch niets met mij of jou te maken?
Joe is in je huis.
- Laat me je iets uitleggen.
Zie je die jongen? Dat is mijn zoon.
Ik zou een moord voor hem doen. Ik zou voor hem sterven.
- Ik kom dichterbij, Joe! - Maar die...
Dat is slechts 30 mille per jaar belastingvrij van de overheid.
Hij is hier alleen tot het geld op is.
Joe, kijk naar mij!
Hanna!
Heb je me niet gehoord?
Ik speelde met mijn boerderij.
Goed, ga dan zitten.
We hebben de hond geen pijn gedaan.
Aaah!
Oh!
We hebben de hond geen pijn gedaan.
Aaah!
Gaat het? Oh Jezus!
Snel, snel, snel, snel, snel!
Houd het hier.
- Papa, wat is er gebeurd? - Oh, het is oke.
Mama heeft zichzelf pijn gedaan, dat is alles.
- Luister. Ik begrijp dat dit moeilijk is.
Weet je, je had hier al lang geleden deel van moeten uitmaken.
Ik ben bang.
Ik weet niet wat er aan de hand is.
Nee, niemand van ons doet dat.
Daarom hebben we je nodig om ons wat meer tijd te geven.
Wil je me vertrouwen?
Alstublieft.
Ik wil graag wat antwoorden.
Amrita, breng Sunny naar de kamer.
Sara, mag ik even praten?
Nee.
Ik wil met haar praten.
Het is goed.
Ze heeft het recht om het te weten.
Neem Sunny voor mij, wil je?
- Dit duurt niet lang. - Ja.
We wachten in de bar.
Kom op.
Wil je wat drinken, Sunny?
Iets bruisend?
Eh, een limonade.
- Alstublieft. - Zeker.
Alles goed, Sunny?
Waar kijk je naar?
mama.
- Ze praat gewoon met de dame. Ze zal niet lang meer duren.
Bedankt.
Oké, laten we hier gaan zitten.
En drink je drankje.
Hoe lang ken je de andere kinderen, Sunny?
Sinds altijd.
- Dus waarom kwam je niet eerder terug om bij hen te zijn?
Ik hoefde niet.
Maar nu doe ik het.
Kijk, het was drie jaar geleden,
en het was een stomme flirt, oké?
- Wist Stewart dat je zwanger werd?
- Ja. Maar hij gaf nooit iets om Sunny of mij.
- Dus waarom ben je hier? - Het was niet mijn keuze!
onzin.
- Luister naar me. Waarom zou ik hier komen?
Ik heb hem of jou niet nodig. Mijn leven is prima.
Ik heb hier niets om gevraagd.
Waar is Sunny? Ik wil naar de kamer.
- Zij -- Ze is gewoon bij de bar.
Waar is ze?
Zij...
Zonnig?!
- Mama.
Zonnig!
Wat doe jij?!
Laat haar met rust!
Wanneer ging je me over de kinderen vertellen?
We gaan het maandag aan iedereen vertellen.
En ik ben gewoon "iedereen", toch?
Nee natuurlijk niet.
Gewoon een burger.
- Jodie, ik heb veel te doen op dit moment.
Ik zou zonder dit kunnen.
Het spijt me zo.
- Ik hoef hier eigenlijk niet te wonen.
Weet u dat?
Ik had al eeuwen geleden kunnen verhuizen.
De overheid zou mijn huur betaald hebben.
Maar ik wist hoeveel Nathan voor je betekende.
Wat zeg je, wat bedoel je?
- Ik zeg dat als je me niet vertrouwt, we een probleem hebben.
Natuurlijk vertrouw ik je.
Maar er zullen altijd dingen zijn die ik je niet kan vertellen.
Je zou het Deborah hebben verteld.
- Wat zei je? - Je hoorde.
Ga daar niet heen, Jodie.
Gewoon niet doen.
- Ik bel Mary-Ann morgenochtend
en kijk of ze fatsoenlijke appartementen beschikbaar heeft.
Ja, je doet wat je wilt.
- Ik zal. - Nou, ga dan maar.
Ik heb hier niet om gevraagd!
Begrijp je dat? Niets van dat!
Was je aan het vechten?
Nee.
Komen. Kom bij me zitten.
Mijn excuses. Waar kijk je naar?
Foto's van jou, mama.
En dat ben jij, papa.
- Dat is geweldig! - Jij bent zo slim.
Juist, Evie, jij gaat.
Kun je je ogen sluiten?
Olive, je gaat iets kiezen, oké?
En Evie, je raadt vast wat het is.
Kom hier! Niet spieken!
Rechts. Niet spieken.
Ik heb het.
- Oké, Evie, wat heeft Olive geplukt?
De zakdoek.
Hoi!
Heel slim dus!
- Oh! High five.
- Jullie doen er nog een zonder mij, oké?
- Oké. Juist, wie wil er mee?
- Haar. - Oké, goed.
- Ik dacht dat we hadden afgesproken niets te zeggen.
Ik niet. Evi heeft het me verteld.
Het hoeft geen vies geheim te zijn, mam.
We hebben altijd geweten dat ze speciaal waren.
Nou ja, dat deed ik in ieder geval.
Heb je het gedaan?
- Ja. - Heb je het goed begrepen?
Oké, laten we nog een spel spelen. Olijf, jij gaat eerst.
- Hun markeringen op het dinerpak kunnen ervoor zorgen dat ze er slim uitzien,
maar ze hebben een ander, veel belangrijker doel.
Het is hun camouflage.
Hun zwarte rug helpt hen in de duisternis te verdwijnen
als je onder water zwemt,
ze te verbergen voor roofdieren van bovenaf,
terwijl hun witte buiken hen helpen op te gaan in...
- ...wanneer bekeken door roofdieren die van bovenaf jagen.
Deze vorm van kleuring wordt countershade genoemd.
Zoete dromen.
- ...en je kunt met al je vrienden spelen.
- Hoe klinkt dat? - Mag ik een ijsje?
- Softijs? - Ja.
- Oké.
Nacht-nacht, mijn engelenmeisje.
Hou van jou.
- De kinderen slapen boven. Ga direct naar mijn kantoor.
Ga zitten.
Ik weet dat dit gek klinkt...
Nee, ga verder.
Vanmiddag heeft Hanna...
deed me mijn handen boven een pan met kokend water houden.
Ze liet me het daar vasthouden.
- Wat bedoel je? - Letterlijk dat.
Ik kon niet bewegen.
Ze wilde me pijn doen.
- Zoe, waarom zou ze je pijn willen doen?
- Omdat ik denk dat ze me als een bedreiging ziet.
Ze vertrouwt me niet.
Hoi lieverd.
We gaan naar huis.
Ze zeiden dat we dat konden.
Kom op.
Luister.
Wij horen hier niet.
We gaan naar huis, oké?
Laten we gaan.
- Het is alsof ze al die tijd tegen mij en Sam heeft gelogen,
steeds meer aan ons gehecht.
En dan is dit nieuwe kind gearriveerd
en alles is veranderd.
En het is niet alleen zij.
Het zijn ze allemaal.
Amrita voelde het ook.
- Amrita? - Ja.
Ik sprak met haar.
En toen hoorde ik je praten,
zeggen dat ze allemaal één van geest zijn?
- Nou, we... weten niet wat ze zijn.
Maar dat zei je wel.
Ik vertrouw ze niet.
Geen van hen.
- Luister, de afgelopen dagen waren vreemd,
op zijn zachtst gezegd,
maar er zijn al twee jaar geen incidenten meer geweest.
- Je gelooft me niet. - Dat is niet wat ik zei.
- Sam gelooft mij ook niet. Het was alsof ze hem betoverd had.
- Ik moet gaan. - Kijken.
Alsjeblieft, Zoe, ga zitten.
- II -- Nee, ik niet --
- Ik had niet moeten komen. - Zoë, ga zitten.
- Ik dacht dat je het misschien zou begrijpen, maar --
Ik begrijp het wel .
Nee, dat doe je niet.
Jij -- Je ziet het niet.
- Iets ervan. - Zoë, alsjeblieft.
Zoë.
Zoë, alsjeblieft. Ka...?
Dit is Zoë Moran.
Laat alsjeblieft een bericht achter.
Zoë.
Ik neem je advies ter harte.
We vertrekken.
Veel geluk. Ik denk aan je.
Als je hier ooit wegkomt, bel me dan.
Natan?
Natan!
Kom op.
Zonnig, kom hier!
Zonnig, kom op. We gaan naar huis.
Zonnig.
Alstublieft.
Het komt goed.
Jij hoort hier niet. Je bent van mij.
Oké?
Kom op. Dat is genoeg!
Stap nu in!
- Ik wacht nog vijf minuten. - Ja.
- Hoi. - Avond, Zoë.
- Waar was je? - Ik ben net gaan wandelen.
- Nou, je kunt het haar nu zelf vragen.
Vraag me wat?
- Je was eerder in het beperkte gebied.
Afdeling 300.
Wilde alleen weten waarom.
Oh. Ik, eh, ben verdwaald.
- Je hebt met de moeder van het nieuwe meisje gesproken.
- Ja, ik wilde gewoon vriendelijk zijn.
Heeft ze iets tegen je gezegd?
Is er iets waarvan je denkt dat we het moeten weten?
Nee niets.
- Amrita heeft veel te verwerken.
Daar moeten we zorgvuldig mee omgaan.
Doe het alsjeblieft niet nog een keer.
Ik zie mezelf eruit.
- Je hebt me niet verteld dat je dat deed.
Wat?
- Je hebt me er niets over verteld.
- Omdat je het niet wilde weten.
Charlotte!
Bedankt voor het komen.
Wat zei ze?
- Alleen dat haar moeder haar hierheen heeft gereden en haar heeft afgezet.
Het is haar tweede portie.
- Ze had haar niet eens eten gegeven. - L...
probeerde haar te bellen.
Er was geen antwoord.
Rechts.
Nou, ik moet Sunny waarschijnlijk naar afdeling 300 brengen
totdat we haar vinden.
Ik wil hier blijven.
- Sunny, dit is toch niet jouw huis?
- Ik wil hier wonen. Hier ben ik begonnen.
Neem me niet kwalijk.
- Ja. - Ik ben het.
Er is iets dat je nu moet zien.
Zoë.
Ik neem je advies ter harte.
We vertrekken.
Veel geluk. Ik denk aan je.
Als je hier ooit wegkomt, bel me dan.
Shh.