(ละครเรื่องนี้สร้างจากสังคมเกาหลี ที่ไม่พึงประสงค์ในจินตนาการ)
(บุคคล องค์กรและเหตุการณ์ทั้งหมด ไม่เกี่ยวข้องกับความเป็นจริง)
ผู้พิพากษาคิม ทำอะไรอยู่
ทำได้ดีมาก ผู้พิพากษาคิม
คุณก็เช่นกันครับ
ทำได้ดีมากครับ
ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด คุณทำได้ดีมากค่ะ
ทุกคนทำได้ดี งั้นไปกินมื้อเย็นด้วยกันดีไหม
ดีค่ะ
ถ้าไม่อยากก็ช่างเถอะ
เข้าใจแล้วครับ
ค่อยยังชั่วหน่อย
ฉันตื่นเต้นจนปวดฉี่ ต้องกลั้นแทบตาย
ผู้พิพากษาคิม คุณไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ
ก็แบบมีไฟติดอยู่รอบทิศ แถมกล้องยังจับมาที่เราตลอด
ฉันรู้สึกเหมือนกำลังแก้ผ้าอยู่กลางถนนเลยล่ะค่ะ
- ผู้พิพากษาโอ - หือ
คนเราสามารถหาว ระหว่างที่น้ำตาไหลอยู่ได้ไหมครับ
ไม่รู้สิ
แต่ฉันก็น้ำตาไหลทุกครั้งที่หาวนะ
ทำไมอยู่ๆ ก็ถามแบบนั้นคะ
ช่างเถอะครับ
ว่าแต่…
คุณไม่รู้สึกตื่นเต้นบ้างเหรอคะ
แบบว่าคนทั้งประเทศกำลังดูอยู่
ถึงความจริงแล้ว พวกเขาจะดูหัวหน้าก็เถอะ
ไม่ใช่ฉัน
ผู้พิพากษาโอ
ฉันโล่งใจที่ไม่ใช่ฉันน่ะ
ถ้าเป็นฉัน คงก่อเรื่องร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะประหม่าสุดๆ
ว่าแต่คุณไม่คาดหวังเหรอคะ
หัวหน้าบอกจะเลี้ยงข้าวเรานี่
- คาดหวังเหรอครับ - อือ
ได้ยินว่าหัวหน้าของเราเป็นทายาทตระกูลใหญ่โต
ถ้างั้นเขาคงจะเป็นสุดยอดนักชิมแน่นอนเลยค่ะ
หัวหน้าคะ งานอดิเรกของคุณคืออะไรเหรอคะ
ตีกอล์ฟหรือเทนนิสเหรอ
- ออกล่า - ออกล่าเหรอ
หมายถึงจับกระต่าย ด้วยการใช้ปืนยิงดังปังน่ะเหรอคะ
เปล่าครับ พวกมันน่าเบื่อออก ต้องดุๆ ถึงจะสนุก
น่าอร่อยจัง
เนื้ออะไรเหรอคะ
หมูป่าตามธรรมชาติครับ
ตัวใหญ่เบิ้มเลยล่ะครับ
- ตามธรรมชาติ… - ผมมีใบอนุญาตล่าสัตว์ที่เป็นอันตรายครับ
ยอดไปเลย
มันน่าลุ้นระทึกมากครับ
ตอนที่พวกมันแยกเขี้ยวและวิ่งพุ่งเข้ามา
แล้วผมได้ยิงตรงกลางระหว่างดวงตาของพวกมัน
- อร่อยไหมครับ - คะ
- นี่น่ะ - อร่อยแบบแปลกใหม่และมีรสชาติล้ำลึกค่ะ
น่าอิจฉาจังครับ ผมไม่ค่อยรู้เรื่องรสชาติ
อาหารสำหรับผมแล้ว ไม่รู้สิ จะพูดว่าไงดีนะ
เป็นความรู้สึกที่ได้เคี้ยว
ความรู้สึกที่ได้เคี้ยวเหรอคะ
การใช้ฟันหน้ากัดให้ขาด ใช้ฟันกรามเคี้ยวขยี้ให้แหลก
และใช้เขี้ยวฉีกเป็นชิ้นๆ ประมาณนั้น
เรียกว่ารับรู้รสด้วยคมเขี้ยวก็คงได้มั้งครับ
"คมเขี้ยว" เอาไว้ใช้กับสัตว์นะครับ
- มนุษย์ก็เป็นสัตว์นี่ - กับคนใช้แค่ "ฟัน" ก็พอครับ
จะฟันหรือคมเขี้ยวก็ช่างเถอะ
ว่าแต่คุณไม่รู้รสชาติเหรอคะ
ไม่ใช่ว่าคุณทานแต่ของดีมาตั้งแต่เด็ก เลยทำให้ไม่มีประสาทรับรู้รสหรอกเหรอคะ
ตั้งแต่เด็กงั้นเหรอ
คุณเป็นนายน้อยจากครอบครัวเศรษฐีนี่ครับ
ตั้งแต่เกิด
ตั้งแต่เกิด…
ฉันพูดอะไรผิดไปใช่ไหมคะ
ไม่หรอกครับ ใช่ครับ ผมเกิดในครอบครัวเศรษฐี
แต่ทราบไหมครับ
คุณพ่อที่จากไปของผม
เป็นคนปล่อยเงินกู้นอกระบบ
ทำมาแล้วสองรุ่น โหดร้ายสุดๆ
พวกคนไม่มีหัวใจน่ะเหรอครับ
ผู้พิพากษาคิม
รู้ถึงแก่นแท้ของพวกกู้นอกระบบดีจริงๆ นะ
ผู้พิพากษาคิมคงเติบโตในครอบครัว ที่เป็นหนี้ก้อนโตสินะ
คุณสืบประวัติผู้พิพากษาสมทบด้วยเหรอครับ
เราอยู่แผนกพิจารณาคดีเหมือนกัน ก็ต้องรู้จักกันไว้สิ
พ่อของนาย…
ถูกหลอกจนสิ้นเนื้อประดาตัวเลยฆ่าตัวตายใช่ไหม
อ้อ ขอโทษที
ฉันไม่ทันระวังคำพูดน่ะ
ทั้งที่เป็นคนไร้หัวใจแต่ยังเสแสร้งแกล้งทำ
- นั่นคือแก่นแท้ของพวกกู้นอกระบบนี่ครับ - ผู้พิพากษาคิม หัวหน้าไม่ได้ตั้งใจ…
รู้ดีจริงๆ นะ
มันคือการขายความหวัง และต้องชดใช้ด้วยความกลัว
พ่อของฉันเลยไปสารภาพบาปอยู่เป็นประจำ
ทุกครั้งที่ลูกหนี้ฆ่าตัวตาย
ข้าพเจ้าขอสารภาพความผิดพลาดต่อพระยาห์เวห์
ลูกมาสารภาพบาปต่อพระผู้เป็นเจ้า และมิได้ปิดบังสิ่งใด
ไม่นานนัก พระองค์ก็จะให้อภัยในบาปนั้นแก่ข้าพเจ้า
ทำไม
นึกภาพการถูกเลี้ยงดูโดยคนแบบนั้นไม่ออกเหรอ
- ผมขอตัวก่อนนะครับ - ผู้พิพากษาคิม
ผมรู้สึกพะอืดพะอมน่ะครับ
พอดีว่าระบบย่อยไม่ค่อยดี
ทำอะไรอยู่เนี่ย
- กำลังนั่งรถชมสัตว์อยู่ - อีกแล้วเหรอ
รีบมาเดี๋ยวนี้เลยนะ
ฉันเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว
ขอเที่ยวต่ออีกหน่อยก่อน
(มูลนิธิรับผิดชอบสังคม)
ไอ้พวกขอทานเหลือขอ
ไม่เป็นไรนะครับ
โธ่เอ๊ย
ขอโทษนะครับ
หัดระวังหน่อยสิ
เพื่อปกป้องผู้ด้อยโอกาส
ทางมูลนิธิรับผิดชอบสังคม…
ผมจึงขอตัดสินอัตราโทษโดยพิจารณา จากผู้เสียหายทั้งหมด 47 คน ให้จำคุก…
ทั้งหมด 235 ปีครับ
การตัดสินคดีไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ จำคุก 235 ปีงั้นเหรอ
แผนของท่านประธานาธิบดีเหรอคะ
การที่เจ้าคังโยฮันนั่น พูดชื่อคนเฒ่าคนแก่แล้วน้ำตาไหล…
เรื่องนั้นมันทำได้ยากนะครับ
ผมรู้เพราะเคยทำบ่อยๆ ตอนเป็นนักแสดง การบีบน้ำตาในเวลาที่พอดีเป๊ะ
มันยากมากเลยนะ
ผู้พิพากษาคังทำได้ยังไงกัน
ทั้งที่ไม่ได้ใช้ยาหยอดตา
หรือว่าเขาแอบเอายาหม่องป้ายตา
ตอนที่ผมเป็นนักแสดง ผมเล่นได้ทุกบทบาทเลย
แต่บทร้องไห้
ผมเล่นได้ห่วยแตก เลยไม่ได้เป็นนักแสดงนำสักที
ตอนนี้คุณก็ได้รับบทนั้นแล้วไงคะ
นักแสดงนำ
ไม่รู้สิ
ผมเป็นนักแสดงนำจริงเหรอ
เพราะรอบตัวผม มีแต่ตัวละครที่แข็งแกร่งต่อแถวยาวเป็นหางว่าว
บอกตามตรง ผมยังไม่รู้จุดยืนของผมเลยด้วยซ้ำ
คุณน่าจะรู้ดีสิ มันควรเป็นอย่างนั้นไม่ใช่เหรอคะ
เพราะคุณคือผู้นำของประเทศที่อันตรายแห่งนี้
ว่าแต่ รัฐมนตรีชา คุณคงจะได้รับผลกระทบอย่างหนัก
จากเรื่องประธานจูสินะครับ
ก็แหม ทั้งที่คุณเคยจับนักธุรกิจเข้าคุกตั้งมากมาย
แต่คุณกลับมาทำเป็นหัวเสีย เพราะประธานจูถูกยัดเข้าคุก
ผมเลยคิดว่ามีอะไรในกอไผ่หรือเปล่า
ผมก็แค่พูดไปงั้นแหละครับ
ผมเป็นคนที่มีจินตนาการล้ำเลิศนี่ครับ
เพราะผมเคยเป็นนักแสดง เป็นศิลปินไง
แต่การตัดสินคดีแรก เป็นแผนของท่านรัฐมนตรีชาเองนี่ครับ
ใช่ไหมครับ
ทางมูลนิธิเองก็คงไม่ปลื้มเหมือนกันนะคะ
- เพราะหนึ่งในผู้บริจาครายใหญ่ที่สุดต้องถูก… - ไม่เลยครับ
อาจารย์ซอก็ไม่เห็นจะไม่พอใจตรงไหนนะ
(มูลนิธิรับผิดชอบสังคม)
ท่านรัฐมนตรีคะ
อาจารย์ซออยู่ใช่ไหม
ท่านกำลังนั่งวิปัสสนาอยู่ค่ะ
คุณไม่ควรมาโดยไม่นัดก่อนแบบนี้…
ถอยไป
เป็นแค่เลขากระจอกๆ กล้าดียังไง
ทำแบบนี้ก็แย่สิคะ ท่านรัฐมนตรี
แย่เหรอ
นี่เธอจะไม่อวดดีเกินไปหน่อยเหรอ
พอประธานาธิบดีเรียกว่าอาจารย์หน่อย
เลยคิดว่าได้เป็นคนใหญ่คนโตของประเทศเหรอ
เข้าใจแล้วค่ะ
คุยกันหน่อยสิคะ
ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอคะ
เกรี้ยวกราดเพราะไม่ได้เป็นอย่างที่หวังสินะ
อะไรคะ
ทำไมมาที่นี่
แล้วทำตัวเสียมารยาทแบบนี้
ใครกันแน่ที่ต้องพูดแบบนั้น
ใครกันแน่ที่ทำให้เสียเรื่อง
คุณแอบสมคบคิดกับคังโยฮัน แล้วมาหักหลังฉันแบบนี้เหรอ
นี่คุณกำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่
จะทำเป็นไม่รู้สินะ
ผู้พิพากษาคังก็คงจะมีจุดยืนของเขา
เขาทำให้ผู้คนสนใจด้วยคดีใหญ่
รอดูไปยาวๆ ก็ไม่เสียหายนี่
คุณจะบอกว่าฮอจุงเซเป็นคนเดียว ที่โน้มน้าวให้คังโยฮันทำแบบนั้นเหรอคะ
อย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจไปสิ
คิดให้ดีๆ นะคะ
ว่าคุณจะได้ประโยชน์อะไร จากการหักหลังฉันแล้วไปร่วมมือกับฮอจุงเซ
ฉันเองก็จะไม่ยอมอยู่เฉยๆ แน่นอนค่ะ
ถ้าพูดจบแล้วก็เชิญกลับไปเถอะ
ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์
ผลการตัดสินคดีครั้งนี้
ต้องมองในแง่ร้ายเท่านั้นเหรอคะ
อะไรน่ะ
ตั้ง 17 เปอร์เซ็นต์นะคะ ผลสำรวจประชามติที่ออกเมื่อสักครู่
คะแนนนิยมพรรครัฐบาลพุ่งสูงขึ้น ถึง 17 เปอร์เซ็นต์เลยล่ะค่ะ
คุณคือผู้ที่จะชิงตำแหน่งประธานาธิบดีคนต่อไป จากพรรครัฐบาลไม่ใช่เหรอคะ
คงมีนักธุรกิจอีกมากมายที่อยากสนับสนุน ผู้ลงสมัครตำแหน่งประธานาธิบดี
แถมยิ่งใหญ่กว่าเจยูเคมิคอลด้วยซ้ำ
ว่าไงนะ
ขออภัยค่ะ ฉันพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไปจนได้
ทั้งที่เป็นเลขากระจอกๆ
ศาสตราจารย์
จะให้ผมเก็บลูกอีกกี่ครั้งครับเนี่ย
โทษที
โอเคไหมครับ
เยส
โห ทำเอาพูดไม่ออกเลย
ทำไมถึงหลอกลูกศิษย์ได้ลงคอ
ตัวเองเป็นถึงผู้พิพากษาศาลฎีกา
ก็แค่หยอก ไม่ได้หลอกสักหน่อย
ผมเดาไม่ออกเลยครับ
ผมคิดว่าการพิจารณาคดีนี้เป็นการแสดง แต่กลับผิดคาด
การจะเปิดโปงแผนของพวกนั้นยิ่งยากขึ้นไปอีก
คะแนนนิยมในตัวประธานาธิบดีก็สูงขึ้น
แต่ฉันมั่นใจว่าต้องมีการเจรจาบางอย่าง ที่เราเองก็ไม่รู้
แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็คิดว่าผลลัพธ์มันออกมาดี
ดีเหรอ นั่นน่ะเหรอ การพิจารณาคดี
แค่พอใจกับผลลัพธ์ก็พอเหรอ
ไม่ได้สิครับ
จะล้อเล่นกับการพิจารณาคดีไม่ได้
ผมจะลองสืบเพิ่มครับ
ว่าพวกเขาจะทำอะไรกันแน่
ขอโทษนะ ผู้พิพากษาคิม
ผมไม่อะไรหรอกครับ แต่ว่า…
"ผู้พิพากษาคิม"
โห ฟังแล้วขนลุกซู่เลย
"ไอ้ตัวปัญหา อยากตายคามือฉันหรือไง" ปกติได้ยินแต่แบบนี้
นั่นมันตอนที่นายเป็นคิมกาอนที่ดีแต่สร้างปัญหา
ตอนที่คุณเป็นศาสตราจารย์นักเลงต่างหาก
คุณเคยพูดว่าไงนะ
"กลิ่นดินมันช่างหอมหวาน อยากลงไปอยู่ไหม"
นั่นคือสิ่งที่ควรพูดกับเด็กที่น่าสงสารเหรอครับ
เดี๋ยวเถอะนะ กล้ามากล่าวหา ผู้พิพากษาศาลฎีกาของประเทศเหรอ
ทุกอย่างพร้อมหรือยัง
เจอดอกเตอร์แล้วใช่ไหม
ฉายาของผมคือดอกเตอร์นิรภัยครับ
ถ้าดอกเตอร์ที่ว่านี้ไม่ใช่ยูจงแบค แต่เป็นจางกีฮยอนล่ะ
ครับ
ขอบคุณครับ
ขอตัวนะครับ
ว่าไง ผู้พิพากษาคิม
ผมเอาหนังสือมาคืนครับ
วันนี้มาตอนกลางวันแฮะ
ผมยังคาใจอยู่เรื่องหนึ่งครับ
งั้นเหรอ จะให้นายคาใจไม่ได้ด้วยสิ
เพราะนายเป็นถึงผู้ช่วยคนสำคัญ ที่นั่งอยู่ซ้ายมือของฉัน
- เมื่อกี้คุณพูดว่าไงนะครับ - มานั่งคุยกันเถอะ
คาใจเรื่องอะไรล่ะ
พยานจางกีฮยอนจากการพิจารณาคดีครั้งนี้น่ะครับ
- อือ ดอกเตอร์นิรภัยน่ะเหรอ - ครับ
- พยานคนนั้นทำไมเหรอ - เขาเชื่อถือได้เหรอครับ
- หมายความว่ายังไง - ผมไม่เคยเห็นพยาน
ที่กลับคำให้การสำคัญ โดยสมัครใจแบบนั้นมาก่อนเลยครับ
- จิตสำนึกอาจจะทำให้เขารู้สึกผิดก็ได้ - จิตสำนึกเหรอครับ
ทำไมล่ะ ผู้พิพากษาคิมไม่เชื่อ ในจิตสำนึกของคนเหรอ
ไม่รู้สิครับ ผมเห็นเจตนาของเขา เลยไม่รู้สึกซาบซึ้งอะไร
- เจตนาเหรอ - เขาพูดให้ร้ายเหมือนกับจำเลย
ฆ่าคนโดยเจตนาเลยนี่ครับ
- หัวหน้าเองก็คล้อยตามหน้าตาเฉย - หน้าตาเฉยเหรอ
คุณแสดงท่าทีออกมา อย่างกระตือรือร้นเป็นครั้งแรก
ทั้งที่นิ่งเฉยตลอดการพิจารณา
ผมเลยถามกลับไปว่า ถ้าเกิดอะไรขึ้น กับผู้สูงวัยในหมู่บ้านจะทำยังไง
- แล้วไงต่อครับ - ท่านประธานบอกว่า
"พวกคนแก่อยู่มานานพอแล้ว จะเป็นอะไรไป"
เขาพูดแบบนั้นจริงเหรอครับ
ในใจผมคิดว่า แบบนี้มันฆาตกรรมไม่ใช่เหรอ
ฆาตกรรมเหรอ
นายคงเอาแต่มองฉันสินะ ผู้พิพากษาคิม
- เปล่าครับ - เรายอมรับข้อกล่าวหาฆ่าโดยเจตนาเหรอ
- ไม่ใช่แบบนั้น… - แล้วปัญหาคืออะไร
พยานคนนั้นทำให้จำเลยกลับคำให้การ
- และยอมรับข้อหาเลินเล่อในหน้าที่ - งั้นก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ
- แค่ผลออกมาดีก็พอเหรอครับ - กระบวนการต้องยุติธรรมด้วยเหรอ
ใช่สิครับ เพราะนั่นคือการพิจารณาคดี ตามรัฐธรรมนูญ
ตามรัฐธรรมนูญงั้นเหรอ ผู้พิพากษาคิม
จุดประสงค์ของการพิจารณาคดี คือความยุติธรรมเหรอ
ถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นอะไรครับ
การพิจารณาคดีคือเกม
ถ้าพิสูจน์ด้วยหลักฐานไม่ได้ก็แพ้ไป
แต่มันไม่ใช่เกมที่เท่าเทียมกันตั้งแต่แรก
มีการปลอมแปลง ซุกซ่อน ติดสินบนเจ้าหน้าที่
พวกคนมีอำนาจจะทำทุกวิถีทาง
ส่วนอีกฝั่งก็เป็นแค่ชาวบ้านตาดำๆ ที่โกรธแค้นและร้องไห้คร่ำครวญ
คุณมาใส่ร้ายนักธุรกิจที่รักชาติ ว่าเป็นฆาตกรโดยไม่มีหลักฐานได้ยังไงกันครับ
มีคนตั้งเท่าไรที่ยังอยู่ได้เพราะผม ท่ามกลางวิกฤติเศรษฐกิจแบบนี้ คุณรู้ไหมครับ
ถึงจะน่าเศร้า แต่โลกความจริง ไม่มีความยุติธรรมหรอกนะ
มันมีแต่เกมเท่านั้น
เกมที่ไร้ความเท่าเทียมสุดๆ
("รายการพิจารณาคดี")
คล้ายจริงๆ
คล้ายกันมาก
อือ กาอน
ไม่เป็นไร พูดมาได้เลย
อยากเจอฉันเหรอ
ฉันยุ่งอยู่ด้วยสิ
ไม่หรอก ก็ไม่ถึงขนาดนั้น
เดี๋ยวฉันจะลองหาเวลาดู
จ้า
จะไปเดตเหรอครับ
อยู่เงียบๆ ไปเลยค่ะ
ครับ
เจอดอกเตอร์แล้วใช่ไหม
ตามนั้น ทำได้ดีมาก
วันนี้ฉันจะไปเจอทนายเอง
อยากเจอเพราะจะคุยเรื่องงานสินะ
อือ
- เธอจะไปซุ่มจับคนร้ายเหรอ - ใช่
- ฉันจะไปจับคนร้ายที่เลวสุดๆ ทำไมเหรอ - ดูเข้ากับเธอดี
มีอะไรบ้างที่ไม่เข้ากับฉันน่ะ
สรุปว่าแฟนที่นอกใจนายที่เราคุยกันตอนนั้น ก็คือหัวหน้าของนายเองสินะ
รสนิยมแย่ชะมัด
เธอเชื่อแบบนั้นจริงเหรอ
ก็นั่นคือสิ่งที่นายอ้างกับฉันนี่
ที่ไหนได้ไปแอบฟังลุงคุยโทรศัพท์
ฉันอธิบายเหตุผลที่สงสัยเขาไปแล้วนี่
ว่าแต่ เธอไม่คิดว่ามันแปลกๆ เหรอ
ผู้จัดการโรงงานที่ไปเป็นพยานน่ะ
เธอก็เคยสอบปากคำผู้เสียหายตั้งเยอะนี่
คิดว่าตอนไหนที่อยู่ๆ คนก็ยอมเปิดเผยความลับเหรอ
ผมอยากตายจริงๆ ครับ ศาลที่เคารพ
คนเราน่ะนะ
บางครั้งก็มีช่วงเวลาที่อยู่ๆ จิตใต้สำนึกก็ทำงาน
อย่าพูดเรื่อยเปื่อยสิ
คงเพราะอยากมีชีวิตอยู่น่ะสิ
รู้แล้วจะถามทำไม
ถ้าดอกเตอร์ที่หัวหน้าพูดถึงในสาย คือพยานคนนั้นล่ะ
นายจะบอกว่าหัวหน้าของนาย สร้างพยานเท็จงั้นเหรอ
ก็ไม่แน่ ถ้าเป็นเขาน่ะนะ
นี่ เขาเป็นฮีโร่ของประชาชนเลยนะ เป็นผู้พิพากษาแห่งชาติ
อย่าพูดแบบนั้นที่ไหนเชียวนะ ทัวร์ได้ลงนายแน่
โธ่ เกะกะขวางทางชะมัด
(มาแบ่งปันความรักและความหวังร่วมกัน)
ขอบคุณมากค่ะ
ความช่วยเหลืออันอบอุ่นของทุกท่าน คือความหวังอันยิ่งใหญ่ของหลายคนค่ะ
เพราะลูกเอาแต่ทำตัวแบบที่จียอนไม่ชอบ
จียอนก็เลยหาเรื่องชวนทะเลาะน่ะสิ นี่มันกี่ครั้งกี่หนแล้วเนี่ย
แม่ครับ
หัดมีน้ำใจกับเพื่อนร่วมทางบ้างสิ
ไอ้เวรเอ๊ย ขับรถดีๆ หน่อยสิ
ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ
ฉันเคยเห็นรถคันนั้น
ใครใช้ให้มาขับรถเกะกะขวางทางคนอื่นล่ะ
นี่
ไอ้บ้าเอ๊ย
สะใจโว้ย
ระวังหน่อยสิ
เร็วอีกหน่อย
- ได้คลาดกันแน่ - ไวแบบนี้จะไปตามทันได้ยังไง
อะไรกัน
อะไรเนี่ย
อะไรน่ะ
ไอ้บ้าเอ๊ย
บ้าไปแล้วหรือไง
ไอ้ประสาทเอ๊ย
ไปให้พ้น
เฮ้ย ไอ้บ้าเอ๊ย
อยากตายนักหรือไง ฮะ
- อยู่นั่นไง จอดก่อนเถอะ - นี่
อยากตายนักหรือไงวะ
มันสมองกลับไปแล้ว
นี่
ไอ้บ้าเอ๊ย
นี่ เฮ้ย
แกเป็นใครฮะ นี่
- นี่ - ใช่เขาหรือเปล่า
- คังโยฮัน - ตอบสิวะ
- ใช่ - นี่
ไอ้นี่ เสียสติไปแล้วสินะ
นี่แกทำอะไรของแก ฮะ
อะไรน่ะ นี่
แกเป็นใคร อย่าเข้ามานะ
อย่าเข้ามา
วางมันลงซะ
อย่าเข้ามาสิวะ เฮ้ย
ไอ้เวรนี่ แกเป็นใครกัน
นี่
เฮ้ย
เสียสติไปแล้วหรือไงวะ
แกคือผู้พิพากษาที่ออกทีวีใช่ไหม
ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้
ก็นายเกะกะขวางทางฉัน
ไอ้บ้าเอ๊ย
เป็นแค่ผู้พิพากษา กล้าดียังไง
แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร
คิดว่าฉันจะยอมอยู่เฉยๆ เหรอ
รอก่อนเถอะ
นั่นมัน…
ฉันไม่ได้เป็นคนเอามานะ เอามาจากไหนเนี่ย ไม่ใช่ของฉันสักหน่อย
ประเด็นอยู่ที่ฉันเจอไอ้นี่ ในรถของนายต่างหาก
มีลายนิ้วมือของนายด้วย
ฉันจะยึดเอาไว้ อีกอย่างนะ
ถ้าความสามารถไม่ถึงก็นั่งรถไฟใต้ดินเถอะ
อะไรเนี่ย
เฮ้ย
นี่
ไอ้…
นี่ โธ่เว้ย
นี่ฉันกำลังดูอะไรอยู่เนี่ย
ตอนนี้เริ่มเชื่อฉันแล้วหรือยัง
มาแล้วเหรอคะ
- คุณโต้รุ่งเหรอครับ - ค่ะ
ถ้าความสามารถไม่พอก็ต้องขยันเข้าไว้สิคะ
พูดอะไรแบบนั้นกัน
ฉันรู้ดีว่าฉันถูกเลือกมาก็เพราะหน้าตา
เพราะงั้นผู้คนเลยคาดหวังกันมาก
ฉันอยากทำให้ดีจริงๆ นะคะ
- ฮัลโหล - อือ
- ฉันกำลังไปบ้านของพยาน หัวหน้าจางกีฮยอน - ไปทำไม
ทำไมน่ะเหรอ
ก็ต้องไปตรวจสอบพยานเผื่อเขาปิดบังอะไรไงล่ะ
มันไม่ใช่หน้าที่เธอสักหน่อย ฉันจะจัดการเอง
พูดแบบไม่มีเยื่อใยอีกแล้วนะ
ฉันยุนซูฮยอน ตัวจี๊ดของหน่วยภูมิภาคนะ
ฉันไม่ยอมให้ผู้พิพากษาเล่นตุกติกหรอกนะ
เล่นผิดคนแล้ว
คังโยฮัน
สวัสดีค่ะ
คุณเป็นใครครับ
ฉันมาจากหน่วยสืบสวนประจำภูมิภาคค่ะ หมวดยุนซูฮยอน…
คุณมาเพื่อหางานให้ผม
ที่ถูกไล่ออกหลังแฉบริษัทเหรอครับ
- อะไรนะคะ - ถ้าไม่ใช่ก็กลับไปเถอะครับ
เพราะความมีจิตสำนึกของผม กำลังทำให้ครอบครัวอดตาย
คุณจางกีฮยอนคะ
มีคนมาหาจางกีฮยอนครับ อย่างที่คุณคาดไว้
คิมกาอนมาหาฉัน
บอกว่าสงสัยในตัวจางกีฮยอน
แต่มันก็ไม่แปลกหรอก
ใครจะไปคิดว่าสมัยนี้ยังมีพยานที่กล้าหาญแบบนั้น
อยู่ในโลกอีกล่ะ
ฉันเองก็ตกใจเหมือนกัน
น้ำเหรอคะ
ใช่ ในน้ำนั่นมีอะไรบางอย่างอยู่
ฉันไอไม่หยุด แล้วก็รู้สึกวิงเวียน
เกือบจะเกิดอุบัติเหตุอยู่แล้ว
แปลว่าตอนนี้ไม่มีอาการอะไรแล้วเหรอคะ
พอเวลาผ่านไปก็ค่อยๆ ดีขึ้นน่ะ
ฉันไม่สบายใจเลยลองไปตรวจเลือดดู แต่ไม่เจออะไรสักอย่าง
แปลกชะมัด
ก็นะ พยานด้วยกัน
อาจมีจุดยืนต่างกันก็ได้
มันไม่ใช่ปัญหาใหญ่หรอก
เพราะคนที่กลัวจนยอมหงายไพ่ก็คือจูอิลโด
ฉันต้องทำอะไรสักอย่างสิ
ในเกมที่ไม่เท่าเทียมสุดๆ นี้
อือ ทำดีมาก ซูฮยอน
โห อะไรเนี่ย
- แทนคำขอบคุณที่เธอไปคุยกับพยานไง - นี่ นายทำของพวกนี้เป็นด้วยเหรอ
ไม่ได้ทำเป็นแค่แกงกับหมูผัดเผ็ดหรอกเหรอ
- งั้นก็ไม่ต้องกิน - เดี๋ยวสิ กาแฟดูน่ากินมากเลย
แต่งงานออกเรือนได้แล้วนะเนี่ย กาอน
ว่าแต่นายจะแต่งกับใครเหรอ
ไปเร็ว รีบขึ้นไปเถอะน่า
- จะแต่งกับใคร… - ชืดหมดแล้วนั่น
จะว่าไปมันก็น่าสงสัยอยู่หรอก
คงต้องสืบเรื่องคังโยฮันหน่อยแล้ว
ฉันลองค้นหาทุกอย่างเท่าที่จะหาได้แล้ว…
- ซูฮยอน - ว่า
ไม่นานมานี้ มีคนบังเอิญเจอฉันด้วยล่ะ
พวกเขาต่างก็จับมือทั้งสองของฉันเอาไว้แน่น
บอกว่าขอบคุณสำหรับการพิจารณาคดีครั้งนี้
และมีความสุขที่มีคนที่เชื่อใจได้
แล้วไงเหรอ
ถึงอย่างนั้น ผู้พิพากษาก็ไม่ควรทำ เรื่องแปลกๆ เหมือนคังโยฮัน
ลำพังแค่ที่นายเห็นและได้ยินก็แปลกพอแล้วนะ
โกงก็คือโกง
แถมผิดกฎหมายด้วย
นั่นสิ เธอพูดถูกแล้ว
- ถ้าได้เรื่องยังไงก็บอกด้วยนะ - อือ
ฉันต้องตอบแทนเท่าที่ได้กินไปสิ
แต่ว่านะ กาอน
เดี๋ยวฉันขุดคุ้ยเรื่องของเขาเอง
นายอย่าเข้ามายุ่งเลยนะ
- ทำไมล่ะ - ยังจะถามอีก
นายต้องลำบากตั้งเท่าไรกว่าจะมาอยู่จุดนี้ได้
จริงอยู่ที่ศาสตราจารย์มินเป็นผู้มีพระคุณของนาย
แต่ฉันว่าเขาให้นายทำงานหนักเกินไป
ทั้งงานพิพากษา ดักฟัง สืบประวัติ อะไรก็ไม่รู้
มันก็ไม่ใช่เพราะศาสตราจารย์อย่างเดียวหรอก
ถึงงั้นก็เถอะ
นี่…
ทำเต็มที่แล้วเหรอ
ครับ
เราไปทาบทามเชฟคนสำคัญมา แม้จะเสี่ยงถูกฟ้องร้อง…
แปลว่าทั้งที่ต้องถูกฟ้องร้อง
และพยายามทำนั่นทำนี่เพื่อให้ได้เชฟคนสำคัญมา
- แต่ก็ได้แค่นี้เหรอ - ขอโทษครับ
- ขอโทษค่ะ
ผมไม่ได้รสชาติแบบนั้นเลย
รสชาติแบบร้านนั้นที่ผมเคยกินน่ะ
ผลาญเงินผมไปแล้ว ทำไมถึงเลียนแบบของแค่นี้ไม่ได้
แล้วแบบนี้จะครองตลาดได้ยังไงกัน
แต่เราคิดว่าเกือบจะทำได้เหมือนแล้วนะครับ
เกือบเหรอ เกือบงั้นเหรอ
ขนมนี่
ผมบอกไปกี่ครั้งแล้วว่ามันมีรายละเอียดของมัน
โธ่เอ๊ย
เอามานี่
นี่ครับ
กินซะ
อะไรนะครับ
ผมบอกให้คุณกินเข้าไปไง
แผนกคุณเป็นคนพัฒนาสูตรนี่ ยัดเข้าไปซะ ไม่งั้นจะให้ใครกินล่ะ
อย่างที่ทราบดีว่าผอ.ยุนเป็นเบาหวาน…
เบาหวานเหรอ
งั้นก็ลาออกซะสิ
ลาออกไปแล้วก็อดตายซะ
ไม่ครับ ผมจะกินครับ
ยัดเข้าไปให้หมดนะ
โธ่เว้ย
แค่ไอ้ผู้พิพากษาเฮงซวยนั่นก็ทำฉันปวดหัวจะแย่
โว้ย ยังต้องมาเจอพวกไม่ได้เรื่องอีก
ไม่ใช่ของฉันสักหน่อย
ค่ะ ท่านรองประธาน
เอ่อ…
แม่ผมอยู่ไหน
ตอนนี้ท่านไม่อยู่ค่ะ
จะบอกแม่ก็ไม่ได้ด้วยสิ
ให้ตายเถอะ
บ้าเอ๊ย
น่าหงุดหงิดชะมัด
นี่ ทำไมไปตบเธอแบบนั้นล่ะ
เธอควรผสมเครื่องดื่มให้ฉันกินได้สิ ไม่ใช่น้ำเน่าแบบนี้
เฮ้ย
ครับ ท่านรองประธาน
เข้ามาใกล้ๆ ซิ
เข้ามาใกล้ๆ เข้ามาให้ใกล้กว่านี้อีก
ทำเครื่องดื่มให้ฉันดื่มได้หน่อยสิวะ
สั่งสอนพนักงานกันยังไง
- ขอโทษครับ - พอฉันสั่งสอนหน่อย
เธอกลับวิ่งไปแบบนั้น เงินมันหาง่ายนักสินะ
ไม่เลยครับ ผมจะไปพาบาร์เทนเดอร์คนอื่นมาแทนครับ
ไม่ต้อง
นายกระดกมันให้หมดเลยนะ
หมดอารมณ์จะกินเหล้าแล้ว
ถอยไปสิวะ
- ลาก่อนครับ - อ้อ แล้วก็…
ไล่นังนั่นออกด้วยนะ
ครับ
จะไปไหนของนายเนี่ย
- ผู้จัดการ ขอโทษนะครับ - ไม่เป็นไรครับ
โธ่เว้ย น่าหงุดหงิดชะมัด
นี่ เปิดประตู
นี่
บัตรโดยสารล่ะ
นี่แกสะกดรอยตามฉันเหรอ
ก็แล้วแต่จะคิด
แกคงคิดว่าฉันเป็นเหยื่อให้แกออกล่า
แต่ฉันไม่ง่ายหรอกนะ
ถ้าแกมายุ่งกับฉัน ฉันไม่อยู่เฉยแน่
เพราะงั้นอย่าได้มาเจอกันอีกเลย เข้าใจนะ
อย่ามาเจอกันอีกเลย
ไอ้บ้าเอ๊ย
เหยื่องั้นเหรอ
นายมันก็แค่ตัวล่อ
ที่สดใหม่
แปลกชะมัดเลย
ทำไมครับ
คดีต่อไปของเรา เป็นคดีอาชญากรรมทางเศรษฐกิจใช่ไหมล่ะ
ครับ
แต่หัวหน้ากลับส่งให้แผนกพิจารณาคดีทั่วไปทำ
และถามว่าทำคดีนี้ดีไหม
ฉันอุตส่าห์โต้รุ่งตรวจสอบคดีที่ซับซ้อนนั่นจนหมด
- คดีอะไรเหรอครับ - นี่เหรอคะ
เป็นคดีที่ต้องเสียค่าปรับประมาณล้านวอนค่ะ
ล้านวอนเหรอครับ
คดีทั่วไปที่อัยการขอให้สรุปแบบไม่เปิดศาล ก็แค่วัยรุ่นที่ดื่มเหล้าแล้วหาเรื่องชกต่อย
เป็นการทำร้ายร่างกายทั่วไป ที่ไม่มีใบรับรองแพทย์
ใครเหรอครับ ขอดูหน่อยได้ไหมครับ
อายุ 28 ปี ว่างงาน
ไม่มีอะไรเป็นพิเศษด้วย
เพราะไม่มีอะไรเป็นพิเศษ
ทางอัยการเลยขอให้สรุปแบบไม่ต้องเปิดศาล
แล้วทำไมหัวหน้าของเราถึงดึงดัน ที่จะทำคดีนี้กันล่ะ
นี่ค่อนข้างพิเศษเลยนะครับ ดูสิครับ
ทั้งที่เขาทำผิดครั้งแรก แต่มีประวัติถูกสอบสวนอย่างโชกโชนเลยครับ
แปลว่าเขาไกล่เกลี่ยกับคู่กรณีทุกครั้งที่ก่อเรื่อง
จริงด้วย
ดูเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการทำร้ายร่างกาย
เขาคงรู้จักวิธีออกแรงปล่อยหมัดสินะ
เขาต่อยท่าไหนกัน หมอถึงออกใบรับรองให้ไม่ได้
เดี๋ยวนะ ไหนดูซิ
ครั้งนี้ไม่ได้ไกล่เกลี่ยกันด้วย
- ไม่ใช่ว่าไม่ทำแต่ทำไม่ได้หรือเปล่าครับ - หือ
อาจเพราะว่าติดต่อกับผู้เสียหายไม่ได้
จะว่าไปแล้ว การที่เขาว่างงานก็แปลกๆ
จะไกล่เกลี่ยกับเหยื่อทั้งหมดนี้ได้ คงต้องใช้เงินเยอะมากเลยนะ
ใช่ครับ
แต่ก็นะ บางทีตำรวจก็อาจจะอยากปล่อยเขาไป
เขาคงไม่ได้เขียนอาชีพจริงๆ ลงไปมั้งครับ
ก็คงงั้น
ถึงงั้นก็เถอะ ถึงอย่างนั้นก็เป็นการทำร้ายร่างกายทั่วไป
รายการของเราออกจะมีหน้ามีตา
มาทำคดีแบบนี้มันใช้ได้แล้วเหรอ
- ไม่ได้ครับ - ใช่ไหมล่ะ
ฉันล่ะผิดหวังในตัวหัวหน้าชะมัด
เขาคงเป็นคนที่ค่อนข้างขี้กลัวสินะ
เราเพิ่งปิดไปได้แค่คดีเดียวก็…
ขอโทษครับ ขอตัวไปคุยโทรศัพท์สักครู่
เจออะไรแล้วเหรอ
ร่องรอยของคังโยฮัน
หมายความว่ายังไง
ฉันลองหาข่าวที่เกี่ยวข้องกับคังโยฮัน
คนคอมเมนต์ชื่นชมกันใหญ่ อย่างกับเขาเป็นศาสดาเชียวล่ะ
แต่ว่ามีคอมเมนต์แปลกๆ อยู่ในชุมชนออนไลน์ด้วย
เขาบอกว่าเป็นคนที่รู้จักคังโยฮันดี
ฉันเลยส่งข้อความส่วนตัวไป แล้วก็ได้เบอร์ติดต่อมา
เขาคอมเมนต์ว่าอะไรเหรอ
"เจ้าคังโยฮันคนนั้น…
เป็นซาตานครับ"
ผู้พิพากษาคิม
ทำอะไรอยู่
หัวหน้าเรียกน่ะ
- ครับ - หัวหน้า เรียกเราเหรอคะ
อ้าว สวัสดีครับ ท่านผู้พิพากษาทั้งสอง
สวัสดีค่ะ โปรดิวเซอร์
ไม่ไง หลังจากออกอากาศไป ตอนนี้มันวุ่นวายมากเลยล่ะครับ
ทำไมคะ
ถึงหัวหน้าของเราจะมีชื่อเสียงอยู่แล้ว
แต่ตอนนี้พวกคุณก็ดังระเบิดพอกัน
- เราก็ด้วยเหรอคะ - ครับ
ตอนที่ประกาศคำตัดสิน ผู้พิพากษาโอ…
ดวงตาของคุณแดงก่ำ แล้วคุณก็ปาดน้ำตาด้วยใช่ไหม
ฉากนั้นคือปังสุดๆ
ผู้ชมพากันคอมเมนต์ชื่นชมว่าในที่สุด ก็มีผู้พิพากษาที่เห็นใจมนุษย์ด้วยกันซะที
กล้องจับภาพตอนนั้นไว้ด้วยเหรอคะ
ฉันกลัวถูกด่าว่าเป็นผู้พิพากษาแต่ร้องไห้ เลยแอบเช็ดน้ำตาไม่ให้ใครเห็น
ก็นั่นน่ะสิ คุณคงมีพรสวรรค์ เลยทำไปตามสัญชาตญาณ
คุณมีธุระอะไรเหรอครับ
โห สมเป็นผู้พิพากษาคิมของเรา ใครๆ ก็บอกว่า คุณเป็นหนุ่มเย็นชา ปากไม่ตรงกับใจ
- พวกนักเรียนหญิงก็เลย… - มีธุระอะไรครับ
เขามาเชิญเราน่ะ
เชิญเหรอคะ เชิญไปไหนคะ
งานแฟชั่นโชว์การกุศล
ที่ทางสถานีของเรา กับมูลนิธิรับผิดชอบสังคมร่วมกันจัดขึ้นมาครับ
- แฟชั่นโชว์เหรอ - ครับ รู้จักไหมครับ
- องค์กรที่มีคนบริจาคกันเป็นร้อยล้านพันล้าน - รู้จักสิคะ
ท่านประธานที่นั่นเป็นคนมีชื่อเสียงมากเลยนี่คะ
เป็นนักปรัชญา…
เป็นผู้ทรงคุณวุฒิของเกาหลีครับ
ผมไม่อยากไปครับ ผู้พิพากษาจะไปที่แบบนั้นทำไม
สมัยนี้ มีสิ่งที่เรียกว่าบรรยากาศทางสังคมไงครับ
เราต้องมีกิจกรรมแบบนี้ เพื่อสร้างความหวังให้ผู้คน
ถ้าผู้พิพากษาอย่างพวกคุณเข้าร่วมด้วย
ผู้ชมจะต้องมีกำลังใจกันมากแน่นอนครับ
ถ้ามีจุดประสงค์ที่ดีแบบนั้น ฉันก็อยากไปมากๆ ค่ะ
ว่าแต่จะใส่ชุดอะไรไปดีคะ
ฉันไม่มีชุดดีๆ ที่พอจะใส่ไปได้เลย
เดี๋ยวผมจัดการให้เองครับ
หัวหน้าน่ะเหรอคะ
ถ้าคุณต้องการนะ
แบบนั้นจะขอบคุณมากเลยค่ะ
ผู้พิพากษาคิมล่ะ
ไปเถอะนะ
ผมไม่เอาหรอกครับ ผมมีงานต้องทำด้วย
งั้นก็ได้ แล้วแต่เลย
เหมือนฉันได้เป็นซินเดอเรลลาเลยค่ะ
ได้ยินว่าแม้แต่พวกเซเลบก็แทบไม่มีโอกาส ได้ใส่ชุดเดรสของดีไซเนอร์คนนี้
ขอบคุณมากนะคะ
ฉันจะใส่อย่างระวัง แล้วส่งคืนในสภาพเดิมเลยค่ะ
ไม่จำเป็นครับ
- อะไรนะคะ - ไม่จำเป็นต้องคืน
นี่มันแพงมากเลยนะคะ
ยังไงก็ไม่มีคนใส่มันอยู่แล้ว
คุณเก็บไว้ใส่เถอะครับ
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ จะทำงั้นได้ไง…
- จะทิ้งก็ได้ครับ - ว่าไงนะคะ
แสงสว่างท่ามกลางความมืด
มหาชนมีเดียกรุ๊ป และมูลนิธิรับผิดชอบสังคมได้ร่วมมือกัน
จัดงานแฟชั่นโชว์การกุศลที่เปิดฉากอย่างหรูหรา
ตอนนี้แขกผู้มีเกียรติมากหน้าหลายตา กำลังเดินทางมาร่วมงานกันครับ
โอ๊ะ ผู้ที่กำลังได้รับความสนใจ จากคนทั้งประเทศ
ผู้พิพากษาคังโยฮันจาก "รายการพิจารณาคดี"
กำลังเข้ามาในงานแล้วครับ
นั่นผู้พิพากษาคังโยฮัน
- มองมาทางนี้ทีครับ - มองกล้องด้วยค่ะ
ผู้พิพากษาคะ มองทางนี้ด้วยค่ะ
- โบกมือทักทายกล้องหน่อยค่ะ - ทั้งคู่ดูเข้ากันมากเลยค่ะ
มาคุยกับผู้พิพากษาคนดังทั้งสอง จาก "รายการพิจารณาคดี" กันครับ
ช่วยยืนตรงนี้หน่อยครับ ผู้พิพากษาโอจินจู
วันนี้คุณดูแปลกตาไปเลยนะครับ
ว่าแต่ฉันมาที่นี่ได้จริงๆ เหรอคะ
ช่วยโพสท่าสวยๆ หน่อยครับ
มองมาทางนี้ด้วยค่ะ
กลายเป็นคนดังไปแล้วนะครับเนี่ย
เราคงไม่ต้องห่วงผู้พิพากษาโอแล้ว
มาถามผู้พิพากษาคังโยฮันกันบ้างครับ
ตอนนี้ประชาชนต่างสนับสนุนคุณ และคอยจับตาดูคุณอยู่
พูดอะไรกับประชาชนที่จับตาดูคุณอยู่หน่อยครับ
ขอบคุณสำหรับกำลังใจและการสนับสนุนครับ
ผมรับรู้ได้ถึงกำลังใจจากทุกท่านเป็นอย่างดีครับ
ไม่ว่าจะมีกำแพงอะไรมาขวางกั้น
ผมก็จะต่อสู้ฟันฝ่าเพื่อสร้างโลกที่เที่ยงธรรมครับ
ผมขอเอาทุกอย่างเป็นเดิมพัน
และนี่ก็คือผู้พิพากษาคังโยฮันครับ
(มูลนิธิรับผิดชอบสังคม งานแฟชั่นโชว์การกุศล)
เดินดูงานไปก่อนนะครับ
- มีคนที่ผมต้องไปทักทาย - สวัสดีค่ะ ผู้พิพากษา
สวัสดีครับ
ยินดีต้อนรับค่ะ
ฉันชื่อจองซอนอา ทำงานอยู่ที่มูลนิธิรับผิดชอบสังคมค่ะ
อ้อ ค่ะ สวัสดีค่ะ
ขอบคุณที่มาเป็นสีสันให้งานเราค่ะ
โห วันนี้คุณดูเหมือนเทพธิดาเลยค่ะ
เทพธิดาอะไรกันคะ
- คนได้ปาหินใส่ฉันพอดี - ใน "รายการพิจารณาคดี" ที่ฉันได้ดู
ผู้พิพากษาดูเปล่งประกายที่สุดเลยค่ะ
ไม่จริงหรอกค่ะ
อ้อ ไปทักทายท่านประธานของเรากันค่ะ
ผอ.จอง
ท่านประธานคะ นี่ผู้พิพากษาโอจินจู จาก "รายการพิจารณาคดี" ค่ะ
- นี่ท่านประธานซอจองฮักค่ะ - สวัสดีค่ะ ฉันรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้พบคุณค่ะ
เป็นหญิงสาวที่ดูไม่เลวเลยทีเดียว
เธอเป็นผู้พิพากษาค่ะ
ฉันได้ดูการพิจารณาคดีนั่นแล้ว
ท่ามกลางความสับสนอลหม่าน
กฎหมายย่อมเป็นสิ่งที่มีอำนาจ
แต่มันก็แค่แป๊บเดียว
สุดท้ายก็ต้องมีความเมตตา
ถึงจะทำให้คนอื่นเชื่องได้
ค่ะ ฉันจะจำเอาไว้ค่ะ อาจารย์
เธอน่าจะทำได้ดีเลยล่ะ
โยฮันแตกต่างจากเด็กคนอื่นมากครับ
ตั้งแต่วันแรกที่เข้าโรงเรียนแล้ว
แตกต่างยังไงเหรอครับ
(คังโยฮัน)
สีหน้าเขาดูหมอง
แล้วก็พูดน้อยด้วย
จะไม่แนะนำตัวเองหน่อยเหรอ
เพื่อนๆ คงอยากรู้จักเธอนะ
งั้นก็ช่างเถอะ ใครอยากนั่งข้างโยฮันบ้าง
เซอิน ให้เขานั่งข้างเธอได้ไหม
ค่ะ ได้ค่ะ คุณครู
เราจะมาหาความยาวรอบรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ากัน
อย่าเล่นกันล่ะ ตั้งใจจดดีๆ นะ
ขั้นตอนแรก ความกว้างบวกกับความกว้าง
ความยาวบวกกับความยาว
- ขั้นตอนที่สอง - นั่นนกนี่
เอามาบวกกัน…
เด็กๆ จ๊ะ เงียบหน่อย
ทุกคน เงียบ
เงียบหน่อย นั่งลงด้วย
เด็กๆ
นี่นายบ้าไปแล้วเหรอ ฆ่ามันทำไม
นายทำอะไรเนี่ย
เห็นกันหรือเปล่า
บ้าไปแล้วเหรอ ฆ่ามันทำไมเนี่ย
ไม่นะ
ฆ่ามันทำไมเนี่ย
ตั้งแต่นั้นมา เด็กๆ เลยเรียกโยฮันว่าตัวประหลาดครับ
ไม่มีใครชวนเขาคุย
ทุกคนทำเหมือนเขาเป็นมนุษย์ล่องหนก็ว่าได้
อย่างนี้นี่เอง
เพราะงั้นคุณเลยคอมเมนต์ไปว่า
- เขาคือซาตานเหรอครับ - ไม่ใช่ครับ
ถ้าเอาเรื่องนั้นมาเทียบกับสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น มันเทียบกันไม่ติดเลยครับ
ตอนนั้นโรงเรียนของเราแบ่งนักเรียน
ออกเป็นเด็กระดับบนและเด็กระดับล่าง
เด็กระดับบนมาจากครอบครัวมีอันจะกิน ส่วนเด็กระดับล่างนั้นยากจน
แต่ทั้งสองกลุ่มมีสิ่งที่เหมือนกัน
นั่นคือการที่มองโยฮันว่าเป็นตัวประหลาด
- ยิงใส่หัวเขาเลย - ใส่หัวเลยเหรอ
นี่ๆ ต่อไปยิงที่ตาเลยสิ
ยอดเลย
นี่ เห็นที่เขาทำหน้าไหม
ทำหน้าเหมือนเขาเป๊ะเลยนะ
ท่านรัฐมนตรี
ยินดีด้วยนะ ผู้พิพากษาคัง
ขอบคุณครับที่มางาน
คุณทำให้เราเห็นว่า ยังมีความยุติธรรมอยู่บนผืนแผ่นดินนี้
ช่างน่ายกย่องจริงๆ ค่ะ
ขอบคุณครับ
แต่ฉันก็แอบตกใจนะ ผู้พิพากษาคัง
- พูดอะไรอย่างนั้นครับ - โพสท่าถ่ายรูปหน่อยนะครับ
คิดจะทำงั้นอีกเหรอ
จะทำงั้นได้ไงล่ะครับ
- มองข้างหน้าหน่อยครับ - ครับ
สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี
คืนนี้ เราได้เตรียมกิจกรรมพิเศษเอาไว้ด้วยครับ
งานคงจะเริ่มแล้วล่ะครับ
เชิญนายสนุกให้เต็มที่เลย
- ครับ แล้วเจอกันครับ - แล้วเจอกัน
ต้องละทิ้งความเห็นแก่ตัวและมีจิตใจเอื้อเฟื้อ…
ไม่เจอกันนานเลยนะครับ ท่านประธาน
ขออนุญาตนะครับ
วางมือแบบนี้ วางนิ้วโป้งตรงนี้
ส่วนมือซ้าย…
อย่างนั้นล่ะ
เต้นเก่งนะเนี่ย
ขอสลับตัวสักครู่จะได้ไหมคะ
ผอ.จอง
อยู่มาวันหนึ่ง
เหตุการณ์นั้นก็เกิดขึ้นครับ
หายไปไหนเนี่ย
เธอไม่เห็นกล่องดินสอของฉันบ้างเหรอ
ไม่รู้สิ
พ่อฉันอุตส่าห์ซื้อมาให้จากอเมริกา
หายไปไหนเนี่ย
ตอนแรกทุกคนก็แค่ปล่อยผ่านไป
ต้นตอของปัญหาก็คือมีเด็กระดับบน
และระดับล่างจับคู่กันอยู่หลายคู่
คงเป็นเพราะครูอยากให้เด็กๆ ปรองดองกัน
มองอะไร
เธอมามองฉันทำไมเนี่ย
นี่ เธอร้องไห้ทำไม
แต่ว่ามีแค่ของของเด็กระดับบน
ที่นั่งคู่กับเด็กระดับล่างที่ค่อยๆ เริ่มหายไป
จริงด้วย ฉันซื้อรองเท้ามาใหม่ล่ะ
- แต่นแต๊น - โอ้โฮ
โอ๊ะ มันขาดนี่
โธ่เว้ย
นี่ นายเป็นคนทำขาดใช่ไหม
- ฉันเปล่านะ - อย่ามาโกหก
ฉันไม่ได้ทำจริงๆ นะ
นายนั่งข้างเขานี่
นั่งข้างแล้วทำไมฉันจะต้องทำด้วยล่ะ
และในที่สุดวันนั้นก็มาถึงครับ
ฉันดูการพิจารณาคดีแรกเพลินเลยค่ะ ผู้พิพากษา
สนุกไหมครับ
สนุกอะไรกันคะ
มันคนละประเภทกัน ฉันว่าน่าตื้นตันใจออกค่ะ
ทำฉันน้ำตาคลอเลย
เห็นคุณชอบดูก็ค่อยยังชั่วหน่อยครับ ผอ.จอง
แต่รู้อะไรไหมคะ
สิ่งที่ผู้สนับสนุนมูลนิธิเกลียดที่สุด
ก็คือการหักมุม
พวกคนแก่ๆ ก็แบบนี้แหละ
ชอบสิ่งที่แน่นอนและคาดเดาได้
ยิ่งมีมากเท่าไรก็ยิ่งเป็นแบบนั้น
มันเป็นเรื่องของความชอบ ผมจะทำให้ทุกคนพอใจได้ยังไงครับ
ผู้ชายที่สนุกอยู่คนเดียวไม่มีเสน่ห์สักนิด
ไม่มีประโยชน์ด้วย
น่าเสียดายจัง
เพราะตอนนี้ผม…
รู้สึกสนุกมากๆ
หายไปไหนเนี่ย เกมของฉัน
- มองฉันทำไม - นี่ เอากระเป๋ามาดูหน่อย
ทำไมล่ะ
บอกให้เอามาดูหน่อย
เอามานะ เอามา
- บอกให้เอามา - เอาคืนมานะ
ฉันเปล่านะ ฉันไม่ได้ทำจริงๆ
เพราะแบบนี้ไง ฉันถึงไม่อยากจับคู่กับพวกขอทาน
ฝีมือนายใช่ไหม นายจงใจเอาใส่กระเป๋าฉันใช่ไหม
- ฉันขอดูกระเป๋าเธอบ้างสิ - ฉันไม่ได้เอาไปนะ
ผู้พิพากษาคัง
วันนี้ครอบครัวของฉันก็มาด้วย มาทักทายกันหน่อยเถอะ
- ที่รัก - ว่าไง
ตายแล้ว ผู้พิพากษาคัง
สวัสดีครับ ท่านประธานอีแจกยอง
นี่ลูกชายของเรา ยองมิน
มาทักทายเขาหน่อยสิ
อะไรเนี่ย
ยินดีที่ได้พบครับ รองประธานอียองมิน
เด็กคนนั้นคือซาตานครับ
คุณพ่อที่จากไปของผม
เป็นคนปล่อยเงินกู้นอกระบบ
ทำมาแล้วสองรุ่น โหดร้ายสุดๆ
ตั้งแต่ตอนนั้น
เด็กๆ ก็เรียกโยฮันว่าตัวประหลาดครับ
ทำไม นึกภาพการถูกเลี้ยงดู โดยคนแบบนั้นไม่ออกเหรอ
อาจารย์คะ
ว่าไง
เขาอาจจะยังไม่เชื่องพอก็ได้นะคะ
หาไอ้นี่อยู่เหรอ
คุณรู้อยู่แล้วสินะครับ
ทำไมถึงทำแบบนี้ครับ
ทำไมฉันถึงทำแบบนี้น่ะเหรอ
ครับ
- ก็เพราะฉันทำได้ไง - ว่าไงนะครับ
ความเป็นไปได้ก็เหมือนสารเสพติด
หลบไปครับ
(ขอบคุณนักแสดงรับเชิญ คุณจองแจซอง)
(คุณจูซอกแท และคุณพัคฮยองซู)
คนที่จะปกป้องพวกเราได้ มีเพียง
พี่น้องประชาชนเท่านั้นครับ
เพราะแบบนี้เองเหรอ
บนโลกใบนี้ มีคนที่ไม่เข้าใจคำเตือน
แล้วมานั่งเสียใจทีหลัง
แรงระเบิดมาจากทางผนังที่ภาพวาดแขวนอยู่นี่
ถ้ามันถูกติดตั้งมากับภาพวาดตั้งแต่ต้นล่ะ
เราต้องหาให้เจอก่อนตำรวจ
ฉันก็ไม่เอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนเหมือนกัน
ไปบอกเจ้านายแกซะ ว่าให้มาเจอฉันตัวต่อตัวจะดีกว่า
เราคงต้องเจอกันหน่อย ผู้พิพากษา
คนที่ผมสงสัยคือคังโยฮันครับ
คำบรรยายโดย: เสาวลักษณ์ ธนศักดิ์รุ่งเรือง