SZKOŁA PUBLICZNA IM. ABBOTTA
Siemandero, kamero! Witajcie z powrotem u Avy.
Trochę minęło. Nic nie straciliście.
Kogo ja widzę! Ile to minęło, pięć miesięcy? Co słychać?
- Jak leci? Nadal to robimy? - Tak.
O Boże! To wy! Cześć! Oj, przepraszam.
Rety, nowy sprzęt. Nie chcę mówić „A nie mówiłem”, ale...
Ja to zrobię. Trzeba było go wtedy posłuchać
i skręcić w prawo, a nie w lewo.
Mam wam opowiedzieć, co wam się przydarzyło?
OK, opowiedzieć widzom.
Okradli ich. Bo spacerowali po zachodniej Filadelfii
z tym swoim sprzętem. Też bym was okradła, gdybym tam była.
Nieważne. Jest pięć miesięcy później,
bo ludziom po studiach artystycznych tyle zajmuje zebranie kasy na nowe kamery.
Witajcie z powrotem! Mamy dziś Dzień Kariery, niestety.
Avo!
Nie chcesz być przytomna w Dzień Kariery?
To inicjatywa okręgu. Dadzą sobie radę.
Nie macie wrażenia, że ci z okręgu stali się bardziej irytujący?
Nie wszyscy są źli.
Według mnie są spoko.
Ja też ich teraz lubię.
Coś takiego.
Sama nie wiem.
Mam wrażenie, że są gorsi niż kiedykolwiek wcześniej.
Byli bezużyteczni, są nie do zniesienia.
Dzień dobry, podstawówko Abbotta.
- Dobry. - „Dzień dobry, podstawówko Abbotta”.
Tak, pracuję teraz dla okręgu.
Wiele was ominęło.
Misja: Podstawówka
SZKOŁA PUBLICZNA IM. ABBOTTA
Pięć miesięcy wcześniej...
OKRĘG SZKOLNY W FILADELFII
DZIEŃ ROZWOJU
Cześć wam. Hej.
Lewa czy prawa?
Lewa. Dziękuję.
Dobry wybór.
Ten Dzień Rozwoju rozwija u mnie migrenę.
Daj mi jedną aspirynę.
To środek nasenny.
Obudź mnie w razie pożaru, tornada lub wybuchu wulkanu.
Witam wspaniałe ciało pedagogiczne naszej szkoły.
Co?
Mówisz o wspaniałym ciele pedagogicznym Gregory'ego?
Nie, pani Schemmenti. Mówiłam do wszystkich.
Ale skoro patrzycie na niego...
Panie Eddie, odczyta pan pierwszy akapit
z tego perfekcyjnie spiętego skoroszytu?
Zrobić to seksownie?
Słucham?
To dwuznaczne i wysoce niestosowne wobec naszych gości.
Cześć wszystkim. Jesteśmy z okręgu.
Pani dyrektor zaprosiła nas do obserwacji i współpracy z wami
podczas Dnia Rozwoju.
Tak. A znaczenia współpracy nauczyłam się
podczas studiów na Cambridge.
Tak, latem poszłam na Harvard.
Korzystając z bezpłatnego Wi-Fi na ich kampusie,
zdobyłam dyplom w dziedzinie edukacji.
Dowiedziałam się też, czego tak naprawdę wymaga praca dyrektora.
Okazuje się, że wszystko robiłam źle.
Ktoś mógł mi powiedzieć.
Nieważne. Teraz jestem zaangażowana i czujna. Działam książkowo.
I polubiłam książki.
Cieszymy się, że możemy reprezentować nowego inspektora, Johna Reynoldsa.
Nazywam się Manny. To moja drużyna marzeń, Emily i Simon.
Nie przychodzimy z pustymi rękami. Mamy iPady i tablice
wyposażone w aplikacje do nauki.
Nowe, lepsze modele...
Te same stare podzespoły.
Ci ludzie nie zmienią absolutnie nic,
jedynie liczbę osób w klasie.
Dziękujemy i do zobaczenia.
Dziękuję.
Gregory, wciąż musimy odczytać ten pierwszy akapit. Rozdział A.
„Rozdział A.
Witajcie ponownie.
Koniec rozdziału A”.
Dziękuję. Może pan usiąść.
„Zapytaj, czy ktoś ma jakieś pomysły z wakacji, które chciałby wdrożyć.
Spróbuj być zabawna”.
Czy ktoś ma jakieś pomysły z wakacji, które chciałby wdrożyć?
Janine, jedna z... nauczycielek.
Latem spędzałam dużo czasu ze sobą i zastanawiałam się,
czemu tak naprawdę wybrałam...
- Do sedna. - Do rzeczy, Janine.
Powinniśmy zorganizować Dzień Kariery.
Nigdy żadnego nie mieliśmy, bo wśród prac kobiecych
były jedynie maszynistka, mama i mamka.
Dzieci zobaczyłyby, jakie niesamowite prace mogą wykonywać.
Taki mam pomysł. I tyle. Dzień Kariery.
Znam setki powodów, dla których to się nie uda.
Planowanie, poprzednie nieudane próby, fakt, że to twój pomysł...
No tak. Ale można...
Po prostu powiem „nie” i zaoszczędzę ci wstydu.
Uczę tu już czwarty rok.
Straciłam dużo czasu, walcząc z przeciwnościami losu.
Dlatego postanowiłam po prostu być dobrą nauczycielką.
Biorę przykład z Barbary. Robię, co mogę.
Może zacznę też nosić perły.
Janine, prawda? Jestem Manny, jak już mówiłem wcześniej.
Chcę powiedzieć, że ten pomysł z Dniem Kariery jest świetny.
- Chętnie o tym posłucham. - Dzięki.
- Jesteście nowi w okręgu? - Dołączyliśmy latem.
Jest super. Wprowadzimy wiele zmian i zawstydzimy naszych poprzedników.
Żadnych defraudacji na mojej warcie.
- Świetny tekst. - Hej.
Planowaliśmy obserwować jednego z nauczycieli.
Może panią?
Jasne. Będę przygotowywała salę.
Ekscytujące.
- Dla mnie bardzo. - No.
Pójdę po kolegów. Rozmawiają z dyrektor Coleman.
Szczęściarze z was. Macie świetną szefową.
Tak.
Nie za wcześnie na to?
Na Boże Narodzenie? Może. Ale na ciebie w tej koszulce – nigdy.
Mówisz o tym?
To świetny materiał na męża.
A właśnie, słyszałaś o panu Mortonie?
Co?
Latem wziął potajemny ślub.
- Vegas? - Hersheypark.
Z klasą.
Nie wierzę. Im kibicujesz, a jak ja wspomnę o ślubie, słyszę...
Jasne, dobra. Zainstaluj tę minilodówkę przy gniazdku.
Chłopak wnosi lodówkę. Mąż instaluje ją przy gniazdku.
Kochanek zainstaluje ją, gdzie zechcę,
nie każ mi go znaleźć.
Gdzie uczyłeś, zanim trafiłeś do okręgu?
W zasadzie nigdzie. Ale dorastałem w okolicy.
Więc mam doświadczenie jako uczeń tego rejonu.
No dobra.
To jeden z powodów, dla których chciałam uczyć w Abbocie.
Też chodziłam do szkoły w okolicy.
To moja sala lekcyjna.
Co to będzie?
Plakat powitalny dla uczniów.
Udekorujemy go razem, by nikt nie czuł się wykluczony.
Staram się używać wielu kolorów.
Podstawą jest błękit. On pomaga się skupić.
I uspokaja. A to ważne w podstawówce.
Czytałem o tym na Kredowisku.
Czytasz Kredowisko?
W zasadzie żyję w ich sekcji komentarzy.
Boże, czy pani to @JTeagues215?
Tak, a także @JTeagues267, gdy chcę podgrzać atmosferę.
Ja jestem @Mannyzdzielni. Zawsze używam tej emotki.
- To ty! - To ja.
- Uwielbiam twoje komentarze. - I vice versa.
W zeszłym roku chciałam pomalować salę na niebiesko, ale wam...
okręgowi nie spodobał się ten pomysł.
Co? Dlaczego? Byłoby super.
Takie pomysły moglibyśmy i powinniśmy wdrażać.
To zmiana bez ryzyka, a z wysokim zyskiem.
Tak, wróćmy do tego.
- Wszystko OK? - Tak.
Dużo tego pozytywnego wzmocnienia.
POTĘGA PISMA ODRĘCZNEGO
Avo, mówiłam ci już,
nie jestem zainteresowana udziałem w Golden Bachelorette.
Gerald wciąż żyje.
Przyszłam w sprawie ławek.
Na Harvardzie uczą, że wyspowe ustawienie jest lepsze dla rozwoju przedszkolaków.
Ja je lubię osobno.
Łatwiej jest mi poruszać się po klasie.
„Jestem Jonathan.
Nigdy nie nauczyłem się patrzeć innym prosto w oczy.
Teraz mówią na mnie Johnny Zezik. Zwalniają mnie z każdej pracy”.
W porządku. Wezmę to pod uwagę, jeśli zajdzie taka potrzeba.
- Zachodzi. Polecenie okręgu. - Polecenie?
A tego nie ma już w programie nauczania.
- Miło cię tu widzieć. - Cześć.
Niosę nowe zeszyty ćwiczeń.
U Nicholsa jest wyprzedaż dziesięć za dziesięć.
Zaje******.
Uczę się przeklinać. Jak było w Baltimore?
Całkiem dobrze.
Wykonaliśmy z tatą fajną robótkę na stadionie Orioles.
Położyłem pas wiechliny łąkowej tuż za bazą domową. Wyszło super płasko!
A ty co porabiałaś?
Spędziłam dużo czasu ze sobą i dobrze mi to zrobiło.
Czuję się pewna, skupiona, jest dobrze.
Zaczęłam chodzić na brunche z Jacobem i Eriką.
Mówimy na siebie „Brunchowa Banda”.
Nie lepiej „Brunch-Banda”?
Ku***, niezłe.
- Nie wychodzi mi to, co? - Niespecjalnie.
Nauczyciel roku, Gregory Eddie.
Słyszałem o ogrodzie, który pan stworzył. Super sprawa.
Dzięki. Lubię to robić, a przy okazji szkoła i ulica lepiej wyglądają.
Jasne.
Pani Teagues, czy możemy porozmawiać na osobności?
Przepraszam.
Nic się nie stało. Pewnie. Możesz mi mówić Janine.
- OK. Janine. - Tak.
Rozmawiałem z resztą ludzi.
Masz mnóstwo świetnych pomysłów.
Okręg oferuje stypendium. Stypendium Robesona.
Potrzebujemy kogoś z doświadczeniem,
kto razem z nami sprawi, że szkoły będą jak najbardziej wydajne.
To wspaniała okazja. Pomogę wam znaleźć kogoś takiego.
Miałem na myśli ciebie.
Jestem zaszczycona.
Ale lato to moja chwila przerwy od szkoły.
W grę wchodzi rok szkolny.
- Ale wtedy uczę. - Wiem.
Ktoś by cię zastąpił
na czas trwania stypendium.
Wybacz, ale nie.
Nie wyobrażam sobie bycia z dala od uczniów.
To mi schlebia, ale nie skorzystam.
- OK. - Super.
Przemyśl to jeszcze, OK?
Możesz pomóc dokonać zmian. Kolor ścian to dopiero początek.
Ku***.
Jakie to wymuszone.
Co za... coś.
Zobacz, co pokażę dzieciakom.
Common recytuje wiersz o wojnie koreańskiej.
On nie recytuje, tylko rapuje a capella.
Wszystko jedno.
Co sądzisz o tych nowych z okręgu?
Podobają mi się.
Widziałem, jak rozmawiałaś z tym słodziakiem Mannym.
O co kaman?
Nie dorównuje Gregory'emu. Królowi. Człeniowi.
Nie, nic z tych rzeczy.
Poprosił mnie tylko o coś,
o pomoc w okręgu. Chodzi o jakieś stypendium.
O Boże! Stypendium Robesona? To mega okazja, Janine.
Poprosili ciebie? A mnie nie?
Manny wyczuwa moją więź z Gregorym.
- Jacob. - Powinnaś się zgodzić.
Przyczyniłabyś się do zmian.
Nie mogę zostawić uczniów na tak długo.
Na samą myśl się popłaczę.
Ty już płaczesz.
Jacob, ten filmik to kontrabanda, niedozwolona w tej szkole.
- Czemu? - Nie ma go w programie.
Nasze podręczniki są stare, Avo.
Według nich nie wycofaliśmy się jeszcze z Iraku.
Jedną z pierwszych rzeczy,
jakich się nauczyłam, będąc na terytorium Harvardu, było to,
że nauczyciele muszą trzymać się programu nauczania
dla bezpieczeństwa uczniów i ochrony szkoły.
To mój osobisty komputer. Nie możesz tego zrobić.
A zrobiłam.
Witam z powrotem. Pierwszy dzień szkoły.
Ustawcie się w szeregu, dzieciaki. Gęsiego, proszę.
Koszula w portki. Bez gadania.
Masz szczęście.
Stara Ava wyśmiałaby cię za to, że wyglądasz jak Adam Sandler na podrywie
albo na weselu.
Albo na rozdaniu Oscarów.
Zmykaj do klasy.
Dzień dobry. Witamy z powrotem.
Cześć, dzieciaki. No dobrze.
Cześć. Chcesz usiąść tutaj?
Nie gryzę. Nazywam się pani Teagues. A ty?
- Alex. - Miło mi cię poznać, Alex.
Kochani, witajcie w drugiej klasie. Udało wam się.
Super, że jako pierwsi użyjecie tych nowiutkich iPadów.
One są stare.
Nowiutkich dla nas,
bo Abbott jest liderem w dziedzinie nowych technologii.
Mój iPad padł.
- Nasze też! - I nasze.
OK. Nic się nie dzieje.
Może na razie używajcie ich razem.
Ten ma siedem procent.
W porządku. Naładujemy je w trakcie pracy.
OK.
Ale mamy tylko dwie ładowarki.
PRAWDA O ROKU 2K
Widziałaś lizaka z pierścionkiem w automacie?
MOŻE BYĆ?
- Rety, ten Gary. - On wysyła ci sygnały.
Tylko żartuje.
Znasz facetów, ciągle z tego żartują.
Nie znam.
Nie znam faceta, który w ramach żartu zapytałby koleżankę dziewczyny
o rozmiar jej pierścionka.
Pewnie chce mi kupić replikę pierścienia Super Bowl.
OK. Ava chce mi mówić, kiedy mogę pracować w ogrodzie.
Założyła kłódkę na moje kumkwaty.
Mnie zmusza do przestawienia ławek w klasie,
niszcząc dziesięciolecia dobrego szkolnego feng shui.
Mnie kazała wymienić wodę w wiadrze,
a najlepsza woda jest jak zakwas.
Im starsza, tym lepsza.
Uspokójmy się.
Ava jest w końcu taką dyrektorką, jaką powinna być.
Więc damy jej szansę, jej i tej nowej knajpce z pełnoziarnistym tofu,
bo dziś ja wybieram miejsce na lunch.
Kto jest gotowy na antyoksydację?
Mam dobre wieści. Nie będzie już okienek.
W zamian będziecie mieć dyżury w stołówce, na korytarzu,
w bibliotece i tym podobne. Cały czas.
Dobrze, że możemy wychodzić na lunch.
I koniec z wyjściami na lunch. To wbrew zasadom.
Powstrzymajmy ją.
Wiem, brakuje bibliotekarzy w bibliotekach, ale to da się naprawić.
Właśnie,
a da się załatwić automat z deserami McFlurry?
Bo ich też bardzo w szkołach brakuje.
Tego nie możemy zrobić.
Typowe.
ZAPRASZAMY WSZYSTKICH
- Cześć, Manny. - Hej.
Prosiłeś, by zgłaszać pomysły, i chyba jeden już mam.
- OK. - Te iPady są świetne.
Ale fajnie by było, gdybyśmy mieli do nich więcej ładowarek.
Tak ze trzy, cztery albo siedem.
- Albo osiem. - Ty to powiedziałeś.
Trzeba załatwić każdej klasie wystarczająco dużo ładowarek do iPadów.
- Tak. - Tak.
I napomknę jeszcze tylko,
że tablety LeapFrog byłyby lepsze.
Tak. Są dedykowane dla uczniów, bardziej ekonomiczne.
I wszystkie ładowarki do nich pasują.
Widzisz? Dlatego nadajesz się na to stypendium.
Wiem, że nie chcesz zostawić uczniów. A jeśli ci powiem,
że będziesz tu uczyć raz, a nawet dwa razy w tygodniu?
- Poważnie? - Tak.
To stypendium pozwala pracować w szkole,
by móc słuchać opinii nauczycieli i sprawdzać swoje pomysły.
Miło to słyszeć.
Nie chcę wyjść na chciwą, ale czy łączy się z tym jakaś podwyżka?
- Dwa dolary. - Dwa?
To prawie milion!
Wiesz, nie składamy tej oferty byle komu.
Ty masz do tego talent.
Jeśli odmówi, będziecie musieli znaleźć kogoś innego, tak?
Jeśli chodzi o różnorodność, powiem wam, że jestem queer.
Nie chodzi.
Jestem też zabawny.
Halo. Wszystko w porządku?
Tak, tak.
Próbuję tylko ustawić ławki tak, jak tego chcecie.
Możemy pomóc?
Nie, nie mam czasu składać podań tylko po to, by ruszyć ławkę.
Mogę pomóc pani ją przestawić.
Legendarna pani Howard.
Nie mieliśmy jeszcze okazji, ale słyszałem, że to pani.
Miło mi.
Właśnie opracowujemy program, który ma zapewnić pomoc
na początku roku szkolnego,
a nie w styczniu, kiedy jej już nie potrzeba.
Dziękuję, ale ten teatrzyk jest zbędny.
A wam dziękuję za pomoc.
Nie ufa nam pani, prawda?
Szczerze?
Nie.
Widziałam wielu wam podobnych przechodzących przez te drzwi,
pięknie uśmiechniętych, udających, że im zależy.
Pani Howard, rozumiem.
Wiem, jak okręg działał.
I wiem, jakie sprawiam wrażenie, ale inny nie potrafię być.
Podjąłem pracę w okręgu,
bo zrozumiałem, że trzeba go zmienić dla uczniów, takich jak ja,
i dla nauczycieli, takich jak pani i jak moja mama.
Pańska mama uczy?
Uczyła.
Zanim przeszła na emeryturę,
przez 20 lat słuchałem, jak co roku narzeka na okręg.
Chciałem tylko ułatwić jej pracę.
Nie sprawię, że mi pani zaufa,
ale i nie przestanę próbować ułatwiać wam tej pracy.
To dotyczy całego zespołu.
To była przyjemność.
- Wtedy... - Rozejść się, obiboki.
Tak, do was mówię. Pani Miller, pani Schemmenti, gościu z kucykiem.
Właśnie tak.
Wszędzie mam kamery,
by mieć pewność, że praca wre, by Abbott stawał się coraz lepszy.
Opracowaliśmy plan, jak rozwiązać problem z Avą.
Trzeba ją zresetować.
Szukaliśmy przycisku. Nie ma żadnego.
Więc postanowiliśmy ją skusić rzeczami, które uwielbia.
Najpierw kasą. Wysłaliśmy Jacoba, najłatwiejszą ofiarę.
Potem była jej miłość do migania się od pracy.
Kupiliśmy bilety na koncert Ushera.
Jak dotąd nic nie zadziałało, więc teraz wyciągamy ciężkie działa.
Gotowy?
- Nie. - Przestań.
Nie możemy już znieść tej „nowej Avy”.
Na twoje nieszczęście, jesteś potężnym narzędziem.
Traktujecie mnie przedmiotowo.
Przedmioty nie mówią.
Stary, chcesz żyć według jej nowych zasad?
- Nie. - Więc wiesz, co trzeba zrobić.
- Zdejmij ten sweterek. - Nie ma innego wyjścia?
Cicho. Podwiń rękawy i zaproś ją na pokaz mięśni.
Oprzyj się o futrynę.
- Wiesz jak. - No.
- Mogę ci w czymś pomóc? - To zależy.
Te nowe zasady są takie twarde i surowe.
Mam jeszcze jedną.
Schowaj bicepsy, czarny Jeremy Allenie.
To jest szkoła.
Proszę.
Słuchaj, stara Ava musi wrócić.
Jej już nie ma.
Teraz tu dowodzę. Komunikuję się.
Wieki nie słuchałam City Girls.
To nowa ja.
Chyba musimy się przyzwyczaić.
Ramiona Gregory'ego nie zadziałały, to koniec.
O nie.
Mamy ostatniego asa w rękawie, ale musimy zejść niżej.
Na sam parkiet.
- Cześć, Barbaro. - Hej.
Zmieniłaś ustawienie ławek.
Polecenie.
Ci nowi z okręgu.
Uśmiechają się, chwalą twoje pomysły, ale są do bani, prawda?
Nie wierzę, że to mówię,
ale pokładam w nich nadzieję.
Uważam, że mogą coś zmienić.
Co... Poważnie?
A liczyłam na jakąś szpilę Barbary.
Czyli co?
Że to nie wyjdzie, że ludzie są do niczego i że nie powinnam mieć nadziei.
Nigdy czegoś takiego nie mówiłam,
po prostu zmieniłam zdanie.
Ta nowa ekipa...
Coś w nich jest, coś autentycznego.
- Co? - Zaoferowali mi stypendium.
Mogłabym pracować w okręgu szkolnym
i wcielać w życie pomysły dla wszystkich szkół w Filadelfii,
ale odrzuciłam ich ofertę.
Nie wydajesz się zadowolona.
Uczę od trzech lat i nareszcie pojęłam, że trzeba po prostu
zaakceptować rzeczy, których nie można zmienić.
I być. Być dobrym nauczycielem.
I przestać marzyć.
Tylko marzyciele potrafią stworzyć inną rzeczywistość.
Naprawdę chcesz tego stypendium?
Może.
Kochanie, wiesz, że po wszystkim możesz wrócić do Abbotta.
A teraz wybacz, ale muszę uratować tę szkołę.
Że co?
Avo, leć na salę gimnastyczną.
Stoi tam grupka i twierdzi, że Princeton jest lepsze niż Harvard.
No, coś takiego!
OK, mamy dwie minuty.
Zdradzisz nam resztę tego genialnego planu?
- Ava przestała słuchać Town Women... - City Girls.
...ale tej jednej piosence się nie oprze.
- Jacob, wyciągaj walkmana. - Telefon.
- Otwórz Napstera. - Spotify.
Jezu, zatkaj uszy.
Dawaj.
Princeton to Uniwersytet Temple wśród Ivies.
Teraz, panie Johnson.
Luzujcie poślady.
Co jest?
Nie. Nie.
Nie dzisiaj, Juvenile.
Nie.
- Tak! - Tak!
Wróciłam!
Avo, czy możemy odzyskać nasze okienka?
Róbcie, co chcecie.
Panie Johnson, lampa pierścieniowa!
Spędzę na Insta cały dzień!
Tak!
Dajesz, Avo! Dajesz...
Okazuje się, że gorsza od kiepskiej dyrektorki Avy
jest dobra dyrektorka Ava.
Żałuj, że tego nie widziałaś. Próbowaliśmy wszystkiego, by ją odzyskać.
Gregory prężył nawet muskuły.
- Naprawdę? - Tak.
Mogliście puścić jej „Back That Azz Up”, bo to...
Skąd wiedziałaś, że tak trzeba?
Naprawdę nadajesz się do okręgu.
Przestań.
Manny zaproponował mi stypendium w okręgu.
Jestem zdecydowana na jakieś 80%.
Zrezygnujesz z Abbotta?
Tylko na jakiś czas.
Kibicuję ci, zazdroszczę i jest mi trochę smutno.
Jestem kłębkiem emocji. To wymaga alkoholu.
Sprawdzisz, co z moimi frytkami?
Rety, gratuluję.
Jeszcze się nie zdecydowałam.
Nadajesz się do tego.
- Co? - Co?
Co? Ty...
Nie, jest super. Naprawdę.
Po prostu będzie dziwnie bez ciebie.
No.
To wspaniała okazja, ale sam nie wiem.
Abbott kojarzy mi się z tobą.
A ty kojarzysz mi się z Abbottem.
Tak, wiem.
Będę tęskniła za moimi uczniami.
Za moją salą lekcyjną.
Za pukaniem w ścianę, żeby pogadać.
Za tym też.
Naprawdę nas zostawisz?
Dzisiaj
DZIEŃ KARIERY!
Szczęśliwego Dnia Kariery, Avo.
Szczęśliwa kariera nie istnieje.
Praca nie popłaca.
Fajnie, że wróciła.
Nie, nie. Nic was nie ominęło.
Między nami nie jest dziwnie.
Po prostu przyjęłam ofertę okręgu.
Między nami jest OK.
Ja i Janine?
Wszystko jest dobrze.
Wcale nie jest dziwnie.
Między Gregorym i Janine jest bardzo dziwnie.
Nic wam nie mówili?
Na szczęście moje ukryte kamery wszystko nagrały.
Spodoba wam się to.
- Hej. - Cześć.
Fajnie było wtedy w barze, co?
- Tak. Fajne miejsce. - Racja.
Sądzisz, że filmowcy dotarli do domów cali?
Wiedzieli, że to niefajna okolica.
Na pewno nic im nie jest. Pewnie się pochorowali czy coś.
Jakie są szanse, że wszyscy zostali napadnięci?
Myślałam o zeszłorocznej wycieczce szkolnej do muzeum.
OK.
A konkretnie o tym, jak mi powiedziałeś, że coś do mnie czujesz.
Ja do ciebie też coś czułam.
I w zasadzie wciąż czuję.
Zrozumiałam to wtedy w barze.
Tak?
No i zastanawiałam się, czy...
może byśmy spróbowali to zgłębić? Może byśmy... Sama nie wiem.
Rety.
- Nie spodziewałem się tego. - Wiem.
Ja też nie.
Szczerze mówiąc, przestałem o tym myśleć.
Z szacunku.
- Tak. - Rozumiesz? Ja...
Mentalnie ruszyłem dalej, bo to mi się wydawało...
słuszne.
No tak. Ale ja wtedy nie mówiłam „nigdy”.
No tak.
Ale nawet jeśli zmieniłaś zdanie,
czuję, że dla nas obojga
bezpieczniej byłoby zostać przyjaciółmi.
- Zdecydowanie. - Rozumiesz?
- Bo cenię sobie naszą relację... - Ja też.
- ...i nie chcę, by to się... - No.
- Rozumiesz mnie? - Tak, doskonale.
- OK. - Tak będzie lepiej.
- Tak. - Tak. OK.
Patrzcie na jej minę.
Wściekła się.
Dzień dobry. Tak się cieszymy.
Pamiętajcie, to nie jest Dzień Kariery waszych mam.
- Nie. - Właśnie.
Choć na pewno mają bogate kariery zawodowe.
Jeśli tego chcą.
Głównym celem tego stypendium jest pilotowanie programów i inicjatyw
dla całego okręgu.
Dlatego ostatnie cztery miesiące
spędziłam, planując Dzień Kariery, by było to wartościowe doświadczenie
dla uczniów, kadry i profesjonalistów z całego miasta.
- Z całego. - To ważne.
Tak.
Nawiążą się relacje, narodzą się marzenia...
- Rety. - Zamilkną Janiny.
OK.
Dla pani Murphy wybraliśmy anestezjologa.
Dla pani Howard dyplomowaną kosmetolożkę.
Cudownie. Kosmetologia jest obecnie dość dochodowa.
Zoolog dla mojej klasy.
Przepraszam. Dla mojej zastępczyni, pani Lee.
Nie lubię zwierząt.
Uczniowie będą zadowoleni.
Pani Schemmenti, marketingowiec...
- Buuu. - ...drużyny Philadelphia Eagles.
Tak! Cholera!
A ja? Powiedz, że go dostałem, proszę.
Tak. Zgodnie z prośbą, dostałeś pana Johnsona.
Tak! On zaliczył chyba każdy zawód.
To bardzo użyteczne w dzisiejszej gig economy.
Opowiem ci niejedno.
A dla pana Eddiego mamy botanika z Longwood Gardens.
Super. Dziękuję, pani Teagues.
Super. OK.
Cześć, Gary.
Myślałam, że uzupełniłeś zapasy wczoraj.
Dziś mam trochę inne zadanie.
OBSŁUGA AUTOMATÓW
Przyszedł na Dzień Kariery.
Ten facet ma niezły plan emerytalny.
Cały w ćwierćdolarówkach, ale kasa to kasa.
No.
Podoba mi się ten Dzień Kariery.
Liczę na to, że pani kosmetolog zrobi mi paznokcie.
Może niech tobie też zrobi.
Na wypadek zaręczyn.
- Co? Rety. - Tylko się droczę.
- To tylko żart. - OK.
Tak, wiem.
- Lubisz sobie z tego pożartować, ale... - Tak.
...chcę się upewnić, że się rozumiemy.
Gary, ty wiesz, że nie chcę znów brać ślubu, prawda?
Raz to zrobiłam. Więcej nie chcę.
- Rozumiem. - OK.
Chcę, żeby to było jasne.
Tylko cudem zechciałabym się znów dać zaobrączkować.
- Jasne. - OK, dobra.
Jakimś totalnym cudem.
Dziękuję, że przyszliście.
To bardzo ważne,
by dzieci mogły poznać różne zawody.
- Jak my wam się odpłacimy? - Może pieniędzmi?
Zapewniam, że żadna kwota tego nie odda.
Nie mogę uwierzyć, że to dziś. Tyle tygodni pracy dla jednego dnia.
Nie mogę nawalić.
Inaczej okręg odrzuci moje kolejne pomysły.
Zgadza się.
Ja nawaliłem z elektrycznymi gimbusami i teraz nikt mnie nie pyta o zdanie.
Wszystko będzie dobrze.
To pańska sala.
Hej.
Cześć.
No dobrze.
Teraz będzie trudniej, bo one za mną szaleją.
Cześć, dzieciaki.
Po lunchu są zmęczone.
- Jest 8.30. - Naprawdę?
Nie sądzę...
Wiem, skąd ich marazm.
Zapisała datę na dole tablicy, a nie na górze.
Typowy błąd. Momencik...
Co pani wyprawia?
Chciałam zapisać datę na górze tablicy.
Lubię ją zapisywać na dole.
Będę tego bronić.
Terytorializm.
Powszechny w dziczy.
Tak, w świecie zwierząt wciąż się zdarza.
Zobaczmy te gepardy.
Nie przyniosłem gepardów.
No to zobaczmy tego geparda.
Mam sztucznego leniwca.
Serio? To pan przyniósł?
Robię małą palemkę na czole
i ciągnę linię wzdłuż nosa aż do łuku kupidyna.
Jeśli jest pani zainteresowana,
moje tutoriale są na Instagramie i TikToku.
Nie trzeba, od 30 lat robię makijaż tak samo.
I wygląda świetnie,
ale przy odrobinie podkładu i konturowania wyszedłby jeszcze lepiej.
Może mi się to przyda.
Sadząc te dwa owocowe drzewa
- obok siebie, możemy liczyć na... - Zapylenie krzyżowe.
Przepraszam, chciałem tylko pomóc.
Latem pracowałem...
- Na stadionie Orioles. - Tak.
Wspomniał pan o tym. Kilka razy.
To pan zaplątał się tam w brezent?
Wiechlina łąkowa bywa śliska.
W tym momencie pewnie się zastanawiacie,
jak trafiłem do senatu stanowego.
Tak, mnie to bardzo nurtuje.
To bardzo proste.
Jeden kandydat zmarł tuż przed wyborami.
Wszyscy by na niego głosowali, bo znali jego nazwisko.
Tak się złożyło, że nazywał się tak jak ja, pan Johnson.
Dostałem się na listę wyborczą, reszta jest historią.
Służyłem trzy kadencje, pomogłem wygrać zimną wojnę.
Następnie przechodzę tutaj i tworzę hiperłącze,
które umieszczam w mailu,
którego przesyłam wszystkim członkom platynowego klubu.
I wtedy zaczyna się najlepsze.
Czekamy.
Ten pan nie wygląda jak z Eagles.
Cicho tam.
Mógłby zostać punterem. Proszę dalej.
Dziękuję. Ale... nic się nie stało. Ciągle mi się to zdarza.
Dlatego zaprosiłem specjalnego gościa, by się z wami przywitał.
Spodoba wam się bardziej niż ja.
Jeśli stworzymy bazę danych,
Dzień Kariery można by organizować w każdej szkole w mieście.
A w razie braku chętnych posłużymy się studentami szkół zawodowych.
- Świetny pomysł. - Hej.
Zaprosiliście mnie tu po to, żebym mówił do pustej sali?
Wszyscy wyszli. Tego leniwca targałem tu na darmo?
- Co? - Tak.
- Hola, hola. Nie biegać! - Uwaga...
Nie biegać! Dzieciaki!
Avo, co się dzieje?
Najlepszy rozgrywający świata tu jest. Z drogi!
Co?
Przepraszam. Bardzo przepraszam.
O mój Boże.
Cześć, dziewczynko. Przebrałaś się na Dzień Kariery!
Świetny dowcip.
Melisso, skąd na ekranie wziął się Jalen Hurts?
Bóg czasem kogoś faworyzuje.
Jest z nami ulubieniec Ameryki.
Dzięki temu bohaterowi w butach żeglarskich.
To jakiś totalny cud!
Możemy porozmawiać z Jalenem?
Niestety. Obawiam się, że Jalen Hurts nie może z nami zostać.
Dzień Kariery jest do kitu.
Nie chcę nigdy pracować.
Dramatyzujesz.
Niech cię, gościu od Eagles! Musiałeś się tak postarać?
Nie mogłeś przynieść im ołówków?
Jay, skoro mamy tak niewiele czasu,
powiedz mi,
o czym marzysz nocą?
O tym, że jestem księciem Atlantydy.
Muszę cię prosić o jedną dziwną rzecz.
Wiem. Już wiem.
Zmieńmy zagrywkę.
Prześlemy obraz wideo do każdej sali.
Uczniowie i nauczyciele wrócą do siebie. Jalen będzie mówił do wszystkich.
Mamy osiem naładowanych iPadów, nie powinno być problemu.
Świetna zagrywka.
Wracamy do gry.
- O rety. Okręg na trzy? - Jasne.
- OK. Jeden, dwa, trzy! - Dwa, trzy!
- Okręg! - Nerdy!
OK.
...uczcie się od nich i dobrze się z nimi bawcie.
Jalen, pewnie mnie pamiętasz sprzed chwili.
Janine Teagues z okręgu.
Dasz nam dziesięć minut, byśmy podłączyli cię w każdej klasie?
Dla dzieciaków zawsze mam czas,
tylko wyróbcie się w te dziesięć minut. Mam trening.
Dziękuję. Masz niesamowitą twarz.
Przepraszam.
O rany. Mógł wyjść z tego niezły bajzel.
Ale znaleźliśmy rozwiązanie.
Nikt nie poczuje się wykluczony, Jalen spotka się ze wszystkimi.
Jestem skuteczna.
Ja mawiają dziewczyny „Łyknęłam to”.
Skonsumowałam.
Dziękuję wszystkim, którzy znaleźli czas, by tu dziś być.
Po zakończeniu kariery będę musiał znaleźć nową pracę.
Szkoda, że nie miałem okazji posłuchać waszych specjalistów.
Zanim się rozłączę,
jest ktoś wyjątkowy, kto chciałby się komuś oświadczyć, bo:
„Ta miłość jest jak pierwsze przyłożenie,
a on chce trafić w twoje pole punktowe.
Zdobądźmy bazę dla naszej wspólnej przyszłości”.
Jalen Hurts mi się oświadcza?
Nie sądzę.
Mówiłaś, że potrzeba cudu.
Nie ma wyraźniejszego znaku niż to, że przekonałem Jalena Hurtsa,
by pomógł mi z oświadczynami.
Więc zaryzykuję długie podanie.
Melisso Ann Katerino Schemmenti,
wyjdziesz za mnie?
Nie.
Cholera. Zwykle się zgadzają.
Kotku, dlaczego?
Stary, jesteś spóźniony na trening.
Co się dzieje?
Poprosił, żebym pomógł mu w oświadczynach, a ona odmówiła.
Znów oświadczyny?
Jalen, musisz nauczyć się odmawiać.
Granice.
Wiesz, że granice mam elastyczne.
Myślałem, że coś nas łączy.
I tak jest.
Naprawdę.
Ale... Gar, ja nie chcę znów wychodzić za mąż.
Mówiłam ci o tym wiele razy.
Wiem, ja tylko...
Myślałem, że może nadarzy się idealna okazja,
a tu nagle cholerny Jalen Hurts...
- O Boże. - ...rozmawia z twoją klasą.
Może dokończycie na zewnątrz.
Wszyscy to oglądają, a chyba tego nie chcecie.
OK. Dzieci, pani Schemmenti wyjdzie na chwilę.
Chłopaki, pilnujcie ich.
Nie musicie tego robić.
Cisza na morzu, bałwan śpi Kto się podniesie, będzie nim
One naprawdę posłuchały. Myślałeś o pracy w szkole?
Szukacie kogoś? Pracuję głównie w niedziele.
To było zabawne.
Co teraz?
Naprawdę chcesz wziąć ślub?
Naprawdę chcę wziąć ślub.
I zasługujesz na to.
Ale ja już nigdy nie wyjdę za mąż.
- Ja... - Nie próbuj mnie przekonywać.
To się nie zmieni.
Może najlepiej dla nas będzie...
nie być razem.
Czyli...
zrywamy?
Przykro mi to mówić, ale chyba tak.
Jest OK.
Nic mi nie będzie.
Choć czuję się jak totalne zero.
Nie jesteś zerem.
Raczej jedenastką Eagles.
Ten łysy ukląkł na kolano, co nie?
A pani Schemmenti powiedziała: „Nie dzisiaj”.
Wróciła. Siadaj.
To, że zaufała pani swojej intuicji, było spoko.
Jest pani zimna, ale i odważna.
Moimi menadżerkami są kobiety.
Popieram prawo kobiet do stanowienia o swoim losie.
Idźcie lepiej na trening.
- To na razie. - Pa, Jalenie Hurts.
Mogło wyjść gorzej, prawda?
Teraz już wiemy i ustalimy kilka ogólnych zasad.
Żadnych futbolistów.
A najlepiej żadnego sportu z piłką.
Żadnych oświadczyn.
Co ty tu robisz?
Ava nie udostępniła mi biura.
To biuro mojego mopa.
Zaraz mamy ważne spotkanie.
Tak, to...
Słuchajcie, bardzo was za to przepraszam.
Za co?
Za ten bałagan. Nic nie było spójne.
Wiem, że okręg takie rzeczy wyłapuje.
Był tu Jalen Hurts.
- Do boju, Orły! - Tak.
Już samo to świadczy o sukcesie.
Dzieciakom się podobało.
Każdy wykona zadanie w idealnych warunkach.
Ty potrafisz improwizować.
Fakt, często oglądam Tak właściwie czyja to kwestia?
Zwykle Wayne'a Brady'ego.
- Prawda? - No nie?
Tak.
Pani Howard, wygląda pani zabójczo.
I bardzo niegrzecznie.
Święte słowa.
Nie potrafiłabym robić tego codziennie sama,
ale miło jest zobaczyć, jak mogłabym wyglądać.
Dziękuję.
Gerald.
Wystrój się, wychodzimy dziś wieczorem,
bo mamusia wygląda szałowo.
Zostawcie po sobie porządek.
Na dziś koniec.
Pomyślcie o karierze, którą chcielibyście wybrać.
I pamiętajcie, że superbohater to nie zawód.
- Hej. - Cześć.
Hej.
Jak tam po pierwszym Dniu Kariery?
Wiesz, wyszło...
Wyszło dobrze. Dzieciom się podobało.
Powinnaś być z siebie zadowolona.
Ten botanik nauczył mnie,
że ogórecznik jako poplon poprawia jakość gleby.
Niedługo będziemy mieć najlepsze rzodkiewki w Filadelfii.
Wybacz, ale...
Jesteś jedyną osobą, jaką znam, która tak ekscytuje się rzodkiewkami.
Uwielbiam rzodkiewki.
- Są suche, gorzkie... - Gorzkie.
- ...ogólnie idealne. - Tak, wiem.
Twoje ulubione.
Tęsknię za tym.
Za rozmowami o tym, jak mija dzień.
O Boże. Ja też.
I to jak.
Zawsze, gdy coś się dzieje, chcę ci o tym opowiedzieć.
- Naprawdę? - Tak.
Jak wcześniej z Melissą i Garym.
- Odmówiła mu... - No.
...przy zawodnikach.
- Od razu chciałam z tobą pogadać. - Rety... To...
OK.
Bo atmosfera była jakaś dziwna.
Tak, bardzo.
Chciałem dać ci przestrzeń.
Zauważyłam.
Dlaczego?
Myślałem, że odeszłaś przez tamtą rozmowę.
O mój Boże.
Nie, skąd.
Naprawdę szanuję to, co powiedziałeś.
Odeszłam tylko dlatego, że chciałam spróbować w okręgu.
I tyle.
Dobrze to słyszeć.
OK.
Słyszałam, że zaplątałeś się w plandekę.
Ustawiłaś sobie na mnie Google Alert czy co?
Nie, ustawiłam Google Alert na wypadki z plandekami.
Nie masz co robić w tym okręgu?
I kiedy już myślałem, że nareszcie mnie przyjęli,
mieli czelność próbować mnie sprzątnąć.
Dacie wiarę?
Obiłem im trochę facjaty,
opuściłem Sycylię, przyjąłem obywatelstwo amerykańskie i wylądowałem tutaj.
Imałem się 400 różnych prac,
aż trafiłem na tego mopa i nie oglądałem się za siebie.
Wciąż nie mogę patrzeć na tortellini.
Nieważne. Pracy woźnego nie trzeba tłumaczyć.
Widujecie mnie tu i tam.
Wiecie, co robię.
Tak!
Napisy: Izabela Tereszczuk-Prusakowska