BIEDNE ISTOTY
Pa.
Pa! Pa!
Pa, pa, pa.
- Cześć. - Pa.
Sterta organów bez iskry dochodzącej z mózgu
czy krwi pompowanej z serca,
niczym towar rzeźnika na niedzielny lunch.
Kto pokusi się o rekonstrukcję?
I kto dostrzeże różnicę między człowiekiem a zwierzęciem, jeśli takowa istnieje?
Śmiało!
Znacie przecież podobne układanki z dzieciństwa.
Tylko mnie trudno się skupić, gdy ten potwór przemawia?
Jest wybitnym chirurgiem.
Prowadzi przełomowe badania, a to sala jego ojca.
Po czym wnosisz, że jesteś uczestnikiem tej rozmowy, McCandles?
Ty jedynie zasiadłeś w pobliżu.
Spieprzaj, kolego. Spraw sobie garnitur.
Naprawdę sądzi pan, że to właściwe miejsce dla wątroby?
Mogę spytać, czemu ma służyć to ponowne układanie?
Mojej rozrywce.
Panie McCandles!
Po wykładzie zapraszam na przechadzkę.
Pańska praca.
Spodobała się?
To wytwór miałkiego umysłu bezskutecznie aspirującego do mierności.
- Dziękuję. - Potrzebuję asystenta.
Chętnie.
- Jest pan religijny? - Wierzę.
- W Boga czy we mnie? - Żart, jak pan wie...
Jest mój.
Nie musi pan objaśniać.
Diabelskie dzieło.
Może zapuści pan brodę?
Wyglądałbym jak pies w fularze.
Dzieci lubią psy.
A posada?
Chodźmy.
Bóg!
Bóg.
- Witaj! - Witaj.
Bello, oto pan McCandles.
Dzień dobry.
- Kew. - Krew.
- Właśnie tak.
Nic mi nie jest.
Śliczna ociężała.
Doznała uszkodzenia mózgu.
Naprawiłem je,
lecz jej umysł nie jest zsynchronizowany z wiekiem ciała.
Dziewczyna zaczyna mówić i rozwija się w błyskawicznym tempie.
Jest olśniewająca.
Należy skrupulatnie notować postępy.
Zajmie się pan tym?
To zaszczyt.
Siu!
Tak, to ekscytujące.
Chyba chodziło o...
Pani Prim!
Siu.
Nie lubisz wędzonych śledzi?
Osobiście mam do nich słabość.
Zwłaszcza rankiem.
Bella też tnie?
Tylko martwych.
Tylko?
Tylko.
Dziab! Dziab!
Kies!
Leć!
Kies!
Przyswaja 15 słów dziennie.
Koordynacja wciąż niestabilna.
Wieczorami lepsza.
Włosy rosną 2,5 cm w dwa dni.
- Oto wykres. - Świetnie.
Może pan iść. Do jutra.
Skąd się wzięła?
Ma pan gromadzić dane.
Niedorzecznych pytań jak dotąd nie zlecałem.
„I tak, gdy wrócili z lasu,
spotkała mamusię i tatusia.
Tego wieczoru zjedli tyle ciasta, że wszystkich zemdliło.
Tak się cieszyli, że znów są razem”.
Ty mój tatuś, Bóg?
- Ja... - Prim mówi, że ty nie.
Że Bella niczyja.
Kto to ten niczyj?
Jesteś sierotą.
Twoi rodzice zginęli.
A ty ciąć rodziców, Bóg?
Nie.
Byli moimi przyjaciółmi.
Dzielnymi odkrywcami.
Zginęli w lawinie błotnej w Ameryce Południowej.
Przesuwali granice tego, co znane,
i zapłacili za to.
Ale tylko tak należy żyć.
Odesłali cię, bym się tobą zajął.
Martwi?
Niestety, kochanie.
Biedna Bella.
Ale kocha Bóg.
Śpij tu.
Nie.
Dobranoc, droga Bello.
Tu rodzice.
W Peru, tak.
Czemu piszesz notes każdy orzech?
Notuję, ile pokarmu przyjmujesz.
Ile?
Powiedz Bella inne miejsca.
To Lizbona, w Portugalii.
Południe Francji. Alpy.
Australia.
Daleka i groźna, ze względu na ludzi i zwierzęta.
Bella chce patrzeć świat.
Bello?
Nie sądzę, by wolno nam było tu wchodzić.
Bello?
Nie.
To niebezpieczne.
Nie.
Bóg?
Na zewnątrz muszę.
Na zewnątrz? Nie. Pracujemy.
Ciąć paluszki?
Candles mnie weźmie.
Oczywiście...
Nie.
Tak, zewnątrz.
Wychodziła już?
Nie.
Stworzyłem jej tu zajmujący i bezpieczny świat.
Teraz.
- Bello. - Teraz!
Teraz!
Bello.
Na zewnątrz może cię zabić bardzo wiele rzeczy.
Na śmierć?
Węże, powozy, groźne ptaki, trzęsienia ziemi,
wdychane z powietrzem toksyczne trawy...
Bello.
Bello, spójrz!
- Zabij. - Co?
Czemu śmieszne palce, Bóg?
Gdy byłem bardzo mały,
ojciec zamknął je w niewielkim metalowym pojemniku,
by sprawdzić, czy zdoła spowolnić wzrost kości.
Ból był tak wielki,
że aby nie płakać,
z wielką uwagą wpatrywałem się w pozostałe palce
i wyłącznie poprzez obserwację
zacząłem pojmować ich szczegółową budowę.
Gdy wrócił,
ku jego zdziwieniu uśmiechałem się.
Dobry Boże!
Miał niekonwencjonalny umysł.
Czas iść.
Nadchodzi burza.
Czemu ją pan straszy?
Jest eksperymentem,
którego wyników nie powinny wypaczyć
żadne zewnętrzne czynniki.
Stać! My idziemy!
Nie.
Bella chce iść lody.
Nie.
Bella chce!
Moja twarz. Ludzie boją się Boga.
Wyśmiewają go.
Bóg piękny.
Lubię psia twarz.
Właśnie.
- Iść! - Nie!
Nie teraz? Nie nigdy?
Po prostu nie.
- Bello! - Nie!
Nie! Nie!
- Wybacz mi. - Nie!
Nie!
Wybacz, kochana.
Matko Boska!
FUNKCJE ZACHOWANE
Co pan jej zrobił?
Czemu ją pan ukrywa?
Proszę wyjaśnić, bo pójdę na policję.
Powiem, bo to radosna opowieść.
Rzadko trafia się ciało, które choć martwe, jest tak bliskie życia.
Stężenie jeszcze nie wystąpiło,
wychłodzenie również.
Pulsu brakowało,
lecz aktywność elektryczna pozwalała zmarłą ożywić.
Nie uczynił pan tego.
Wiedziałem jedynie, że dawnego życia
nienawidziła tak bardzo, że zdecydowała się z nim zerwać.
Ostatecznie.
Jak czułaby się,
przemocą ściągnięta ze świadomie wybranego niebytu
i ciśnięta do jednego z marnie obsadzonych
i wyposażonych zakładów psychiatrycznych, poprawczych lub karnych?
W naszym chrześcijańskim społeczeństwie samobójstwo to wszak najgorsza zbrodnia!
Kim byłem, by przesądzać o jej losie?
Lecz wówczas uderzyła mnie pewna myśl.
Lata badań przygotowały mnie na tę chwilę.
Los oddał w me ręce martwe ciało
i żywe niemowlę.
Wniosek oczywisty.
Tak?
Usunąć mózg dziecka
i umieścić w dorosłej kobiecie, ożywić ją i obserwować.
Jezu!
Ona wie?
Nie.
Kim była?
Nie mam pojęcia.
Lecz czy wolałby pan świat pozbawiony Belli?
Pani Prim,
Bella odkryła szczęście, kiedy chce.
Ty krzywa mina, ja naprawię.
Zamknij oczy.
- Nie! - Czekaj! To chwila.
Złapała mnie za wiadome części!
Jest chora.
Bello?
Bella musi podzielić odkryciem.
Patrz.
- A może wsadzić ogórek? - Nie.
Bello!
Natychmiast przestań to sobie robić.
Czemu?
W kulturalnym towarzystwie nie uchodzi.
Po prostu.
Co to takiego?
Ojciec pozbawił mnie gruczołów żołądka,
dlatego muszę przygotowywać sobie kwasy.
W jakim celu to uczynił?
By wiedzieć to, co nie było wiadome.
Otóż gruczoły są potrzebne.
Bello,
nie zjadłaś.
Nie.
Dobranoc.
Musi pan wiedzieć, że jestem człowiekiem romantycznym.
Słucham?
Uważam, że pana i Bellę łączy miłość.
Ona...
Powinien pan ją poślubić.
Słucham?
Ona pana kocha.
Widziałem ludzi, którzy spoglądali na siebie z miłością.
Obserwowałem ich,
oczywiście z boku. Widzę symptomy.
Tak?
Ja...
istotnie coś do niej czuję.
Zatem zgoda?
Weź Bellę na zewnątrz.
Bello...
Ja...
Dziwnie czujesz?
Zrób Belli.
Zastanawiałem się,
czy nie chowa pan sobie kochanki.
Wiem, że to mroczna myśl i niegodna...
A zatem pan z nią nie sypia?
Wytrysk nasienia może jedynie wywołać u mnie zjawisko homeostazy,
jeśli towarzyszyć mu będzie pobudzenie wyższych ośrodków nerwowych,
których nacisk na gruczoły dokrewne zmieni skład krwi
nie na tych kilka kurczowych chwil,
a na wiele dni.
Co?
Jestem eunuchem! Nie mogę pieprzyć!
By uzyskać seksualną reakcję mojego ciała,
należałoby dostarczyć mu energię, jaka zasila Północny Londyn!
Poza tym uczucia ojcowskie
zdają się przeważać nad chucią.
Przepraszam za te mroczne myśli.
Dlaczego mroczne?
Męska, a w zasadzie cała sfera seksualna jest zwyczajnie niemoralna.
Nie cała.
Poślubi ją pan czy nie?
Chcę cię poślubić. Wyjdź za mnie.
Dotknijmy sobie genitaliów.
Nie.
Nie wykorzystam cię.
Jesteś wyjątkowa.
Po ślubie.
Stawiam jeden warunek.
Musi tego chcieć, oczywiście.
W takim razie dwa.
Wzmiankowany,
a także to, że nigdy mnie nie opuścicie.
Polecę przygotować odpowiednią umowę.
STRONY POŚWIADCZAJĄ, CO NASTYPUJE
Ciekawy kontrakt.
Sporo błędów w pisowni.
Zapewniam, że nie czyni go to nieważnym.
Kobieta, którą chce pan nim związać, musi być doprawdy wyjątkowa.
Pan wybaczy. Muszę na stronę.
Jest pan pięciolatkiem, że nie może wytrzymać?
Słaby pęcherz, po ojcu i dziadzie.
Lub rak prostaty. Radzę sprawdzić.
Oczywiście.
Pani Bella Baxter, jak stoi w kontrakcie.
Dzień dobry, odwiedzający.
Chcesz kapelusz?
Pasuje mi?
Tak!
Pięknie dobrze!
Musiałem ujrzeć kobietę,
która godzi się na więżący ją kontrakt małżeński.
Co mówisz?
Będzie tu pani żyć,
wyjeżdżać za granicę z panami McCandlesem i Baxterem,
lecz nigdy do miasta.
Rozumiem.
Oni mnie kochają.
Rozumiem dlaczego.
Chętnie bym panią uszczypnął.
Nie wolno...
Kim jesteś ty?
Duncan Wedderburn.
Otwórz.
Jak tu wszedłeś?
Wspiąłem się.
Dawno mnie patrzyłeś?
Niezbyt.
Nie patrzyłeś mnie, jak robiłam sobie szczęście?
W towarzystwie to nie chodzi.
Nie dbam o towarzystwo.
Jest kurewsko nudne.
Zabija duszę.
Bóg nie wierzy w duszę.
Tak naprawdę jest autorem tego pomysłu.
Godwin Baxter?
Ten poparzony pies?
O co tu chodzi?
Jesteś więziona, a ja cię uwolnię.
Masz w sobie coś, jakiś głód,
pragnienie wrażeń, wolności, dotyku,
ujrzenia i dotknięcia nieznanego.
Pytasz, dlaczego tu jestem?
W piątek ruszam do Lizbony. Jedź ze mną.
Lizbona w Portugalii?
O niej mówię.
Bóg nie pozwoli.
Dlatego nie pytam jego,
a ciebie.
Bella nie jest z tobą bezpieczna.
Ależ oczywiście, że nie.
Mogę zająć cenny czas, Bogu?
Oczywiście.
Chcę ci powiedzieć wielką niespodziankę.
Bella strasznie podekscytowana.
Tak?
Dziś o północy
w potajemnicy uciekam z Duncanem Wedderburnem.
Co?
Myślisz mnie zatrzymać?
Muszę!
Trzymasz Bellę za ciasno.
Muszę wyruszyć na wody.
Możemy podróżować,
ty, ja i Max, z którym, przypominam,
jesteś zaręczona.
Poślubię Maxa,
bo jest do tego odpowiedni,
ale najpierw zażyję Duncana Wedderburna,
który nie dba o moje niebezpieczeństwo,
ale będzie interesujący też.
Nie mogę cię puścić.
Ucałuj mnie i wypraw na drogę.
Jeśli nie,
Bella w środku przegnije z nienawiści.
- Nienawiści? - Tak.
Proszę ją rozpakować, Prim.
Godwin wyjawił mi twoje plany.
Nie winię cię,
gdyż to rozpustnik i łobuz.
W podstępny sposób bałamuci naiwne panny.
Głównie tylko patrzy mi w oczy.
I wkłada ręce między nogi,
i szepcze, czego nie wolno słuchać,
a co rozpala moje ciało.
Jezusie!
Jesteśmy zaręczeni.
Kocham cię.
Po powrocie pobierzemy ślub
i będziemy jak szczęśliwe gołębie.
- Wziąć kapelusz? - Nie!
Tak nie wolno.
Po prostu!
Sam się nim zajmę.
Stłukę jego przystojną gębę na krwawą miazgę.
Rumienisz się.
I ja też, bo widzę innego Maxa.
Przepraszam,
lecz nie dopuszczę, by oszukał cię niegodziwiec,
który życzy ci wyłącznie źle.
Rozwalę mu pieprzony łeb.
Bello, to...
Do widzenia później, gołębiu.
Zobaczymy się po wielkiej przygodzie.
Bogu?
Zniknęła.
Dziś na śniadanie piję porto.
Zadziwiająco smaczne.
Czemu jej pan nie zatrzymał?
Ma wolną wolę.
Została tam sama.
Nic jej nie będzie.
Głupiec ze mnie, że ją puściłem.
Jesteśmy ludźmi nauki.
Takie emocje nam nie przystoją.
Oby nie cierpiała.
Jesteś najpiękniejszą kobietą, jaką widziałem,
a wiedz, że byłem z wieloma.
Pani Prim ma cię za wilka, który zwiódł całą setkę.
Nie docenia mnie.
A zatem ostrygi.
Jadłaś je?
Nie.
Otworzyć, wyrzucić, popić.
Szaleństwo.
Zaczekaj.
LIZBONA
Zakonnice i mnisi krochmalą habity w białkach,
z żółtek zaś wypiekane są tarteletki.
Jak je jeść?
Pewnie ustami.
Nie skubać subtelnie, kęs po kęsie,
lecz brać żywiołowo, jak życie.
Niesamowite.
Kto je robi? Jeszcze.
Jedna wystarczy. Więcej byłoby przesadą.
Czas na sjestę.
A co to?
Czemu ludzie nie robią tego
bez przerwy?
Zaryzykuję nieskromne stwierdzenie,
że trzy razy wypieprzył cię najlepszy.
Z innym nie sięgnęłabyś takich szczytów.
Żal mi cię.
W takim razie tylko z tobą będę wściekle skakać.
Wściekle skakać?
Wspaniałe.
Odpoczęłam.
Jeszcze raz.
Znowu?
Niestety.
Nawet ja mam ograniczenia.
Mężczyźni nie mogą tak bez końca.
To problem fizjologiczny?
Męska słabość?
Cóż...
Być może.
O ile nie jest za późno,
nie zakochuj się we mnie.
Nie mam wiele do zaoferowania
w kwestii stałości.
Jedynie przygody.
Rozumiem.
Śpijmy.
Taksówkę?
Dobry wieczór,
Duncanie Wedderburn.
Gdzie byłaś? Zniknęłaś.
Wcale nie.
Nie można po prostu zniknąć.
Słucham?
Można?
Oczywiście, że nie. Co ty pieprzysz?
Gdzie byłaś?
Chciałam tarteletkę, a wtedy spotkała mnie przygoda.
Nie umiałam wrócić i usłyszałam to.
Tramwaj.
Poszłam za hałasem i znalazłam.
Bella zdumiona.
Ma krew odkrywcy.
Samotne wyjście to ryzyko.
Znalazłam tylko cukier i przemoc.
Urocze.
Jestem cała.
Teraz się położę, a ty na mnie i znowu będziemy wściekle skakać.
Kitty,
widziałaś nowe przedstawienie Wilde'a?
Jakże dowcipne!
Wspaniałe.
Torba podróżna!
Bello.
Co?
Po co trzymać w ustach coś obrzydliwego?
O to samo spytałam Geralda.
Jeśli rozumiecie.
Niecna kobieta.
Bo chodzi o penisa.
Duncana jest czasem słony.
Bello, na Boga!
Pobiję to dziecko.
Bello!
Reagujesz w sposób przesadny.
Przestań.
Jedzenie mnie zatykało,
dziecko denerwowało,
a ta kobieta nudziła.
Wrócisz do stolika
i ograniczysz się do trzech następujących uwag:
„Wybornie!”, „Wyśmienicie!”
i „Jak oni robią tak kruche ciasto?”.
Ranisz Bellę.
Wybacz.
Do rozumu przemówić jej nie zdołałem.
Chodźmy.
Podoba ci się w Lizbonie?
Wybornie.
Jak drogi ojciec, Kitty?
Bardzo źle.
Nie doczeka końca roku.
Wyśmienicie.
Jak oni robią tak kruche ciasto?
Dobry Boże!
Cóż to?
Od niej.
„Mi dobrze. Lizbona.
Słodkie ciastko liże cały dzień”.
Mam nadzieję, że to jedno zdanie.
- Oni się... - Pieprzą?
Tak.
A także...
zaspokaja tramwaj.
DROGI BoGU MI DObrZE. LiZBONA
Twoja głowa też boli, Duncanie Wedderburn?
Do tego umieram z głodu.
Gdzieś ty, kurwa, była?
Victoria Blessington?
Lata pani nie widziałam.
I dalej nie widzisz.
Bo jestem Bella Baxter,
dziwna damo w piórach.
Proszę o wybaczenie. Byłam pewna.
Jasne.
To jak?
Stek, ryba,
te małe karmelki w garnkach,
które jedzą ci nakrapiani starzy.
Nie chcę karmelków.
Pewnie. Wszystko dla Belli.
Ty zamawiaj sam.
Źlisz się, bo Bella wychodzi na przygody,
a odkrywać do woli
kazałeś Belli osobiście i to pierwszego dnia
miłostki w Lizbonie.
Touché.
Żyłam dotąd tylko w Bogowym domu.
Co?
Bella musi tyle odkrywać.
A twoja smutna twarz robi,
że odkrywam złe uczucia do ciebie.
Rozumiem.
Stałem się wstrętnym mi,
zaborczym sukkubem.
Uciekałem przed takimi i mam.
Kurwa!
Podobnie jak ja żyjesz i radujesz się chwilą.
Dlaczego to robisz?
Tamten wciąż na mnie mruga.
Ja na niego też.
Dla bycia miłą.
Idziemy w miasto tańczyć. Dołączysz?
Nigdy nie tańczyłam w mieście.
- Duncanie! - Nie!
Jesteś szalona.
Przestań mówić, bo robisz, że Bella zła!
Nie przestanę.
Skoro chcę mówić...
Dobrze.
Co to jest?
Mężczyzna uczył mnie szachów.
Powiedział, że mam najgładszą skórę, jakiej dotykał.
Ja powiedziałam, że jeśli faktycznie, to na wnętrzu ud,
bo tam epiderma jest najdelikatniejsza.
Testowaliśmy
i mam najgładszą.
Byłam ciekawa, czy są równie najgładsze.
Nie są.
Dlatego zapisałam, żeby pamiętać, które udo wygrało.
MIĘKKIE MIĘKSZE
Co z lizaniem, które miałeś mi zrobić?
Nie doczekam się?
Ty...
Coś cię gryzie.
Legł z tobą?
Oparliśmy się o ścianę.
Wściekle z nim skakałaś?
Nie. Tylko lizał moją łechtaczkę.
Musiałam uwolnić ciepło z ciała, dlatego poprosiłam.
Ty też możesz mnie lizać,
dlatego nie rozumuję tego skomplikowanego uczucia.
Teraz płaczesz?
Dziwny z ciebie człowiek, Duncanie Wedderburn.
Wątroba.
Niewielkie nacięcie...
to wszystko, czego trzeba.
Usypiałem chloroformem kozy.
Widać za dużo się go nawdychałem.
Pozwolę sobie zasugerować, że winna jest nieobecność Belli.
Litry porto,
szloch, który słyszę nocą.
Dobry Boże! Przestańże bredzić!
Ona odeszła!
Jestem człowiekiem nauki.
Muszę jedynie zaangażować się w kolejny projekt.
To wszystko. Czas przejść dalej,
a uczucia odłożyć na bok.
Sądzisz, że ojciec mógłby naznaczyć
moje jądra gorącym żelazem, co też uczynił,
gdyby nie stawiał nauki na pierwszym miejscu?
Naznaczył pana?
Znajdźmy ciało.
Co?
Dzień dobry.
Dzień dobry, kochana.
Nie dość mocno wspierałem twojego ducha przygody.
Mam dla ciebie niespodziankę.
Wskakuj.
- Zmieniliśmy hotele? - Wyjrzyj przez okno.
- Jesteśmy na łodzi? - Tak.
- Chcesz uwięzić Bellę na morzu? - Dać jej nową przygodę.
I tak, tu łatwiej będzie cię znaleźć.
Chodź, rozdziej mnie.
Dosiądź.
Potem koktajle na pokładzie.
Bello?
Błękit, błękit, błękit.
Srasz na mnie?
Skurwiel!
Proszę pani.
Kiedy staniemy?
W Atenach, za trzy dni.
STATEK
Tamta płonie. Patrz.
Wiem, że jesteś zła,
lecz porwałem cię z miłości.
To romantyczny psikus. Nie bądź pindą.
- Chcę się napić. - Oczywiście.
Statek to dobra zabawa i zwiedzanie świata.
Kochasz mnie, jak ja ciebie?
Opisz elementy, których w sobie szukać, by zyskać pewność.
To się czuje lub nie.
Bóg powiedziałby, że empiryczne dowody nie istnieją.
- Jak to zatem szacować? - Co ty pieprzysz?
Kim jesteś?
Nie jadłaś bananów, nie słyszałaś o szachach,
a o dowodach empirycznych tak?
Bella chce pić. Mówiła.
Nigdy czegoś takiego nie czułem.
Ty też?
Empirycznie rzecz ujmując.
Skończył mi się atrament.
A zatem ci go dostarczę.
Witaj, ciekawa starsza damo.
Muszę dotknąć twoich włosów.
Mnie zaciekawiły twoje.
Są niczym jedwab na świetlistym, przejrzystym jaju.
Te wymyślne słowa budzą ekscytację.
Widziałam cię z przystojnym kawalerem.
Białe ząbki, twardy kutas...
Duncan Wedderburn.
Zęby też ma twarde, a penisa białego.
- Dobry kochanek? - Innych nie znam,
ale wywołuje w moim ciele wyjątkowe doznania,
przy których radośnie pojękuję.
Chcę też cisnąć jego ciało, zewłok, truchło do morza.
Ten skacze na tobie?
Nie.
20 lat nie dzielę z nikim łoża.
Co?
To straszne.
Nie przeszkadza mi.
Wraz z upływem lat
coraz bardziej zajmuje mnie to, co między uszami,
co między nogami zaś...
coraz mniej.
Desperacka racjonalizacja, Martho.
To jest Harry Astley.
Nie bierz do serca tego, co mówi.
Jest cynikiem.
Droga pani.
Jestem Bella Baxter.
Nie wiem, czym jest cynik.
Bello.
Atrament.
Duncanie Wedderburn, poznałam przyjaciół, znajomych, kamratów.
Harry Astley.
To Martha.
Moja przyjaciółka, 20 lat niedymana.
Czy to nie zadziwiające?
Mam nadzieję, że chociaż robisz sobie przyjemność rękami.
Dobry Boże, tak nie uchodzi.
Kulturalność towarzystwa. Fakt.
Kulturalne towarzystwo
cię zniszczy.
- Tak? - Trochę racji ma.
Wszyscy się zgadzamy.
Jeśli zaś chodzi o rękę,
owszem, zdarza mi się.
Wielce krzepiąca wiadomość.
- Zjedzmy razem. - Właściwie...
Jesteśmy na statku, nie możemy uciec,
a świat czeka, by się nim cieszyć, odkrywać go.
Czyżby wzbraniał jej pan przyjaźni?
Będę zaszczycony.
Wyjdź za mnie.
Co?
Chciałem cię porzucić,
zabawić się i zapomnieć, lecz nie mogę.
Zgódź się. Ty pierwsza usidliłaś moje serce.
Trudno będzie.
Jestem zaręczona z Maxem McCandlesem.
Co?
Moja ręka jest już zajęta.
Tak mówią, choć nie rozumiem dlaczego.
Przecież nie bierzesz tylko ręki, a całość, czyż nie?
Uciekłaś ze mną od niego.
Jaki cel ma to przypomnienie?
Wybrałaś mnie!
Na chwilę.
Dla zabawy.
Wyrzucę cię, kurwa, za burtę!
Czyli chcesz mnie poślubić lub zabić?
- To ta propozycja? - Nie.
Idę do kasyna.
Nie szkodzi.
Uczy się.
Spróbujmy ponownie.
Funkcje motoryczne rozwijają się powoli,
lecz postęp będzie szybki.
Felicity?
Nie aż tak szybki.
Czytam Emersona.
Pisze o poprawie losu obywatela.
Nie wiem, czemu nie obywatelki.
Może żadnej nie zna?
Spróbuj się wziąć za Goethego.
Filozofia to strata czasu, Bello.
Naprawdę? Dlaczego?
Nie mów tak, łajdaku.
Jest niezbędna.
Ludzi i społeczeństwo można poprawić.
Celem wszystkich istot jest poprawa, rozwój, wzrost.
Jestem tego najlepszym przykładem.
Jesteś wyjątkowa, Bello, pod każdym względem,
lecz ten cały rozwój poprzez filozofię
to próba ucieczki od faktu, że wszyscy jesteśmy okrutnymi bestiami.
Urodziliśmy się nimi i nimi umrzemy.
To mroczna perspektywa.
Bello,
zaczerpnijmy powietrza.
W kabinie.
Oni się kłócą,
a nowe pomysły w głowie i sercu Belli
biją niczym pioruny.
Ostatnimi czasy nic tylko czytasz.
I tracisz swój niezwykły sposób wysławiania się.
Jestem ucztą zmienialności,
jak zresztą wszyscy.
Według Emersona, choć Harry się nie zgadza.
Po prostu chodź.
Zasłaniasz mi słońce.
Co?
Chodź.
Jestem zajęty piciem.
I przegrywaniem.
Muszę iść do Marthy.
Martha.
To ona jest problemem.
Cisnę ten wyperfumowany wór skóry za burtę.
Spróbuj.
Martho!
Gdzie ona jest?
Gdzie, kurwa?
Gdzie?
- A pan dokąd? - Poleci za burtę!
Wybornie!
O mordzie nawet nie śniłam.
Co za dramatyzm.
Skoro chce umrzeć, nie będę stał na przeszkodzie.
Ekscytujące.
Będę w barze.
Sprawiłeś, że myślę, deliberuję,
spaceruję po ideach tak złych,
mylnych i niedorzecznie irytujących,
że nie mogę spać.
Czyli?
Mówisz, że wszyscy są okrutni.
Ja się nie zgadzam, wypieram
i mówię nie.
Ale gdy jestem z Duncanem,
okrutność we mnie wzbiera.
To świadczy o rozsądku.
Jest atrakcyjnym kretynem.
Nie.
Nie chcę być okrutna.
Muszę poprawić ten swój aspekt.
Nie znasz świata.
I się go boisz.
Nie boję się.
Chcesz zobaczyć, jaki naprawdę jest?
Pokażę ci.
Tak.
Oczywiście.
ALEKSANDRIA
Słyszysz?
Co to?
Mnóstwo martwych dzieci.
Gorąco tam.
Musimy im pomóc.
Niby jak?
Jeśli tam zejdziemy,
zostaniemy skrępowani, obrabowani i zgwałceni.
Gdybyśmy zaś znaleźli się na ich miejscu,
zrobilibyśmy im to samo.
Bello.
Odbijamy.
Ale ja muszę wrócić.
I oddać te pieniądze biednym nieopodal hotelu,
w dzielnicy nędzy.
Zostajemy na brzegu.
Zrobimy to za panią.
Naprawdę?
Oczywiście.
To bardzo miłe.
Potrzebują pieniędzy.
Jak każdy.
Dziękuję.
Wołaj kapitana! Znajdziemy złodzieja!
Bello,
okradziono nas!
Wygrałem.
Wszystko wygrałem,
jak nigdy!
A teraz pieniądze przepadły!
Nie skradziono ich.
- Wzięłam je. - Po co?
Wzięłam.
Jestem zmęczona.
Ja albo tylko mój duch.
Moja dusza się ugięła, zmięła,
spłaszczyła, Duncanie Wedderburn.
Przez to, co widziałam.
- Kapitan nie będzie potrzebny? - Spierdalaj, bo stracisz zęby!
Oczywiście.
Gdzie one są?
Na pewno je ukryłaś,
bo pijany rozrzuciłem wygraną po całej kajucie.
Nie ukryłam ich.
Dałam tym biedakom na brzegu.
Pieniądze są chorobą,
podobnie jak ich brak.
A kimże jestem,
by leżeć na łożu z piór,
gdy martwe dzieci
leżą w jamach?
Duncanie!
Ty co?
Oczekuję, że utulisz mnie i pocieszysz.
Ty...
Muszę dać coś światu,
a nie mam nic.
Poza pieniędzmi.
To zły dzień dla Belli Baxter.
Gdzie są, kurwa, moje pieniądze?!
Przecież mówię.
Rozdałam biednym.
Kazałem ci spierdalać!
Steward twierdzi,
że nie będzie pan w stanie uregulować rachunku.
- Cóż... - To prawda.
Oddałam pieniądze miłym panom,
którzy rozdadzą je
w dzielnicy nędzy.
Wysiądzie pan w następnym porcie.
Żywić będzie się pan z załogą.
- Dobrej nocy. - Jak śmiesz?!
„Martwe, ślepe dzieci.
Ugryziony Harry.
Moje usta
były pełne krwi”.
Biedna Bella.
Straciła wszystko.
MarTE ŚLPE DZICI GRYZIONY HARRY USTA PenE KWi
- Jak ręka? - Dobrze.
Przepraszam.
Próbowałeś mi pomóc zrozumieć.
Nie. Chciałem cię zranić.
Nie mogłem znieść twojego głupiego, pięknego szczęścia.
Byłem okrutny.
Ja nie żałuję.
Gdy poznam świat, poprawię go.
Nie da się.
W tym właśnie rzecz.
Nie przyjmuj kłamstw religii,
socjalizmu,
kapitalizmu.
Nasz gatunek ma przesrane.
Wiedz to. Nadzieję można strzaskać,
realizm się obroni.
Osłoń się prawdą.
Teraz wiem, kim jesteś.
Złamanym chłopcem, który ucieka przed cierpieniem świata.
Zapewne.
Żegnaj, Harry.
W Marsylii nas wyrzucą.
Czemu przy nim zostajesz?
Bo myślę, że będzie lepiej.
Oczywiście.
PARYŻ
Wiele słyszałam o urodzie Paryża.
Skopię to twoje psisko na śmierć.
Pieprzony...
Paryż bez forsy.
- Co niby mamy począć? - Zdobędę nam hotel.
Nie martw się.
Jak? Nie mamy pieniędzy.
Czy to nie ekscytujący eksperyment?
Nie mamy nic.
- Jak będziemy żyć? - Nie wiem!
To właśnie eksperyment.
Jesteśmy biedni.
Wielu podróżników spotkało to samo.
Choćby Robinsona Crusoe.
Samolubna, bezmyślna dziwka.
Nie jestem bezmyślna.
I choć zdolność
wyciągania logicznych wniosków nie jest moją...
mocną stroną,
naprawdę pomogłam cierpiącym.
Zrujnowałam nas,
jak słusznie wskazałeś,
lecz moje motywy były prawe.
Zamknij, kurwa, gębę!
Znajdę nam hotel.
Witam panią.
Dzieńdoberek, świeża angielska różyczko.
Czy to hotel?
Pokoje mamy.
Szukasz pracy?
Ile za pokój?
Ja wezmę od ciebie 10 franków za godzinę,
ty od nich 30
i wszyscy zadowoleni.
Rozumiem.
Monsieur Chapelle,
prosto z Londynu.
Witam.
Ruszaj więc.
Teraz przestałam rozumieć.
Nie chcesz pracować?
Dajże spokój!
Legnij z nim, chwilę pobodzie
i rzuci kilka franków.
Rozumiem.
Zapłaci mi za to?
Tak.
Jeśli trzeba ci pieniędzy,
to najprostsza droga.
Nigdy nie bódł mnie inny mężczyzna,
choć o tym myślałam.
I trzeba mi gotówki.
Ta przedziwna zbieżność okoliczności
jawi mi się niemal przeznaczeniem.
Zróbmy to.
Pokój nr 16.
Jak ci na imię?
Tajemniczy.
Może rozgrzewka?
Dzień dobry.
Éclair au chocolat?
Zdobyłam pieniądze i doświadczenie.
Ukradłaś?
Mówiłeś, że jesteś najlepszym łóżkowym świata,
a że innego nie znałam, nie mogłam tego zweryfikować.
Teraz już znam.
Był okropny.
Wydawał bezbożne jęki, gdy się we mnie wpychał.
Zdołał mnie ubóść ledwie trzy razy, Duncanie Wedderburn.
Stłumiłam śmiech.
Z uprzejmości, rzecz jasna.
Wzięłam pieniądze i podziękowałam.
Śmiałam się całą drogę po eklery,
czule wspominając
nasze gorące, spotniałe noce.
Pieprzyłaś się za pieniądze?
I w ramach eksperymentu.
Dla nas to dobrze, bo moje serce znów żywiej ku tobie zabiło.
Już mu się sprzykrzyła ta twoja płaczliwa, klnąca forma.
Jesteś potworem. Kurwą i potworem,
demonem przysłanym z piekła,
by pognębić mojego ducha,
ukarać mnie za drobne grzeszki
tym tsunami zniszczenia!
By zabrać mi serce i podeptać,
zrujnować mnie.
Widzę w tobie jedynie brzydotę.
To ostatnie było zbędne i bez sensu.
Twoje ody na mą cześć, choć nudne,
są ustawiczne,
a jeden czyn,
zgoda dana obcemu, żeby mnie ujeżdżał, wszystko ma przekreślić?
Kurwa!
Kurwiłaś się!
Teraz twierdzisz, że to źle?
Nigdy ci nie dogodzę?
To najgorsze, co może zrobić kobieta!
Na pewno nie weźmiemy ślubu.
Jestem eksperymentująca osobą z wadami
i muszę mieć męża bardziej wyrozumiałej natury.
Pizda!
Ty taki nie jesteś.
Nasza przygoda się skończyła.
Kupię ci bilet do Londynu.
Miałaś pieniądze?
Cały czas?
Boga.
W razie potrzeby.
Potrzeba pojawiła się tygodnie temu!
Cały czas wierzyłam,
że sprostasz wyzwaniu.
Teraz widzę, że to był błąd, a w tobie coś się zepsuło.
Ty mnie zepsułaś!
Ta rozmowa stała się bezproduktywna.
Pizda!
Poddałam analizie swoją sytuację.
Chcę seksu i pieniędzy.
Wzięłabym kochanka,
innego Wedderburna, żeby płacił,
ale to kłopotliwe i czasochłonne.
Tu wystarczy 20 minut,
a resztę czasu mogę poświęcić poznawaniu
i poprawie świata.
Stąd potrzeba zatrudnienia się
w pani pachnącym stęchlizną i figlami przybytku.
Kobieta kreśli kurs ku wolności.
Wybornie.
Chodź.
Monsieur Saveur.
Filet mignon.
Wyborny.
Bella.
Na koniec rzuć „formidable”.
Taka zasada.
To twój smród?
Formidable.
Na smród.
I herbata. Smaczna.
To było brutalne
i zadziwiająco przyjemne.
Broszura.
- Czytaj. - Co to?
Zmieniają świat.
Na lepsze. Lepszy świat.
Ja również.
Madam Swiney,
musimy się tak ustawiać?
Naprawdę mam iść na górę z kimś, kto mnie obrzydza
i sprawia, że jestem smutna,
gdy wściekle skaczemy?
Tak to już wygląda, kochana.
Ależ ty śliczna.
W sam raz do sponiewierania.
Najwyraźniej.
Nie lepiej, żeby kobiety wybierały?
Świadczyłoby to o ich entuzjazmie,
nie zaś czystej grozie, z jaką poddają się
waszemu skakaniu.
Bella jest nowa i zapewne ułomna.
Bóg, mój ojciec, mawia,
że jest jak jest, aż odkryjemy, że jest inaczej,
a potem jeszcze inaczej i jeszcze inaczej,
aż mamy kulisty świat,
elektryczne światła i buty niewiązane tasiemkami.
Jako socjalistka się zgadzam.
Usta ci się nie zamykają, Toinette.
Monsieur Mersault nacieszy się nimi za darmo.
Ruszaj.
Bello, pozwól do mnie.
Masz wyjątkowo smakowite płatki.
Dziękuję.
Muszę...
Wybacz, poleciała krew.
Weź.
Czasem na widok młodej i pięknej daję upust żądzom.
Któregoś dnia, moja droga,
staniesz się starą, pomarszczoną plewą
i nikt nie będzie cię chciał nawet za darmo.
Wszystkim byłoby lepiej, gdybyśmy wybierały.
Idealistka.
Jak ja.
Jesteś zachwycająca.
Czasem musimy się ugiąć przed tym, czego chce świat.
I walczyć, próbować zmieniać.
- Myślisz tak samo? - Pewnie!
Ale niektórzy mężczyźni wolą, gdy tobie jest źle.
Co?
- To... - Chore.
I dochodowe.
Chodź ze mną.
Moja wnuczka.
Słaba i chorowita, wymaga wizyt doktora.
Dając wybór tobie, stawiam na szali mój zysk.
Jej zdrowie, jej życie.
- Tego chcesz? - Oczywiście, że nie.
Naprawdę? Kochana!
Od razu pomyślałam o płatkach.
Musimy pracować.
Zarabiać pieniądze.
A co najważniejsze doświadczać wszystkiego,
nie tylko tego, co dobre.
Poznać poniżenie, grozę, smutek...
One nas dopełniają,
czynią kobietami z krwi i kości,
nie płochymi, nietkniętymi dziećmi.
Tak poznajemy świat.
A gdy już go znamy,
staje się nasz.
Tego chcę.
A teraz...
idź się pieprzyć
i przynieś mi dziesięć franków.
Najpierw krótki quiz.
Quiz?
Ty mówisz wspomnienie z dzieciństwa,
a ja dowcip.
Potem krótkie wąchanie
i w razie konieczności odrobina olejku lawendowego.
Wszystko to powinno wzbogacić doznanie, by naprawdę było formidable.
Non. Ja dowcip.
Ty wspomnienie.
Gdy byłeś mały w Grecji, spadłeś z roweru?
Krew. Na nodze.
Przyjemność?
Krew sprawiła ci przyjemność?
Puk, puk.
Ser deczko mi miło.
Znałeś?
Pachniesz dobrze.
Pieprzmy się.
Bóg hojnie cię obdarował, przyjacielu.
Wyjątkowy brak elegancji.
To robisz, gdy masz wolne?
Że jak?
Chłopcy dorośli do edukacji. Seksualnej.
Będę demonstrował.
Rozumiem.
Czasem.
Położyć się, wypiąć, dosiąść?
Zacznijmy prosto.
Żeby pomóc dojść,
- stosuje się palec w tyłek. - Nie.
Lub delikatne podduszanie.
Idź do domu!
Bello!
Madam Swiney miała rację.
Poznaję części siebie ukryte przed wzrokiem.
Można i tak.
Mnogość ludzkich pragnień jest fascynująca.
Miałaś takiego,
który karmi cię ananasem i przybrudza kurzem?
Bello!
Niemal ci wybaczam.
Kupiłem bilety do domu
i nakazałem matce szykować łoże małżeńskie.
Pieprzyłaś tego z hakami?
Wiem, że tak!
Stłukłem go na miazgę!
Myślałam, że wyjechałeś.
Na statku zacząłem cierpieć i wymiotować.
Wróciłem cię ocalić.
Witaj, Duncan.
Jedź do domu.
Nasz czas się skończył.
Patrzę na ciebie
i nie wiem, jak mogłam cię pragnąć.
Idziemy na spotkanie socjalistów.
Kurwy!
Jesteśmy swoimi własnymi środkami produkcji.
Odejdź.
Stopa.
Farba, stopa.
Bardzo dobrze.
Język się rozwija, choć powoli.
Farba, stopa.
Genialna!
Może pan nie być okrutny?
W przypadku Belli zbłądziłem,
pozwoliłem sobie na uczucia.
Do niej czuję tyle, ile do kurczaka-psa.
Stopa.
Tak jest lepiej.
Teraz rozumiem, czemu ojciec był wobec mnie oziębły.
Tego wymaga nauka.
Dobry Boże!
- Stopa. - Nie oczekuję, że zrozumiesz,
wiejski lekarzu.
Przy okazji. Musisz mnie zoperować.
Umieścić w tym potwornym ciele serce?
Jeśli znajdziesz czas,
pozbywając się...
tego.
Usunę cysty okalające guz.
Nie trzeba. Możesz zamykać.
Rozsiał się. Widzę polipy.
Umieram.
Jak powiedzieć pacjentowi, co?
Baxter...
Nie płacz do rany, bo zabije mnie posocznica!
Bądź cicho.
I zamykaj.
Znajdź ją.
Jestem zamknięta.
Gorąca czekolada, moja droga.
I pain au chocolat.
Ciebie lubię najbardziej.
Słyszałam, jak mówisz to innym.
Jesteśmy maszynami karmionymi czekoladą i komplementami.
Raczej dziećmi, które karmię miłością.
Stało się coś straszliwego.
Prawie nic nie czuję.
Moja empatia powoli zmierza w stronę tego, co nazwałabym
wzgardliwą wściekłością.
To wspaniałe!
Tak?
Wpadłaś w mrok.
Nim odnajdziesz światło i mądrość,
musisz się przez niego przebijać.
Gdy już ci się uda,
podziękujesz za tę chwilę, lecz teraz walcz.
Rozumiem.
Masz bliznę po dziecku.
Moje jest z ma maman.
Ja swojego nie mam.
To blizna po wypadku.
Ale nie ty pierwsza popełniłaś ten błąd.
Czemu kłamiesz?
Nie kłamię.
Mój Godwin mi powiedział.
Wedderburn.
Witam pana.
Pisał pan do Godwina Baxtera.
Posłał na ten świat demona,
istotę o urzekającym ciele, którego nie sposób zadowolić,
i umyśle, który stopniowo rozrywa mężczyzn
na krwawe strzępy wysrywane przez słonia.
Bella.
Gdzie jest?
A pan to?
Jej narzeczony.
To oczywiste, że rozstaliście się w złości.
Doprawdy?
Zniszczyła mnie!
Każdy jest kapitanem swojego statku.
I tyle.
Nie lubię ciebie ani twoich słów.
Godwin Baxter wiedział.
Napuścił ją na mnie.
Zastawił pułapkę.
Gdzie ona jest?
Nie życzę jej najgorszemu wrogowi.
Ocalę pana przed nią.
Proszę się nie gniewać i odpowiedzieć.
Nie bolało.
Jestem kompletnie pusty.
Opróżniła mnie!
Moją duszę i moje konto!
Jestem robakiem, skorupą!
Śpiewamy?
Marynarze z nas...
To wcale...
nie boli.
Nie chcę tego robić.
Pan mnie zmusza.
„Każdy jest kapitanem swojego statku”.
Ty pizdogłowy dupku!
Proszę.
Pytam tak miło, jak potrafię.
Gdzie ona jest?
R.I.P. PRZYBYWAJ
LONDYN
Kurwa wróciła.
Boże?
Bello!
Max do mnie napisał.
- Jesteś chory? - Nie, umierający.
Niewielka różnica, lecz dla medyka znacząca.
Raduje mnie twój widok.
Nie możesz umrzeć.
Empiryczne dane mówią co innego.
Tęskniłem.
Muszę się teraz położyć.
Nie mam dla ciebie jedynie wesela,
ale też świdrujący wzrok i trudne pytania.
Nosiłam w sobie dziecko?
A skoro tak, gdzie jest?
Pojmuję.
Technicznie rzecz ujmując, ty jesteś swoim dzieckiem.
A także, jak mniemam, swoją matką.
I żadnym z nich.
Wspomnienia nie przetrwały.
Doświadczenia również.
Jak to jestem matką i córką?
Wiedziałeś i milczałeś.
Nie miałem dość dobrego powodu.
I się bałeś.
Również.
Chciałem być przy tobie.
Nie wiedziałem, czy zrozumiesz,
Baxter był bardzo stanowczy,
a ja...
Przepraszam.
Bam.
Kto to?
Bell kurwa.
Widzę, że już mnie przedstawiłaś.
Ją akurat lubię.
Wystarczy, Felicity.
Kurwa!
Kolejna?
Tęskniliśmy.
Potwory.
Kurwa mać!
Bell kurwa.
Niełatwa to sytuacja, gdy chce się uderzyć kogoś,
kto ewidentnie cierpi.
To zaiste dylemat.
Wolałabyś być szarym ochłapem z hakiem rybackim w nosie?
Chwilę czułabym się dobrze, znacznie dłużej źle.
Miałam w nosie hak?
Tak.
Jestem więc twym stworzeniem.
Jak i ta druga.
Żadna z was nie jest.
Ona snuje się z młotkiem i piosnką na ustach,
a to nie moje dzieło.
Czytałem też twoje kartki i listy,
podziwiałem, jak wytrwale tworzysz Bellę Baxter.
Fascynuje mnie życie, dlatego wybaczę ci sam akt,
lecz nie uwięzienie i kłamstwa.
Rozumiem.
Dobrze cię widzieć.
I ciebie.
Pomijając złość, zagubienie i dysonans, tęskniłam.
Wróciłam, poczułam formaldehyd
i wiedziałam, co dalej.
Będę doktorem.
Moja sala operacyjna jest twoja.
Ojciec powiedział mi,
by operować, kierując się współczuciem.
Był skończonym idiotą,
ale sama rada nie jest taka zła.
Nie ma wiele czasu.
Wiem.
Nie wspominasz o zaręczynach.
Byłaś znacznie młodsza.
Kontrakt nie obowiązuje.
Zafascynowałaś mnie, a Baxter to wykorzystał.
Już cię nie fascynuję?
Nadal to robisz.
Wiesz, że byłam kurwą?
Brałam w siebie kutasy za forsę.
Nie przeszkadza ci to?
Czy kurewstwo podrażnia
męską żądzę posiadania?
Wedderburn płakał i przeklinał,
gdy się dowiedział.
Wolałbym raczej znaleźć się na miejscu tych szczęśliwców...
niż uwłaczać twojej moralności.
To twoje ciało, Bello.
Możesz nim dysponować.
Zwykle za 30 franków.
To chyba mało.
Wierzysz, że ludzi da się poprawić?
Tak.
Jak ciało można uleczyć z choroby,
tak kobiety i mężczyzn z zapatrywań.
Wyjdziesz za mnie?
Tak.
Na przyszłość mniej języka,
ale całość przyjemna.
Zapamiętam.
Sprawdzałaś, czy jesteś zdrowa?
Nie, ale się zbadam.
Raduje mnie nasza praktyczna miłość.
Zapewniam, że moja jest też namiętna.
Jesteś uroczy.
Zawsze byłeś.
Ty chodzisz, Boże?
Przyjąłem dożylnie pięć miligramów heroiny na ból,
amfetaminę dla energii
i kokainę, bo bardzo ją lubię.
I przyszedłem, by poprowadzić cię do ołtarza.
Mocą nadaną mi przez Kościół
udzielę wam ślubu.
Czy ty, Bello Baxter, bierzesz tego człowieka za męża?
Czyżby ominęło nas tradycyjne pytanie o sprzeciw?
A może mamy tu do czynienia z chorą, nowomodną interpretacją katechizmu?
Witaj, Victorio.
Dobrze wyglądasz.
Pan mówi do mnie?
Zwykle nie trzeba się przedstawiać własnej żonie,
lecz skoro muszę...
On jest tu Bogiem!
Nie wiem, kto pozostaje w czyjej mocy,
lecz to dzieło szatana! Patrz!
Nie kaszle powietrzem, lecz krwią!
Bo ma raka, idioto.
Duncanie.
Nie patrz na mnie, demonie!
Jestem generał Alfred Blessington.
Dla ciebie Alfie.
Naprawdę mnie nie znasz?
Pan Wedderburn opublikował zdjęcie.
Zapamiętałem, że ta prukwa w hotelu nazwała cię Victorią Blessington,
i rozwikłałem tę całą popieprzoną, diaboliczną łamigłówkę!
- Jesteś... - Twoim drogim Alfiem.
Uciekłaś w stanie najwyższego wzburzenia wywołanego ciążą,
ja zaś poczułem, jakby wypruto mi wnętrzności.
Często wypruwałem je innym na polu bitwy
i wyobrażałem sobie tę tępą, pulsującą pustkę.
To właśnie poczułem.
Zwykle jest też smród, który jednak nie ma zastosowania w tej metaforze.
Lecz oto jesteś, kochana.
Jesteś.
Boże!
Nie pamiętam cię.
Jestem Bella Baxter.
To przykre.
Uderzyłaś się w głowę,
a oni ewidentnie cię wykorzystali.
Niech pan odejdzie.
- Byłeś moim mężem? - Drogim Alfiem.
Przykro mi, Bello.
Właściwie chętnie z nim pójdę.
Co?
Bello?
Ma pan powóz?
Tak.
Chodźmy więc.
Bello!
Pozwól mi, Boże.
Nie zatrzymuj mnie, Maxie.
Dobrze, że wróciłaś, Victorio.
Jestem w konflikcie ze służbą.
Obawiam się buntu.
Pamiętasz Davida, kochanie?
Allison, patrz, kto wrócił.
Znasz mnie?
Opowiedz mi o mnie.
Byłam miła?
KURWA
Jedz.
Wszystko, co lubisz.
Wędzone śledzie, gęsina,
ozory, szampan.
Tęskniłem za tobą.
Co było źródłem nieszczęścia?
Co sprawiło, że skoczyła z mostu?
Nienawidziłaś dziecka.
Nazwałaś je potworem.
Pojmuję.
Dostrzegam brak instynktu macierzyńskiego.
A jednak cieszę się, że wróciłaś.
Jak się spotkaliśmy?
Na balu.
Co nas połączyło?
Umiłowanie zabawy.
Patrz.
Allison, zupa!
Rex!
Kurwa!
Allison,
gdy zdołasz, podaj ser.
Kochaliśmy okrucieństwo?
- Czyli nie byłam miłą osobą. - Miłą?
Nie zniosłabyś takiej nudy.
Okropna myśl.
Wedderburn twierdzi,
- że się kurwiłaś, lecz... - Tak.
W Paryżu.
Fascynujące zajęcie, lecz się znużyłam.
- Rozumiem. - Smakują mi te śledzie.
Może dlatego, że cierpkie?
Małżeństwo to nieustanna próba.
Czasem się naginamy, czasem to my naginamy.
Spróbuję ci wybaczyć kurewstwo.
To histeria seksualna, nad którą nie panowałaś.
I mord na nienarodzonym dziecku.
Uchybiłaś mi na tak wiele sposobów,
że sam Jezus Chrystus nauczyłby cię moresu kijem.
Masz wyrozumiałego męża.
Nie uchybiłam ci, Alfie,
bo cię nie znam.
Szczęśliwie mam sporo doświadczenia, jeśli idzie o amnezję.
Niektórzy próbują zapomnieć, gdzie byli,
niektórych ogłusza pocisk,
po którym huczy im w czaszce.
Sugeruję, byś pozostała w pobliżu domu.
Powiedzmy rok.
Aż w pełni dojdziesz do siebie.
Wyjdę, gdy zechcę, choć schlebia mi, że próbujesz mnie więzić.
Nie ty pierwszy.
Będę ci musiał strzelić w pierdolony łeb,
jeśli spróbujesz wyjść.
W przód czy tył głowy?
Tył.
Bo to znak, że wychodziłaś, a ja nie działałem pochopnie.
Tęskniłem za tobą.
Jestem więc więźniem?
Ta rozmowa przybrała niefortunny obrót.
Na pewno będziesz tak szczęśliwa jak przedtem.
Czyli jak wtedy, gdy rzuciłam się z mostu?
Sądzę, że spadłaś, wypatrując ryb.
Czemu mnie zatrzymujesz, skoro nie chcę zostać?
Skoro już tonąć, to w rzece miłości.
Davidzie,
czy bażant wygląda na ogryzionego?
Błąd w ocenie, panie.
Przepraszam.
Deser, kochanie?
Usuwa się prosto?
Jak guzik od garnituru.
W Afryce robią to kamieniami,
lecz mam własne, bardziej precyzyjne narzędzie.
Odjąć sam fałd skórny
czy wraz z żołędziem?
Cały piekielny ośrodek.
Będzie o wiele spokojniejsza.
Tym razem się uda.
Uśpię ją i dostarczę do gabinetu.
Victorio, kochanie!
Gdzie jesteś?
W samą porę.
Martini.
Wolałabym nie.
Chcę za to wyjść.
Ciekawie spędziłam tu czas,
lecz już wiem, dlaczego skoczyłam z mostu.
Chcę ujrzeć mojego umierającego Boga.
Cudowna myśl.
Niestety, ukochana,
poświęciłem życie zdobywaniu terytoriów.
Ty jesteś moim.
I na tym poprzestańmy.
Nie jestem terytorium.
Sedno problemu tkwi między twoimi nogami.
Usunę je,
by przestało cię rozpraszać i zwodzić na manowce.
Mężczyzna całe życie zmaga się z seksualnym popędem.
To klątwa, a zarazem życiowa misja.
Misją kobiety są dzieci.
Usunę spomiędzy twych nóg cały piekielny ośrodek,
następnie zaś zasadzę w tobie ziarno.
Wyjaśnię ci, co zaszło.
Victoria, twoja żona, rzuciła się z mostu i umarła.
Godwin Baxter znalazł ją i poddał operacji.
Wyjął z niej dziecko, usunął mu mózg,
przeniósł go do mojej głowy, a potem mnie ożywił.
Przyniosę ci dokumentację. Jest fascynująca.
Zatrzymam swoje nowe życie
i starą, wspaniałą łechtaczkę.
Zechciej zamówić mi powóz.
Mówią i mówią,
aż pozostaje już tylko dobyć broni.
Tak to jest z kobietami.
Poddajesz się?
Wolę, żebyś strzelił mi w serce.
Zrobię to, jeśli będę musiał.
Pij, kochanie.
Chloroform z dżinem.
Może i dobrze byłoby się uwolnić od tego niespokojnego ducha?
Pij, a wolność będzie twoja.
Kurwa.
Max?
Musimy go zabrać na salę operacyjną.
Inaczej umrze.
Bardzo krwawi.
Już, kurwa, po tobie.
Jeśli przeżyje...
Nie sądzę, by dał za wygraną.
Nie pozwolę mu się wykrwawić,
lecz faktycznie warto by go poprawić.
Usunąłem kulę i zatrzymałem krwotok.
Masz zapiski.
Tu jestem najszczęśliwsza.
Bello.
Wróciłaś.
To była historia innej,
nie Belli Baxter.
Całe życie wszyscy spoglądali na mnie
ze zgrozą, litością,
ale nie ty.
To bardzo interesujące,
co się teraz dzieje.
Denerwuję się przed anatomią.
Egzaminowałem cię wiele razy. Znasz ją.
Nikt nie zna anatomii lepiej niż ty.
Dżin, drogie panie?
Proszę.
Dżin?
Generałowi należy się trochę wody.
Felicity,
woda.
BIEDNE ISTOTY
Tekst - Wojtek Stybliński