(ตัวละครและเหตุการณ์ทั้งหมด เป็นเรื่องสมมติ)
(นักแสดงเด็กอยู่ภายใต้การถ่ายทำ ที่ปลอดภัยและมีผู้ปกครองอยู่ด้วย)
แล้วไอ้จรจัดนี่มันเป็นใคร
เวรเอ๊ย
เหมือนแม่มันไม่มีผิด นังเด็กใจง่าย
รีบเดินไปสิวะ
ห่านี่
แม่
อย่ามาจ้องนะ
อย่ามาจ้อง
อย่าจ้องสิวะ
นังเด็กปีศาจ
แกมันเกิดมา เพื่อทำลายครอบครัวเราชัดๆ
นี่แน่ะ
แทงสิ
มาแทงเลย
มาแทงสิวะ
บอกให้แทงไง
นึกเสียใจไหม
ถ้าอย่างนั้น…
แม่
แม่จ๋า
แม่
แม่จ๋า
เจ้าชื่ออะไร
ยอมจี
สุดท้ายเจ้าก็ไปหาจงรยองมาอย่างนั้นรึ
แล้วยังไง หาคำตอบเจอไหม
จงรยองเองก็คงเจ็บปวดที่ต้องเลี้ยง เด็กพวกนั้นให้มาเป็นผู้สังหารปีศาจ
ภาระหน้าที่ของลัทธิแทจังคือ ปกป้องแผ่นดินนี้และหินผนึก
เขายอมใช้วิธีล่อแหลม ทั้งที่รู้ว่าเป็นบาปเป็นกรรม
อย่าโทษเขาจนเกินไปนักเลย
เด็กพวกนั้น… ข้ารู้สึกผิดต่อพวกเขาเจ้าค่ะ
อาจจะโชคร้าย
แต่มันคือชะตากรรมของพวกเขา
คงไม่ใช่ชะตากรรมที่พวกเขาอยากแบกรับ
ทำไม
ที่พวกเขาถูกจับมัดกักขัง เลยรู้สึกว่าเจ้าก็เหมือนพวกเขารึ
วอนจองเอ๊ย
มานี่ มา
พิโธ่เอ๊ย น่าสงสารจริงๆ
หากเจ้าเกิดมาเป็นเด็กหญิงธรรมดาๆ
เจ้าคงไม่ต้องมารับรู้ชีวิตอันยากเย็น หรือเรื่องหินผนึกนี้
แต่ว่านั่นก็เป็นชะตากรรม ที่เจ้าต้องทำให้ลุล่วง
ข้าเองก็ยังไม่รู้เลยเจ้าค่ะ
ว่าข้ามีพลัง เพื่อสร้างหินผนึกจริงหรือไม่
หรือต่อให้ข้ามีพลังจริง ข้าจะปลุกพลังนั้นขึ้นมาอย่างไร
ชะตากรรมที่ข้าต้องทำให้ลุล่วง ข้าอยากจะลืมมันไปให้หมด
ถ้าข้าทำหน้าที่นั้นแทนเจ้าได้ ข้าก็พร้อมยอมทำ
เดี๋ยวนะ…
พลังนี้มัน…
ทำไมคะ ทำไม
ทำไม
พี่
พี่ครับ
เดี๋ยว
มีอะไรบางอย่างตรงนี้…
ข้าจะ…
กลับมาช่วยเจ้าให้ได้
รอข้านะ
ข้าสัญญา
สัญญากับข้านะ พาน
ข้าจะกลับมาช่วยเจ้า
รอข้านะ
ฉันเห็นนิมิตละ
ฟื้นความทรงจำแล้วเหรอ
อือ ถึงจะแค่ชั่วครู่ก็เถอะ
จำอะไรได้ เห็นอะไร
ช่างน่าสมเพชนัก ความกลัวนี้ยังคงหลงเหลือในใจข้า
ย่า ย่าเป็นอะไรไป
ไม่ต้องลุกหรอก
คุงทัน
เป็นเขาใช่ไหม
ใช่แล้ว
เขากลายเป็นวิญญาณปีศาจไปแล้ว
เพราะความแค้นที่ฝังรากลึกของเขา
พาน เราไม่มีเวลาแล้ว
ดังนั้น…
อย่ามอบความเสน่หาให้นาง
เมื่อความทรงจำคืนกลับมา
นางจะต้องใช้ชีวิตในฐานะวอนจอง เจ้าไม่รู้รึ
เพราะเมื่อตัวตนแต่เดิมกลับคืนมา เปลือกก็จะหายไป
ต่อให้มอบความเสน่หาไปแล้ว ก็จงถอนคืนมานะ
ท่านไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม
ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
รีบออกไปกันให้หมดเลย
อย่าบังอาจกลับมาอีกนะ
- พี่ครับ พี่ เดี๋ยวผมถือให้ - อือ
- ให้ผมเอาไปไว้ในห้องเลยไหม - เอาไปไว้หน้าห้องให้หน่อยนะ
งั้นผมไปก่อนนะ
ช่วงนี้คงออกไปฝึกได้ยาก อยู่ในที่พักไปก่อนแล้วกัน
- มีอะไรเหรอ - พลังปีศาจโลกีย์มันเยอะเกิน…
ไม่ใช่เรื่องนั้น
ทำไมคุณถึงไม่มองฉันเลย
พอใจหรือยัง
ฉันจะไม่มาสักพัก
- ฉันต้องรู้ก่อนว่าพวกมันกระจาย… - เข้าใจแล้ว
ต้องทำอะไรก็ทำไปเถอะ
อย่ามอบความเสน่หาให้นาง
ซูรยอน
ขอร้องละ ไม่ อย่านะ
ซูรยอน
ดูเหมือนว่า…
เจ้าจะเสียใจที่สูญเสียเพื่อนไปนะ
ทำไมถึงต้องเป็นซูรยอนด้วย
เพราะนางแตกต่างจากคนอื่น
เด็กน้อย ไปกันได้แล้ว
อือ
พี่ครับ
- จะไปไหนเหรอครับ - โรงเรียน
ฉันหยุดมานานเกินไปแล้ว
พี่ไม่ควรไปคนเดียวนะ
แป๊บนึงนะครับ ผมไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน
- เดี๋ยวผมรีบมานะ - ไม่ต้องรีบก็ได้
- กินอะไรกันดีครับ - มื้อเที่ยงเหรอ
เฮ้ย เลือดนี่หว่า
ขอทางหน่อย ขอโทษที
พี่ครับ เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อนนะ
- หลีกไป - เดี๋ยวครับ
หลีกทางหน่อย
ซู… ซูรยอน
ซูรยอน
เป็นไปได้ยังไง
ไม่จริง
มันเป็นไปได้ยังไง
ไม่จริง ซูรยอน มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง
ข่าวต่อไปเป็นรายงานอุบัติเหตุค่ะ
เมื่อคืนนี้ที่รร.มัธยมปลายในตัวเมือง เด็กนักเรียนหญิง…
(เด็กนักเรียนม.ปลายฆ่าตัวตาย สาเหตุจากการถูกข่มขืนและแอบถ่าย)
ฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดจากหลังคาตึก
เด็กนักเรียนหญิงคนนี้ เป็นคนเงียบๆ และเก็บตัว…
หายไปไหนมา
- ซูรยอนตายแล้ว - ฉันรู้
ซูรยอนอุตส่าห์ดีขึ้นแล้วแท้ๆ
ในที่สุด…
แกก็เริ่มยิ้มได้แล้วแท้ๆ
แล้วนี่มันอะไรกัน
เป็นเพราะฉันแท้ๆ
ฉันหงุดหงิดจนแทบจะบ้าแล้ว
ไม่มีอะไรที่ฉันทำได้เลย นอกจากพยายามเอาชีวิตให้รอด
ฉันโมโหตัวเองกับสถานการณ์นี้มากๆ เลย
ฉันไม่อยากสูญเสียใครไปอีกแล้ว
ฉันถึงได้เริ่มฝึก
ทำไมพลังมันไม่ฟื้นคืนมาสักที
ทำไมเด็กคนนั้นต้องตายด้วย
ทำไมล่ะ ทำไม
ฉันอยากเลิกทุกอย่างแล้ว
ฉันอยากหยุดทุกอย่างแล้วจริงๆ
ถ้ามันหนักหนาเกินไปก็หยุดเถอะ
หยุดแล้วไปซะ
ถ้าฉันไป แล้วคุณล่ะ
ฉันเป็นอะไร เธอลืมไปแล้วเหรอ
ฉันคือปีศาจโลกีย์ที่ฆ่าปีศาจโลกีย์ ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น
ไม่มีอะไรที่เธอจะทำ เพื่ออมนุษย์อย่างฉันได้หรอก
พี่
- จะไปไหนเหรอครับ - นายก็รู้ใช่ไหม
ซูรยอนไม่ใช่คนที่จะฆ่าตัวตาย
ฉันจะไปโรงเรียน
ฉันจะหาภาพจากกล้องวงจรปิด จะหาพยาน
อะไรก็ได้เพื่อพิสูจน์ว่า มันเป็นการฆาตกรรม
พี่ครับ
ข้างนอกมันอันตราย พี่ก็รู้นี่ครับ
โยฮัน
ทุกครั้งที่ฉันหนี…
มีคนตายนะ
ฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้นอีกแล้ว
พี่ครับ พี่
พี่ พี่
คุณหนูจะไปไหน
ขับรถให้ผมทีครับ คุณพ่อ
คุณพ่อขับเร็วๆ หน่อยครับ
เลขาคัง
เพราะเธอ เพราะเธอ ฉันถึงต้องตาย
เพราะคุณ ทุกอย่างถึงพังทลาย
รวมทั้งผมและซูจินด้วย
ทั้งหมดเป็นเพราะคุณ
คุณซึงจุน
- คือซึนแซเหรอ - ใช่แล้ว
คือซึนแซ มันเปิดเผยด้านมืดในจิตใจคน
ได้โปรดช่วยหนูด้วยนะคะ
ช่วยหนูด้วยค่ะ
เมื่อได้เจอกับมัน
เจ้าจะติดอยู่ในขุมนรกในใจ
และสุดท้ายเจ้าจะปลิดชีพตัวเอง
ครูคะ ช่วยด้วย
มันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง
ระวังสิ่งที่คือซึนแซจะทำไว้ให้ดี
งั้นรอบนี้ เราก็จะฆ่าครูมีโฮได้แล้วสินะ
คุณหนูครับ
คุณลุงคะ ทั้งหมดเป็นเพราะฉันเอง
ทุกคนต้องตายก็เพราะฉัน
เพราะฉันเอง ซูรยอนถึงต้องตาย
เพราะฉัน เลขาคังถึงได้ตาย
คุณซึงจุนก็ตายเพราะฉัน ทุกคนต้องมาตายเพราะฉัน
ไม่เป็นไรใช่ไหม
พี่ครับ ค่อยๆ เดินนะ
นี่ เป็นอะไรของเธอ กลับมานั่งเร็ว
คุณพ่อครับ
รอแป๊บนะครับ แป๊บเดียวครับ
- จับเธอไว้ - นี่
- รีบจับไว้สิ - นี่
ในพระนามของพระบิดา และพระวิญญาณบริสุทธิ์
ได้การละ
คุณพ่อครับ มาช่วยผมทีครับ
- นี่ จะได้ผลแน่นะครับ - ก็ต้องทำให้ได้ผลละ
ในพระนามของพระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริสุทธิ์ อาเมน
- งั้นตรงนี้ผมให้คุณพ่อจัดการนะครับ - ได้สิ
อัครทูตสวรรค์ นักบุญไมเคิล
โปรดปกป้องเราในศึกนี้
โปรดเป็นโล่ปกป้องเราต่อความชั่วร้าย และหลุมพรางของปีศาจ
พระเจ้าทรงติเตียนเขา
พระองค์ผู้ทรงสถิตในสวรรค์
พระอาณาจักรจงมาถึง
ขอทุกสิ่งเป็นไปตามพระประสงค์
บนผืนแผ่นดิน เฉกเช่นในสรวงสวรรค์
ขอประทานอาหารประจำวันแก่เรา
และโปรดทรงอภัยให้แก่เราที่ล่วงล้ำ
เช่นที่เราอภัยให้เหล่าพวกที่ล่วงล้ำ…
มันกำลังไปที่สนาม
มันไม่เหมือนกับปีศาจโลกีย์ตัวอื่นๆ
- พาน - ตามฉันมา
เอาไป
นายเป็นหมอผีนี่ อย่าคิดอะไรเยอะ
พระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพและเป็นนิรันดร์ เราขอวิงวอนพระองค์
โปรดทรงอำนวยพร และชำระน้ำนี้ให้บริสุทธิ์ด้วยเถิด
เดี๋ยวสิ ไม่นะ
โปรดแก้ไขเราผ่านคุณงามของพระองค์ และทรงล้างบาป น้ำแห่งชีวิต
ปกป้องเราจากวิญญาณร้ายในโลกหล้า
ให้จิตวิญญาณของเราได้รับการชำระล้าง
โปรดเมตตาประทานความรอดแก่เรา
อาเมน
คุณอา ทำไมถึงไปนานนักล่ะ
แล้วครูวอนมีโฮล่ะ
เป็นไปตามแผนไหม หา พูดอะไรหน่อยสิ
เพราะเจ้าแท้ๆ เราถึงตีนางได้ตรงจุด
ฉันต้องหายไปซะเพื่อจบเรื่องนี้
ทุกคนต้องมาตายเพราะฉัน
ลุงคะ ทั้งหมดเป็นเพราะฉันเอง
ลุงฆ่าฉันทีนะ
ฉันต้องตายค่ะ
เป็นเพราะฉันเหรอ
ต้องบอกว่าเพราะเพื่อนเจ้าสิ
วอนมีโฮคงห่วงใยเพื่อนเจ้ามาก
ถ้าอย่างนั้นคุณอาลงมือเองดีไหม
แทนที่จะไปปลุกปีศาจโลกีย์ขึ้นมา
คุณอาก็ไปฆ่าวอนมีโอเองกับมือเลย จะไม่เร็วกว่าและง่ายกว่าเหรอ
เจ้านี่ก็… พูดจาไร้สาระดีนะ
นี่ก็ดึกแล้ว ย่าคงจะเป็นห่วง
ฉันไปก่อนนะ
เด็กน้อย
ฮารือบังตัวต่อไปอยู่ที่ไหน
ยังไม่รู้เลย
เร่งมือหน่อยนะ
ถ้าเจ้ายังหาไม่เจอ ข้าจะไปถามย่าเจ้าด้วยตัวเอง
อือ
เร่งมือหน่อยนะ ถ้าเจ้ายังหาไม่เจอ ข้าจะไปถามย่าเจ้าด้วยตัวเอง
ย่า
หายไปไหนมาดึกๆ ดื่นๆ
ย่าออกมาทำไม ย่ายังไม่หายดีนะ
แกมันตัวนิดเดียว ย่าก็กลัวอีกามันจะคาบแกไป
ตอนแกมาหาย่า
แกอายุประมาณ 13 ปีใช่ไหม
ตอนหนูอายุ 13 ในฤดูหนาว วันที่หิมะแรกตก
จู่ๆ พูดเรื่องอดีตทำไมเหรอ
พักนี้ย่าคิดเรื่องพวกนั้นบ่อยๆ
- นี่ของโปรดของยอมจี กินเลยนะ - อือ
โอ้โฮ กินน่าอร่อยเชียว
ดูน่ากินจังเลยนะคะ
- สายลมฤดูใบไม้ผลิ… - คุณพระ
- โอ้โฮ ดูยอมจีของเราสิ - โอ้โฮ
แกเป็นแค่เด็กตัวเล็กๆ แต่มีปฏิภาณไหวพริบ
คล่องแคล่วและละเอียดถี่ถ้วน
เพราะแก ย่าถึงอยู่อย่างสบายมาหลายปี
ไม่มีช่วงเวลาให้รู้สึกว้าเหว่เลย
ย่ารู้ว่าแกเป็นนก ที่ผ่านมาพักพิงใต้ร่มเงาของย่า
แต่ก็หวังให้แกคิดว่าที่นี่เป็นรังรอง และอยากให้แกกลับมา
คืนนี้อะไรเข้าสิงย่าเนี่ย
ย่าฝันร้ายน่ะสิ
รู้ไหมว่าทำไมย่าถึงได้รับแกเข้ามา
กลิ่นของภูเขา กลิ่นของน้ำทะเล กลิ่นของต้นไม้
แม้แต่หินก้อนเล็กๆ ก็ยังมีกลิ่นเฉพาะตัวของมัน
ย่าจึงอยากช่วยให้แก ค้นหากลิ่นของตัวเองจนเจอ
ไม่รู้ทำไม แต่ย่ารู้สึกได้ว่า…
แกให้กลิ่นของแสงอาทิตย์ที่สาดส่อง
ย่าคงจะฝันร้ายน่าดูเลย
รีบไปได้แล้ว หนูหิว
ได้สิ
ย่าจะเตรียมอาหารอุ่นๆ ใหม่ๆ ไว้ให้แกเสมอ
ไม่ว่าจะไปไหนมา ขอแค่ให้แกกลับมาก็พอ
แค่นั้นก็พอแล้ว
คำบรรยายโดย จริยา จริยาวิชัย