(ตัวละครและเหตุการณ์ทั้งหมด เป็นเรื่องสมมติ)
(นักแสดงเด็กอยู่ภายใต้การถ่ายทำ ที่ปลอดภัยและมีผู้ปกครองอยู่ด้วย)
พอที
คิดว่าข้าจะเชื่ออย่างนั้นรึ
(วิหารหลักแพคแบคกโย)
ปัญหาไม่ใช่ว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อ
คิดว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับท่าน เป็นเพียงเรื่องบังเอิญรึ
เลิกพูดจาเลอะเทอะสักที
ท่านคือบุคคลผู้ได้รับเลือก
โปรดแสดงให้เราเห็นทีว่า ท่านคู่ควรกับความไว้ใจของเรา
ข้ากลายเป็นปีศาจร้าย เพราะถูกมนุษย์อย่างพวกเจ้าหลอกลวง
ข้าจะไม่หลงกลอีกแล้ว
และสิ่งนี้…
จะช่วยให้ท่านยอมรับมันได้
เจ้าคิดจะทำอะไรนั้น ข้าไม่รู้ แต่จงหยุดเสีย
เพราะข้าไม่คิดจะช่วยเจ้า
ไม่สิ…
คนที่ต้องการความช่วยเหลือไม่ใช่พวกเรา
สภาพท่านตอนนี้ ทำอะไรได้บ้างรึ
เจ้าพวกสารเลว
ข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้นๆ
มีใครสักคนที่มีนามว่าจงรยอง
ข้ามั่นใจว่าท่านรู้จักดี
รู้จักจงรยองอย่างนั้นรึ
เขามีความศรัทธาอย่างแน่แน่ว และยังมีจิตวิญญาณผิดมนุษย์
สำหรับแผนของเราแล้ว เขาเหมาะสมอย่างไร้ที่ติ
เจ้าสารเลว เจ้าเป็นใครกันแน่
คนที่ควบคุมจิตใจเขาคือข้าเอง
เขาถึงได้เลี้ยงผู้สังหารปีศาจ ที่วัดแทจัง
โดยมีเจตนาเพื่อปลิดชีพเทพวอนจอง
แต่น่าเสียดาย
แผนนั้นกลับล้มเหลว
เพราะพาน
และเพราะท่าน
เหตุผลที่ข้าปลุกท่านให้ฟื้นขึ้นมา
เพื่อมอบโอกาสให้ท่าน ได้กอบกู้ความล้มเหลวของตัวเอง
ทีนี้ท่านพร้อมทำงานให้ข้าหรือยัง
ก้าวย่างที่ท่านกับเราเลือกเดิน
ล้วนแล้วก็เพื่อความโชติช่วง ของหมู่มวลมนุษย์
ดังนั้นก็จงอย่าได้กังขา ในทางที่ท่านเลือก
เพื่อหมู่มวลมนุษย์รึ
ข้าไม่ได้บอกว่า เราจะช่วยมวลมนุษย์ในปัจจุบัน
ต่อผู้ที่ดีกว่า…
ต่อมนุษย์ที่ล้ำค่ากว่า
ที่เราเรียกว่า…
ชาววิญญู
ดั่งท่านกับข้า
โลกที่คู่ควรกับเรา ชาววิญญูจะอาศัยอยู่ไปตลอดกาล
และสำหรับวิญญูฝ่ายขาว โลกที่สมบูรณ์แบบ…
โลกที่สมบูรณ์แบบรึ
ข้าไม่มีความคิดจะเล่นด้วยหรอกนะ
ข้าจะฆ่านังแพศยาที่ขังข้าไว้ใต้พิภพ
และฆ่าทุกคน ที่ทำให้ข้าต้องมีชีวิตเยี่ยงปีศาจร้าย
เจ้าต้องการเช่นนั้นเช่นกันหรือไม่
หากว่าใช่ ข้าก็อาจช่วยเจ้าได้
ทำไมถึงนานนัก
เคยบอกแล้วใช่ไหม ว่าอย่าทำอะไรที่ไม่จำเป็น
ดูเหมือนวอนจองเป็นคนที่คอยแก้ไข…
ฉันเลยนึกว่าอาจช่วยเขาได้
ภาระของคุณ
ฉันอยากช่วยแบ่งเบามาบ้าง
ทำอะไรน่ะ
ก็พอรู้หรอกนะว่ามันอาจจะหนัก
แต่ไม่รู้เลยว่ามันจะร้อนขนาดนี้
อยู่กับปีศาจโลกีย์มาก เลยไม่กลัวอะไรแล้วหรือไง
หา
คิดว่าจะเป็นเพื่อน กับปีศาจโลกีย์ได้เหรอ
ช่วยคิดหน่อยเถอะ
แล้วทำไมจะเป็นไม่ได้
เรามาเป็นเพื่อนกันนะ
คุณปีศาจโลกีย์
ฝากตัวด้วยนะ สหาย
พาน
รู้ไหมว่าทำไมคนเราถึงกลับมาเกิดใหม่
พวกเขากลับมาเกิดใหม่
เพื่อกลับตัวกลับใจ และล้างบาปกรรมที่เคยก่อไว้ในชาติก่อน
ร่างกายคุณเป็นไงบ้าง
ค่อยยังชั่วแล้วเหรอ
จนตอนนี้ก็ยังหาคำตอบไม่เจอเหรอ
อย่ากักขังตัวเอง อยู่ในความสับสนใหญ่โตขนาดนั้นเลย
คุณพ่อโยฮัน
ไม่ว่ายังไง สิ่งที่นายควรทุ่มเทใส่ใจ ก็มีเพียงสิ่งเดียวนี่นา
คงเป็นภารกิจของผมสินะครับ
ใช่แล้ว
ภารกิจของนาย
สุดท้ายแล้ว ก็เพื่อปกป้องคุณหนูมีโฮไม่ใช่เหรอ
ก็เป็นไปได้นะ
มันเป็นไปได้ เพราะนายเป็นมนุษย์นี่นา
นายจะทำให้มีโฮตกอยู่ในอันตรายอีก
มนุษย์เชื่อในสิ่งที่ตัวเองอยากเชื่อ และคิดว่ามันชอบธรรม
พวกเขายังกลบเกลื่อน แสร้งว่าทำเพื่อส่วนรวม
นายเคยบอกว่ากำลังทดสอบฉันใช่ไหม
คิดดูให้ดีๆ ว่าใครกันแน่ ที่ควรถูกทดสอบ
มาถึงตอนนี้…
ลูกไม่รู้แล้วว่าฝ่ายไหนชอบธรรม มากกว่ากันครับ คุณพ่อ
คุณครูฮันยื่นจดหมายลาออก กับทางโรงเรียนแล้วครับ
คุณพ่อคุณแม่ของเธอ ก็ย้ายไปแล้วเหมือนกัน
ตั้งแต่จัดพิธีศพ ครูฮันก็ไม่ยอมเจอหน้าใครอีกเลยครับ
ยินดีด้วยครับ
ยินดีด้วยนะ
ฉันไปโดยไม่ได้บอกกล่าว ขอโทษทีนะ
แต่ฉันไม่เป็นไรหรอก
อีกไม่นานฉันก็จะดีขึ้น
เธอก็รู้นี่นาว่าฉันเป็นคนใจกล้า
เพราะงั้นก็อย่าเป็นห่วงฉัน
กินข้าวให้อิ่มทุกมื้อ แล้วก็อย่าสร้างปัญหา
ไว้เจอกันนะ
พูดมาได้ว่าไม่เป็นไร
- ไปกัน - ไปไหน
ฉันไม่อยากสูญเสียใครไปอีกแล้ว
มีหัวใจเพียงหนึ่งดวงถูกฝังไว้ แต่มีเด็กถึง 46 คน
เพราะฉะนั้นหัวใจหนึ่งดวงนี้
จึงถูกแยกออกเป็น 46 ชิ้น
เรื่องนี้อีกแล้ว ย่าเมาแล้วสินะ
ถ้าหนูฟังเรื่องนี้อีกรอบ ก็จะครบ 100 รอบพอดี…
ไม่สิ ที่จริงคือรอบที่ 189 ต่างหาก
อย่างน้อยก็เชื่ออะไร ที่มันน่าสนใจกว่านี้หน่อยสิ
บางครั้งเราก็จะมองเห็น ต่อเมื่อเราเชื่อ
สมมติว่ามันจริง
แล้วเด็กพวกนั้นอยู่ไหนล่ะ
พวกเขาก็ยืนอย่างน่าสังเวชอยู่น่ะสิ
แล้วพวกเขาอยู่ไหนล่ะ หือ
อยู่ตรงไหนล่ะคะ
อยู่ตรงโน้นนั่นไง
พวกที่ทุกข์ทนน่าสังเวช
ขอฉันพูดตามตรงเลยนะคะ คุณย่า
คนที่ชื่อวอนจอง ฉันจะกลายเป็นเธอได้ยังไงคะ
คุณย่าเคยบอกฉันใช่ไหมคะ
ว่าวอนจองคือคนที่คอย ซ่อมแซมสิ่งที่แตกสลาย
ฉันคิดว่าจะลองดูสักตั้งค่ะ
ฉันคิดว่าคุณย่าน่าจะรู้วิธี
มันไม่ใช่เรื่องที่แค่นึกอยากทำ ก็ทำได้หรอกนะ
วอนจองใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อฝึกฝน ซึ่งมันเจ็บปวดเหมือนกระดูกถูกบั่น
กระดูกถูกบั่น ก็ยังดีกว่าถูกทึ้งหัวใจนะคะ
เพราะงั้นช่วยบอกฉันทีเถอะค่ะ
ทุกคนล้วนมีชามหนึ่งใบอยู่ในตัว
เพื่อรองรับสิ่งใหม่ๆ
เราจึงต้องถ่ายมันออกให้มากพอ กับที่เติมเข้าไป
หมายความว่าอะไร…
เจ้าอาจจะไม่กลับเป็นคนเดิม แบบที่เป็นทุกวันนี้ก็ได้
แล้วยังจะทำอยู่ไหม
ฉันจะทำค่ะเพราะไม่ชอบตัวตน ของคนที่ฉันเป็นมาจนถึงตอนนี้
ดังนั้นคำตอบของฉันยังคงเหมือนเดิม
ฉันจะทำค่ะ
เจ้าน่ะ ไปอยู่ห่างๆ เลย
ทำไมล่ะ
แม่หนู
มองเข้าไปในนี้นะ
มันอาจจะยากอยู่สักหน่อย
นี่มันอะไรกันคะ
บอกแล้วใช่ไหม
ว่ามันจะเจ็บเหมือนถูกบั่นกระดูก
ฉันจะไปรอที่รถนะ
เกิดอะไรขึ้น
นี่แค่เพิ่งจะเริ่ม ทำไมต้องตกอกตกใจขนาดนั้นด้วย
ตกใจอะไรที่ไหนล่ะ ก็แค่ถามดูเฉยๆ
แม้แต่ข้ออ้างยังฟังไม่เข้าท่าเลย
ยอมจี
ซูรยอนบอกว่ามีอะไรอยากบอกครูค่ะ
ให้ฉันเหรอ
อะไรเนี่ย
ผ้าพันคอสินะ
ตอนดูแม่ถักทีละห่วง หนูเห็นแล้วอึดอัดมากเลยค่ะ
แต่น่าแปลกที่พอมาทำเอง ก็เหมือนเวลาผ่านไปไวมาก
และมันยังช่วยให้หนู ไม่หมกมุ่นคิดเรื่องอื่นด้วย
มันก็ไม่ถึงกับว่า ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว
แต่แค่…
หนูค่อยๆ ดีขึ้นโดยไม่ได้เร่งรัด หรือฝืนอะไรน่ะค่ะ
เธอยังดีกว่าฉันอีกแฮะ
คะ
ฉันเคยมีช่วงเวลาให้รีบเร่งลงมือทำ
แต่ก็กลับลังเล และคิดว่าฉันควรทำอะไรดี
แต่ว่า…
ฉันควรทำไปทีละห่วงๆ แบบนี้บ้างแล้ว
โอ้โฮ อุ่นจังเลย
ขอบใจนะจ๊ะ
หนูสิคะต้องเป็นฝ่ายขอบคุณ
ซูรยอนของเรามีหัวทางนี้สินะ
เป็นไง น่ารักไหม
น่ารักสุดๆ เลยค่ะ
ว่าแต่…
ถ้าฉันเรียกความทรงจำกลับมาได้จริง แล้วฉันจะเป็นวอนจองหรือวอนมีโฮนะ
คิดจะพูดอะไรกันแน่
ฉันเป็นชามสำหรับวอนจองใช่ไหมล่ะ
การได้รู้ว่าอะไรจะถูกใส่เข้ามา มันสำคัญกว่าไม่ใช่เหรอ
เหมือนกับการเติมแก้วน้ำให้เต็ม แก้วเหล้าก็ต้องเติมเหล้า
ฉันรู้สึกว่าคงไม่มีใครสนใจชามหรอก
ฉันเลยไม่สบายใจเท่าไร
มานั่งกังวลอะไรแบบนั้น ไม่สมกับเป็นเธอเลย
เป็นตัวของตัวเองก็พอ
ถ้ามันไม่ถูกใจ ก็แค่เททิ้งไป แค่นั้นเอง
จริงด้วย ชามต่างหากคือเจ้านาย เหมือนฉันไง
โอเค ยอมรับ
ชามคือ…
คุณลุงคะ ทำไมจู่ๆ ถึงชวนมายิงปืนล่ะคะ
เพราะดูเหมือนช่วงนี้ คุณหนูจะเครียดมากน่ะครับ
ไม่มีอะไรคลายเครียด ได้ดีกว่านี้แล้วครับ
โอ้โฮ ไม่ได้ยิงมานานแล้ว กังวลนิดหน่อยแฮะ
อย่าเกร็งไหล่ครับ
ทำเหมือนที่คุณหนูเคยทำมาตลอด
กลั้นหายใจ
นึกแล้วว่าคุณหนูยังแม่นเหมือนเดิม
คุณลุงบอกว่าฉันควรปกป้องตัวเองได้ เลยสอนฉันยิงปืนไงคะ
คุณหนูยิงได้ดีกว่าท่านประธานตลอด
ท่านประธานเลยหงุดหงิดใช่ไหมครับ
จะได้อะไรขึ้นมาล่ะคะ
ตอนนี้มันเปล่าประโยชน์แล้ว
คุณลุงคะ
ฉันจะไปอยู่บ้านผู้อาวุโสคึมแพคจู สักระยะนะคะ
อะไรนะครับ
ลุงคะ ฉันไม่จำเป็นต้องใช้นี่ใช่ไหม
อันนี้ไม่ต้อง
แจ็กเกต
ฉันลืมอะไรหรือเปล่านะ
คุณหนูเตรียมไปทุกอย่างแล้วครับ
ครบแล้วเหรอคะ
คุณลุงรู้ได้ไงคะ
คงยากนะครับที่จะไม่รู้
มันเยอะไปไหมนะ
ในเมื่อคุณหนูจัดข้าวของของคุณหนูแล้ว ช่วยเอาของของผมไปชิ้นนึงด้วยสิครับ
ของคุณลุงเหรอ ของอะไรน่ะ
อะไรเนี่ย
ไม่ได้
ให้ฉันอธิบายก่อนสิ โยฮันน่ะ…
ต้องอยู่คนเดียวมันเหงาและหดหู่น่ะครับ
ฉันแยกนายเป็นสองซีกได้ เลือกมาก็พอว่าจะเอาแนวนอนหรือแนวตั้ง
แนวนอน
เขาบอกว่าจะผ่านายไปสองซีก ทำไมถึงยังไม่ยอมถอดใจอีก
ขอผมไปด้วยคนนะ
เราไม่ได้จะไปเที่ยวพักผ่อนกันนะ
เอาละ ถ้างั้นผมขอแจ้ง ข้อควรระวังบางอย่างก่อนนะครับ
ก่อนมื้อเช้า คุณหนูต้องจิบชาดีท็อกซ์
และต้องกินมื้อกลางวันตอนเที่ยง มื้อเย็นตอนห้าโมงครึ่งทุกครั้งครับ
และถ้าช้าไปแม้แต่นิดเดียว คุณหนูจะเหวี่ยง…
ผมหมายถึงคุณหนู จะอารมณ์ขึ้นง่ายนิดนึงน่ะครับ
และเพื่อให้หลับสบาย คุณหนูยังต้อง ดื่มชาสมุนไพรก่อนนอนด้วยครับ
และในกระเป๋าก็ยังมีอาหารเสริม…
ไปด้วยกันแล้วกัน โยฮัน
นี่…
พี่ครับ เดี๋ยวผมยกไปให้เอง
(บ้านคุณย่าแฮนยอ)
คุณย่าคือคนที่อยู่ที่นี่…
สวัสดีครับ
แต่งตัวสวยเชียวนะครับเนี่ย
- พี่ครับ ท่านนี้… - ทักทายท่านให้ดีสิ
ท่านนี้คือผู้อาวุโสคึมแพคจู
ยินดีที่ได้รู้จักครับ
ถ้าท่านคืออาจารย์คึมแพคจู มารดาแห่งตำนานโบราณของเชจู…
คงไม่ใช่สินะ
ยังไงก็เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ที่ได้พบครับ
เจ้าต่างจากคุณพ่อจางลิบลับเลยนะ
คุณพ่อจางเป็นใครเหรอคะ
เราไปกันได้แล้วละครับ
เราควรไปทางไหนดีนะ
ตามมาสิ
คะ
เราจะไปไหนกันเหรอคะ
เจ้าจะแต่งตัวแบบนั้น ฝึกบำเพ็ญเพียรไม่ได้หรอก
ตามข้ามาทางนี้
เจ้าอยู่ที่นี่แหละ
ทำไม
มันไม่มีอะไรดีหรอก ถ้าเจ้าไปปะทะกับพลัง
- ถึงอย่างนั้น… - และมันก็ไม่ดีกับเด็กนั่นเองด้วย
ตอนนี้แม้แต่ลมเพียงวูบเดียว ก็อาจทำให้พลังของนางแตกซ่านได้
เข้าใจแล้ว
ยังไงก็ระวังด้วย
รู้หรอกน่า เจ้าเด็กเมื่อวานซืน
ผมจะไม่แม้แต่หายใจ เพราะงั้นทางนี้…
ผมก็ไปไม่ได้เหรอ
รับพลังจากผืนดินด้วยทั้งร่างของเจ้า
จะบอกเพียงครั้งเดียว ดังนั้นจงตั้งใจฟังให้ดี
โดยทั่วไป หินผนึกคือ การรวมตัวกันของพลัง
มีพลังงานห้าอย่างที่สร้างโลกใบนี้
น้ำ ดิน ลม พระอาทิตย์และท้องฟ้า
รับพลังทั้งหมดนี้ด้วยร่างของเจ้า และจัดสรรพวกมันให้เข้าที่
เมื่อพลังเหล่านี้แข็งกล้าแล้ว
เจ้าก็ต้องสามารถผสานพวกมัน ไว้ในจิตของเจ้า
และปล่อยพวกมันออกมาจากร่างเจ้า
ผสานพลังแล้วปล่อยออกมาเหรอ
ยังไงเหรอคะ
มันไม่ยากหรอก
ที่บอกว่าเจ้าต้องเปล่งประกาย จากภายใน จำได้ใช่ไหม
มีบางสิ่งอยู่ภายในตัวเจ้า
อาคมพิศวง
เมื่อมันถูกเติมเต็มด้วยพลัง
มันจะเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นเอง
คราวก่อนเป็นเพียงขั้นแนะนำ
เมื่อพลังแกร่งกล้าขึ้น ความเจ็บปวดก็จะยิ่งรุนแรงขึ้นด้วย
ทำสมาธิในจุดที่น้ำและผืนดินมาบรรจบกัน
และโอบรัดพลังแห่งแผ่นดินไว้
แล้วหนทางไปสู่มหาสมุทรจะเปิดออก
เมื่อมันเชื่อมต่อกับพลังแห่งน้ำ ในตัวมนุษย์และสร้างหนทางขึ้น
ท้ายที่สุด
มันก็จะเริ่มไหล
ทำไมกลับมาคนเดียวล่ะ
ข้าสอนทุกอย่างที่จำเป็นให้นางแล้ว ตอนนี้เจ้าก็ไปได้แล้ว
แต่…
อย่างน้อย 50 ก้าว จะเข้าใกล้นางเกินกว่านั้นไม่ได้
เข้าใจแล้ว
- ผมก็จะไปทางนั้น… - เจ้ามาทางนี้
- ทางนั้น… - จะทิ้งหญิงชราไว้ตามลำพังรึ
งั้นนำไปเลยครับ
ทำไมผมต้องมาทำงานนี้ด้วย
ว่ากันว่ารสชาติของอาหาร มาจากสองมือและเปลวไฟ
จะจับไก่มาทำอาหารเหรอครับ
การก่อไฟจากฟืน ที่เปี่ยมด้วยพลังจากขุนเขา
และตั้งน้ำที่ได้จากภูเขา จะสร้างยาที่ได้ผลชะงัดนัก
เพราะนางถูกบังคับให้เติมเต็ม มีโฮ…
เด็กนั่นจะมีไข้ภายในร่างของนาง
แต่เมื่อตัวตนภายในของนางร้อนรุ่ม ตัวตนภายนอกของนางจะเย็นดั่งน้ำแข็ง
ดังนั้นหลังจากการฝึกในแต่ละวัน นางต้องพาร่างตัวเองไปแช่น้ำร้อน
เพื่อช่วยในการไหลเวียน ระหว่างตัวตนภายนอกและภายใน
ครับ ผู้อาวุโส
- ทำไมเจ้าถึงมาช่วย - อะไรนะครับ
ทำไมเจ้าถึงมาช่วยฟื้นพลังของวอนจอง
เพื่อช่วยโลกครับ นั่นยังเป็นเหตุผล ที่ผมเกิดมาบนโลกนี้ด้วย
ถ้าหากมีใครต้องบาดเจ็บ เพื่อช่วยฟื้นพลังของวอนจองล่ะ
เจ้ายังอยากจะช่วยฟื้นพลังของนางไหม
อะไรสำคัญกับเจ้ากว่ากัน การช่วยโลกด้วยการเสียสละ
หรือการปกป้องใครสักคน ถึงแม้จะเป็นคนคนเดียวก็ตาม
ถ้าเจ้าไม่อาจเลือกคำตอบได้ อย่างน้อยก็จงตัดสินใจมา
หากตัดสินใจได้แล้ว เจ้าจะเจอจุดจบไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
อะไรกัน มาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณมา
ไม่เป็นไรใช่ไหม
แน่นอนสิ เรื่องแค่นี้จิ๊บๆ
ไหนว่าแค่จิ๊บๆ ไง
อย่าทำเป็นอ่อนแอแล้วลุกได้แล้ว
คิดว่าถ้าคุณไม่ยื่นมือให้ ฉันจะจับมือคุณไม่ได้เหรอ
จนป่านนี้ยังไม่รู้จักฉันอีกเหรอ
อะไรล่ะ
ทำไมต้องทำหน้าจริงจังด้วย แบบนี้ฉันก็อายสิ
ช่างเถอะ
ใจแคบชะมัด ฉันยืนเองก็ได้
หนาวจะตายอยู่แล้ว
อะไรน่ะ
แต่ก็นะ
น่าจะคลุมให้มันดีๆ กว่านี้หน่อยสิ จะให้เป็นไอ้โม่งหรือไง
ว่าแต่วอนจองก็เคยทำแบบนี้ เป็นสิบๆ ปีเลยเหรอ
ทำได้ยังไงน่ะ
ไม่สิ วอนจองเป็นคนยังไงเหรอ
ใครจะไปรู้ มันอาจช่วยให้ ความทรงจำของฉันกลับคืนมาก็ได้
นางเป็นคนอ่อนโยนแต่หนักแน่น
แล้วยังไงอีกเหรอ
จำไม่ได้แล้ว
ทำไม แก่จนเลอะเลือนเหรอ
ว่าไงนะ
บอกฉันมาตามตรงเถอะน่า
จริงๆ แล้วคุณอายุเท่าไร
วันเกิดล่ะ จำวันเกิดตัวเองได้ไหม
ไม่รู้ เรื่องนั้นฉันก็จำไม่ได้
ทำไม เพราะคุณแก่เกินเหมือนกันเหรอ
วันเกิดเหรอ
ฉันเกิดและเติบโตมากับพ่อแม่ ที่ไม่มีปัญญาเฉลิมฉลองเรื่องพวกนั้น
และนับจากวันที่พวกเขาตาย ฉันก็ถูกเลี้ยงดูมาให้เป็นปีศาจ
ฉันเลยจำเรื่องพวกนั้นไม่ได้
ทำไม
ฉันแค่…
หวังว่าทุกช่วงเวลาที่คุณเคยผ่านพ้นมา
ช่วงเวลาที่ฉันไม่รู้อะไรด้วยเลย มันจะไม่ยากเย็นจนเกินไปน่ะ
ไปด้วยกันสิ
โยฮัน ทำอะไรอยู่น่ะ
พี่
แช่น้ำครึ่งตัวได้ใช่ไหมครับ
แช่น้ำครึ่งตัวเหรอ
มาแล้วเหรอครับ พี่
น่าอร่อยเชียว
ยอมจีล่ะคะ
ส่งไปอยู่บ้านเพื่อนสักสองสามวันน่ะ
ย่า
เจ้าก็ควรฝึกไปด้วยเลยสิ
ที่ผมทำก็คงพอๆ กับการฝึกแล้ว
พรุ่งนี้จะยากยิ่งกว่านี้อีก
กินข้าวแล้วไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น รีบเข้านอนซะ
- ค่ะ - กินกันได้แล้ว
ย่าใส่นี่ลงไปตลอดเลย
ไม่ได้
ถ้าเหนื่อยก็หยุดพักสักวันก็ได้
เป็นห่วงฉันเหรอคะ
เป็นห่วงอะไรกัน
เพราะนี่ไม่ใช่สิ่งที่จะเร่งรัด ทำให้สำเร็จได้ต่างหาก
ผู้อาวุโสต่างหาก ที่เป็นฝ่ายเร่งฉันก่อน
กินก่อนแล้วค่อยฝึกต่อ
ถ้าท้องหิวก็ฝึกไม่ได้หรอก
ขืนเป็นแบบนี้ ท่านจะเป็นลมล้มพับไปก่อนนะ
มันเทียบกับสิ่งที่เด็กคนนั้น ต้องเผชิญไม่ได้เลย
คุณย่า
ไหนบอกว่าจะอยู่นานกว่านี้ไง ทำไมถึงกลับมาไวขนาดนี้ล่ะ
ดูหน้าย่าสิ
จะไม่ให้หนูกลับมาได้ยังไง
แล้วทำไมครูถึงมาอยู่กับย่านานนักล่ะ
หนูเอาอาหารมาให้ย่าด้วยนะ
โอ้โฮ
ย่าน่ะเอาแต่ดูแลคนอื่น
รีบไปกินกันเถอะ
ท่านเลี้ยงเธอมาดีจริงๆ ครับ ไปอยู่ที่ไหนก็ไม่มีปัญหาแน่
แต่ก็คงกลัวเกินกว่า จะปล่อยแกไปไหนหรอก
ไปกันเถอะ
นี่ครับ
- โอ้โฮ ทำมาเยอะแยะเลย - เนอะ
น่ากินจังเลย
เราลงมือกันเลยดีไหมครับ
เดี๋ยวนะ…
พลังนี้มัน…
ทำไมคะ ทำไม
ทำไม
คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย