(ตัวละครและเหตุการณ์ทั้งหมด เป็นเรื่องสมมติ)
(นักแสดงเด็กอยู่ภายใต้การถ่ายทำ ที่ปลอดภัยและมีผู้ปกครองอยู่ด้วย)
นานมาแล้ว ที่นี่เป็นสถานที่ที่น่ากลัว
และอบอุ่นด้วยในเวลาเดียวกัน
พอมาดูตอนนี้มันช่างน่าสมเพชนัก
ทำไมยังอยู่ในที่แบบนี้อยู่อีก
เพราะความสำนึกผิด และเสียใจที่ทำไปอย่างนั้นรึ
แล้วมันปลดปล่อยท่าน จากความรู้สึกผิดได้ไหม
ที่มาฝังและสร้างหอคอยหินให้พวกเขาน่ะ ข้าไม่มีวันเข้าใจได้เลย
ไม่รู้สึกเหมือนถูกหักหลังรึ
คนที่จับเราขังไว้ที่นี่ เหมือนเราเป็นหมูเป็นหมา
และพูดกับเราเหมือนว่าเรื่องนี้สำคัญ เหนือสิ่งอื่นใดในโลก
ไม่รู้สึกว่ามันน่าอดสูบ้างรึ
มันไม่ใช่ความผิดของเรา พาน
เราแค่ทำในสิ่งที่ต้องทำ
ข้าไม่เหมือนกับเจ้า
คนที่เข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ เพื่อความสนุกเพราะความหิวโหย
ใช่แล้ว
พอลองคิดดูดีๆ ถือว่าท่านปราดเปรื่องทีเดียว
ความจริงที่ว่ามีเพียงชีวิตเดียว ที่เราต้องฆ่าเพื่อให้หนีไปจากที่นี่
ท่านก็รู้ดีนี่
หุบปาก
ฉะนั้นครั้งนี้…
ท่านจะฆ่านางเมื่อไรล่ะ
คิดว่าที่ข้าแค่ดูท่านอยู่เฉยๆ มันเพราะอะไรกันล่ะ
เพราะข้ามีความมั่นใจไง
ข้าเชื่อมั่นอย่างไร้ซึ่งกังขา ว่าท่านจะต้องปลิดชีพนางอีก
ยังไม่สายเกินไป ที่เจ้าจะยอมรับว่าเจ้ากลัวนาง
เจ้าถึงได้แต่ส่งเหล่าปีศาจโลกีย์มา แทนที่จะลงมือด้วยตัวเอง
แล้วมันรู้สึกยังไงบ้างล่ะ
ตอนที่โดนวอนจองผนึก
ที่นั่นมีเพียงความว่างเปล่า และปราศจากทุกสรรพสิ่ง
ไม่อาจรับรู้ถึงเวลาหรือความเจ็บปวด ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองคิดอะไร
เป็นสถานที่อันว่างเปล่า
หากท่านไม่อาจฆ่านาง
สุดท้ายเราจะลงเอย ด้วยการไปอยู่ที่นั่นด้วยกัน
คิดว่าอย่างไรล่ะ พี่น้องข้า
ไม่รู้สิ ข้าไม่สนใจสถานที่แบบนั้นหรอก
จะท่านหรือจะข้า
ต่างก็มีเลือดของปีศาจโลกีย์ ไหลเวียนอยู่ในร่าง
เลือดของเรา ไม่อาจกลับมาบริสุทธิ์ได้อีก
ถ้ามันไม่อาจกลับมาบริสุทธิ์ได้อีก ก็แค่ต้องทำให้มันแห้งเหือดเท่านั้นเอง
ฟังดูเหมือนว่า ท่านจะมาขวางทางข้าอีกแล้วสินะ
ข้าไม่อาจปล่อยให้พี่น้องข้า รู้สึกว่างเปล่าได้อีก
ข้าจะเป็นคนสูบเลือดเจ้าออกมาเอง
ค่อยยังชั่วแล้วเหรอครับ เหมือนคุณจะเจ็บหนักเลย
- นายล่ะเป็นไรไหม - ผมไม่เป็นไรหรอก ไม่เหมือนใครบางคน
นั่นคืออะไรเหรอครับ
จะว่าผีก็ใช่ จะว่าเงาก็เหมือน
มันดูแตกต่างจากปีศาจโลกีย์ ที่เราเคยเจอมาจนถึงตอนนี้
ปีศาจที่ทำให้ผู้คนปลิดชีพตัวเอง…
มันมีชื่อว่าคือซึนแซ วิญญาณร้ายที่อยู่คู่เกาะเชจูมานาน
มันไม่เคยชั่วร้ายขนาดนี้มาก่อน แต่ปีศาจโลกีย์อาจมาครอบงำมัน
เหมือนกับเพนจุลแล
ถ้าอย่างนั้น เราจะฆ่ามันได้ยังไงครับ
ไปด้วยกันเถอะครับ
คุณคนเดียวคงปกป้องพวกเขาไม่ได้
ฉันไม่ได้จะไปเพื่อปกป้องผู้คน ฉันไม่สนใจเรื่องแบบนั้นหรอก
ว่าไงนะ
ฉันสัมผัสได้ถึงพลังของคือซึนแซ เลยคิดว่าต้องไปจัดการมัน
- งั้นก็ไปด้วยกันเลย - ไม่ได้
ทำสิ่งที่นายอยากทำให้ดี ไปปกป้องวอนมีโฮ
แค่นั้นก็พอแล้ว
ซูจิน…
ขอโทษนะ
ขอโทษนะ ซูจิน
ซูจิน
ซูจิน…
(อย่าก่อประกายไฟ)
อะไรเนี่ย
คุณหนูครับ
คุณหนู
ซูจิน
ซูจิน…
คุณหนูครับ
ลุงคะ
คุณหนูไม่ควรออกมาข้างนอกนะครับ
รีบกลับเข้าข้างในเถอะนะครับ
ซูจินอยู่ตรงนั้นค่ะ
หนูต้องไปหาซูจินค่ะ
เฮ้อ เกือบไปแล้ว
ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
เดี๋ยวครับ
คุณครับ เดี๋ยวก่อน
คุณครับ เดี๋ยวก่อนสิ
ตอนนี้ผมไม่มีเวลาแล้ว ขอโทษนะครับ
ในพระนามของพระบิดา และพระวิญญาณบริสุทธิ์
อาเมน
พ่อบ้านจางน่ะ เจ้าไว้ใจเขาแค่ไหน
อยากให้ข้าเปิดเผยความจริง เกี่ยวกับเขาไหม
เมื่อวอนมีโฮฟื้นความทรงจำ ของเทพธิดาวอนจอง
คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นครับ
เธอก็เป็นเพียงแค่เปลือกอยู่แล้ว
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็ไม่ต้องไปสนใจ
เพราะสิ่งที่เราต้องการ คือเทพธิดาวอนจอง
คุณพ่อจางอยู่เคียงข้างเธอมาทั้งชีวิต ทั้งที่มีความคิดแบบนั้นเหรอครับ
ฉันแค่ทำภารกิจของพระเจ้า สำหรับฉันแล้ว มันไม่มีอะไรมากกว่านั้น
คุณหนูครับ
คุณหนู
เป็นไง ข้าพูดถูกจริงไหม
คุณหนู…
บอกฉันสิคะ
บอกฉันมาว่ามันไม่จริง
บอกมาว่าคุณลุงไม่เคยหลอกลวงฉัน
บอกมาว่าลุงไม่ได้เข้าหาฉัน เพียงเพื่อเปลี่ยนฉันกลับไปเป็นวอนจอง
คุณพ่อปีเตอร์…
นั่นคือชื่อจริงของผมครับ
เหมือนกับโยฮัน ผมเคยเป็นผู้ขับไล่วิญญาณร้ายครับ
ในบรรดาบาทหลวงทุกคน ที่รับภารกิจในตอนนั้น
มีผมเพียงคนเดียวที่เหลือรอดครับ
ดังนั้น…
ภารกิจที่ลุงพูดถึง…
ภารกิจของเราคือการปกป้องทัมนา จากปีศาจโลกีย์ครับ
หลังจากรอดชีวิตมาคนเดียว
การปกป้องคุณหนู ผู้ครอบครองพลังแห่งวอนจอง
ก็ได้กลายมาเป็นภารกิจของผมครับ
ได้ยังไง…
คุณลุงทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง
ไม่รู้สึกผิดบ้างเหรอคะ
ที่ยื่นมือมาหาฉัน ไม่รู้สึกเลวร้ายบ้างเหรอ
ผมขอโทษครับ แต่…
ออกไปค่ะ
- คุณหนู - ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้
บอกว่าออกไปให้พ้นสายตาฉันเดี๋ยวนี้
วอนมีโฮ
เพราะคุณ ทุกคนถึงต้องตาย
เพราะคุณ ทุกคนถึงหลอกลวงฉัน
เพราะคุณ ชีวิตฉันถึงได้พังทลาย
บอกให้คอยปกป้องวอนมีโฮไม่ใช่เหรอ
มีวิญญาณที่อยากได้รับการช่วยเหลือ อย่างจริงใจ
ถ้ายังมีเวลามาพล่าม ก็รีบหาตัวคือซึนแซเถอะ
วอนมีโฮ
วอนมีโฮไปไหนแล้ว
เมื่อไม่หลงเหลือชามอยู่แล้ว วอนจอง คุณก็ถือเป็นอันจบเช่นกัน
เป็นแบบนั้นน่าจะดีกว่า
ให้มัน…
จบแค่นี้
วอนจอง
นี่คือบทลงโทษของข้าต่อพวกเจ้า
จงรยอง จงรยอง
ข้าต้องได้ยินจากปากของวอนจองเอง
พาน…
ไม่เป็นไรนะ
คุณหนูเป็นครอบครัวเดียวที่ผมมี และเป็นทั้งชีวิตของผม
ดังนั้น…
ผมจึงอยากปกป้องคุณหนูครับ
คุณพ่อ
ทำไมถึงใส่เสื้อคลุม…
ไม่มีอะไรที่ฉันพอจะทำได้แล้ว
จนถึงตอนนี้ ฉันเคยคิดว่า ฉันปกป้องคุณหนูอยู่
แต่ฉันไม่สามารถอยู่ข้างคุณหนูแบบนี้ ต่อไปได้แล้ว
พูดเรื่องอะไรกัน…
ต่อไป แม้ฉันจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว ก็ได้โปรดปกป้องคุณหนูด้วยนะ
- คุณพ่อครับ… - ฉันต้องไปสังฆมณฑล
และนำบางอย่างกลับมา
คุณพ่อจาง
จนกว่าจะถึงตอนนั้น ฝากดูแลคุณหนูด้วยนะ
ฉัน…
ได้เจอวอนจองแล้ว
มันไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก
คุณแค่พยายามปกป้องเธอนี่นา ใช่ไหม
แต่ฉันก็ปกป้องนางไม่ได้
ฉันเอง…
ฉันคือคนที่ปลิดชีพนาง
ช่างยาวนานเหลือเกิน…
ที่คุณเฝ้ารอคอยตามลำพัง
คำสัญญานั้น…
ขอโทษนะ
ขอโทษ
ขอโทษนะที่ฉันไม่ใช่เธอ
ฉันสร้างหินผนึกไม่ได้
และฉันก็ปกป้องคุณไม่ได้ด้วย
ฉันขอโทษ
- แม้ความทรงจำของนางจะกลับคืนมา - อย่าร้องนะ
พลังของนางก็ไม่ฟื้นคืน
นางเป็นแค่เปลือกเท่านั้นรึ
เพราะแค่เปลือกไร้ค่านั่น…
จนถึงตอนนี้ ข้าถึง…
คุงทัน
เพื่อปกป้องเปลือก อันแสนเปราะบางอย่างนาง
ท่านยอมกลายเป็น มนุษย์อ่อนแอน่ารังเกียจอย่างนั้นรึ
หยุดเถอะนะ
วันนั้นมันก็เลวร้ายราวตกนรก สำหรับทุกคนแล้ว
- ดังนั้น จากนี้ไป… - บังอาจ
เจ้ามันก็แค่เปลือก
เห็นท่านกระเสือกกระสนแบบนี้ ช่างน่าสังเวชนัก
ก็เพราะข้าเป็นมนุษย์นี่นา
ข้าดิ้นรนกระเสือกกระสน เพราะข้าเป็นมนุษย์ที่แสนเปราะบาง
เพื่อจะมีชีวิตอยู่ต่อไป ข้าก็ต้องช่วยชีวิตนาง
พี่
พี่ครับ
ผู้ชายในชุดดำ…
ไม่ใช่พาน
ไม่เป็นไรใช่ไหม
ขอบคุณนะ
นึกว่าคุณจะไม่ฟื้นซะแล้ว
วอนมีโฮ…
- อะไรเหรอ - ตรงนี้…
ขอโทษนะ
วันนี้ได้ให้นมลูกหรือยัง
ต้องกินให้อิ่มนะ จะได้มีนมให้ลูกเยอะๆ
รู้สึกยังไงบ้าง
แต่ก่อนคุณฟื้นตัวไว แต่ดูเหมือนเดี๋ยวนี้จะช้าลงนะ
เหมือนเราออกมาตั้งแคมป์กันเลยว่าไหม
คิดอะไรอยู่เหรอ
แค่คิดว่า…
แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ
บอกฉันมาตรงๆ ดีกว่า
สมองคุณกระทบกระเทือนด้วยใช่ไหม
ก็ได้ คิดซะว่ามันกระทบกระเทือนแล้วกัน
ไม่เอา มันไม่ได้กระทบกระเทือนแล้วกัน
มีเรื่องที่ฉันอยากรู้มาสักพักแล้ว
ฉันหมายถึงตรงที่ที่มีหิน ตั้งเรียงซ้อนกันน่ะ
อือ
คุณน่าจะไปอยู่ที่ที่สบายกว่านั้นสิ
ทำไมถึงไปอยู่ที่นั่นล่ะ
ที่นั่นมันสบายสำหรับฉัน
มันคือบ้านที่มีความทรงจำทั้งดีและร้าย
แล้วหินที่เรียงกันอยู่นั่น มันมีอยู่ตรงนั้นมาตลอดเลยเหรอ
ฉันเริ่มเรียงพวกมันเมื่อนานมาแล้ว
มันมีเยอะมากเลยนะ คุณเรียงคนเดียวเหรอ
ตอนนั้นมันเป็นวิธีชดเชยในสิ่งที่ฉันทำ วิธีเดียวที่ฉันคิดออก
ควัน…
ถ้าเกิดว่า…
ปีศาจโลกีย์หายไปหมดแล้ว คุณอยากทำอะไรต่อเหรอ
ไม่รู้สิ…
ฉันไม่เคยอยู่ในโลกแบบนั้น เลยไม่ค่อยแน่ใจเท่าไร
ถ้าอย่างนั้น
มาต่อสัญญาของเรากัน
คิดว่าไง
การเป็นผู้อารักขาเป็นงานถนัดของคุณนี่ งั้นก็ใช้ความชำนาญของคุณ
มาปกป้องสิ่งที่หายาก ล้ำค่า และแสนงดงามดูสิ
คุณเข้าใจดีหรอกน่า
สิ่งล้ำค่าน่ะ อยู่ใกล้ตัวมากกว่าที่คุณคิดนะ
คนที่สมองกระทบกระเทือน
ไม่ใช่ฉันหรอก น่าจะเป็นเธอแล้วละ
มาอยู่เฉยๆ ไม่ต้องพูดอะไรกันเถอะ
ดีจัง
ใช่ไหม
เธอบอกว่า "มาอยู่เฉยๆ" แล้วทำไมไม่ให้ปากอยู่เฉยๆ ด้วยล่ะ
คุณนี่ก็แซะเก่งขึ้นนะ
คุณอา เป็นยังไงบ้าง ครูวอนมีโฮล่ะ ตายหรือยัง
ชีวิตของพวกเจ้า จะเติมเต็มเป้าหมายของข้า
คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย