Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
- Czekaj! Rany! - To boli!
Ale smród!
Nic ci nie jest?
Możesz wstać?
Wam to dobrze.
Ja nie mam nic.
Zupełnie nic.
Zostałem w tyle.
Oszalałeś.
Chodź.
Wstawaj.
Zostaw mnie!
Czemu mnie tu nie zostawisz?
Niech mnie wywiozą z resztą śmieci na wysypisko.
W sumie racja.
Osiemdziesiąt procent ludzi to śmieci, prawda?
Co z pozostałymi 20%?
To szumowiny.
To okrutne!
Sam tak stwierdziłeś.
Ja sądzę, że przynajmniej jeden procent jest w porządku.
Czyli coś z nimi nie tak.
Są oderwani od rzeczywistości!
Niech ci będzie.
Dobra.
Wracajmy do domu.
Chodź.
Ty dupku!
Oberwiesz! Zobaczysz!
MAM 46 LAT I WYROSŁEM NA NUDZIARZA
Chodź tu!
Wszyscy się starzeją,
a my się nie zmieniamy.
Nieważne, dokąd się zmierza,
tylko z kim.
Poradzisz sobie.
Jesteś wyjątkowy.
Ty też masz w sobie słowa, które czekają, by wznieść się w niebiosa.
To takie banalne.
Ostatniego dnia 1999 roku,
gdy nasze drogi się rozeszły, powiedziała:
„Następnym razem przyniosę płyty”.
To były nasze ostatnie słowa.
To był koniec
naszego związku.
ROK 2015
TOKIO PRZYPOMINAŁO TONĄCY TITANIC
Zabawa bez granic!
DZIĘKUJEMY WSZYSTKIM, KTÓRZY WSPIERALI NAS PRZEZ 30 LAT!
DO ZOBACZENIA!
Pan Oguro!
- Panie Oguro! - Proszę zostać!
Panie Oguro!
Słuchajcie!
- Zabawa… - Bez granic!
Dziękuję, że wspieraliście nas tak długo.
Dziękujemy!
Szczerze mówiąc,
wcale nie czuję, że to koniec.
Nie wiem, co teraz ze sobą pocznę.
Może wrócę do pracy w telewizji.
Ani się waż!
Jestem Sanai. Keiichiro Sanai.
- Dziękuję. - Miło pana poznać.
- Jestem Sanai. Keiichiro Sanai. - Nie, to…
Założyłem agencję pracy.
Zrobię, co trzeba, nawet sfinansuję program.
Rany…
A jednak…
stałeś się banalny.
Zacząłem od nowa.
Właśnie widzę.
Będę zaczynał tyle razy, ile będzie trzeba.
Zabawmy się!
- Zabawa… - Bez granic!
Proszę.
Dziękuję.
Dziękuję za przybycie.
Dziękuję, panie Oguro!
- Dziękuję za wszystko. - Dziękuję!
A teraz dyrektor Hosoi
oraz dziewczęta z programu zaśpiewają „Zakochane ciasteczko z wróżbą”.
Tańczmy!
ZABAWA BEZ GRANIC! DZIĘKI ZA WSPÓLNE 30 LAT!
Panie Hosoi!
Hosoi, twój taniec jest do bani!
Rozchmurz się.
Hej.
Nie pij dziś za dużo.
Nic mi nie będzie.
I jeszcze raz!
Widziałeś Sekiguchiego?
Jest tutaj?
Pracował przy tym programie.
- Jest tu, prawda? - Zabawmy się jeszcze!
Właśnie wyszedł.
- Naprawdę? - Tak.
Teraz dopiero się zacznie!
- Super! - Pora na refren!
Wszyscy razem!
SEKIGUCHI: IMPREZA? NIE WIEM.
MOŻE WPADNĘ.
Robimy kółeczko!
JESTEŚ TAM? RZUĆ TĘ ROBOTĘ.
Proszę, panie Onda.
- Przepraszam! - To ja przepraszam.
Dziękuję.
Tańczyłaś na scenie.
Sypnęłam się mnóstwo razy.
I tak nikt nie widział.
Pewnie masz rację.
Twój wkład był dużo większy od mojego.
Pracuję dla firmy, która robiła oprawę graficzną.
Choćby nie wiem, jak się starali,
i tak nikt ich nie zapamięta.
Rozumiem cię.
I to dobrze.
Tak?
Rozpoznajesz moją twarz?
Nakręciłam sześć DVD.
Naprawdę?
Chcesz się stąd wyrwać?
Nic tu po nas. To jak jakaś stypa.
Prawda?
Rany! Jaki wielki pokój!
To Tokyo Tower.
Co?
Wolę Tokyo Tower od Skytree. Wygląda seksownie.
Wrzucę na bloga.
Uważasz, że to seksowne?
Zgasły światła.
Co jest?
Co się stało?
Kiedy…
byłeś dzieckiem…
chciałeś być tym, kim teraz jesteś?
Co?
Nie jestem pewien.
A ja…
Ja na pewno nie.
SEKIGUCHI: RZUĆ ROBOTĘ I PRACUJ DLA MNIE
CZTERY POZIOMY KURSÓW ONLINE DLA WSZYSTKICH DZIECI
NAUKA W KLASACH TO PRZEŻYTEK
KENTA SEKIGUCHI
ZAPROSZENIE DO GRONA ZNAJOMYCH
KAORI OZAWA (KATO)
POPRAWINY. ZDJĘCIA NADESŁANE PRZEZ INNYCH!
A jednak…
stała się banalna.
Dziękuję.
Ulewne deszcze przesuną się na wschód. Radzimy zachować ostrożność.
Jesteś tu.
Napisałam, że przyjdę.
Tak?
Przyszłam po swoje rzeczy. Jeszcze trochę ich zostało.
Ta chyba jest moja.
Zamierzałeś mi się oświadczyć?
Zatem mnie okłamywałeś.
Czyli?
Zwróć mi te wszystkie lata!
Wiesz, że to niemożliwe.
Czekaj!
Obyś sam tu sczezł!
Strasznie leje. Weź parasol.
ROK 2011
BYŁEM ZASYPANY ROBOTĄ
PEWNIE PRZEZ WSTRZĄSY WTÓRNE
Yamamoto!
Ile jeszcze ci to zajmie?
- Cześć. - Tak?
Oba mają być gotowe na godzinę 17.
Obyście się wyrobili.
Dobrze.
Guzdrzesz się, Taniguchi.
Trochę to trwa.
Nic nie poradzę.
To dużo większa przestrzeń.
Po jakie licho wciąż się przeprowadzamy?
Tak, kompletnie nie w porę.
Nie miał pan gdzieś teraz być, panie Sato?
Cholera.
Podać coś do jedzenia?
Przepraszam. Pewnie zaraz się zjawi.
W porządku.
Przepraszam.
Co to za strój?
Przepraszam za spóźnienie.
Proszę.
Możemy już zamówić.
Oczywiście.
W biurze jest spore zamieszanie.
To dobrze, gdy ma się sporo pracy.
Cóż, to niezbyt popłatne zajęcie.
Ale pracy jest w bród,
więc da się z tego wyżyć.
Owszem.
To pewnie ciężka praca.
Można tak powiedzieć.
Opracowujemy materiały związane z trzęsieniem ziemi w Fukushimie,
ale i grafikę do tandetnych programów.
Zwariować można.
- Rozumiem. - Tak to bywa.
Trzeba się z tym pogodzić.
Tak czy inaczej, to moja praca.
O czym ty mówisz?
Przepraszam.
Wybaczcie na chwilę.
Halo?
Tak?
Rozumiem.
Żaden problem.
Już się robi. Jasne.
Na razie.
Naprawdę mi przykro.
- Słuchaj… - 45-letni hikikomori zabił rodziców.
Muszę zrobić rekonstrukcję.
- Hej. - Co?
Co to miało znaczyć?
„Tak to bywa. Trzeba się z tym pogodzić”.
Wybacz. Muszę lecieć.
Po ślubie też taki będziesz?
Naprawdę jesteśmy teraz bardzo zajęci.
Nie możemy od razu wziąć ślubu.
Chcesz to przełożyć.
No wiesz…
Mnóstwo ludzi pobiera się po trzęsieniu ziemi.
Co masz na myśli?
No wiesz…
To takie…
banalne, prawda?
Przepraszam. Przepraszam za to.
Twoja mama zostanie tu do jutra?
Nieważne. Skoro jesteś taki, to spotkanie z ojcem też źle pójdzie.
- Zgoda. Dobrze. - Co?
Pójdźmy jutro we trójkę na lunch.
Zarezerwuję stolik.
Przepraszam za dzisiaj.
Ubiorę się odpowiednio i tak dalej.
Zapomnij o tym, co się dziś wydarzyło.
- No cóż… - Skasuj to.
- Wiesz, że nie mogę. - Obiecuję, jutro zrobię to jak należy.
Dobrze.
- Jutro zachowam się odpowiednio. - Jasne.
Przysięgam!
Przepraszam!
Ładnie. Uśmiech proszę.
Świetnie.
ROK 2008
REKORDOWA LICZBA WYŁADOWAŃ ATMOSFERYCZNYCH W TOKIO
Śmieję się, gdy to wspominam.
Ale w końcu się udało.
- Naprawdę? - Oguro był zadowolony.
- Naprawdę? - Tak.
- Miło mi to słyszeć. - Trzymaj się.
- Dziękuję. - Jasne. Na razie.
Faktura za ostatni projekt.
Niech szef ją zredukuje o 30%.
Panie Onda.
Tak?
Nie!
Przestań!
Dość!
Panie Sato.
Panie Sato!
Proszę to sprawdzić.
No dobra.
Co to ma być?
Nie o to prosili.
Ale to jest mniej banalne.
Zapomnij. To ma być banalne.
Obłęd.
Sekiguchi kazał mi znaleźć coś, co będę lubił robić.
Zapomnij o tym.
Młodzi gapią się w telefony, nie w telewizor.
To ma trafiać do gospodyń domowych i emerytów.
Twoje wymysły do nich nie przemówią.
Do poprawki.
Już jestem.
Sekiguchi, chodź tu!
Co ci odbiło, do cholery?
Wiesz, co narobiłeś?
Tak.
Kto nam zleca pracę?
Mamy wrócić do tanich, gównianych zleceń?
Żadna różnica.
Co powiedziałeś, sukinsynu?
Co się z tobą dzieje? Odbija ci.
Wcale nie.
Wiem, że miałeś ochotę zrobić to samo.
Tak, ale…
Rzucam tę robotę.
Mówisz tak od lat.
Mam dziecko w drodze.
Z kim?
- Z moją dziewczyną. - Ale z którą?
Niech pomyślę…
Pamiętasz tamtego prezesa firmy?
Tak.
Z jakiejś tam korporacji.
Pamiętasz wielką imprezę, jaką urządził?
Tam ją poderwałem.
Chodziliście ze sobą?
Niezupełnie. Byliśmy ze sobą z przerwami.
Więc teraz się pobieramy.
A ty rób, co chcesz.
Pisałeś powieść, prawda?
To ją pisz. Czy to było aktorstwo?
Gdybym umiał pisać powieści, to by mnie tu nie było.
Nieważne, co robisz. Byle nie tutaj.
GDY IDZIESZ POD GÓRKĘ W DZIELNICY MARUYAMACHO W SHIBUYA,
PRZY STACJI SHINSEN JEST HOTEL MIŁOŚCI.
JEST W NIM POKÓJ, KTÓRY PRZYPOMINA KOSMOS.
W TAMTYM CZASIE DLA NAS OBOJGA
BYŁO TO JEDYNE BEZPIECZNE MIEJSCE.
KOCHAŁEM JĄ PONAD ŻYCIE…
PORADZISZ SOBIE.
JESTEŚ WYJĄTKOWY.
Nieprawda.
Ja nic nie mam.
ROK 2000
Hej, Sato! Długo jeszcze będziesz spał?
DLA MNIE NIE BYŁO ŻADNEJ REWOLUCJI TECHNICZNEJ.
Idziesz na przyjęcie z okazji 15. rocznicy?
Chodźmy razem!
Nie mam zamiaru iść sam!
Mam tego dość!
Pełno tu lasek!
- Chcesz wystąpić w moim programie? - Jasne!
- Co robimy? - Chcę…
- Tak? - Chcę tańczyć i śpiewać.
Chcę jeść słodycze.
Zawsze sprawiam ci kłopoty, więc dziś ja płacę za pokój dla VIP-ów.
- Dzięki, stary! - Czynsz za dwupokojową chatę.
Opłacona przeprowadzka i zestaw mebli!
Gratulacje!
Tędy.
Dobrze się bawicie?
- Jak leci? - Co to może być? Chakin sushi!
Masz coś dzisiaj?
Lubisz to, co?
To nie jakieś badziewne sushi!
Zamiast imbiru w każdym jest po 10 000 jenów.
Co to?
Speedball. Bierzecie?
- Powali was. - Ile?
- Na koszt firmy. - Dzięki.
A oto główny sponsor programu,
firma Nakama Corporation i jej prezes Sanai!
Sanai!
Tym razem to on będzie DJ-em!
Ale się nakręcił!
On jest DJ-em? Serio?
On jest DJ-em?
Puszcza Denki Groove!
Co? Słucha pan Denki Groove, panie Sekiguchi?
- Uwielbiam „Niji”! - Serio?
Skołuję dziś sobie jakąś dupcię.
Hej, Sato!
Sato!
Też sobie zapodaj!
Proszę.
Butelkę szampana.
- Już się robi. - Najdroższego, jaki macie.
- I trzy kieliszki. - Jasne.
A ja poproszę gin z tonikiem.
Dobrze.
- Czuję to. Chwila, jest za jasno. - Co?
Piękna ta kula dyskotekowa.
Szybciej, dziewczyny, siadajcie obok facetów!
A niech cię! Dalej!
Możecie zabrać te laski do domu.
- Tak? - O ile się zgodzą.
Inaczej złamiecie prawo.
Ale nawet to jest w porządku, co nie?
- Tak! - Śliczna jesteś!
Czas się wyluzować!
- Właśnie! - Kto wie, co przyniesie jutro.
„Dziś jest ostatni dzień mojego życia”.
Tak trzeba żyć.
Żartuję!
- Nozomi. - Jestem Mayu.
- Szok! - Zrobimy to dziś razem?
- Dzisiaj? - Odpowiedz za pięć sekund.
- Pięć, cztery, trzy dwa, jeden… - Może być fajnie.
- Serio? - Tak!
Spójrz na mnie.
Poradzisz sobie. Jesteś wyjątkowy.
Rozumiesz?
Wiesz…
zawsze znajduję ludzi pogrążonych w rozpaczy.
Powiedziała mu, że znajduje ludzi pogrążonych w rozpaczy.
W rozpaczy!
I co dalej?
„No i cię znalazłem”.
- Nieprawda! - O rany! Żartujesz!
Tak powiedziałby Hitonari Tsuji.
- Dokładnie! - Ja bym tak nie powiedział.
Ale pewnie tak pomyślałeś.
Wciąż nie pogodziłeś się z tym, że rzuciła cię dziewczyna?
Dziewczyna? Ta od listów?
Tak się poznaliście?
Nie wracajmy już do tego.
Już wiem! Zaprośmy tu Soo!
- Tak! - Po co?
Kobieta uleczy rany zadane przez inną.
To coś więcej, Nana. Ma dziurę w sercu.
- Prawda? - To tym bardziej!
Dzwoń do niej!
Pewnie śpi.
- Szybko, dzwoń do niej! - Dzwoń!
- Dzwoń!
- Dobra!
- Dzwoń! - Zadzwonię.
Przestańcie! Dajcie spokój!
Przestańcie! No już!
Witamy!
- Przyszłaś. - Szybko poszło.
- Mieszkasz w okolicy? - Niedaleko.
Mieszkasz w Shinjuku?
Zazdroszczę!
- Usiądź. - Zróbcie miejsce.
- W końcu cię znalazłem! - Cicho!
- Wystarczy! - Siadaj.
Nie słuchaj tych idiotów.
Czego się napijesz?
Zielonej herbaty.
Zielona herbata. Już się robi.
Zdrowie Soo!
- Zdrowie! - Zdrowie!
- Suń się! - No co?
- Miło mi. - Wciśnij się.
- Stuknijmy się. - Z tobą też!
Masz bardzo ładną buzię.
Nie.
Mogłabyś być modelką.
Jestem aktorką.
Naprawdę? Jesteś aktorką?
Robię to i owo.
Ty też kiedyś grałeś, prawda?
Ani słowa!
To mroczna przeszłość!
Grałem w J.League.
- Naprawdę? - W J2.
- To miejski ośrodek treningowy. - Cicho bądź!
Hej, Soo. Jesteś w połowie Japonką, prawda?
Mam mieszane pochodzenie.
- Naprawdę? - Tak?
Mogę być, kim zechcesz.
Jakie znasz języki?
- Angielski i koreański. - Nieźle.
- Uczę się chińskiego. - Powiedz coś po koreańsku.
Co to znaczy?
Zrozumiałeś?
To obelga!
- Co powiedziała? - Co powiedziała, Den?
To był komplement, prawda?
„Cudownie, że jesteś taki wysoki”, prawda, Soo?
- Wcale nie! - To był komplement.
Brawo!
- Świetnie, Soo! - Super!
Sato, zaśpiewaj drugą połowę!
- Nie ma mowy. - Zaśpiewajcie w duecie! Śpiewaj z nią!
- Idź! - Nie ma mowy! Nie!
Przepraszam.
Proszę.
Dość tego!
Wypiłaś do dna.
- Podaj nam tequilę. - Dobrze.
W porządku.
Teraz powiedz magiczne słowo „Soo”.
Śpiewajcie w kółko!
Na kiedy ma termin?
W e-mailu było chyba, że na środę.
Co dziś mamy?
- Nie mam pojęcia. - No tak.
- Myślisz, że skończymy na czas? - Co? Jasne.
Sato.
Soo ma jutro wolne. Ty też, prawda?
Tak.
Masz jutro wolne? Chcesz gdzieś pójść?
Jutro muszę poszukać mieszkania.
Chcę się przeprowadzić.
To może przyjdź na imprezę, którą organizuję.
Ma iść gdzieś, gdzie ludzie jedzą owady?
Czemu nie?
Nie ma mowy.
To obrzydliwe.
To może pijmy aż do rana, a potem pójdziemy na ryby.
- To mi się podoba. Super. - Chcesz iść na ryby?
To takie banalne.
I co z tego? Banalność to nic złego.
- Słusznie. - Tak.
Sato, tracisz ją.
Mówiłem, że jutro idę szukać mieszkania.
- Nie bądź nudziarzem. - Nie jestem.
Nie przynudzaj!
- Bo co? - Nudziarze to śmieci.
A ty to co, Nana?
Ja?
Pewnie, że jestem śmieciem.
Osiemdziesiąt procent ludzi to śmieci.
Co z pozostałymi 20%?
To szumowiny!
- To właśnie my. - Śmieci czy szumowiny?
Odprowadź Soo do domu.
Nie mogę. Wiesz, że mamy teraz dyżur.
Jeśli coś się wydarzy, musimy biec do pracy.
- Prawda, Sekiguchi? - Trenuję w J.League.
Wciąż tęsknisz za poprzednią dziewczyną?
Mówiłeś, że była brzydka.
Już ci mówiłem. Mówiła tak, bo była skromna.
Co o niej pomyślałeś, gdy się poznaliście?
„Dobrze, że nie jest brzydsza, niż myślałem”.
To diabelnie okrutne.
Odprowadź ją.
No już.
Uważaj!
- Poradzę sobie. - Nie sądzę.
Przecież ci mówię. Chodźmy jeszcze gdzieś.
Od teraz możesz stąpać tylko po białych.
- Które to? - Te małe.
- Te maleńkie? - Tak.
Od teraz możesz chodzić tylko po tych. Zaczynamy!
Idziesz po białych?
Tak.
Jak nadepniesz na inny,
to stawiasz piwo.
- Zgoda? - Jeszcze chcesz pić?
Przepraszam!
Dzięki.
Przepraszam na chwilę.
Dobrze.
Halo?
Tak.
Dobrze.
Przepraszam.
Mam pracę.
W porządku.
W barze?
Tak naprawdę…
to miejsce.
wynajmuje mi Sanai.
Pracuję na miejscu.
Co robisz?
Przyjmuję…
klientów.
Jak skończę,
zadzwonię do ciebie.
Jednak tu zaczekałeś!
Nie mam nic.
Takie życie…
nie jest aż takie złe.
…kilka barów i restauracji.
Grupa przedsiębiorstw ukryła dochody w wysokości kilku miliardów jenów.
Chcę się przysłużyć społeczeństwu.
Sato!
- Tworzę miejsca… - Patrz.
…gdzie ludzie mogą się spotykać.
Podejrzany, pan Sanai, prowadził
ośrodki dla seniorów i restauracje.
W jednym ze swoich mieszkań urządził punkt masażu dla mężczyzn.
No nie, co za głupek.
Kobiety wykonywały akty seksualne.
Sanai jest skończony.
Zmuszane były do prostytucji w zamian za czynsz i utrzymanie.
Wybrany numer jest nieaktywny.
Proszę sprawdzić numer i spróbować ponownie.
Wybrany numer jest nieaktywny.
ROK 1999
SYLWESTER
PRZEPOWIEDNIA SIĘ NIE SPRAWDZIŁA I ŚWIAT SIĘ NIE SKOŃCZYŁ, ALE…
WITAMY ROK 2000!
Słabizna.
Po co robić z tego aferę?
A co za różnica?
Pewnie masz rację.
Słuchaj…
W przyszłym roku, a raczej w tym…
Może zamieszkamy razem?
Co?
Poznam nawet twoich rodziców.
Co ty na to?
Cóż…
Sama nie wiem.
To takie banalne.
Może i tak.
Ale ziąb.
Racja.
Idę w tę stronę.
Nie na stację?
Mam coś do załatwienia.
Następnym razem przyniosę płyty.
ROK 1998
JAPOŃSKA DRUŻYNA NA MUNDIALU PRZEGRAŁA WSZYSTKIE TRZY MECZE.
ODWIEDŹ MNIE!
Spotkamy się już w nowym roku.
Wyślę ci pocztówkę z Indii.
Trzymaj się.
Pa.
MADŻONG
Szefie.
Nie wyrobimy się.
Włóż w to trochę serca!
Do diaska! Zrób coś!
Pochyl wykrzyknik!
Nie dodawaj kursywy.
Obróć go!
Dobrze.
Widzisz? I jak?
Dużo lepiej, nie?
Tak.
Spręż się!
…raniąc cztery osoby.
- Gangster, który strzelał… - Halo? Tak. Dziękuję bardzo.
- Próbował zbiec… - Oglądamy.
- Ale został zastrzelony. - Tak jest.
Opracować rekonstrukcję? Dobra, zrobi się.
Natychmiast. Dziękuję.
- Do widzenia. - Już jestem.
Kto ci pozwolił kupować ubrania w godzinach pracy?
Mamy zamówienie na rekonstrukcję!
MARTWY CZŁONEK GANGU
- Nie mogę iść do domu? - Co tu jeszcze robisz?
Rusz się!
Dobra.
Mamy mało czasu! Z życiem!
- Panie Sato! Tutaj! - Panie Hosoi.
Szybko!
- Wybacz ten pośpiech. - W porządku.
Przepraszam! Grafika przyszła!
Spóźniłeś się! Co z tobą, kurwa?
Chcieliśmy, by było przejrzyście…
Nikt nie patrzy na to gówno!
Odejmij 30%.
- Szef mówi, że nie da rady… - Dobra! To spierdalaj!
Szybko! Wreszcie dostarczyli!
Ile mamy czasu?
Zaczyna się! Zasuwaj, skurwielu!
- Za pół minuty. - Pół minuty? OK.
Jeszcze tu jesteś?
Znowu klub z hostessami?
Spotkanie służbowe. W związku z pracą.
- Dobranoc. - Hej.
Kopsnij szluga.
Dziękuję.
Weź jutro wolne i zabierz gdzieś dziewczynę.
Jest w Indiach. Kupuje rzeczy do sklepu.
No tak. Wspominałeś.
Może się ożeń.
Zadbam, byś dużo zarabiał.
Rzecz w tym…
że według niej to głupie.
Co takiego? Małżeństwo?
Tego typu…
banalne sprawy.
Rozumiem. Taki typ.
Dobra. To może wyskoczymy na ramen?
Zaproponuj mi coś lepszego.
Wołowina z ryżem?
Może być.
ROK 1997
WYJECHAŁEM Z TOKIO KOLEJĄ GALAKTYCZNĄ.
Bierzesz za dużo tanich zleceń.
Chcesz, Sekiguchi?
Dziś też nie wrócimy do domu.
- Sato! - Tak?
To twój pager.
ZADZWOŃ DO MNIE. KAORI.
Dzień dobry.
Piłaś do rana?
Nie mogłam spać.
Mam ochotę się dziś powygłupiać.
Co?
Chcesz gdzieś pójść?
Nie chcę niczego planować.
To bez sensu.
Wynajmiemy auto i ruszymy przed siebie.
Wysiądziemy i zjemy coś, gdy nam się zachce.
Może pojedziemy nad gorące źródła? Co ty na to?
Co?
No tak, ale nie mogę nagle wziąć wolnego.
Wynajęłam już samochód.
Co?
I tak pojadę, nawet bez ciebie.
Wiesz, że brakuje nam pracowników.
Znowu mamy masę zamówień.
Rozumiem.
Po prostu jesteś banalny.
Za dwa lata i tak będzie koniec świata.
Idź. Następnym razem ty stawiasz w klubie z hostessami.
Poradzę sobie.
Zrobię tylko, o co prosili. Sam to ogarnę.
Halo? Tu Great International.
Dzień dobry!
Tak. To pilne?
Nic nie przyszło.
Proszę wysłać jeszcze raz, choć dziś jesteśmy zajęci.
Pewnie potrwa to dwa razy dłużej.
Przyślemy, jak skończymy.
Zostaw to mnie.
Tak. Dobrze.
- Klub z hostessami. - Stawiasz, stary.
Dobrze.
Wysłaliście już dwa razy?
Faks ostatnio szwankuje.
Co za dzień, ani jednej chmurki!
Idealna pogoda na przejażdżkę.
Dobra, posłuchajmy kolejnego zamówienia.
- Tu Oita… - Gdzie chcesz jechać?
- W którą stronę? - W lewo!
W ostatniej chwili!
Mało brakowało.
A to kto?
Scha Dara Parr!
- Źle! - Co?
Ryoko Hirose „Naprawdę kocham”…
Inu-kara!
Boli cię dziś?
Nie.
To wróży słońce.
Chciałbym rzucić robotę i gdzieś uciec.
Dokąd? Gdzieś daleko?
Cóż,
gdybym wyjechał za granicę i znalazł inspirację,
to zmieniłoby moje życie.
Kenji Miyazawa…
Przez całe życie nigdzie nie wyjeżdżał.
Większość życia spędził we wsi Tohoku,
a dotarł aż do Drogi Mlecznej.
Niezły odlot, co?
Obłęd.
Nieważne, dokąd się zmierza,
tylko z kim.
Zrobiłeś mi zdjęcie?
Chodź tu!
Chodź!
Jesteś głodny?
- Dopiero jedliśmy. - Nie.
Tak!
El-MALO ostatnio dobrze grają.
Słuchasz El-MALO?
Fajni są.
Tak.
Ostatnio słucham staroci. Na przykład Led Zeppelin.
- Dzień dobry. - Witajcie!
To od rodziców. Proszę.
Ojej!
- Przypomnij, skąd jesteś. - Z Gunmy.
Nashi! Uwielbiam je!
- O nie! - Nie da rady!
- Nie dostaniemy biletów. - Może się uda.
Tylko miejsca stojące.
- O nie! - A nie mówiłam?
Co to ma być? Long Vacation?
Kochajmy się.
- Dzięki, że zaczekałeś. - Nie ma sprawy.
Co to za koszula? Paul Smith?
Tak. Spodobała mi się.
Spójrz tam.
Wydałeś kasę na coś, co noszą wszyscy.
Popatrz.
Te ubrania
pochodzą z dalekich krajów.
Jak japońskie pociągi w Buenos Aires.
Ładne, prawda?
Tak.
Słuchaj uważnie.
Później będzie test.
Będziesz podglądał?
Nie. Wszystkie zapamiętałaś?
Tak.
Wybierz coś na czasie.
Proszę. Ta jest lepsza.
Masz rację.
Trzymaj. Odwieszę tę.
Dziwnie pachnie.
Chcesz spróbować?
Ma słodki smak.
To niezdrowe.
Czemu tak mówisz?
I tak wszyscy umrzemy.
- Szybciej! Jesteś do niczego! - Spieszę się!
- Skończyłeś? - Prawie.
-Szybciej! -Tak.
Przestaną dawać nam zlecenia.
ROK 1996
DAJ MI SIŁĘ, BYM UWIERZYŁ W BOGA.
Nic ci nie jest?
Przepraszam.
Dobrze.
Miyajima! Co robisz? Pospiesz się!
Przepraszam! Zaraz będę!
Proszę.
Radzę pójść się zbadać.
Muszę je doręczyć.
Czekaj.
Miyajima!
Szef nie może czekać.
Wiem!
Boli?
Na razie wystarczy.
Uważaj na siebie!
Przepraszam!
Ciekawe, czy będę to robił do końca życia.
Czasem się tego boję.
Czytałam ostatnio powieść Ramo Nakajimy.
Ramo Nakajimy?
Tak.
Główny bohater…
Jego praca polega
na przepisywaniu cudzych rękopisów do komputera.
Przypomina mi ciebie.
Spędził lata,
samotnie przepisując manuskrypty.
Rzeczy kompletnie niezwiązane z jego myślami.
Pewnego dnia
zażył narkotyki
i zasnął, siedząc przy komputerze.
Gdy się obudził,
okazało się, że napisał całą powieść.
Napisał książkę nieświadomie?
To jakiś obłęd.
To prawda.
Miał w sobie słowa, które przepisywał.
Nigdy nie wzniosły się w niebiosa.
Jak duchy słów.
Ty też masz w sobie słowa,
które czekają, by wznieść się w niebiosa.
Wiem to.
Tak myślisz?
Może napiszesz powieść?
Nie mam o czym pisać.
Poradzisz sobie.
Jesteś wyjątkowy.
ROK 1995
WYNURZ SIĘ Z MROKU
- Świetnie zagrałeś. - Dziękuję!
Pyszne te twoje przekąski.
- Wzruszyłem się. - Przynieś je znowu.
- Wpadnij następnym razem. - Jasne.
Tak, chodźmy.
Następnym razem, Sato. To naprawdę ciekawe.
Nie, dzięki. Teatr mnie nudzi.
Jak to?
Mamy pełną widownię. To ekscytujące!
Nie.
Właśnie że tak. Prawda?
Dlaczego nie chcesz iść?
Proszę.
Nanase wymiata.
REINI – KOBIETY PRZEBUDZONE
To ja.
- O rany! - Klasa!
- Cóż za uroda! - Nie sądzisz?
- Uroda? - Wpadnij choć raz.
- Nie ma mowy. - Przyjdź!
Nie.
Co za palant!
Odejdę, jeśli to się powtórzy!
Jak długo tu pracujesz?
Od 22. roku życia.
Naprawdę? Ile masz lat?
Spadaj!
Też chcesz, prawda?
Uwielbiasz to.
- Pycha. - Jasne.
Jadłbym to nawet, gdybym był bogaty.
Zaraz…
„Szukam fanów Cygnusa Hyogi z Rycerzy Zodiaku”.
„Kryształowy Pył, lat 19, z Yokosuki”.
Brzmi niebezpiecznie.
Następny.
„Jeśli lubicie Ojca chrzestnego, zwłaszcza drugą część, to piszcie!”
Poczułem dreszczyk emocji.
Naprawdę? No to pisz.
„Kto pierwszy to przeczyta, niech do mnie napisze”.
„Inu-kara, 20 lat, z Nakano”.
„Inu-kara”?
Pokaż.
Tutaj.
Trzymaj.
To z pierwszego albumu Kenjiego Ozawy. Psy szczekają, karawana idzie dalej.
Lubisz Kenjiego Ozawę?
Tak.
Proszę.
Takie rzeczy
warto zachować.
- Co? - Weź to.
No już.
Weź.
Umieram z głodu.
INU-KARA, PO SAME USZY!
Ile jeszcze?
Zaczekaj minutkę.
Lubisz Kenjiego Ozawę?
LUBISZ KENJIEGO OZAWĘ?
- Na razie. - Nara.
- Pogramy w pachinko? - Nie dziś.
DO: PAN MAKOTO SATO
OD: INU-KARA
PANIE SATO, SŁYNNY KENJI OZAWA TO MÓJ KSIĄŻĘ.
INU-KARA
Drogi panie Sato.
Dzień dobry. Jestem Inu-kara.
Czyli pan też lubi Kenjiego Ozawę.
Pokochałam go od „Sceny aniołów”.
Usłyszałam ją w radiu
i chwyciła mnie za serce.
Byłam przybita i przemówiła do mnie.
Od tamtej pory stałam się jego fanką.
Na początku nie rozumiałam jego tekstów.
Ale z czasem pojęłam, że zawierają pytania.
„Czym jest dusza?”
„Czym jest życie?”
KENJI OZAWA – „WYNURZ SIĘ Z MROKU”
To album o wolności i pragnieniach.
Wystawa Mai Maxx to dobry pomysł.
Przyjdę z reklamówką WAVE.
Inu-kara.
JESTEM BRZYDKA. POŻAŁUJESZ, ŻE SIĘ SPOTKALIŚMY.
Reklamówka z WAVE?
Reklamówka z WAVE.
Dzień dobry.
Stolik dla dwóch osób.
To było niesamowite.
Tak.
Powinnam napić się kawy, żeby wrócić do rzeczywistości.
Poproszę dwie kawy.
Tak naprawdę
nic z tego nie zrozumiałem.
To chyba dobrze.
Inaczej jaki sens iść to oglądać.
Dobrze, gdy pewne rzeczy pozostają nieodgadnione.
Nie sądzisz, że dzięki temu lepiej zapadają ci w pamięci?
Tak.
Oglądasz anime?
Tak.
Ile razy widziałeś Piękną marzycielkę?
Ze dwa razy.
Tylko dwa?
A ty?
Nie mam pojęcia. W domu w kółko ją oglądałam.
Inu-kara, jesteś szalona.
Tak myślisz?
Denki Groove
śpiewają o takich dziwakach jak ty w piosence „All Night”.
Jestem dziwakiem?
Nie sądzisz, że to dobry film?
Dzieje się w kółko na dzień przed szkolnym festiwalem.
Czy może być coś lepszego?
Gdybym miała w życiu jeden cudowny dzień,
chciałabym utknąć w nim na zawsze.
Co o tym sądzisz?
Zgadzam się.
Dziękuję.
A jak wygląda twoje życie?
Cóż…
Jest banalne.
I przygnębiające.
Banalne i przygnębiające.
Gdy byłem w liceum,
zaznaczałem w kalendarzu krzyżykiem
każdy dzień, w którym czegoś nie zbroiłem.
Dziwne, co?
Raczej wyjątkowe.
Ładna spódnica.
Sama ją przyozdobiłam.
Naprawdę?
Widziałam piękną spódnicę projektu Keity Maruyamy,
więc próbowałam ją odwzorować.
Jesteś niesamowita, Inu-kara.
Jestem brzydka i biedna, więc cieszę się tym, co mam.
Naprawdę?
Ta koszula też jest fajna.
Staram się, by długie rękawy wyglądały modnie w lecie.
Mam na imię Kaori.
ROPPONGI KASHIWA BUDYNEK NUMER CZTERY
Dziwne. Staracie się o pracę, na której ledwie się znacie.
- Brzmi całkiem interesująco. - Rozumiem.
Ile macie lat?
Dwadzieścia dwa.
Dwadzieścia jeden.
Urodziłeś się w lutym. Ten sam rocznik w szkole.
Początek będzie trudny.
Jednakże
nie ustanę, póki nie wyjdę na swoje.
Jest pan pełen pasji.
Przyłączycie się do mnie?
Tak! Mogę zacząć już dziś!
Jutro. Zatrudniam cię.
A ty?
Dobrze. Od przyszłego tygodnia.
Wspaniale!
No dobrze.
Zapoznajcie się z tym. Photoshop i Illustrator.
- Dzięki. - Na początek powinno wystarczyć.
„Adobe Photoshop”.
Wiesz…
poszedłem…
na rozmowę o pracę.
Zatrudnili mnie.
Wiedziałam, że ci się uda.
Świetnie.
Uczcijmy to.
To ja miałam to powiedzieć.
Pójdziemy gdzieś razem?
Ale gdzie?
Disneyland czy coś?
Co?
Dobrze. Disneylandu albo…
hotel miłości?
Co? Jak to?
Żeby to uczcić. Poza tym chce mi się spać.
Chcesz tam pójść, żeby się wyspać?
By świętować z kimś, kogo lubię, a przy okazji się wyśpię.
- Co? - Co?
Cóż…
„Lubisz”?
Tak.
Ty…
mnie lubisz?
Tak.
Lubisz mnie?
Tak.
Naprawdę?
Tak.
No to…
nie mogę się doczekać.
Ja też.
Wychodzisz na wolność.
To nie więzienie.
- Weź. - Nie, dzięki.
Nie chcę.
- Weź to, do cholery! - Nie chcę!
Dobra! Wezmę je.
Idź!
Wyślę ci górę naszych ciast.
Obejdzie się!
Pa.
Sato! Pa, pa!
Panie Sato!
Dziękuję!
Powodzenia!
Do zobaczenia!
Powodzenia!
Odszedł.
Tak.
I nic mu nie powiedziałeś?
Tylko by się wkurzył, gdybym wyznał mu miłość.
Pójdę już.
- Do zobaczenia. - Na razie. Dobranoc.
Dobranoc.
Halo?
Właśnie skończyłam. Było fajnie.
Jasne. I wiesz co? Niesamowite. Dali mi 30 000. Uwierzysz w to?
Niesamowite. 30 000! Co? Karaoke? Jak najbardziej!
ODNOWIONE POKOJE! ZAPRASZAMY
RELAKS (3 GODZ.) – 10 000 JENÓW POBYT (18 GODZ.) – 20 000 JENÓW
To mój pierwszy raz.
Co?
Naprawdę?
A tutaj?
Tu jest taniej.
Przepraszam.
Żartuję.
No chodź.
Należy się 5800 jenów.
Ja zapłacę.
O rany! Niesamowite!
Rany.
Co to?
O rany! Super!
Ale obłęd! Łazienka lśni jak tęcza!
Ciężka jesteś!
To niegrzeczne!
Poszłabym na plażę.
NOSTRADAMUS
…wynosi ponad 50 tytułów.
Znajdują się w pierwszej dziesiątce.
Co dokładnie oznacza jego przepowiednia?
Czy Nostradamus faktycznie…
CZY MOŻNA IM WIERZYĆ?
Moja firma zrobiła tę grafikę.
Naprawdę?
Tak.
Ja je tylko dostarczam.
Zgaśmy światło.
Łazienka.
Może być.
Nie.
Mogę?
Tak.
W porządku?
Tak.
Mam przestać?
Nie.
Gdy jestem szczęśliwa,
jest mi smutno.
Nocne Safari Yoasobi!
Nie o to prosiliśmy.
Próbowałem się odnieść do…
To nie to samo, ale…
Przejrzałeś nas, co?
Pamiętasz tamto spotkanie, Takashi?
- Pamiętam. - Nawet nie masz notatek.
Mam je tutaj.
Myślałem, że zapomniałeś.
- Pamiętam! - Prawda, Kurosaki?
No tak…
Mnie się podobało!
- Przerosło moje oczekiwania. - Tak.
Nie twierdzę, że jest źle.
Może poprawimy czcionkę?
Dobrze. Zrobi się.
- Mógłbyś? - Tak.
Czyli możemy to zatwierdzić?
- Tak. Tylko nanieś poprawki. - Tak.
- Dobra. Dzięki. - Dziękuję. Do widzenia.
Do widzenia.
W Tokio u kolejnych 201 osób
zdiagnozowano dziś koronawirusa.
ROK 2020
To najwyższa odnotowana liczba. Po raz pierwszy przekroczyła 200.
Według władz Tokio…
Kurosaki, nie forsuj się.
Co?
Nie przemęczaj się.
Nie wkładaj w to całej energii.
Rozumiem.
Ale wydaje mi się, że jeśli się nie przyłożę,
nie będę sobie wierny.
Być może.
Wyskoczymy potem na drinka?
To chyba zły moment.
W Minato odnotowano 168 przypadków.
W Suginami…
Chyba masz rację.
Przykro mi. Muszę przestrzegać godzin.
Wypiłem tylko dwa drinki.
- Przykro mi. - Dopiero 20, a ja już pijany.
To zabawne. Do zobaczenia.
Hej!
- Przestań! - Wynoś się!
- Puszczaj! - No już! Wynocha!
Zgoda. Nie będę zagadywał innych.
Już to mówiłeś!
To bolało!
Oddaj mi to!
- Hej! - Już tak mówiłeś.
Aleś ty wredny!
Nie przychodź tu!
Niech cię szlag!
Nanase?
Co?
Co ty tu robisz?
Mógłbym spytać cię o to samo.
Widzę, że masz się dobrze.
Czemu zamknąłeś swój bar?
Nie znosiłem rozmawiać z klientami i udawać, że ich lubię.
Oni mogli wyjść, kiedy chcieli, a ja musiałem tam tkwić.
Nie miałeś wyboru. Prowadziłeś bar.
Nie rozumiesz, prawda?
Możliwe. W pracy nie spotykam klientów.
Co u Sekiguchiego i reszty?
Prowadzi korepetycje w trybie online.
Nauka przez Internet.
Chyba dobrze mu idzie. Ma sporo uczniów.
Czyli mu się wiedzie.
Ale słyszałem, że się rozwiódł.
Rozumiem.
Nie mogę już śmiać się z cudzych nieszczęść.
Potrafię odróżnić twoje rzygi od rzygów Sekiguchiego.
- Ohyda! - Twoje są różowe.
To jedno wielkie kłamstwo!
Mówię poważnie!
Wiesz, ile litrów wymiocin musiałem wytrzeć?
Do końca życia mógłbym żywić się tym, co zwróciliście.
To musiało być trudne.
Nie wiem, jak ci dziękować.
Wyrosłeś na niezłego drania, co?
- Czekaj! Rany! - To boli!
Ale smród!
Nic ci nie jest?
Możesz wstać?
Wam to dobrze.
Ja nie mam nic.
Zupełnie nic.
Zostałem w tyle.
Oszalałeś.
Chodź.
Wstawaj.
Zostaw mnie!
Czemu mnie tu nie zostawisz?
Niech mnie wywiozą z resztą śmieci na wysypisko.
W sumie racja.
Osiemdziesiąt procent ludzi to śmieci, prawda?
Co z pozostałymi 20%?
To szumowiny.
To okrutne!
Sam tak stwierdziłeś.
Ja sądzę, że przynajmniej jeden procent jest w porządku.
Czyli coś z nimi nie tak.
Są oderwani od rzeczywistości.
Niech ci będzie.
Dobra.
Wracajmy do domu.
Wpadniesz do mnie?
Daj spokój. Nie musisz się nade mną litować.
Wcale się nie zmieniłeś.
Na zewnątrz jesteś życzliwy, ale w środku jesteś zimny.
Dlatego nikogo nie masz.
Ty też.
Jestem namiętny. Dlatego nikogo nie mam.
To bez sensu.
Dłużej tego nie zniosę.
Żałuję, że cię poznałem.
A ja…
cieszę się, że cię poznałem.
Chodź. Wsiadaj do taksówki i wracaj do rzeczywistości!
No już.
- Do Meguro. - Tak jest.
Nie możemy po pracy iść do baru.
Jest ciężko. Naprawdę.
Miasto zamiera już przed 20.
To całkiem przygnębiające.
Nic na to nie poradzimy,
ale puszczę wam piosenkę, która pasuje teraz idealnie.
Choćby nie wiem co, pozostańcie dobrej myśli.
A jeśli nie jesteście w dobrym nastroju,
jestem pewna, że ta urocza piosenka
podziała na wielu jak balsam.
To właśnie wam dedykuję tę piosenkę.
Posłuchajmy „Jak kometa” Kenjiego Ozawy.
- Przepraszam, proszę się zatrzymać. - Dobrze.
- Użyję karty. - Dobrze.
Dziękuję.
Gdy tu jesteśmy, nie czuć upływu czasu.
Jakby zatrzymał się w miejscu.
Wszyscy się starzeją,
a my się nie zmieniamy.
Oby naprawdę tak było.
Poradzisz sobie.
Jesteś wyjątkowy.
Po ślubie też taki będziesz?
Zwróć mi te wszystkie lata!
- Mam dziecko w drodze. - Chodźmy razem!
I co z tego? Wynoś się stąd.
Wychodzisz na wolność.
Ja nie mam nic.
Takie życie…
nie jest aż takie złe.
Włóż w to trochę serca!
Nikt nie patrzy na to gówno!
Chodź tu!
Ty też masz w sobie słowa,
które czekają, by wznieść się w niebiosa.
Gdy jestem szczęśliwa,
jest mi smutno.
Obyś sam tu sczezł!
- Pobieramy się. - Chciałeś być tym, kim teraz jesteś?
Nie spocznę, póki mu tego nie wynagrodzę!
Banalność to nic złego.
To takie banalne.
Choć pogrążyłeś się w mroku,
wiem, że pewnego dnia spłynie na ciebie światłość.
Reklamówka z WAVE?
Reklamówka z WAVE.
Ty jesteś Inu-kara?
Teraz czuję się zakłopotana.
A jednak…
była całkiem banalna.
NIE POTRAFILIŚMY DOROSNĄĆ
NIE POTRAFILIŚMY…
Napisy: Ewa Nowicka